Page 1

MIKOナ、J KOPERNIK ISAAK NEWTON JAN KEPLER Biografie Wielkich Fizykテウw.


MikoŁaj kopernik Dnia 19 lutego 1473 roku przy ulicy Świętej Anny w Toruniu (obecnej ulicy Kopernika) przyszedł na świat Mikołaj Kopernik, syn Mikołaja - kupca z Krakowa oraz matki torunianki - Barbary z domu Watzenrode. Kopernik chodził do szkoły parafialnej, która mieściła się w pobliżu kościoła farnego pod wezwaniem ŚwiętegoJana Kopernik posiadał rodzeostwo: starszego brata Andrzeja oraz dwie siostry Barbarę i Katarzynę. Krótko przed śmiercią ojca w 1483 roku rodzina Koperników przeniosła się do kamienicy przy Rynku Staromiejskim. Kiedy ojciec umarł Mikołaj miał zaledwie dziesięd lat i potrzebował oficjalnego opiekuna. Został nim wuj Łukasz Watzenrode. W osiemnastym roku życia za sprawą wuja Łukasza Watzenrode Kopernik udał się do Krakowa na studia uniwersyteckie, które kooczył w latach 14911495. Pobierał wówczas nauki akademickie w dziedzinie geometrii, trygonometrii, matematyki oraz astronomii. Następne lata to kolejne studia we Włoszech w Bolonii na wydziale prawa kanonicznego (1496-1500), a następnie w Padwie w latach 1501-1503, gdzie studiuje medycynę. W roku 1503 Kopernik obronił przewód doktorski z prawa kanonicznego, ale na doktorat z medycyny nie starczyło już czasu, ani pieniędzy. Mikołaj Kopernik podczas swego pobytu we Włoszech cenił sobie bardzo znajomośd z astronomem włoskim Domenico Maria di Novara, z którym zapewne obserwował ciała niebieskie i przy którym umocnił swoje zainteresowanie gwiazdami i tajemnicami wszechświata. Po okresie nauki wraca Kopernik na Warmię, aby służyd kapitule, która umożliwiła mu ukooczenie studiów. Na Warmii Mikołaj prowadził szeroko zakrojoną działalnośd publiczną. Brał udział w zjazdach stanów pruskich u boku swego wuja Łukasza Watzenrode, biskupa warmioskiego. Opracowuje traktat monetarny tj. rozprawę o sposobie bicia monet, w której jako pierwszy wśród ekonomistów udowadnia, że dobra moneta wypierana jest z obiegu przez gorszą. Był też Kopernik współautorem pierwszych map Warmii, Prus Królewskich, Zalewu Wiślanego i Królestwa Polskiego. Tłumaczył dzieła greckie na łacinę, otrzymywał też zaproszenie wyższych władz kościelnych w Rzymie do współpracy przy projekcie reformy kalendarza. Najwięcej jednak czasu poświęcił obserwacji gwiazd. W roku 1516 Mikołaj Kopernik zostaje mianowany administratorem dóbr wspólnych kapituły. W styczniu 1521 roku do murów Olsztyna zbliżają się Krzyżacy. Kopernik, jako administrator przygotowuje miasto i zamek olsztyoski do obrony. Dzięki wzorowemu przygotowaniu atak krzyżacki został odparty i miasto nie zostało zdobyte. Była w tym wielka zasługa Kopernika. Jeszcze w tym samym roku, Kopernik złożył urząd administratora w związku z powołaniem go na wyższe stanowisko - komisarza Warmii. W roku 1523 został wybrany generalnym administratorem diecezji warmioskiej. W tym czasie wrócił do Fromborka i tam pozostał już do śmierci. Przebywając nadal we Fromborku zajmuje się Kopernik astronomią i pracuje nad swym wiekopomnym dziełem o wszechświecie. Przy obserwacji planet posługuje się głównie trzema instrumentami, które sam wykonał: kwadrantem słonecznym służącym do obliczenia szerokości geograficznej miejsca obserwacji, sferą armilarną (tzw. astrolabium) - do wyznaczania kątów współrzędnych planety oraz triquetrum (narzędzie paralaktyczne) do obserwacji księżyca.


Pracę nad dziełem,, De revolutionibus" rozpoczął Kopernik około 1515 roku i właściwie do kooca życia ciągle wnosił do niej poprawki. W maju 1539 roku przybył do Fromborka młody uczony niemiecki Jerzy Joachim von Lauchen zwany Retykiem, który znacznie przyczynił się do wydania drukiem wielkie dzieła Mikołaja Kopernika. W roku 1540 Retyk wydał rozprawę pt. ,, Narratio prima" czyli,, Opowiadanie pierwsze", w której obwieszcza światu odkrycia Kopernika. W roku 1541 Retyk opuszcza Frombork wioząc do Norymbergii wielkie dzieło Kopernika. Ukazuje się ono drukiem w 1543 roku w Norymbergii, w drukarni Jana Petreiusa pod tytułem,, De revolutionibus orbium coelestium libri VI", a dedykowane zostaje papieżowi Pawłowi III. Dzieło to składało się z sześciu ksiąg i 203 kart, a pierwszy nakład wynosił około tysiąca egzemplarzy. Tymczasem Kopernik ciężko zachorował, by wreszcie dnia 24 maja 1543 roku zamknąd oczy już na zawsze. Został pochowany w podziemiach katedry fromborskiej, w pobliżu ołtarza należącego do jego kanonii. Do historii przeszedł jako geniusz kosmologii, który przyspieszył rewolucję naukową. Ponieważ zerwał z astronomią Ptolemeusza, mówimy o nim "wstrzymał Słooce, ruszył Ziemię. " Wnioski Kopernika: Nie istnieje wspólny środek dla wszystkich kręgów, czyli sfer niebieskich. Środek Ziemi nie jest środkiem świata, ale jedynie środkiem ciężkości oraz środkiem kręgu Księżycowego. Wszystkie drogi gwiazd błędnych otaczają dookoła Słooce, w pobliżu którego znajduje się środek świata. Stosunek odległości Słooca od Ziemi do odległości firmamentu jest mniejszy aniżeli promienia Ziemi do odległości Słooca, tak że stosunek ten w otchłaniach firmamentu staje się znikomy. Jakikolwiek dostrzegamy ruch firmamentu, nie pochodzi on z jego własnego jakoby ruchu, ale wywołany jest ruchem samej Ziemi. Ona to więc, wraz z najbliższymi jej żywiołami. odbywa w ciągu doby ruch obrotowy dookoła swoich niezmiennych biegunów, a wobec nieba trwale nieruchomego. Jakikolwiek ruch wydawałoby się mied Słooce, zjawisko takie nie pochodzi z własnego jego ruchu, lecz jest złudzeniem powstałym skutkiem ruchu Ziemi oraz jej kręgu, z którym toczymy się dookoła Słooca jak inna jaka planeta, co znaczy, że Ziemia odbywa równocześnie kilka ruchów. Dostrzegane u błędnych gwiazd cofanie się i posuwanie naprzód nie jest własnym ich ruchem, ale jest także złudzeniem, pochodzącym z ruchomości samejże Ziemi. Tak więc już sam jej ruch wystarcza do wytłumaczenia tylu widocznych na niebie rozmaitości. Owe siedem stwierdzeo stanowi sedno tego, co później nazwano "Rewolucją Kopernikowską". Ta rewolucja miała trwad 100 lat. Głoszą one, że większośd ruchów obserwowanych na niebie to ruchy pozorne, widoczne tylko dlatego, że sami się poruszamy. W swym Zarysie podaje Kopernik również kolejnośd sfer: Najwyżej znajduje się nieruchoma, wszystko zawierająca i mieszcząca sfera gwiazd stałych. Po niej następują kolejno sfery Saturna, Jowisza i Marsa, a pod tą ostatnią mamy sferę, w której krążymy sami. Pod nią zaś znajduje się sfera Wenus i wreszcie ostatnia z nich - sfera Merkurego. Sfera Księżyca obraca się wokół środka Ziemi. . .


Isaak Newton był wybitnym angielskim fizykiem. Przyszedł na świat w 1643 roku w Anglii, w Woolsthorpe w hrabstwie Lincolnshire. Ojciec Isaaka nie doczekał narodzin chłopca, a matka wyszła powtórnie za mąż, gdy miał 3 lata. Mały Newton dostał się pod opiekę babci. Po kilku latach wrócił do matki, gdy ona owdowiała. Matka miała nadzieję, że młody Isaak pomoże jej w pracach gospodarskich. Jednak szybko okazało się, że chłopak nie przejawiał żadnych zainteresowao w tym kierunku. Pozwolono mu więc wrócid do szkoły. W latach 1661 - 1665 studiował na uniwersytecie w Cambridge. Tam też dwa lata po zakooczeniu studiów został członkiem Trinity, a w 1669 roku powierzono mu katedrę profesora matematyki. Stanowisko to obejmował do 1671 roku. Następnie przeprowadził się do Londynu gzie podjął pracę w mennicy królewskiej. Przyczynił się w ogromnej mierze do przeprowadzenia reformy monetarnej i za tą pracę przyznano mu w 1705 roku tytuł szlachecki. Newton zmarł w Londynie w 1727 roku. Przez całe życie Newton był człowiekiem bardzo skrytym. Długo nie chciał się podzielid ze światem swoimi niewątpliwie spektakularnymi odkryciami. Ciągle jego prace wydawały mu się niedoskonałe. Dlatego ukazywały się drukiem dopiero po kilku latach od napisania pierwotnej wersji. Największym dziełem Newtona jest niewątpliwie "Philosophiae Naturalis Principia mathematica". To opracowanie zawierała teorię grawitacji oraz prawa ruchu. Uczony zajmował się również badaniem natury światła. Traktował światło jako strumieo poruszających się cząstek. Swoje rozważania zawarł w pracy "Optyka". Ta teoria o korpuskularnej budowie światła obowiązywała, dopóki nie została udowodniona dwoista natura światła. Ponadto Newton odkrył i opisał zjawisko zwane interferencją. Uczony stworzył również rachunek całkowy i różniczkowy. Uchodzi również za twórcę tzw. metody stycznych, czyli metody przybliżonego rozwiązywania równao. Isaak Newton uważany jest za największego uczonego w historii. Stworzył bowiem podwaliny pod rozwój całej współczesnej fizyki. Izaak Newton sformułował trzy prawa znane jako "zasady dynamiki Newtona". I zasada- dotyczy sytuacji, gdy działające na ciało siły równoważą się lub ciało nie podlega działaniu żadnej siły. Wtedy ciało spoczywa lub porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym ( przyspieszenie jest równe zero). II zasada - mówi, że jeśli wypadkowa siła jest różna od zera, to nadaje ona ciału przyspieszenie, które jest wprost proporcjonalne do tej siły i odwrotnie proporcjonalne do masy ciała. Ciało porusza się ruchem jednostajnie zmiennym. III zasada - dotyczy oddziaływao między ciałami. Mówi, że jeśli jedno ciało oddziałuje na drugie z siłą o danej wartości to drugie ciało również oddziałuje na ciało pierwsze z taką samą siłą co do wartości lecz przeciwnie skierowaną.


Jan Kepler

(1571-1630) – wybitny niemiecki matematyk, fizyk i astronom. Kepler zasłynął m.in. sformułowaniem trzech praw (zwanych dziś „prawami Keplera”) jakimi rządzą się ruchy planet Układu Słonecznego, a także wynalezieniem tzw. lunety keplerowskiej. Poza tym wprowadził przecinek do ułamków dziesiętnych oraz zajmował się obliczaniem objętości różnych brył geometrycznych. Dzięki interwencji Tycha Brahego, Kepler otrzymał w 1601 r. zaszczytne stanowisko cesarskiego matematyka. Brahe pozostawił ponadto wszystkie swe prace Keplerowi, gorącemu zwolennikowi heliocentrycznego systemu Kopernika. To właśnie Keplerowi przypisuje się skłonienie Galileusza do ogłoszenia badao potwierdzających teorię Kopernika. Swoje ostatnie dwa lata życia spędził Kepler w Żaganiu (1628-1630), gdzie pośmiertnie wydano jego dzieło Somnium (Sen) – pierwszą książkę fantastyczną na świecie. Prawa Keplera uwzględniają ledwo zauważalne różnice w położeniach planet, wynikające z eliptyczności ich orbit. Różnice te maja jednak zasadnicze znaczenie, właśnie dzięki nim Newton mógł udowodnid, że siły przyciągania maleją wraz z kwadratem odległości. Natomiast II prawo Keplera uważamy za przypadkowe odkrycie ważnej zasady fizycznej a mianowicie zasady zachowania momentu pędu. Drobne odchylenia od praw Keplera, wynikające z niewielkich oddziaływao grawitacyjnych między samymi planetami, były poddawane szczegółowej analizie, a astronomowie dokładali starao, by te efekty zmierzyd. Mysterium cosmographicum (1596) nosi tak naprawdę o wiele dłuższą nazwę Prodomus dissertationum cosmographicarum, continens mysterium cosmographicum, de admirabili proportione orbium coelestium..., co można przetłumaczyd mniej więcej tak: Zwiastun rozprawy kosmograficznej, obejmującej tajemnicę kosmosu, podziwu godne proporcje sfer niebieskich... Traktat ten powstał w czasie, gdy Kepler - po ukooczeniu studiów na uniwersytecie w Tybindze, gdzie jego mistrzem był znany astronom i matematyk Michael Mästlin (1550-1631), admirator teorii Kopernika - podjął pracę jako nauczyciel matematyki w Grazu.

Do jego najznamienitszych prac należą również: De Fundamentis Astrologiae Certioribus (1601) Astronomiae Pars Optica (1604) Astronomia Nova (1609) Epitome Astronomiae Copernicanae (1618-1621) Harmonice Mundi (1619)

Fizyka  

Biografia Kopernika, Newtona i Keplera.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you