Page 1

3 สงคราม แองจิลา่ ปรากฏตัวอีกครัง้ บนหลังโรอัล มันบินวนเวียนไปมาอยู่รอบอาณาจักร สิ่งเดียวที่รอคอยคือการกลับมา ของแองจิลา่ ‘...เจอเรื่ องอะไรมาหรื อ?...’ โรอัลถามแองจิลา่ ผ่านกระแสจิต นางอมยิ ้มเล็กน้ อยเพื่อปลดปล่อยอารมณ์คกุ รุ่นที่ หอบติดตัวกลับมาด้ วย ก่อนจะลูบแผงขนหนานุ่มของโรอัลอย่างเบามือ “เจ้ านี่ร้ ูไปเสียหมดทุกเรื่ อง”แองจิลา่ ตอบคำาถามโรอัลโดยคำาพูด โรอัลเปล่งเสียงออกมาคล้ ายหัวเราะ ‘...บางครัง้ ใจคนนันยากหยั ้ ง่ ถึงยิ่งนัก ยากกว่าที่ม้าอย่างข้ าจะล่วงรู้ได้ ...’ มันตอบกลับทางจิตใจ แองจิลา่ หัวเราะคิกคักกับคำาพูดของมัน “เจ้ านี่ชา่ งเก่งเกินม้ าไปแล้ วนะ”นางยิ ้มแย้ ม บรรยากาศเมื่อพ้ นจากอาณาจักรมีทรอส กลับมาสว่างไสวอย่างเก่า แองจิลา่ เห็นถึงความแตกต่างของเรื่ องนี ้เป็ นอย่างดี ทุกครัง้ ที่นางเข้ าไปที่อาณาจักรมีทรอสนางมักจะรู้สกึ ถึงความทรมาน ที่ต้องจมปลักอยู่แต่ในความมืดมิด ไม่เคยเห็นเดือนเห็นตะวันของชาวมีทรอส รู้สกึ สงสารเห็นใจหาใดเปรี ยบจึงพยายามที่ จะหาทางช่วยอยู่ตลอดมา และเหตุที่นางเข้ าไปที่อาณาจักรมีทรอสครัง้ นี ้ก็เพื่อจะช่วยเท่าที่จะช่วยได้ แต่มนั กลับทำาให้ นาง ต้ องเผชิญกับความเดือดร้ อนที่นางมิได้ ก่อขึ ้นจากผู้ที่นางคิดว่าเป็ นสหายรักคนสนิท ‘...ข้ าเก่งตังแต่ ้ ข้าบินได้ แล้ ว เจ้ าไม่ร้ ูหรื อ?...’ โรอัลตอบกลับ แต่ดเู หมือนแองจิลา่ ผู้เป็ นนายจะเลิกให้ ความสนใจ กับมันไปแล้ ว โรอัลส่ายหัวเบาๆอย่างเข้ าใจในความทุกข์ร้อนของผู้เป็ นนาย แม้ มิได้ เอ่ยปากก็พอจะเดาออกว่าแองจิลา่ มี เรื่ องเดือดเนื ้อร้ อนใจเพียงใดโรอัลบินต่าำ ลงให้ แองจิลา่ ลงจากหลังของมัน “ขอบใจมากโรอัล เจ้ าไปพักเถอะ”แองจิลา่ ฝื นยิ ้มแห้ งๆให้ เจ้ าม้ าหนุ่มรู้ดีถึงความในใจของนางแต่มนั ก็ไม่ซกั ถาม มันสัน่ หัวแล้ วร้ องเสียงใสเป็ นการตอบรับก่อนจะโผบินสูท่ ้ องฟ้าอีกครัง้ โดยที่มีแองจิลา่ มองตามมันจนหายเข้ ากลีบเมฆไป แองจิลา่ ยืนถอนหายใจกับตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินลากขาเข้ าไปในเขตพระราชฐานด้ วยความอ่อนล้ า ทหารประจำา การหยุดนิ่งทำาความเคารพเมื่อพบนางแล้ วเดินต่อเมื่อนางเดินจากไปแล้ ว แองจิลา่ ย่างกรายเข้ าไปในตัวปราสาท ใจนาง เต้ นแรงขึ ้นเรื่ อยๆโดยไม่มีเหตุผล ตามทางเดินยาวเหยียดที่มองเข้ าไป คือห้ องโถงใหญ่ ราชาเบนนะคิดท์บดิ าของนางมัก อยู่ที่นนั่ เมื่อเสร็จสิ ้นภารกิจแห่งราชา เสียงหัวเราะของใครหลายคนดังออกมาเป็ นระยะๆ หนึง่ ในนันคื ้ อเสียงของ เบนนะคิดท์อย่างแน่นอน แต่อีกหลายเสียงในนันล่ ้ ะ เสียงใครกัน !!นางขมวดคิ ้ว พร้ อมกับใบหน้ าระคนสงสัย เปลี่ยนท่าทางอ่อนปวกเปี ยกเป็ นกระฉับกระเฉงกระวีกระวาดปราดเข้ าไปด้ านในอย่างอยากรู้ ทันใดร่างของนางก็หยุด ชะงัก กระพริ บตาถี่ประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ครู่หนึง่ “แองจิลา่ ๆ”เสียงเรี ยกซ้ำ าๆทำาให้ นางตื่นจากภวังค์แห่งความสงสัยระคนประหลาดใจ “เพค่ะท่านพ่อ”นางตอบรับขลุกขลัก “มานัง่ ลงสิ”เบนนะคิดท์เผยยิ ้มให้ นาง ส่วนนางยิ ้มแหยรับอย่างงงวยด้ วยแววตาสีน้ำาตาลเข้ มของบิดานันวาบ ้ วามแปลกๆ “นี่คือเจ้ าชายแห่งมอนนะลิธ”เบนนะคิดท์กล่าวต่อพลางผายมือไปยังบุรุษแปลกหน้ า หน้ าตาละอ่อนผมสีบลอน ยาวระบ่า ใบหน้ า ใบหน้ าสะอาดสะอ้ านเกลี ้ยงเกลาฉีกยิ ้มกว้ าง นัยน์ตาสีฟ้าครามเปล่งประกายความเป็ นมิตรก่อนจะเอ่ย ปากทักทาย


“ข้ าริชาร์ ด วาเทน ยินดียิ่งนักที่ได้ พบกับเจ้ าหญิงแองจิลา่ ผู้งดงาม”ริชาร์ ดพูดพลางคว้ ามือแองจิลา่ มาแนบแก้ ม แองจิลา่ รี บชักมืออกทันทีด้วยความตกใจ และแม้ ร้ ูวา่ เป็ นการเสียมารยาท “ข้ าเองก็ยินดีที่ได้ พบเจ้ าชายเช่นกัน”นางทักทายกลับไปสันๆพร้ ้ อมกับย่อตัวก้ มศีรษะลงอย่างนอบน้ อม คราว นันเองนางจึ ้ งสังเกตเห็นบุรุษแปลกหน้ าอีกคนหนึง่ ผมสีแดงเพลิงนันช่ ้ างเหมือนกับอัศวินที่เห็นในอาณาจักรมีทรอสยิ่งนัก “นี่คืออาร์ เธอร์ อัศวินเอกคนสนิทของข้ า”ริชาร์ ดกล่าวเสียงนุ่ม “ยินดียิ่งนักที่ได้ พบเจ้ าหญิงขอรับ”อาร์ เธอร์ กล่าว แองจิลา่ ก้ มศีรษะลงเล็กน้ อยและยิ ้มรับกับการเคารพของอาร์ เธอร์ “ท่านพ่อเพค่ะ ท่านปู่ มิได้ อยู่ที่นี่หรอกหรื อ?”แองจิลา่ กล่าวด้ วยความแปลกใจ อิเมนนูเอลปู่ ของนางย่อมรับรู้อยู่ แล้ วว่าจะมีอาคันตุกะจากอาณาจักรอื่นมาเยือนหากแต่เหตุใดจึงไม่รอต้ อนรับในฐานะเจ้ าบ้ าน ดวงตาสีน้ำาตาลสองคูจ่ ้ อง มายังนางเช่นกัน คนหนึง่ คือเบนนะคิดท์อีกคนคือไอรี นเจ้ าของร่างบางที่นงั่ อยู่อีกฝั่ งของโต๊ ะกลมตัวใหญ่ตรงข้ ามกับนาง ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลทังสอง ้ แม้ แต่ริชาร์ ดและอาร์ เธอร์ เองก็เข้ าสูภ่ วังค์แห่งความเงียบงัน แองจิลา่ สำานึกขึ ้นมาทีนที ว่าเป็ นการเสียมารยาทอย่างยิง่ ที่ถามไถ่ออกไปเช่นนี ้ แต่ใช่ว่านางพูดออกไปโดยไม่คิด แต่นางคิดถ้ วนถี่ดีแล้ วจึงกล่าวออก ไป สำาคัญที่สดุ ตอนนี ้คือนางต้ องการที่ปรึกษาแม้ จะละเลยที่จะสนใจหรื อสงสัยกับการมาเยือนของเจ้ าชายจากต่างแดน ในครานี ้ก็ถือเป็ นเหตุผลที่สมควรกระทำาได้ มิใช่หรื อ ?... “ท่า นพ่อ ลูกทราบว่ามิควรถามถึงท่านปู่ ในยามนี ้ แต่ลกู มีเรื่ องมากมายอยากให้ ทา่ นปู่ ชี ้แนะ” แองจิลา่ ขมวดคิ ้ว แสดงสีหน้ า วิตกกังวลออกมาอย่างไม่ปกปิ ด “สำา คัญแค่ไหน?”เบนนะคิดท์เสียงแข็งกร้ าวถามต่อ “มากที่สดุ เพ ค่ะ”นางตอบสันๆ ้ “ท่านปู่ อยู่ที่หอระฆัง”ไอ รี นเป็ นฝ่ ายตอบแทนเบนนะคิดท์ ก่อนจะผลุบสายตาลงต่าำ หลบสายตาดุดนั ที่ เบนนะคิดท์สง่ มาให้ โทษฐานที่ตอบคำาถาม แองจิลา่ โดยมิได้ รับอนุญาต “ขออภัยที่ข้าเสียมารยาทหวังว่า เจ้ าชายจะให้ อภัย”แองจิลา่ กล่าวด้ วยความสำานึก “มิเป็ นไรเลยเจ้ าหญิง ข้ าอภัย ท่านได้ ”ริ ชาร์ ดยิ ้มรับอย่างไม่ถือโทษโกรธเคืองแต่อย่างใด แองจิลา่ เผยยิ ้มให้ ริชาร์ ดอีกครัง้ ก่อนจะลุกจากเก้ าอี ้ ถอยหลังเดินกลับออกไป แต่ไม่ทนั จะพ้ นห้ องร่างของนางก็เลือนรางจางหายไปแล้ ว “เจ้ าหญิงทรงมีเวทมนตร์ ด้วยหรื อ นี่ ช่างเป็ นเรื่ องที่น่าประทับใจยิ่งนัก แม้ แต่ข้าก็ยงั มิอาจหายตัวไปเช่นนี ้ได้ ” ริชาร์ ดกล่าวด้ วยรอยยิ ้ม “นัน่ เพราะเจ้ าเพิ่งร่ำาเรี ยนไปเพียง น้ อยนิด แต่แองจิลา่ นางร่ำาเรี ยนเวทมนตร์ ตงแต่ ั ้ มิทนั ได้ จำาความด้ วยซ้ำ า”เบนนะคิดท์เองก็กล่าวด้ วยรอยยิ ้มเช่นกัน “แล้ วเหตุใด ข้ าผู้นี ้ที่ร่ำาเรี ยนมา พร้ อมๆกับแองจิลา่ จึงมีความสามารถในการใช้ เวทมนตร์ ไม่เท่ากับนางล่ะท่านพ่อ” ไอรี นโพล่งขึ ้น “ฮ่ะๆนัน่ เพราะเจ้ ามักจะ แอบนอกลูน่ อกทางอยู่เสมอ ทุกครัง้ ที่ป่านปู่ สัง่ สอนมิใช่หรื อไอรี น ?”เบนนะคิดท์หวั เราะคิกคัก เป็ นเหตุให้ ทงวงสนทนาและ ั้ ตัวไอรี นเองก็อดหัวเราะไปด้ วยไม่ได้ แม้ ในใจจะไม่พอใจนัก การพูดคุยกันระหว่างเจ้ าบ้ านกับผู้มาเยือนเป็ นไปอย่างออกรส ออกชาติ ไม่มีใครรับรู้ถึงสิ่งที่กำาลังจะเกิดขึ ้นนอกเสียจากแองจิลา่ และผู้วิเศษอิเมนนูเอล หอระฆังอันมีระฆังทองนับร้ อย ห้ อยแขวนเรี ยงรายอยู่แต่ละชันของหอคอยสู ้ งตระหง่าน ห่างออกไปไม่ไกลจากปราสาทมากนัก ร่างของแองจิลา่ ปรากฏอยู่ บนชันสู ้ งสุดของหอคอย อิเมนนูเอลยืนอยู่ที่นนั่ เนิ่นนานแล้ ว เพื่อรอคอยที่จะสนทนากับแองจิลา่ “ท่านปู่ ”แองจิลา่ พูดขึ ้นซุม่ เสียงสัน่ “เจ้ ามีเรื่ องอันใดกลัดกลุ้มอยู่ก็วา่ มาเถิด


แองจิลา่ ”อิเมนนูเอลละสายตาจากหมู่เมฆหันมามองใบหน้ าซีดเซียวของแองจิลา่ “ท่านปู่ ท่านจะว่าอย่างไรหากข้ าจะบอก ว่า...ว่า..”เรื่ องที่นางจะกล่าวต่อไปนี ้อาจสร้ างความตื่นตระหนกให้ กบั อิเมนนูเอล นางตัดสินใจไม่ถกู ไม่ร้ ูจะบอกกล่าวต่อ บุคคลเบื ้องหน้ าอย่างไรเกี่ยวกับเรื่ องที่นางได้ เผชิญมา แต่เดาว่าอิเมนนูเอลคงจะรู้เรื่ องอยู่บ้างแล้ ว แม้ จะอยู่ในภาวะสอง จิตสองใจแต่นางก็จำาเป็ นต้ องกลันใจเล่ ้ า เพราะมันเป็ นเรื่ องใหญ่เกินกว่าที่นางคนเดียวจะแก้ ไขได้ แองจิลา่ ถอนหายใจ เฮือกใหญ่ก่อนจะเล่าความจริงที่ร้ ูมาทังหมดให้ ้ อิเมนนูเอลฟั ง “ข้ ารู้มาว่าเอวาร์ จะยกทัพมายึด อาณาจักรเราพรุ่งนี่คะท่านปู่ ” อิเมนนูเอลยิ ้มรับที่มมุ ปาก “สักวันมันต้ องมาถึง ศึกสงครามเป็ นเรื่ องที่ หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อมันเกิดขึ ้นมาย่อมต้ องเผชิญกับมันอย่างกล้ าหาญ” “ท่านปู่ !”แองจิลา่ ขานเรี ยกชื่ออิเมนนูเอ ลด้ วยความแปลกใจ ในท่าทีสงบนิ่งนัน้ “เจ้ าอย่าได้ ตื่นตระหนกไปแองจิลา่ ข้ าเคย สอนเจ้ าแล้ วมิใช่หรื อ จงใช้ สมาธิวิเคราะห์ปัญหา อย่าใช้ ความรู้สกึ เพราะมันมักแสดงออกถึงความอ่อนแอ”อิเมนนูเอล กล่าวเสียงเรี ยบ “ข้ า...ข้ าจำาได้ ทา่ นปู่ เพียงแต่ เพียงแต่นี่เป็ น เรื่ องใหญ่...” “ชีวิตเจ้ าต้ องเจอะเจอกับเรื่ องใหญ่กว่านี ้ มากมายนัก อย่ากลัว ตราบใดที่เจ้ ายังเชื่อมัน่ ในสมาธิ เจ้ าจะมีทางออกสำาหรับปั ญหา แม้ ปัญหานันจะใหญ่ ้ เพียงไหน จะ หนักเท่าใด ขอแค่หนั หน้ าสู้” “หลานจะจดทำาไว้ คะท่านปู่ ” “แล้ วเจ้ าพร้ อมที่จะใช้ สมาธินำามาซึง่ ปั ญญาเพื่อแก้ ปั ญหานี ้หรื อยัง? แองจิลา่ เจ้ าพร้ อมจะสู้หรื อยัง?” แองจิลา่ ปล่อยความคิดลอยไป ผมยาวสลวยเคลียไหล่ปลิวไสวตามแรง ลมเอื่อยๆ นางทอดมองทะลุไปยังบานประตูของหอคอย ข้ างในนันประดิ ้ ษฐานรูปปั น้ สัญลักษณ์แห่งเทพเจ้ าคีตานที่เคารพ นับถือของอาณาจักร “ข้ าควรทำาอย่างไรต่อไป ข้ ายังไม่มีความคิดใดๆในหัว เลยแม้ แต่น้อย ท่านปู่ ข้ าคงไม่อาจทำาอะไรได้ มากกว่านี ้อีกแล้ ว” “เพราะเจ้ าสูญเสียสมาธิอย่างไรแองจิลา่ เจ้ าควรทำา บางอย่างเพื่อให้ จิตเป็ นสมาธิ แล้ วเจ้ าจะค้ นพบว่าเจ้ าควรจะทำาอย่างไรต่อ”อิเมนนู -เอล กล่าวแนะแนว เสียงระฆังดัง กังวานขึ ้น จากสายลมแรงที่พดั โชยมา ส่งผลให้ ระฆังกระทบกัน อิเมนนูเอลยังคงหยุดนิ่ง รอคำาตอบจากแองจิลา่ “ข้ าเข้ าใจแล้ วค่ะท่านปู่ ข้ าจะทำาบางสิ่งที่ก่อ ให้ จิตเป็ นสมาธิ”อิเมนนูเอลยิ ้มรับกับคำาตอบของแองจิลา่ ก่อนร่างเลือนรางไปอย่างรวดเร็ว…. ราชวังเขตพระราชฐาน ต็อก...ฉึบๆๆต็อกๆๆ เสียงไม้ เท้ ากับเสียงรองเท้ าแตะหนังกวางดังสลับกัน เสียงหนึง่ ดังกังวาน แต่เสียงหนึง่ แผ่วปลาย บัดนี ้ห้ องโถงใหญ่ที่เคย ครึกครื น้ ครัง้ ตอนรับอาคันตุกะที่มาเยือน หากแค่ตอนนี ้นันเงี ้ ยบกริ บ มีเพียงเบนนะคิดท์ซงึ่ นัง่ นิ่งเสมือนมีอะไรคาใจ “เบน” อิเมนนูเอลทักทายสันๆก่ ้ อนจะเคลื่อนเข้ ามานัง่ ตรงข้ าม หยิบแก้ วชาดื่มพร้ อมกับเผยรอยยิ ้มประหลาด “แองจิลา่ พูดอะไรกับท่านพ่อหรื อ?” เบนโพล่งถาม ดูเหมือน เรื่ องที่เบนคาใจอยู่จะหนีไม่พ้นเรื่ องนี ้ “แองจิลา่ รู้มาว่า ปี ศาจเอวาร์ จะยกทัพมารุกรานทรานซีสเบนนะ คิดท์ในวันพรุ่งนี ้” “ข้ าไม่นกึ ว่ามันจะมาเร็วเพียงนี ้ ต่อไปจะเป็ นเช่นใด ข้ าห่วงแองจิลา่ ยิง่ นัก นางจะรับมือกับชะตาของนางได้ จริงหรื อ ข้ าอดหวัน่ ใจมิได้ ” เบนพูดด้ วยสีหน้ าวิตกกังวล กับคำาทำานายที่อิเมนนูเอลเคย กล่าวกับเบนนะคิดท์ เมื่อครัง้ แองจิลา่ อายุได้ เพียงห้ าเดือน “นางเป็ นธิดาแห่งเทพเจ้ า เจ้ ามิต้องกังวล ชะตาของนางนางจะเป็ นผู้ผ่านมันไปเอง” “หวังว่าจะเป็ นเช่นนันท่ ้ านพ่อ ข้ าจะรี บตระเตรี ยมไพร่พล” เบนกล่าวพลางถอน หายใจ ความวิตกกังวลยังไม่ผ่อนคลายเท่าใดนัก แต่เมื่ออิเมนนูเอลผู้วิเศษยืนยันถึงเพียงนี ้ มีหรื อเบนนะคิดท์จะไม่เชื่อมัน่


เพียงแต่ต้องให้ เวลาเป็ นเครื่ องพิสจู น์ในความสามารถ ของแองจิลา่ หลังจากที่อิเมนนูเอลจากไป แองจิลา่ ตัดสินใจเดินเข้ าไปยังด้ านในของหอคอยผ่าน ธรณีประตูทางเข้ า นางนัง่ ลงบนพรมแดงที่ปเู หนือหินผาสีเทาด่าง ประสานมือทังสองข้ ้ างไว้ ที่ปลายคาง สายตาเพ่งมองไป ยังเทพเจ้ าคีตานที่นางเคารพศรัทธา ลำาแสงสีทองจากดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ ามาพอดิบพอดี แร่ธรรมชาติสีขาวบริสทุ ธิ ์ เปล่งประกายเจิดจรัสวาบวามสวยงามสะดุดตา เปรี ยบเสมือนสีของเทพเจ้ า ว่ากันว่ารูปปั น้ สีขาวเจิดจรัสองค์นนั ้ มีความ รู้สกึ นึกคิดของเทพเจ้ าสถิตอยู่ นางหลับตาพริม้ ลงพร้ อมกับสวดภาวนาต่อเทพเจ้ า ขอทราบถึงประสงค์ที่ทา่ นมีตอ่ นาง สิง่ แรกที่นางเห็นหลังจากหลับตาลง ในความมืดมิด ค่อยๆมีลำาแสงสีทองส่องเข้ ามาทีละเส้ นๆจนสว่างไปทัว่ นางกลืนน้ำ าลาย เหนียวหนืดลงคอ ระหว่างที่จิตใจสัมผัสได้ ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย เสียงหอกดาบดังกึกก้ องกัมปนาทราวเสียงฟ้าผ่า เสียงเกือกม้ ากระทบแผ่นดินดังสะเทือนเลื่อนลัน่ กลิ่นคราบคาวเลือดโชยมาอยู่เอื่อยๆ ตัวนางนัง่ มองลงมาจากเบื ้องบน มี หลังของโรอัลรองรับ ในมือถือธนูคนั ยาวเล็งเป้าไปที่ปีศาจตัวใหญ่สงู โย่ง นัยน์ตาสีแดงก่ำาเต็มไปด้ วยความอำามหิตและหิว กระหาย นางปล่อยศรออกไปปั กปี ศาจร้ ายเข้ าอย่างจัง ศรเพียงดอกเดียวของนางเพิ่มจำานวนขึ ้นเป็ นสิบเท่า และปั กเข้ าไป ตรงเป้า ปี ศาจร้ ายนับสิบตกตายด้ วยศรดอกเดียวเลือดแดงฉานไหลนองพื ้น นางสะดุ้งลืมตาตื่น ปาดเหงื่อไคลที่ไหลลงมา ทัว่ ใบหน้ าและลำาคอ นี่คือประสงค์ที่พระเจ้ ามีตอ่ ข้ าอย่างนันหรื ้ อ?”นางสบถ ก่อนจะหันขวับกลับมาด้ าน หลัง เพราะได้ ยินเสียงฝี เท้ าของใครบางคนดังมา “เจ้ ารู้ถึงประสงค์ของเทพเจ้ าหรื อยัง แองจิลา่ ?”อิเมนนูเอลเอ่ยถามพลางเดินข้ ามธรณีประตู เข้ ามา แองจิลา่ ลุกขึ ้นยืนช้ าๆ สบสายตาหวัน่ วิตกกับอิเมนนูเอล “เทพเจ้ าคีตาน ประสงค์ให้ ข้าร่วมรบกับเหล่าอัศวินกระมังคะ” นางเอ่ยปากอย่างไม่มนั่ ใจนัก อิเมนนูเอลพยักหน้ ารับ พลางยื่นมือไปสัมผัสที่ไหวขวาของนางเบาๆ “ไม่มีอะไรที่เจ้ าทำาไม่ได้ ธิดาแห่งเทพเจ้ า เพียงแต่เจ้ าศรัทธาเท่านัน”อิ ้ เมนนูเอลยิ ้มกริ่ม นัยน์ตาสีเทาเปล่งประกายความเชื่อมัน่ “กลับไปพักผ่อนเถิด ศึกครัง้ ใหญ่กำาลังรอเจ้ าอยู่”อิเมนนูเอลกล่าว แองจิลา่ พยักหน้ ารับ นาง ปรากฏตัวอีกครัง้ ที่ห้องนอนสวยงามอร่ามตา ชันบนของปราสาทสู ้ งตระหง่าน นางปลดชุดเสื ้อเปรอะเปื อ้ นคราบเหงื่อไคล ตัวเดิมออก ก่อนจะลงแช่ในบ่อน้ำ าลึก อันมีหินภูเขาไฟใหญ่สองก้ อนให้ ความร้ อน แองจิลา่ หลับตาพริม้ เมื่อสัมผัสถึงความ อุน่ สบายแห่งสายน้ำ า กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาจากหมู่มวลดอกไม้ ที่ลอยอยู่เหนือน้ำ า หอมสดชื่นอยู่ทกุ เวลาที่หายใจ ความเยียบเย็นคืบคลานเข้ ามาเมื่อย่ำาค่าำ แองจิลา่ ปฏิเสธการลงไปร่วมโต๊ ะอาหารที่ห้องอาหารร่วมกับ อาคันตุกะจากต่างแดน ไอรี น อิเมนนูเอลหรื อแม้ กระทัง่ เบนนะคิดท์ผ้ เู ป็ นบิดาที่เคารพรักมากที่สดุ เลือกกินอาหารที่นาง กำานัลยกมาถวายที่ห้อง อาหารค่าำ ที่นางกำานัลนำามาถวายคือผลไม้ โปรด และซุปเข้ มข้ นจากพืชผักดังที่นางชื่นชอบ หากแต่ คราวนี ้นางมีเพียงแอปเปิ ล้ ผลหนึง่ ตกถึงท้ อง ค่าำ คืนอันยาวนานผ่านพ้ นไปเช่นเดิมดังที่เคยเป็ น หากแต่แองจิลา่ กลับรู้สกึ ว่า มันรวดเร็วจนตังตั ้ วไม่ทนั นางเสมือนหลับไปเมื่อครู่ ทังที ้ ่นางนัง่ ทานอาหารเช้ า ร่วมกับเบนนะ-คิดท์ ไอรี น อิเมนนูเอล รวม ไปถึงอาคันตุกะต่างแดนที่มาเยือน ทุกสิ่งทุกอย่างดำาเนินไปตามปรกติ บรรยากาศบนโต๊ ะอาหาร ไม่มีผ้ ใู ดกล่าวถึงศึกใหญ่ ที่ใกล้ จะมาถึงในอีกไม่ช้า สีหน้ าปกติของทุกคนเหมือนจะทำาให้ เกิดความทุกข์ร้อนแก่แองจิลา่ ยิ่งกว่าเก่า นางเดาไม่ออกว่า พวกเขาเหล่านันคิ ้ ดอะไรอยู่ในใจ ไม่อาจเข้ าใจสีหน้ าสบายอกสบายใจเหล่านันได้ ้ แม้ แต่น้อย นางแทบอยากลุกขึ ้นตะโกน ดังๆว่าเหตุใดทุกคนจึงได้ สงบเยือกเย็นได้ ถึงเพียงนี ้ แต่นางทำาได้ เพียงคิด สิ่งที่นางทำาขณะนันคื ้ อหยิบแอปเปิ ล้ ตะกร้ าหนึง่ ปลีกตัวออกไปนัง่ เงียบอยู่ที่ทงุ่ หญ้ ากับโรอัล นางลูบขนสีขาวของมันเบาๆแล้ วหยิบแอปเปิ ล้ ป้อนเข้ าปาก โรอัลบดขยี ้ แอปเปิ ล้ ผลใหญ่เพียงการเคี ้ยวขบฟั นขึ ้นลงไม่กี่ครัง้


‘...ข้ าอยากกินขนมปั ง เหตุใดจึงไม่มี...’โรอัลไต่ถามแองจิลา่ โดยกระแสจิต แองจิลา่ ทำาเหมือนไม่ได้ ยิน ยัดแอปเปิ ล้ เข้ าปากโรอัลพร้ อมกันสองลูก “หากเรื่ องมากเจ้ าจะไม่ได้ กินแม้ แต่แอปเปิ ล้ ” นางพูดทีเล่นทีจริง ‘...วันนี ้เจ้ าเป็ นอะไร?...’ โรอัลเคี ้ยวพลางถามต่อ “ข้ าไม่เข้ าใจว่าเหตุใดท่านพ่อกับท่านปู่ จึงทำาเหมือนไม่รับรู้ว่าศึกใหญ่กำาลังจะเกิดขึ ้น พวกท่านยังนัง่ หัวเราะพูด คุยอยู่กบั เจ้ าชายต่างแดนอย่างออกรสออกชาติได้ ” ‘...เช่นนันก็ ้ ไม่แปลกเพราะเจ้ าก็ไม่ตา่ งจากราชาเบนนะคิดท์บดิ าเจ้ า เจ้ าก็มานัง่ ป้อนอาหารข้ าอย่างใจเย็นอยู่ เช่นกัน...’ โรอัลสวนกลับ ส่วนแองจิลา่ แน่นิ่ง นางตอบคำาถามของโรอัลไม่ถกู “เช่นนันเวลานี ้ ้ข้ าต้ องทำาอะไรล่ะ?” ‘...กลับไปเตรี ยมพร้ อมออกรบเสียสิ...แล้ วข้ าจะไปรับเจ้ า...’ โรอัลทิ ้งท้ ายสันๆ ้ แล้ วกางปี กโผขึ ้นสูท่ ้ องฟ้าทิ ้งแองจิ ล่าไว้ เบื ้องล่าง “เจ้ านี่สมเป็ นสัตว์ผ้ รู ับใช้ เทพเจ้ าเสียจริง” นางสบถพลางส่ายหน้ า เมฆดำาพลันคืบคลานเข้ ามา กลืนกินท้ องฟ้า ยามเช้ าอันสดใส เหมือนที่เคยเกิดขึ ้นเมื่อสิบเจ็ดปี ก่อนศึกสายเลือดที่ยากจะลืมเลือน และมันกำาลังจะเกิดขึ ้นอีกครัง้ แม้ มิใช่ศกึ จากคนสายเลือดเดียวกันดังเช่นที่เป็ นมาแต่ความร้ ายกาจของศัตรูคราวนี ้คงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเป็ นแน่แท้ เพราะเคอร์ เซอร์ มาตอนคงตัดสินใจยกทัพมาพร้ อมกับเอวาร์ เป็ นแน่ เสียงฟ้าร้ องครื นๆสายฟ้าฟาดดังลัน่ สะนัน่ แก้ วหู ผู้คนหวาดหวัน่ พรั่นพรึงระส่าำ ระสาย ต่างหลบลี ้หนีกายซุกกอยู่ ในบ้ าน อีกส่วนหนึง่ ถูกอพยพไปอยู่ ณ หอระฆัง เพื่อความปลอดภัยในยามศึกสงคราม “เหตุใดท้ องฟ้าจึงได้ ปั่นป่ วนเช่นนี ้สายฟ้าฟาดฟ้าร้ อง แต่ไม่มีฝนสักหยดหนึง่ ” แองจิลา่ พึมพำา ขณะยืนมอง ท้ องฟ้าอยู่บนปราสาทสูง นางเอื ้อมหยิบดาบสำาดำาเงาเหน็บติดกับเข็มขัด หยิบโลหะหล่อดำาเงาครอบหน้ าผากพาดผ่าน ร่องใบหู ผมบลอนทองปลิวสยายครอบเครื่ องประดับอย่างเรี ยบร้ อย นางสวมชุดเกราะดำาเงาอันแข็งแกร่งกับผ้ าคลุมสีดำา สนิท เพียบพร้ อมด้ วยจิตใจที่เข้ มแข็ง กองทัพอันมีเบนนะคิดท์ ริชาร์ ดอาคันตุกะที่ขอร่วมรบด้ วยเป็ นผู้นำา และคอปเปอร์ แม่ทพั ใหญ่หรื อผู้นำาอัศวินคอย บัญชาการอยู่ข้างๆ ทหาร อัศวินนับหมื่นยืนตระหง่านด้ วยจิตใจแน่วแน่ฮกึ เหิมประจันหน้ าศัตรูที่กำาลังย่างกรายเข้ ามาใกล้ สุดหล้ า แองจิลา่ มองเห็นเพียงเงาดำาทะมึนของกองทัพปี ศาจ มันมีจำานวนมากมายมหาศาลเทียบกับกองทัพนันมั ้ น มากกว่าเป็ นเท่าหนึง่ สิง่ ที่นางเป็ นกังวลอยู่เวลานี ้คือ นางไม่ร้ ูเลยว่าเคอร์ เซอร์ มาตินตัดสินใจอย่างไรเกี่ยวกับเรื่ องที่จะยก ทัพมายึดทรานซีสเบนนะคิดท์ มาตินจะยกเลิกคำาสัง่ ดังที่นางหวังเอาไว้ หรื อจะดำาเนินการตามแผนเดิม นางไม่สามารถรับ รู้ได้ เลย และจะเป็ นเช่นไรหากมาตินยกทัพมาจริง นางจะต่อสู้กบั มาตินในฐานะศัตรูได้ จริงดังที่เคยเอ่ยปากไว้ หรื อไม่ ‘...แ องจิลา่ ไปกันได้ แล้ ว...’ โรอัลบินต่าำ ลงมาเทียบกับขอบหน้ าต่าง นางสูดลมหายใจเข้ าปอดก่อนจะกระโดดขึ ้นหลังโรอัล มัน พานางโบยบินมาสูส่ มรภูมิรบอันดุเดือด ราชาเบนนะคิดท์เลือกใช้ ม้าสายพันธ์ธรรมดาเช่นที่เคยใช้ จงึ มีเพียงแองจิลา่ ที่ โบยบินเหนือผู้อื่น สิ่งแรกที่แองจิลา่ ทำาคือการกวาดสายตามองหาเคอร์ เซอร์ มาติน ผู้ที่อาจนำาทัพมาในครัง้ นี ้ด้ วย นางแค่น ยิ ้มออกมาเล็กน้ อย เมื่อนางไม่พบแม้ เงาของเขา อย่างน้ อยที่สดุ มาตินก็ไม่นำาทหารเข้ ามารุกราน ทรานซีสเบนนะคิดท์ “พร้ อมจะลุยหรื อยังโรอัล ถ้ าเจ้ าพร้ อมแล้ วก็ลยุ เข้ าไปเลย” แองจิลา่ กล่าวนำา โรอัลเปล่งเสียงร้ องชอบใจแล้ วโผบินกรี ดกรายไป ทัว่ ฟ้า ให้ แองจิลา่ แผลงศรใส่เหล่าปี ศาจร้ าย ไม่ตา่ งอะไรจากนิมิตที่เทพเจ้ าบอกกล่าวกับแองจิลา่ ปี ศาจร้ ายใช้ รากพันรอบ ตัวศัตรูก่อนจะขว้ างทุบลงดินจนกระอักเลือดตายไป มันยังคงสำาแดงแสนยานุภาพขู่ขวัญเหล่าทหารและอัศวินที่ออ่ น


ประสบการณ์ในการศึกสงครามให้ ขวัญผวา ยิ่งกับศัตรูที่มิใช่คนแล้ วยิ่งมิอาจจะรวบรวมกำาลังใจให้ ตอ่ สู้ไปโดยไม่ หวาดหวัน่ ใจสักนิดมิได้ “ฝ่ าบาท! พวกปี ศาจร้ ายกาจมาก เกรงว่าหากสู้กนั ต่อไปเรื่ อยๆอัศวินของเราจะเสียเปรี ยบไปมากกว่านี ้นะพ่ะย่ะ ค่ะ” คอปเปอร์ ตะโกนก้ องร้ องบอกกับราชาเบนนะคิดท์ซงึ่ เบนนะคิดท์ก็ตระหนักถึงข้ อเสียเปรี ยบนี ้ดีกว่าใคร ต่อให้ อาณาจักรแห่งนี ้เป็ นอาณาจักรศักดิ์และแข็งแกร่งเพียงใดก็มิอาจต่อต้ านศัตรูที่มีมากมาย มหาศาลอีกทังยั ้ งเป็ นปี ศาจร้ าย ที่มิอาจตกตายไปในดาบเดียวได้ หากการต่อสู้ยืดเยื ้อยาวนานออกไปย่อมไม่เป็ นผลดีตอ่ อาณาจักร “หากปล่อยให้ ยืดเยื ้ออาณาจักรเราต้ องตกเป็ นของมันแน่ ทำาอย่างไรดีโรอัล ?”แองจิลา่ ขอความเห็นจากโรอัล ขณะมือก็เงื ้อธนูยิงใส่ปีศาจร่างแหลกย่อยยับไป อยู่มิได้ ว่าง “ฆ่าตายไปสักกี่ตน ก็ไม่ลดจำานวนลงเลย เห็นทีเราคงแย่แน่แล้ ว”คอปเปอร์ ตะโกนก้ องอีกครัง้ อย่างหวดหวัน่ ใจ มือและแขนแข็งแรงยังสะบัดไปมาฟาดฟั นศัตรูอยู่ไม่เปลี่ยน “ทหารเริ่มอ่อนกำาลังลงแล้ ว เรื่ องนันข้ ้ ารู้ แต่ยงั ไงเราก็ต้องสู้ให้ ถึงที่สดุ ”เบนกล่าวเสียงหนักแน่นคล้ ายตวาด “เจ้ าว่าท่านพ่อจะหาวิธีรับมือกับพวกเอวาร์ ได้ รึไม่โรอัล”แองจิลา่ ถามโรอัลพลางปล่อยศรฆ่าล้ างศัตรูไปมิได้ ขาด ‘…ไม่...เจ้ าต่างหากเป็ นที่ต้องหาวิธีรับมือ…’โรอัลตอบกลับ “เจ้ าหมายความว่า...” ‘…เจ้ าคงไม่ได้ คิดว่าตัวเจ้ าสามารถเพียงยิงธนูฆา่ ล้ างพวกเอวาร์ ได้ เพียงอย่างเดียวหรอกใช่รึไม่ ?…’โรอัลตัดบท แนะ “แล้ วข้ าควรทำาเช่นไร” “เวทมนตร์ ที่เจ้ าร่ำาเรี ยนมานานแรมปี กาลนี ้เจ้ าคงต้ องใช้ มนั อย่างเต็มที่แองจิลา่ แต่จงอย่าลืมนึกถึงข้ อเสียแหละ ข้ อจำากัดของพลังเจ้ าด้ วย”โรอัลกล่าวสำาทับ “ข้ าเข้ าใจแล้ วโรอัล ข้ าจะลองดู ข้ าจะทำาให้ ทหารและอัศวินของเราที่เสียเปรี ยบมาเป็ นฝ่ ายได้ เปรี ยบในสงคราม ครัง้ นี ้”แองจิลา่ กล่าวอย่างเข้ มแข็ง นางต้ องร่ายมนตร์ เพื่อทำาบางสิ่งบางอย่างกับอาวุธของทหารและอัศวินทุกคนของ อาณาจักร ‘...ดูเหมือนพระราชาคงหวังให้ เจ้ าแสดงฝี มือในการศึกครัง้ นี ้แบบไม่ต้องสงสัย ...’ โรอัลสบถพลางลอยลิว่ แหวก ฝ่ าอากาศไปอย่างรวดเร็วแองจิลา่ ยิ ้มร่าแววตาเป็ นประกาย นางมัน่ ใจในความสามารถด้ านการสงครามของทหารกล้ าและ อัศวินคู่อาณาจักรอยู่มากนัก เพียงสิ่งที่เสียเปรี ยบหากไม่นบั กำาลังพลก็คืออาวุธที่ใช้ ตอ่ สู้นนหากกั ั้ บคนธรรมดาเช่นกันก็มิ เป็ นปั ญหา แต่หากเป็ นปี ศาจอาวุธร้ ายคมกริ บกลับกลายเป็ นเพียงเศษโลหะทื่อๆที่ต้องใช้ พละกำาลังมากเหลือเกินกว่าจะ ฆ่าปี ศาจสักตนให้ ตายได้ นางหลับตาลง แสงสีขาวสว่างวาบวามขึ ้น อาวุธหอกดาบคูม่ ือของเหล่าทหารอัศวินทังหลายจาก ้ เคยต้ องฟาดฟั นซ้ำ าๆจึงจะฆ่าล้ างเอวาร์ ปีศาจให้ ตกตายไปได้ แต่บดั นี ้เพียงเหวี่ยงปั ดดาบคูม่ ือไปในอากาศ รากยาวๆของ มันก็ขาดสะบัน้ รูปร่างคล้ ายมนุษย์สามัญแต่เนื ้อหนังเป็ นดัง่ ไม้ เนื ้อแข็งล้ มลงกับพื ้นและมอดไหม้ เป็ นเถ้ าถ่าน สลายหาย ไปในพริบตา “เฮ้ ๆๆๆๆๆ!!!เฮโร่ๆๆๆ ธิดาแห่งเทพเจ้ าคีตานสำาแดงฤทธิ์แล้ ว เจ้ าหญิงแองจิลา่ ประกาศชัยชนะแล้ ว” เสียงโห่ร้อง กู่ก้องของเหล่าทหารอัศวินดังขึ ้น ราชาเบนนะคิดท์ยิ ้มรื่ น “นางไม่ทำาให้ ข้าผิดหวังจริงๆ”ราชาสบถกับตัวเองเพียงลำาพัง ระหว่างเฝ้ามองดูเหล่าปี ศาจเอวาร์ ถอยร่ นไป “นัน่ อะไรกัน!!” แองจิลา่ ขมวดคิ ้วหรี่ ตา นางยกมือขึ ้นบังแสงอาทิตย์ที่แทรกสอดม่านเมฆส่องแสงลงมาสูพ่ ื ้นดิน เป็ นลำาแสงเล็กบ้ างใหญ่บ้าง ท้ องฟ้าเริ่มสงบลงไร้ เสียงฟ้าผ่าฟ้าร้ อง ทางด้ านเอวาร์ ก็ถอยร่นไป แต่ ! มีทหารและอัศวินอีก กองใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เบื ้องหน้ า แองจิลา่ เพ่งมองหาผู้นำาทัพ เงาดำาทะมึนที่มองเห็นเริ่มมีโครงร่างชัดเจนขึ ้นเรื่ อยๆ เมื่อ


โรอัลโผบินไปยังตำาแหน่งที่ตงกองทั ั้ พ นางเบิกตากว้ างตื่นตะลึงดังประสบกับสิ่งไม่คาดฝั น “เคอร์ เซอร์ มาติน” นางสบถเสียงสัน่ ใจหวิว ‘...มาสมทบกับเหล่าปี ศาจอย่างนันหรื ้ อ?...’ โรอัลตังคำ ้ าถาม “ข้ าไม่ร้ ู” แองจิลา่ โต้ ตอบทันควัน เกิดอารมณ์ฉนุ เฉียวขึ ้นโดยไม่ร้ ูตวั ‘...แต่ข้ารู้ ว่าเจ้ ากำาลังกลัว...’ โรอัลกล่าว “เปล่าเลย เพียงแต่ข้าไม่อยากเชื่อว่าข้ ากับเขาจะกลายเป็ นศัตรูกนั อย่างแท้ จริงเช่นนี ้”นางตอบเสียงห้ วน แอบ หวัน่ เกรงในใจอยู่ลกึ ๆ ‘...แม้ เขาจะเป็ นคนรักของเจ้ า หากจำาเป็ นเจ้ าก็ต้องฆ่าเขา นัน่ คือชะตาของเจ้ าแองจิลา่ จะมีหญิงสักกี่คนที่มีสิทธิ ์ ออกรบ ทังยั ้ งเป็ นที่ยอมรับจากเหล่าทหารอัศวินได้ หากมิใช่เพราะโชคชะตานำาพาเกื ้อหนุนธิดาแห่งเทพเจ้ าที่ชาวทรานซีส เบนนะคิดท์ทกุ คนต่างรู้ดี...’ “ข้ าเข้ าใจ...แต่คราวนี ้คงไม่ต้องทำาถึงเพียงนัน” ้ นางกล่าวพลางแค่นยิ ้ม ลูบแผงขนขาวสะอาดของโรอัล เมียงมอง ลงไปเบื ้องล่าง อัศวินของมาตินกำาลังจูโ่ จมถาโถมเข้ าใส่เอวาร์ ปี ศาจร้ ายอยู่อย่างองอาจฮึกเหิม ‘...ข้ าคงเดาผิดไป...’ โรอัลสบถ ขณะม้ วนตัวกลับโบยบินไปหาราชาเบนนะคิดท์ซงึ่ นัง่ ตระหง่านอยู่บนหลังม้ าทรง เบื ้องหลัง มันบินต่าำ ลงสูพ่ ื ้นดินปี กขาวกว้ างพลันหายวับไปทันทีที่กีบเท้ าดำาเงาย่ำาลงกับพื ้น โรอัลเดินเยาะๆพาแองจิลา่ เข้ าไปสมทับกับราชาเบนนะคิดท์ ซึง่ ขณะนัน้ คอปเปอร์ และริชาร์ ดเข้ ามาสมทบอยู่ก่อนหน้ าไม่นานนัก “ทหารและอัศวินชุดดำาพวกนันเป็ ้ นใครกัน พวกเขากำาลังช่วยพวกเราอยู่ใช่หรื อไม่ ?” ราชาเบนนะคิดท์ขมวดคิ ้ว กล่าวกับแองจิลา่ “เคอร์ เซอร์ มาติน เขาเป็ นสหายของลูกเอง” แองจิลา่ ยิ ้มแย้ มกล่าว และเลือกที่จะปกปิ ดความจริงอีก อย่างเอาไว้ ความจริงที่วา่ มาตินเกือบจะมาที่นี่ในฐานะศัตรูที่ร้ายกาจไม่แพ้ ปีศาจเหล่านัน้ “เจ้ ามีสหายต่างอาณาจักรตังแต่ ้ เมื่อใดกัน?” ราชาเอ่ยถามอย่างงุนงง จับต้ นชนปลายไม่ถกู “ลูกมิได้ ปกปิ ดอะไรเกี่ยวกับมาติน ท่านปู่ ทราบเรื่ องนี ้ดี เพียงแต่มิได้ บอกใครเท่านัน้ ลูกต้ องขออภัยท่านพ่อเช่น กันที่มิได้ เล่าเรื่ องราวของเขาให้ ฟัง”แองจิลา่ กล่าวด้ วยจาวานอบน้ อม เพราะนางต้ องการแสดงความสำานึกผิด แม้ ในใจจะ ไม่ร้ ูสกึ ว่ามันเป็ นความผิดก็ตาม “มีสหายที่ดีเยี่ยงนี ้ ข้ าจะโกรธเจ้ าลงก็กระไรอยู่” “เป็ นพระกรุณายิ่งนักเพค่ะ”แองจิลา่ ประจบประแจงด้ วยถ้ อยคำาเต็มยศที่เรี ยกราชาผู้เป็ นบิดา ราชาหัวเราะร่า อย่างอารมณ์ดีและโล่งอกโล่งใจในการศึกครัง้ นี ้ แองจิลา่ นางเป็ นธิดาแห่งเทพเจ้ าจริงๆ เบนนะคิดท์เริ่มมีความมัน่ ใจมาก ขึ ้นและเชื่อว่าแองจิลา่ จะผ่านมันไปได้ ไม่ว่านางจะพบเจอกับสงครามครัง้ ยิ่งใหญ่เพียงใดในอนาคตข้ างหน้ า คำาทำานายก็ ยังบอกว่านางจะเป็ นผู้กำาชัยชนะ “สหายเจ้ ามิใช่ชายหนุ่มธรรมดาใช่หรื อไม่?” ราชาถามต่อด้ วยความสนเท่ห์และสนใจใคร่ร้ ู “ มิใช่ชายหนุ่มธรรมดา หากแต่เป็ นราชาแห่งอาณาจักรมีทรอส” แองจิลา่ ยิ ้มตอบ “อาณาจักรมืดที่ถกู สาปน่ะหรื อ?”ราชาโพล่งถาม “ถูกต้ องแล้ วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่ าบาท”มาตินที่ควบม้ าตรงมายังจุดชุมนุมของราชาเบนนะคิดท์ก้าวลงจากหลังม้ าเข้ ามา ประชิดแล้ วโค้ งคำานับ “เชิญราชามาตินไปสนทนากันต่อด้ านในปราสาทของข้ าเถิด”เบนผายมือไปยังปราสาท ทหารและอัศวินทังหมด ้ ต่างแยกย้ ายกันไปประจำาตำาแหน่งเดิม คอปเปอร์ นำาหน้ าริชาร์ ดไปตรวจไพร่พลที่บาดเจ็บตามคำาขอของริ ชาร์ ดเอง เพราะ ตระหนักว่าตนไม่ควรอยู่ในวงสนทนาของราชากับราชาซึง่ มันกระอักกระอ่วนใจสิ ้นดี มาตินควบม้ าตามราชาเบนนะคิดท์


เข้ าไปในตัวปราสาท โดยที่ฟายเซเลอร์ อศั วินเอกเป็ นผู้นำาทัพกลับอาณาจักรมีทรอสไปก่อนเหลือเพียงอัศวินติดตามสี่คนไว้ ปกป้องดูแลเจ้ าเหนือหัว เหตุการณ์เกิดขึ ้นเมื่อเอวาร์ ถอนร่นไปแล้ ว “ขอบใจท่านมากที่อตุ ส่าห์นำาทัพมาช่วย”เบนกล่าวขณะนัง่ ลงที่เก้ าอี ้ มาตินยิ ้มรับ “เรื่ องนี ้เป็ นความรับผิดชอบของข้ าเช่นกัน ข้ าคงปล่อยให้ แองจิลา่ รับผิดชอบคนเดียวไม่ได้ ”มาตินกล่าวพลางนัง่ ลง แววตาจ้ องลึกผ่านไปเบื ้องหลังเบนนะคิดท์ ที่ซงึ่ แองจิลา่ ยืนอยู่ นางสบตามาตินแล้ วหลบสายตาเสมองไปทางอื่น “ข้ าไม่ถามหรอกนะ ว่าเจ้ าหมายความว่าอย่างไร แต่ในฐานะราชาข้ าเห็นอกเห็นใจและนับถือในจิตใจเจ้ ายิ่งนัก ทังที ้ ่อายุยงั น้ อยแต่ต้องปกป้องดูแลผู้คนมากมาย แหละยังในดินแดนที่มืดมิดเช่นนันด้ ้ วยแล้ ว ภาระของเจ้ าคงจะหนักหนา กว่าราชาอย่างข้ ามากมายนัก” “ขอบพระทัยฝ่ าบาทที่ทรงเห็นอกเห็นใจข้ า แต่ข้าก็ไม่เห็นว่ามันเป็ นสิ่งลำาบาก เมื่อชะตากำาหนดให้ ข้ามีภาระ หน้ าที่และตัวข้ าเองก็เลือกที่จะยอมรับต่อหน้ าที่นนพร้ ั ้ อมกับทำามันให้ ดีที่สดุ ” มาตินตอบ สายตาจับจ้ องไปยังแองจิลา่ อยู่ บ่อยครัง้ แต่นางเพียงยืนนิ่ง ไม่แสดงอาการใดๆ เบนเห็นท่าทีหว่ งหาของมาตินที่มีตอ่ แองจิลา่ อย่างชัดเจน ซึง่ ก็เป็ นเพราะ มาตินต้ องการแสดงให้ เห็นเช่นนันด้ ้ วย “ข้ า ว่าท่านคงอยากคุยกับแองจิลา่ ฉันสหายคนสนิท ข้ าคงต้ องขอตัวไปทำาภารกิจของข้ าบ้ างแล้ ว” ราชาเบนนะคิดท์เผยยิ ้ม เมตตาก่อนจะลุกจากเก้ าอี ้ มาตินลุกตามแล้ วโค้ งเคารพ เบนนะคิดท์ยกมือตบที่บา่ มาตินเบาๆอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินลิ่ว ออกจากห้ องโถงรับแขกไป บัดนี ้ จึงเหลือเพียงมาติน และแองจิลา่ ความเงียบงันเข้ ากล้ำ ากรายทันทีทนั ใด มาตินเพียงมอง หน้ านางเงียบๆ เขาไม่ร้ ูจะสรรหาคำาใดมาเอ่ยกับนางเป็ นคำาแรก “เจ้ า ทำาให้ ข้ากลัวมากมาติน” แองจิลา่ เอ่ยปากพูดก่อน และยังคงเลือกที่จะไม่สบตา “ข้ า กลัวว่าจะต้ องสู้รบกับเจ้ ามากรู้ไหม?” นางกล่าวต่อด้ วยเสียงสัน่ เครื อ มาตินแค่นยิ ้มที่มมุ ปาก รู้สกึ โล่งใจที่นางไม่ถือโทษ โกรธเคืองเขาเท่าใดนัก “ข้ า ดีใจมาก ดีใจจริงๆที่เจ้ าไม่โกรธข้ า”มาตินเอ่ยพร้ อมกับความลิงโลดใจ “ใคร บอกว่าข้ าไม่โกรธเจ้ า เพียงแค่ร้ ูสกึ ขอบคุณที่เจ้ าอุตส่าห์ยกทัพมาช่วย ซึง่ หากจะพูดกันตามตรงแล้ ว มันมิได้ จำาเป็ น เลย”นางกล่าวอย่างกระแทกแดกดัน เงยหน้ าสบตามาตินจากนันจึ ้ งหันหลังเดินจากไป แต่ถกู มาตินกระชากแขนเอาไว้ ได้ “อภั ยให้ ข้าได้ ไหม ข้ าไม่ร้ ูจะทำาอะไรให้ เจ้ าหายโกรธเคืองข้ าเสียที ..” “ข้ า ไม่มีวนั ให้ อภัยเจ้ า ข้ าอยากบอกเจ้ าให้ ร้ ูเอาไว้ แม้ เจ้ าเลิกล้ มความตังใจในการก่ ้ อสงคราม ความเป็ นมิตรของเราเจ้ าไม่มี ทางได้ มนั คืนไปจากข้ าเป็ นแน่” “ข้ า ขอโทษสำาหรับทุกอย่าง แต่ขอร้ องเถิด ได้ โปรดอย่าโกรธเคืองข้ าอีกเลย เอวาร์ ยกทัพมาใช่ว่าเป็ นเพราะข้ า เพียงพวกมัน กันเองนันต้ ้ องการครอบครองอาณาจักรของพ่อเจ้ ามิยงิ่ หย่อนไปกว่าข้ า แต่เจ้ าก็ได้ ร้ ูว่ามันเป็ นเพียงความคิดโง่เขลาเพียง ชัว่ วูบของข้ าเท่านัน้ บัดนี ้ข้ าสำานึกแล้ ว” มาตินเสียงอ่อนออดอ้ อน “กลั บอาณาจักรของเจ้ าไปเถิด”แองจิลา่ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม “ไม่! เจ้ าต้ อง คุยกับข้ าให้ เข้ าใจกันเสียก่อน” มาตินขึ ้นเสียงอย่างไม่คอ่ ยพอใจและไม่เข้ าใจความคิดของแองจิลา่ เลยแม้ แต่น้อย ไม่ร้ ูวา่ อะไรคือเหตุผลที่ทำาให้ นางเกลียดโกรธเขาแม้ พดู จาก็ไม่อยากมองหน้ าได้ ถึงเพียงนี ้ หากเจ้ าไม่ไป ข้ าไปเอง” แองจิลา่ ตวาด ทันใดร่างนางก็สลายหายไปทันทีแม้ แต่คิดจะดึงรัง้ ไว้ ก็ไม่ทนั การณ์เสียแล้ ว มาตินกระชับกำาปั น้ แน่นจนแขนสัน่ ระริก “หากสตรี


เข้ าใจยากอย่างนี ้ทุกคน บุรุษเช่นข้ าคงบ้ าตายวันละสามเวลาเป็ นแน่” มาตินบ่นพึมพำาอย่างอึดอัดใจ ก่อนจะขยับร่างเดิน ออกไปสมทบกับอัศวินติดตามเพื่อเดินทางข้ ามเขาสโตนโฮคเคอร์ กลับไปยังอาณาจักร ของตน


WOTK  

fantacy nonvle

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you