Page 1

Το λαστιχένιο ποντικάκι Για τη μάνα μου που έφυγε άδικα από κοντά μας «Ααα, για μια στιγμή το πέρασα για αληθινό» φώναξε το κοριτσάκι και συνέχισε το δρόμο του καλαμπουρίζοντας με την υπόλοιπη παρέα. Και άνθρωποι άλλοι πολλοί πέρασαν από εκείνο το σημείο, όμως οι περισσότεροι δεν του έδιναν σημασία ή απλώς κοιτούσαν με ένα ύφος αδιαφορίας ή περιφρόνησης. Το χαρούμενο τσιγγανόπουλο που λίγο νωρίτερα είχε περάσει από το σημείο δεν είχε προσέξει αρκετά, το κυνηγούσε βλέπετε μια άλλη κοπελίτσα, και έτσι το λαστιχένιο ποντικάκι έπεσε από τα χέρια του. Στην οδό Πανδρόσου, στο νούμερο 50, σε εκείνο ακριβώς το σημείο που τα χαμηλά κτήρια παραμερίζουν και ανάμεσα τους φαίνεται ο μεγαλειώδης βράχος της Ακρόπολης Πόσοι και πόσοι διαβάτες δεν έχουν σταθεί σε εκείνο ακριβώς το σημείο για να θαυμάσουν τη θέα ύστερα από μια εξαντλητική ημέρα στη μεγαλούπολη; Δεκάδες περιηγητές από όλες τις μεριές του κόσμου περνούν καθημερινά από αυτό το σημείο σε μια βόλτα τους στην Πλάκα και σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν κάποιο σουβενίρ από την Ελλάδα για να τους θυμίζει για πάντα αυτό το ταξίδι. Και πριν από αυτούς οι μαγαζάτορες που κάθε πρωί κρεμούν στις προσόψεις των καταστημάτων τους λογής λογής ενθύμια, που ποικίλουν από χαϊμαλιά και κουτιά με λουκούμια μέχρι αντίγραφα αγαλμάτων και ολόκληρες στολές αρχαίων Ελλήνων πολεμιστών. Αλήθεια, έχετε περάσει ποτέ από την οδό Πανδρόσου; Εκείνον το δρόμο που συνδέει την Πλάκα με το Μοναστηράκι. Αν έχετε, σίγουρα θα έχετε προσέξει και το ιδιόρρυθμο μωσαϊκό αυτού του δρόμου. Κάθε μαγαζάκι έχει τη δική του «αυλή», ένα κομμάτι γης χρωματισμένο κόκκινο, κίτρινο ή μπλε που ο κάθε μαγαζάτορας φροντίζει επιμελώς να διατηρεί σε καλή κατάσταση, Αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό θα έχει να διηγηθεί μυριάδες ιστορίες, προερχόμενες από τα βήματα των τουριστών που τους οδήγησαν εκεί, ή πιο πριν των καταστηματαρχών και των εργαζομένων που βιάζονταν να φτάσουν στη δουλεία τους ή ακόμα πιο πριν των οδοκαθαριστών που συμμαζεύαν την ακαταστασία που άφησαν πίσω τους οι ξενύχτηδες το προηγούμενο βράδυ, που και αυτοί με τη σειρά τους επισκέφτηκαν πρώτα την οδό Πανδρόσου και κατέληξα ύστερα σε κάποιο μπαράκι στο Μοναστηράκι ή στου Ψυρρή για να επαναλάβουν και την επόμενη μέρα αυτό τον αέναο κύκλο. Και μέσα σε όλα αυτά τα βήματα που ανεβοκατεβαίνουν καθημερινά την πολυσύχναστη οδό βρισκόταν πεταμένο κάτω το λαστιχένιο ποντικάκι. Ξέρετε, εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να δαιμονοποιούμε τις φοβίες μας, για αυτό οι κατασκευαστές φρόντισαν να ενσωματώνουν όσο περισσότερα αρνητικά στοιχεία γίνεται, κάνοντας το κατάμαυρο και με κόκκινα βλοσυρά μάτια. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «πρέπει να φοβόμαστε τα ποντίκια». Ή να αδιαφορούμε απλώς για αυτά. Μόνο ένα σκυλί έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για το λαστιχένιο ποντικάκι και έτρεξε χαρούμενο προς το μέρος του, αλλά ο αφέντης τους έσπευσε να το απομακρύνει και να το μαλώσει. Και από τους δεκάδες διαβάτες, μόνο καμιά δεκαριά έδειξαν να το προσέχουν. Κάποιοι μάλιστα πλησίασαν και το σκούντηξαν με το πόδι τους –για να ελέγξουν τι ακριβώς ήταν- και κάποιοι άλλοι άθελα τους το ποδοπάτησαν. Έτσι έμεινε το λαστιχένιο ποντικάκι ώρες πολλές να κείτεται στο έδαφος, στην οδό Πανδρόσου, στο νούμερο 50, εκεί τα κτήρια παραμερίζουν και υπάρχει μια μεγάλη σιδηρόφρακτη πόρτα και κάμποσα σκαλάκια για να κάτσεις λίγο να ξαποστάσεις.


Άραγε το λαστιχένιο ποντικάκι θα ένιωθε κάποιο δέος αντικρίζοντας ανάμεσα από το κενό την Ακρόπολη; Κάτι τόσο ταπεινό και εφήμερο απέναντι σε κάτι μεγαλειώδης και αιώνιο. Άραγε θα μπορούσε να σηκώσει τα κόκκινα βλοσυρά ματάκια του, και στο θέαμα των αρχαίων κιόνων να νιώσει και κείνο ότι είναι κάτι παραπάνω από το υλικό που είναι φτιαγμένο; Ότι δεν είναι μια φρικτή αναπαράσταση των ανθρώπινων φόβων, αλλά ένα έργο που θα διδάξει στα παιδιά πως η φύση δεν είναι μόνο τα άνθη και οι πεταλούδες αλλά και τα πλάσματα που ζουν στον υπόνομο… Ασυναίσθητα κοίταξα το ρολόι μου, δύο ώρες τώρα καθόμουν απέναντι από το λαστιχένιο ποντικάκι, στα σκαλάκια, σε εκείνο το σημείο της οδού Πανδρόσου που τα κτήρια παραμερίζουν για λίγο και οι διαβάτες εκστατικοί στέκουν και θαυμάζουν την Ακρόπολη. Δύο ώρες που είδα κόσμο να περνάει και να το προσπερνάει ή να αδιαφορεί ή στην καλύτερη περίπτωση να κάνει κάποιο αρνητικό σχόλιο. Ήταν περίπου 11 το βράδυ και η κίνηση είχε αραιώσει αρκετά. Το κρύο είχε αρχίσει να γίνεται ιδιαιτέρως αισθητό και έτσι αποφάσισα ότι ήταν ώρα να σηκωθώ και γω σιγά σιγά και αν επιστρέψω στο σπίτι μου. Αλλά πρώτα έπρεπε να δω από κοντά το ποντικάκι που τόση ώρα παρατηρούσα αμέτοχος τις περιπέτειες του. Σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος του Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ κάτι μικρό και ασήμαντο να φαντάζει σπουδαίο στα μάτια σας, έτσι την επόμενη μέρα, χωρίς να το καταλάβω, τα βήματα μου πάλι με οδήγησαν στην οδό Πανδρόσου. Στάθηκε στο νούμερο 50 και αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να είχε γίνει το λαστιχένιο ποντικάκι. Μάλλον θα το είχε μαζέψει η σκούπα του οδοκαθαριστή που περνάει νωρίς το πρωί για να φροντίσει να είναι πεντακάθαρη η οδός Πανδρόσου για το λεφούσι που σε λίγο θα αρχίσει να περπατάει πάνω στο πολύχρωμο μωσαϊκό της. Ή ίσως το τσιγγανόπουλο να είχε γυρίσει πίσω για να το περιμαζέψει ή ίσως ακόμα και να είχε γίνει παιχνίδι στα νύχια κάποιας γάτας από τις δεκάδες που συχνάζουν στην περιοχή. Αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να είχε γίνει το λαστιχένιο ποντικάκι αν εγώ δεν είχα σκύψει για να το περιμαζέψω το προηγούμενο βράδυ. Ίσως μια μέρα το φέρω και πάλι εδώ, στην οδό Πανδρόσου, στο νούμερο 50, εκεί που τα κτήρια παραμερίζουν και αποκαλύπτουν έναν ουρανό γαλανό και έναν βράχο λευκό και οι διαβάτες σταματούν και νιώθουν τόσο μικροί απέναντι στην αιωνιότητα, και το αφήσω και πάλι πάνω στο πολύχρωμο μωσαϊκό για να μπορέσω να σας διηγηθώ τις καινούριες περιπέτειες του. Μέχρι τότε θα με κοιτάει, με τα βλοσυρά κόκκινα ματάκια του απέναντι από το γραφείο μου.

Το λαστιχένιο ποντικάκι είναι μια ιστορία που εμπνεύστηκα από ένα λαστιχένιο ποντικάκι που έπεσε από τα χέρια μιας μικρής τσιγγάνας κάποιο βράδυ του Απριλίου στην οδό Πανδρόσου, νούμερο 50, εκεί που τα κτήρια παραμερίζουν και αποκαλύπτουν το ότι υπάρχει και κάτι παραπάνω από αυτό που βλέπουμε. Namida 18/05/2018 Στα γενέθλια της μάνας μου, που έφυγε τόσο άδικα και τόσο βασανισμένη από κοντά μας, και που σήμερα θα γινόταν 79 χρονών

Το λαστιχένιο ποντικάκι  

Μια μικρή ιστορία για ένα λαστιχένιο ποντικάκι στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλάκα, οδό Πανδρόσου 50

Το λαστιχένιο ποντικάκι  

Μια μικρή ιστορία για ένα λαστιχένιο ποντικάκι στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλάκα, οδό Πανδρόσου 50

Advertisement