Page 20

Η οικονοµική κρίση

είναι µέρος της ζωής µας. Αναγνωρίσιµη στην καθηµερινότητα τη δική µας, του φίλου, του γείτονα, του συγγενή και του συνεργάτη µας. Η σωστή έκφραση ωστόσο θα ήταν παρακµή και έκπτωση αξιών εν µέσω οικονοµικού πολέµου. Και οι αυτόχειρες είναι οι πεσόντες της κρίσης, όπως αναφέρονται και στο άρθρο. Γίνονται για λίγες ηµέρες θλιβερή είδηση σε µικρά µονόστηλα, σκορπίζουν θλίψη και οδύνη στους οικείους τους και συµπόνια και µελαγχολία στους ευαισθητοποιηµένους συµπολίτες µας. Και µετά τι; Το αµέσως επόµενο συναίσθηµα είναι αυτό της αίσθησης του άδικου χαµού µιας ζωής, χωρίς όµως τελικά το οποιοδήποτε κοινωνικό όφελoς που θα προέκυπτε από µία ηρωική θυσία. Ο άνθρωπος έφυγε, τα προβλήµατα έµειναν.

∆ιαβάζοντας τις τελευταίες επιστολές που άφησαν πίσω τους αυτοί οι συνάνθρωποί µας, διαπιστώνει κανείς την κοινή συνισταµένη δύο συνιστωσών, της απόγνωσης και της πληγωµένης αξιοπρέπειας, να αναδύονται έντονα από τις λιγοστές συνήθως φράσεις. Άνθρωποι που βρέθηκαν σε µία στιγµή της ζωής τους, σε κατάσταση όπου το ένστικτο της αυτοσυντήρησης κατανικήθηκε από το αίσθηµα της απόγνωσης. Πόσο δυνατό θα ήταν να είχε αποτραπεί η εξέλιξη αυτή; Ό,τι δεν µπορούµε να ξεπεράσουµε ως ενήλικες είναι αυτό που δεν διαµορφώθηκε σωστά στην παιδική ηλικία. Τα γεγονότα εκ των υστέρων έρχονται να µας καθρεφτίσουν το πάγιο πρόβληµά µας. Χωρίς βέβαια να αποκλείεται η καθοριστική συµµετοχή του εξωγενούς παράγοντα, εν προκειµένω της οικονοµικής κρίσης, θα πρέπει να αναφέρουµε ότι αυτός ο παράγοντας αποτελεί µία ισχυρότατη -προφανώς- συνιστώσα, µεταξύ όµως και άλλων, σε µια γενική συνισταµένη που θα οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή. Είναι πολύ σηµαντικό να έχουµε αναγνωρίσει τις υπόλοιπες παραµέτρους που υποβόσκουν και προϋπάρχουν πολύ πριν εµφανιστεί ο εξωγενής ψυχο-πιεστικός παράγοντας που θα αποτελέσει την αφορµή, να γύρει η ζυγαριά υπέρ της τραγικής συνισταµένης της αυτοχειρίας. Στην παιδική ηλικία συµπεριφορές µε τάση υπερβολικής ευθιξίας, έντονης αυτοκριτικής, υπερβολικής αίσθησης αξιοπρέπειας, έντονης αποµόνωσης υπό την επίδραση επίπονων γεγονότων και τάσης µόνιµης πρωτιάς και

20 � Ιανουάριος 2014

αρίστευσης πρέπει να διερευνώνται. Από την πλευρά της Οµοιοπαθητικής Ιατρικής, κατά τη διάρκεια της λήψης ενός παιδιατρικού ιστορικού, ακόµα και εάν πρόκειται για περιστατικό χρόνιου άσθµατος ή παιδικής κεφαλαλγίας, κάθε υπερβολή του χαρακτήρα και της συναισθηµατικής του έκφρασης, λαµβάνεται πολύ σοβαρά υπ’όψιν για την επιλογή του εξατοµικευµένου φαρµάκου. Θα πρέπει να θυµόµαστε ότι κάθε φυσικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς µας µπορεί να γίνει παθολογία, όταν τραβηχτεί στα άκρα και από ευχή να γίνει κατάρα. Είναι απόλυτα υγιές για ένα παιδί να αισθανθεί ντροπή και αµηχανία ύστερα από µία παρατήρηση των γονέων. Αυτή του η συστολή και η ευαισθησία θα το οδηγήσει σε γνώση και εξέλιξη, µέσα από τη βίωση του φυσιολογικού αρνητικού συναισθήµατος. Εάν όµως η φυσιολογική ευαισθησία στην παρατήρηση αρχίζει και γίνεται µόνιµη ευθιξία µε τάσεις έντονης αυτοκριτικής, τότε εκεί αρχίζει η παθολογία. Αυτή η µικρή ίσως εκτροπή, εµφανής όµως και καταγραφόµενη στο Οµοιοπαθητικό ιστορικό, θα ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’ όψιν, έτσι ώστε το προσεκτικά επιλεγµένο εξατοµικευµένο οµοιοπαθητικό φάρµακο που θα δοθεί στο παιδί για το άσθµα ή τις κεφαλαλγίες, να θεραπεύσει παράλληλα και την υπερβολική ευθιξία, µετατρέποντάς την ξανά σε φυσιολογική συστολή. Αυτές οι κοµβικές θεραπευτικές παρεµβάσεις, σε πρώιµα στάδια εξέλιξης µίας ψυχοπαθολογίας, αποδεικνύονται καθοριστικές για τη µετέπειτα αντιµετώπιση δύσκολων καταστάσεων στην ενήλικη ζωή.

Natura lowres #45  
Advertisement