Page 7

Magia Alberta Texier Twórczość Alberta Texier reprezentuje bez wątpienia sztukę latynoską. Ale, należy się jej odbiorcy kilka słów wyjaśnienia. Otóż koleje losu rzuciły małego Alberta z dala od ojczystego Chile. Dzięki splotowi okoliczności odbył z rodziną podróż do innych państw Ameryki Łacińskiej i Europy. Poznał inne kultury i estetyki. Zaczął malować jako czterolatek stosując... farb używanych przez swoją Mamę do makijażu. I może dlatego portrety indiańskich kobiet są jego – już dojrzałego Alberta – domeną. W zasadzie na wystawę prac artysty mogłyby się składać wyłącznie portrety przedstawicieli ludów zamieszkujących obszary Ameryki Łacińskiej. Teraz artysta prezentuje portrety wybranych kilku z kilkuset narodów indiańskich (np. w samym tylko Meksyku zamieszkują 62 narody indiańskie posługujące się 62 językami): Joropos z Wenezueli; Aimaras, Quechuas, Moches z Peru; Tabajaras z Paragwaju; Chiapanecas, Chichimecas, Mayas, Taraumaras z Meksyku i Mapuches z Chile. Artysta przekazuje nam swoją fascynację specyfiką, niepowtarzalnością, magią i zarazem odmiennością poszczególnych narodów należących do zgoła odmiennych kręgów kulturowych dziś połączonych, narzuconym ongiś, językiem hiszpańskim czy portugalskim w przypadku Brazylii. Z każdego oglądanego portretu przemawia bogactwo lokalnej indiańskiej kultury, symboliki znaków i pewnej tajemnicy przekazywanej od pokoleń przez pradziadów w formie literatury mówionej. Mitologie narodów indiańskich Ameryki Łacińskiej poza niektórymi, jak Inków, Majów czy Azteków są obecnie opracowywane. Bada się też, niektóre języki dotąd nie posiadające formy pisanej. W pracach Alberta nade wszystko urzeka wspomniane wyżej tajemnica, dostojeństwo oraz magia przedstawianych bohaterów jego „utworów portretowych”. Przyjrzyjmy się dla przykładu portretowi kobiety Mapuche, z ojczystego Chile. „Ludzie ziemi”, bo to oznacza słowo Mapuche, żyli w zhierarchizowanej społeczności opartej na strukturach rodzinnych. W płaszczyżnie mistycznej, kosmologicznej i mitologicznej podstawową rolę odgrywały kobiety. Tylko one mogły nawiązywać bezpośrednio kontakt z siłami nadprzyrodzonymi. W naszym pojęciu niewykształcone, ale w przypadku choroby w rodzinie, to one zbierały odpowiednie dla danego przypadku zioła i leczyły przypadłość. Tę wiedzę przekazywał im szaman plemienny oczywiście w ograniczonym zakresie. Często była to szamanka. Czy naszym życiem kieruje przypadek? Takie pytania można zadawać obcując z twórczością Alberta. Czy to jest przypadek, że wernisaż jego prac był zaplanowany właśnie 21 września. Dla Majów, (ale też dla wielu innych narodów indiańskich zamieszkujących Meksyk) ważny jest dzień 21 września ze względu na pewne zjawisko towarzyszące pierwszemu dniu jesieni; spełznięcie na ziemię cienia symbolizującego bóstwo Pierzastego Węża z piramidy w mieście Majów Chitzen Itza (półwysep Jukatan). Zjawisko to gromadzi tłumy ludzi wierzących w dobroczynne oddziaływanie pozytywnej energii towarzyszącej temu efektowi. Majowie byli genialnymi astronomami. Swą wiedzę odziedziczyli od innych narodów wcześniej zamieszkujących tereny Mezoameryki. Wykopaliska archeologiczne odkryły ślady pierwszych ludów datowane na 6500 p.n.e. Potem byli Olmekowie (1500 – 500 r. p.n.e.) najbardziej znani z: monumentalnych rzeżb, ważących od kilku do kilkunastu ton, a przedstawiających ludzkie głowy; z pierwszych piramid usypanych z ziemi; kultu bóstwa Człowieka-Jaguara, przedstawianego jako ludzkie niemowlę o cechach tego drapieżnika. Po kulturze Olmeków, równolegle z kulturami Majów (III wiek p.n.e. – XVI wiek naszej ery) zamieszkujących głównie w miastach-państwach rządzonych przez odrębne dynastie władców i elity kapłanów (np. Palenque, /w którym panował najbardziej znany władca Majów o imieniu Pakal/, Chitzen Itza czy Tikal w Gwatemali) rozwijały się kultury: Misteków, Zapoteków, Teotihuacanów (najbardziej znanych z piramid Słońca i Księżyca oraz świątyni Pierzastego Węża Quetzalcoatla), Tolteków (najbardziej znanych z 5 metrowych bazaltowych kolumn Gigantów znajdujących się na piramidzie Quetzalcoatla w miejscowości Tula), Chichimeków, Tapaneków. Ostatni etap przedhiszpańskiej historii Mezoameryki rozpoczął się w 1325 r. n.e. wraz z założeniem miasta Tenochitlan i powstaniem w Dolinie Meksyku imperium Azteków, które istniało do przybycia konkwistadora Hernana Corteza w 1519 r. Te kultury miały pewne cechy wspólne: bliżniaczy charakter nieba i ziemi, stosowanie kalendarza, znaczenie słowa mówionego, symbiozę między człowiekiem i kukurydzą, okrutną naturę bóstw i zwierząt, monumentalne rzeżby oraz magię. Nie sposób w kilku słowach opisać bogatych kultur narodów indiańskich, jak i istniejących między nimi różnic oraz skrzętnie skrywanych sekretów, do których należy przede wszystkim zaliczyć magię. Jej rąbka odsłania twórczość Alberta. Grzegorz sobociński

CATALOGO DE PINTURAS DE ALBERTO TEXIER  
CATALOGO DE PINTURAS DE ALBERTO TEXIER  

CATALOGO DE PINTURAS DE ALBERTO TEXIER

Advertisement