Issuu on Google+

nl in e

พักกระพือปีกอย่างแรง แต่เขาไม่อาจทำอะไรเพื่อหยุดไม่ให้ร่างตัวเองถูกดึงไป

R

ig ht

@

N

an m

ee bo ok

s

O

ทางหลุ ม ดำเปิ ด กว้ า งที่ ล อยอยู่ เ หนื อ ตั ว เขาได้   เขาดู เ หมื อ นหนอนพยายาม

ดิ้นหนีขากรรไกรหิวโหยของปลาดุก ”เอ่อ! เรามีปัญหาซะแล้ว”  เขาร้องขณะลอยเท้งเต้งอยู่กลางอากาศ ซาบรีนาทำสิ่งเดียวที่เธอคิดได้  เธอคว้าขาพักเอาไว้ตอนที่เขาลอยผ่าน ไป หวังว่าน้ำหนักที่รวมกันจะช่วยหยุดไม่ให้เขาปลิวไป  โชคร้ายที่เธอก็ถูกฉุดขึ้น จากพื้นไปด้วยเหมือนกัน  เธอร้องออกมา แต่ย่า อา และคุณเคนิสอยู่ไกลเกินจะ เอื้อมถึงเธอ  มีเพียงดาฟเน น้องสาวของซาบรีนาอยู่ใกล้ๆ  เด็กหญิงตัวน้อยจับ ขากางเกงซาบรีนาไว้แน่น และถูกกระชากขึ้นจากพื้นเช่นเดียวกัน  ตอนนี้ทั้งสาม ติดอยู่ในแรงดึงดูดหมุนวนของหลุม หน้าของพักทะลุเข้าไปในหลุมดำแล้วหัวของเขาก็หายไป  ลำตัวส่วนบน และแขนตามเข้ า ไป จากนั้ น ก็ เ อว ในที่ สุ ด ก็ เ ข่ า   สิ่ ง ที่ เ หลื อ อยู่ ใ นโลกนี้ ข อง

เด็กชายภูตคือรองเท้าผ้าใบ  ซาบรีนายึดรองเท้าของเขาเอาไว้สดุ แรงเกิด พยายาม ต้านแรงอันมหาศาลนี้ “เราจับเขาไว้ไม่อยู่แล้ว”  ดาฟเนร้องอย่างสิ้นหวัง ”พัก เธอต้องขัดขืนมันนะ!”  ซาบรีนาตะโกน แต่คำพูดของเธอฟังดูน่าขันอยู่ในหู  เขาจะสู้กับสิ่งที่หิวกระหายขนาดนี้ได้ อย่างไร  พวกเธอคนไหนจะสามารถหยุดตัวเองและทุกอย่างในโลกที่ใกล้จะถูก ดูดเข้าไปในความว่างเปล่าได้ รองเท้าของพักหายเข้าไปในหลุม แม้ซาบรีนาจะยังรู้สึกถึงรองเท้าได้อยู่

เธอรู้ว่าถ้าเธอปล่อยมือ เขาจะหายไปตลอดกาล แต่เธอก็มีปัญหาของตัวเอง


R

ig ht

@

N

an m

ee bo ok

s

O

nl in e

เหมือนกัน  หลุมเริ่มจะกลืนเธอเข้าไป  แขนทั้งสองข้างของเธอจมลงไปในแอ่ง มืดมิดว่างเปล่า  เธอสูดหายใจลึกๆ และสวดมนต์เงียบๆ เป็นครั้งสุดท้ายให้จิต วิญญาณของตัวเอง หวังว่าพระเจ้าจะหาเธอเจออีกฟากฝั่ง ไม่ว่ามันจะเป็นที่ไหน ก็ตาม และแล้วหลุมก็ใหญ่ขึ้นสี่เท่า

1 สี่วันก่อน

มันทารุณเด็กกันชัดๆ”  ซาบรีนาโอดครวญพร้อมกับดึงหมอนมา

ปิดหัว  เธอสงสัยว่าจะมีเด็กสักกี่คนถูกบรรดาย่าปลุกด้วยการยืน

เอาช้อนเคาะหม้อเหล็กอยู่ข้างเตียง  เธอแอบมองไปที่หญิงชรา  ย่า เรลดาดูยังกับสมาชิกวงโยธวาทิตที่น่ารำคาญที่สุดในโลก “ตื่นได้แล้ว!”  ย่าตะโกนพร้อมกับเคาะเสียงดังหนวกหูไม่หยุด  ย่าเรลดา แต่งตัวเต็มยศ สวมเสื้อโค้ตเทอะทะ ถุงมือปลอกกันหนาว ผ้าพันคอ และรองเท้า บู๊ต  ย่าดูเหมือนจะออกไปล่าวาฬได้เลยถ้าไม่นับหมวกสีชมพูปิ๊งที่ประดับดอก ทานตะวันอยู่ตรงกลาง “ตื่นแล้วค่ะ”  ซาบรีนาบอก “ขอโทษด้วยนะจ๊ะ ลีบลิง ”  ย่าตอบติดสำเนียงเยอรมันเล็กน้อย  ”มีแต่วิธี นี้เท่านั้นถึงจะปลุกน้องสาวหลานได้” ซาบรีนาพลิกตัวไปมองดาฟเน น้องสาววัยเจ็ดขวบของเธอ  ทั้งสองนอน เตียงเดียวกันมาได้สกั พักแล้วและเธอรูด้ วี า่ ดาฟเนหลับเป็นตายขนาดไหน  เด็กหญิง ตัวน้อยหลับได้ท่ามกลางเฮอริเคนระดับห้า ย่าจึงต้องหันมาพึ่งอุปกรณ์ที่ดังแสบ

“นี่


อาชญากรเวทมนตร์

MICHAEL BUCKLEY

R

ig ht

@

N

8

s

O

nl in e

จากการผจญภัยช่วงฮันนีมูนนานหลายเดือนของย่าเรลดากับปู่เบซิล  ซาบรีนา เห็นรูปหนึ่งที่ทั้งสองถือปลาตัวยักษ์อยู่ริมแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง อีกรูปทั้งคู่ ล่องแพบนน้ำสีขาว และอีกรูปโพสท่าอยู่ตรงที่ที่ดูเหมือนจะเป็นจัตุรัสแดง  อีก มากมายหลายรูปเป็นรูปเด็กหญิงทั้งสองกับพ่อและแม่  มีแม้กระทั่งผนังหนึ่งที่ อุทิศให้กับเอลวิส หมาประจำครอบครัว อาเจกของสองสาวก้าวออกจากห้องน้ำขณะที่พวกเธอเดินไปตามโถงทาง เดิน  เขาเป็นหนุ่มผมทองรูปหล่อ ค่อนข้างผอมเก้งก้าง จมูกคดงอจากการชก ต่อย  เขายังใส่ชุดนอนและปากคาบแปรงสีฟัน “โชคดีนะ”  เขาบอก ชูนิ้วโป้งสองนิ้วให้พวกเธอ “อาก็พูดได้สิ”  ซาบรีนาพึมพำ  ”อาไม่ต้องวิ่งหนีคนโรคจิตวิตถารตอนเช้า นี่” “พูดยังกับว่ามันจะไม่สนุกงั้นแหละ”  อาเจกพูดพลางฉีกยิ้ม ย่ารอทั้งสองอยู่ที่ประตูสุดห้องโถง  ย่าล้วงลงไปในกระเป๋าถือใบประจำ แล้วเอากุญแจพวงยักษ์ออกมา  น่าจะมีกุญแจเป็นร้อยๆ ดอก -- ทำจากทอง

เงิน คริสตัล ทองเหลือง -- อยู่ในพวง  มีแม้แต่กุญแจผีที่ดูราวกับทำจากกระดูก จริงๆ  ย่าควานกุญแจจนเจอดอกที่ต้องการ แล้วเสียบไขประตู  พอประตูเปิด

ย่าก็ส่งเด็กหญิงทั้งสองเข้าไป  ภายในนั้น ซาบรีนาอยู่ในห้องนอนแขกที่มีกระจก เต็มตัวบานหรูแขวนอยู่ที่ผนังและมีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง  บนเตียง คือเฮนรีกับเวโรนิกา กริมม์ พ่อและแม่ของเธอ  ทั้งสองหลับสนิทเหมือนที่เป็น มาตลอดหลายเดือน “ไปสิจ๊ะ เด็กๆ”  ย่าบอก พลางถองทั้งสองให้เดินไปข้างหน้า ซาบรีนาและดาฟเนเดินไปที่กระจก  ดาฟเนเอื้อมมือไปสัมผัสผิวกระจก

แล้วมือเธอก็แทรกทะลุเข้าไป  เงาสะท้อนเป็นริ้วและกระเพื่อมเหมือนน้ำที่หิน กระดอนใส่  แล้วเธอก็ทำสิ่งที่คนส่วนใหญ่คงจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้  เธอก้าวทะลุ เงาสะท้อนแล้วหายตัวไป  ซาบรีนากับย่าตามเข้าไป ทั้ ง สามเข้ า มาอยู่ ใ นโถงทางเดิ น ที่ ส ว่ า งไสว ใหญ่ พ อๆ กั บ สถานี ร ถไฟ

ee bo ok

an m

แก้วหูที่สุดเพื่อปลุกเด็กน้อย  เพื่อกันไม่ให้แก้วหูตัวเองแตก ซาบรีนาเขย่าตัว น้องสาวอย่างแรงจนดาฟเนลืมตา “เคาะอารายยกานนนเนี่ยยย”  ดาฟเนบ่นงึมงำ “ได้เวลาตื่นแล้วจ้ะ”  ย่าพูด วางหม้อกับช้อนลงได้เสียที  ”เราต้องฝึกหลบ หนีกันสักหน่อยก่อนที่ทุกคนจะมาถึง” เด็กหญิงทั้งสองคราง “ย่าขา เราไม่ชอบฝึกหลบหนีค่ะ  เราหนีไม่เก่งหรอก”  ดาฟเนบ่น “เหลวไหล”  หญิงชราบอกพลางฉุดเด็กหญิงทั้งสองลงจากเตียง  ”พวก หลานหนีเก่งจะตาย” “แล้วทำไมเราถึงไม่เคยหนีสำเร็จเลยล่ะคะ”  ซาบรีนาบ่นพึมพำ ย่าพยายามกลั้นยิ้ม  ”แต่งตัวซะ เด็กๆ  อย่างที่ย่าบอกแหละจ้ะ วันนี้มี เรื่องสำคัญต้องทำ และเราไม่มีเวลามาอืดอาดยืดยาด” “จะให้เราใส่อะไรคะ”  ซาบรีนาพูด เดินข้ามห้องไปเปิดตู้เสื้อผ้า “แต่งตัวให้อุ่นๆ จ้ะ”  ย่าบอกพร้อมกับออกจากห้อง  ”แต่งตัวให้อุ่นมากๆ เลยนะจ๊ะ” เด็กหญิงทัง้ สองแต่งตัวให้เร็วเท่าทีร่ า่ งกายทีอ่ อ่ นเพลียจะเอือ้ อำนวย  พวก เธอเริ่มจะเข้าใจย่าและรู้ว่าควรเตรียมตัวตามนั้น  ถ้าย่าบอกว่าแต่งตัวตามสบาย นัน่ หมายถึงกางเกงขาสัน้ กับเสือ้ ยืด  ถ้าย่าบอกว่าเอาผ้าเช็ดตัวไปด้วยหนึง่ ผืน นัน่ หมายถึงทัง้ โหล  ถ้าย่าบอกว่าแต่งตัวให้อนุ่  นัน่ หมายถึงลองจอนส์สองตัว ถุงเท้า

สีค่  ู่ กางเกงยีนสีนำ้ เงินตัวหนา รองเท้าบูต๊  สเวตเตอร์สองตัว ผ้าพันคอ ถุงมือ และ เสื้อโค้ตขนเป็ด  อุ่นมากๆ น่าจะหมายถึงเอาเครื่องทำความร้อนขนาดเล็กแบบ พกพาไปด้วย  ซาบรีนาใส่ดาบไม้เล่มเล็กเข้าไปในชุดด้วย โดยเสียบไว้ตรงกระเป๋า เสื้อโค้ต “เอาไปทำอะไรน่ะ”  ดาฟเนถาม เขม้นมองอาวุธ “เผื่อไว้ก่อน”  ซาบรีนาพูด แล้วเธอกับดาฟเนก็ตามไปสมทบย่าเรลดา บ้านหลังเก่าเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ  ทุกผนังประดับด้วยรูปถ่าย

9


อาชญากรเวทมนตร์

MICHAEL BUCKLEY

R

ig ht

@

N

10

s

O

nl in e

ประตูเปิดออกและลมหนาวแสบผิวพัดมาปะทะทั้งกลุ่ม  ซาบรีนาสาบาน ได้เลยว่าเธอรู้สึกได้ถึงแท���งน้ำแข็งก่อตัวขึ้นบนฟันกราม  เธอเงยหน้ามองย่า  ”ย่า เป็นบ้าไปแล้วหรือคะ” “งานนี้ต้องสนุกแน่ๆ”  หญิงชราตะโกนกลบเสียงดังขณะก้าวเข้าไปข้างใน “โชคดีนะ!  เจอกันตอนขากลับออกมา”  กระจกพูดพร้อมกับดันเด็กหญิง ทั้งสองให้เข้าไปแล้วปิดประตู ซาบรีนากวาดสายตาไปรอบๆ  เธอได้เรียนรู้ว่าบางห้องเก็บของวิเศษ

บางห้องเก็บสิ่งมีชีวิตประหลาด แต่เพิ่งเมื่อเร็วๆ นี้เองที่เธอค้นพบว่าบางห้องนำ ไปสู่โลกอื่นๆ  พวกเธอได้ไปยอดเขาของยักษ์หมอก ไปบนเกาะที่ดูเหมือนจะมี ชีวิต และไปข้างในภูเขาไฟ -- แต่ละที่ไม่น่าอยู่ทั้งนั้น  แต่โลกนี้ บ้านเกิดของราชินี หิมะคนนี้ เลวร้ายที่สุด  ทุกสิ่งถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง  ไม่ว่ามองไปทางไหนมีแต่ ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์  พื้นซึ่งปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งแข็งอย่างกับหิน  แม้แต่ ป่าที่แผ่กว้างอยู่เบื้องหน้าทั้งสองยังแข็งทื่อ “หนังตาหนูจะติดกันอยู่แล้ว”  ดาฟเนพูดพร้อมกับขยี้ตา “ไปเลยจ้ะ เด็กๆ”  ย่าบอก ชี้ไปยังทางเดินทอดขึ้นเนินเขาที่เชื่อมติดกับ ป่ามืดแห่งหนึ่ง  ”หลานรู้วิธีแล้วนี่ว่าต้องทำยังไง  เดินตรงไป  พอได้ยินเสียงย่า เป่านกหวีด หลานก็จะรู้ว่าไปไกลพอแล้ว  จากนั้นก็หันหลังกลับและพยายามหา ทางกลับมาหาย่า  ง่ายเหมือนปอกกล้วย!” ซาบรีนารู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงจับมือน้องสาวและออกเดินไป ตามทาง  ทั้งสองเดินไปได้แค่ไม่กี่หลา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังสะท้อนไปทั่วป่า “เขารู้ว่าเราอยู่ที่นี่”  ซาบรีนาบอก  “ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่”  ดาฟเนตอบ “ความผิดของพี่งั้นหรือ”  ซาบรีนาร้อง  ”เป็นความผิดของพี่ยังไง” “พี่ล้อเขาว่าเด็กเพี้ยนอัปลักษณ์ตอนมื้อเย็นเมื่อคืน  ตอนนี้เขาออกมา

แก้แค้นแล้ว” “รักหรอกจึงหยอกเล่นน่า”

ee bo ok

an m

แกรนด์เซนทรัลที่มีเสาต้นใหญ่ค้ำเพดานโค้ง  ห้องโถงดูเหมือนจะยาวไม่สิ้นสุด

และมีประตูเรียงรายอยูท่ งั้ สองฝัง่   ชายร่างเล็กในชุดทักซิโดสีดำรอครอบครัวกริมม์ อยู่  เขามีผมบางและใบหน้าใจดีอ่อนโยน “ดูแม่กระต่ายหิมะตัวน้อยของข้าสิ”  ชายคนนั้นพูดพร้อมกับตบมือดีอก ดีใจ “สวัสดีค่ะ กระจก”  ซาบรีนาทัก “เจ้าพร้อมสำหรับการฝึกหลบหนีหรือยัง”  กระจกถาม  เขาขยิบตาให้กำลัง ใจเธอ ดาฟเนบ่นงึมๆ งำๆ  “ทั้งคู่เพลียนิดหน่อยน่ะ”  ย่าอธิบาย “เอาละ ข้าว่าเรามาเริ่มกันได้แล้ว”  กระจกพูดพร้อมกับหันหลังและพา

ทั้งกลุม่ ไปตามห้องโถง  ซาบรีนามองประตูทงั้ สองฝัง่   บางบานทำจากไม้ บางบาน ทำจากเหล็ก และบานอื่นๆ ทำจากวัสดุที่แปลกกว่านั้น  ครั้งหนึ่งเธอเคยเห็น บานหนึ่งที่ดูเหมือนจะทำจากไฟ  แต่ละประตูมีแผ่นป้ายทองเหลืองเล็กๆ บอกสิ่ง ที่อยู่ในห้อง: พรมวิเศษ ยูนิคอร์น เสื้อเกราะต้องมนตร์  ขนแกะทองคำ สิงโต

แม่มด ตู้เสื้อผ้า -- ห้องแล้วห้องเล่า ในทีส่ ดุ ทัง้ กลุม่ ก็หยุดอยูท่ ปี่ ระตูบานหนึง่ ทีม่ แี ผ่นป้ายเล็กๆ เขียนว่า “บ้าน เกิดราชินีหิมะ”  ย่าส่งกุญแจให้กระจกแล้วเขาก็ไปปลดล็อกประตู “อ๊ะ เดี๋ยวนะคะ  หนูเคยอ่านเรื่องราชินีหิมะ”  ซาบรีนาบอก “ใช่แล้วจ้ะ”  ย่าว่า  ”ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซนเขียนเรื่องเธอ” “นั่นแหละค่ะ และเขาก็บอกว่าเธอเป็นบ้าและเป็นฆาตกร  เธอแช่แข็งเด็ก ที่น่าสงสารจนตาย!” “เราจะปลอดภัยหรือคะ”  ดาฟเนถาม “ราชินีหิมะไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่อีกแล้วจ้ะ เด็กๆ”  ย่าอธิบาย  ”นี่เป็นแค่ สถานที่ที่เธอเกิด  ตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่บีชวูดอะเวนิวใกล้กับไร่ของคุณตาแมกโดนัลด์จ้ะ  รู้สึกว่าเธอจะขับรถขายไอศกรีมอยู่  เอาละ เด็กๆ  เริ่มได้แล้ว”

11


อาชญากรเวทมนตร์

MICHAEL BUCKLEY

R

ig ht

@

N

12

s

O

nl in e

“ซ่อนตัวสนุกดีออก”  ดาฟเนว่า  ”หนูชอบซ่อนตัวมากเลย” “พี่ว่าระเบิดลูกแรกนั่นเป็นแค่ลูกเดียวที่อยู่ตรงทางเดิน  เขาจะวางระเบิด ไว้บนทางเดินที่เหลือทำไมถ้าเขาคิดว่าเราจะต้องเข้าไปซ่อนในป่า” “แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ” ซาบรีนาขมวดคิ้วแล้วคิด ค้นดูจากตู้เอกสารในใจที่เก็บข้อมูลช่วงที่เธออยู่ ในระบบอุปถัมภ์มาปีครึง่   พักไม่ใช่คนทีฉ่ ลาดเพียงคนเดียวในบ้านกริมม์  ซาบรีนา สามารถเข้าออกบ้านโดยไม่ถูกจับได้ สะเดาะกุญแจง่ายๆ ไม่กี่ตัว แล้วก็วิ่งตัว

ปลิวหนีไปก่อนทีใ่ ครจะรูว้ า่ เธอหายไป  พักอาจจะเรียกตัวเองว่าเป็นราชาแห่งตัวโกง

แต่ซาบรีนาก็ตั้งชื่อให้ตัวเองได้เหมือนกัน -- ราชินีแห่งการหลบหนียังไงล่ะ “แค่วิ่งเร็วจี๋ไปตามทางนี้ก็พอ”  ซาบรีนาบอก หน้าของดาฟเนเหยเกยังกับกัดถูกของดองเปรี้ยวๆ  ”พี่จะอยู่ตรงที่โล่งๆ

เนี่ยนะ” “แล้วก็วิ่งเร็วจี๋”  ซาบรีนาย้ำ “ถ้าพี่คิดผิดล่ะ”  ดาฟเนถาม “งัน้ พรุง่ นีย้ า่ เรลดาก็จะปลุกเราแต่เช้าอีก”  ซาบรีนาบอก  ”ลองดูกไ็ ม่เสียหาย อะไรนี่” ดาฟเนแอบมองอ้อมตรงมุม แล้วหันกลับมาที่พี่สาว  ”หนูไม่รู้ว่า --“ แต่ซาบรีนาไม่ให้น้องสาวได้มีเวลาคิดเรื่องแผน  ซาบรีนาคว้ามือดาฟเน แล้วลากเธอกลับไปทีท่ างเดินซึง่ ทอดลงไปตามเนินเตีย้ ๆ เรียงรายด้วยพุม่ ไม้หนาม แต่ละหนามมีน้ำแข็งเกาะเป็นประกายเหมือนเศษแก้วคมๆ ทั้งสองจึงค่อยๆ ไป และระวังทุกฝีก้าว  แผนของซาบรีนาดูเหมือนจะได้ผล  ทั้งสองไม่ได้เหยียบถูก กับระเบิด  พวกเธอเอาชนะเล่ห์กลของราชาแห่งตัวโกงได้แล้วหรือนี่ ไม่นานพวกเธอก็เจอก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่เท่ารถ  ทั้งสองหยุดเพื่อพัก หายใจและหลบอยู่หลังก้อนน้ำแข็ง หลังพิงพื้นผิวเย็นเฉียบ  ซาบรีนาถือโอกาสดู ให้แน่ใจว่าดาบไม้เล่มเล็กยังอยู่ในกระเป๋าของเธอ “หนูว่าเราทำสำเร็จแล้วละ”  ดาฟเนว่า แอบมองจากน้ำแข็งก้อนใหญ่  ”พี่

ee bo ok

an m

“เฮอะ วันนี้เขาต้องทำให้เรายุ่งยากเป็นพิเศษแน่” สักพักเด็กหญิงทั้งสองก็ได้ยินเสียงนกหวีดของย่า “นกหวีดดังแล้ว”  ซาบรีนาบอก  ”ได้เวลามุ่งหน้ากลับแล้ว” ทั้งสองหยุด มองไปรอบๆ และออกเดินกลับไปตามทาง  ครู่ต่อมาพวก เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นกว่าเดิมและเสียงกระพือปีก “เด็กเพี้ยนอัปลักษณ์กำลังมาแล้ว”  ดาฟเนบอก เด็กเพี้ยนอัปลักษณ์คนที่พูดถึงชื่อพัก  เขาเป็นภูตอายุสี่พันปีที่ท่าทาง เหมือนเด็กชายอายุสบิ เอ็ดขวบ แต่การกระทำยิง่ เด็กกว่านัน้ เยอะ  ราชาแห่งตัวโกง อย่างที่เขาเรียกตัวเอง เป็นเจ้าแห่งการเล่นพิเรนทร์น่าขยะแขยง นิสัยหยาบคาย และเจ้าเล่ห์เพทุบาย  เขายังเป็นไม้เบื่อไม้เมากับซาบรีนา  เขาชอบทำให้เธอขาย หน้าเป็นพิเศษทุกครั้งที่มีโอกาส ซึ่งก็เกือบตลอดเวลานั่นแหละ  โชคร้ายที่ย่า

เรลดารู้สึกว่าพักเป็นคนที่เหมาะจะช่วยให้พวกเธอแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้า และหนีรอดจากสถานการณ์ไม่คาดฝัน  ดังนั้นเขาก็เลยกลายมาเป็นเหมือนครู ของพวกเธอขณะที่พวกเธอฝึกฝนการเป็นนักสืบเต็มตัวในอนาคต  โชคร้ายที่วิธี การสอนของเขาออกจะน่ารำคาญ ตอนนี้พอได้ยินเสียงระเบิดดังลั่นตรงทางเดิน ใกล้ๆ พวกเธอก็รู้เลยว่าโรงเรียนเปิดเทอมแล้ว ด้วยความกลัว ทั้งสองพุ่งไปหลบหลังต้นไม้ยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและ ชะเง้อมองจากหลังลำต้น  พักไม่ปรากฏตัวให้เห็น แต่พวกเธอได้ยินเสียงตีปีก พั่บๆ ท่ามก���างสายลมเย็นเฉียบ “พักวางกับระเบิดไว้ตรงทางเดิน”  ดาฟเนพูดพลางตัวสัน่   ”เราควรมุง่ หน้า เข้าป่า” ซาบรีนาเพ่งมองไปยังชายป่าต้นสนถัดจากทางเดินไปไม่กหี่ ลา  ต้นสนหนา และเป็นที่กำบังได้อย่างดี แต่ซาบรีนาเบื่อที่จะซ่อนแล้ว  พักจับพวกเธอได้ในป่า เสมอ  เขาสามารถบินอยู่ข้างบนและมองเห็นว่าพวกเธออยู่ที่ไหน  ไม่ยุติธรรม เลย “เขาหวังจะให้เราวิ่งเข้าไปในป่า  เราทำแบบนั้นทุกครั้ง”

13


อาชญากรเวทมนตร์

MICHAEL BUCKLEY

R

ig ht

@

N

14

s

O

nl in e

อาจจะต้องเผาเสื้อผ้าทิ้งเลยด้วยซ้ำ  พูดถึงไหนแล้วนะ  อ้อใช่ หนึ่ง...” ซาบรีนาชูมือขึ้นเพื่อให้เขาเห็นว่ามือกำเป็นกำปั้นอยู่  ”ถ้าเธอปาของนั่น ใส่เรา จะเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวงในชีวิตน่าอนาถของเธอแน่ เจ้าเด็กภูต” “สอง”  พักนับต่ออย่างไม่แยแส ซาบรีนามองเขาปลดสลักเพือ่ ปาลูกระเบิดมือ และด้วยปฏิกริ ยิ าตอบสนอง ที่รวดเร็วกว่าที่คิดว่าตัวเองมี เธอก็คว้าดาบเล่มเล็กจากกระเป๋าเสื้อโค้ตแล้วแทง ใส่มือเขา  เขาร้องเสียงหลงและทำอุปกรณ์หล่น  มันร่วงใส่พื้น กลิ้งไปทางต้นไม้

ระเบิดเมือกสีน้ำตาลปนเหลืองน่ารังเกียจไปทั่วเปลือกไม้  อากาศหนาวจัดทำให้ สสารนั้นแข็งเป็นเปลือกน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว  แย่ตรงที่อากาศไม่สามารถแช่แข็ง กลิ่นน่าขยะแขยงที่ลอยมาเตะจมูกซาบรีนาได้  เธอแทบจะอ้วกออกมา “เธอจะต้องชดใช้ ยายขีม้ กู เขรอะ”  พักคำราม แต่ซาบรีนาไม่โง่  เธอลุกขึน้ ยืนเป็นที่เรียบร้อยและดึงดาฟเนไปตามทาง “ดูพวกหมูตอนวิ่งเข้าสิ!”  เธอได้ยินเขาตะโกน  ”พวกหมูตอนโง่!  พวกเธอ ไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าฉันหรอก” เขาอาจพูดถูก แต่เธอก็จะลองดู  เธอวิ่งเร็วสุดชีวิต ล้มลุกคลุกคลานครั้ง แล้วครั้งเล่าบนพื้นลื่นๆ  ดาฟเนก็ลำบากพอกัน “หนึง่ ! สอง! สาม!”  เธอได้ยนิ พักตะโกน แล้วระเบิดกลิน่ เหม็นหึง่ ก็กระจาย บนพื้นห่างไปไม่กี่นิ้ว  โชคดีที่ดาฟเนดึงซาบรีนาไว้ทันพอดี “เร็วเข้า!”  เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนเมื่อเธอหนีออกจากทางเดินแล้วเข้าไป ในป่า “อย่า!  เขาอยากให้เราทำแบบนี้!”  ซาบรีนาร้อง “เราไม่มีทางอื่นแล้ว”  ดาฟเนบอกเมื่อระเบิดมือเหนอะอีกลูกระเบิดบน ต้นไม้ใกล้ๆ  ทั้งสองวิ่งฝ่าต้นเมเปิลที่เป็นน้ำแข็งยืนต้นแน่นขนัด  ซาบรีนาหวังว่าต้นไม้ จะช่วยกำบังพวกเธอเอาไว้ได้สักพัก เธอจะได้ใช้ความคิดว่าจะทำยังไงต่อ  แต่ แล้วความหวังของเธอก็พังทลายเมื่อเธอสังเกตเห็นสิ่งที่อาศัยอยู่บนต้นไม้  สิ่งที่

ee bo ok

an m

ฉลาดซู้ดๆ” “ฉลาดซู้ดๆ งั้นหรือ” “คำใหม่ของหนู”  ดาฟเนบอก  ”แปลว่าพี่ฉลาดมาก” “ภาษาอะไรน่ะ” “ภาษาดาฟเนไง”  เด็กหญิงตัวน้อยบอกหน้าตาเฉย  น้องสาวของซาบรีนา มักจะคิดคำหรือคำพูดแปลกๆ เสมอ  ไม่มใี ครรูว้ า่ คำพวกนีม้ าจากไหน แต่ดเู หมือน ดาฟเนจะมีคำใหม่ทุกสัปดาห์ “พี่นี่เก่งเรื่องแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าจริงๆ  หนูอยากเก่งแบบนี้บ้างจัง” เด็กหญิงตัวน้อยพูดต่อ “เธอก็เก่งเรื่องของวิเศษเหมือนกัน  อยากใช้คทาได้บ้างจัง”  ซาบรีนา

โอดครวญ  ”พี่คงต้องทำในสิ่งที่พี่ถนัด ส่วนเธอก็ทำในสิ่งที่เธอถนัด” “เราเป็นคู่หูที่เข้าขากันได้ดี”  ดาฟเนบอกพลางกอดพี่สาว “ใช่แล้ว”  ซาบรีนาเห็นด้วย “ช่างเป็นช่วงเวลาที่หวานจ๋อยซะไม่มี”  เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากข้างบน

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักซุกซน  ”ฟันฉันจะผุแล้วนะเนี่ย” “พัก”  ดาฟเนคราง ซาบรีนาชะเง้อมองเด็กชายให้ชัดๆ  เขายืนอยู่บนก้อนน้ำแข็ง  เขาใส่เสื้อ มีฮู้ดสีเขียวมอมแมมกับกางเกงยีนเปื้อนโคลน อาหาร และอะไรต่อมิอะไร  ผม เป็นกระเซิง ตาสีฟ้าแวววาว และรอยยิ้มเยาะชั่วร้ายบนใบหน้า  ปีกแมลงเป็นริ้ว สีชมพูกระพืออยู่ข้างหลัง และเขาถืออุปกรณ์รูปร่างเหมือนมะพร้าวที่ดูเหมือน ระเบิดมือมาก  เขามีอีกหกลูกคาดอยู่ที่อก “อะไรอยู่ในมือเธอน่ะ พัก”  ซาบรีนาถามด้วยความสงสัย “สิ่งประดิษฐ์ล่าสุดของฉันเอง  ฉันเรียกมันว่าระเบิดมือเหนอะ  ฉันขอ สาธิตให้ดห ู น่อยละกัน”  พักพูด  ”แค่ดงึ สลัก นับหนึง่ ถึงสาม แล้วก็ปา  คนซือ่ บือ้ ผู้โชคร้ายที่อยู่ในเส้นทางของมันก็จะถูกของเน่าเสียน่าสะอิดสะเอียนพ่นใส่  ลูกนี้ บรรจุบอลขนๆ กับพริก  พวกเธอต้องอาบน้ำหลายรอบแน่กว่าจะล้างออก  เผลอๆ

15


อาชญากรเวทมนตร์

MICHAEL BUCKLEY

R

ig ht

@

N

16

s

O

nl in e

“กลับไปที่ทางเดินเถอะน่า”  ซาบรีนาว่า  เธอเห็นว่าต้นไม้เริ่มหร็อมแหร็ม เหลือกิ่งก้านให้พวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมห้อยโหนน้อยลง  ไม่นานเจ้าพวกตัว มีขนสกปรกก็กลิ้งหลุนๆ ออกมาจากต้นไม้และหล่นลงไปในหิมะกองใหญ่ข้างล่าง พวกที่ยังไม่หล่นต้องได้ยินเสียงหล่นตุ้บอย่างเจ็บปวดของตัวอื่นๆ แน่ และฉลาด พอที่จะเลิกไล่ตาม  ซาบรีนาเหลือบกลับไปมองเห็นพวกมันเขย่ากำปั้นใส่เธอกับ น้องสาว พอกลับมาที่ทางเดิน พวกเธอก็พบตัวเองอยู่บนขอบเนินสูงชันอีกแห่ง ตรงก้นเนินเขาซาบรีนาเห็นเปลวควันบางๆ สีดำลอยขึ้นไปในอากาศ  เธอมองหา ที่มา กองไฟเล็กๆ ลุกไหม้อยู่ที่ก้นเนินเขา  ซาบรีนาหรี่ตามองเห็นย่าเรลดานั่ง อยู่บนเก้าอี้นวมสไตล์วิกตอเรียข้างกองไฟ พาดขาไว้บนตั่ง  ซาบรีนาอดยิ้มไม่ได้ โดยเฉพาะตอนที่หญิงชราลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือให้พวกเธอ  ย่าเรลดาไม่เคยเห็น พวกเธอเข้าใกล้ขนาดนี้มาก่อน และดูจากปฏิกิริยาของย่า ย่าดีอกดีใจมาก  คลื่น แห่งความภาคภูมิใจถาโถมเข้าใส่ซาบรีนา “ไปกันก่อนที่ -- “ ซาบรีนาพูดไม่ทันจบประโยค  แรงโน้มถ่วงกับพื้นที่เป็นน้ำแข็งทำให้เธอ ถลาลงไปตามเนิน  เธอคว้าแขนดาฟเนเอาไว้ตอนที่หล่นลงไป หวังจะหยุดเอาไว้ ได้ แต่กลับกระชากน้องสาวตัวน้อยของเธอล้มคะมำ  ทั้งสองไถลลงไปตามเนิน ด้วยกัน “ไม่ยุติธรรม!”  พักร้องขณะที่เขาโฉบลงมาที่ทั้งสอง  เขาปาระเบิดมืออีก ลูก ตามด้วยอีกลูกและอีกลูก แต่ไม่มีลูกไหนลงใกล้พอที่จะสร้างความเสียหายได้ สองสาวไม่ได้ทำอะไรเพื่อหลบหลีกการโจมตีของเขา  ทั้งสองหมุนติ้วกลิ้งไถล

หกคะเมนตีลังกาลงเนินเขาโดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงหรือหยุดได้  พอมาถึงก้นเนิน

พวกเธอก็ชนถูกย่า “ลีบลิง!  เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”  ย่าเรลดาถาม  หญิงชราล้มหงายหลัง และตะเกียกตะกายเหมือนเต่าพลิกตัว “เราไม่เป็นไรค่ะย่า”  ดาฟเนตอบ  ”ย่าเจ็บหรือเปล่าคะ”

ee bo ok

an m

ซ่อนตัวอยู่ตามกิ่งก้านเหนือหัวเด็กหญิงทั้งสองคือกองทัพชิมแปนซีใส่ชุดลาย พรางสีขาวปนเทาและสวมหมวกเหล็กของทหารเข้าชุดกัน  แต่ละตัวถือระเบิดมือ ของพักตัวละลูกในมือขนยาวรุงรัง  ภาพของพวกมันทำให้สองพี่น้องหยุดกันตัว โก่ง “เอาอย่างนี้  อย่าเคลื่อนไหวกะทันหัน”  ซาบรีนาพูด ยังจำการเผชิญหน้า ครั้งแรกกับพลทหารสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมของพักได้  พวกมันเป็นตัวอันตราย

แต่ถา้ พวกเธอระวังให้ดกี อ็ าจจะหนีพวกมันพ้น  ”เงียบเอาไว้แล้วก้าวถอยหลังช้าๆ” ดาฟเนทำตามทีบ่ อกขณะทีซ่ าบรีนาจับตามองพวกชิมแปนซี  พวกสัตว์ปา่ ไม่ได้ขยับเพื่อโจมตี  พวกมันแค่จ้องเด็กหญิงทั้งสองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ที่น้อยลง ”พวกมันจะปล่อยเราไป”  ดาฟเนบอก  ”พวกมันเป็นลิงน่ารัก” ซาบรีนาสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเป็นครั้งแรก

กว่าจะรู้ตัว ชิมแปนซีทุกตัวก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและกระโดดโลดเต้นอยู่บนกิ่งก้าน “เกิดอะไรขึ้น”  ดาฟเนถาม “พวกมันไม่ใช่ลิง!  พวกมันเป็นชิมแปนซี แล้วก็อ่อนไหวเรื่องนี้ซะด้วย”

ซาบรีนาอธิบายเมื่อระเบิดมือลูกแรกระเบิดตรงเท้าพวกเธอ สาดสิ่งที่ดูเหมือน น้ำเกรวี่สีน้ำตาลผสมมายองเนสกระจายใส่พื้น  ”เราต้องวิ่งหนีแล้ว” แต่ดาฟเนวิ่งกลับไปตามทางเดิมเป็นที่เรียบร้อย “คนทรยศ!”  ซาบรีนาตะโกน ไล่ตามเธอไป  โชคร้ายทีพ ่ วกชิมแปนซีไล่กวด ไม่ลดละ  พวกมันห้อยโหนโจนทะยาน กรีดร้อง ถ่มน้ำลาย และปาอาวุธน่ารังเกียจ ใส่พวกเธอ  ระเบิดดังตูมตามรอบตัว เด็กหญิงทั้งสองทำได้อย่างดีก็แค่ปิดหัว วิ่ง และภาวนา “ปัญญาอ่อนชะมัดเลย”  ดาฟเนร้อง  ”ถ้าหนูมรี องเท้าว่องไว เราคงหนีจาก ที่นี่ได้ในชั่วพริบตา  หนูใช้หมวกทองคำหยุดเหตุการณ์นี้ได้ด้วยซ้ำ  อยากจะเห็น หน้าเล็กๆ ของเจ้าพวกนี้ตอนที่ฝูงลิงบินได้พุ่งใส่พวกมันนัก  ฝึกแบบนี้โดยไม่มี เวทมนตร์มันน่าสมเพชซู้ดๆ”

17


อาชญากรเวทมนตร์

R

ig ht

@

N

an m

ee bo ok

s

O

nl in e

ย่าเรลดายิ้มเมื่อซาบรีนาช่วยพยุงย่ายืนขึ้น  ”ย่าไม่เป็นไรจ้ะ  ยินดีด้วย หลานผ่านการทดสอบแล้ว!” ทันใดนั้นพักก็ปรากฏตัวอยู่เหนือหัวพร้อมระเบิดมือลูกสุดท้ายในมือ “ไม่มีทาง!  เธอขี้โกง ยายตัวเหม็น!”  พักร้อง “เราโกงยังไง”  ดาฟเนว่า “ฉันยังไม่รู้”  พักบอก ปาอาวุธชิ้นสุดท้ายใส่  มันกระแทกพื้นแล้วกลิ้งมา อยู่ตรงหว่างขาซาบรีนา “พัก อย่า!  สองสาวชนะเธอแล้ว!”  ย่าตะโกนพร้อมกับชูมือชูไม้และถอย หนี ซาบรีนาห่อตัว เตรียมเปียกโชกไปด้วยสิ่งที่น่าขยะแขยง  อีกสักพัก เธอก็ ลืมตาขึ้นและพิจารณาดูอาวุธของพัก  ลูกนี้ดูมีอะไรที่แตกต่าง  สิ่งที่ไม่น่าจะอยู่ ตรงนั้น  ซาบรีนายิ้ม  สลักยังติดอยู่ “โอ๊ะโอ”  พักร้อง “หนึ่ง”  ซาบรีนาพูดพร้อมกับดึงสลัก “วางลงซะ ยายหมูตอน!”  พักร้อง “สอง”  ซาบรีนาว่า “ฉันเตือนแล้วนะ  แล้วเธอจะต้องเสียใจ” ซาบรีนาไม่รอนับสาม  เธอโยนระเบิดมือ  มันถูกหน้าอกพักและระเบิดเป็น คลื่นของโสโครกสีม่วงกลิ่นเหมือนไข่เน่า ฟักทอง และน้ำสลัด  ของนั่นเปียกโชก ไปทั่วตัวเขาและแข็งทันทีท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ ห่อหุ้มเขาไว้ในดักแด้

น้ำแข็ง  ปีกสีชมพูขนาดใหญ่ของเขาเป็นเพียงสิง่ เดียวทีไ่ ม่ถกู ขัง  ปีกกระพือพับ่ ๆ แต่น้ำหนักของน้ำแข็งที่เพิ่มเข้ามาหนักเกินไป เขาจึงหล่นลงพื้นดังตุ้บ ย่าไปหาเขาและวางมือไว้บนหัวที่เป็นน้ำแข็ง  ”เราจะรีบเอาตัวเธอออกมา

นะจ๊ะ”  ย่าบอกเขา จากนั้นก็หันมาหาสองสาว ชี้มือไปหลังเก้าอี้  มีประตูอยู่บาน หนึ่งตั้งอยู่กลางที่โล่ง  ”ไปเลยจ้ะ ลีบลิง  หลานสมควรได้รับ” ซาบรีนาและดาฟเนไปถึงประตู  ทั้งสองกำลูกบิดไว้ด้วยกันแล้วบิด  ประตู

19


The sister Grimm 5