Issuu on Google+

IPUIN

BILDUMA


AURKIBIDEA TXANOGORRITXU ................................................................................................................................. 4 LEHOIA ETA SAGUA ........................................................................................................................... 11 OTSOAK ETA ZAZPI ANTXUMEAK.................................................................................................... 17


TXANOGORRITXU


Bazen behin Txanogorritxu izeneko neska polit bat. Egun batean bere amak amonaren etxera joatea esan zion pastelak eramateko, gaixorik zegoen eta. Txanogorritxuren amak basoan basoan kontuz ibiltzeko esan zion, otsoa zegoelako. Txanogorritxu basotik joan zen lasailasai-lasai baina batbat-batean otsoa agertu zen.

Otsoa Txanogorritxuri nora zihoan galdetu zion eta bera amonaren etxera zihoala erantzun zion. Otsoa, oso gezurtia zenez, Txanogorritxuri Txanogorritxuri bide batetik joatea esan zion, laburrena zela eta,


baina luzeena zen. Otsoa, nola ez, laburretik joan zen eta amonaren etxera lehena heldu zen. Heldu eta gero,otsoa atea jo zuen, baina Txanogorritxuren ahotza ipiniz. Amona irekita zegoela esan zion zion eta otsoa sartu zen. Amona, otsoa zela jakinik, oihuka joan zen etxe osotik. Txanogorritxu oraindik ez zen amonaren etxera heldu baina bidean zehar lore polit batzuk hartu zituen.


Txanogorritxu amonaren etxea bidetik ikusten zuen eta otsoa Txanogorritxu Txanogorritxu urbil zegoela jakinik amonaren jantzia ipini, ohera sartu eta pixka bat itzaron zuen Txanogorritxu atea jo arte. Txanogorritxu azkenik heldu zen eta atea jo, sartu eta ohean jesarri zen. Amona pixka bat arraro ikusi zuen, eta esan zion:

Amona, amona ze sudur handia daukazun.


Eta otsoa erantzun zion: -Zu hobeto usaitzeko. Eta Txanaogorritxu berriz: -Amona, amona ze aho handia daukazun. Eta otsoak berriro: -Zu hobeto jateko! Txanogorritxo oso beldurtuta korrika hasi zen oihukatzen: -Lagundu! Lagundu! Otsoa Otsoa harrapatu nahi dit, lagundu! -Amona, amona ze sudur handia daukazun.


Eta otsoa erantzun zion: -Zu hobeto usaitzeko. Eta Txanogorritxu Txanogorritxu berriz: -Amona, amona ze aho handia daukazun. Eta otsoak berriro: -Zu hobeto jateko! Txanogorritxo oso beldurtuta korrika korrika hasi zen oihukatzen: -Lagundu! Lagundu! Otsoa harrapatu nahi dit, lagundu!


-Handik zegoen ehiztari batek entzun eta ziztu bizan joan zen amonaren etxera. Ehiztaria heldu zen eta otsoari bere eskopetarekin bi tiro eman zion bularrean, eta klaro ezta, otsoa otsoa hil zen. Txanogorritxu eta ehiztaria amona etxetik bilatzen egon zen eta hau‌‌‌ Armairuan zegoen! Txanogorritxu lasailasai-lasai geratu zen eta pozpoz-pozik ere bere amonarekin. Ehiztariari ezkerrak eman eta hau otsoa sorbaldan eramanda joan zen.


LEHOIA ETA ETA SAGUA


Sagu txiki batek igo zuen lotan zegon lehoiaren bizkar gainera. Esnatu zen lehoia, eta harrapatu zuen sagutxoa atzapar artean. Sagu gaixoak garrasika honela otoitzen zion lehoiari:


—Asketsi Asketsi jauna! Utzi bizirik, arren, ordainduko dizutdizut-eta! —Ze Ze ordain eman lezake sagu gaixo honek? — zioen lehoiak errukitu rukitu bere artean, ezetsirik saguaren laguntza. Baina, er zen, eta utzi zion bakean.


Geroago, ehiztari batek harrapatu zuen lehoi hori sareaz, eta indartsua izan arren gelditu saresare-artean buru eta hankak loturik, zirkinik ere egiteko ez zela. Ikaragarrizko sumintasunez hasi zen orroka. Sagu txikia, orroa entzun eta berehala, atera zen zulotik eta joan zen lehoiarengana.


—Zer Zer duzu lehoi jauna? — galdetu zion saguak. —Zer Zer dudan? ArraioArraio-pola! pola! Harrapatzen badiak hankabiko hori! –erantzun zion orro handi bat eginaz. —Ez Ez estutu, nik askatuko zaitutzaitut-eta. —Bai, Bai, zera egingo duk! —Egon Egon geldi esan, eta heldu zion sagutxoak bere hortz zorrotzekin sareari, eta lokarriak ebakiaz askatu zuen lehoia.


—H Horrela erakutsi zion saguak lehoiari, handi eta indartsua izan arren ez dela ezetsi behar behar txiki eta argalak bahitu lezakeen laguntza.


OTSOAK ETA ZAZPI ANTXUMEAK


Ahuntza mandatuetara dijoan bitartean, zazpi antxumeak etxean gelditzen dira bakarrik, ahuntza etxera bueltatu arte. Antxumeak jolasten ari ziren bitartean, ate atzean otsoaren bi hankak ikusi zituzten eta asko ikaratu ziren. Ez zekiten zer egin.


Otsoa etxe barruan sartzen da eta antxumeak ihes egiten saiatzen dira, baina txikiena ezkutatu egiten da eta otsoak ez du arkukitzen.


Baina beste antxumetxo guztiak jaten ditu otsoak. Ama etxera iristen denean, antxumetxo txikia bilatu eta otsoarengana joaten dira. Otsoa lotan zegoela aprobetxatuz, sabela ireki eta sei antxumetxoak ateratzen ditu eta ondoren harriak sartzen dizkiote sabelean ezer ez sumatzeko.


Adizkaria nagore