Page 1

2 สิ่ง แลกเปลีย ่ น แสงสว่างสอดแทรกเข้ าไปยังดวงตาพร่ามัวที่เปิ ดรับแสงสว่าง เบนกระพริ บตาถี่ๆเพื่อมองทุกอย่างให้ ชดั เจนถนัดตาขึ ้น “ยังรู้สกึ เจ็บอยู่ไหมเบน?”นัยน์ตาสีน้ำาตาลเข้ มแสดงความตื่นตะลึงกับผู้ที่ปรากฏอยู่เบื ้องหน้ า “ท่านพ่ออิเมนนูเอล”เบนสบถด้ วยความตกตะลึง ความดีอกดีใจท่วมท้ น “ที่สดุ ท่านก็มา อย่างที่ข้าภาวนาขอให้ เป็ น” “แต่มนั ก็ไม่ทนั การณ์” อิเมนนูเอลสวนขึ ้น ใบหน้ าสะอาดสะอ้ านแสดงความหดหู่ “อีดิธ อีดิธอยู่ที่ไหน?”เบนลุกพรวดพราดขึ ้นจากเตียงนอน บาดแผลที่ได้ รับจากแคลวินหายสนิทด้ วยการรักษาของอีลโป ผู้วิเศษหญิงอีก คนในอาณาจักร เบนบ่ายหน้ าไปหาอีลโป แววตาสงสัยจ้ องไปยังนางตาไม่กระพริ บ “คาร่าเป็ นอย่างไรบ้ างอีลโป?”เบนกล่าวน้ำ าเสียงร้ อนรน ทังที ้ ่เป็ นอย่างนันแต่ ้ อีลโปกลับได้ แต่นงั่ นิ่ง ไม่กล้ าแม้ แต่จะสบตาผู้เป็ นราชา “เจ้ ากำาลังทำาให้ ข้ากลัวนะอีลโป” เบนกล่าวซุม่ เสียงแหบพร่า อีลโปก็เช่นกันทังตั ้ วและหัวใจกำาลังหวัน่ วิตก ด้ วยไม่ร้ ูจะสรรหาคำาพูดใด มากล่าวกับราชาว่าราชินีได้ สิ ้นพระชนม์แล้ วโดยไม่ให้ ผ้ เู ป็ นราชาเสียใจ แต่สดุ ท้ ายก็จำาเป็ นต้ องจำาใจบอกไปตามตรง “ราชินีสิ ้นพระชนม์แล้ วเพค่ะ”นางพูดเสียงดังฟั งชัด เบนนะคิดท์ไม่แสดงอาการใดๆ นอกจากนัง่ นิ่งดวงใจเหมือนจะหลุดลอยไป “เหตุใดเจ้ าจึงยื ้อชีวิตนางเอาไว้ ไม่ได้ !”เบนตวาด เขากำาลังโกรธเคืองในคำาสัญญาของราชินี “เทพเจ้ าต้ องการนางไปรับใช้ นางจะมีความสุข นางจะเฝ้ามองเจ้ าที่ต้องมีความสุขเช่นกันกับนาง” อิเมนนูเอล กล่าวพลางเอื ้อมมือไป สัมผัสผิวกายเย็นเฉียบของเบนนะคิดท์ ร่างกายท่อนบนไร้ ซงึ่ ผ้ าห่อหุ้ม เขาเคลื่อนสายตาเหม่อลอยจ้ องใบหน้ าอิเมนนูเอล “ท่านพ่อ...แม้ วา่ ท่านจะพูดเช่นนี ้ข้ าก็มิอาจยอมรับได้ ” เบนพึมพำา “ยังมีอีกหลายอย่างที่เจ้ าต้ องรับรู้ อีดิธถูกแคลวินพาตัวไป แต่ในความโชคร้ ายยังมีความโชคดีมาเยือน คาร่าให้ กำาเนิดทายาทแก่เจ้ าถึง สองคน” อิเมนนูเอลกล่าว ขณะนันนางกำ ้ านัลสองคนอุ้มเจ้ าหญิงน้ อยเข้ ามาในห้ อง เบนนะคิดท์โผลงจากเตียงเข้ าไปโอบอุ้มเจ้ าหญิงองค์น้อย นัยน์ตาสีเขียวมรกตคล้ ายดวงตาของราชินีคาร่าจากมือนางกำานัล ใบหน้ าคลายเศร้ าไปบ้ าง แต่เห็นได้ ชดั ว่าท่วมท้ นอยู่ในจิตใจ “น่ารักน่าชังยิ่งนักท่านพ่อ”อิเมนนูเอลยิ ้มระรื่ นย่างเข้ ามารับตัวองค์หญิงน้ อยองค์นนจากมื ั้ อเบน “น่ารักน่าชังจริง”เบนพูดอีกขณะรับองค์หญิงน้ อยนัยน์ตาสีน้ำาตาลอ่อนมาจากมือนางกำานัลอีกคนมาแนบอก แววตาเปล่งประกายด้ วย ความรักใคร่ “ลูกหญิงคนนี ้ควรชื่อว่าอย่างไรดีทา่ นพ่อ”เบนหันมาถามความเห็นจากผู้วิเศษอย่างอิเมนนูเอล “เจ้ าหญิงน้ อยมีดวงตาสีเขียวมรกต ให้ ชื่อว่าแองจิลา่ ”อิเมนนูเอลกล่าวขณะก้ มมองเจ้ าหญิงแองจิลา่ ทารกน้ อยนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ตงั ้ ชื่อให้ ก่อนจะมองไปยังเจ้ าหญิงอีกองค์ นัยน์ตาสีน้ำาตาลอ่อนคล้ ายดวงตาของเบนนะคิดท์ผ้ เู ป็ นบิดา “ส่วนเจ้ าหญิงน้ อยในอกเจ้ าให้ ชื่อว่าไอรี นก็แล้ วกัน” อิเมนนูเอลกล่าวด้ วยรอยยิ ้มอ่อนโยน เจ้ าหญิงน้ อยไอรี นหัวเราะคิกคักขึ ้นอย่าง ชอบใจในอ้ อมแขนของเบนนะคิดท์…ศึกครัง้ ใหญ่จบลงกับการสูญเสียที่ยากจะลืมเลือน วันเวลาแห่งความสุขสงบล่วงเลยมาเป็ นเวลา 17 ปี เศษ ไร้ ศกึ สงครามนับแต่ครัง้ ที่แคลวินยกทัพมาหวังชิงบัลลังก์ สองชีวิตที่ราชาแห่งอาณาจักรรักใคร่ถกู พรากไป แต่สดุ ท้ ายก็มีสองชีวิตที่รักใคร่มาเป็ น ตัวแทน แต่บดั นี ้มีเพียงอิเมนนูเอลที่รับรู้วา่ กำาลังจะเกิดศึกสงครามขึ ้นอีกครัง้ และศึกครัง้ นี ้ก็จะนำาไปสูศ่ กึ สงครามอีกนานับครัง้ ไม่ถ้วน แต่เหนือสิ่ง อื่นใดที่สำาคัญที่สดุ หลังศึกสงครามจะก่อเกิดวีรชนคนกล้ าที่จะเปลี่ยนแปลงผืนแผ่นดินนี ้ให้ เจริญรุดหน้ าไปในอนาคตอันใกล้ เริ่มแสงแรกของวันใหม่ ท้ องฟ้าสีครามอันสดใส แองจิลา่ เจ้ าหญิงองค์น้อยในอดีตเติบใหญ่กลายเป็ นหญิงสาวผู้งดงาม แองจิ ล่าได้ รับอนุญาตจากราชาเบนนะคิดท์ผ้ เู ป็ นบิดาและอิเมนนูเอล ออกไปฝึ กเวทมนตร์ ขนสู ั ้ งที่วนั เดอร์ แลนด์โดยมียนู ิคอร์ นซอร์ สตั ว์เทพคูก่ าย ม้ า สายพันธุ์พิเศษที่จะรับใช้ เพียงราชวงศ์เบนนะคิดท์เท่านัน้ ปี กสีขาวราวสำาลีของมัน กระพือออกเพียงน้ อยครัง้ อาศัยการบิดตัวและลอยลิ่วไปตาม


แรงลม มันมีชื่อว่าโรอัล ระหว่างโรอัลกับแองจิลา่ สามารถสื่อใจถึงกันได้ ทางความคิด มันพานางโบยบินจนห่างจากปราสาท จุดหมายปลายทาง คือวันเดอร์ แลนด์ ซึง่ อยู่หา่ งไปไม่มากนัก ผ่านหมู่เมฆเย็นเฉียบก่อนจะลอยตัวต่าำ ลงเรื่ อยๆที่สดุ เจ้ าม้ าก็ลอยลิ่วลงสูพ่ ื ้นดินอันมีหญ้ าเขียวขจีรองรับ กีบเท้ าสีดำาเงางามของมัน มันส่งเสียงสะบัดหัวไปมา จนแองจิลา่ ต้ องลูบหัวมันเป็ นการชมเชย ก่อนจะลงท้ ายด้ วยการตบเบาๆที่หวั อันมีขนยาว ปกคลุม โรอัลโบยบินขึ ้นสูท่ ้ องฟ้าอีกครัง้ โดยมีแองจิลา่ เจ้ านายของมันยืนมองอยู่เบื ้องล่าง นางเผยยิ ้มอ่อนโยนก่อนจะก้ าวข้ ามเขตแดนเข้ าไปยัง วันเดอร์ แลนด์ดินแดนที่ใครต่อใคร เรี ยกขานกันว่า เป็ นดินแดนที่งดงามปานสรวงสวรรค์ แม้ บรรยากาศจะคล้ ายคลึงกับป่ ารอบนอก แต่เสมือนมี บางอย่างสรรค์สร้ างให้ มีความงดงาม มีเสน่ห์ตราตรึงให้ ผ้ ทู ี่พบเห็นแทบไม่อยากย้ ายกายออกไปจากที่แห่งนี ้เลยแม้ แต่น้อย “อิซซะเบล”แองจิลา่ เอ่ยปากเสียงแจ่มใส ใบหน้ านางเรี ยบเฉยแต่กวาดตาไปรอบๆเหมือนรอการตอบรับจากใครบาง คน ซึง่ คงจะเป็ นเจ้ าของนามที่นางเอ่ยเมื่อครู่ “ว่าอย่างไรแองจิลา่ ”เสียงนันตอบรั ้ บทำานองคุ้นเคย แล้ วปรากฏร่างผู้พดู กลางอากาศอันว่างเปล่า เครื่ องแต่งกายนับ แต่เสื ้อจนถึงกระโปรงยาวเป็ นสีขาวบริสทุ ธิ์ หากแต่เปล่งประกายสว่างเจิดจ้ า ผมหยักศกสีมว่ งอมแดงยาวเรื่ อยมาถึงกลางหลัง นางมีใบหน้ า งดงามคมคายคิ ้วนางเรี ยวได้ รูป โก่งดัง่ คันศรสีน้ำาตาลอมม่วงทรงเสน่ห์รับกับดวงตาสีเดียวกับสีผม นางปรากฏตัวพร้ อมกับใบหน้ าแย้ มยิ ้ม แองจิ ล่ายิ ้มรับแล้ วย่างกรายเข้ าไปหา “หวังว่าท่านจะสบายดี” นางกล่าวก่อนเผยยิ ้มให้ อีกครัง้ อีกฝ่ ายก็ยิ ้มตอบ “เจ้ าก็เช่นกัน หวังว่าคงสบายดี”อิซซะเบลกล่าว “ขอข้ าใช้ ที่แห่งนี ้ทดสอบเวทมนตร์ ขนสุ ั ้ ดท้ ายจะได้ หรื อไม่อิซซะเบล?”แองจิลา่ กล่าวอย่างนอบน้ อม แววตานางเปล่ง ประกายแห่งความหวังออกมาอย่างเต็มเปี่ ยม “ตามแต่เจ้ าปรารถนาเถิดแองจิลา่ เจ้ าคงต้ องการสมาธิ ข้ าคงต้ องขอตัวก่อน”อิซซะเบลกล่าวด้ วยใจจริงก่อนร่างนางจะเลือน หายไป “ขอบคุณอิซซะเบล”แองจิลา่ พึมพำาออกมาเบาๆก่อนจะนัง่ ลงที่โขดหิน เหนือหญ้ าอันเขียวขจี หลับตาลงทำาสมาธิ ยกมือประสานกันไว้ ระหว่างปลายคางกับหน้ าอกและท่องคาถาในใจ ขณะที่นางทดสอบเวทมนตร์ ขนสุ ั ้ ดท้ าย ด้ านนอกวันเดอร์ แลนด์มีกลุม่ คนกลุม่ หนึง่ ชะลอม้ าหยุดอยู่รอบนอก วันเดอร์ แลนด์เป็ นทางผ่านที่นกั เดินทางต้ องผ่านเข้ าไปหากหวังว่า จะไปยังใจกลางแห่งอาณาจักรทรานซีสเบนนะคิดท์ นอกเสียจากว่าพวกเขานัง่ สำาเภามาทางแม่น้ำาจึงไม่พบเจอกับดินแดนเล็กน้ อยหากแต่ยิ่งใหญ่ เรื่ องความมหัศจรรย์และงดงามยิง่ นัก “เหตุใดไม่เข้ าไปละ ริชาร์ ด” อัศวินคนหนึง่ ควบม้ าเข้ ามาใกล้ เอ่ยปากถามขณะที่อศั วินอีกสี่คนควบม้ าเดินเยาะๆเข้ ามาตามหลังชาย หนุ่มนามริชาร์ ดหันมาหันขวับมากับใบหน้ าบึ ้งตึง “ข้ าย่างกรายเข้ าไปในที่แห่งนี ้มิได้ ”ริชาร์ ดตอบเสียงเรี ยบ “จริงหรื อนี่? จริงหรื อที่ดินแดนแห่งนี ้ไม่ต้อนรับเรา” อาร์ เธอร์ สบถด้ วยความไม่เข้ าใจ “อาร์ เธอร์ ”เสียงริ ชาร์ ดเรี ยก เขาจ้ องหน้ าอัศวินนามอาร์ เธอร์ สีหน้ าฉงน รู้สกึ สงสัยในใจ อาร์ เธอร์ ทำาหน้ าไม่ถกู จึงได้ แต่ขมวดคิ ้วมองไป เบื ้องหน้ าตาปริ บๆ ม่านพลังที่ขวางกันระหว่ ้ างวันเดอร์ แลนด์กบั ดินแดนรอบนอกเป็ นเสมือนสายรุ้งหลากสีที่ม้วนวนเป็ นวงรี สะท้ อนความงดงาม ออกมาเมื่อต้ องแสงอาทิตย์ ทันใดนันมี ้ ร่างของหญิงผู้หนึง่ ปรากฏขึ ้น นางคืออิซซะเบลผู้พิทกั ษ์ รักษาป่ าอัศจรรย์แห่งนี ้ “ข้ าย่อมยินดีต้อนรับ พวกท่าน หากแต่ข้าไม่อาจให้ ทา่ นผ่านเข้ าไปในกาลนี ้ได้ ”อิซซะเบลกล่าวด้ วยรอยยิ ้ม “เพราะเหตุใดหรื อท่าน?”อัศวินอาร์ เธอร์ โพล่งถามทันควันด้ วยความข้ องใจท่ามกลางความตกตะลึงอันน้ อยนิด “ที่แห่งนี ้กำาลังถูกใช้ ทดสอบเวทมนตร์ ขนสู ั ้ ง หากเกิดอันตรายแก่พวกท่านทังหลาย ้ ย่อมเป็ นสิ่งที่ข้าและนางผู้ทดสอบเวทมนตร์ ไม่พงึ ปรารถนา ข้ าจึงจำาเป็ นต้ องให้ พวกท่านรออยู่ตรงนี ้สักครู่”อิซซะเบลกล่าว นางยิ ้มแย้ มอย่างเป็ นมิตร เพื่อเพิ่มความมัน่ ใจให้ แก่คนต่างถิ่นในคำา อนุญาตของนาง “นางเป็ นผู้ใดหรื อท่าน”ริ ชาร์ ดถามขึ ้น เวทมนตร์ ขนสู ั ้ งนันทำ ้ าให้ เขาอยากรู้อยากเห็น ด้ วยความที่เขาก็เป็ นผู้หนึง่ ที่ร่ำาเรี ยนเวทมนตร์ แต่คง


แก่เกินวิชาเพราะหาได้ เรี ยนตังแต่ ้ วยั เยาว์จงึ ฝึ กได้ เพียงวิชาพื ้นฐานเท่านัน้ เมื่อได้ ยินว่ามีเรื่ องราวเกี่ยวกับเวทมนตร์ จึงอยากรับรู้เรื่ องราวอันหน้ า ศึกษานี ้ขึ ้นมาในทันที “ข้ ามิอาจบอกเรื่ องของนางให้ ทา่ นรู้ได้ หากท่านอยากรู้ ท่านย่อมต้ องถามตัวนางเอง”อิซซะเบลทิ ้งทาย ก่อนร่างจะเลือนรางหายไป “เดี๋ยวท่าน ข้ าขอทราบชื่อเสียงเรี ยงนามท่านได้ หรื อไม?”อาร์ เธอร์ ร้องตามเสียงสูง “ข้ ามีนามว่าอิซซะเบล”เสียงของนางลอยลิว่ มาตามลม แม้ ร่างนางจะหายลับไปแล้ ว อาร์ เธอร์ ยิ ้มอย่างชอบใจ ก่อนทังหมดจะปรึ ้ กษากัน พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่ อยๆเปื่ อยๆ รอเวลาที่จะผ่านเข้ าไปในวันเดอร์ แลนด์ ซึง่ เป็ นทางเดียวที่จะผ่านไปยังปราสาทแห่งทรานซีสเบนนะคิดท์ได้ วันเดอร์ แลนด์เป็ นอีกโลกหนึง่ ซึง่ ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก หรื อธรรมชาติภายนอกที่ห้อมล้ อมดินแดนแห่งนี ้อยู่ เวลานี ้วันเดอร์ แลนด์ เต็มไปด้ วยเมฆฝนก้ อนดำาคล้ำ าใหญ่ แต่รอบนอกดินแดนฟ้ายังสดชื่นแจ่มใส ที่สดุ ฝนเม็ดใหญ่ใสสะอาดก็ตกลงมาสูพ่ ื ้น ก่อเกิดเสียงกึกก้ อง กัมปนาท สายฟ้าฟาดปานเทพเจ้ าพิโรธ สัง่ ลงโทษเหล่ามวลมนุษย์ที่คิดร้ าย เม็ดฝนขาวใสไม่นานกลับกลายเป็ นฝนพิษ สีเหลืองขุ่นนันล้ ้ างทำาลาย สรรพสิ่งให้ เหือดแห้ งสูญสลายไปจนหมดสิ ้น เว้ นเสียแต่พื ้นพิภพอันเป็ นจุดกำาเนิดแห่งสรรพสิง่ ทังหลาย ้ แม้ จะแตกระแหงก็ตาม เมื่อฝนพิษหยุด ลงท้ องฟ้ากลับมาสว่างจ้ า แดดรุนแรงแผดเกล้ า ส่งความร้ อนสูพ่ ื ้นพิภพราวกับมีกองไฟหลายสิบหลายร้ อยกองสุมอยู่ จนกระทัง่ ทุกสิ่งทุกอย่าง กลับฟื น้ คืนสูส่ ภาพเดิมได้ ทังหมดที ้ ่เกิดขึ ้นล้ วนแล้ วแต่เป็ นมาจากการทดสอบเวทมนตร์ ขนสู ั ้ งของแองจิลา่ นัน่ เอง “สำาเร็จแล้ วหรื อแองจิลา่ ?”ร่างอิซซะเบลผู้พิทกั ษ์ ปรากฏขึ ้นต่อหน้ าแองจิลา่ นางลืมตาจากสมาธิยิ ้มรับคำาทักทายอย่างเบิกบานใจ “หากมิได้ ทา่ นมันคงสำาเร็จได้ ยาก” “เพราะที่แห่งนี ้สงบและเจ้ ามีสมาธิแน่วแน่ ผลดีย่อมเกิดแก่เจ้ า ธิดาแห่งเทพเจ้ าคีตาน”อิซซะเบลเยินยอด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ ม นางมีใจชื่น ชมแองจิลา่ เป็ นที่สดุ ที่แห่งนี ้แตกต่างจากดินแดนรอบนอกโดยเวทมนตร์ แต่แองจิลา่ ก็สามารถทำาลายล้ างที่แห่งนี ้กระทัง่ ร่ายมนตร์ ให้ มนั กลับมา เหมือนเดิมได้ นันจึ ้ งแสดงว่า นางมีเวทมนตร์ ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก “อย่ากล่าวเช่นนี ้เลย ข้ าหาคูค่ วรเป็ นธิดาแห่งเทพเจ้ าไม่” “คู่ควรหรื อไม่ อนาคตเท่านันจะเป็ ้ นสิ่งชี ้นำาเจ้ าได้ ” อิซซะเบลแย้ งกลับ “ข้ าไม่อาจเข้ าใจ ท่านปู่ นันเคยบอกข้ ้ าเช่นนันเช่ ้ นกัน ว่าข้ าคือธิดาแห่งเทพเจ้ า เหตุใดจึงเป็ นเช่นนันเล่ ้ า”แองจิลา่ ถามคำาถามที่ค้างคาใน ใจมานานนมจึงกล่าวถามอิซซะเบลเพราะอาจจะได้ รับคำาตอบที่อยากรู้มานานนัน้ “ท่านเมนนูเอลคือผู้วิเศษที่สดุ ในอาณาจักรแห่งนี ้ ก่อนเจ้ าเกิดท่านได้ รับสาส์นจากเทพเจ้ าว่าจะให้ เจ้ าเป็ นทายาท เป็ นเทพธิดาแห่ง ท่าน”อิซซะเบลกล่าว “อิซซะเบล แม้ ทา่ นจะพูดเรื่ องจริงหรื อไม่ แต่ข้าก็มิอาจ...” “เจ้ าจะเชื่อเมื่อวันนันมาถึ ้ ง ชะตาเจ้ าขึ ้นอยู่กบั เจ้ า หมายรวมไปถึงทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี ้” “ขอบคุณมากอิซซะเบลกับความมีน้ำาใจ ต่อข้ าข้ าจะจดจำาคำาที่ทา่ นบอกให้ ขึ ้นใจ”แองจิลา่ กล่าวด้ วยจิตใจที่ร้ ูสกึ สำานึกต่อความปราณีขอ งอิซซะเบลที่มีตอ่ นางอย่างที่สดุ “ข้ ามีเรื่ องต้ องทำา อิซซะเบล ข้ าขอตัวก่อน” “ข้ าก็เช่นกัน” อิซซะเบลสวนกลับ เผยยิ ้มอ่อนโยนให้ ก่อนที่ร่างของนางจะเลือนรางจางไป โรอัลซึง่ บินวนเวียนอยู่โผลงมาจากท้ องฟ้า แองจิลา่ ลอยตัวขึ ้นขี่ และปล่อยหน้ าที่สารถีเป็ นของโรอัล ม้ าบินคูใ่ จของนาง โรอัลกำาลังมุ่งหน้ าไปยังอาณาจักรแห่งความมืดมีทรอส นัน่ เป็ นชื่อที่ เรี ยกขานกันมาก่อนที่อาณาจักรแห่งนี ้จะถูกสาป พรมแดนระหว่างสองอาณาจักรมีเพียงเทือกเขาสูงตระหง่านเท่านันที ้ ่ขวางกัน้ หากพ้ นเทือกเขา สโตนโฮคเคอร์ นี ้ไปโรอัลก็จะพานางไปถึงอาณาจักรแห่งความมืด อาณาจักรที่ว่ากันว่ามิได้ มืดมนมาแต่กำาเนิด หากแต่ถกู คำาสาปจากแม่มดผู้หนึง่ เล่าขานกันว่านางคือหญิงแพศยา หญิงโสเภณี แต่จริงเท็จอย่างไร นันไม่ ้ มีใครให้ คำาตอบที่แน่ชดั ได้ “เฮ้ ๆๆๆๆ ๆๆๆๆ!”เสียงเซ็งแซ่ดงั ขึ ้น ได้ ยินไกลไปจนถึงอีกฝั่ งของเทือกเขา แองจิลา่ รี บเร่งโรอัลให้ พานางลอยข้ ามไปโดยไว เสียงตะโกนกู่ก้องนันเสมื ้ อนเสียง ไชโยโห่ร้องยามศึกสงครามของทหารที่ฮกึ เหิมห้ าวหาญ โรอัลพานางลอยผ่าน กลุม่ หมอกควันม้ วนตัวเป็ นระลอกข้ ามเทือกเขามา บรรยากาศเมื่อ


ข้ ามเทือกเขามาแล้ วนันมื ้ ดสลัว เหนือต้ นไม้ สงู ใหญ่ดำาทะมึน แองจิลา่ ปรับสายตาให้ ชินกับความมืดมองลอดผ่านกิ่งก้ านสาขาเหล่าแมกไม้ ลง มายังแผ่นดินเบื ้องล่าง เงาดำาทะมึนแออัดยัดเยียดอยู่เต็มไปหมดแม้ แต่ชอ่ งว่างระหว่างต้ นไม้ อนั หนาแน่น ศาลาหินผาดำาเงาอันแข็งแกร่งปรากฏ ร่างชายสูงใหญ่ บึกบึนยืนอยู่ในที่สงู เหนือคนอื่นๆ “พวกเจ้ า คือทหาร! คือเหล่าอัศวินผู้ฮกึ เหิมของข้ า! พวกเจ้ าเปรี ยบเสมือนกำาลังทังหมดที ้ ่ไหลเวียนอยู่ในตัวข้ า บัดนี ้ถึงเวลาที่ข้าจะใช้ พลังทังหมดของข้ ้ าทำา ในสิ่งที่ข้ามุ่งหวังมานาน!” คนผู้นนตะโกนกึ ั้ กก้ องด้ วยน้ำ าเสียงจริงจัง ดวงตาเปร่งประกายเปี่ ยมไปด้ วยความหวัง “พรุ่งนี ้เราจะบุกยึด อาณาจักรทรานซีสเบนนะคิดท์!”เขาตะโกนกึกก้ องขึ ้นอีกครัง้ พลางชูดาบขึ ้นเหนือหัว “เคอร์ เซอร์ มาติน เจ้ าจะทำาแบบนี ้กับ ข้ าหยัง่ นันหรื ้ อ?” แองจิลา่ พึมพำากับตัวเอง นางรู้สกึ เหมือนถูกดาบคมกริ บทิ่มแทงอย่างโหดเหี ้ยมไร้ ปรานี จากคนที่นางไว้ วางใจที่สดุ คนหนึง่ มาติน และนางเป็ นสหายรักกันมาแต่วยั เยาว์ นางมักออกจากทรานซีสเบนนะคิดท์เพื่อพบเจอกับมาตินเสมอ แองจิลา่ กับมาตินนับเป็ นมิตรเป็ นสหายต่าง เพศที่สนิทสนมกันเป็ นที่สดุ มาตินรักแองจิลา่ แองจิลา่ รักมาติน พวกเราเป็ นสหายที่ดีตอ่ กันมาตลอด แองจิลา่ รู้สกึ เสียใจ โกรธแค้ นและผิดหวัง ความรู้สกึ ที่ถกู หักหลังแสนเจ็บปวดและเลวร้ ายจนไม่อาจรับได้ นางไม่นกึ ไม่ฝันว่าสหายรักจะทำากับนางได้ ถึงเพียงนี ้ แองจิลา่ หมัน่ มาที่นี่ด้วย ความเห็นใจที่มีตอ่ ราษฏรทุกคนในอาณาจักร ความมืดมิดที่ปกคลุมโดยคำาสาปร้ ายนี ้ นางพยายามหาทางแก้ มานับสิบกว่าปี และคราวนี ้จะมีทาง ช่วยเหลือให้ อาณาจักรหลุดรอดจากความมืดมิดได้ แม้ จะเป็ นเพียงชัว่ ครู่แต่นนั่ ก็เป็ นสิ่งที่ดีที่นางจะสามารถช่วยเหลือมาติน ช่วยเหลือราษฏรของ มาตินในฐานะสหายที่ดีตอ่ กันแต่บดั นี ้ นางได้ ลืมความคิดนันไปหมดสิ ้ ้น ใจนางชาจนเกือบสิ ้นความรู้สกึ โรอัลพานางลอยต่าำ ลงมาหยุดที่พื ้นดิน นางกระโดดลงจากหลังโรอัลและนัง่ เอนกายกับต้ นไม้ ใหญ่ ครุ่นคิดอย่างหนักว่าควรทำาเช่นไรต่อ “ไม่มีอะไรต้ องคิดมาก ข้ าต้ องหยุดยังเรื ้ ่ องนี ้” แองจิลา่ สบถออกมา ก่อนจะลุกขึ ้น นางจับหมวกจากเสื ้อฮู้ดสีดำาขึ ้นมาสวม ขมวดคิ ้วหันสบตาโรอัล มันผงกหัวแล้ วร้ องตอบก่อนจะโผบินขึ ้นสู่ ท้ องฟ้าอันมืดมิด แองจิลา่ เพ่งมองไปยังป่ าหนาทึบซึง่ ล้ อมรอบปราสาทสูงตระหง่านก่อนจะหลบลี ้ซ่อนกายหายวับเข้ าไปในความมืดมิด อัศวิน จำานวนหนึง่ เดินตามชายร่างยักษ์ เข้ าไปในตัวปราสาท แองจิลา่ ลอบตามไปห่างๆเวทมนตร์ พลางตัวทำาให้ นางเดินตามชายร่างยักษ์ เข้ าไปในตัว ปราสาทโดยไม่มีใครพบเห็น อาณาจักรมีทรอสถูกสาปให้ กลายเป็ นอาณาจักรแห่งความมืดมายาวนานกว่า 60 ปี โถงทางยาวลึกเข้ าไปในตัว ปราสาท ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปรไปนอกจากความมืดมิด มีเพียงแสงจากคบไฟส่องสว่างตามทางเดินไปเป็ นระยะๆ ผู้คนในอาณาจักรแห่งนี ้ไม่แตก ต่างจากคนทัว่ ไปเท่าใดนัก แต่สิ่งที่แตกต่างกันคือคนเหล่านี ้ต้ องอยู่อย่างทุกข์ทรมานในสภาพคล้ ายคนตาบอด ทุกสิง่ ที่มองเห็นล้ วนเป็ นสีดำาสนิท กี่สิบปี แล้ วที่แสงอาทิตย์ไม่ตกกระทบลงมาสูพ่ ื ้นดินเบื ้องล่างอันน่าเศร้ าโศกผืนนี ้ แองจิลา่ สาวเท้ าก้ าวเข้ าไปตามหลังอัศวินเหล่านัน้ ชายสูงใหญ่ ร่างยักษ์ ที่เดินนำาหน้ าไปคืออัศวินเอกแห่งอาณาจักร พวกเขามุ่งหน้ าไปยังห้ องของเคอร์ เซอร์ มาติน ซึง่ อยู่บนชันบนสุ ้ ดของปราสาท อัศวินทังสี ้ ่ที่ เดินตามหลังหยุดยืนอยู่หน้ าประตูห้อง ชายร่างยักษ์ หายเข้ าไปในห้ องเพียงผู้เดียว เคอร์ เซอร์ มาติน ยืนกอดอกหันหลัง ให้ กับชายร่างยักษ์ ที่หายเข้ าไปเมื่อครู่ บรรยากาศในห้ องมีเพียงแสงคบไฟ มันให้ แสงสว่างเพียงสลัวๆทอดผ่านร่างของชายทังสองคน ้ แองจิลา่ ตาม เข้ ามาในห้ อง นางเดินไปนัง่ ลงบนแท่นหินสีดำาเงาใกล้ กบั หน้ าต่างโดยไม่มีใครเห็น มองใบหน้ าเคร่งขรึมแฝงรอยยิ ้มมุมปากของเคอร์ เซอร์ มาติน จากด้ านข้ างอย่างโกรธเคือง “เจ้ าคิดอย่างไรกับเรื่ องที่ข้าถามเมื่อครู่”มาติน เอ่ยปากเสียงราบเรี ยบ เขายังคงหันหลังให้ กบั ชายร่างยักษ์ อยู่อย่างเก่า “ข้ าคิดว่าไม่เหมาะนัก พวกมันมีความคิดเป็ น ของตัวเอง ข้ าเกรงว่าเราจะควบคุมมันไม่ได้ ” ชายร่างยักษ์ คดั ค้ านสีหน้ าเคร่งขรึม “แต่ข้ายังยืนยันคำาเดิม” มาตินขึ ้นเสียง “แต่มนั เสี่ยงเกิน...” “ฟายเซเลอร์ !” มาตินตวาด ชายร่างบึกบึนหน้ า เคร่งขึ ้น แต่ก็ก้มหัวโดยที่มือข้ างขวาแนบกับหน้ าอกข้ างซ้ าย มืออีกข้ างเหยียดลงที่พื ้น ถือเป็ นการแสดงความเคารพต่อผู้เป็ นราชาและรับฟั งคำาสัง่ นันอย่ ้ างเต็มใจไม่มีวาจาใดโต้ แย้ ง ฟายเซเลอร์ ถอยกลับออกไปจากห้ อง ทันทีที่ประตูหินแกร่งปิ ดลง แองจิลา่ ก็รีบรุดตามออกไปทันที ก็อบๆๆ เสียงรองเท้ าหนังของเหล่าอัศวินดังเป็ น จังหวะ ฟายเซเลอร์ เดินนำาไปพร้ อมกับสีหน้ าเคร่งขรึม จนอัศวินทังสี ้ ่เกิดความแปลกใจ “เครี ยดอันใดหรื อขอรับท่านฟายเซเลอร์ ” อัศวินผมสีแดง เพลิงฝั่ งขวาเอ่ยถาม ขณะจรลีเดินตามอยู่ไม่หา่ ง “ราชามาตินต้ องการให้ ข้าไปเกลี ้ยมกล่อมพวกปี ศาจเอ


วาร์ ให้ พวกมันมาร่วมรบกับเราในวันที่เราบุกยึดทรานซีสเบนนะคิดท์ "ฟายเซเลอร์ ตอบกลับโดยไม่แม้ จะสบตากับอัศวินที่เอ่ยถาม “เอวาร์ !ปี ศาจต้ นไม้ นนั่ นะหรื อขอรับ” อัศวินคน เดิมอุทานเสียงหลง “หยุด!ทำาหน้ าประหลาดใจแล้ วรี บตามข้ ามา มันไม่งา่ ยที่ เราจะเกลี ้ยกล่อมเอวาร์ ให้ ยอมมาร่วมรบกับเราได้ โดยง่าย”ฟายเซเลอร์ กล่าวเสียงแข็ง ก่อนจะเร่งฝี เท้ าเดินหน้ าไป...มุมห้ องอันมืดมิด ซึง่ มีทางเดิน ยาวเหยียดพาดผ่าน “ไม่ต้องแล้ ว”ประตูเปิ ดออกพร้ อมกับร่างผู้เปล่งเสียงหยุดการ เคลื่อนไหวของเหล่าอัศวิน “ฝ่ าบาท!”เสียงฟายเซเลอร์ อทุ านอย่างประหลาดใจ เหตุใดชายที่อยู่ บนห้ องเหนือปราสาทสูงตระหง่านจึงมาอยู่ในที่แห่งนี ้ได้ โดยที่มาดักรอเขาก่อน ช่างน่าประหลาดใจนัก “พวกเจ้ าไปพักผ่อนเสียเถิด เรื่ องเอวาร์ ถือเป็ นโมฆะเสีย ถือว่าข้ าไม่ ได้ เอ่ยอะไรกับเจ้ า” ราชามาตินกล่าวเสียงเรี ยบ เขายังอยู่ในท่ากอดอก เหมือนเช่นตอนที่พดู คุยกับฟายเซเลอร์ เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ ว “แต่ว่า...” “อย่าพูดในสิ่งที่ข้าไม่ปรารถนาจะได้ ยิน”มาตินกล่าวตัดบท ฟายเซ เลอร์ แน่นิ่งไปทันควัน เขาก้ มหัวเคารพอีกครัง้ ก่อนจะถอยหลังเดินออกจากปราสาทไปพร้ อมกับความงุนงงสงสัยในขณะที่อศั วินทังสี ้ ่ที่เดินตามก็มี ความคิดไม่ตา่ งกัน มาตินยืนมองตามหลังฟายเซเลอร์ แสยะยิ ้มอันแฝงไปด้ วยความลำาพองใจก่อนกายจะจางหายไป กลับมาปรากฏในห้ องเดิม มี มาตินอีกคนนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นหินอันมีแพรพรมหนานุ่มปูรองอยู่ด้านบน มาตินอีกผู้หนึง่ ยืนนิ่ง ดูร่างที่อยู่บนเตียงนันอย่ ้ างเหยียดหยาม สุดท้ ายแล้ วร่างนันกลั ้ บกลายเป็ นแองจิลา่ นางร่ายเวทมนตร์ จนราชามาตินหลับใหล แล้ วจึงปลอมแปลงเป็ นมาตินเพื่อทำาลายแผนการชัว่ ร้ าย ทังหมด ้ “เจ้ ากำาลังคิดทำาอะไรแองจิลา่ ?”เสียงนันดั ้ งมาจากความมืดมิด แอง จิลา่ หันหน้ ามาปะทะกับเจ้ าของเสียงเยียบเย็นเข้ าอย่างจัง ดวงตานางเบิกกว้ างตกตะลึงกับบุคคลที่อยู่เบื ้องหน้ าอย่างที่สดุ “มาติน!!” นางอุทานพลางถอยหลังไปจนติดบานหน้ าต่าง “เจ้ าตื่นขึ ้นมาได้ อย่างไร?” แองจิลา่ เอ่ยถามเสียงสัน่ ระหว่างที่อีก ฝ่ ายแสยะยิ ้มเจ้ าเล่ห์ยา่ งสามขุมเข้ ามาใกล้ “เวทมนตร์ บทนี ้ของเจ้ า ไม่ให้ ผลข้ างเคียงกับข้ ามานานแล้ ว เจ้ าไม่ร้ ูหรื อ ?” มา ตินเอ่ยเสียงเรี ยบ ร่างบึกบึนของเขามาหยุดอยู่ต่อหน้ าแองจิลา่ แผงอกแข็งแรงบึกบึนในส่วนที่ไม่มีแพพรรณปกปิ ด เผยให้ เห็นถนัดตา สิง่ ที่มาติน หมายถึงทำาให้ แองจิลา่ พึงตระหนักได้ ว่าเวทมนตร์ ตอ่ เนื่องที่นางใช้ หากคืนร่างเดิมไปแล้ วร่างที่ปลอมแปลง จะกลับฟื น้ คืนสติดงั เดิม แต่หากผู้ที่ถกู ปลอมแปลงเป็ นผู้ที่ออ่ นแอ อาจมีผลให้ คนผู้นนั ้ หลับใหลต่อไปอีก มันเป็ นคาถาที่แองจิลา่ ทำาได้ ตงแต่ ั ้ วยั เยาว์ และใช้ มนั กับมาตินมาตลอด ทุกๆ ครัง้ ที่ลอบเข้ ามาที่นี่อ้างว่าทดสอบเวทมนตร์ และกลัน่ แกล้ งเพื่อนชายเพียงคนเดียวของตน “เจ้ าคงจะหลงลืมไปแล้ วว่าข้ าตอนนี ้ มิใช่เด็กน้ อยเมื่อสิบปี ก่อน เมื่อข้ าเติบโต ขึ ้น ข้ าก็แข็งแกร่งขึ ้น”มาตินเผยยิ ้ม สบตาแองจิลา่ ตาเป็ นประกาย“เจ้ ารู้สกึ ตัวก็เป็ นเรื่ องที่ดีมาติน เพื่อข้ าจะบอกเจ้ าได้ วา่ ข้ าเสียใจยิ่งนักที่มีเพื่อน ชัว่ ร้ ายอย่างเจ้ า”แองจิลา่ ด่าทอด้ วยความอัดอัน้ “เจ้ าหมายความว่ายังไง ข้ าชัว่ ร้ ายอย่างนันหรื ้ อ หรื อเจ้ า ...” “ใช่! ข้ ารู้ ข้ าเห็นและได้ ยินสิ่งที่อยู่ในความคิดเจ้ าทังหมด ้ แต่เสียใจที่ข้ารู้ช้าเกินไป มิ เช่นนันข้ ้ าคงไม่เจ็บปวดเช่นที่เป็ นอยู่ เจ้ าหักหลังข้ า เจ้ ามันปี ศาจร้ ายแท้ ๆ หรื อความมืดที่กล้ำ ากรายทำาให้ เจ้ าเปลี่ยนไปได้ ถึงเพียงนี ้มาติน !”แองจิลา่ ตวาดว่าด้ วยความโกรธเคือง “ข้ า...”มาตินอ้ำ าอึ ้งพูดไม่ออก “เรื่ องที่เจ้ าจะยกทัพไปยึดอาณาจักรทรานซีสเบนนะคิดท์เป็ นเรื่ องจริงเหรอใช่ไหม?”แองจิลา่ ตอกย้ำ า “คือ..” “ใช่รึไม่มาติน เจ้ าทำาเเบบนี ้กับข้ าได้ อย่างไรกัน? ข้ าคิดว่าระหว่างเจ้ ากับข้ าเราคือสหายรักกันเสียอีก”แองจิ ล่ากล่าวด้ วยความเดือดดาลใจ “ข้ าเพียงแต่คิดว่าหากผู้คนในอาณาจักรอพยพไปอยู่ที่ทรานซีสเบนนะคิดท์ ราษฎรของข้ า อาจจะหลุดพ้ น จากการครอบงำาของความมืดก็เป็ นได้ ”มาตินชี ้แจง


“เจ้ าจะมัน่ ใจได้ อย่างไร?” แองจิลา่ ตอบโต้ “ข้ าก็ไม่แน่ใจนัก แต่ก็ยงั อยากจะเสี่ยง เสี่ยงกับความศักดิ์สิทธิ์แห่งทรานซิสเบนนะคิดท์ เสี่ยงให้ ร้ ูว่าราษฎร ผู้ถกู สาปของข้ า จะใช้ ชีวิตจนจวบสิ ้นอายุขยั ในอาณาจักรอื่น นอกเหนือจากอาณาจักรแห่งความมืดนี ้ได้ หรื อไม่”มาติน เดินเข้ าไปหาแองจิลา่ อีก ครัง้ ตามคำาสัง่ ที่สมองไม่อาจห้ ามปราม “ข้ าไม่คิดจะทำาเรื่ องเช่นนี ้อีกแล้ ว เจ้ าจะให้ อภัยข้ าได้ หรื อไม่ ?” พูดจบร่างบึกบึนถึงกับทรุดลงบนพื ้น ในท่า คุกเข่า เขาก้ มหัวอย่างคนสำานึกผิดแต่ไม่ควรกระทำาอย่างยิ่งในฐานะของราชา เพราะในความเป็ นจริงแองจิลา่ ควรเป็ นฝ่ ายให้ ความเคารพแก่มาติ นมากกว่า หากแต่ไม่ใช่สำาหรับตอนนี ้ มาตินต้ องการจะทำาทุกอย่างเพื่อให้ แองจิลา่ ให้ อภัยแก่เขา เขาไม่ต้องการเสียนางไปเพียงเพราะความคิดงี่ เง่าของตนเอง “เจ้ าคิดเพียงจะให้ ราษฏรของเจ้ าหลุดพ้ นจากความมืด แต่เจ้ าจะหยิบยื่นความตายให้ แก่ราษฏรผู้บริสทุ ธิ ์ของข้ า เจ้ า รู้หรื อไม่มาติน!” แองจิลา่ กล่าวว่าอย่างเกี ้ยวกราดเดือดดาลหนัก ดวงตาแข็งกร้ าวที่มองไปยังมาตินแทบจะลุกเป็ นไฟ “ข้ าถึงได้ บอกอย่างไรว่าข้ าขอโทษ”มาตินหน้ าถอดสี ความรู้สกึ ผิดต่อแองจิลา่ ไหลเข้ ามาท่วมท้ น “เจ้ ามิสมควรเป็ นราชา และไม่สมควรเป็ นสหายข้ าอีกต่อไป เรื่ องการรบหากเจ้ าอยากได้ อาณาจักรทรานซีสเบนนะ คิดท์ก็จงมาแย่งเอาไปจากมือข้ าในฐานะศัตรูร้าย แหละวันนันไม่ ้ ใช่ทา่ นพ่อที่จะออกมาต่อต้ านการรุกรานของเจ้ า หากแต่เป็ นข้ าที่พร้ อมจะฆ่าเจ้ า เสมอในฐานะที่เจ้ าเป็ นศัตรู !” “ข้ าแองจิลา่ อภัยให้ ข้าเถิด ข้ าไม่คิดเช่นนันแล้ ้ ว ข้ าไม่อาจตัดเจ้ าให้ เป็ นศัตรู ไม่อาจทนดูเจ้ าเกลียดชังข้ าได้ ความคิดข้ าอาจ เหมือนคนโง่ เจ้ าอาจพูดถูกเรื่ องที่ความมืดครอบงำาใจข้ า เพราะฉะนันอภั ้ ยให้ ข้าสักครัง้ ถือว่าสงสารข้ าเถิด”มาตินก้ มหน้ ารับผิดด้ วยความละอาย แก่ใจ “เลือกให้ ดีเถิดมาติน ราชาอย่าได้ เสียสัตย์ที่เอ่ยกับทหารและเหล่าอัศวิน เช่นนันเจ้ ้ าจะกลายเป็ นที่หวั เราะเยาะ ไม่ต้องวิตกข้ า ไม่ปล่อยให้ เจ้ าได้ ทรานซีสเบนนะคิดท์ดินแดนแห่งราชวงศ์เราไปโดยง่ายหรอก”แองจิลา่ เอ่ยปากเป็ นครัง้ สุดท้ ายก่อนที่ร่างนางจะหายวับและมา ตินไม่ทนั แม้ แต่จะกล่าววาจาใดๆต่อ


WFTK  

Fantacy novle

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you