Page 13

~ 13 ~ Ով ոչ մի անգամ իր զարմիկներին չի նախատում. Ինչին է պետք, որ չեն խրատվում: Ես չեմ ամաչում, որ չեմ ամաչում Իմ անդաստիարակ պահվածքի համար, Երբ տեղս չեմ զիջում այն երթուղայինոմ, Որտեղ ծերունին հեւում է շարունակ: Եվ չեմ բարկանում ինքս ինձ վրա, Որ ոչ մի անգամ ես չեմ բարկանում, Երբ իմ աթոռն են տակիցս քաշում, Գետին ընկնելուց չեմ հրաժարվում. Համենայն դեպս իմ « մեծությունից » Գետինը չի ճռռում աթոռի նման :

Եվ բացի այդ էլ չեմ վիրավորվում, Երբ իմ անունը շփոթում են հաճախ « Կենդանակերպի նշանների » հետ. Ես Խոյ լինելուց հպարտ եմ այնքան:

Եվ վերջիվերջո ես ընտելացել եմ այն թափորի հետ , Որն ինքն իրեն իշխան է կարգում մի մեծ աղբարկղում, Քանզի ով է տեսել, որ աշխարհում Աղբով հիանան ու գովքը անեն, Ինչ է,, թե նա մեծ համբավ ունի իր « շրջապատում »:

Ես չեմ հորինում, Ես համեմատում եմ երեկն ու վաղը, Ես վերծանում եմ ինքս ինձ հիմա Եվ հասկանում եմ , որ այլ ելք չկա , Քան արհամարել այն բազմությանը,

Իմ Գոհարները  
Advertisement