Issuu on Google+

 

    ‘Wystrzelali  mi  rodzinę’        tekst:                          Arkadiusz  Szaraniec      fotografie:      Adriana  Bogdanowska  (str.  1-­‐6,  8)                  Eilert  Voss  (str.  7)  

1


Przysłowia   sobie   przeczą   -­‐   i   właśnie   na   tym   polega   tak   zwana   mądrość  narodu.  Niektóre  z  porzekadeł  z  uporem  od  wieków   powtarzają    wierutne  bzdury.       Nigdy   się   nie   zgodzę   na   określenie   „głupia   jak   gęś”.   Przecież     to   bardzo   mądre   ptaki!   Nie   tylko   te   dzikie   ,   czyli   można   rzec     -­‐   prawdziwe   gęsi.   Także   te   domowe,   które   choć   utraciły   zdolność  lotu  (lecz  nie  do  cna)  to  zachowały  jednak  wiele  ze   swoich  naturalnych  instynktów  i  zdolności.       Dzięki   tym   ptasim   móżdżkom   „głupie”   domowe   gęsi   uratowały   kiedyś   Rzym,   a   dzikie   gęgawy…   dostały   Nagrodę   Nobla.    

  2


To   znaczy   odebrał   ją   wybitny   naukowiec   Konrad   Lorenz,     ale   za   pracę   naukową   wykonaną   na   podstawie   wieloletniej   obserwacji  zachowań  tych  ptaków.       On   po   prostu   opisał   codzienne   szare   życie   dużej   rodziny   zwyczajnych   szarych   gęgaw   -­‐   i   to   kilkunastu   generacji.   I   był   niezwykle  zaskoczony  siłą  więzi  uczuciowych    oraz  wielością   relacji,   jakie   łączą   wszystkich   członków   tej   gęsiej   rodziny.   Nie   tylko   rodziców   i   dzieci,   ale   także   dalszych   krewnych,   nawet   dalekich  kuzynów  i  powinowatych.      

 

     

  3


Lata   mijały,   a   dzięki   temu   naukowiec   obserwował   coraz   to   nowe   pisklęta,   które   dorastały   na   jego   oczach,   potem   wykluwały   im   się   dzieci,   wnuki   i   prawnuki.   Gęsi   są   bardzo   troskliwymi  rodzicami.                    

  4


Opowieści   Lorenza,   czytane   wiele   lat   temu,   ożyły   we   mnie   natychmiast   kiedy   zobaczyłem   serię   zdjęć   Ady   Bogdanowskiej   z   „Salamandry”.   Ot,   scenki   z   życia   typowej   gęsiej   rodziny   jakich   setki   tysięcy.   Idylla.   Maluchy,   jeszcze   pokryte   puchem   dokazują,   czubią   się   między   sobą,   a   matka   obserwuje   ich   psoty.   Jak   dorosną,   będą   wyglądać   jak   kopie   rodziców,  ale  pozostaną  w  pobliżu,  będą  stale  razem.          

 

 

 

           

  5


Każdy   z   ptaków   miał   zdaniem   Konrada   Lorenza   kompletnie   inną   osobowość   (i   to   widać   jak   na   dłoni   także   na   zdjęciach   Ady).   Wciąż   dzikie   gęsi,   dalej   żyjąc   jak   inne   gęgawy,   traktowały   człowieka   jako   członka   stada.   I   zaakceptowały   nawet  jego  brak  umiejętności  lotu.       Dzięki   temu   naukowiec   mógł   się   rozkoszować   iście   czarodziejską   mocą   –   na   jego   zew   klucz   dzikich   gęsi   płynący   po  niebie  przerywał  lot  i  efektowną  spiralą  lądował  prosto  u   jego  stóp!       I  wtedy  następowało  długie  powitanie,  pełne  radości.    

 

6


Inni  ściągają  gęsi  na  ziemię  śrutem.     Dla   nich   to   mięso   pokryte   szarym   pierzem,   które   należy   oskubać.       Tymczasem  odejście  każdego  członka  rodziny  jest  dla  dzikich   gęsi   wielką   niepowetowaną   stratą.   Jak   się   muszą   czuć,   kiedy   są  celem  kanonady,  kiedy  miotają  się  we  wszystkie  strony  w   przerażeniu,  widzą  jak  giną  ich  bliscy,  słyszą  ich  głosy,  kiedy   spadają   ranne   (bo   rzadko   który   ptak   ginie   od   razu   przy   postrzale).  A  tam,  w  pełni  świadome  i  bezradne  leżą  i  czekają   na   swój   koniec.   Nie   uciekną   przed   psem,   który   je   aportuje   jeszcze   żywe.   I   potem   wreszcie   –   CHRUP!   następuje   miłosierne  skręcenie  głowy.    

 

 

7

 


Polacy,  nie  w  gęsi!    

 

   

Zajrzyj  na  stronę:  niechzyja.pl   Podpisz  petycję!   Kup  Żywą  Koszulkę!    

8

 


'Wystrzelali mi rodzinę'