Page 54

Mönch en Eiger; gezicht vanaf de Mittellegigraat met op de voorgrond rechts de Eiger en op de achtergrond links de Mönch. 99 x 84 cm, olieverf op paneel

kijkt me toch wat wantrouwig aan. Ik vraag naar de tarieven en sla aan het rekenen. Conclusie; ik heb te weinig cash. Kan wel de overnachtingen betalen, maar niet of nauwelijks eten en drinken. Creditcard? Ze kijkt me geschokt aan. Blijkbaar ondenkbaar. Maar dit is toch het land van de banken? Goed, één dezer dagen moet ik dus terug naar het dal. Geen punt, daar maak ik een mooie tocht van. Mijn kamer is prachtig; met royaal uitzicht op de Breithorn. Eigenlijk moet ik nu een tukje doen, na slapeloze slaaptrein en de 800 meter omhoog vanochtend, maar na een half uurtje liggen houd ik het niet meer: naar buiten!

Er maakt zich een gevoel van me meester dat raakt aan een verontrustend ontzag voor de natuur, een primitieve angst Op het einde van de dalkom ligt de kleine Oberhornsee, omgeven door machtige toppen en gletsjers. Een plek voor stille euforie. Boven je is alles blauw, wit en donkerbruin: hemel, sneeuw en rots. Voor de witte bol van de Tschingelhorn, rijzen als slordig afgezaagde boomstammen de twee kale klippen van de Kanzel en Lauterbrunnen Wetterhorn. Beneden in het dal zijn de kleuren van gras, planten en bomen gedempt: mosgroen en oker. Hier en daar vlamt een uitslaand brandje van helgele herfstbladeren in die bruine wereld. Alles is bezaaid met mosbegroeide keien, kiezels en metershoge monolieten. Zilveren beekjes zoeken als aders hun weg naar beneden. Hier en daar zie je plukjes bloedrode bessen. De kleuren

48-HL408-R5-Lauterbrunnen.indd 50

doen denken aan de Schotse hooglanden, soms zelfs aan Drente. Maar hier is alles extremer, woester van vorm. De stilte is geladen. Een paar wandelaars rusten uit bij het meertje, dat een diameter heeft van een meter of twintig. Als je er omheen loopt - en dat doe je eigenlijk vanzelf - zie je alle toppen in het roerloze water weerspiegeld: Breithorn, Grosshorn, Mittaghorn, Ebene Fluh, Gletscherhorn en Jungfrau. Af en toe hoor je een knal in de verte, als een geweerschot, gevolgd door gerommel: ergens op de wand breekt er sneeuw of ijs los. Verder heerst een onaardse rust. Nee, dat uitzicht vanuit de trein was niet het hoogtepunt. In het hotel logeert een achttal mensen. Ik word aan tafel gezet bij een zwijgzame Zwitser, die nauwelijks hoorbaar groet. Wat een hork, denk ik. Na de goulash en puree, gaan de meeste gasten nog even naar buiten: Abendrot op de Jungfrau, inderdaad een prachtig kitscherig effect. Maar een paar uur later is het uitzicht helemaal anders, en minstens zo indrukwekkend: de maan stijgt geruisloos boven de wand en verlicht haarscherp elk detail van de gletsjers met een onwerkelijk schijnsel. De afstand tot de bergen, en hun afmetingen zijn niet meer te schatten, de schaduwen zijn van een diepblauw fluweel. Er maakt zich een gevoel van me meester dat zich moeilijk laat beschrijven. Het raakt aan een verontrustend ontzag voor de natuur, een primitieve angst. Het vrolijke rumoer van de Zwitsers dat door de houten wanden van het hotel naar buiten komt, verandert daar niets aan. Diep ademhalen en nooit vergeten. VERBODEN VOOR NAALDHAKKEN Om acht uur ’s ochtends loop ik naar Busenalp, langzaam stijgt het paadje door vergeelde almen. Onderweg zie ik alleen een boer die bij wijze van norse groet zijn kin opheft. Zijn hond loopt ongevraagd een eindje met me op.

01-09-2008 15:16:24

Hoogtelijn september 2008  

Hoogtelijn is het enige allround klim- en bergsporttijdschrift van Nederland, van en voor leden! Hoogtelijn verschijnt 5 keer per jaar en bi...

Advertisement