Page 1

USTAWA z dnia … … … r. o podatku od towarów i usług (projekt) Spis treści: Dział I. Definicje ustawowe. ................................................................................................................................. 3 Rozdział 1. .............................................................................................................................................................. 3 Dział II. Podmiot podatku od towarów i usług. .................................................................................................. 6 Rozdział 1. Podmioty będące podatnikami. ............................................................................................................ 7 Rozdział 2. Podmioty niebędące podatnikami. ....................................................................................................... 8 Rozdział 3. Zwolnienie podmiotowe. ..................................................................................................................... 9 Rozdział 4. Płatnik. ............................................................................................................................................... 10 Rozdział 5. Rejestracja dla potrzeb podatku od towaró i usług............................................................................. 10 Rozdział 6. Rejestracja dla potrzeb obrotów wewnątrzwspólnotowych. .............................................................. 12 Rozdział 7. Przedstawiciel podatkowy. ................................................................................................................. 13 Dział III. Czynności podlegające opodatkowaniu. ........................................................................................... 14 Rozdział 1. ............................................................................................................................................................ 14 Rozdział 2. Dostawa towarów. .............................................................................................................................. 15 Rozdział 3. Import towarów. ................................................................................................................................. 17 Rozdział 4. Nabycie wewnątrzwspólnotowe. ........................................................................................................ 19 Rozdział 5. Odpłatne świadczenie usług. .............................................................................................................. 21 Rozdział 6. Rozwiązanie i likwidacja działalności gospodarczej. ........................................................................ 22 Dział IV. Miejsce świadczenia. ........................................................................................................................... 22 Rozdział 1. Zasady ogólne. ................................................................................................................................... 22 Rozdział 2. Miejsce dostawy towarów. ................................................................................................................. 23 Rozdział 3. Miejsce świadczenia w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. .............................. 27 Rozdział 4. Miejsce świadczenia w przypadku importu towarów. ....................................................................... 27 Rozdział 5. Miejsce świadczenia w przypadku świadczenia usług. ...................................................................... 28 Rozdział 6. Miejsce świadczenia usług na rzecz podmiotów nie będących podatnikami. .................................... 29 Rozdział 7. Usługi świadczone na rzecz usługobiorców będących podatnikami. ................................................. 30 Rozdział 8. Miejsce świadczenia przy zaprzestaniu wykonywania czynności. .................................................... 31 Dział V. Obowiązek podatkowy. ........................................................................................................................ 31 Rozdział 1. Obowiązek podatkowy. ...................................................................................................................... 31 Podrozdział 1. Zasady ogólne. .............................................................................................................................. 31 Podrozdział 2. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów. ....................................................................... 32 Podrozdział 3. Zasady szczególne. ........................................................................................................................ 32 Rozdział 2. Obowiązek podatkowy w przypadku wnt. ......................................................................................... 34 Rozdział 3. Obowiązek podatkowy w przypadku importu towarów ..................................................................... 34 Rozdział 4. Obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia i nabycia usług ( w tym refatkurowania) ............ 34 Rozdział 5. Obowiązek podatkowy w przypadku rozwiązania spółki i zakończenia działalności osoby fizycznej. ............................................................................................................................................................... 35 Rozdział 6. Przepisy szczególne. .......................................................................................................................... 36 Rozdział 7. Obowiązek podatkowy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabyciatowarów z magazynu konsygnacyjnego oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za pośrednictwem magazynu konsygnacyjnego lub magazynu o podobnym charakterze. ............................................................................................................... 36 Dział VI. Podstawa opodatkowania. .................................................................................................................. 38 Rozdział 1. Zasady ogólne. ................................................................................................................................... 38 Rozdział 2. Podstawa opodatkowania w przypadku dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju. 38 Rozdział 3. Podstawa opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. ....................... 41 Rozdział 4. Podstawa opodatkowania w przypadku importu towarów. ................................................................ 42 Rozdział 5. Podstawą opodatkowania w przypadku zaprzestania przez podatnika będącego osobą fizyczną wykonywania czynności oraz likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej. ............. 42 Dział VII. Podatek należny, stawki podatku i zwolnienia od podatku. .......................................................... 42 Rozdział 1. Zasady ogólne. ................................................................................................................................... 42 Rozdział 2. Stawki podatku. .................................................................................................................................. 44 Rozdział 3. Zwolnienia. ........................................................................................................................................ 55 Podrozdział 1. Zasady ogólne. .............................................................................................................................. 55 Podrozdział 2. Zwolnienie dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju. ................................. 55 Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

1


Podrozdział 3. Zwolnienie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. ................................................................ 64 Podrozdział 4. Zwolnienie importu towarów. ....................................................................................................... 65 Dział VIII. Podatek naliczony, zobowiązanie podatkowe, zwrot podatku. .................................................... 82 Rozdział 1. Zasady ogólne .................................................................................................................................... 82 Rozdział 2. Zasady określania podatku naliczonego. ............................................................................................ 82 Rozdział 3. Zobowiązanie podatkowe................................................................................................................... 86 Rozdział 4. Nadwyżka podatku naliczonego nad należnym – zwrot różnicy podatku. ......................................... 86 Rozdział 5. Zasady ogólne. Definicja wskaźnika proporcji. ................................................................................. 89 Rozdział 6. Obowiązkowe zwiększenie i zmniejszenie podatku naliczonego. ..................................................... 90 Rozdział 7. Pozostałe przypadki zmian podatku naliczonego. .............................................................................. 91 Rozdział 8. Zwrot podatku niektórym podmiotom. .............................................................................................. 93 Rozdział 9. Zwrot podatku podatnikom podatku od wartości dodanej albo podatku o podobnym charakterze. . 94 Rozdział 10. Zwrot podatku od wartości dodanej. ................................................................................................ 95 Dział IX. Dokumentowanie, ewidencjowanie i deklarowanie podatku. ......................................................... 96 Rozdział 1. Zasady ogólne. ................................................................................................................................... 96 Rozdział 2. Zasady ogólne wystawiania faktur. .................................................................................................... 97 Rozdział 3. Terminy wystawiania faktur. ........................................................................................................... 100 Rozdział 4. Faktury elektroniczne. ...................................................................................................................... 100 Rozdział 5. Elementy faktury. ............................................................................................................................. 101 Rozdział 6. Faktury uproszczone. ....................................................................................................................... 104 Rozdział 7. Faktury vat-rr. .................................................................................................................................. 105 Rozdział 8. Przechowywanie dokumentów. ........................................................................................................ 106 Rozdział 9. Deklaracje. ....................................................................................................................................... 106 Rozdział 10. Informacje podsumowujące. .......................................................................................................... 109 Rozdział 11. Ewidencje podatkowe. ................................................................................................................... 110 Rozdział 12. Obowiązek stosowania kas rejestrujących. .................................................................................... 111 Dział X. Zapłata podatku. ............................................................................................................................... 115 Dział XI. Procedury szczególne. ....................................................................................................................... 118 Rozdział 1. Rolnicy ryczałtowi. .......................................................................................................................... 118 Rozdział 2. Usługi turystyczne. .......................................................................................................................... 118 Rozdział 3. Taksówkarze. ................................................................................................................................... 119 Rozdział 4. Towary używane i dzieła sztuki. ...................................................................................................... 119 Rozdział 5. Usługi elektroniczne. ....................................................................................................................... 121 Rozdział 6. Usługi międzynarodowe okazjonalnego przewozu osób. ................................................................ 123 Rozdział 7. Transakcje trójstronne. ..................................................................................................................... 124 Rozdział 8. Zwrot podróżnym. ............................................................................................................................ 126 Rozdział 9. Złoto inwestycyjne. .......................................................................................................................... 128 Dział XII. Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe. ........................... 129 Rozdział 1. Zmiany w przepisach obowiązujących. ........................................................................................... 129 Rozdział 2. Przepisy przejściowe i końcowe. ..................................................................................................... 130 Załącznik nr 1 lista towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku określone w art. 13 i art. 14. .......................................................................................................................................................... 134 Załącznik nr 2 wykaz towarów i usług, opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8 % ................... 136 Załącznik nr 3 wykaz towarów opodatkowanych stawką podatku w wysokości 5 % ........................................ 148 Załącznik nr 4 wykaz towarów i usług, od których dostawy i świadczenia przysługuje zryczałtowany 7% zwrot podatku od towarów i usług ................................................................................................................................ 151 Załącznik nr 5 wykaz towarów, których dostawa jest opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 193 ustawy ................................................................................................................................................................. 154 Załącznik nr 6 wykaz towarów, do których ma zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art. 74 ust. 1 pkt 17 ustawy ...................................................................................................................................................... 155 Uzasadnienie ...................................................................................................................................................... 156 Część I. Zagadnienia ogólne ............................................................................................................................. 156 Część II. Zagadnienia szczegółowe. ................................................................................................................. 159 Część III. Ocena skutków regulacji ................................................................................................................. 280

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

2


DZIAŁ I. DEFINICJE USTAWOWE.

ROZDZIAŁ 1. Art. 1 1. Podatkiem od towarów i usług jest podatek wprowadzony i uregulowany niniejszą ustawą. 2. Podatek od towarów i usług stanowi dochód budżetu państwa. Art. 2 1. Podatek od towarów i usług jest podatkiem pośrednim obciążającym konsumpcję towarów i usług na terytorium kraju. 2. Należny podatek od towarów i usług jest proporcjonalny do ceny towarów i usług niezależnie od tego, ilekroć towar lub usługa jest przedmiotem opodatkowanej czynności na terytorium kraju. 3. Podatnikowi podatku, który wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług lub czynności nie podlegające opodatkowaniu ze względu na ich miejsce świadczenia, lecz które byłyby opodatkowane, gdyby były wykonane na terytorium kraju, przysługuje prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony lub zwrotu różnicy podatku. Art. 3 Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 1) miejscu siedziby działalności gospodarczej podatnika, stałym miejscu prowadzenia działalności, stałym miejscu zamieszkania lub zwykłym miejscu pobytu – rozumie się przez to miejsca zdefiniowane w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011 r.); 2) podatku – rozumie się przez to podatek od towarów i usług wprowadzony niniejszą ustawą oraz ustawą, o której mowa w art. 444; 3) terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem, iż: a) w przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem członkowskim lub państwem trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium kraju uznaje się most i miejsce jego budowy, położone poza terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialna Rzecząpospolita Polska, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2006/112/WE”, b) w przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem członkowskim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium tego państwa członkowskiego uznaje się most i miejsce jego budowy, położone na terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo członkowskie, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE, c) w przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium państwa trzeciego uznaje się most i miejsce jego budowy, położone na terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo trzecie, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE; 4) państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej; 5) terytorium UE - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania niniejszej ustawy: a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, wyspę Man traktuje się jako terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru, b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej: – wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec, – Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii, – Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej, – departamenty zamorskie Republiki Francuskiej - z Republiki Francuskiej, – Górę Athos - z Republiki Greckiej, – Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii, Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

3


– Wyspy Normandzkie - ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, c) Gibraltar traktuje się jako wyłączony z terytorium Unii Europejskiej; 6) terytorium państwa trzeciego – rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium UE, z zastrzeżeniem pkt 3) lit. a i c; 7) terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium UE, z zastrzeżeniem pkt 3); 8) przedsiębiorstwie – rozumie się przez to przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 55 (1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.); 9) zorganizowanej części przedsiębiorstwa - rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w przedsiębiorstwie podatnika zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania; 10) wartości sprzedaży - rozumie się przez to wartość kwot należnych z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju, pomniejszoną o kwotę podatku należnego; 11) roku podatkowym - rozumie się przez to rok kalendarzowy; 12) obiektach budownictwa mieszkaniowego - rozumie się przez to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11; 13) budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym - rozumie się przez to budynki oraz lokale będące obiektami budownictwa mieszkaniowego lub ich częścią, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. W przypadku: a) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m 2, b) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2 - do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym zalicza się tylko powierzchnię nieprzekraczającą powyższych limitów oraz powierzchnię części wspólnej budynków odpowiadającą udziałowi powierzchni użytkowej lokali kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej; 14) wyrobie akcyzowym - rozumie się przez to towary będące wyrobami akcyzowymi podlegającymi na podstawie odrębnych przepisów podatkowi akcyzowemu, z wyłączeniem gazu dostarczanego w systemie gazowym; 15) Ordynacji podatkowej – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.); 16) kontroli skarbowej i postępowaniu kontrolnym – rozumie się przez to kontrolę i postępowanie prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 41 poz. 214, z późn. zm.); 17) PKWiU – rozumie się przez to klasyfikację statystyczną obowiązującą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. z2008, nr 207, poz. 1293), w dniu wejścia w życie ustawy; 18) PKWiU ex – rozumie się przez to zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu PKWIU; 19) nowych środkach transportu - rozumie się przez to przeznaczone do transportu osób lub towarów: a) pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6 000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta, b) jednostki pływające o długości większej niż 7,5 metra, jeżeli były używane nie dłużej niż 100 godzin roboczych na wodzie lub od momentu ich dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 3 miesiące, z wyjątkiem statków morskich, o których mowa w art. 168 lit. a); za moment dopuszczenia do użytku jednostki pływającej uznaje się dzień, w którym została ona wydana przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym została po raz pierwszy użyta dla celów demonstracyjnych przez producenta,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

4


c) statki powietrzne o maksymalnej masie startowej większej niż 1 550 kilogramów, jeżeli były używane nie dłużej niż 40 godzin roboczych lub od momentu ich dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 3 miesiące, z wyjątkiem środków transportu lotniczego, o których mowa w art. 169 pkt 1; za moment dopuszczenia do użytku statku powietrznego uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta; 20) czasopismach specjalistycznych - rozumie się przez to drukowane wydawnictwa periodyczne oznaczone symbolem ISSN, objęte kodem PKWiU 58.14.1 i CN 4902, o tematyce szeroko pojętych zagadnień odnoszących się do działalności kulturalnej lub twórczej, edukacyjnej, naukowej lub popularnonaukowej, społecznej, zawodowej i metodycznej, regionalnej lub lokalnej, a także przeznaczone dla osób niewidomych i niedowidzących, publikowane nie częściej niż raz w tygodniu w postaci odrębnych zeszytów (numerów) objętych wspólnym tytułem, których zakończenia nie przewiduje się, ukazujące się na ogół w regularnych odstępach czasu w nakładzie nie wyższym niż 15 000 egzemplarzy, z wyjątkiem: a) periodyków o treści ogólnej, stanowiących podstawowe źródło informacji bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych lub zagranicznych, przeznaczonych dla szerokiego kręgu czytelników, b) publikacji zawierających treści pornograficzne, publikacji zawierających treści nawołujące do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość lub znieważające z tych powodów grupę ludności lub poszczególne osoby oraz publikacji propagujących ustroje totalitarne, c) wydawnictw, w których co najmniej 33 % powierzchni jest przeznaczone nieodpłatnie lub odpłatnie na ogłoszenia handlowe, reklamy lub teksty reklamowe, w szczególności czasopism informacyjnoreklamowych, reklamowych, folderów i katalogów reklamowych, d) wydawnictw, które zawierają głównie kompletną powieść, opowiadanie lub inne dzieło w formie tekstu ilustrowanego lub nie, albo w formie rysunków opatrzonych opisem lub nie, e) publikacji, w których więcej niż 20 % powierzchni jest przeznaczone na krzyżówki, kryptogramy, zagadki oraz inne gry słowne lub rysunkowe, f) publikacji zawierających informacje popularne, w szczególności porady, informacje o znanych i sławnych postaciach z życia publicznego; 21) działalności rolniczej - rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.20.13.0) oraz bambusa (PKWiU ex 01.29.30.0), a także świadczenie usług rolniczych; 22) rolniku ryczałtowym – rozumie się przez to rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, wymienione w załączniku nr 4, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych; 23) produktach rolnych – rozumie się przez to wszelkie towary wytworzone przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących bezpośrednio z jego gospodarstwa rolnego, leśnego lub rybackiego, w tym w szczególności towary wymienione w załączniku nr 4; 24) gospodarstwie rolnym – rozumie się przez to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym; 25) gospodarstwie leśnym – rozumie się przez to gospodarstwo prowadzone przez podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym; 26) gospodarstwie rybackim - rozumie się przez to gospodarstwo prowadzone w zakresie chowu i hodowli ryb oraz innych organizmów żyjących w wodzie; 27) imporcie usług - rozumie się przez to odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju, jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności ciąży na usługobiorcy, a usługodawca jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze; 28) usługach restauracyjnych i cateringowych – rozumie się przez to usługi w rozumieniu art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1);

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

5


29) podatku od wartości dodanej – rozumie się przez to podatek od wartości dodanej obowiązujący na terenie innego państwa członkowskiego; 30) usługach elektronicznych - rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1); 31) systemie gazowym - rozumie się przez to system gazowy znajdujący się na terytorium UE lub jakąkolwiek sieć połączoną z takim systemem; 32) systemie elektroenergetycznym - rozumie się przez to system elektroenergetyczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.); 33) wartości rynkowej - rozumie się przez to całkowitą kwotę, jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się: a) w odniesieniu do towarów - kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy, b) w odniesieniu do usług - kwotę nie mniejszą niż całkowity koszt poniesiony przez podatnika na wykonanie tych usług; 34) magazynie konsygnacyjnym - rozumie się przez to wyodrębnione u podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT UE, miejsce przechowywania na terytorium kraju towarów należących do podatnika podatku od wartości dodanej przemieszczonych przez niego lub na jego rzecz z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do tego miejsca, z którego podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT UE, przechowujący towary, pobiera je do działalności produkcyjnej lub usługowej, a przeniesienie prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel następuje w momencie ich pobrania; 35) prowadzącym magazyn konsygnacyjny - rozumie się przez to podatnika, który przechowuje w magazynie konsygnacyjnym towary i pobiera je z tego magazynu; 36) środkach trwałych i wartościach niematerialnych i prawnych – rozumie się przez to środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, w tym podlegające amortyzacji, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Art.4 1. Właściwym organem podatkowym dla podatnika jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem, z zastrzeżeniem ust. 3-7. 2. Właściwym organem podatkowym z tytułu importu towarów dla podatnika jest naczelnik urzędu celnego, właściwy w sprawie importu towarów. 3. Jeżeli czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem wykonywane są na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej naczelników urzędów skarbowych, lub podatnik wykonuje czynności poza terytorium kraju, właściwość miejscową ustala się dla: 1) osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej – naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na adres siedziby, 2) dla osób fizycznych –naczelnik urzędu skarbowego ze względu na miejsce zamieszkania. 4. W przypadku podatników nieposiadających miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju – właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście. 5. Przepisy ust. 1 i ust. 3-5 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 i Nr 273, poz. 2703). 6. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób określony w ust. 1 i ust. 3-5, właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa - Śródmieście. 7. Organem podatkowym właściwym w sprawie postępowań dotyczących ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku oraz zwrotu nadpłaty podatku jest właściwy organ podatkowy dla podatnika również w przypadku importu towarów.

DZIAŁ II. PODMIOT PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

6


ROZDZIAŁ 1. PODMIOTY BĘDĄCE PODATNIKAMI.

Art. 5 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. 2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, jak również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. 3. Podmiot wymieniony w ust. 1 staje się podatnikiem z chwilą dokonania czynności, o której mowa w Dziale III, bez względu na jej miejsce świadczenia. Art. 6 1. Podatnik posiadający na terytorium kraju: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu na terytorium kraju, w przypadku gdy nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej, - wykonujący czynności wymienione w Dziale III, jest podatnikiem podatku. 2. Podatnikiem podatku jest również podatnik będący: 1) nabywcą towarów z tytułu ich nabycia na terytorium kraju, 2) usługobiorcą usług z tytułu ich nabycia na terytorium kraju, - jeżeli na podatniku dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju nie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności. 3. Podatnikiem podatku jest również podatnik niewymieniony w ust. 1 i 2: 1) wykonujący czynności określone w Dziale III, jeżeli został zarejestrowany zgodnie z art. 19, 2) wykonujący czynności określone w Dziale III na terytorium kraju na rzecz osób niebędących podatnikami, również wtedy, gdy nie został zarejestrowany. 4. Podatnikiem podatku jest również osoba fizyczna prowadząca wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie lub inną działalność rolniczą, która została zarejestrowana zgodnie z art. 19. 5. Podatnikiem podatku jest również osoba prawna, niewymieniona w ust. 1-4, która została zarejestrowana zgodnie z art. 19. 6. Podatnik obowiązany jest podać do wiadomości kontrahentów informacje, o których mowa w ust. 1-3, w szczególności poprzez zamieszczenie w ofertach lub zamówieniach. Art. 7 Podatnikiem podatku jest również osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, nieprowadząca działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2: 1) na której ciąży na terytorium kraju obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną; 2) uprawniona do korzystania na terytorium kraju z procedury celnej obejmującej uszlachetnianie czynne, odprawę czasową, przetwarzanie pod kontrolą celną, w tym również osoby, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, zostały przeniesione prawa i obowiązki związane z tymi procedurami; 3) dokonująca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju; 4) dokonująca na terytorium kraju wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu. Art. 8 Podatnikiem, o którym mowa w art. 6, są również jednostki organizacyjne osoby prawnej będącej organizacją pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 116, poz. 1203 i Nr 210, poz. 2135) wykonujące działalność gospodarczą, które: 1) samodzielnie sporządzają sprawozdanie finansowe, oraz 2) uzyskają zgodę właściwego organu podatkowego

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

7


- w tym również w zakresie dostawy towarów oraz świadczenia usług pomiędzy jednostkami organizacyjnymi wchodzącymi w skład tej samej osoby prawnej. Art. 9 1. Podatnik posiadający na terytorium innego państwa członkowskiego: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, w przypadku gdy nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 4) rejestrację jako podatnik podatku od wartości dodanej - jest w rozumieniu ustawy podatnikiem podatku od wartości dodanej. 2. Podatnik posiadający na terytorium państwa trzeciego: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, w przypadku gdy nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 4) rejestrację jako podatnik podatku o podobnym charakterze - jest w rozumieniu ustawy podatnikiem podatku o podobnym charakterze. Art. 10 1. Podatnik, o którym mowa w art. 6, jest małym podatnikiem w rozumieniu niniejszej ustawy, jeżeli: 1) wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1.200.000 euro; 2) prowadzi przedsiębiorstwo maklerskie, zarządza funduszami inwestycyjnymi, jest agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu - jeżeli kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 45.000 euro. 2. Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro. ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł. ROZDZIAŁ 2. PODMIOTY NIEBĘDĄCE PODATNIKAMI. Art. 11 Podatnikami nie są organy władzy publicznej w zakresie wykonywania zadań określonych na podstawie odrębnych przepisów, nawet jeżeli są uprawnione do pobierania należności w związku z tymi czynnościami. Podmioty te są jednak podatnikami w przypadku wykonywania czynności, do których wykonywania są uprawnione, jeżeli czynności te są lub mogą być wykonywane przez innych podatników, w tym w szczególności gdy podstawą tych czynności są umowy cywilnoprawne. Art. 12 1. Nie są podatnikami osoby fizyczne w zakresie wykonywania: 1) stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy; 2) działalności duchownych, w zakresie posługi duchownych; 3) czynności związanych z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób; 4) czynności w ramach udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej; 5) czynności, niezależnie od sposobu powoływania, w ramach działania w składzie członka zarządu, rady nadzorczej, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych; 6) osobistej działalności sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych. 2. Nie są podatnikami osoby fizyczne wykonujące osobiście: 1) działalność artystyczną, literacką, naukową, trenerską, oświatową i publicystyczną, w tym poprzez udział w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, 2) czynności w ramach uprawiania sportu, 3) umowy zlecenia lub umowy o dzieło, gdy przychody uzyskiwane są wyłącznie od: a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

8


b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością; 4) czynności twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanych z tego tytułu w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw artystycznego wykonania albo ich wykonanie, w tym również wynagradzanych za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnym - jeżeli odpowiedzialność z tego tytułu podmiotu wykonującego te czynności wobec zlecającego oraz osoby trzeciej została wyłączona lub ograniczona oraz czynności te wykonywane są pod nadzorem zlecającego. ROZDZIAŁ 3. ZWOLNIENIE PODMIOTOWE. Art. 13 1 Zwalnia się od podatku podatników podatku, u których wartość sprzedaży z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu na terytorium kraju nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150 000 zł. 2. Wartość sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje: 1) odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie przepisów ustawy i przepisów wprowadzonych na jej podstawie; 2) odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji; 3) odpłatnej dostawy towarów będących produktami rolnymi pochodzącymi z prowadzonej przez rolnika ryczałtowego działalności rolniczej oraz odpłatnego świadczenia usług przez rolnika ryczałtowego, zwolnionych od podatku, o których mowa w załączniku nr 4. 3. Jeżeli wartość sprzedaży podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę określoną w tym przepisie, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Art. 14 1. Podatnik podatku rozpoczynający w trakcie roku podatkowego dostawę towarów i świadczenie usług na terytorium kraju z tytułu tych czynności jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2. 2. Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Art. 15 1. Podatnik podatku, o którym mowa w art. 13, może zrezygnować ze zwolnienia podmiotowego pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze właściwego organu podatkowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnuje ze zwolnienia. 2. Podatnik, o którym mowa w art. 14, może zrezygnować ze zwolnienia podmiotowego pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze właściwego organu podatkowego przed wykonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu. Art. 16 Podatnik podatku, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać z tego zwolnienia. Art. 17 Zwolnień, o których mowa w art. 13 oraz art. 14, nie stosuje się do: 1) podatników dokonujących dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca; 2) podatników świadczących usługi, dla których podatnikiem jest ich usługobiorca; 3) podatników dokonujących dostaw towarów i świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy; 4) podatników nieposiadających na terytorium kraju: a) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

9


b) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo c) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsce pobytu, w przypadku gdy nie posiadają miejsca siedziby działalności gospodarczej. ROZDZIAŁ 4. PŁATNIK. Art. 18 1. Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dokonywanej w trybie egzekucji dostawy towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dostawy gruntów, budynków, lokali oraz budowli, dokonywanej w trybie egzekucji przez organy egzekucyjne oraz komorników sądowych. ROZDZIAŁ 5. REJESTRACJA DLA POTRZEB PODATKU OD TOWARÓ I USŁUG. Art. 19 1. Podatnikami, którzy podlegają obowiązkowi rejestracji dla potrzeb podatku, są podatnicy podatku, z zastrzeżeniem art. 20: 1) posiadający na terytorium kraju miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) posiadający na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) posiadający na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, w przypadku gdy nie posiadają miejsca siedziby działalności gospodarczej, 4) inni, niż wymienieni w pkt 1-3, jeżeli zamierzają dokonać: a) dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju, b) importu usług, c) nabycia towarów, w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy, d) nabycia usług, w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy. 2. Podatnicy będący rolnikami ryczałtowymi, którzy zamierzają zrezygnować ze zwolnienia, o którym mowa w art. 202, obowiązani są wraz z rezygnacją ze zwolnienia do dokonania rejestracji. 3. Podatnik, o którym mowa w ust. 1 lub 2, jest rejestrowany jako podatnik VAT czynny. Rejestracja następuje najpóźniej przed dniem wykonania pierwszej czynności rodzącej obowiązek rejestracji. 4. Osoby prawne, o których mowa w art. 6 ust. 5, są rejestrowane dla potrzeb podatku, gdy dobrowolnie złożą zgłoszenie rejestracyjne. Art. 20. 1. Podatnicy, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt. 1-3, zwolnieni podmiotowo na podstawie art. 13 i 14, jeżeli nie wykonują: 1) dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, lub 2) opodatkowanego importu usług; 3) nabycia towarów w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy; 4) nabycia usług w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy - rejestrowani są dla potrzeb podatku jako podatnik VAT zwolniony. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do podatników dokonujących wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych przedmiotowo od podatku na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. 3. Nie podlegają obowiązkowi rejestracji dla potrzeb podatku: 1) podatnicy dokonujący wyłącznie importu towarów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zwolnionych od podatku; 2) podatnicy, o których mowa w art. 7 pkt 4; 3) rolnicy ryczałtowi dokonujący wyłącznie dostawy towarów pochodzących z ich działalności rolniczej oraz świadczenia usług, wymienionych w załączniku nr 4. 4. Nie podlegają obowiązkowi rejestracji dla potrzeb podatku podatnicy podatku inni niż wymienieni w art. 6 ust. 2, jeżeli wykonują na terytorium kraju wyłącznie usługi transportowe i usługi pomocnicze związane bezpośrednio z importem towarów, w przypadku gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania w imporcie towarów.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

10


5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może w drodze rozporządzenia zwolnić z obowiązku rejestracji podatników innych niż wymienieni w ust. 3 i 4. Art. 21 1. W przypadku, gdy podatnicy, o których mowa w art. 20, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązani są do zarejestrowania jako podatnik VAT czynny. 2. Rejestracji dokonać należy najpóźniej w dniu, w którym podatnik traci prawo lub rezygnuje ze zwolnienia. Art. 22 1. Rejestracja następuje poprzez złożenie właściwemu organowi podatkowemu prawidłowo sporządzonego zgłoszenia rejestracyjnego. 2. W przypadku wadliwego sporządzenia zgłoszenia właściwy organ podatkowy wzywa do usunięcia wad złożonego zgłoszenia. 3. Na podstawie prawidłowo złożonego zgłoszenia rejestracyjnego, właściwy organ podatkowy: 1) dokonuje rejestracji podatnika, o którym mowa w art. 19, jako podatnika VAT czynnego; 2) dokonuje rejestracji podatnika, o którym mowa w art. 20, jako podatnika VAT zwolnionego; 3) odmawia rejestracji gdy podmiot, który złożył zgłoszenie rejestracyjne nie podlega rejestracji. 4. W przypadku zmiany danych, które były podane w zgłoszeniu rejestracyjnym, podatnik jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia, dokonać ich aktualizacji. Art. 23 1. Zarejestrowany podatnik, który zaprzestał wykonywania czynności, jest obowiązany zgłosić zaprzestanie wykonywania czynności właściwemu organowi podatkowemu. 2. W przypadku zaprzestania wykonywania czynności, o których mowa w ust 1, w wyniku śmierci lub likwidacji podatnika, zgłoszenia dokonuje następca prawny podatnika lub podmiot, który przejął majątek zlikwidowanego podmiotu. Art. 24 1. Na podstawie zgłoszenia określonego w art. 23, właściwy organ podatkowy wykreśla podatnika z rejestru podatników. 2. Właściwy organ podatkowy wykreśla z urzędu podatnika z rejestru podatników, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okaże się, że podmiot ten nie istnieje lub mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem lub jego pełnomocnikiem. 3. Wykreślenie określone w ust. 2 następuje bez konieczności zawiadomienia zarejestrowanego podatnika. Art. 25 1. Podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, którzy są następnie zwolnieni od podatku oraz nie wykonują czynności wymienionych w art. 20 ust. 1 pkt. 1) - 4), obowiązani są zawiadomić właściwy organ podatkowy w celu zarejestrowania jako podatnik VAT zwolniony. 2. Przepis art. 22 stosuje się odpowiednio. Art. 26 1. Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny jest obowiązany umieszczać na fakturach i ofertach: 1) numer identyfikacji podatkowej nadany na podstawie odrębnych przepisów; 2) informację o zarejestrowaniu jako podatnik VAT czynny. 2. Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zwolniony jest obowiązany umieścić na fakturach i ofertach: 1) numer identyfikacji podatkowej nadany na podstawie odrębnych przepisów; 2) informację o zarejestrowaniu jako podatnik VAT zwolniony. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, formy podania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2. Art. 27 Na wniosek zainteresowanego właściwy organ podatkowy jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub podatnik VAT zwolniony. Zainteresowanym jest zarówno sam podatnik, jak i każdy podmiot mający interes prawny w złożeniu wniosku, w szczególności kontrahent podatnika. Art. 28

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

11


1. Właściwy organ podatkowy jest obowiązany do wydania kopii potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego w liczbie wskazanej we wniosku, na wniosek podatnika świadczącego usługi międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi poza terytorium kraju przez podatników mających miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności albo miejsca zamieszkania lub pobytu – w przypadku braku miejsce siedziby działalności gospodarczej - poza terytorium kraju. 2. Do posiadania potwierdzenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 3, obowiązani są również kierujący pojazdem, w przypadku świadczenia usług międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi poza terytorium kraju przez podatników, o których mowa w ust. 1, w trakcie wykonywania tych przewozów na terytorium kraju. 3. W przypadku braku potwierdzenia rejestracji, o której mowa w ust. 2, kierujący pojazdem obowiązany jest posiadać wydruk potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego. ROZDZIAŁ 6. REJESTRACJA DLA POTRZEB OBROTÓW WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWYCH. Art. 29 1. Podatnicy podatku zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni przed wykonaniem: 1) pierwszej dostawy będącej wewnątrzwspólnotową dostawą towarów; 2) pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju; 3) pierwszego nabycia usług, do których stosuje się art. 101, które stanowią dla nich import usług; 4) pierwszego świadczenia usług, do których stosuje się art. 101 dla podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych zidentyfikowanych dla potrzeb podatku od wartości dodanej - obowiązani są zawiadomić właściwy organ podatkowy o zamiarze dokonania tych czynności. 2. Obowiązek, określony w ust 1, ciąży również na: 1) podatnikach zarejestrowanych jako podatnik VAT zwolniony; 2) podatnikach niezarejestrowanych, na których ciąży obowiązek podatkowy; 3) osobach prawnych będących podatnikami, o których mowa w art. 6 ust. 5 - u których wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia przekroczy kwotę 50 000 zł od początku roku podatkowego. 3. Obowiązek, określony w ust. 1, ciąży również na podatnikach wymienionych w ust 2. pkt 1-3), którzy chcą wybrać opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 4, po uprzednim złożeniu właściwemu organowi podatkowemu pisemnego zawiadomienia o takim wyborze. Art. 30 1. Zawiadomienie określone w art. 29 następuje poprzez uzupełnienie zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 19 lub wraz z tym zgłoszeniem. 2. Właściwy organ podatkowy, który otrzymał uzupełnienie zgłoszenia lub zgłoszenie wraz z zawiadomieniem określonym w ust 1: 1) rejestruje podatnika podatku jako podatnika VAT UE i potwierdza to zarejestrowanie; 2) odmawia rejestracji jako podatnik VAT UE, gdy podatnik nie jest obowiązany do rejestracji w tym trybie. 3. Przepis art. 22 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Art. 31 1. W przypadku zaprzestania wykonywania czynności określonych w art. 29, podatnik podatku zarejestrowany jako podatnik VAT UE obowiązany jest zawiadomić właściwy organ podatkowy w formie aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego, w terminie 14 dni od wystąpienia tych okoliczności. 2. Na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ podatkowy wykreśla podatnika z rejestru jako podatnika VAT UE. 3. Wykreślenie z rejestru, o którym mowa w ust. 2, nastąpi również w przypadku niezłożenia przez podatnika do tego obowiązanego deklaracji podatkowej za okres 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały. O dokonanym wykreśleniu właściwy organ podatkowy informuje podatnika. 4. Wykreślenie podatnika z rejestru VAT jako podatnika jest równoznaczne z wykreśleniem go z rejestru jako podatnika VAT UE. Art. 32 Podatnicy podatku, którzy uzyskali potwierdzenie rejestracji określonej w art. 30 ust. 2 pkt 1, obowiązani są do podawania numeru identyfikacji poprzedzonego kodem PL w następujących przypadkach: 1) dokonania dostawy będącej wewnątrzwspólnotową dostawą towarów; 2) dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

12


3) świadczenia opodatkowanych usług, do których stosuje się art. 101, dla podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych nie będących takimi podatnikami zidentyfikowanych dla potrzeb podatku od wartości dodanej; 4) nabycia usług, do których stosuje się art. 101, będących importem usług. Art. 33 1. Na wniosek podatnika lub podmiotu mającego interes prawny w formach określonych w ust. 2 właściwy organ podatkowy lub biuro wymiany informacji o podatku VAT potwierdza zidentyfikowanie lub nie potwierdza zidentyfikowania określonego podmiotu na potrzeby czynności odpowiadających czynnościom określonym w art. 29 na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w formie pisemnej, faksem lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 3. Właściwy organ podatkowy lub biuro wymiany informacji o podatku VAT informację, o której mowa w ust. 1, przekazuje w formie pisemnej, faksem lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Art. 34 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia określi: 1) wzór zgłoszenia rejestracyjnego, wzór potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT, wzór potwierdzenia zarejestrowania osoby prawnej oraz podatnika jako podatnika VAT UE i wzór zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu; 2) niezbędne elementy wniosku, oraz niezbędne elementy potwierdzenia, o których mowa w art. 33, oraz przypadki, w których biuro wymiany informacji o podatku VAT wydaje potwierdzenie - uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji podatników oraz wymagania związane z wymianą informacji o dokonywanych czynnościach określonych w art. 29. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, może określić, w drodze rozporządzenia, sposób oraz warunki organizacyjno-techniczne składania w formie elektronicznej zgłoszenia rejestracyjnego i jego aktualizacji oraz zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 19, art. 20, art. 23 i art. 29, a także ich strukturę, uwzględniając potrzebę zapewnienia im bezpieczeństwa, wiarygodności, niezaprzeczalności, nienaruszalności oraz znakowania czasem. ROZDZIAŁ 7. PRZEDSTAWICIEL PODATKOWY. Art. 35 1. Podatnicy podatku nieposiadający na terytorium kraju: 1) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, jeżeli nie posiadają miejsca siedziby działalności gospodarczej, o której mowa w pkt 1 - obowiązani są ustanowić przedstawiciela podatkowego. 2. Przedstawiciel podatkowy wykonuje obowiązki podatnika w zakresie rozliczania podatku, prowadzenia i przechowywania dokumentacji oraz ewidencji na potrzeby tego podatku oraz inne czynności wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, jeżeli zostały wymienione w umowie. 3. Przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe podatnika, którego reprezentuje. Art. 36 1. Przedstawicielem podatkowym określonym w art. 35 może być osoba fizyczna posiadająca stałe miejsce zamieszkania na terytorium kraju, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, posiadająca miejsce siedziby dzielności gospodarczej na terytorium kraju, jeżeli: 1) jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny; 2) przez ostatnie 24 miesiące nie zalegała z wpłatami poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczającymi odrębnie w każdym podatku odpowiednio 3% kwoty należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość; 3) przez ostatnie 24 miesiące osoba fizyczna będąca podatnikiem, a w przypadku podatników niebędących osobami fizycznymi - osoba będąca wspólnikiem spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej, członkiem władz zarządzających, głównym księgowym - nie została prawomocnie skazana na

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

13


podstawie ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, z późn. zm.) za popełnienie przestępstwa skarbowego; 4) jest uprawniona do zawodowego wykonywania doradztwa podatkowego zgodnie z przepisami o doradztwie podatkowym lub do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z przepisami o rachunkowości. 2. Przedstawicielem podatkowym może być także agencja celna, jeżeli podatnik dokonuje na terytorium kraju wyłącznie importu towarów, których miejscem przeznaczenia jest terytorium innego państwa członkowskiego i wywóz z terytorium kraju jest dokonywany przez importera tych towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. 3. Agencja celna będąca przedstawicielem podatkowym, o którym mowa w ust. 2, może wykonywać czynności w zakresie prowadzenia, w imieniu i na rzecz podatników, dla których pełni funkcję przedstawiciela podatkowego, dokumentacji i ewidencji na potrzeby podatku oraz sporządzania, w imieniu i na rzecz tych podatników, deklaracji podatkowych i informacji podsumowujących na potrzeby podatku. Art. 37 1. Ustanowienie przedstawiciela następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy podatnikiem, a podmiotem, o którym mowa w art. 36, mającym być przedstawicielem podatkowym. 2. Umowa o której mowa w ust. 1 zawiera nazwę lub imię i nazwisko podatnika, adres jego miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności albo stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejscu pobytu za granicą , dane identyfikacyjne podmiotu, który jest ustanawiany przedstawicielem podatkowym, w tym numer identyfikacji podatkowej, nazwę lub imię i nazwisko, adres jego siedziby lub w przypadku osób fizycznych adres stałego miejsca zamieszkania oraz adres, pod którym będzie prowadzona i przechowywana dokumentacja oraz ewidencja podatnika dla celów podatku. 3. Umowa, określona w ust. 2, zawiera dodatkowo oświadczenie podmiotu, który jest ustanawiany przedstawicielem podatkowym, o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 36. 4. Kopię umowy, o której mowa w ust. 1 składa się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego WarszawaŚródmieście. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście jest obowiązany do potwierdzenia kopii umowy za zgodność z oryginałem. Art 38 1. Obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego nie dotyczy podatników wykonujących czynności opodatkowane, posiadających miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium innego państwa członkowskiego. 2. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, mogą ustanowić przedstawiciela podatkowego. Przepisy art. 36 i art. 37 stosuje się odpowiednio. DZIAŁ III. CZYNNOŚCI PODLEGAJĄCE OPODATKOWANIU. ROZDZIAŁ 1. Art. 39 1. Towarem w rozumieniu ustawy są rzeczy, jak również gaz, energia elektryczna, cieplna, chłodnicza i inne porównywalne rodzaje energii. 2. Towarem jest również udział we współwłasności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe uprawniające do korzystania z rzeczy jak właściciel, w tym w prawo wieczystego użytkowania gruntu. Art. 40 1. Świadczeniem usługi w rozumieniu ustawy jest każde działanie podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą , z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Świadczeniem usługi, o której mowa w ust. 1, jest również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę dokonania czynności prawnej; 2) zobowiązanie do zaniechania działania lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu lub z mocy prawa. 3. Nie jest świadczeniem usługi działanie podatnika wymienione art. 42 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt 3-6.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

14


Art. 41 1. Towary albo usługi będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu są identyfikowane przy pomocy klasyfikacji statystycznych, jeżeli dla określenia tych towarów albo usług ustawa lub akty wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. 2. Zmiany w klasyfikacjach statystycznych oraz w kluczach powiązań między tymi klasyfikacjami wprowadzone po dniu wejścia w życie ustawy nie powodują zmian w opodatkowaniu podatkiem, jeżeli nie zostały określone w ustawie. Art. 42 1. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają następujące czynności: 1) odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dokonana przez podatnika działającego w takim charakterze; 2) odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów; 5) rozwiązanie albo likwidacja osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mniemającej osobowości prawnej; 6) zaprzestanie działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną. 2. Nieodpłatna dostawa towarów oraz nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 48 i art. 62. 3. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. 4. Czynności, określone w ust. 1 i 2, podlegają opodatkowaniu również w przypadku nieważności lub unieważnienia czynności prawnej, jeżeli towar został wydany albo usługa została wykonana. Art. 43 Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa; 2) czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. ROZDZIAŁ 2. DOSTAWA TOWARÓW. Art. 44 1. Odpłatną dostawą towarów, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1, jest przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel, za które przysługuje wynagrodzenie w jakiejkolwiek formie. 2. Odpłatną dostawą towarów jest również: 1) wydanie towaru w zamian za odszkodowanie z mocy prawa albo nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu; 2) wydanie towaru na podstawie towaru na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje przeniesienie własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty; 3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; 4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta. 3. Odpłatną dostawą towarów nie jest czasowe przeniesienie prawa własności towaru na podstawie umowy przewłaszczenia lub umów o podobnym charakterze. 4. Jeżeli kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. Art. 45 Czynnością, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1, jest również: 1) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; 2) eksport towarów.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

15


Art. 46 1. Czynnością, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1, jest również przemieszczenie towarów, stanowiących składnik majątku przedsiębiorstwa podatnika, z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego do celów działalności gospodarczej jego przedsiębiorstwa. 2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku: 1) przemieszczenia towarów na pokładach środków transportu w trakcie transportu pasażerskiego wykonywanego na terytorium UE z przeznaczeniem dokonania ich dostawy przez tego podatnika na pokładach tych środków; 2) przemieszczenia towarów będące sprzedażą wysyłkową; 3) dostawy towarów, które są instalowane lub montowane, przez dokonującego przemieszczenia towarów lub podmiot działający na jego rzecz, jeżeli miejscem dostawy tych towarów, zgodnie z art. 71 jest terytorium innego państwa członkowskiego; 4) towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika, pod warunkiem, że podatnik posiada dokument celny potwierdzający objęcie tych towarów procedurą wywozu; 5) towary mają być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dokonanej przez tego podatnika, jeżeli przemieszczenie towarów następuje na terytorium innego państwa członkowskiego, do którego dokonywana jest ta wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; 6) przemieszczenia towarów w celu świadczenia usług na tych towarach w tym ich wyceny, jeżeli usługi te świadczone są na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, który to towar następnie jest przemieszczany na terytorium kraju; 7) przemieszczenia towarów w celu ich czasowego użycia na terytorium państwa członkowskiego, do którego nastąpiło przemieszczenie, w celu świadczenia usług przez podatnika dokonującego przemieszczenia; 8) przemieszczenia towarów używanych do świadczenia usług na terytorium państwa członkowskiego, do którego nastąpiło przemieszczenie, przez okres nieprzekraczajacy 24 miesięcy, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła; 9) przemieszczenia gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej; 10) przemieszczenie następuje w celu dokonania naprawy gwarancyjnej lub zwrotu i wymiany wadliwego towaru. 3. Jeżeli ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 2, przemieszczenie towarów staje się dostawą towarów w dniu ustania tych okoliczności. Art. 47 1. Dostawa towarów jest w rozumieniu ustawy wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik podatku zarejestrowany na podstawie art. 30. 2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie również, gdy dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 1 jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do: 1) dostaw armatorom morskim: a) pełnomorskich liniowców pasażerskich, pełnomorskich statków wycieczkowych i tym podobnych jednostek pływających do przewozu osób; pełnomorskich promów wszelkiego typu (PKWiU ex 30.11.21.0), b) pełnomorskich tankowców do przewozu ropy naftowej, produktów przerobu ropy naftowej, chemikaliów oraz gazów skroplonych (PKWiU ex 30.11.22.0), c) pełnomorskich chłodniowców, z wyłączeniem tankowców (PKWiU ex 30.11.23.0), d) pozostałych statków pełnomorskich do przewozu ładunków suchych (stałych), z wyłączeniem barek morskich bez napędu (PKWiU ex 30.11.24.0), e) pełnomorskich statków rybackich, pełnomorskich statków przetwórni oraz pełnomorskich pozostałych jednostek pływających do przetwarzania lub konserwowania produktów rybołówstwa (PKWiU ex 30.11.31.0), f) pchaczy pełnomorskich (PKWiU ex 30.11.32.0), g) statków szkolnych i badawczych rybołówstwa morskiego oraz statków ratowniczych morskich (PKWiU ex 30.11.33.0); 2) dostaw części do środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, i wyposażenia tych środków, z wyłączeniem wyposażenia służącego celom rozrywki i sportu; 3) dostaw środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich i wyposażenia pokładowego dla przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 4) dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

16


a) używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów, b) używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do połowów przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład statków do połowów przybrzeżnych, c) marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani; 5) dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 6) dostaw towarów na zasadach określonych w art. 398. Art. 48 1. Czynnością, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1, jest, z zastrzeżeniem ust. 2-4, również: 1) nieodpłatne przekazanie towarów przez podatnika osobom trzecim, których cena nabycia albo koszt wytworzenia bez podatku przekraczał 10 zł; 2) przekazanie lub zużycie towarów przez podatników na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia. 2. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w całości lub części z tytułu nabycia lub wytworzenia tych towarów. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do: 1) towarów przekazanych lub zużytych na cele osobiste pracowników i byłych pracowników, jeżeli obowiązek ich przekazania lub zużycia wynika z odrębnych przepisów; 2) drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych; 3) próbek. 4. Przez próbkę, o której mowa w ust. 3 pkt 3, rozumie się niewielką ilość towaru reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych (wręczanych) przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie mające charakter handlowy. ROZDZIAŁ 3. IMPORT TOWARÓW. Art. 49 1. Importem towarów, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 3, jest przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania kwoty podatku w zgłoszeniu celnym. 3. Jeżeli właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą podatek z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości. Organ ten może określić kwotę podatku z tytułu importu towarów w decyzji dotyczącej należności celnych. 4. Po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Art. 50 1. W przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, określoną w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307), w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć podatek należny z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. 2. Warunkiem zastosowania przepisu ust. 1 jest przedstawienie przez podatnika właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu: 1) zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3 % kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość; 2) potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

17


3. Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika oświadczeń o tej samej treści. 4. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 5. Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się, jeżeli właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów posiada złożone przez podatnika aktualne dokumenty. 6. Podatnik jest obowiązany do pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów oraz właściwy organ podatkowy o: 1) zamiarze rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego będzie stosował takie rozliczenie; 2) rezygnacji z rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, w którym rezygnuje z takiego rozliczenia. Art. 51 1. W przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia wymienionego w art. 50 ust. 1, jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie, o którym mowa w art. 50 ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio. 2. Podatnik jest obowiązany do przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w sprawie importu towarów dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 3 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. 3. W przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w art. 50 ust. 1, w odniesieniu do podatku należnego z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu towarów podatek wraz z odsetkami. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na przedstawicielu pośrednim. Art. 52 1. W przypadku gdy właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów pobrał podatek, o którym mowa w art. 51, a podatnik rozliczył ten podatek w deklaracji podatkowej, podatnik dokonać korekty deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana. 2. Podatnik, który naruszył termin określony w art. 51 ust. 2, może w drodze decyzji właściwego organu podatkowego utracić na okres 36 miesięcy prawo do rozliczania podatku na zasadach określonych w art. 50 ust. 1, począwszy od okresu rozliczeniowego następującego po miesiącu, w którym doręczono podatnikowi decyzję. 3. Decyzji, o której mowa w ust. 2, nie wydaje się, jeżeli naruszenie terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 3, w tym częstotliwość tego naruszenia, można uznać za nieistotne w stosunku do liczby i wielkości operacji importowych, które podatnik rozlicza zgodnie z art. 50 ust. 1, pod warunkiem że uchybienie to było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Art. 53 1. W przypadku stosowania przez podatnika, o którym mowa w art. 7 pkt 1 i 2, pojedynczego pozwolenia, o którym mowa w art. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, z późn. zm.), podatnik jest obowiązany do obliczenia i wykazania kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji dla importu towarów, zwanej dalej "deklaracją importową". 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 49 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Art. 54 1. Jeżeli towary zostaną objęte, na terytorium innego państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju, uważa się, iż import tych towarów będzie dokonany na terytorium kraju.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

18


2. Jeżeli towary zostaną objęte, na terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, czynność ta nie podlega opodatkowaniu. Art. 55 W przypadku importu towarów doręczanych w formie przesyłek przez operatora publicznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159) do podatku z tytułu importu towarów przepis art. 65a ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2008 r. Nr 209, poz. 1320) stosuje się odpowiednio. Art. 56 1. W przypadkach innych niż określone w art. 50-55 podatek należny z tytułu importu towarów określa właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów w drodze decyzji. 2. Do należności podatkowych określonych zgodnie z art. 49 ust. 2, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 50, stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące powiadamiania dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego. 3. Od decyzji, o której mowa w ust. 1 oraz w art. 49 ust. 3 i 4, służy odwołanie do właściwego organu podatkowego wyższego stopnia, za pośrednictwem właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów, który wydał decyzję. 4. Do postępowań, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 49 ust. 3 i 4, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Art. 57 1. W zakresie nieuregulowanym w art. 7 pkt. 1 i 2, art. 49-56 i art. 121 stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła, z wyjątkiem przepisów dotyczących przedłużenia terminu zapłaty, odroczenia płatności oraz innych ułatwień płatniczych przewidzianych w przepisach celnych. 2. Jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, i istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, właściwy organ podatkowy do spraw celnych może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. ROZDZIAŁ 4. NABYCIE WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWE. Art. 58 1. Przez nabycie wewnątrzwspólnotowe, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do dysponowania towarem jak właściciel, jeżeli w wyniku dokonanej dostawy towary są wysyłane lub transportowane na terytorium kraju z terytorium innego państwa członkowskiego, w którym rozpoczęto transport lub wysyłkę towarów przez dostawcę lub nabywcę, albo na ich rzecz. 2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 9 ust. 1; 2) nabywcą jest podatnik podatku, na którym ciąży obowiązek podatkowy. 3. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy: 1) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1; 2) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2 - jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu. Art. 59 1. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 4, nie występuje w przypadku, gdy: 1) dotyczy towarów nabywanych przez siły zbrojne państw innych niż Rzeczpospolita Polska będących sygnatariuszami Traktatu Północnoatlantyckiego do użytku własnego takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych; 2) dotyczy towarów przeznaczonych do użytku: a) urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych na terytorium kraju, a także organizacji międzynarodowych mających siedzibę lub placówkę na terytorium kraju, Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

19


b) osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin, c) osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin, d) osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych na terytorium kraju; 3) dotyczy dostaw: a) armatorom morskim: 1) pełnomorskich liniowców pasażerskich, pełnomorskich statków wycieczkowych i tym podobnych jednostek pływających do przewozu osób; pełnomorskich promów wszelkiego typu (PKWiU ex 30.11.21.0), 2) pełnomorskich tankowców do przewozu ropy naftowej, produktów przerobu ropy naftowej, chemikaliów oraz gazów skroplonych (PKWiU ex 30.11.22.0), 3) pełnomorskich chłodniowców, z wyłączeniem tankowców (PKWiU ex 30.11.23.0), 4) pozostałych statków pełnomorskich do przewozu ładunków suchych (stałych), z wyłączeniem barek morskich bez napędu (PKWiU ex 30.11.24.0), 5) pełnomorskich statków rybackich, pełnomorskich statków przetwórni oraz pełnomorskich pozostałych jednostek pływających do przetwarzania lub konserwowania produktów rybołówstwa (PKWiU ex 30.11.31.0), 6) pchaczy pełnomorskich (PKWiU ex 30.11.32.0), 7) statków szkolnych i badawczych rybołówstwa morskiego oraz statków ratowniczych morskich (PKWiU ex 30.11.33.0), b) części do środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, i wyposażenia tych środków, z wyłączeniem wyposażenia służącego celom rozrywki i sportu, c) środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich i wyposażenia pokładowego dla przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, d) towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków: używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów, używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do połowów przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład statków do połowów przybrzeżnych, marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani, e) towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 4) dotyczy towarów innych niż wymienione w pkt 1 i 2 nabywanych przez: a) rolników ryczałtowych dla prowadzonej przez nich działalności rolniczej, b) podatników, którzy wykonują jedynie czynności inne niż opodatkowane podatkiem i którym nie przysługuje prawo zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, c) podatników zwolnionych od podatku na podstawie art. 13 i 14, d) osoby prawne, które nie są podatnikami - jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 50.000 zł; 5) dostawa towarów, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju: a) nie stanowiła u podatnika, albo nie stanowiłaby u podatnika, o którym mowa w art. 9 ust. 1 dostawy towarów, lub stanowiła albo stanowiłaby taką dostawę towarów, ale dokonywaną przez podatnika, korzystającego ze zwolnienia od podatku, z wyjątkiem, gdy przedmiotem dostawy są nowe środki transportu, lub b) stanowiłaby dostawę towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez podatnika podatku od wartość dodanej dokonującego przemieszczenia towarów lub podmiot działający na jego rzecz, jeżeli miejscem dostawy tych towarów, zgodnie z art. 71 jest terytorium kraju;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

20


6) dostawa towarów, o których mowa w art. 398, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, jest opodatkowana podatkiem od wartości na szczególnych zasadach przewidzianych dla towarów używanych; 7) dostawa towarów, o których mowa w art. 398, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, jest dokonywana przez organizatora aukcji (licytacji) oraz do dostawy tej zastosowano szczególne zasady opodatkowania podatkiem od wartości dodanej obowiązujące w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, stosowane do dostaw towarów dokonywanych przez organizatora aukcji (licytacji), wyłączające uznanie dostawy towarów za czynność odpowiadającą wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. 2. Przepis ust. 1 pkt 4 stosuje się, jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. 3. Przepisów ust. 1 pkt 4 i ust. 2 nie stosuje się, jeżeli przedmiotem nabycia są: 1) nowe środki transportu; 2) wyroby akcyzowe. 4. Przy ustalaniu wartości, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 2, nie uwzględnia się kwoty podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego na terytorium państwa członkowskiego, z którego towary te są wysyłane lub transportowane oraz wartości towarów, o których mowa w ust. 3. 5. Jeżeli zostanie przekroczona kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 4 uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów występuje od momentu przekroczenia tej kwoty. 6. Podatnicy oraz podmioty niebędące podatnikami, do których ma zastosowanie ust. 1 pkt 4, mogą wybrać opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez złożenie właściwemu organowi podatkowemu pisemnego oświadczenia o takim wyborze albo przez podanie dokonującemu dostawy towarów numeru, o którym mowa w art. 32. 7. Wybór opodatkowania, o którym mowa w ust. 6, obowiązuje przez kolejne 2 lata, licząc od końca miesiąca, w którym dokonano takie wyboru. 8. Podatnicy, o których mowa w ust. 6, mogą ponownie skorzystać z wyłączenia o określonego w ust. 1, jeżeli zawiadomią pisemnie właściwy organ podatkowy o rezygnacji z opodatkowania przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują z opodatkowania, nie wcześniej jednak niż po upływie terminu określonego w ust. 7. 9. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się na zasadzie wzajemności i pod warunkiem, że towary te nie będą przedmiotem dostawy osobom innym niż wymienione w ust. 1 pkt 2 lit. a-d przed upływem 3 lat od dnia dopuszczenia do obrotu. 10. Przepis ust. 1 pkt. 6 i 7 stosuje się pod warunkiem, że podatnik nabywający towary posiada dokumenty potwierdzające nabycie towarów na zasadach określonych w tych przepisach. Art. 60 1. Przez nabycie wewnątrzwspólnotowe towarów, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 4 uważa się również wykorzystanie na terytorium kraju przez podatnika do celów działalności jego przedsiębiorstwa, towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika lub na jego rzecz z innego państwa członkowskiego, na terytorium którego towary te zostały wyprodukowane, wydobyte, przetworzone, zakupione lub nabyte wewnątrzwspólnotowo, lub do którego zostały one zaimportowane przez tego podatnika w ramach działalności jego przedsiębiorstwa. 2. Przepis ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przemieszczenie towaru w państwie rozpoczęcia transportu lub wysyłki towaru nie stanowi dostawy towarów do państwa przeznaczenia. 3. Jeżeli przemieszczenie towaru w państwie rozpoczęcia transportu lub wysyłki towaru zostanie uznane za dostawę towarów, przemieszczenie towarów stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. 4. Za odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się wykorzystanie na terytorium kraju przez siły zbrojne państwa będącego członkiem Traktatu Północnoatlantyckiego, do ich użytku lub do użytku towarzyszących im pracowników cywilnych, towarów, które nie zostały przez te siły zbrojne nabyte na ogólnych zasadach w regulujących opodatkowanie na rynku krajowym państwa członkowskiego, z którego jej przemieszczono, chyba że towary te są przeznaczone do użytku własnego takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych. ROZDZIAŁ 5. ODPŁATNE ŚWIADCZENIE USŁUG. Art. 61 1. Odpłatnym świadczeniem usługi jest działanie lub zaniechanie podatnika, o którym mowa w art. 40, za które przysługuje wynagrodzenie w jakiejkolwiek formie.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

21


2. W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Art. 62 1. Odpłatnym świadczeniem usług jest również: 1) użycie towarów stanowiących składnik majątku przedsiębiorstwa podatnika; 2) wykonanie usługi innej niż wymieniona w pkt 1, - do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia. 2. Przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli podatnikowi w związku z wykonaniem czynności określonej w ust. 1, przysługiwało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług w całości lub części. 3. W przypadku użycia przez podatnika środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, przyjmuje się, że te towary albo usługi nie zostały wykorzystane do wykonania czynności określonej w ust. 1, pod warunkiem, że od dnia przyjęcia ich do używania upłynęły okresy korekty określone w art. 302-304. 4. Przepis ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do nieruchomości, o której mowa w art. 312.

ROZDZIAŁ 6. ROZWIĄZANIE I LIKWIDACJA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. Art. 63 1. Opodatkowaniu podlegają towary stanowiące składnik majątku podatnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, pozostające w majątku podatnika na dzień rozwiązania albo likwidacji tego podmiotu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Towarami, o których mowa w ust. 1 są towary, których nabycie lub wytworzenie dawało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w całości lub części. 3. Przepis ust. 1 nie stosuje się, jeżeli towary wymienione w ust. 2 są nabywane w wyniku rozwiązania lub likwidacji podmiotu przez podmiot będący podatnikiem podatku, na cele jego działalności gospodarczej. Art. 64 1. Opodatkowaniu podlegają towary, stanowiące składnik majątku podatnika będącego osobą fizyczną w przypadku: 1) likwidacji działalności gospodarczej; 2) nie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu przez okres kolejnych 10 miesięcy, z wyjątkiem podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej zgodnie z odrębnymi przepisami. 2. Towarami, o których mowa w ust. 1, są towary, których nabycie lub wytworzenie dawało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w całości lub części. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku małżonków objętych wspólnością ustawową, jeżeli towary będące składnikiem majątku podatnika likwidującego działalność gospodarczą, są przekazywane małżonkowi, który jest podatnikiem na cele jego działalności gospodarczej. 4. Przepis art. 63 ust. 3 stosuje się odpowiednio. DZIAŁ IV. MIEJSCE ŚWIADCZENIA. ROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 65 1. Jeżeli określonym w ustawie miejscem wykonania czynności przez podatnika jest terytorium kraju, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. 2. Jeżeli miejscem wykonania czynności określonym w ustawie jest terytorium innego kraju, a czynność jest wykonywana przez podatnika, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2, jest on obowiązany do ich udokumentowania, zaewidencjonowania oraz zadeklarowania, wyłącznie w przypadku, gdy czynność jest odpłatną dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

22


Art. 66 1. Podatnik jest obowiązany podzielić wykonane czynności w sposób pozwalający na odrębne określenie miejsca świadczenia każdej czynności, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Jeżeli podatnik wykonuje łącznie czynności mające różne miejsce świadczenia w rozumieniu ustawy, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy na terytorium kraju wykonana jest czynność o podstawowym znaczeniu dla podatnika. 3. Jeżeli od momentu rozpoczęcia do chwili wykonania czynności zmieni się jej miejsce świadczenia, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy na terytorium kraju jest miejsce jej wykonania. Art. 67 1. Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wykonuje czynność poza terytorium kraju, jest obowiązany posiadać dokumenty, z których wynika miejsce świadczenia tej czynności. 2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie również do podatników, o których mowa w art. 6 ust. 3, chyba że czynności te wykonywał jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze. ROZDZIAŁ 2. MIEJSCE DOSTAWY TOWARÓW. Art. 68 Jeżeli towar będący przedmiotem dostawy nie jest w związku z tą czynnością wysyłany lub transportowany, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy towar znajduje się w momencie dostawy na terytorium kraju. Art. 69 1. Jeżeli towar będący przedmiotem dostawy jest w związku z tą czynnością przez kogokolwiek wysyłany lub transportowany, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy towar znajduje się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 70. 2. Jeżeli towar w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu znajduje się w państwie trzecim i jest wysyłany lub transportowany do nabywcy na terytorium Unii Europejskiej, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy import tego towaru jest na terytorium kraju. 3. W przypadku towarów określonych w ust. 2, których zaimportowanie na obszar Unii Europejskiej jest dokonane na terytorium innego państwa członkowskiego, dostawa tych towarów przez podatnika nie podlega opodatkowaniu. Art. 70 1. Jeżeli kilku podatników dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, dostawa towaru jest czynnością w rozumieniu art. 69, tylko w przypadku jednej z tych dostaw. 2. Jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje jednocześnie jego dostawy, wysyłka lub transport jest przyporządkowany dostawie dokonywanej dla tego nabywcy, chyba że nabywca udowodni, że wysyłka lub transport należy przyporządkować jego dostawie. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, dostawę towarów, która: 1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2) następuje po tej wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Art. 71 1. Jeżeli towary wysyłane lub transportowane są następnie instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podatnika działającego na jego rzecz, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy miejscem instalowania lub montowania tego towaru jest terytorium kraju. 2. Nie stanowią instalacji lub montażu w rozumieniu ust. 1, proste czynności umożliwiające funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

23


Art. 72 1. Jeżeli towar jest przedmiotem dostawy na pokładach statków, samolotów lub pociągów, w trakcie części transportu pasażerów wykonywanej na terytorium UE, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy gdy rozpoczęcie przewozu osób następuje na terytorium kraju. 2. Na potrzeby określenia miejsca świadczenia, o którym mowa w ust. 1: 1) część transportu pasażerów wykonaną na terytorium UE rozumie się również część transportu zrealizowanego bez zatrzymania na terytorium państwa trzeciego, od miejsca rozpoczęcia transportu pasażerów na terytorium kraju do miejsca zakończenia transportu pasażerów; 2) przez miejsce rozpoczęcia transportu pasażerów rozumie się przewidziane pierwsze na terytorium UE miejsce przyjęcia pasażerów na pokład, w tym również po odcinku podróży poza terytorium UE; 3) przez miejsce zakończenia transportu pasażerów rozumie się przewidziane ostatnie na terytorium UE miejsce zejścia z pokładu pasażerów, którzy zostali na niego przyjęci na terytorium UE, w tym również przed odcinkiem podróży poza terytorium UE; 4) w przypadku podróży w obie strony, odcinek powrotny transportu uznaje się za transport oddzielny. Art. 73 1. Jeżeli podatnik podatku dokonuje dostawy towarów będącej sprzedażą wysyłkową, w rozumieniu ust. 2, czynność nie podlega opodatkowaniu, z zastrzeżeniem art. 74. 2. Przez sprzedaż z wysyłką z terytorium kraju rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku lub na jego rzecz z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru, pod warunkiem że dostawa dokonywana jest na rzecz: 1) podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, lub 2) innego niż wymieniony w pkt 1 podmiotu niebędącego podatnikiem podatku od wartości dodanej. 3. W zakresie określonym w ust. 2, przepis art. 69 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 74 1. Dostawa będąca sprzedażą wysyłkową z terytorium kraju podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, jeżeli całkowita wartość towarów wysyłanych lub transportowanych do tego samego państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku, jest mniejsza lub równa w danym roku od kwoty wyrażonej w złotych, odpowiadającej kwocie ustalonej przez państwo członkowskie przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, z zastrzeżeniem ust. 4. 2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że całkowita wartość towarów wysyłanych lub transportowanych do tego samego państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej kwocie ustalonej przez państwo członkowskie przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów. 3. W przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w ust. 1, czynność nie podlega opodatkowaniu a miejscem opodatkowania na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów obowiązuje począwszy od dostawy, którą przekroczono tę kwotę. 4. Do wartości towarów określonej w ust. 1 i 2 nie zalicza się wyrobów akcyzowych. Art. 75 1. Podatnicy, do których ma zastosowanie art. 74 ust. 1, mogą zrezygnować z opodatkowania pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o skorzystaniu z tego wyboru (opcji), z zaznaczeniem nazwy państwa członkowskiego lub nazw państw członkowskich, których zawiadomienie to dotyczy. 2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, składa się co najmniej na 30 dni przed datą dostawy, począwszy od której podatnik chce korzystać z opcji, o której mowa w ust. 1. 3. W terminie 30 dni od pierwszej dostawy towarów po skorzystaniu z opcji, o której mowa w ust. 1, podatnik jest obowiązany przedstawić właściwemu organowi podatkowemu dokument potwierdzający o zawiadomieniu właściwego organu podatkowego w innym państwie członkowskim o zamiarze rozliczania w tym państwie członkowskim podatku od wartości dodanej od sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju. 4. Opcja, o której mowa w ust. 1, obowiązuje co najmniej przez 2 lata od daty pierwszej dostawy dokonanej w trybie przewidzianym tą opcją. 5. W przypadku gdy po upływie okresu, określonego w ust. 4, podatnik rezygnuje z korzystania z opcji, o której mowa w ust. 1, dla jednego lub więcej państw członkowskich, jest on obowiązany przed datą dostawy, począwszy od której rezygnuje z korzystania z tej opcji, zawiadomić na piśmie właściwy organ podatkowy o tej rezygnacji.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

24


Art. 76 Przeliczenia kwot, o których mowa w art. 74 ust. 1 i 2, dokonuje się według ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski średniego kursu waluty, w której, w państwie członkowskim przeznaczenia, kwoty te są ustalane, obowiązującego w dniu 1 maja 2004 r., w zaokrągleniu do 1.000 zł. Art. 77 1. Przepisów art. 73, 74 i 75 nie stosuje się do: 1) nowych środków transportu; 2) towarów, o których mowa w art. 71; 3) towarów opodatkowanych według zasad określonych w art. 398. 2. W przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, której przedmiotem są wyroby akcyzowe, dostawę towarów uznaje się w każdym przypadku za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia. Art. 78 1. Warunkiem uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia jest otrzymanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, następujących dokumentów, jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów: 1) dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przez podatnika przewoźnikowi; 2) egzemplarza faktury dostawy; 3) dokumentów potwierdzających odbiór towarów poza terytorium kraju. 2. W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzają dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, dokumentami wskazującymi, że wystąpiła dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, mogą być również inne dokumenty otrzymywane przez podatnika w tego rodzaju dostawie towarów, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie - w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. 3. Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej, za dany okres rozliczeniowy. W tym przypadku podatnik wykazuje tę dostawę w deklaracji, za następny okres rozliczeniowy jako dostawę towarów na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy podatnik nie otrzymał dokumentów wskazujących, że wystąpiła dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów. 4. Otrzymanie dokumentów po terminie, o którym mowa w ust. 3, wskazujących, że wystąpiła dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, uprawnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał te dokumenty. Art. 79 Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 2, uwzględniając: 1) konieczność prawidłowej identyfikacji podatników; 2) wymagania związane z określoną na podstawie odrębnych przepisów wymianą informacji o dokonywanych dostawach w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju; 3) przepisy Unii Europejskiej. Art. 80 1. Przez sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru, pod warunkiem, że dostawa jest dokonywana na rzecz:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

25


a) podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem w rozumieniu art. 6 ust. 5, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 58, lub b) innego niż wymieniony w lit. a podmiotu, niebędącego podatnikiem w rozumieniu art. 5 i niemającego obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 58. 2. W zakresie określonym w ust. 1, przepis art. 69 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Art. 81 1. Dostawa towarów będąca sprzedażą wysyłkową na terytorium kraju nie podlega opodatkowaniu, jeżeli całkowita wartość towarów wysyłanych lub transportowanych z tego samego państwa członkowskiego na terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej, nie przekroczyła w roku podatkowym kwoty 160.000 zł. 2. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że całkowita wartość towarów wysyłanych lub transportowanych z tego samego państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 160.000 zł. 3. Do wartości towarów, określonych w ust. 1 i 2, nie zalicza się wyrobów akcyzowych. Art. 82 1. Podatnicy podatku od wartości dodanej, do których ma zastosowanie art. 81 ust. 1, mogą opodatkować dostawę towarów będącą sprzedażą wysyłkową na terytorium kraju pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o skorzystaniu z tego wyboru (opcji). 2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, składa się co najmniej na 30 dni przed datą dostawy, począwszy od której podatnik wybiera opcję, o której mowa w ust. 2. 3. Opcja, o której mowa w ust. 2, obowiązuje co najmniej przez 2 lata od daty pierwszej dostawy dokonanej w trybie przewidzianym tą opcją. 4. W przypadku gdy po upływie okresu, o którym mowa w ust. 4, podatnik rezygnuje z korzystania z opcji, o której mowa w ust. 4, jest on obowiązany zawiadomić na piśmie właściwy organ podatkowy o tej rezygnacji. Art. 83 1. Przepisów art. 80, 81 i 82 nie stosuje się do: 1) nowych środków transportu; 2) towarów, o których mowa w art. 71; 3) towarów, o których mowa w art. 398, opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki na zasadach odpowiadającym regulacjom zawartym w art. 398; 4) towarów, o których mowa w art. 398, będących przedmiotem dostawy na aukcji (licytacji) w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, jeżeli dostawa ich jest dokonywana przez organizatora aukcji (licytacji) oraz do dostawy tej zastosowano szczególne zasady opodatkowania podatkiem od wartości dodanej obowiązujące w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, stosowane do dostaw towarów dokonywanych przez organizatora aukcji (licytacji), wyłączające uznanie dostawy towarów za czynność odpowiadającą wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. 2. Przepis ust. 1 pkt 3 i 4 stosuje się pod warunkiem posiadania przez dokonującego dostawy towarów dokumentów potwierdzających dokonanie tej dostawy na zasadach określonych w tych przepisach. 3. W przypadku sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju wyrobów akcyzowych, czynność ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. Art. 84 1. Jeżeli przedmiotem dostawy jest gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej do podmiotu będącego podatnikiem, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 11, którego głównym celem nabywania gazu, energii elektrycznej, energii cieplnej lub chłodniczej jest odprzedaż tych towarów w takich systemach lub sieciach dystrybucji i u którego własne zużycie takich towarów jest nieznaczne, miejscem dostawy towarów jest miejsce, gdzie podmiot taki posiada siedzibę działalności gospodarczej, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, do którego dostarczane są te towary, miejsce gdzie podmiot ten posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. 2. W przypadku dostaw do podatnika-pośrednika gazu w systemie gazowym znajdującym się na terytorium UE lub jakiejkolwiek sieci połączonej z takim systemem dostawy energii elektrycznej lub dostawy energii

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

26


cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym ten podatnik-pośrednik ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. 3. Do celów ust. 2, "podatnik-pośrednik" oznacza podatnika, którego główna działalność w odniesieniu do zakupu gazu lub energii elektrycznej polega na odsprzedaży tych produktów i którego własna konsumpcja tych produktów jest nieznaczna. 4. W przypadku dostawy gazu w systemie gazowym lub dostawy energii elektrycznej, jeżeli taka dostawa nie jest objęta ust. 2, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym nabywca faktycznie wykorzystuje i konsumuje te towary. 5. W przypadku gdy całość lub część gazu, energii elektrycznej, energii cieplnej lub chłodniczej nie została faktycznie skonsumowana przez nabywcę, uznaje się, że towary nieskonsumowane zostały wykorzystane i skonsumowane w miejscu, w którym nabywca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary. W przypadku gdy nabywca nie ma takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się, że wykorzystał i skonsumował wyżej wymienione towary w stałym miejscu zamieszkania lub w zwykłym miejscu pobytu. Art. 85 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić rodzaje dokumentów lub wzór dokumentu, na podstawie których wysyłkę lub transport towarów przyporządkowuje się danej dostawie towarów, uwzględniając: 1) specyfikę dokumentowania określonego rodzaju wysyłki lub transportu towarów; 2) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 3) stosowane techniki rozliczeń. ROZDZIAŁ 3. MIEJSCE ŚWIADCZENIA W PRZYPADKU WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEGO NABYCIA TOWARÓW. Art. 86 Jeśli towar jest przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy miejscem zakończenia wysyłki lub transportu tych towarów do nabywcy jest terytorium kraju, z zastrzeżeniem art. 87. Art. 87 1. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów podlega opodatkowaniu na terytorium kraju, jeśli podatnik podał dostawcy numer identyfikacyjny nadany dla potrzeb podatku od towarów i usług, mimo że miejsce zakończenia wysyłki lub transportu jest w innym państwie członkowskim, chyba że nabywca udowodni, że: 1) czynność ta została opodatkowana na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, oraz złoży informację podsumowującą jako podatnik kraju zakończenia wysyłki lub transportu, lub 2) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest opodatkowane w państwie członkowskim, na terytorium którego zakończyła się wysyłka lub transport ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, zgodnie z art. 413-415. 2. Jeżeli czynność została opodatkowana w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów, po jej jednoczesnym opodatkowaniu na terytorium kraju zgodnie z ust. 1, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania i podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. ROZDZIAŁ 4. MIEJSCE ŚWIADCZENIA W PRZYPADKU IMPORTU TOWARÓW. Art. 88 Jeżeli towary będące przedmiotem importu towarów znajdowały się na terytorium kraju w momencie wprowadzenia na terytorium UE, czynność ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. Art. 89 1. Jeżeli towar został objęty na terytorium innego państwa członkowskiego procedurą: 1) składu celnego; 2) tranzytu; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

27


3) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych; 4) uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń - czynność ta podlega opodatkowaniu jako import towarów, gdy towary te przestają podlegać tym procedurom na terytorium kraju. 2. Jeśli towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą wymienioną w ust. 1, czynność ta nie podlega opodatkowaniu jako import towarów, jeżeli towary te przestaną podlegać tym procedurą na terytorium innego państwa członkowskiego, chyba że towary te przestaną podlegać tym procedurą na terytorium kraju. ROZDZIAŁ 5. MIEJSCE ŚWIADCZENIA W PRZYPADKU ŚWIADCZENIA USŁUG. Art. 90 1. Jeżeli usługa świadczona na rzecz jakiegokolwiek podmiotu ma związek z nieruchomością, usługa ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w przypadku, gdy nieruchomość jest położona na terytorium kraju. 2. Usługami związanymi z nieruchomościami są również usługi: 1) używania lub użytkowania nieruchomości; 2) hotelarskie, noclegowe, kempingowe; 3) budowlane, przygotowania i koordynowania prac budowlanych, a także usługi architektów i nadzoru budowlanego; 4) rzeczoznawców lub pośredników w obrocie nieruchomościami. Art. 91 1. Jeżeli usługa restauracyjna i cateringowa jest świadczona na terytorium kraju, podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy niezależnie od tego, kto zamawia tę usługę. 2. Jeżeli usługi wymienione w ust. 1 są świadczone na pokładach statków, statków powietrznych lub pociągów, podczas transportu pasażerów wykonywanego na terytorium UE, usługa ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy jeżeli transport pasażerów rozpoczyna się na terytorium kraju. Przepis art. 72 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 92 1. Jeżeli usługa turystyczna, o której mowa w art. 393-396 świadczona jest przez podatnika mającego miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, usługa ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy niezależnie od tego, kto zamawia tę usługę, z zastrzeżeniem ust. 2 2. Przepis ust. 1 stosuje się również gdy: 1) usługa jest świadczona ze stałego miejsca prowadzenia działalności znajdującego się na terytorium kraju, lub 2) świadczący usługę nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej, a jego stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu znajduje się na terytorium kraju, lub 3) usługa jest świadczona przez zarejestrowanego podatnika, innego niż wymieniony w pkt 1 i 2 oraz ust. 1. Art. 93 1. Jeżeli usługa krótkotrwałego wynajmu środków transportu jest wykonywana w ten sposób, że środki te są faktycznie oddane do dyspozycji jednego konkretnego usługobiorcy na terytorium kraju, usługa ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. 2. Za krótkoterminowy wynajem środków transportu, o którym mowa w ust. 1, uznaje się ciągłe posiadanie środka transportu lub korzystanie z niego przez okres nieprzekraczający 30 dni, a w przypadku jednostek pływających - przez okres nieprzekraczający 90 dni, niezależnie od miejsca posiadania lub korzystania z tego pojazdu. Art. 94 1. Jeżeli usługa transportu pasażerów odbywa się w całości lub części na terytorium kraju, usługa ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy z uwzględnieniem pokonywanych odległości na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Miejscem świadczenia usług międzynarodowego transportu osób lub towarów środkami transportu morskiego lub lotniczego, na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest terytorium kraju. Art. 95 Usługi międzynarodowego transportu morskiego i lotniczego uznaje się za świadczone poza terytorium UE, jeżeli są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, o którym mowa w art. 395. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

28


ROZDZIAŁ 6. MIEJSCE ŚWIADCZENIA USŁUG NA RZECZ PODMIOTÓW NIE BĘDĄCYCH PODATNIKAMI. Art. 96 1. Jeżeli usługi nie wymienione w art. 90 - 95 świadczone są na rzecz usługobiorców niebędących podatnikami, usługi te podlegają opodatkowaniu i rodzą obowiązek podatkowy, gdy podatnik będący usługodawcą posiada na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 97-100: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w przypadku gdy usługi te są świadczone z tego miejsca, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w przypadku gdy podatnik nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej. 2. Jeżeli usługa świadczona jest na rzecz usługobiorcy, o którym mowa w ust. 1, przez podatników niewymienionych w tym przepisie, a usługobiorca w chwili wykonywania usługi znajduje się na terytorium kraju, usługa podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. Art. 97 1. Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów nie będących podatnikami jest terytorium kraju gdy: 1) usługa jest świadczona przez pośrednika działającego w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, a miejsce świadczenia czynności, której pośrednictwo dotyczy jest terytorium kraju; 2) usługa transportu towarów odbywa się w całości lub części na terytorium kraju, z uwzględnieniem pokonywanych odległości, z zastrzeżeniem pkt 3; 3) usługa transportu towarów rozpoczynająca się na terytorium kraju, której zakończenie następuje na terytorium innego państwa członkowskiego przy czym miejscem rozpoczęcia transportu jest miejsce, gdzie transport faktycznie rozpoczyna się niezależnie od pokonywanych odległości do miejsca, gdzie znajdują się towary, a miejscem zakończenia transportu jest miejsce, w którym faktycznie kończy się transport towarów; 4) usługi pomocnicze do usług transportu takich jak załadunek, rozładunek lub przeładunek jeżeli usługi te są faktycznie wykonywane na terytorium kraju; 5) usługi w dziedzinie kultury sztuki, sportu, nauki, edukacji, rozrywki oraz usługi o podobnym charakterze , takie jak targi i wystawy oraz usługi pomocnicze do tych usług, świadczone przez organizatorów tych usług, są faktycznie wykonywane na terytorium kraju; 6) usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych związanych z usługami wstępu na te imprezy, są faktycznie wykonywane na terytorium kraju; 7) usługi na rzeczowym majątku ruchomym oraz wyceny rzeczowego majątku ruchomego są faktycznie wykonywane na terytorium kraju. 2. Podatnikiem z tytułu świadczenia usług wymienionych w ust. 1 jest podatnik, który wykonuje usługi; przepisy art. 96 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 98 Jeżeli usługi elektroniczne świadczone są na rzecz podmiotów nie będących podatnikami, usługi te podlegają opodatkowaniu i rodzą obowiązek podatkowy , gdy: 1) usługobiorca posiada na terytorium kraju siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, oraz 2) usługodawca posiada miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego świadczy te usługi, poza terytorium UE, a w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej posiada stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE. Art. 99 Jeżeli usługi telekomunikacyjne oraz usługi nadawcze radiowe lub telewizyjne świadczone są na rzecz podmiotów nie będących podatnikami, usługi te podlegają opodatkowaniu i rodzą obowiązek podatkowy gdy: 1) usługobiorca posiada na terytorium kraju siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, oraz 2) usługodawca posiada miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy te usługi , poza terytorium UE, a w przypadku braku

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

29


siedziby działalności gospodarczej posiada stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE, oraz 3) faktycznie użytkowanie i wykorzystanie tych usług ma miejsce na terytorium kraju. Art. 100 1. Jeżeli usługi, wymienione w ust. 2, świadczone są na rzecz podmiotów nie będących podatnikami, usługi nie podlegają opodatkowaniu gdy: 1) usługobiorca posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE; 2) usługodawca jest podatnikiem podatku. 2. Usługami, o których mowa w ust. 1, są usługi: 1) zbycia praw lub udzielanie licencji i sublicencji, przeniesienie lub cesja praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do używania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego, albo innych pokrewnych praw; 2) reklamy; 3) doradcze, inżynierskie, prawnicze, księgowe oraz usługi podobne do tych usług; 4) przetwarzania danych, dostarczania informacji oraz usług tłumaczeń; 5) bankowe, finansowe, ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki; 6) dostarczania (oddelegowania) personelu; 7) wynajmu, dzierżawy lub innych o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome, z wyjątkiem środków transportu, za które uznaje się również przyczepy i naczepy oraz wagony kolejowe; 8) telekomunikacyjne; 9) nadawcze radiowe i telewizyjne; 10) elektroniczne; 11) polegające na zapewnieniu dostępu do systemów gazowych, systemów elektroenergetycznych lub do sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej; 12) przesyłowe: a) gazu w systemie gazowym, b) energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, c) energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej; 13) bezpośrednio związanych z usługami, o których mowa w pkt 11 i 12; 14) polegające na zobowiązaniu się do powstrzymania się od dokonania czynności lub posługiwania się prawem, o których mowa w pkt 1-13. ROZDZIAŁ 7. USŁUGI ŚWIADCZONE NA RZECZ USŁUGOBIORCÓW BĘDĄCYCH PODATNIKAMI.

Art. 101 1. Jeżeli usługi nie wymienione w art. 90 - 95 świadczone są na rzecz podatników, usługa podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy gdy podatnik, będący usługodawcą, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 102, posiada na terytorium kraju: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności, w przypadku gdy usługi są świadczone z tego miejsca lub stałe miejsce uczestniczy w świadczeniu tych usług, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w przypadku gdy podatnik nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej. 2. Jeżeli usługi, wymienione w ust. 1, faktycznie świadczone są na cele osobiste podatnika jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, usługa podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy zgodnie z art. 96. Art. 102 Miejscem świadczenia usług transportu towarów na rzecz podatników jest: 1) terytorium kraju, jeżeli transport jest wykonywany w całości na terytorium kraju a usługobiorca posiada na terytorium państwa trzeciego miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej albo stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

30


2) terytorium znajdujące się poza terytorium UE, jeżeli transport ten jest wykonywany w całości poza terytorium UE a usługobiorca posiada na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej. ROZDZIAŁ 8. MIEJSCE ŚWIADCZENIA PRZY ZAPRZESTANIU WYKONYWANIA CZYNNOŚCI. Art. 103 1. Jeżeli podatnik, będący osobą fizyczną, zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej czynność ta podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy podatnik na terytorium kraju posiada: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej , albo 4) rejestrację, o której mowa w art. 22. 2. Czynność zaprzestania, wykonywania działalności gospodarczej w przypadku podatnika, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, dotyczy wyłącznie towarów znajdujących się w dniu zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej na terytorium kraju. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do likwidacji i rozwiązania osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej. Art. 104 Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż wskazane w art. 65-103 miejsce świadczenia czynności, uwzględniając specyfikę świadczenia niektórych usług, dostawy niektórych towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu niektórych towarów oraz przepisy Unii Europejskiej. DZIAŁ V. OBOWIĄZEK PODATKOWY. ROZDZIAŁ 1. OBOWIĄZEK PODATKOWY. PODROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 105 1. Jeżeli wykonano czynność podlegającą opodatkowaniu, powstaje obowiązek podatkowy ciążący na podatniku, który tę czynność wykonał, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Obowiązek podatkowy ciąży na podatniku będącym nabywcą towarów lub usługobiorcą z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Art. 106 Jeżeli podatnik podatku otrzymał dotacje, subwencje lub dopłaty o podobnym charakterze, które zwiększają podstawę opodatkowania z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uznania rachunku bankowego podatnika całości lub części kwoty dotacji, subwencji lub dopłaty o podobnym charakterze. Art. 107 1. Podatnik podatku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 3, który wykonał dostawę towarów lub świadczenie usług poza terytorium kraju, który posiada na terytorium kraju: 1) miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałe miejsce prowadzenia działalności, albo 3) stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej, - obowiązany jest do udokumentowania tych czynności w terminach, w których powstałby obowiązek podatkowy z tytułu wykonania tych czynności na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Jeżeli podatnik podatku, o którym mowa w art. 6 ust. 1, wykonuje czynności określone w ust. 1, jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatnik podatku o podobnym charakterze, obowiązany jest je udokumentować dla potrzeb podatku w terminach wynikających z przepisów obowiązujących w państwie, w którym czynność ta podlega opodatkowaniu. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

31


3. Jeżeli podatnik podatku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, wykonuje czynności określone w ust. 1 jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, nie musi dokumentować tych czynności dla potrzeb ustawy. PODROZDZIAŁ 2. OBOWIĄZEK PODATKOWY Z TYTUŁU DOSTAWY TOWARÓW. Art. 108 1. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów na terytorium kraju powstaje z chwilą wydania towaru, z zastrzeżeniem ust. 2-5. 2. Jeżeli podatnik wysyła towar do nabywcy lub wskazanej przez niego osoby trzeciej, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru jednej z tych osób. 3. Jeżeli przed wydaniem towaru dostawca otrzymał całość lub część należności z tego tytułu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części należności. 4. Jeżeli dostawa towarów jest podzielona na okresy rozliczeniowe lub okresy, za które przysługuje płatność, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zakończenia okresu rozliczeniowego lub za który przysługuje płatność, przy czym nie później niż na koniec okresu, za który podatnik składa deklarację podatkową. 5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, dla której podatnikiem jest nabywca towaru. PODROZDZIAŁ 3. ZASADY SZCZEGÓLNE. Art. 109. 1. W przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są budynki, lokale oraz budowle, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wydania, z zastrzeżeniem ust. 2-4. 2. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części wkładu budowlanego lub mieszkaniowego, nie później jednak niż z chwilą ustanowienia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego lub ustanowienia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, lub przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, lub ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, lub wydania albo przeniesienia własności lokalu lub własności domów jednorodzinnych w przypadku czynności: 1) ustanowienia na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego lub ustanowienia na rzecz członka spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, lub ustanowienia na rzecz członka odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, lub przeniesienia własności lokalu w rozumieniu przepisów o spółdzielniach mieszkaniowych; 2) przeniesienia na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej własności domu jednorodzinnego w rozumieniu przepisów o spółdzielniach mieszkaniowych. 3. Obowiązek podatkowy z tytułu czynności wykonywanych na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, członków spółdzielni będących właścicielami lokali, osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, lub na rzecz właścicieli lokali, niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1-2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, z 2004 r. Nr 19, poz. 177 i Nr 63, poz. 591 oraz z 2005 r. Nr 72, poz. 643) powstaje w chwili upływu terminu płatności. 4. Otrzymanie części zapłaty wkładu budowlanego i mieszkaniowego powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części. Art. 110 Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy gazet, czasopism i magazynów (PKWiU ex 58.13.1 i PKWiU ex 58.14.1) oraz książek drukowanych (PKWiU 58.11.1) - z wyłączeniem map i ulotek, powstaje z chwilą wystawienia faktury lub otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 60. dnia, licząc od dnia wydania tych towarów; jeżeli umowa przewiduje rozliczenie zwrotów wydawnictw, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury dokumentującej faktyczną dostawę, nie później jednak niż po upływie 120 dni, licząc od pierwszego dnia wydania tych wydawnictw. Art. 111 W przypadku dostawy wysyłkowej dokonywanej za zaliczeniem pocztowym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania zapłaty. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

32


Art. 112 W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje: 1) z dniem wykonania czynności będącej oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste - w przypadku pierwszej opłaty; 2) z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem 90 dni od początku roku, za który przysługują opłaty z tego tytułu - w przypadku opłat rocznych. Art. 113 W przypadku wydania towarów przez komitenta na rzecz komisanta, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania przez komitenta zapłaty za wydany towar, nie później jednak niż w ciągu 30. dni od dostawy towarów dokonanej przez komisanta. Art. 114 W przypadku dokonywania dostawy towarów za pośrednictwem automatów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą pobrania pieniędzy lub żetonów z automatów, nie później jednak niż w ostatnim dniu miesiąca, chyba że podatnik składa deklaracje za okresy kwartalne – wówczas obowiązek podatkowy powstaje nie później niż w ostatnim dniu kwartału. Art. 115 Jeżeli podatnik wydaje towar prowadzącemu przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającemu funduszami inwestycyjnymi, agentowi, zleceniobiorcy lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania przez podatnika zapłaty za wydany towar, nie później jednak niż w terminie 30 dni, licząc od dnia wykonania usługi przez ten podmiot. Art. 116 W przypadku dostawy energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego obowiązek podatkowy powstaje w ciągu 25 dni od dnia zakończenia okresu rozliczeniowego. Art. 117 W przypadku wydania towaru z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu w zamian za odszkodowanie, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Art. 118 1. W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 134 i 135. 2. W przypadku gdy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, podatnik wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. 3. Jeżeli przed dokonaniem dostawy, o której mowa w ust. 1, otrzymano całość lub część ceny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej otrzymanie całości lub części ceny. 4. W przypadku, o którym mowa w art. 46 ust. 3, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustania okoliczności, o których mowa w art. 46 ust. 2. Art. 119 1. Obowiązek podatkowy w eksporcie powstaje z chwilą wydania towaru, z zastrzeżeniem ust. 2-4. 2. Jeżeli podatnik nie otrzymał dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE przed upływem terminu do złożenia deklaracji za okres rozliczeniowy, obowiązek podatkowy powstaje w miesiącu, w którym to potwierdzenie otrzymał, nie później jednak niż w dwóch kolejnych miesiącach następujących po miesiącu dokonania dostawy. 3. Jeżeli podatnik nie otrzyma dokumentu, o którym mowa w ust. 2 w terminie określonym w ust. 2, obowiązek podatkowy powstanie w sposób określony w ust. 1. Podatnik obowiązany jest skorygować rozliczenie za ten okres. 4. W przypadku, gdy podatnik otrzymał całość lub część należności z tytułu eksportu, w szczególności zaliczkę, przedpłatę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części należności.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

33


ROZDZIAŁ 2. OBOWIĄZEK PODATKOWY W PRZYPADKU WNT. Art. 120 1. W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2-5. 2. W przypadku gdy przed terminem, o którym mowa w ust. 1, podatnik podatku od wartości dodanej wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do faktur wystawianych przez podatnika podatku od wartości dodanej potwierdzających otrzymanie przez niego od podatnika całości lub części należności przed dokonaniem dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju. 4. W przypadku, o którym mowa w art. 60 ust. 1, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powstania okoliczności, o których mowa w art. 60 ust. 3. 5. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ich otrzymania, nie później jednak niż z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej. ROZDZIAŁ 3. OBOWIĄZEK PODATKOWY W PRZYPADKU IMPORTU TOWARÓW Art. 121 1. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. W przypadku objęcia towarów procedurą celną: uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych, odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, przetwarzania pod kontrolą celną - obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą objęcia towarów tą procedurą. 3. Jeżeli import towarów objęty jest procedurą celną: składu celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, tranzytu, a od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze i nie powstaje jednocześnie dług celny - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wymagalności tych opłat. ROZDZIAŁ 4. OBOWIĄZEK PODATKOWY W PRZYPADKU ŚWIADCZENIA I NABYCIA USŁUG ( W TYM REFATKUROWANIA) Art. 122 1. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 123-130, oraz art. 132 ust. 1. 2. Dla usług, dla których w związku z ich świadczeniem, ustalone są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, obowiązek podatkowy powstaje z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, nie później jednak niż na koniec okresu rozliczeniowego, za który podatnik powinien złożyć deklarację podatkową, do momentu zakończenia świadczenia tych usług. Usługi świadczone w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których w związku z ich świadczeniem, w danym roku nie upływają terminy rozliczeń lub płatności, uznaje się za wykonane z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tych usług. 3. Jeżeli przed wykonaniem usługi otrzymano całość lub część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części należności. 4. W przypadku gdy podatnik działając w imieniu własnym lecz na rzecz osoby trzeciej uczestniczy w świadczeniu usługi uznaje się, że obowiązek podatkowy z tytułu czynności wykonanych przez podatnika powstaje z chwilą otrzymania należności z tego tytułu, nie później niż z chwilą wystawienia faktury, chyba że w stosunku do tej usługi mają zastosowanie przepisy art. 123-130. 5. Przepisu ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do importu usług. Art. 123 1. Obowiązek podatkowy z tytułu: 1) transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami; 2) spedycyjnych i przeładunkowych; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

34


3) w portach morskich i handlowych; 4) budowlanych lub budowlano-montażowych - powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania usług. 2. W przypadku częściowego wykonania usług budowlanych i budowlano-montażowych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą częściowego odbioru tych robót potwierdzonych protokołem zdawczo-odbiorczym. Art. 124 Obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z końcem okresu rozliczeniowego, w przypadku gdy w związku ze świadczeniem tych usług ustalone zostały następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. Art. 125 W przypadku świadczenia usług wymienionych w poz. 145- 158 i 180-181 z załącznika nr 2 do ustawy obowiązek podatkowy powstaje w ciągu 25 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego, za który przysługują płatności. Art. 126 Obowiązek podatkowy z tytułu usług komunikacji miejskiej powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z dniem wystawienia faktury. Art. 127 Obowiązek podatkowy z tytułu usług polegających na drukowaniu gazet, magazynów, czasopism (PKWiU ex 58.13.1 i PKWiU ex 58.14.1) oraz książek (PKWiU ex 58.11.1) - z wyłączeniem map i ulotek - powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 90. dnia, licząc od dnia wykonania czynności. Art. 128 Przy świadczeniu usług telekomunikacyjnych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sprzedaży żetonów, kart telefonicznych lub innych jednostek uprawniających do korzystania z usług telekomunikacyjnych w systemie przedpłaconym, w przypadku gdy usługa jest realizowana przy użyciu odpowiednio żetonów, kart lub innych jednostek. Art. 129 W przypadku świadczenia usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, o której mowa w art. 393-396, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15. dnia od dnia wykonania usługi. Art. 130 W przypadku świadczenia usług na rzecz sądów powszechnych, administracyjnych, wojskowych lub prokuratury przez podatników, którym sądy te lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zleciły wykonanie określonych czynności związanych z postępowaniem sądowym lub przygotowawczym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. ROZDZIAŁ 5. OBOWIĄZEK PODATKOWY W PRZYPADKU ROZWIĄZANIA SPÓŁKI I ZAKOŃCZENIA DZIAŁALNOŚCI OSOBY FIZYCZNEJ. Art. 131 1. Obowiązek podatkowy z tytułu zaprzestania działalności osoby fizycznej powstaje w dniu zaprzestania tej działalności lub w dniu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, nie później niż w ciągu 30 dni od tej daty. 2. Obowiązek podatkowy z tytułu rozwiązania lub likwidacji spółki, innej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej powstaje w dniu rozwiązania spółki lub zaprzestania działalności podlegającej opodatkowaniu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

35


ROZDZIAŁ 6. PRZEPISY SZCZEGÓLNE. Art. 132 1. Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem uregulowania całości lub części należności, nie później niż 90. dnia, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2, 5 i 6, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego w terminie do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę, zwaną dalej „metodą kasową". Uregulowanie należności w części powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części. 2. W zakresie czynności, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstał przed okresem, za który podatnik rozlicza się metodą kasową, obowiązek podatkowy nie powstaje w terminie określonym na podstawie ust. 1. 3. Mały podatnik może zrezygnować z metody kasowej, nie wcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy, w trakcie których rozliczał się tą metodą, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego, w terminie do końca kwartału, w którym stosował tę metodę. 4. Mały podatnik traci prawo do rozliczania podatku metodą kasową, począwszy od rozliczenia za miesiąc następujący po kwartale, w którym przekroczył kwotę określoną w art. 10. 5. W przypadku podatnika, który zrezygnował z metody kasowej lub utracił prawo do stosowania tej metody, obowiązek podatkowy w stosunku do czynności wykonanych w okresie, kiedy podatnik stosował tę metodę, powstaje w terminie określonym w ust. 1. 6. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów art. 106, 114, 119 ust. 4, 121, 128 i 131. ROZDZIAŁ 7. OBOWIĄZEK PODATKOWY W PRZYPADKU WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEGO NABYCIA TOWARÓW Z MAGAZYNU KONSYGNACYJNEGO ORAZ WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY TOWARÓW ZA POŚREDNICTWEM MAGAZYNU KONSYGNACYJNEGO LUB MAGAZYNU O PODOBNYM CHARAKTERZE. Art. 133 1. Jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT UE posiadający na terytorium kraju miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów za pośrednictwem magazynu konsygnacyjnego położonego na terytorium kraju lub magazynu o podobnym charakterze położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności powstaje na zasadach określonych w art. 134 i 135. 2. Magazynem konsygnacyjnym prowadzonym na terytorium kraju jest magazyn prowadzony przez podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT UE mającego miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, w którym: 1) przechowywane są towary przemieszczane do tego magazynu z innego państwa członkowskiego przez podatnika podatku od wartości dodanej nie będącego podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy; 2) towary będące w tym magazynie pobierane są przez prowadzącego magazyn, a dostawa tych towarów następuje w momencie ich pobrania, z zastosowaniem art. 134. 3. Jeżeli w innym państwie członkowskim podatnik podatku od wartości dodanej nie będący podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, prowadzi magazyn, do którego mogą być przemieszczane z terytorium kraju towary w celu ich późniejszej dostawy temu podatnikowi, który z tego tytułu wykonuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w państwie członkowskim zakończenia transportu lub wysyłki tych towarów z terytorium kraju w momencie ich pobrania z magazynu przez nabywcę, obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów z tego magazynu określa art. 135. Art. 134 1. Obowiązek podatkowy w przypadku dostawy z magazynu, o którym mowa w art. 133 ust.2, powstaje z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej tę dostawę podatnikowi podatku od wartości dodanej. 2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie gdy: 1) przemieszczenia towarów dokonuje podatnik, który nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim zakończenia transportu lub wysyłki; 2) podatnik, który przemieszcza towary do miejsca odpowiadającego magazynowi konsygnacyjnemu, prowadzi ewidencję towarów przemieszczanych do tego miejsca zawierającą datę ich przemieszczenia, datę dostawy towarów podatnikowi podatku od wartości dodanej, dane pozwalające na identyfikację towarów, a w przypadku, o którym mowa w ust. 3 - także dane dotyczące powrotnego przemieszczenia towarów; przepis art. 373 stosuje się odpowiednio. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

36


3. W przypadku powrotnego przemieszczenia towarów przez podatnika, który pierwotnie dokonał ich przemieszczenia, lub na jego rzecz, które nie były przedmiotem dostawy zgodnie z ust. 1, nie powstaje obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów w odniesieniu do tych towarów. Art. 135 1. Obowiązek podatkowy w przypadku pobrania towarów z magazynu konsygnacyjnego powstaje z chwilą tego pobrania, nie później jednak niż z dniem wystawienia faktury przez dostawcę będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej nie będącego podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy. 2. Przepis ust.1 ma zastosowanie gdy: 1) podatnik podatku od wartości dodanej nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony; 2) przechowywane w magazynie konsygnacyjnym towary są przeznaczone do działalności produkcyjnej lub usługowej, z wyłączeniem działalności handlowej, przez prowadzącego magazyn konsygnacyjny; 3) prowadzący magazyn konsygnacyjny, przed pierwszym wprowadzeniem przez podatnika podatku od wartości dodanej towarów do tego magazynu, złożył w formie pisemnej właściwemu organowi podatkowemu zawiadomienie o zamiarze prowadzenia magazynu konsygnacyjnego zawierające: a) dane podatnika podatku od wartości dodanej dokonującego przemieszczenia towarów do magazynu konsygnacyjnego oraz prowadzącego magazyn konsygnacyjny, dotyczące ich nazw lub imion i nazwisk, numerów identyfikacyjnych stosowanych na potrzeby odpowiednio podatku od wartości dodanej i podatku, adresu siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz adresu, pod którym znajduje się magazyn konsygnacyjny, b) oświadczenie podatnika podatku od wartości dodanej, że zamierza dokonywać przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 60, do magazynu konsygnacyjnego; w oświadczeniu wskazuje się prowadzącego magazyn konsygnacyjny; 4) prowadzący magazyn konsygnacyjny prowadzi ewidencję towarów wprowadzanych do tego magazynu, zawierającą datę ich wprowadzenia, datę pobrania towarów z magazynu, dane pozwalające na identyfikację towarów, a w przypadku, o którym mowa w ust. 9 - także dane dotyczące powrotnego przemieszczenia towarów; przepis 373 stosuje się odpowiednio. 3. Jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, właściwy organ podatkowy w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia wzywa do jego uzupełnienia. 4. Prowadzący magazyn konsygnacyjny jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej właściwy organ podatkowy o zmianach danych zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia zmian. 5. W przypadku gdy towary przechowywane w magazynie konsygnacyjnym nie zostały pobrane przez okres 24 miesięcy od dnia ich wprowadzenia do tego magazynu, uznaje się, że ich pobranie ma miejsce następnego dnia po upływie tego okresu. 6. W przypadku stwierdzenia braku przechowywanych w magazynie konsygnacyjnym towarów albo całkowitego ich zniszczenia uznaje się, że pobranie towarów miało miejsce w dniu, w którym towary opuściły magazyn albo zostały zniszczone, a jeżeli nie można ustalić tego dnia - w dniu, w którym stwierdzono ich brak albo ich zniszczenie. 7. W przypadku użycia lub wykorzystania towarów przechowywanych w magazynie konsygnacyjnym przed ich pobraniem z magazynu konsygnacyjnego uznaje się, że pobranie ma miejsce w dniu użycia lub wykorzystania tych towarów. 8. Z chwilą, gdy warunki określone w ust. 2 przestają być spełnione, u podatnika który przemieścił towary do magazynu konsygnacyjnego, powstaje obowiązek podatkowy w odniesieniu do towarów pozostałych w tym magazynie. 9. W przypadku gdy w okresie 24 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu konsygnacyjnego nastąpi powrotne przemieszczenie przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz towarów, które zostały przez niego wprowadzone do magazynu konsygnacyjnego i nie zostały pobrane, nie powstaje obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów i w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w odniesieniu do tych towarów.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

37


DZIAŁ VI. PODSTAWA OPODATKOWANIA. ROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 136 1. Podstawą opodatkowania czynności podlegającej opodatkowaniu, która rodzi obowiązek podatkowy, jest kwota wyrażona w złotych polskich, określona zgodnie z przepisami niniejszej ustawy. 2. Przeliczenia na złote kwot wyrażonych w walucie obcej, które określają podstawę opodatkowania, dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. 3. W przypadku: 1) importu towarów; 2) usług wstępu na imprezy masowe w rozumieniu ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 152, poz. 1021); 3) podatników, których obroty nie przekroczyły w poprzednim roku podatkowym kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro - przeliczenia na złote kwot, które określają podstawę opodatkowania wyrażonych w walucie obcej, dokonuje się zgodnie z przepisami celnymi. 4. Przeliczenia na złote kwot podstawy opodatkowania z tytułu otrzymanych zaliczek, subwencji, dotacji i podobnych dopłat otrzymanych w walucie obcej, dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień ich otrzymania. 5. Przeliczenia kwot wyrażonych w walucie obcej w przypadku wystawienia zgodnie z ustawą faktury przed powstaniem obowiązku podatkowego, dokonuje się na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury. 6. Przepisy ust. 1 – 5 mają zastosowanie także do kwoty podatku należnego. Art. 137 1. W przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju, a które podatnik ma obowiązek zadeklarować dla potrzeb podatku, przeliczenia kwot należnych dokonuje przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących podstawy opodatkowania. 2. Przepisy art. 136 ust. 2, 3 i 4 stosuje się odpowiednio. ROZDZIAŁ 2. PODSTAWA OPODATKOWANIA W PRZYPADKU DOSTAWY TOWARÓW I ŚWIADCZENIA USŁUG NA TERYTORIUM KRAJU. Art. 138 1. Podstawą opodatkowania dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju jest kwota należna od nabywcy, usługodawcy lub osoby trzeciej z tytułu tych czynności, z zastrzeżeniem ust. 2-4. 2. Jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług powstaje z chwilą otrzymania zapłaty, podstawą opodatkowania jest kwota otrzymanej zapłaty. 3. Podstawa opodatkowania obejmuje również: 1) podatki, cła, opłaty i inne należności o charakterze publicznoprawnym ciążące na dostawcy lub usługodawcy; 2) koszty prowizji, opakowań, transportu i ubezpieczenia ciążące na dostawcy lub usługodawcy - które są pobrane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. 4. Jeżeli czynność jest objęta zwolnieniem od podatku lub stawką 0%, podstawa opodatkowania nie obejmuje podatku należnego. Art. 139 1. Jeżeli należność z tytułu wykonania czynności jest określona w całości lub w części w naturze, podstawą opodatkowania jest wartość rynkowa towaru lub usługi. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności, dla których nie określono ceny. 3. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o podatek należny, chyba że czynność jest zwolniona od podatku lub objęta stawką 0%. Art. 140 Podstawa opodatkowania nie obejmuje: 1) wartości udokumentowanych i prawnie dopuszczalnych rabatów oraz obniżek cen udzielonych najpóźniej w dniu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

38


2) zwrotu wydatków poniesionych przez dostawcę lub usługodawcę w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, nie będących przychodem podatnika w rozumieniu odrębnych przepisów, jeżeli wartość zwrotu nie jest wyższa od poniesionego wydatku. Art. 141 1. Podstawa opodatkowania może być zmniejszona o wartość: 1) obniżek cen dokonanych po powstaniu obowiązku podatkowego; 2) kwot wynikających z pomyłek co do ceny, wartości dostawy lub podatku należnego, podanych w kwocie wyższej niż obowiązująca; 3) zwróconych towarów; 4) udzielonych skont oraz rabatów po wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu; 5) zwróconych wpłat rodzących obowiązek podatkowy; 6) zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu ustawy o cenach; 7) zwróconych dotacji, subwencji i innych należności zwiększających podstawę opodatkowania; 8) kwot wynikających z anulowania faktur wystawionych pod wpływem błędu; 9) kwot wynikających z rozwiązania lub nieważności umów, na podstawie których wykonano w całości lub części czynność rodzącą obowiązek podatkowy. 2. Jeżeli podatnik wystawił fakturę z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług, a miały miejsce zdarzenia, o których mowa w ust. 1 pkt. 1-6, jest on obowiązany niezwłocznie wystawić fakturę korygującą, dokumentującą te zdarzenia. 3. Zmniejszenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. 4. Warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia odbioru korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się: 1) w eksporcie towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów; 2) do dostawy: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, oraz świadczonych usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych i świadczonych usług wymienionych w pozycjach 145158, 180 i 181 załącznika nr 2; 3) jeżeli wystawiona faktura, której dotyczy korekta, dokumentuje czynności zwolnione od podatku lub objęte stawką 0%. 5. W przypadku, gdy miały miejsca zdarzenia określone w ust. 1 pkt. 1-6, a czynność której dotyczą nie podlega fakturowaniu, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania pod warunkiem posiadania dokumentacji, które potwierdzają te zdarzenia. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, podatnik jest obowiązany wystawić wewnętrzne faktury korygujące. Art. 142 1. W przypadku, gdy wystawiono faktury pod wpływem błędu, a dostawa towaru lub świadczenie usługi nie miały miejsca lub wystąpił błąd co do nabywcy lub usługobiorcy, podatnik jest obowiązany usunąć ją z obrotu prawnego poprzez anulowanie. 2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie, gdy: 1) podatnik poinformował adresata faktury o jej anulowaniu; 2) posiada dokumenty potwierdzające przesłanki dokonania anulowania; 3) prowadzi ewidencję anulowanych faktur. 3. Przepis art. 141 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Art. 143 W przypadku rozwiązania lub nieważności umowy, na podstawie której wystawiono fakturę rodzącą obowiązek podatkowy, podatnik obowiązany jest niezwłocznie wystawić fakturę korygującą. Przepis art. 141 ust. 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio. Art. 144 1. W przypadku czynności podlegających opodatkowaniu, polegających na: 1) wykorzystaniu lub nieodpłatnym przekazaniu towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa podatnika; 2) przemieszczenia towarów do innego państwa członkowskiego UE;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

39


- podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów (lub towarów podobnych) określona w momencie wykonania czynności. 2. W przypadku braku ceny nabycia podstawą opodatkowania jest koszt wytworzenia, określony w momencie wykonania czynności. Art. 145 Podstawę opodatkowania czynności wynikających z umowy komisu stanowi dla: 1) komisanta: a) kwota należna z tytułu dostawy towarów, pomniejszona o kwotę podatku - w przypadku dostawy towarów osobie trzeciej, na rachunek komitenta, b) kwota należna wraz z kwotą prowizji, pomniejszona o kwotę podatku - w przypadku dostawy towarów nabytych przez komisanta na rzecz komitenta; 2) komitenta - kwota należna pomniejszona o kwotę prowizji komisanta, pomniejszona o kwotę podatku - w przypadku dostawy towarów dla komisanta. Art. 146 1. W przypadku dostawy towarów, dla których podatnikiem jest ich nabywca, podstawą opodatkowania jest kwota, którą nabywca jest obowiązany zapłacić. 2. W przypadku nabycia usług od podatnika, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy, podstawa opodatkowania obejmuje kwotę stanowiącą zapłatę za świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wartość usług została wliczona do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub wartość usługi zwiększa wartość importowanego towaru. 4. Przepis art. 138 ust. 3, 139, 140 i 141 ust. 1 pkt. 1-5 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5. 5. Zmniejszenie podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 1 i 2 podatnik dokonuje w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym dostawca wystawił fakturę dokumentującą obniżenie kwoty, jaką podatnik był obowiązany zapłacić. Art. 147 1. W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli. Art. 148 1. W przypadku czynności, o których mowa w art. 109 ust. 2, podstawą opodatkowania jest wartość należnego wkładu budowlanego albo wkładu mieszkaniowego, pomniejszoną o podatek należny. 2. Do wniesienia wkładu w formie innej niż pieniężna art. 139 stosuje się odpowiednio. 3. W przypadku gdy część wkładu budowlanego lub mieszkaniowego została sfinansowana z zaciągniętego przez spółdzielnię mieszkaniową kredytu na sfinansowanie kosztów budowy, podstawę opodatkowania powiększa się o kwotę kredytu, w części przypadającej na dany lokal. 4. Do podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 3, wlicza się również inne opłaty wnoszone przez członków spółdzielni, które nie są wkładami budowlanymi lub mieszkaniowymi, wynikające z uczestniczenia członków spółdzielni w zobowiązaniach spółdzielni związanych z budową lub wynikające z ostatecznego rozliczenia kosztów budowy - zgodnie z postanowieniami statutu. 5. Jeżeli w okresie 5 lat od ustanowienia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego jest zawierana umowa o przekształcenie przysługującego członkowi prawa na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub ustanowienie w miejsce tego prawa odrębnej własności lokalu, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu tego przekształcenia, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Art. 149 1. W przypadku czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 62 ust. 1, podstawę opodatkowania stanowi całkowita kwota wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie tych usług, z zastrzeżeniem ust. 2 2. Jeżeli czynność określona w ust. 1 polega na użyciu samochodu osobowego stanowiącego część majątku przedsiębiorstwa podatnika, podstawę opodatkowania stanowi miesięcznie równowartość 1% wartości początkowej tego pojazdu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

40


Art. 150 1. Podstawę opodatkowania czynności maklerskich, wynikających z zarządzania funduszami inwestycyjnymi, wynikających z umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa, lub innych usług o podobnym charakterze stanowi: 1) dla zleceniodawcy - kwota należna z tytułu dostawy, pomniejszona o podatek należny; 2) prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami inwestycyjnymi, agenta, zleceniobiorcy lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze - kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, pomniejszona o podatek należny, z zastrzeżeniem art. 144. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy w wykonaniu umów agencyjnych, zlecenia lub innych umów o podobnym charakterze jest dokonywany import towarów, z tym że podstawę opodatkowania dla importera ustala się zgodnie z art. 154. Art. 151 Jeżeli podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o podatek należny. Art. 152 1. W przypadku gdy między nabywcą a dokonującym dostawy towarów lub usługodawcą istnieje związek, o którym mowa w ust. 2, oraz w przypadku gdy wynagrodzenie jest: 1) niższe od wartości rynkowej, a: a) nabywca towarów lub usług nie ma pełnego prawa do zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, b) dokonujący dostawy towarów lub usługodawca nie ma pełnego prawa do zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony i dostawa towarów lub świadczenie usług są zwolnione od podatku; 2) wyższe od wartości rynkowej, a dokonujący dostawy towarów lub usługodawca nie ma pełnego prawa do zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony - organ podatkowy określa wysokość obrotu na podstawie wartości rynkowej pomniejszonej o podatek należny, jeżeli okaże się, że związek ten miał wpływ na ustalenie wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. 2. Związek, o którym mowa w ust. 1, istnieje, gdy między kontrahentami lub osobami pełniącymi u kontrahentów funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne zachodzą powiązania o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikające ze stosunku pracy. Związek ten istnieje także, gdy którakolwiek z wymienionych osób łączy funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne u kontrahentów. 3. Przez powiązania rodzinne, o których mowa w ust. 2, rozumie się małżeństwo oraz pokrewieństwo lub powinowactwo do drugiego stopnia. 4. Przez powiązania kapitałowe, o których mowa w ust. 2, rozumie się sytuację, w której jedna z osób lub jeden z kontrahentów posiada prawo głosu wynoszące co najmniej 5 % wszystkich praw głosu lub dysponuje bezpośrednio lub pośrednio takim prawem. 5. Przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania w przypadku transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi, w odniesieniu do których właściwy organ podatkowy, na podstawie ustawy - Ordynacja podatkowa, wydał decyzję o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi. ROZDZIAŁ 3. PODSTAWA OPODATKOWANIA W PRZYPADKU WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEGO NABYCIA TOWARÓW. Art. 153 1. Podstawą opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. 2. W przypadkach, o których mowa w art. 135, podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywca jest lub byłby obowiązany zapłacić. 3. Przepis art. 138 ust. 3, art. 139, art. 140 i 141 ust. 1 pkt 1-5 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Zmniejszenie podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 1 podatnik dokonuje w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym dostawca wystawił fakturę dokumentującą obniżenie kwoty, jaką podatnik był obowiązany zapłacić.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

41


ROZDZIAŁ 4. PODSTAWA OPODATKOWANIA W PRZYPADKU IMPORTU TOWARÓW. Art. 154 1. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. 2. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. 3. W przypadku towarów objętych procedurą uszlachetniania biernego podstawą opodatkowania jest różnica między wartością celną produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do obrotu a wartością towarów wywiezionych czasowo, powiększona o należne cło. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 4. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów objętych procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych przywozowych oraz procedurą przetwarzania pod kontrolą celną jest wartość celna powiększona o cło, które byłoby należne, gdyby towary te były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu. 5. W przypadku, gdy przedmiotem importu w ramach procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych przywozowych lub procedury przetwarzania pod kontrolą celną są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o cło, które byłoby należne, gdyby towary te były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu, i o podatek akcyzowy. 6. Przepis art. 138 ust. 3 stosuje się odpowiednio. ROZDZIAŁ 5. PODSTAWĄ OPODATKOWANIA W PRZYPADKU ZAPRZESTANIA PRZEZ PODATNIKA BĘDĄCEGO OSOBĄ FIZYCZNĄ WYKONYWANIA CZYNNOŚCI ORAZ LIKWIDACJI LUB ROZWIĄZANIA OSOBY PRAWNEJ LUB JEDNOSTKI ORGANIZACYJNEJ. Art. 155 1. W przypadku zaprzestania wykonywania czynności przez podatnika będącego osobą fizyczną, obowiązanego do zgłoszenia zaprzestania wykonywania tych czynności, podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury, w stosunku do których przysługiwało podatnikowi w całości lub części prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. 2. Wartość towarów, o których mowa w ust. 1 określa się na podstawie ceny nabycia tych towarów bez podatku naliczonego. Gdy nie ma ceny nabycia, wartością towaru jest koszt wytworzenia towarów bez podatku naliczonego, określony w momencie powstania obowiązku podatkowego. 3. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku likwidacji lub rozwiązania osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej. DZIAŁ VII. PODATEK NALEŻNY, STAWKI PODATKU I ZWOLNIENIA OD PODATKU. ROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 156 1. Stawki podatku określają podatek należny z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu. Stawkę stosuje podatnik podatku w chwili powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez rolnika ryczałtowego zwolnionych od podatku, stawki podatku określają kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku dla tego podatnika; stawki te stosuje podatnik podatku, będący nabywcą od rolników ryczałtowych zwolnionych od podatku towarów i usług, o których mowa w załączniku nr 4, w chwili powstania obowiązku podatkowego. Art. 157 1. Jeżeli czynność podlegająca opodatkowaniu została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, podatek należny z tytułu tej czynności określają stawki podatku obowiązujące dla tej czynności w momencie jej wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Czynności, dla których w związku z ich wykonywaniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się na potrzeby ust. 1, za wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Jeżeli okres, do którego odnosi się rozliczenie lub płatność, obejmuje dzień zmiany stawki podatku, czynność uznaje się za wykonaną:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

42


4. 5.

6.

7. 8.

1) w dniu poprzedzającym dzień zmiany stawki podatku - w zakresie jej części wykonywanej do dnia poprzedzającego dzień zmiany stawki podatku; 2) z upływem tego okresu - w zakresie jej części wykonywanej od dnia zmiany stawki podatku. Jeżeli nie jest możliwe określenie faktycznego wykonania części czynności w okresie, o którym mowa w ust. 3, dla określenia tej części przyjmuje się, że czynność wykonywana jest w tym okresie proporcjonalnie. W przypadku czynności, określonych w art. 125, dla których wystawiono fakturę w obowiązujących terminach, a po wystawieniu tej faktury uległa zmianie stawka podatku w odniesieniu do okresów rozliczeniowych objętych wystawioną fakturą, dla określenia podatku należnego podatnik może zastosować stawkę podatku obowiązującą przed dniem zmiany stawki podatku, nie dłużej jednak niż w ciągu 6 miesięcy od dnia zmiany stawki podatku. Zmiana stawki podatku w odniesieniu do czynności, która zostanie wykonana w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, w związku z którą otrzymano wcześniej zapłatę rodzącą obowiązek podatkowy, nie powoduje zmiany podatku należnego z tytułu czynności w tej części, którego dotyczyła zapłata otrzymana przez dniem zmiany stawki. Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się w przypadku importu towarów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dla których to czynności podatek należny określają stawki podatku obowiązujące w dniu powstania obowiązku podatkowego. W przypadku: 1) opodatkowania podatkiem czynności uprzednio zwolnionych od podatku; 2) zwolnienia od podatku czynności uprzednio opodatkowanych - przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.

Art. 158 1. Jeżeli opodatkowana czynność została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, a obowiązek podatkowy powstał w dniu zmiany stawki lub po tym dniu, przy czym podatnikiem z tytułu tej czynności w dniu jej wykonania był dostawca lub usługodawca, a w dniu powstania obowiązku podatkowego podatnikiem jest nabywca towarów lub usługobiorca, podatek należny z tytułu tej czynności określają stawki obowiązujące w dniu wykonania czynności. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli podatnikiem z tytułu wykonania opodatkowanej czynności był nabywca towarów lub usługobiorca w chwili jej wykonania, a obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności, powstały w dniu zmiany stawki lub po tym dniu, ciąży na dostawcy. 3. Jeżeli nastąpiła zmiana podstawy opodatkowania po wykonaniu opodatkowanej czynności i powstaniu obowiązku podatkowego, zmiana podatku należnego następuje przy zastosowaniu stawki obowiązującej w chwili opodatkowania tych czynności. 4. Zmiana podatku należnego, o którym mowa w ust. 1, następuje w okresie rozliczeniowym, w którym nastąpiła zmiana podstawy opodatkowania. Art. 159 1. Podatnik podatku może zmniejszyć podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, które nie zostały zbyte, jeżeli nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 3-6. Zmniejszenie podatku należnego dotyczy również kwoty podatku należnego dotyczącej części kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona. 2. Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 365 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. 3. Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki: 1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w 6, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; 2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny; 3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni; 4) wierzytelności nie zostały zbyte; 5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona; 6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik w ciągu 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie. 4. Zmniejszenie podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął termin określony w ust. 3 pkt 6, nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

43


5.

6. 7. 8. 9.

potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 3 pkt 6. Warunkiem dokonania korekty jest uzyskanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 3 pkt 6. W przypadku gdy po dokonaniu zmniejszenia podatku należnego określonego w ust. 1 należność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, podatnik, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek należny zwiększa się w odniesieniu do tej części. Przepis ust. 5 ma zastosowanie również w przypadku jakiejkolwiek formy zbycia tej wierzytelności. Podatnik obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty podatku należnego określonej w ust. 1, zawiadomić o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwy dla podatnika organ podatkowy wraz z podaniem kwot korekty podatku należnego. Podatnik w ciągu 7 dni od dnia dokonania korekty podatku należnego wymienionej w ust. 1 obowiązany jest również zawiadomić dłużnika o tej czynności. Kopia zawiadomienia jest przesyłana do właściwego dla podatnika organu podatkowego. Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się, jeżeli pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem istnieje związek, o którym mowa w 152 ust. 2 – 4.

ROZDZIAŁ 2. STAWKI PODATKU. Art. 160 1. Jeżeli wykonano czynność podlegającą opodatkowaniu, stawka podatku wynosi 23%, chyba że przedmiotem czynności są towary lub usługi: 1) wymienione w załączniku nr 2, które są opodatkowane stawką 8%; 2) wymienione w załączniku nr 3, które są opodatkowane stawką 5%; 3) opodatkowane są podatkiem zryczałtowanym zgodnie z art. 397 stawką 4%. 2. Przepis ust. 1 nie stosuje się do czynności podlegających stawce 0% albo zwolnionych od podatku na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie. 3. Stawki określone w ust. 1 nie mają zastosowania również w przypadku obniżenia stawek podatku na podstawie art. 199. Art. 161 Jeżeli przedmiotem czynności podlegającej opodatkowaniu są towary i usługi nie wymienione w klasyfikacjach statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, czynności te podlegają opodatkowaniu stawką 23%, chyba że czynności te opodatkowane są inną stawką lub są zwolnione od podatku na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie. Art. 162 Stawkę podatku, o której mowa w art. 160 ust. 1 pkt 1, stosuje się do dostaw na terytorium kraju towarów wymienionych w poz. 134-139 załącznika nr 2 do ustawy, dla jednostek ochrony przeciwpożarowej, przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej. Art. 163 1. Stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, w przypadku zakupu przez podatnika podatku towarów i usług zwolnionych od podatku wymienionych w załączniku nr 4 od rolnika ryczałtowego, wynosi 7%. 2. Przepis art. 160 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 164 W przypadku opodatkowanej dostawy i świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, kwota podatku należnego, na potrzeby art. 160 ust. 1 i ust. 1 pkt 1, może być obliczana jako iloczyn wartości czynności i stawki: 1) 18,70 % - dla towarów i usług objętych stawką podatku 23 %; 2) 7,41 % - dla towarów i usług objętych stawką podatku 8 %. Art. 165 1. Jeżeli w wyniku opodatkowanej dostawy towarów, z wyjątkiem dostawy, o której mowa w art. 48, towar jest wysyłany lub wywożony z terytorium kraju poza terytorium UE, oraz wywóz: 1) Jest potwierdzony przez właściwy urząd celny, oraz 2) dokonany jest przez dostawcę, lub na jego rzecz, albo 3) dokonany jest przez nabywcę mającego siedzibę na terytorium kraju, lub na jego rzecz, albo Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

44


4) dokonany jest przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz - czynność ta jest eksportem towarów podlegającym stawce 0%. 2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów osobistych tego nabywcy, jego pracowników lub byłych pracowników, wspólników, akcjonariuszy, oraz członków organów stanowiących osób prawnych. 3. W przypadku wywozu towarów, o którym mowa w ust. 1, przez rolników ryczałtowych zwolnionych od podatku, stawka podatku wynosi 0 %, pod warunkiem prowadzenia przez podatnika ewidencji określonej w art. 373. 4. Stawka 0% ma zastosowanie również w przypadku otrzymania całości lub części należności z tytułu eksportu towarów przed wykonaniem tej czynności pod warunkiem, że wywóz towarów z terytorium kraju nastąpi w ciągu 365 dni od otrzymania tej należności. Art. 166 1. Stawkę podatku 0 % stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 165 ust. 1 pkt 2, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE. 2. Jeżeli warunek, o którym mowa w ust.1, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0 %, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 1 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim, mają zastosowanie stawki określone w art. 160 ust. 1. 3. Przepis ust. 2 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu. 4. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE w terminie późniejszym niż określony w ust. 1 i 2, upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. 5. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wywozu towarów, o którym mowa w art. 165 ust. 1 pkt 3 i 4, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopię dokumentu, w którym urząd celny potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium UE. Dokument, o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi potwierdzać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio. Art. 167 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług świadczonych na terytorium kraju bezpośrednio związanych z organizacją dostawy towarów będących eksportem, w szczególności: 1) polegających na wystawianiu dokumentów spedytorskich, konosamentów i obsłudze spraw celnych; 2) polegających na pakowaniu, przewozie do miejsc formowania przesyłek zbiorowych, składowaniu, przeładunku, ważeniu, kontrolowaniu i nadzorowaniu bezpieczeństwa przewozu; 3) świadczonych na podstawie umowy maklerskiej, agencyjnej, zlecenia i pośrednictwa. Art. 168 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw na terytorium kraju armatorom morskim: a) pełnomorskich liniowców pasażerskich, pełnomorskich statków wycieczkowych i tym podobnych jednostek pływających do przewozu osób; pełnomorskich promów wszelkiego typu (PKWiU ex 30.11.21.0), b) pełnomorskich tankowców do przewozu ropy naftowej, produktów przerobu ropy naftowej, chemikaliów oraz gazów skroplonych (PKWiU ex 30.11.22.0), c) pełnomorskich chłodniowców, z wyłączeniem tankowców (PKWiU ex 30.11.23.0), d) pozostałych statków pełnomorskich do przewozu ładunków suchych (stałych), z wyłączeniem barek morskich bez napędu (PKWiU ex 30.11.24.0), e) pełnomorskich statków rybackich, pełnomorskich statków przetwórni oraz pełnomorskich pozostałych jednostek pływających do przetwarzania lub konserwowania produktów rybołówstwa (PKWiU ex 30.11.31.0), f) pchaczy pełnomorskich (PKWiU ex 30.11.32.0), g) statków szkolnych i badawczych rybołówstwa morskiego oraz statków ratowniczych morskich (PKWiU ex 30.11.33.0), h) części do środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt a)-g) i wyposażenia tych środków, z wyłączeniem wyposażenia służącego celom rozrywki i sportu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

45


Art. 169 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw na terytorium kraju: 1) środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich i wyposażenia pokładowego dla przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 2) towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Art. 170 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw towarów na terytorium kraju służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków: 1) używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów; 2) używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do połowów przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład statków do połowów przybrzeżnych; 3) marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani. Art. 171 Stawkę podatku do dostaw, o których mowa w art. 168-170, stosuje się niezależnie od tego czy towar w ich wyniku został przemieszczony lub transportowany na terytorium innego państwa członkowskiego. Art. 172 1. Jeżeli w wyniku dostawy towarów, towar jest wysyłany lub wywożony z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego, przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz, czynność ta jest wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu stawką 0%, pod warunkiem, że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy będącego podatnikiem posiadającym właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 30, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. 2. Warunek określony w ust. 1 pkt 1, nie ma zastosowania gdy: 1) nabywca jest: a) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nieposiadającym rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą, b) podmiotem nieposiadającym rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu; 2) dokonujący dostawy - w przypadku gdy podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, niebędące podatnikami, jeżeli dokonują wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu, w przypadku gdy okoliczności nie wskazują na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy. Art. 173 1. Dowodami, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi); 2) egzemplarz faktury dokumentującej tę czynność; 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

46


2. W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. 3. W przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego) podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający dane umożliwiające prawidłową identyfikację podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego środka transportu, w szczególności: 1) dane dotyczące podatnika i nabywcy; 2) dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu; 3) datę dostawy; 4) podpisy podatnika i nabywcy; 5) oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy; 6) pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w pkt 5 - zwany dalej "dokumentem wywozu". 4. W przypadku przekroczenia terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, nabywca nowego środka transportu jest obowiązany pierwszego dnia po upływie tego terminu do zapłaty podatku od dokonanej na jego rzecz dostawy tego środka transportu. Art. 174 1. Dokument wywozu, o którym mowa w art. 173 ust. 3, podatnik wystawia w każdym przypadku, w którym ma zastosowanie art. 334 ust. 4. 2. Dokument wywozu wypełnia się w trzech egzemplarzach, z których: jeden jest wydawany nabywcy, drugi podatnik pozostawia w swojej dokumentacji, trzeci - podatnik przesyła wraz z fakturą, o której mowa w art. 334 ust. 4, do właściwej jednostki, która na podstawie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92 (Dz. Urz. UE L 264 z 15.10.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 01, str. 392), dokonuje z innymi państwami członkowskimi wymiany informacji o podatku oraz o podatku od wartości dodanej, zwanej dalej "biurem wymiany informacji o podatku VAT". Art. 175 1. Kwotę podatku zapłaconego zgodnie z art. 173 ust. 4 zwraca się na wniosek nabywcy nowego środka transportu, w przypadku gdy nowy środek transportu zostanie wywieziony z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego i tam zostanie zarejestrowany, jeżeli podlega obowiązkowi rejestracji, przy czym nabywca ma obowiązek udowodnić na podstawie posiadanych dokumentów wywóz tego środka transportu i jego zarejestrowanie. Podatek zwraca organ podatkowy, który pobrał ten podatek. 2. W przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art. 173 ust. 3, przed zarejestrowaniem nowego środka transportu na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dokona dostawy tego środka transportu na terytorium kraju, od czynności tej podatek nalicza i rozlicza nabywca środka transportu, który rejestruje ten środek transportu na terytorium kraju. Art. 176 W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w art. 173 ust. 1-3, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

47


3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Art. 177 1. Jeżeli warunek, o którym mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za: 1) okres kwartalny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy ze stawką, o której mowa w art. 167, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2; 2) okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w deklaracji podatkowej za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką o której mowa w art. 160 ust. 1, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2. 2. Jeżeli warunek określony art. 172 ust. 1 pkt 2 został spełniony po złożeniu deklaracji zgodnie z ust. 1, podatnik może zastosować do tej dostawy stawkę 0% za okres rozliczeniowy, w którym dostawa ta została dokonana poprzez korektę deklaracji podatkowej i informacji podsumowującej, o której mowa w art. 369. Art. 178 1. Wewnatrzwspolnotową dostawą towarów, podlegającą stawce 0%, jest również przemieszczenie ,o którym mowa w art. 46, przez podatnika, o którym mowa w art. 6, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa. 2. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 6, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje również wówczas, gdy dokonującymi dostawy towarów są inne niż wymienione w ust. 2 podmioty, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Art. 179 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do towarów nabywanych przez podatnika podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium innego państwa członkowskiego, w przypadku gdy towary te są przeznaczone do wykonania na nich usług na rzeczowym majątku ruchomym na terytorium kraju, a następnie do wywozu na terytorium innego państwa członkowskiego. 2. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem, że podatnik dokonujący dostawy towarów: 1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE; 2) przekaże, nabyte przez podatnika podatku od wartości dodanej, towary podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym; 3) wykaże w deklaracji podatkowej oraz w informacji podsumowującej za okres, w którym wystawił fakturę stwierdzającą dokonanie dostawy towarów, tę dostawę jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów; 4) otrzyma zapłatę na rachunek bankowy w terminie 60 dni od dnia wydania towaru; otrzymanie zapłaty w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w deklaracji podatkowej za okres otrzymania zapłaty; 5) posiada dokumenty, z których wynika, że towary przekazywane podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym, zostaną po wykonaniu tych usług wywiezione z terytorium kraju. Art. 180 Jeżeli towar jest opodatkowany zgodnie z art. 398-404 i został przemieszczony lub przesłany na terytorium innego państwa członkowskiego przepisów art. 172 nie stosuje się. Art. 181 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do: 1) importu środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich (CN 8901 10 10, 8901 20 10, 8901 30 10, 8901 90 10, 8902 00 12, 8902 00 18, ex 8905 90 10) przez armatorów morskich;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

48


2) importu części do środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, i wyposażenia do tych środków, z wyłączeniem wyposażenia służącego celom rozrywki i sportu. Art. 182 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do: 1) importu środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich i wyposażenia pokładowego przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 2) usług świadczonych na terytorium kraju w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym; 3) usług świadczonych na terytorium kraju związanych z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. 2. Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt. 1-3, art. 169, 184 pkt 2 i 185 pkt 4, rozumie się przewoźników lotniczych, u których udział: 1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem; 2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem; 3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem - wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej 60%. 3. W przypadku przewoźników lotniczych rozpoczynających w trakcie danego roku podatkowego działalność polegającą na międzynarodowych przewozach lotniczych określenie udziału w każdej z trzech kategorii, o których mowa w ust. 2, jest dokonywane na podstawie danych prognozowanych na dany rok podatkowy. 4. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, na okres od dnia 1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych. 5. Przewoźnicy lotniczy przekazują Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego dane potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 2, najpóźniej do dnia 20 lutego danego roku podatkowego. 6. Na wniosek przewoźnika rozpoczynającego działalność w trakcie danego roku podatkowego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnia tego przewoźnika na liście przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, jeżeli spełnia kryteria, o których mowa w ust. 2, na podstawie prognozowanych danych uzyskanych od tego przewoźnika. Wpis na listę jest dokonywany na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego. 7. Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i art. 169, rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, uznanych w państwie swojej siedziby za wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Art. 183 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do świadczonych na terytorium kraju: 1) usług świadczonych na obszarze portów morskich polegających na obsłudze środków transportu morskiego lub służących bezpośrednim potrzebom ich ładunków; 2) usług świadczonych na obszarze portów morskich, związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze środków transportu lądowego oraz żeglugi śródlądowej lub służących bezpośrednim potrzebom ich ładunków; 3) usług ratownictwa morskiego, nadzoru nad bezpieczeństwem żeglugi morskiej i śródlądowej oraz usług związanych z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. 2. Do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, zalicza się załadunek, wyładunek, przeładunek oraz inne usługi wykonywane na tych ładunkach niezbędne do wykonania usługi transportu tych ładunków, z wyjątkiem usług składowania tych ładunków, z tym że usługi składowania ładunków, które stanowią część załadunku, wyładunku lub przeładunku, w części wykonywanej w okresie nieprzekraczającym: 1) 30 dni dla ładunków przewożonych w kontenerach; 2) 120 dni dla pozostałych ładunków - zalicza się do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

49


Art. 184 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług świadczonych na terytorium kraju: 1) najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, oraz najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru wyposażenia tych środków; 2) najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu lotniczego oraz najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru wyposażenia tych środków wykorzystywanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Art. 185 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług świadczonych na terytorium kraju: 1) związanych z obsługą statków wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11 należących do armatorów morskich, z wyjątkiem usług świadczonych na cele osobiste załogi; 2) pozostałych usług świadczonych na rzecz armatorów morskich lub innych podmiotów wykonujących przewozy środkami transportu morskiego służących bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, lub ich ładunków; 3) polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji statków wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11 oraz ich części składowych; 4) polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji środków transportu lotniczego oraz ich wyposażenia i sprzętu zainstalowanego na nich, używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Art. 186 Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się również do usług świadczonych na terytorium kraju, gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 154, z wyjątkiem usług: 1) w zakresie ubezpieczenia towarów; 2) dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku. Art. 187 Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw towarów na terytorium kraju do wolnych obszarów celnych: 1) ustanowionych na terenie lotniczego, morskiego lub rzecznego przejścia granicznego, przeznaczonych do odprzedaży podróżnym; 2) przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium UE i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych. Art. 188 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług transportu międzynarodowego świadczonych na terytorium kraju. 2. Przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1, rozumie się: 1) przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów: a) z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium UE, b) z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium UE do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium kraju, c) z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium UE do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium UE, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju (tranzyt), d) z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium UE lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium UE do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju; 2) przewóz lub inny sposób przemieszczania osób środkami transportu morskiego, lotniczego i kolejowego: a) z miejsca wyjazdu na terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza terytorium kraju, b) z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu na terytorium kraju, c) z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju (tranzyt); 3) usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami, o których mowa w pkt 1 i 2. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

50


3. Nie jest usługą, o której mowa w ust. 2, przewóz osób lub towarów w przypadku, gdy miejsce wyjazdu (nadania) i miejsce przyjazdu (przeznaczenia) tych osób lub towarów znajduje się na terytorium kraju, a przewóz poza terytorium kraju ma wyłącznie charakter tranzytu. Art. 189 1. Dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia usług, o których mowa w art. 188 ust. 1, są w przypadku transportu: 1) towarów przez przewoźnika lub spedytora - list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2; 2) towarów importowanych - oprócz dokumentów, o których mowa w pkt 1, dokument potwierdzony przez urząd celny, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów; 3) towarów przez eksportera - dowód wywozu towarów; 4) osób - międzynarodowy bilet lotniczy, promowy, okrętowy lub kolejowy, wystawiony przez przewoźnika na określoną trasę przewozu dla konkretnego pasażera. 2. Dokument, o którym mowa w ust 1 pkt 3, powinien zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania eksportera towarów; 2) określenie towarów i ich ilości; 3) potwierdzenie wywozu przez urząd celny. Art. 190 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do świadczonych na terytorium kraju usług: 1) transportu towarów, jeżeli transport ten wykonywany jest w całości na terytorium kraju i stanowi część usługi transportu międzynarodowego; 2) transportu wewnątrzwspólnotowych towarów, jeżeli transport ten stanowi część usługi transportu międzynarodowego; 3) transportu towarów świadczonych na rzecz podatnika podatku będącego usługobiorcą tych usług, jeżeli transport ten wykonywany jest w całości poza terytorium kraju: a) z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium UE, lub b) z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium UE do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 4) transportu towarów przewożonych przez osoby podróżujące, takich jak bagaż lub pojazdy samochodowe, jeżeli transport tych osób jest opodatkowany podatkiem w wysokości 0%; 5) świadczonych osobom w środkach transportu morskiego, lotniczego i kolejowego, jeżeli transport tych osób jest opodatkowany podatkiem w wysokości 0%; 6) świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osób trzecich, jeżeli pośredniczą oni w transakcjach dokonywanych poza terytorium UE. 2. Przepisy ust. 1 pkt 1-3 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika odpowiednich dokumentów, o których mowa w art. 189 ust. 1 pkt 1 ustawy. 3. Przez wewnątrzwspólnotową usługę transportu towarów, rozumie się transport towarów, którego rozpoczęcie i zakończenie ma miejsce odpowiednio na terytorium dwóch różnych państw członkowskich. Art. 191 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług na terytorium kraju polegających na naprawie, uszlachetnianiu, przerobie lub przetwarzaniu towarów. 2. Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają czynności, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że podatnik otrzyma dokument potwierdzający wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium UE, nie później jednak niż 40. dnia, licząc od daty wykonania usługi; otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium UE w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty podatku należnego w złożonej deklaracji podatkowej, w której wykazano usługę. 3. Jeżeli towar, który powstał w wyniku czynności, o których mowa w ust. 2, został zbyty na terytorium kraju, podatnicy, którzy dokonali tych czynności, są obowiązani do zapłacenia podatku według stawki właściwej dla dostawy tego towaru, przy czym podatek ustala się od wartości rynkowej towaru pomniejszonej o kwotę podatku. 4. Usługami, o których mowa w ust. 1, są usługi:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

51


1) świadczone bezpośrednio przez podatnika, który sprowadził z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego w celu ich naprawy, uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia, jeżeli towary te zostaną wywiezione z terytorium kraju poza terytorium UE zgodnie z warunkami określonymi w przepisach celnych; 2) polegające na pośredniczeniu między podmiotem mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego niebędącym podatnikiem a podatnikiem, o którym mowa w pkt 1, gdy pośrednik otrzymuje prowizję lub inne wynagrodzenie od którejkolwiek ze stron zawartego kontraktu dotyczącego usług określonych w pkt 1, pod warunkiem posiadania kopii dokumentów potwierdzających powrotny wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE; 3) świadczone przez innych podatników na zlecenie podatnika, o którym mowa w pkt 1, polegające wyłącznie na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub przetworzeniu towarów sprowadzonych w tym celu przez podatnika określonego w pkt 1, pod warunkiem: a) uzyskania oświadczenia od zleceniodawcy, że towar, który powstał w wyniku wykonania tej usługi, zostanie wywieziony z terytorium kraju poza terytorium UE, b) posiadania szczegółowego rozliczenia tych usług zgodnie z treścią dokumentów celnych, których kopie powinny być w posiadaniu tych podatników, potwierdzających powrotny wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE; 4) polegające na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub przetworzeniu towarów sprowadzonych z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, które zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego w rozumieniu przepisów celnych, świadczone przez podatników na zlecenie podmiotów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego niebędących podatnikami, w ramach kontraktów wielostronnych, jeżeli: a) naprawiony, uszlachetniony, przerobiony lub przetworzony przez tych podatników towar został sprowadzony z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju przez podatnika będącego również stroną tego kontraktu, b) podatnik posiada szczegółowe rozliczenie wykonanych usług zgodnie z dokumentami celnymi potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE oraz kopie tych dokumentów celnych. 5. Przepisy ust. 4 pkt 2-4 stosuje się, jeżeli podatnik spełni określone w nich warunki oraz otrzyma całość lub co najmniej 50 % zapłaty przed upływem 60 dni, licząc od daty wywozu z terytorium kraju poza terytorium UE towaru będącego przedmiotem świadczonych usług, z tym że spełnienie warunków także po upływie tego terminu uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty podatku należnego w złożonej deklaracji podatkowej, w której wykazano usługę. 6. Przez usługi, o których mowa w ust. 1, rozumie się również usługi polegające na przerobie, uszlachetnieniu lub przetworzeniu, świadczone na zlecenie podmiotów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium kraju, w przypadku gdy: 1) wykonywane przez podatnika usługi dotyczą towarów nabytych lub zaimportowanych w tym celu na terytorium UE; 2) podatnik posiada dowód, że należność za usługę została zapłacona i przekazana na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem; 3) podatnik posiada dokument potwierdzający wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium UE, którego usługa dotyczy. Art. 192 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do na terytorium kraju dostaw towarów nabywanych przez podmioty mające miejsce siedziby albo stałe miejsce zamieszkania albo stałe miejsce pobytu na terytorium państwa trzeciego, niebędące podatnikami, jeżeli towary te są przeznaczone do przerobu, uszlachetnienia lub przetworzenia na terytorium kraju, a następnie do wywozu z terytorium UE, w przypadku gdy podatnik: 1) przekaże nabyty przez podmiot towar podatnikowi, który dokonuje przerobu, uszlachetnienia lub przetworzenia tego towaru; 2) posiada dowód, że należność za towar została zapłacona i przekazana na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem. 2. Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają czynności o których mowa w ust. 1 pod warunkiem, że podatnik otrzyma zapłatę, nie później jednak niż 40. dnia, licząc od dnia wydania towaru; otrzymanie zapłaty w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty podatku należnego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

52


Art. 193 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw na terytorium kraju sprzętu komputerowego, wymienionego w załączniku nr 5: 1) dla placówek oświatowych; 2) dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym. 2. Dokonujący dostawy, o której mowa ust. 1 stosuje stawkę podatku 0 %, pod warunkiem: 1) posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami - w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 1; 2) posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami - w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 2. 3. Dostawca obowiązany jest przekazać kopię dokumentów, o których mowa w ust. 2, do właściwego organu skarbowego. Art. 194 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się przy świadczeniu usług na terytorium kraju przez zarejestrowanych podatników oraz imporcie usług, nabywanych za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 3 i 4, pod warunkiem że: 1) zawarta została pisemna umowa o świadczenie tych usług; 2) umowa, o której mowa w pkt 1, została zarejestrowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych. 2. W przypadku świadczenia i importu usług, których nabycie finansowane jest w części ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 3 i 4, i w części z innych środków finansowych, przepis ust. 1 stosuje się wyłącznie do tej części wartości usługi, która została sfinansowana ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. 3. Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej uważa się bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej na podstawie umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących: 1) Programu Pomocy w Przebudowie Gospodarczej Państw Europy Środkowej i Wschodniej (PHARE), w tym złotowe fundusze partnerskie powstałe w wyniku realizacji tego programu (CPF), a także środki, które zostały przekazane polskim podmiotom na podstawie umów zawartych z nimi przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów, realizowanych przez te jednostki w ramach Programów Ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej; 2) kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (ISPA). 4. Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej uważa się także bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom przez rządy państw obcych lub organizacje międzynarodowe udzielające pomocy na podstawie: 1) umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej; 2) jednostronnych deklaracji rządów i organizacji międzynarodowych udzielających pomocy - z wyłączeniem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz przypadków, kiedy umowa nie wyłącza możliwości opłacania podatku ze środków finansowych bezzwrotnej pomocy zagranicznej. 5. Do usług, o których mowa w ust. 2, stosuje się stawkę podatku w wysokości 0% , pod warunkiem że: 1) w wystawionej fakturze określona została odrębnie część wartości usług finansowanych: a) ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, b) z innych środków finansowych; 2) w umowie, o której mowa w ust. 1, określono procentowy udział środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. 6. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku nabycia za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej, gdy kwota podatku nie została zaliczona do objęcia kosztami kwalifikowanymi w rozumieniu przepisów regulujących zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Art. 195 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostawy towarów na terytorium kraju lub świadczenia usług na terytorium kraju na rzecz: 1) instytucji Unii Europejskiej lub organów utworzonych przez Unię Europejską, do których ma zastosowanie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/4, z późn. zm.), zwanych dalej "instytucjami lub organami Unii Europejskiej", posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju - do celów służbowych tych instytucji lub organów; 2) organizacji międzynarodowych posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo: a) na terytorium innego niż terytorium kraju państwa członkowskiego,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

53


2.

3. 4. 5.

b) na terytorium państwa trzeciego uznanych za takie przez państwo siedziby i przez Rzeczpospolitą Polską, w granicach i na warunkach ustalonych przez konwencje międzynarodowe ustanawiające takie organizacje lub przez umowy dotyczące ich siedzib, do celów służbowych tych organizacji; 3) sił zbrojnych, o których mowa w art. I ust. 1 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257 oraz z 2008 r. Nr 170, poz. 1052), posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju - do celów służbowych takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych; 4) posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz członków ich personelu, a także innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych; 5) sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podpisanej w Warszawie dnia 11 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 66, poz. 422), zwanej dalej "Umową o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", przebywających na terytorium kraju, gdy towary lub usługi nabywane przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych lub na ich rzecz przeznaczone są do wyłącznego użytku służbowego tych sił zbrojnych lub też do zaopatrzenia ich wojskowej usługowej działalności wspierającej, o której mowa w art. 23 tej umowy, jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że podmiot dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi, posiada: 1) wypełnione odpowiednio dla potrzeb podatku świadectwo zwolnienia z VAT lub podatku akcyzowego, o którym mowa w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1), zwane dalej "świadectwem", dla tych towarów i usług, potwierdzone przez właściwe władze państwa, na terytorium którego podmioty wskazane w ust. 1 posiadają siedzibę lub przedstawicielstwo; 2) zamówienie dotyczące towarów lub usług (wraz z ich specyfikacją), do których odnosi się świadectwo określone w pkt 1. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, pola 3 i 4 świadectwa wypełniają siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a pola 2 i 6 Minister Obrony Narodowej. W przypadku gdy towary lub usługi nabywane przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 4, przeznaczone są do celów służbowych, świadectwo nie musi być potwierdzone przez właściwe władze państwa, na terytorium którego podmioty te posiadają siedzibę lub przedstawicielstwo. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, podmioty określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 4, przekazują dostawcy towarów lub usługodawcy dokumenty wskazane w ust. 2 oraz kopię pisma, o którym mowa w rubryce 7 świadectwa, zezwalającego na odstąpienie od potwierdzenia tego świadectwa, wydanego przez właściwe władze państwa, na terytorium którego podmioty te posiadają siedzibę lub przedstawicielstwo.

Art. 196 1. Stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostawy na terytorium kraju: 1) towarów w składzie celnym, wprowadzonych do składu celnego z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju; 2) towarów objętych procedurą składu celnego. 2. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że: 1) dostawy towarów dokonuje się dla podatnika, o którym mowa w art. 5 ustawy; 2) towary znajdują się pod dozorem celnym i są ujęte w ewidencji towarowej, prowadzonej zgodnie z odrębnymi przepisami; 3) towary, inne niż objęte procedurą składu celnego, nie są w wyniku tej dostawy lub po dokonaniu tej dostawy wyprowadzane ze składu celnego. Art. 197 Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają czynności, o których mowa w art. 167 pkt 2-3, art. 169 pkt 2, art. 170, 182 ust. 1 pkt 2-3, art. 183 – 185, i art. 187, w przypadku prowadzenia przez podatnika

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

54


dokumentacji, z której wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. Art. 198 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inny niż ustalony w art. 173 - 176 oraz art. 178 sposób dokumentowania wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, uwzględniając: 1) konieczność odpowiedniego dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników; 2) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 3) specyfikę niektórych rodzajów usług transportowych. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia: 1) dokumenty, o których mowa w art. 189 ust. 1 pkt 2; 2) dane, które powinny zawierać dokumenty, o których mowa w art. 189 ust 1 pkt 3; 3) wzór dokumentu, o którym mowa w art. 189 ust. 1 pkt 2; 4) dane, które powinna zawierać dokumentacja, o której mowa w art. 197 - uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności, konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji usługi na potrzeby rozliczenia podatku oraz przepisy Unii Europejskiej. Art. 199 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może obniżać stawki podatku do wysokości 0 %, 5 % lub 8 % dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych stawek. 2. Minister przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług; 2) przebieg realizacji budżetu państwa; 3) przepisy Unii Europejskiej. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, określi do celów poboru podatku w imporcie, wykaz towarów wymienionych w załączniku nr 2 i 3 do ustawy, w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). ROZDZIAŁ 3. ZWOLNIENIA. PODROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 200 1. Jeżeli czynność podlegająca opodatkowaniu jest zwolniona na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, w chwili powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej czynności nie powstaje podatek należny. 2. Zwolnienia od podatku określone w ustawie lub w przepisach wydanych na jej podstawie, zwane dalej zwolnieniami, obowiązują podatników, na których ciąży obowiązek podatkowy z tytułu zwolnionych czynności. 3. Podatnik podatku, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu wykonania dostawy towarów i świadczenia usług zwolnionych od podatku, nie ma prawa do podatku naliczonego z tytułu wykonywania tych czynności. PODROZDZIAŁ 2. ZWOLNIENIE DOSTAWY TOWARÓW ORAZ ŚWIADCZENIA USŁUG NA TERYTORIUM KRAJU. Art. 201 1. Zwalnia się dostawę na terytorium kraju towarów używanych, pod warunkiem, że z tytułu tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do dostawy towarów określonych w art. 282, będących towarami używanymi. 3. Przez towary używane, o których mowa w ust. 1, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

55


Art. 202 1. Zwalnia się dostawę na terytorium kraju produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, dokonywaną przez rolnika ryczałtowego oraz świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 4, przez rolnika ryczałtowego. 2. Rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych lub świadczący usługi rolnicze, które są zwolnione na podstawie ust. 1, może zrezygnować z tego zwolnienia pod warunkiem dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 19. 3. Podatnicy, o których mowa w ust. 2, którzy zrezygnowali ze zwolnienia, mogą po upływie 3 lat od daty rezygnacji ze zwolnienia ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. 4. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 3, obowiązuje pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego, od którego podatnicy ci ponownie chcą skorzystać ze zwolnienia. Art. 203 1. Zwalnia się dostawę na terytorium kraju: 1) terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę; 2) budynków, lokali, budowli lub ich części, jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat, z zastrzeżeniem ust. 2-4; 3) budynków, lokali, budowli lub ich części, jeżeli od końca roku, w którym dokonano nakładów na ich ulepszenie minęło co najmniej 5 lat, przy czym wartość tych nakładów wynosiła co najmniej 30% wartości początkowej tych obiektów, z zastrzeżeniem ust. 2-4; 4) budynków, lokali, budowli i ich części, jeżeli podatnikowi podatku dokonującemu ich dostawy nie przysługiwało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu wybudowania, nabycia lub ulepszenia tych obiektów lub przysługiwało z tytułu ulepszeń obiektu, jeżeli wartość nakładów była niższa niż 30% wartości początkowej; 5) zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków, lokali i budowli trwale związanych z gruntem albo części takich budynków lub budowli, jeżeli obiekty te są zwolnione od podatku. 2. Przepis ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się, gdy podatnikowi podatku dokonującemu dostawy przysługiwało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu wybudowania, nabycia lub ulepszenia tych obiektów. 3. Podatkiem naliczonym, o którym mowa w ust. 2, jest również podatek naliczony w rozumieniu ustawy, wymieniony w art. 444. 4. Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i 4 i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części pod warunkiem, że dokonującym dostawy i nabycia budynku, budowli lub ich części: 1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; 2) złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy organowi podatkowemu, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. 5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, musi zawierać: 1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy; 2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, lokalu, budowli lub ich części; 3) adres budynku, lokalu, budowli lub ich części. Art. 204 Zwalnia się dostawę na terytorium kraju: 1) ludzkich organów i mleka kobiecego; 2) krwi, osocza w pełnym składzie, komórek krwi lub preparatów krwiopochodnych - pochodzenia ludzkiego, niebędących lekami. Art. 205 Zwalnia się dostawę na terytorium kraju złota dla Narodowego Banku Polskiego. Art. 206 1. Zwalnia się od podatku:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

56


2.

3. 4. 5.

6.

1) nieodpłatne przekazanie towarów na terytorium kraju przez producenta, której przedmiotem są produkty spożywcze, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, jeżeli są one przekazywane na rzecz organizacji pożytku publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje; 2) czynności wykonywane na terytorium kraju, o których mowa w art.48, sfinansowane ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 3 i 4; 3) dostawę towarów na terytorium kraju, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, z późn. zm.), dokonywaną przez organizacje pożytku publicznego, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536), zwane dalej "organizacjami pożytku publicznego", jeżeli towary te zostały nabyte przez te organizacje: a) jako darowizny rzeczowe pochodzące ze zbiórek publicznych, o których mowa w ustawie z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych (Dz. U. Nr 22, poz. 162, z późn. zm.), b) za środki pieniężne pozyskane ze zbiórek, o których mowa w przepisach wymienionych w lit. a - w przypadku gdy dostawa tych towarów jest przedmiotem działalności zaliczonej do działalności pożytku publicznego, wyodrębnionej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się pod warunkiem prowadzenia szczegółowej dokumentacji przez dokonującego dostawy towarów potwierdzającej dokonanie dostawy na rzecz organizacji pożytku publicznego, z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje. Za środki z bezzwrotnej pomocy zagranicznej rozumie się środki, o których mowa w art. 194 ust. 3 i 4 Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się, pod warunkiem że organizacja pożytku publicznego nie narusza warunków lub zasad działania określonych w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się do towarów: 1) których wartość rynkowa uwzględniająca podatek należny przekracza 2.000 złotych, wyłącznie w przypadku, gdy organizacja pożytku publicznego posiada dokumentację pozwalającą na identyfikację darczyńcy i potwierdzającą dokonanie darowizny, a w przypadku darowizny z terytorium państwa trzeciego posiada dodatkowo dokument celny, z którego wynika, że import tych towarów nie korzystał ze zwolnień, o których mowa w art. 271, oraz 2) nabycie tych towarów przez organizację pożytku publicznego zostało udokumentowane fakturą lub dokumentem celnym potwierdzającym, że import towarów nie korzystał ze zwolnień, o których mowa w art. 271. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki: 1) dostawca publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, zwany dalej "dostawcą usługi", zawarł z organizacją pożytku publicznego pisemną umowę dotyczącą przekazania tej organizacji kwoty należnej, w części przekraczającej kwotę zatrzymywaną przez dostawcę usługi, z tytułu świadczonych usług o podwyższonej opłacie dla realizacji zbiórek publicznych przez tę organizację; 2) w umowie, o której mowa w pkt 1, został podany numer lub numery, wykorzystywane do świadczenia usługi o podwyższonej opłacie, okres, w którym numer lub numery będą udostępnione na potrzeby zbiórki publicznej, cena jednostkowa usługi ze wskazaniem kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi; 3) dostawca usługi posiada kopię pozwolenia na przeprowadzenie przez organizację pożytku publicznego zbiórki publicznej, uzyskanego zgodnie z przepisami o zbiórkach publicznych; 4) kwota otrzymana za wykonane usługi o podwyższonej opłacie udokumentowana fakturami, o których mowa w pkt 5, z wyjątkiem części tej kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi, zostanie w terminie 45 dni od końca miesiąca, w którym dostawca usługi otrzymał tę kwotę, przekazana na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego; 5) w fakturach za usługi telekomunikacyjne zostanie wyszczególniona liczba połączeń zrealizowanych z wykorzystaniem numeru lub numerów, o których mowa w pkt 2, oraz wartość tych usług z uwzględnieniem kwot, które mają być przekazane organizacji pożytku publicznego, oraz kwot zatrzymywanych przez dostawcę usługi; 6) nabywca usługi o podwyższonej opłacie nie otrzymuje w zamian innego świadczenia, w tym również w postaci prawa do udziału w losowaniu nagród, z wyjątkiem potwierdzenia zainicjowania połączenia, w tym w formie połączenia zwrotnego; 7) organizacja pożytku publicznego nie dokonuje żadnych świadczeń na rzecz dostawcy usługi z tytułu zawarcia umowy, o której mowa w pkt 1, lub w związku z nią, z wyjątkiem informowania o uczestniczeniu dostawcy usługi w zbiórce publicznej, o wysokości kwoty zatrzymywanej przez dostawcę

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

57


usługi z tytułu wykonywanej usługi oraz przekazywania danych dotyczących dostawcy usługi, w tym jego logo, podczas rozpowszechniania informacji, o których mowa w pkt 2; 8) przed rozpoczęciem świadczenia usługi na podstawie umowy, o której mowa w pkt 1, dostawca usługi podaje do publicznej wiadomości informację o wysokości kwoty zatrzymywanej, o której mowa w pkt 1. Art. 207 Zwalnia się dostawę towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, inną niż wymieniona w art. 206, wykonywaną przez podmioty, których działalność jest zwolniona na podstawie art. 213, 215, 216, 217, 220 i 221, w związku z organizowaniem imprez połączonych ze zbiórką pieniędzy wyłącznie na potrzeby tej działalności zwolnionej, pod warunkiem że: 1) środki pieniężne pozyskane z tych czynności zostaną przeznaczone w całości na potrzeby tej działalności zwolnionej; 2) zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji; 3) podmioty, o których mowa w zdaniu wstępnym, nie naruszają przepisów o zbiórkach publicznych. Art.208 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju usługi zarządzania: 1) funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych; 2) portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych, o których mowa w pkt 1, lub ich częścią; 3) ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej; 4) otwartymi funduszami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym na podstawie tych przepisów; 5) pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych; 6) obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem rozliczeniowym utworzonymi na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, a także innymi środkami i funduszami, które są gromadzone lub tworzone w celu zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia transakcji zawartych w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych przepisów (albo w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów o giełdach towarowych), przez partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami; 7) narodowymi funduszami inwestycyjnymi w rozumieniu przepisów o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji. 2. Przez zarządzanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-7, rozumie się: 1) zarządzanie aktywami; 2) dystrybucję tyłów uczestnictwa; 3) tworzenie rejestrów uczestników i administrowanie nimi; 4) prowadzenie rachunków i rejestrów aktywów; 5) przechowywanie aktywów. 3. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do innych usług wykonywanych przez podmioty świadczące usługi wymienione w tym przepisie, a w szczególności do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Art. 209 1. Zwalnia się następujące czynności świadczone na terytorium kraju: 1) usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem czynności związanych ze zbyciem towarów oraz usług nabywanych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji; 2) usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę; 3) usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

58


4) usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług; 5) czynności, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną; 6) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie; 7) usługi w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. 2. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. 3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających: 1) tytuł prawny do towarów; 2) tytuł własności nieruchomości; 3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; 4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części; 5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Art. 210 1. Zwalnia się usługi świadczone na terytorium kraju, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w: 1) spółkach; 2) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi. 2. Zwolnienie stosuje się również do świadczenia usług będących elementem usług wymienionych w ust. 1, jeżeli są ściśle związane oraz niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej na podstawie ust. 1. Art. 211 Zwalnia się dostawę na terytorium kraju za cenę równą wartości nominalnej znaczków pocztowych, znaków skarbowych i innych znaków tego typu, a także prowizje z tytułu dystrybucji lub zbycia znaków opłaty skarbowej. Art. 212 Zwalnia się prowadzoną na terytorium kraju działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych w odrębnej ustawie. Art. 213 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju: 1) usługi świadczone przez: a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia lub wychowania, b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia, świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze. 2) usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym i wyższym, świadczone przez nauczycieli; 3) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 1: a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub c) finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

59


4) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ma zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, wykonywanymi przez podatników świadczących usługi podstawowe. 3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4, nie ma zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 1, 3 i 4, lub 2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Art. 214 1. Zwalnia się usługi udzielania na terytorium kraju licencji lub upoważnienia do korzystania z licencji oraz przeniesienia autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu przepisów prawa autorskiego – w odniesieniu do programu komputerowego – bez pobrania należności na rzecz placówek oświatowych, o których mowa w ust. 2. 2. Przez placówki oświatowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się szkoły i przedszkola publiczne i niepubliczne, szkoły wyższe i placówki opiekuńczo-wychowawcze. Art. 215 1. Zwalnia się od usługi kulturalne świadczone na terytorium kraju przez: 1) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną; 2) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. 2. Przepis art. 213 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do usług, o których mowa w ust. 1 pkt 1. 3. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności o których mowa w tym przepisie, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. 4. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do: 1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2) wstępu: a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego, b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych, c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym; 3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą; 4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach; 5) działalności agencji informacyjnych; 6) usług wydawniczych; 7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem art. 223; 8) usług ochrony praw. Art. 216 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju: 1) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze; 2) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz podmiotów leczniczych na terenie ich przedsiębiorstw, w których wykonywana jest działalność lecznicza;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

60


3) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów: a) lekarza i lekarza dentysty, b) pielęgniarki i położnej, c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), d) psychologa; 4) świadczenie usług, o których mowa w pkt 1 i 3, jeżeli usługi te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów, o których mowa w pkt 1 i 3; 5) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez uczelnie medyczne; 6) usługi turnusów rehabilitacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, z późn. zm) świadczone na zasadach określonych w tej ustawie oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1 ustawy; 7) usługi transportu sanitarnego; 8) zapewnienie usług personelu przez kościoły oraz związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, lub przez instytucje filozoficzne, w celu zapewnienia dla tej działalności opieki duchowej - dla działalności o której mowa w pkt 1; 9) świadczenie usług przez techników dentystycznych w ramach wykonywania ich zawodu, jak również dostawę protez dentystycznych lub sztucznych zębów przez dentystów oraz techników dentystycznych. 2. Przepis art. 213 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do usług zwolnionych na podstawie ust. 1, 2, 5 i 6. Art. 217 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju: 1) usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, wykonywane przez: a) regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej, b) wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę: – domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające zezwolenie wojewody, – placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze, c) placówki specjalistycznego poradnictwa, d) inne niż wymienione w lit. a–c placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę, e) specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie; 2) usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1; 3) usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywane: a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o systemie oświaty, b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat; 4) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej. 2. Przepis art. 213 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do usług zwolnionych na podstawie ust. 1 pkt. 1-3. Art. 218 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju usługi zakwaterowania: 1) w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków szkół prowadzących te bursy i internaty; 2) w domach studenckich świadczone na rzecz studentów i doktorantów uczelni prowadzących te domy studenckie;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

61


3) świadczone na rzecz uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1 i 2, pod warunkiem że szkoły lub uczelnie mają z tymi podmiotami zawarte umowy dotyczące zakwaterowania swoich uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów; 4) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej. 2. Zwalnia się świadczenie na terytorium kraju usługi obozów, kolonii lub usługi o podobnym charakterze, organizowane przez szkoły i inne jednostki objęte ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm, świadczone wyłącznie na rzecz dzieci i młodzieży z tych szkół i jednostek. Art. 219 Zwalnia się świadczone na terytorium kraju usługi pocztowe oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną – realizowane przez operatora obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych. Art. 220 1. Zwalnia się świadczone na terytorium kraju usługi oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, realizowane przez: 1) kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, 2) organizacje powołane do realizacji celów o charakterze politycznym, związkowym, patriotycznym, filozoficznym, filantropijnym lub obywatelskim – w zakresie interesu zbiorowego swoich członków, wykonywane na rzecz ich członków w zamian za składki, których wysokość i zasady ustalania wynikają z przepisów statutowych tych podmiotów, pod warunkiem że podmioty te nie są nastawione na osiąganie zysków, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji, 2. Zwalnia się usługi zapewnienia personelu przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w celu zapewnienia opieki duchowej. 3. Przepis art. 213 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do usług zwolnionych na podstawie ust. 1. 4. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tym przepisie, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Art. 221 1. Zwalnia się usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że: 1) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim; 2) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków; 3) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. 2. Przepis art. 213 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do usług zwolnionych na podstawie ust. 1. 3. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności o których mowa w tym przepisie, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Art. 222 Zwalnia się usługi świadczone na terytorium kraju przez niezależne grupy osób, na rzecz swoich członków, których działalność jest zwolniona od podatku lub w zakresie której członkowie ci nie są uznawani za podatników, w celu świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności zwolnionej lub wyłączonej od podatku, w przypadku gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków zwrotu kosztów do wysokości kwoty indywidualnego udziału przypadającego na każdego z

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

62


nich w ogólnych wydatkach tych grup, poniesionych we wspólnym interesie, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji. Art. 223 Zwalnia się świadczone na terytorium kraju usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczone przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, z wyłączeniem: 1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2) usług w zakresie produkcji filmów reklamowych i promocyjnych; 3) usług reklamowych i promocyjnych; 4) działalności agencji informacyjnych. Art. 224 1. Zwalnia się: 1) nieodpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, które uprzednio zostały sfinansowane ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 2 i 3; 2) usługi o podwyższonej opłacie świadczone na terytorium kraju, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), świadczone w celu zebrania środków pieniężnych w trakcie zbiórki publicznej organizowanej przez organizację pożytku publicznego, z wyjątkiem usług przedpłaconych. 2. Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się bezzwrotne środki, o których mowa w art. 194 ust. 3 i 4. 3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki: 1) dostawca publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, zwany dalej "dostawcą usługi", zawarł z organizacją pożytku publicznego pisemną umowę dotyczącą przekazania tej organizacji kwoty należnej, w części przekraczającej kwotę zatrzymywaną przez dostawcę usługi, z tytułu świadczonych usług o podwyższonej opłacie dla realizacji zbiórek publicznych przez tę organizację; 2) w umowie, o której mowa w pkt 1, został podany numer lub numery, wykorzystywane do świadczenia usługi o podwyższonej opłacie, okres, w którym numer lub numery będą udostępnione na potrzeby zbiórki publicznej, cena jednostkowa usługi ze wskazaniem kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi; 3) dostawca usługi posiada kopię pozwolenia na przeprowadzenie przez organizację pożytku publicznego zbiórki publicznej, uzyskanego zgodnie z przepisami o zbiórkach publicznych; 4) kwota otrzymana za wykonane usługi o podwyższonej opłacie udokumentowana fakturami, o których mowa w pkt 5, z wyjątkiem części tej kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi, zostanie w terminie 45 dni od końca miesiąca, w którym dostawca usługi otrzymał tę kwotę, przekazana na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego; 5) w fakturach za usługi telekomunikacyjne zostanie wyszczególniona liczba połączeń zrealizowanych z wykorzystaniem numeru lub numerów, o których mowa w pkt 2, oraz wartość tych usług z uwzględnieniem kwot, które mają być przekazane organizacji pożytku publicznego, oraz kwot zatrzymywanych przez dostawcę usługi; 6) nabywca usługi o podwyższonej opłacie nie otrzymuje w zamian innego świadczenia, w tym również w postaci prawa do udziału w losowaniu nagród, z wyjątkiem potwierdzenia zainicjowania połączenia, w tym w formie połączenia zwrotnego; 7) organizacja pożytku publicznego nie dokonuje żadnych świadczeń na rzecz dostawcy usługi z tytułu zawarcia umowy, o której mowa w pkt 1, lub w związku z nią, z wyjątkiem informowania o uczestniczeniu dostawcy usługi w zbiórce publicznej, o wysokości kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi z tytułu wykonywanej usługi oraz przekazywania danych dotyczących dostawcy usługi, w tym jego logo, podczas rozpowszechniania informacji, o których mowa w pkt 2; 8) przed rozpoczęciem świadczenia usługi na podstawie umowy, o której mowa w pkt 1, dostawca usługi podaje do publicznej wiadomości informację o wysokości kwoty zatrzymywanej, o której mowa w pkt 2. 4. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się do kwoty należnej z tytułu wykonywanych usług o podwyższonej opłacie, w części przekraczającej kwotę zatrzymywaną przez dostawcę usługi. Art. 225 Zwalnia się: 1) czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych; 2) usługi świadczone pomiędzy: a) jednostkami budżetowymi,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

63


b) samorządowymi zakładami budżetowymi, c) jednostkami budżetowymi i samorządowymi zakładami budżetowymi - z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 145-158, 180 i 181 załącznika nr 2 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej. Art. 226 Zwalnia się świadczenie usług międzynarodowego przewozu drogowego polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państw trzecich, które nie pobierają podatków lub opłat o podobnym charakterze od przewozów osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium kraju, przez podatników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania lub pobytu poza terytorium kraju. Art. 227 Zwalnia się następujące usługi wykonywane na terytorium kraju: 1) czynności wykonywane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków spółdzielni będących właścicielami lokali mieszkalnych lub na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych; 2) czynności wykonywane na rzecz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych, za które są pobierane opłaty zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, z późn. zm.); 3) usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe, z wyłączeniem usług związanych z zakwaterowaniem (symbol PKWiU 55); 4) dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów; 5) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste przeznaczonych na cele rolnicze; 6) usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 68.32.11.0 i PKWiU ex 68.32.12.0). PODROZDZIAŁ 3. ZWOLNIENIE WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY TOWARÓW. Art. 228 Zwalnia się wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów: 1) do których miałyby zastosowanie przepisy art. 204, 205, 209 ust. 1 pkt 6; 2) których import na warunkach określonych w przepisach dotyczących importu towarów byłby zwolniony od podatku; 3) które zostały objęte na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju. Art. 229 1. Zwalnia się wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przemieszczonych na terytorium kraju przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz w przypadku, gdy na tych towarach mają zostać na terytorium kraju wykonane usługi na rzecz tego podatnika. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że towary po wykonaniu usług zostaną przemieszczone niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 90 dni, czasowo na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione, w celu wykonania na tych towarach usług, przed przemieszczeniem ich na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione. Art. 230 1. Zwalnia się wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów wprowadzanych do składu celnego. 2. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że: 1) towary przeznaczone są do odprzedaży w składzie celnym podatnikowi;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

64


2) towary znajdują się pod dozorem celnym i zostały ujęte w ewidencji towarowej, prowadzonej zgodnie z odrębnymi przepisami; 3) podatnik złoży najpóźniej w terminie określonym do złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, do których ma zastosowanie ust. 1, informację o skorzystaniu ze zwolnienia od podatku; informacja powinna określać wartość towarów objętych tym zwolnieniem. PODROZDZIAŁ 4. ZWOLNIENIE IMPORTU TOWARÓW. Art. 231 1. Zwalnia się import: 1) towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń w rozumieniu przepisów celnych; 2) towarów objętych procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych; 3) złota przez Narodowy Bank Polski; 4) powracających z terytorium państwa trzeciego, zwolnionych od cła towarów, dokonywany przez podatnika, który wcześniej wywiózł te towary; 5) do portów przez podmioty zajmujące się rybołówstwem morskim ich własnych połowów, niebędących jeszcze przedmiotem dostawy, w stanie nieprzetworzonym lub po zakonserwowaniu dla celów dokonania dostawy; 6) ludzkich organów i mleka kobiecego; 7) krwi, osocza w pełnym składzie, komórek krwi lub preparatów krwiopochodnych pochodzenia ludzkiego, niebędących lekami; 8) walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem przedmiotów kolekcjonerskich, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną; 9) towarów przez siły zbrojne państw innych niż Rzeczpospolita Polska będących sygnatariuszami Traktatu Północnoatlantyckiego do użytku własnego takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych; 10) gazu w systemie gazowym lub gazu wprowadzanego do systemu gazowego lub sieci gazociągów kopalnianych ze statków przewożących gaz, a także energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej; 11) towarów objętych: a) procedurą tranzytu, składu celnego, przetwarzania pod kontrolą celną, w rozumieniu przepisów celnych, b) procedurą dopuszczenia do obrotu uprzednio wywiezionych w ramach procedury uszlachetniania biernego, jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów, a naprawa dokonywana jest nieodpłatnie w wykonaniu umowy gwarancyjnej - pod warunkiem że na podstawie przepisów celnych nie powstał obowiązek uiszczenia cła; 2. Zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 5, nie stosuje się, jeżeli na podstawie przepisów celnych powstaje obowiązek uiszczenia cła. Art. 232 Na potrzeby stosowania art. 233 - 270: 1) za napoje alkoholowe uważa się piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, koniaki, likiery lub napoje spirytusowe i inne podobne, klasyfikowane według kodów objętych pozycjami od 2203 do 2209 Nomenklatury Scalonej (CN); 2) za tytoń i wyroby tytoniowe uważa się wyroby klasyfikowane według kodów objętych pozycjami od 2401 do 2403 Nomenklatury Scalonej (CN); 3) za rzeczy osobistego użytku uważa się towary bezpośrednio używane przez osobę fizyczną lub wykorzystywane w gospodarstwie domowym, jeżeli ich ilość lub rodzaj nie wskazują na przeznaczenie handlowe lub do działalności gospodarczej, a także przenośny sprzęt niezbędny do wykonywania przez osobę zainteresowaną zawodu; 4) kwoty wyrażone w euro przelicza się przy zastosowaniu kursu obowiązującego w pierwszym dniu roboczym października poprzedniego roku podatkowego, publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przy czym wyrażone w złotych kwoty wynikające z przeliczenia zaokrągla się do pełnych

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

65


złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. Art. 233 1. Zwalnia się import towarów w przypadku, gdy miejscem przeznaczenia tych towarów jest terytorium innego państwa członkowskiego i wywóz z terytorium kraju tych towarów nastąpi w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że importer, który dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT UE i w momencie importu podał obowiązujący go numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w art. 30 ustawy, oraz: 1) przedstawił dowód, że importowane towary przeznaczone są do transportu lub wysyłki z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego; 2) podał numer identyfikacyjny VAT: a) nadany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 178 ustawy, albo b) nabywcy towarów nadany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 172 ustawy; 3) w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, przedstawi dokumenty, o których mowa w ust. 3 lub 4; 4) w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym dokonywany jest import towarów, nie naruszył warunku, o którym mowa w pkt 3, w odniesieniu do towarów importowanych w okresie 17 miesięcy poprzedzających miesiąc importu towarów. Jeżeli warunek ten został naruszony, importer składa właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu towarów w trybie właściwym dla zabezpieczenia należności celnych na podstawie przepisów celnych zabezpieczenie w wysokości równej kwocie podatku, który nie zostanie zapłacony. 3. Importer jest obowiązany do przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w sprawie importu dokumentów potwierdzających wykazanie w informacji podsumowującej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1. 4. W przypadku, gdy w informacji podsumowującej oprócz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, wykazywane są również inne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i nie jest możliwa identyfikacja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, importer przedstawia zaświadczenie wydane przez właściwy organ podatkowy potwierdzające złożenie przez importera informacji podsumowującej w zakresie tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. 5. Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, w zakresie złożonego zabezpieczenia kwoty podatku, który nie został uiszczony, nie stosuje się po przedstawieniu właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu towarów dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono zabezpieczenie. 6. W przypadku gdy importer, który złożył zabezpieczenie kwoty podatku, nie przedstawi w terminie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono zabezpieczenie, kwotę nieuiszczonego podatku właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów pokrywa z zabezpieczenia. Art. 234 1. Zwalnia się import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego; 2) rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego; 3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania; 4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego. 2. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

66


1) 2) 3) 4) 3. 4.

5.

6.

napojów alkoholowych; tytoniu i wyrobów tytoniowych; środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej; artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej. Import rzeczy osobistego użytku jest zwolniony od podatku, jeżeli rzeczy zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na terytorium kraju, z zachowaniem warunku określonego w ust. 4. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy, o których mowa w ust. 1, dokonanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, rzeczy te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także do importu rzeczy stanowiących mienie osoby fizycznej, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu przed dniem przeniesienia przez tę osobę miejsca zamieszkania na terytorium kraju, jeżeli osoba ta zobowiąże się do przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi celnemu takiego zobowiązania oraz zostanie złożone zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. Termin określony w ust. 1 pkt 1 liczy się od dnia dopuszczenia towaru do obrotu na terytorium kraju. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także: 1) do importu rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej, która miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres krótszy niż 12 miesięcy, ale nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że nie miała wpływu na skrócenie okresu tego zamieszkania; 2) w przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 1, nie zachowała terminu określonego w ust. 3, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Art. 235 1. Zwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 3, rzeczy osobistego użytku, w tym także rzeczy nowych, należących do osoby przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju w związku z zawarciem związku małżeńskiego, jeżeli osoba ta miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę tego miejsca. 2. Zwolnienie od podatku stosuje się także do importu prezentów zwyczajowo ofiarowanych w związku z zawarciem związku małżeńskiego przez osoby, o których mowa w ust. 1, przesyłanych przez osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, pod warunkiem że wartość poszczególnych prezentów nie jest wyższa niż kwota wyrażona w złotych odpowiadająca równowartości 1 000 euro. 3. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się do: 1) napojów alkoholowych; 2) tytoniu i wyrobów tytoniowych. 4. Towary, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają zwolnieniu od podatku, jeżeli zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 4 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego przez osobę uprawnioną do zwolnienia od podatku, i jeżeli osoba ta przedstawiła dokument potwierdzający zawarcie związku małżeńskiego. 5. Zwolnienie od podatku stosuje się także do towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu przez osobę uprawnioną do korzystania ze zwolnienia przed ustalonym dniem zawarcia związku małżeńskiego, nie wcześniej jednak niż 2 miesiące przed tym dniem, jeżeli zostanie złożone zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. 6. Towary, o których mowa w ust. 1 i 2, przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania o tym organu celnego. 7. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 6, rzeczy te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej przez organ celny dla tego dnia. Art. 236 1. Zwalnia się od podatku import rzeczy pochodzących ze spadku otrzymanych przez: 1) osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium kraju, lub 2) prowadzącą działalność niedochodową osobę prawną posiadającą siedzibę na terytorium kraju. 2. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

67


1) 2) 3) 4)

napojów alkoholowych; tytoniu i wyrobów tytoniowych; środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej; artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej, używanych do wykonywania zawodu lub zajęcia przez osobę zmarłą; 5) zapasów surowców, półproduktów lub wyrobów gotowych; 6) żywego inwentarza i zapasów produktów rolnych, których ilość jest większa niż przeznaczona na niezbędne potrzeby domowe rodziny. 3. Rzeczy, o których mowa w ust. 1, podlegają zwolnieniu od podatku, jeżeli zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 2 lat, licząc od dnia ostatecznego nabycia spadku przez osobę uprawnioną. Okres ten może być wydłużony przez właściwy organ podatkowy w wyjątkowych przypadkach. Art. 237 1. Zwalnia się od podatku import wyposażenia, materiałów szkolnych i innych artykułów stanowiących zwykłe wyposażenie pokoju studenta lub ucznia, należących do osoby przybywającej na terytorium kraju w celu nauki, jeżeli są one wykorzystywane na potrzeby osobiste studenta lub ucznia. 2. Na potrzeby stosowania ust. 1 przez: 1) ucznia lub studenta rozumie się osobę zapisaną do placówki edukacyjnej w celu uczęszczania na kursy w pełnym wymiarze przez nią oferowane; 2) wyposażenie rozumie się bieliznę i pościel, jak również ubrania stare lub nowe; 3) materiały szkolne rozumie się przedmioty i instrumenty (łącznie z kalkulatorami i maszynami do pisania) zwykle używane przez uczniów lub studentów do nauki. Art. 238 1. Zwalnia się od podatku import towarów umieszczonych w przesyłkach wysyłanych z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do odbiorcy przebywającego na terytorium kraju, pod warunkiem że łączna wartość towarów w przesyłce nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 22 euro. 2. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do: 1) napojów alkoholowych; 2) tytoniu i wyrobów tytoniowych; 3) perfum i wód toaletowych. 3. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do towarów importowanych w drodze zamówienia wysyłkowego. Art. 239 1. Zwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 2, towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe; 2) odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki; 3) przesyłki mają charakter okazjonalny. 2. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku w ramach następujących norm: 1) napoje alkoholowe: a) napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy objętościowej alkoholu powyżej 22%, alkohol etylowy nieskażony o mocy objętościowej alkoholu wynoszącej 80% i więcej - 1 litr, lub b) napoje otrzymywane w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o mocy objętościowej alkoholu nieprzekraczającej 22%, wina musujące, wina wzmacniane - 1 litr lub c) wina inne niż musujące - 2 litry; 2) tytoń i wyroby tytoniowe: a) papierosy - 50 sztuk, lub b) cygaretki (cygara o ciężarze nie większym niż 3g) - 25 sztuk, lub c) cygara - 10 sztuk, lub d) tytoń do palenia - 50 g; 3) perfumy - 50 g lub wody toaletowe - 0,25 l; 4) kawa - 500g lub ekstrakty i esencje kawy - 200g; 5) herbata - 100g lub ekstrakty i esencje herbaty - 40 g.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

68


3. Zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli wartość przesyłki nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 45 euro. 4. Towary, o których mowa w ust. 2, zawarte w przesyłce w ilościach przekraczających określone limity podlegają całkowitemu wyłączeniu ze zwolnienia. Art. 240 1. Zwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 3-5, środków trwałych i innego wyposażenia, należących do przedsiębiorcy wykonującego w celach zarobkowych i na własny rachunek działalność gospodarczą, który zaprzestał prowadzenia tej działalności na terytorium państwa trzeciego i zamierza wykonywać podobną działalność na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) środki trwałe i inne wyposażenie były używane przez przedsiębiorcę w miejscu poprzedniego wykonywania działalności przez okres co najmniej 12 miesięcy przed dniem zaprzestania działalności przedsiębiorstwa na terytorium państwa trzeciego; 2) środki trwałe i inne wyposażenie są przeznaczone na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego; 3) rodzaj i ilość przywożonych rzeczy odpowiadają rodzajowi i skali działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę. 2. W przypadku korzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, przez właściciela gospodarstwa rolnego zwolniony od podatku jest także import żywego inwentarza. 3. Zwolnienia od podatku nie stosuje się w przypadku zaprzestania działalności w związku z połączeniem się przedsiębiorców lub nabyciem albo przejęciem w posiadanie przez przedsiębiorcę krajowego zorganizowanej części mienia przedsiębiorcy zagranicznego, jeżeli nie powoduje to rozpoczęcia prowadzenia nowej działalności. 4. Zwolnienia od podatku nie stosuje się również do: 1) środków transportu, które nie służą do wykonywania działalności gospodarczej; 2) towarów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta; 3) paliwa; 4) zapasów surowców, półproduktów i wyrobów gotowych; 5) inwentarza żywego stanowiącego własność przedsiębiorcy, który prowadzi działalność w zakresie obrotu zwierzętami hodowlanymi. 5. Środki trwałe i inne wyposażenie podlegają zwolnieniu od podatku, jeżeli zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy, licząc od dnia zaprzestania działalności przedsiębiorstwa na terytorium państwa trzeciego. 6. Środki trwałe i inne wyposażenie, zwolnione od podatku, przez 12 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu, nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania o tym organu celnego. W odniesieniu do wypożyczania lub przekazania okres ten może być w uzasadnionych przypadkach wydłużony do 36 miesięcy przez naczelnika urzędu skarbowego. 7. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 i 2, dokonanych przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 6, rzeczy te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 8. Do osób wykonujących wolne zawody, które uzyskały prawo do wykonywania takich zawodów na terytorium kraju, oraz do osób prawnych nieprowadzących działalności gospodarczej, które przenoszą swoją działalność z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, ust. 1-7 stosuje się odpowiednio. Art. 241 1. Zwalnia się od podatku import produktów rolnych oraz produktów hodowli, pszczelarstwa, ogrodnictwa i leśnictwa, uzyskanych w gospodarstwach zlokalizowanych na terytorium państwa trzeciego, graniczących z terytorium kraju, prowadzonych przez rolnika prowadzącego główne gospodarstwo rolne na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) w przypadku produktów hodowli - produkty uzyskano od zwierząt wyhodowanych na terytorium kraju lub dopuszczonych do obrotu na terytorium kraju; 2) produkty te zostały poddane jedynie zabiegom, które zwykle są dokonywane po ich zebraniu lub wyprodukowaniu; 3) zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu tych produktów jest dokonywane przez rolnika lub w jego imieniu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

69


2. Do produktów rybołówstwa i gospodarki rybnej prowadzonej przez polskich rybaków w wodach płynących i jeziorach stanowiących granicę Rzeczypospolitej Polskiej oraz do produktów łowiectwa prowadzonego przez polskich myśliwych na tych jeziorach i wodach płynących przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Art. 242 Zwalnia się od podatku import, na zasadzie wzajemności, nasion, nawozów i produktów służących do uprawy ziemi i roślin, przeznaczonych do wykorzystania w gospodarstwach znajdujących się na terytorium kraju, prowadzonych przez osoby prowadzące główne gospodarstwo zlokalizowane na terytorium państwa trzeciego graniczące z terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) ilość przywożonych produktów nie przekracza ilości niezbędnej do uprawy lub prowadzenia danego gospodarstwa; 2) zgłoszenie celne produktów jest dokonywane przez rolnika lub w jego imieniu. Art. 243 1. Zwalnia się od podatku import towarów przywożonych w bagażu osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 300 euro. 2. W przypadku podróżnych w transporcie lotniczym i morskim zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do importu towarów, których wartość nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 430 euro. 3. Do celów stosowania progów pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie można dzielić wartości jednego towaru. 4. Jeżeli łączna wartość towarów przywożonych przez podróżnego przekracza wartości kwot wyrażonych w złotych, o których mowa w ust. 1-3, zwolnienie od podatku jest udzielane do wysokości tych kwot w stosunku do towarów, które mogłyby być objęte takim zwolnieniem, gdyby były przywiezione oddzielnie. 5. Przez bagaż osobisty, o którym mowa w ust. 1, rozumie się cały bagaż, który podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym, wjeżdżając na terytorium kraju, jak również bagaż, który przedstawi on później organom celnym, pod warunkiem przedstawienia dowodu, że bagaż ten był zarejestrowany jako bagaż towarzyszący w momencie wyruszenia w podróż przez przedsiębiorstwo, które było odpowiedzialne za jego przewóz. Bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 264. 6. Przez przywóz o charakterze niehandlowym, o którym mowa w ust. 1, rozumie się przywóz spełniający następujące warunki: 1) odbywa się okazjonalnie; 2) obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. 7. Na potrzeby stosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 2, przez: 1) podróżnych w transporcie lotniczym rozumie się wszystkich pasażerów podróżujących drogą powietrzną, z wyłączeniem prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym; prywatne loty o charakterze rekreacyjnym oznaczają użycie statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną lub prawną korzystającą z niego na zasadzie najmu lub w jakikolwiek inny sposób, w celach innych niż zarobkowe, w szczególności w celu innym niż przewóz pasażerów lub towarów lub świadczenie usług za wynagrodzeniem lub wykonywanie zadań organów publicznych; 2) podróżnych w transporcie morskim rozumie się wszystkich pasażerów podróżujących drogą morską, z wyłączeniem prywatnych rejsów morskich o charakterze rekreacyjnym; prywatne rejsy morskie o charakterze rekreacyjnym oznaczają użycie pełnomorskiej jednostki pływającej przez jej właściciela lub inną osobę fizyczną lub prawną korzystającą z niej na zasadzie najmu lub w jakikolwiek inny sposób, w celach innych niż zarobkowe, w szczególności w celu innym niż przewóz pasażerów lub towarów lub świadczenie usług za wynagrodzeniem lub wykonywanie zadań organów publicznych. 8. Zwalnia się od podatku import towarów w ramach następujących norm: 1) napoje alkoholowe, jeżeli są przywożone przez podróżnego, który ukończył 17 lat: a) napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy objętościowej alkoholu powyżej 22%, alkohol etylowy nieskażony o mocy objętościowej alkoholu wynoszącej 80% i więcej – 1 litr, lub b) alkohol i napoje alkoholowe o mocy objętościowej alkoholu nieprzekraczającej 22% – 2 litry, i c) wina niemusujące – 4 litry, i d) piwa – 16 litrów;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

70


2) wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie lotniczym lub transporcie morskim przez podróżnego, który ukończył 17 lat: a) papierosy – 200 sztuk, lub b) cygaretki (cygara o masie nie większej niż 3 g/sztukę) – 100 sztuk, lub c) cygara – 50 sztuk, lub d) tytoń do palenia – 250 g; 3) wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie innym niż lotniczy lub morski przez podróżnego, który ukończył 17 lat: a) papierosy – 40 sztuk, lub b) cygaretki (cygara o masie nie większej niż 3 g/sztukę) – 20 sztuk, lub c) cygara – 10 sztuk, lub d) tytoń do palenia – 50 g. 9. Zwalnia się od podatku import napojów alkoholowych, jeżeli są przywożone przez podróżnego, który ukończył 17 lat, który ma miejsce zamieszkania w strefie nadgranicznej lub jest pracownikiem zatrudnionym w strefie nadgranicznej, lub jest członkiem załogi środków transportu wykorzystywanych do podróży z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju w ramach następujących norm: 1) napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy objętościowej alkoholu powyżej 22%, alkohol etylowy nieskażony o mocy objętościowej alkoholu wynoszącej 80% i więcej – 0,5 litra, lub 2) alkohol i napoje alkoholowe o mocy objętościowej alkoholu nieprzekraczającej 22% – 0,5 litra, i 3) wina niemusujące – 0,5 litra, i 4) piwa – 2 litry. 10. W przypadku gdy podróżny, o którym mowa w ust. 9, udowodni, że udaje się poza strefę nadgraniczną w kraju lub nie wraca ze strefy nadgranicznej sąsiadującego terytorium państwa trzeciego, zastosowanie ma zwolnienie, o którym mowa w ust. 8. Jeżeli jednak pracownik zatrudniony w strefie nadgranicznej lub członek załogi środka transportu wykorzystywanego do podróży z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, przywozi towary w ramach wykonywania pracy, zastosowanie ma zwolnienie, o którym mowa w ust. 9. 11. Przez pracownika zatrudnionego w strefie nadgranicznej, o którym mowa w ust. 9 i 10, rozumie się każdą osobę, której zwykła działalność zawodowa wymaga przekroczenia granicy w jej dniach pracy. 12. Zwolnienie w ramach norm, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 i ust. 9, można stosować do dowolnego połączenia różnych rodzajów alkoholu i napojów alkoholowych, o których mowa w ust. 8 pkt 1 lit. a i b i ust. 9 pkt 1 i 2, pod warunkiem że suma wartości procentowych wykorzystywanych z poszczególnych zwolnień nie przekracza 100%. 13. Zwolnienie w ramach norm, o którym mowa w ust. 8 pkt 2 i 3, można stosować do dowolnego połączenia wyrobów tytoniowych, pod warunkiem że suma wartości procentowych wykorzystywanych z poszczególnych zwolnień nie przekracza 100%. 14. Do ogólnej wartości kwot, o których mowa w ust. 1 i 2, wyrażonych w złotych nie jest wliczana: 1) wartość towarów, o których mowa w ust. 8 i 9; 2) wartość paliwa, o którym mowa w ust. 5; 3) wartość bagażu osobistego, importowanego czasowo lub importowanego po jego czasowym wywozie; 4) wartość produktów leczniczych niezbędnych do spełnienia osobistych potrzeb podróżnego. 15. Przepisy ust. 1-14 stosuje się również, jeżeli podróżny, którego podróż obejmowała tranzyt przez terytorium państwa trzeciego lub rozpoczynała się na jednym z terytoriów, o których mowa w art. 2 pkt 3 lit. b i c, nie jest w stanie wykazać, że towary przewożone w jego bagażu osobistym zostały nabyte na ogólnych zasadach opodatkowania na terytorium Unii Europejskiej i nie dotyczy ich zwrot podatku lub podatku od wartości dodanej. Przelot bez lądowania nie jest uważany za tranzyt. Art. 244 1. Zwalnia się od podatku import: 1) zwierząt specjalnie przygotowanych do użytku laboratoryjnego; 2) nieprodukowanych na terytorium kraju substancji biologicznych lub chemicznych, nadających się głównie do celów naukowych, przywożonych w ilościach, które nie wskazują na przeznaczenie handlowe. 2. Zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że towary są przeznaczone dla: 1) instytucji publicznych, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych, albo dla wydzielonych jednostek tych instytucji, jeżeli podstawową działalnością tych jednostek jest prowadzenie badań naukowych lub edukacja; 2) prywatnych instytucji, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

71


Art. 245 1. Zwalnia się od podatku import: 1) substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego; 2) odczynników do badania grupy krwi; 3) odczynników do badania rodzajów tkanek; 4) opakowań specjalnie przystosowanych do przewozu towarów określonych w pkt 1-3 oraz rozpuszczalników i dodatków potrzebnych do ich użycia, jeżeli są przywożone jednocześnie z tymi towarami. 2. Na potrzeby stosowania ust. 1 przez: 1) substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego rozumie się ludzką krew i jej pochodne: cała krew ludzka, wysuszone ludzkie osocze, ludzka albumina i roztwory stałe białka ludzkiego osocza, ludzka immunoglobulina i ludzki fibrynogen; 2) odczynniki do badania grupy krwi rozumie się wszystkie odczynniki, ludzkie, zwierzęce, roślinne i innego pochodzenia, stosowane do badania krwi i do badania niezgodności krwi; 3) odczynniki do badania rodzajów tkanek rozumie się wszystkie odczynniki ludzkie, zwierzęce, roślinne i innego pochodzenia, stosowane do oznaczania typów ludzkich tkanek. 3. Zwolnienie od podatku towarów, o których mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) towary są przeznaczone dla instytucji lub laboratoriów prowadzących działalność medyczną lub naukową niemającą charakteru handlowego; 2) towarowi towarzyszy certyfikat wydany przez odpowiednie władze państwa wysyłki; 3) towar jest przewożony w pojemniku opatrzonym etykietą identyfikacyjną. Art. 246 Zwalnia się od podatku import przesyłek zawierających próbki substancji posiadających atest Światowej Organizacji Zdrowia i przeznaczonych do kontroli jakości surowców używanych do produkcji środków farmaceutycznych i leków, przywożonych dla instytucji powołanych do tego celu. Art. 247 Zwalnia się od podatku import środków farmaceutycznych i leków przeznaczonych do użytku medycznego dla ludzi lub zwierząt przybyłych z terytorium państwa trzeciego uczestniczących w międzynarodowych imprezach sportowych organizowanych na terytorium kraju, jeżeli ich ilość i rodzaj są odpowiednie do celu, w jakim są przywożone, i do czasu trwania imprezy sportowej. Art. 248 1. Zwalnia się od podatku import: 1) leków, odzieży, środków spożywczych, środków sanitarno-czyszczących i innych rzeczy służących zachowaniu lub ochronie zdrowia oraz artykułów o przeznaczeniu medycznym, przywożonych przez organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, przeznaczonych do nieodpłatnej dystrybucji wśród osób potrzebujących pomocy; 2) towarów przesyłanych nieodpłatnie przez osoby mające swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa trzeciego, przeznaczonych dla organizacji społecznych lub jednostek organizacyjnych statutowo powołanych do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, wykorzystywanych do zebrania funduszy w trakcie zbiórek publicznych organizowanych na rzecz osób potrzebujących pomocy; 3) wyposażenia i materiałów biurowych przesyłanych nieodpłatnie przez osoby mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa trzeciego, przeznaczonych dla organizacji społecznych lub jednostek organizacyjnych statutowo powołanych do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, wykorzystywanych jedynie do tej działalności. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie wyłącznie do organizacji społecznych lub jednostek organizacyjnych, w których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od podatku towarów. 3. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do: 1) napojów alkoholowych; 2) tytoniu i wyrobów tytoniowych; 3) kawy i herbaty; 4) środków transportu, z wyjątkiem ambulansów. 4. Towary, o których mowa w ust. 1, mogą być użyczane, wydzierżawiane, wynajmowane lub odstępowane wyłącznie do celów określonych w ust. 1 pkt 1 i 2, po uprzednim zawiadomieniu organu celnego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

72


5. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia towarów zwolnionych od podatku, o których mowa w ust. 1, w celu innym niż uprawniający do zwolnienia od podatku, towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 6. Organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne, które przestają spełniać warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia lub które zamierzają używać towarów zwolnionych od podatku do celów innych niż określone w ust. 1, są obowiązane poinformować o tym organ celny. 7. Towary pozostające w posiadaniu organizacji społecznej lub jednostki organizacyjnej, która przestała spełniać warunki do korzystania ze zwolnienia od podatku, są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu, w którym przestały spełniać te warunki, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 8. Towary używane przez organizację społeczną lub jednostkę organizacyjną, korzystającą ze zwolnienia od podatku, do celów innych niż określone w ust. 1, są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu, w którym uzyskały nowe zastosowanie, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. Art. 249 1. Zwalnia się od podatku import towarów specjalnie przystosowanych do celów rehabilitacji społecznej, zawodowej i medycznej oraz pomocy naukowej, kulturalnej i podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych, jeżeli towary te są przywożone przez organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne, których podstawowym celem statutowym jest rehabilitacja oraz pomoc naukowa i kulturalna tym osobom, oraz jeżeli zostały oddane takim instytucjom bezpłatnie i bez uzyskania korzyści ekonomicznych ze strony dającego. 2. Zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się także do importu: 1) części zamiennych, elementów i specjalnego wyposażenia, przeznaczonych do towarów, o których mowa w ust. 1; 2) narzędzi używanych do konserwacji, kontroli, kalibrowania lub naprawy towarów, o których mowa w ust. 1 - pod warunkiem że te części, elementy, wyposażenie lub narzędzia zostały przywiezione jednocześnie z towarami, o których mowa w ust. 1, lub zostały przywiezione później, jeżeli można jednoznacznie stwierdzić, że są przeznaczone do takich towarów, które wcześniej zostały zwolnione od podatku. 3. Towary zwolnione od podatku mogą być użyczane, wydzierżawiane, wynajmowane lub odstępowane wyłącznie do celów określonych w ust. 1, po uprzednim zawiadomieniu organu celnego. 4. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia towarów zwolnionych od podatku, w celu innym niż uprawniający do zwolnienia od podatku, towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 5. Towary zwolnione od podatku mogą być użyczane, wynajmowane lub odstępowane, nieodpłatnie lub za opłatą, przez obdarowane organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne w celach niekomercyjnych osobom, o których mowa w ust. 1, bez uiszczania podatku. 6. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia towarów zwolnionych od podatku, o których mowa w ust. 1, w celu innym niż uprawniający do zwolnienia od podatku, towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 7. Organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne, które przestają spełniać warunki upoważniające do skorzystania ze zwolnienia lub które zamierzają używać towarów zwolnionych od podatku do celów innych niż przewidziane w tym artykule, są obowiązane poinformować o tym organ celny. 8. Towary pozostające w posiadaniu organizacji społecznej lub jednostki organizacyjnej, która przestała spełniać warunki do korzystania ze zwolnienia od podatku, podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek obowiązujących w dniu, w którym wygasły te warunki, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. 9. Towary używane przez organizację społeczną lub jednostkę organizacyjną korzystającą ze zwolnienia od podatku do celów innych niż określone w ust. 1, podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek obowiązujących w dniu, w którym uzyskały nowe zastosowanie, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. Art. 250 1. Zwalnia się od podatku import towarów:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

73


2. 3. 4. 5.

6.

7.

1) przywożonych przez państwowe jednostki organizacyjne, organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, jeżeli są przeznaczone do bezpłatnego: a) rozdania ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy, lub b) oddania do dyspozycji ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy i pozostają własnością tych jednostek,, 2) przywożonych przez jednostki ratownictwa, przeznaczonych na ich potrzeby, w związku z prowadzonymi przez nie działaniami. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie do organizacji społecznych i jednostek organizacyjnych, w których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od podatku towarów. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do materiałów i sprzętu przeznaczonych do odbudowy terenów dotkniętych klęską żywiołową lub katastrofą. Towary, o których mowa w ust. 1, mogą być użyczane, wydzierżawiane, wynajmowane lub odstępowane wyłącznie do celów określonych w ust. 1 pkt 1 i 2, po uprzednim zawiadomieniu organu celnego. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia towarów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, uznaje się, że obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów nie powstaje, jeżeli: 1) towary będą używane w celu, który uprawniałby do skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie ust. 1, oraz 2) organ celny, który przyjął zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia do obrotu towaru zwolnionego od podatku, zostanie niezwłocznie poinformowany o odstąpieniu. Towary użyte przez organizację uprawnioną do zwolnienia do celów innych niż określone w ust. 1 są opodatkowane podatkiem w wysokości obowiązującej w dniu, w którym zostaną wykorzystane w innym celu, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny.

Art. 251 1. Zwalnia się od podatku import: 1) odznaczeń przyznanych przez rządy państw trzecich osobom mającym miejsce zamieszkania na terytorium kraju; 2) pucharów, medali i podobnych przedmiotów o charakterze symbolicznym, które zostały przyznane na terytorium państwa trzeciego osobom mającym miejsce zamieszkania na terytorium kraju, w uznaniu zasług za działalność w dowolnej dziedzinie lub zasług związanych ze szczególnymi wydarzeniami, jeżeli są przywożone na terytorium kraju przez osobę nagrodzoną; 3) pucharów, medali i podobnych przedmiotów o charakterze symbolicznym ofiarowanych nieodpłatnie przez władze państw obcych lub osoby mające siedzibę na terytorium państwa trzeciego, przywożonych w celu przyznania ich na terytorium kraju za zasługi określone w pkt 2; 4) pucharów, medali oraz pamiątek o charakterze symbolicznym i o niewielkiej wartości, przeznaczonych do bezpłatnego rozdania osobom mającym miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego podczas kongresów lub podobnych imprez o charakterze międzynarodowym odbywających się na terytorium kraju, jeżeli ich ilość nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. 2. Zwolnienie od podatku stosuje się, jeżeli osoba zainteresowana udokumentuje, że spełnia warunki określone w ust. 1. Art. 252 1. Zwalnia się od podatku import towarów: 1) przywożonych na terytorium kraju przez osoby, które składały oficjalną wizytę na terytorium państwa trzeciego i otrzymanych w związku z tą wizytą jako podarunki od przyjmujących je władz; 2) przywożonych przez osoby przybywające na terytorium kraju z oficjalną wizytą, z zamiarem wręczenia ich w charakterze podarunków władzom polskim; 3) przesyłanych jako podarunki, w dowód przyjaźni lub życzliwości, przez władze lub przedstawicieli państw obcych oraz zagraniczne organizacje prowadzące działalność o charakterze publicznym, które mieszczą się na terytorium państwa trzeciego, polskim władzom lub organizacjom prowadzącym działalność o charakterze publicznym. 2. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do: 1) napojów alkoholowych; 2) tytoniu i wyrobów tytoniowych.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

74


3. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) towar stanowi podarunek o charakterze okazjonalnym; 2) ilość lub rodzaj towaru nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. Art. 253 Zwalnia się od podatku, na zasadzie wzajemności, import: 1) darów ofiarowanych panującym i głowom państw oraz osobom, które zgodnie z przepisami międzynarodowymi korzystają z takich samych przywilejów; 2) towarów przeznaczonych do wykorzystania lub użycia przez panujących i głowy państw obcych oraz ich oficjalnych przedstawicieli w okresie ich oficjalnego pobytu na terytorium kraju. Art. 254 1. Zwalnia się od podatku import próbek towarów mających nieznaczną wartość i mogących służyć jedynie uzyskaniu zamówień na towary tego samego rodzaju, które mają być przywiezione na terytorium kraju. 2. Za próbkę towaru, o której mowa w ust. 1, uważa się niewielką ilość towaru, reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, pod warunkiem że sposób prezentacji i jakość czynią je bezużytecznymi dla celów innych niż promocja. 3. Organ celny, przyjmując zgłoszenie celne obejmujące próbki, o których mowa w ust. 1, może uzależnić zwolnienie tych próbek od podatku od pozbawienia ich wartości handlowej przez przedarcie, przedziurkowanie, naniesienie nieusuwalnych i widocznych znaków lub w inny sposób pozwalający na zachowanie przez ten towar charakteru próbek. Art. 255 Zwalnia się od podatku import materiałów drukowanych o charakterze reklamowym, w szczególności katalogi, cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe dotyczące towarów przeznaczonych do sprzedaży lub wynajmu albo związane ze świadczeniem usług przewozowych, handlowych, bankowych lub ubezpieczeniowych, przywożonych przez osobę mającą siedzibę na terytorium państwa trzeciego, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) na materiałach w sposób widoczny jest umieszczona nazwa przedsiębiorstwa, które produkuje, sprzedaje lub wynajmuje towary albo oferuje usługi, do których one się odnoszą; 2) przesyłka zawiera jeden dokument albo jeden egzemplarz każdego dokumentu, jeżeli składa się ona z wielu dokumentów; 3) w przypadku przesyłek zawierających wiele kopii jednego dokumentu ich łączny ciężar brutto nie przekracza 1 kg; 4) przesyłka nie znajduje się w serii przesyłek przekazywanych przez nadawcę temu samemu odbiorcy. Art. 256 Zwalnia się od podatku import towarów innych niż określone w art. 255 spełniających wyłącznie funkcje reklamowe i nieposiadających wartości handlowej, przesyłanych nieodpłatnie przez dostawcę swoim odbiorcom. Art. 257 1. Zwalnia się od podatku, z zastrzeżeniem ust. 3, import: 1) niewielkich próbek towarów wytwarzanych na terytorium państwa trzeciego, jeżeli łącznie spełniają następujące warunki: a) są bezpłatnie przywożone z terytorium państwa trzeciego lub są uzyskiwane na imprezach, o których mowa w ust. 2, z towarów przywiezionych z terytorium państwa trzeciego, b) są przeznaczone wyłącznie do bezpłatnego rozdania, c) mogą być używane wyłącznie w celu reklamy i mają niewielką wartość jednostkową, d) ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i wystawców, pozostaje w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy, e) nie nadają się do obrotu handlowego i, jeżeli ich charakter na to pozwala, znajdują się w opakowaniach zawierających mniejszą ilość towaru niż najmniejsze opakowania takiego towaru znajdujące się w obrocie handlowym; 2) towarów przywożonych wyłącznie w celu demonstracji maszyn i urządzeń wytwarzanych na terytorium państwa trzeciego, jeżeli: a) są przeznaczone do zużycia lub ulegają zniszczeniu w trakcie trwania imprezy, oraz b) ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i wystawców, pozostaje w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

75


3) materiałów o niewielkiej wartości przeznaczonych do budowy, wyposażenia i dekoracji stoisk wystawców zagranicznych, w szczególności farby, lakiery, tapety i inne materiały, jeżeli zostaną zużyte lub zniszczone; 4) drukowanych materiałów, katalogów, prospektów, cenników, plakatów reklamowych, ilustrowanych i nieilustrowanych kalendarzy, nieoprawionych fotografii i innych towarów dostarczonych bezpłatnie, w celu wykorzystania ich do reklamy towarów wytwarzanych na terytorium państwa trzeciego, jeżeli: a) są przeznaczone do bezpłatnego rozdania, b) ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i wystawców, pozostaje w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy. 2. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że towary są przeznaczone na: 1) wystawy, targi, salony i podobne imprezy o charakterze handlowym, przemysłowym, rolnym lub rzemieślniczym; 2) wystawy lub imprezy organizowane w celach charytatywnych; 3) wystawy lub imprezy organizowane w celach naukowych, technicznych, rzemieślniczych, artystycznych, edukacyjnych, kulturalnych, sportowych, religijnych, związanych z działalnością związków zawodowych, turystycznych lub w celu promowania współpracy międzynarodowej; 4) spotkania przedstawicieli organizacji międzynarodowych; 5) uroczystości i spotkania o charakterze oficjalnym lub upamiętniającym określone zdarzenia. 3. Niekonfekcjonowane próbki środków spożywczych i napojów, spełniające warunki określone w ust. 1 pkt 1, podlegają zwolnieniu od podatku, jeżeli są bezpłatnie konsumowane na imprezach, o których mowa w ust. 2. 4. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie dotyczy: 1) napojów alkoholowych; 2) tytoniu i wyrobów tytoniowych; 3) paliw stałych, ciekłych i gazowych. Art. 258 1. Zwalnia się od podatku import towarów przeznaczonych do badań, analiz lub prób mających na celu określenie ich składu, jakości lub innych parametrów technicznych, przeprowadzanych w celu uzyskania informacji lub w ramach testów o charakterze przemysłowym lub handlowym, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) towary poddawane badaniom, analizom lub próbom zostaną w całości zużyte lub zniszczone w trakcie ich wykonywania; 2) badania, analizy lub próby nie stanowią promocji handlowej; 3) ilości towarów ściśle odpowiadają celowi, do którego realizacji są przywożone. 2. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do importu towarów, które nie uległy zniszczeniu lub zużyciu w trakcie badań, analiz lub prób, pod warunkiem że produkty powstałe po ich przeprowadzeniu za zgodą organu celnego zostaną: 1) całkowicie zniszczone lub pozbawione wartości handlowej, lub 2) staną się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, bez obciążania go kosztami, lub 3) zostaną wywiezione z terytorium UE. 3. Jeżeli towary powstałe po przeprowadzeniu badań, analiz lub prób są dopuszczane do obrotu, podlegają one opodatkowaniu podatkiem według stawek obowiązujących w dniu zakończenia tych badań, analiz lub prób, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. Jeżeli osoba zainteresowana, za zgodą organu celnego i na warunkach określonych przez organ celny, przetworzy pozostałe produkty na odpady lub złom, wysokość podatku określa się, uwzględniając stawki i wartości właściwe dla tych produktów w dniu ich powstania. Art. 259 Zwalnia się od podatku import znaków, wzorów, szkiców lub projektów oraz towarzyszącej im dokumentacji i wniosków patentowych, przeznaczonych dla instytucji właściwych do spraw ochrony praw autorskich lub patentów. Art. 260 Zwalnia się od podatku import: 1) folderów, broszur, książek, czasopism, przewodników, oprawionych lub nieoprawionych plakatów, nieoprawionych fotografii i powiększeń fotograficznych, ilustrowanych lub nieilustrowanych map geograficznych, ilustrowanych kalendarzy, których głównym celem jest zachęcanie do wyjazdów zagranicznych, w szczególności do uczestnictwa w spotkaniach lub imprezach o charakterze kulturalnym, turystycznym, sportowym, religijnym lub zawodowym, pod warunkiem że towary te: a) są przeznaczone do bezpłatnego rozdania, oraz

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

76


b) nie zawierają więcej niż 25% powierzchni prywatnej reklamy, oraz c) mają charakter materiałów promocyjnych; 2) wykazów i spisów hoteli zagranicznych wydawanych przez urzędowe instytucje turystyczne lub pod ich patronatem oraz rozkładów jazdy środków transportu działających na terytorium państwa trzeciego, jeżeli dokumenty te nie zawierają więcej niż 25% powierzchni prywatnej reklamy; 3) materiałów wysyłanych akredytowanym przedstawicielom lub korespondentom instytucji turystycznych i nieprzeznaczonych do rozdania, a w szczególności roczniki, spisy abonentów telefonicznych lub teleksowych, spisy hoteli, katalogi targowe, próbki wyrobów rzemieślniczych o nieznacznej wartości, dokumentacja na temat muzeów, uniwersytetów, uzdrowisk lub innych podobnych instytucji. Art. 261 1. Zwalnia się od podatku, z zastrzeżeniem ust. 2, import: 1) dokumentów przysyłanych bezpłatnie organom władzy publicznej; 2) publikacji rządów państw obcych oraz publikacji organizacji międzynarodowych przeznaczonych do bezpłatnego rozdania; 3) dokumentów wyborczych, w szczególności kart do głosowania, list wyborczych w wyborach organizowanych przez organy mające swoje siedziby na terytorium państwa trzeciego; 4) przedmiotów mających służyć jako dowody lub do podobnych celów przed sądami lub innymi organami władzy publicznej; 5) wzorów podpisów i drukowanych okólników zawierających podpisy, które są przesyłane w ramach zwyczajowej wymiany informacji między służbami publicznymi lub organami bankowymi; 6) urzędowych wydawnictw przeznaczonych dla Narodowego Banku Polskiego; 7) raportów, sprawozdań z działalności, ulotek informacyjnych, prospektów, blankietów przedpłat i innych dokumentów przedsiębiorstw mających swoją siedzibę na terytorium państwa trzeciego i przeznaczonych dla posiadaczy lub subskrybentów papierów wartościowych emitowanych przez te przedsiębiorstwa; 8) zapisanych nośników, w szczególności w formie perforowanych kart, zapisów dźwiękowych i mikrofilmów, wykorzystywanych do przekazywania informacji, przesyłanych bezpłatnie odbiorcy, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji; 9) akt, dokumentacji archiwalnych, formularzy i innych dokumentów, które mają być wykorzystane w trakcie międzynarodowych spotkań, konferencji lub kongresów oraz sprawozdań z tych imprez; 10) planów, rysunków technicznych, odbitek, opisów i innych podobnych dokumentów przywożonych w celu uzyskania lub realizacji zamówień poza terytorium UE lub w celu uczestnictwa w konkursach organizowanych na terytorium kraju; 11) dokumentów przeznaczonych do wykorzystania w trakcie egzaminów organizowanych na terytorium kraju przez instytucje mające swoją siedzibę poza terytorium UE; 12) formularzy przeznaczonych do wykorzystania jako urzędowe dokumenty w międzynarodowym ruchu pojazdów lub w transporcie towarów, odbywających się na podstawie umów międzynarodowych; 13) formularzy, etykiet, biletów i podobnych dokumentów wysyłanych przez przedsiębiorstwa przewozowe lub przedsiębiorstwa hotelarskie, mające siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej, biurom podróży mającym siedzibę na terytorium kraju; 14) formularzy, biletów, konosamentów, listów przewozowych lub innych dokumentów handlowych lub urzędowych, które zostały użyte w obrocie gospodarczym; 15) urzędowych druków dokumentów wydawanych przez władze państw trzecich lub organy międzynarodowe oraz druków odpowiadających międzynarodowym wzorom w celu ich dystrybucji, przesyłanych przez stowarzyszenia mające siedzibę na terytorium państwa trzeciego odpowiednim stowarzyszeniom mającym siedzibę na terytorium kraju; 16) fotografii, slajdów i mat stereotypowych do fotografii, w tym zawierających opisy, przesyłanych agencjom prasowym lub wydawcom gazet lub czasopism; 17) towarów określonych w załączniku nr 6 do ustawy produkowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub jedną z jej specjalistycznych agencji bez względu na cel, w jakim mają być wykorzystane; 18) artykułów kolekcjonerskich i dzieł sztuki, o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, które nie są przeznaczone na sprzedaż i które są importowane przez muzea, galerie i inne instytucje, pod warunkiem że artykuły te są przywożone bezpłatnie, a jeżeli za opłatą, to nie są dostarczone przez podatnika; 19) publikacji oficjalnych wydawanych z upoważnienia państwa eksportującego, instytucji międzynarodowych, władz i organów regionalnych lub lokalnych na mocy prawa obowiązującego w państwie eksportującym, a także druków rozprowadzanych w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego albo wyborami narodowymi w państwie, w którym te druki są tworzone przez zagraniczne

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

77


organizacje polityczne, oficjalnie uznane za takie organizacje, w zakresie, w jakim te publikacje i druki podlegały opodatkowaniu w państwie eksportującym i nie były objęte zwrotem podatku. 2. Zwolnienie od podatku stosuje się, jeżeli dokumenty i towary określone w ust. 1 nie mają wartości handlowej. Art. 262 Zwalnia się od podatku import materiałów wykorzystywanych do mocowania i zabezpieczania towarów w trakcie ich transportu z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, w szczególności sznurów, słomy, płótna, papieru, kartonu, drewna, tworzywa sztucznego, które ze swojej natury nie służą do powtórnego użytku. Art. 263 Zwalnia się od podatku import ściółki, nawozów, pasz, przywożonych w środkach transportu wykorzystywanych do przewozu zwierząt z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, przeznaczonych dla zwierząt w trakcie ich transportu. Art. 264 1. Zwalnia się od podatku import: 1) paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach: a) prywatnych środków transportu, b) środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej, c) specjalnych kontenerów - w ilości do 200 litrów na środek transportu; 2) paliwa w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne środki transportu, przeznaczone do zużycia w tych pojazdach, nie więcej jednak niż 10 litrów; 3) niezbędnych do eksploatacji środków transportu smarów znajdujących się w tych środkach. 4) import paliwa, zwolnionego od cła na podstawie przepisów celnych, przewożonego w standardowych zbiornikach w ilości nieprzekraczającej: a) 600 litrów, w przypadku paliwa przewożonego w standardowym zbiorniku handlowego pojazdu samochodowego służącego do przewozu więcej niż dziewięciu osób włącznie z kierowcą, b) 600 litrów, w przypadku paliwa przewożonego w standardowym zbiorniku handlowego pojazdu samochodowego innego niż wymieniony w lit. a, c) 200 litrów paliwa przewożonego w standardowym zbiorniku pojemnika specjalnego przeznaczenia; 5) import paliwa zwolnionego od cła na podstawie przepisów celnych, przewożonego w standardowych zbiornikach statków powietrznych lub jednostek pływających. 2. Na potrzeby stosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 1: 1) za standardowy zbiornik uważa się zbiornik paliwa, który: a) jest montowany na stałe przez producenta we wszystkich środkach transportu lub cysternach takiego samego typu jak dany środek transportu lub cysterna i który pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do napędu środka transportu lub funkcjonowania systemu chłodzenia i innych systemów działających w środku transportu lub cysternie, lub b) jest przystosowany do środków transportu pozwalających na bezpośrednie wykorzystanie gazu jako paliwa lub do działania innych systemów, w które może być wyposażony środek transportu, lub c) jest montowany na stałe przez producenta we wszystkich kontenerach tego samego typu co dany kontener i którego stałe wmontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do pracy w czasie transportu systemów chłodzenia i innych systemów, w jakie kontenery specjalne mogą być wyposażone; 2) za środek transportu przeznaczony do działalności gospodarczej uważa się każdy mechaniczny pojazd drogowy wykorzystywany w działalności gospodarczej, w tym ciągnik z naczepą lub bez naczepy, który ze względu na rodzaj, budowę lub wyposażenie jest przeznaczony do przewozu towarów lub więcej niż dziewięciu osób razem z kierowcą, a także specjalistyczny mechaniczny pojazd drogowy; 3) za kontener specjalny uważa się każdy kontener wyposażony w specjalnie zaprojektowane instalacje systemów chłodzenia, systemów natleniania, systemów izolacji cieplnej lub innych systemów; 4) za prywatny środek transportu uważa się każdy mechaniczny pojazd drogowy inny niż wymieniony w pkt 2. 3. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. 4. W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

78


Art. 265 Zwalnia się od podatku import towarów przywożonych z terytorium państwa trzeciego przez upoważnione organizacje w celu wykorzystania ich do budowy, utrzymania lub ozdoby cmentarzy, grobów i pomników upamiętniających ofiary wojny pochowane na terytorium kraju. Art. 266 Zwalnia się od podatku import: 1) trumien zawierających zwłoki i urn z prochami zmarłych, jak również kwiatów, wieńców i innych przedmiotów ozdobnych zwykle im towarzyszących; 2) kwiatów, wieńców i innych przedmiotów ozdobnych przywożonych przez osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, udające się na pogrzeby lub przybywające w celu udekorowania grobów znajdujących się na terytorium kraju, jeżeli ich ilość nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. Art. 267 Zwalnia się od podatku import towarów przeznaczonych do użytku: 1) urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych na terytorium kraju, a także organizacji międzynarodowych mających siedzibę lub placówkę na terytorium kraju; 2) osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin; 3) osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin; 4) osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych na terytorium kraju - na zasadzie wzajemności i pod warunkiem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu osobom innym niż wymienione w pkt 1-4. Art. 268 1. Zwalania się od podatku import towarów przez instytucje lub organy Unii Europejskiej, posiadające siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium kraju - do celów służbowych tych instytucji lub organów. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie, pod warunkiem że towary nie będą przeznaczone na cel inny niż wskazany w ust. 1 oraz nie będą odprzedawane (zbywane) przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu instytucjom lub organom innym niż wymienione w tym przepisie. Art. 269 1. Zwalnia się od podatku import towarów w przypadku, gdy miejscem przeznaczenia tych towarów jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i wywóz z terytorium kraju tych towarów nastąpi w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że importer, który dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT UE i w momencie importu podał swój ważny numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w art. 30 ustawy, przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz: 1) przedstawił dowód wskazujący, że importowane towary przeznaczone są do transportu lub wysyłki z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego; 2) podał ważny numer identyfikacyjny VAT: a) przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 178, albo b) nabywcy towarów przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 172 ustawy, 3) w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, przedstawi dokumenty, o których mowa w ust. 3 lub 4, 4) w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym dokonywany jest import towarów, nie naruszył warunku, o którym mowa w pkt 3, w odniesieniu do towarów importowanych w okresie 17

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

79


3. 4.

5. 6.

miesięcy poprzedzających import towarów. Jeżeli warunek ten został naruszony, importer składa organowi celnemu w trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych zabezpieczenie w wysokości równej kwocie podatku, który nie zostanie uiszczony. Importer jest obowiązany do przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających wykazanie w informacji podsumowującej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1. W przypadku gdy w informacji podsumowującej oprócz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, wykazywane są również inne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i nie jest możliwa identyfikacja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, importer przedstawia zaświadczenie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego potwierdzające złożenie przez importera informacji podsumowującej w zakresie tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, w zakresie złożonego zabezpieczenia kwoty podatku, który nie został uiszczony, nie stosuje się po przedstawieniu organowi celnemu dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono zabezpieczenie. W przypadku gdy importer, który złożył zabezpieczenie kwoty podatku, nie przedstawi w terminie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono zabezpieczenie, kwotę nieuiszczonego podatku organ celny pokrywa z zabezpieczenia.

Art. 270 1. Zwalnia się od podatku, z zastrzeżeniem ust. 2: 1) import paliw, olejów i smarów, zwanych dalej „paliwami", przez siły zbrojne Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego, o których mowa w ust. 6, oraz przez siły zbrojne Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczących w Partnerstwie dla Pokoju, przeznaczonych wyłącznie do użytku w służbowych pojazdach, statkach powietrznych i okrętach sił zbrojnych lub ich personelu cywilnego, podczas ich pobytu na terytorium kraju; 2) import towarów przez Kwaterę Główną Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego, zwaną dalej "Kwaterą", o ile ich rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone na potrzeby własne Kwatery, w celu utworzenia, budowy oraz działalności Kwatery; 3) import towarów przez Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, przeznaczonych do jego wyłącznego użytku, z zastrzeżeniem pkt 4; 4) import towarów przez Kwaterę oraz Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, których rodzaje i ilość określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, przeznaczonych na zaopatrzenie barów, mes i kantyn Kwatery, i tam sprzedawanych, oraz barów, mes i kantyn Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy zlokalizowanych na jego terenie; 5) import rzeczy osobistego użytku oraz służących do użytku domowego lub zawodowego, w tym mebli i zmechanizowanego sprzętu gospodarstwa domowego, stanowiących własność personelu zagranicznego Kwatery i członków jego rodzin lub osób upoważnionych Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe, z zachowaniem następujących norm ilościowych: a) samochód osobowy - 2 sztuki na osobę, która ukończyła 18 lat, b) przyczepka towarowa - 2 sztuki na rodzinę, c) samochód kempingowy albo przyczepa kempingowa - 1 sztuka na rodzinę, d) motocykl - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 lat, e) turystyczna łódź motorowa - 1 sztuka na rodzinę; 6) dostawę towarów w barach, mesach i kantynach Kwatery oraz w barach, mesach i kantynach Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy zlokalizowanych na jego terenie; 7) import towarów przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub na ich rzecz przeznaczonych do ich wyłącznego użytku służbowego lub też do zaopatrzenia ich wojskowej usługowej działalności wspierającej, o której mowa w art. 23 tej umowy, zgłaszanych na zaświadczeniu określonym w art. XI ust. 4 Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r., jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych; 8) import rzeczy przeznaczonych do osobistego użytku i mebli przez członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a, c, d i g Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w okresie 12 miesięcy od momentu pierwszego przybycia tej osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe, z zachowaniem następujących norm ilościowych: a) samochód osobowy - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 rok życia, b) przyczepka towarowa - 1 sztuka na rodzinę,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

80


2.

3.

4.

5.

6.

c) samochód kempingowy albo przyczepa kempingowa - 1 sztuka na rodzinę, d) motocykl - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 lat, e) turystyczna łódź motorowa - 1 sztuka na rodzinę; 9) import towarów przeznaczonych do osobistego lub domowego użytku lub do konsumpcji, innych niż napoje alkoholowe, tytoń i wyroby tytoniowe, przez członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a, c, d i g Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem wojskowego urzędu pocztowego, w czasie wykonywania zadań na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe; 10) dostawę towarów i świadczenie usług w ramach działalności związanej z prowadzeniem wojskowej usługowej działalności wspierającej, założonej, utrzymywanej i prowadzonej przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych w obrębie uzgodnionych obiektów i terenów, zgodnie z art. 23 Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunkiem zastosowania zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, jest przedłożenie organowi celnemu: 1) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokumentów, z których wynika, że sprowadzane paliwa zostaną wykorzystane zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub osoba używająca te paliwa jest członkiem personelu cywilnego sił zbrojnych oraz że nie będą podlegały żadnym innym czynnościom określonym w art. 8; 2) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4, dokumentów, z których wynika, że towary są sprowadzane przez Kwaterę lub Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy; 3) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 5 oraz pkt 8 i 9, dokumentów, z których wynika, że osoba dokonująca importu należy do personelu zagranicznego Kwatery lub jest członkiem rodziny personelu zagranicznego albo osobą upoważnioną Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy albo należy do członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych albo personelu cywilnego, członków ich rodzin albo pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych w rozumieniu Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem, że towary te nie będą przeznaczone na cel inny niż wskazany w ust. 1 pkt 5 oraz pkt 8 i 9 oraz nie będą odprzedawane (zbywane) przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu osobom innym niż wymienione w tych przepisach, z zastrzeżeniem ust. 3; 4) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, zaświadczenia określonego w art. XI ust. 4 Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r., potwierdzającego, że siły zbrojne Stanów Zjednoczonych w rozumieniu Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będą odbiorcą importowanych towarów. Za odprzedaż (zbycie), o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie uznaje się przekazania towarów, z wyjątkiem środków transportu, na rzecz organizacji pożytku publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje. Kradzież środków transportu, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 8, lub ich utrata na skutek całkowitego zniszczenia, wyłączającego, na podstawie odrębnych przepisów, jego ponowne dopuszczenie do ruchu drogowego, nie narusza warunków zwolnienia przewidzianych w ust. 2 pkt 3, pod warunkiem posiadania, przez podmioty korzystające z takiego zwolnienia, zaświadczenia, wydanego przez właściwy organ Policji w kraju lub za granicą, stwierdzającego dokonanie kradzieży pojazdu lub jego zniszczenie. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, należy przedstawić: 1) Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie - w przypadku personelu zagranicznego Kwatery lub członków rodziny personelu zagranicznego; 2) Naczelnikowi Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy - w przypadku osób upoważnionych Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy; 3) Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ostródzie - w przypadku członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych albo personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych w rozumieniu Umowy o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez siły zbrojne Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego, rozumie się siły zbrojne, o których mowa w art. I ust. 1 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257 oraz z 2008 r. Nr 170, poz. 1052), posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju - do celów służbowych takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

81


Art. 271 Zwolnienia, o których mowa w art. 228 – 267, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 243 i art. 261 ust. 1 pkt 19. Art. 272 Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne niż określone w art. 201 – 271 zwolnienia, uwzględniając: 1) specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami; 2) przebieg realizacji budżetu państwa; 3) potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem zwolnienia; 4) przepisy Unii Europejskiej. DZIAŁ VIII. PODATEK NALICZONY, ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE, ZWROT PODATKU. ROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE Art. 273 1. Podatnik podatku, o którym mowa w art. 6 i art. 8, ma prawo do zadeklarowania podatku naliczonego, jeżeli prawidłowo udokumentuje zakupy towarów lub usług ściśle związanych z czynnościami dającymi prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony lub do zwrotu tego podatku. 2. Podatkiem naliczonym jest podatek należny z tytułu czynności, na podstawie których zostały nabyte towary lub usługi określone w ust. 1, jeżeli czynności te są wykonane na terytorium kraju oraz opodatkowane stawką 23%, 8% lub 5%, a podatnik, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności, prawidłowo wykonał obowiązki dotyczące udokumentowania. 3. Podatek naliczony zmniejsza kwotę podatku należnego za dany lub przyszłe okresy rozliczeniowe podatnika lub podlega zwrotowi. 4. Podatnik podatku jest obowiązany do skorygowania podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w art. 297 – 314.

ROZDZIAŁ 2. ZASADY OKREŚLANIA PODATKU NALICZONEGO. Art. 274 1. Podatnik podatku może zmniejszyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony, jeżeli nabyte towary albo usługi mają ścisły związek z wykonywaniem: 1) czynności opodatkowanych na terytorium kraju stawką 23%, 8% i 5%; 2) czynności, o których mowa w pkt 1, których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju; 3) czynności o których mowa w art. 48 ust. 1 i 3, niepodlegających opodatkowaniu; 4) czynności wymienionych w art. 209 ust. 1 pkt. 1-5, których miejscem świadczenia jest terytorium państw trzecich, z zastrzeżeniem ust. 2; 5) czynności wymienionych w art. 209 ust. 1 pkt. 1-5, jeżeli usługi dotyczą bezpośrednio towarów eksportowanych, z zastrzeżeniem ust. 2; 6) dostawy towarów, o której mowa w art. 206 ust. pkt 1. 2. Przepis ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do podatników podatku, o których mowa w art. 6 ust. 3, będących jednocześnie podatnikami podatku o podobnym charakterze w rozumieniu art. 9 ust. 2. 3. Przepis ust. 1 pkt 5 ma zastosowanie pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów, z których wynika związek podatku naliczonego z eksportem towarów. Art. 275 1. Prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony powstaje w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy dotyczący czynności tworzących podatek naliczony, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Podatnik może zmniejszyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony w okresie rozliczeniowym, w którym: 1) otrzymał fakturę lub dokument celny dotyczący nabytych towarów lub usług;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

82


3. 4.

5.

6.

2) powstał podatek należny z tytułu nabycia towarów lub usług, z tytułu których obowiązek podatkowy ciąży na podatniku; 3) dokonał zapłaty w przypadku, o którym mowa w art. 277. Podatnik może zmniejszyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony również w jednym z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, następujących po okresie, o którym mowa w ust. 2. W przypadku nabycia towarów i usług od podatnika stosującego metodę kasową przez podatnika niestosującego tej metody, podatnik może zmniejszyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony określoną w tej fakturze w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym: 1) uregulował całość lub część należności na rzecz małego podatnika; 2) przypada 90. dzień od dnia otrzymania towaru lub wykonania usługi, w przypadkach innych niż określone w pkt 1 i 2. Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 1 - 4, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia podatku należnego. W przypadku podatników obowiązanych do dokonywania korekt kwot podatku naliczonego, część kwoty podatku naliczonego obniżającą kwotę podatku należnego oblicza się w oparciu o proporcję właściwą dla roku podatkowego, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego niezależnie od terminu obniżenia kwoty podatku.

Art. 276 1. Podatek naliczony ustalany jest na podstawie dokumentów określających podatek należny z tytułu czynności związanych z nabyciem towarów i usług. 2. Dokumentami określonymi w ust. 1 są: 1) faktury otrzymane od dostawcy lub usługodawcy; 2) faktury otrzymane z tytułu zapłaty za towar lub usługę, jeżeli powstał z tego tytułu podatek należny; 3) dokumenty celne; 4) deklaracje importowe; 5) faktury wewnętrzne w przypadku, gdy obowiązek podatkowy ciąży na podatniku jako nabywcy towarów lub usługobiorcy, w tym z tytułu importu usług, a także z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 6) rejestr, w przypadku stosowania przez podatnika procedury uproszczonej, polegającej na wpisie do rejestru zgodnie z przepisami celnymi. 3. Jeżeli podatnik otrzyma fakturę korygującą, która rodzi obowiązek obniżenia kwoty podatku naliczonego, jest obowiązany do tego obniżenia w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał tę fakturę. 4. Jeżeli podatnik nie zmniejszył kwoty podatku należnego o podatek naliczony określony w fakturze, której dotyczy faktura korygująca, a prawo do takiego obniżenia mu przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku naliczonego następuje w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał fakturę korygującą. 5. W przypadku otrzymania faktury korygującej, w której kwota podatku naliczonego ulega zwiększeniu albo duplikatu faktury, podatnik uwzględnia ją w podatku naliczonym za okres, w którym otrzymał fakturę korygującą lub duplikat. Art. 277 1. Zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u podatnika będącego nabywcą produktów rolnych podatek naliczony, o którym mowa w art. 273 ust. 2, w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że: 1) nabycie produktów rolnych jest związane z czynnościami, o których mowa w art. 274 ust. 1; 2) zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego; 3) w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty należności za produkty rolne zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie tych produktów albo na fakturze potwierdzającej zakup produktów rolnych podano dane identyfikacyjne dokumentu stwierdzającego dokonanie zapłaty. 2. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dotyczy tej części zapłaty, która stanowi różnicę między kwotą należności za dostarczone produkty rolne a kwotą należności za towary i usługi dostarczone rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę tych produktów rolnych. 3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do dokumentów stwierdzających dokonanie zapłaty w formie zaliczki po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 278 ust. 2. W przypadku gdy zaliczki obejmują całą kwotę należności z tytułu nabycia produktów rolnych, przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, pod warunkiem że podatnik po dokonaniu nabycia produktów rolnych wystawi i wyda rolnikowi ryczałtowemu dokument

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

83


potwierdzający nabycie produktów rolnych, w którym zostaną również wykazane dane identyfikujące dokumenty potwierdzające dokonanie zapłaty zaliczki na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego. Art. 278 1. Za datę dokonania zapłaty uważa się datę wydania dyspozycji bankowej przekazania środków finansowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, jeżeli dyspozycja ta została zrealizowana. 2. Przez należności za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu, rozumie się również potrącenia z tytułu spłat rat pożyczek i zaliczek udzielanych rolnikowi ryczałtowemu dostarczającemu produkty rolne, dokonane przez podatnika nabywającego te produkty, pod warunkiem że: 1) zaliczka została przekazana na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, a na fakturze potwierdzającej zakup produktów rolnych podano dane identyfikacyjne dokumentu potwierdzającego dokonanie tej wpłaty; 2) raty i pożyczki wynikają z umów zawartych w formie pisemnej. 3. Przez należności za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu, rozumie się również potrącenia, jeżeli wynikają z innych ustaw, rozporządzeń Rady UE lub tytułów wykonawczych (egzekucyjnych). Art. 279 1. W przypadku nabycia lub wytworzenia nieruchomości wykorzystywanych przez podatnika podatku jednocześnie na prowadzoną działalność gospodarczą oraz na inne cele, podatek naliczony, o którym mowa w art. 273 ust. 2 stanowi kwota ustalono jako iloczyn: 1) kwot wynikających z faktury dokumentującej nabycie, lub 2) kwot wynikających z faktur z tytułu nabycia towarów i usług wykorzystanych do wytworzenia nieruchomości, przyjętych dla ustalenia wartości początkowej budynku, lokali, budowli lub ich części, oraz ustalonego przez podatnika zakresu wykorzystania nieruchomości do celów działalności gospodarczej. 2. Zakres wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej ustala się jako udział procentowy powierzchni użytkowej nieruchomości, ustalonej dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, w całej powierzchni użytkowej nieruchomości. Art. 280 1. Podatnicy, o których mowa w art. 132, mogą obniżyć kwotę podatku należnego w rozliczeniu za kwartał, w którym: 1) uregulowali całą należność wynikającą z otrzymanej od kontrahenta faktury; 2) dokonali zapłaty podatku wynikającego z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji właściwego organu podatkowego określającej kwotę podatku należnego - nie wcześniej jednak niż z dniem otrzymania faktury lub dokumentu celnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktur i dokumentów celnych otrzymanych i odliczonych od kwoty podatku należnego w deklaracji podatkowej za okres poprzedzający kwartał, za który podatnik będzie stosował metodę kasową. 3. Podatnik, który zrezygnował z metody kasowej lub utracił prawo do stosowania tej metody, podatek naliczony, dla którego prawo do odliczenia powstało, kiedy stosował metodę kasową, i nieodliczoną od kwoty podatku należnego do końca tego okresu, ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w okresie rozliczeniowym, w którym: 1) uregulował kontrahentowi całą należność wynikającą z otrzymanych faktur - w przypadku podatku wynikającego z faktur; 2) dokonał zapłaty podatku - w przypadku podatku wynikającego z dokumentów celnych; 3) dokonali zapłaty podatku wynikającego z decyzji właściwego organu podatkowego określającej kwotę podatku należnego. Art. 281 Podatkiem naliczonym u podatnika, o którym mowa w art. 7 pkt 4, jest kwota stanowiąca równowartość 23% kwoty należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie wyższa jednak niż kwota podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub dokumencie celnym, albo podatku zapłaconego przez tego podatnika od wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka. Art. 282 1. W przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony - kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 273 ust. 2, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

84


2.

3. 4.

5.

6. 7.

8.

9.

podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł. Przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy: 1) pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; 2) pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; 3) pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; 4) pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; 5) pojazdów specjalnych - jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika, że jest to pojazd specjalny; 6) pojazdów samochodowych innych niż wymienione w pkt 1-5, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi: a) 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg, b) 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg, c) 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg; 7) pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie. Przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze stanowi przedmiot działalności podatnika. Dopuszczalna ładowność pojazdów oraz liczba miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 2 pkt 6, określona jest na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 2 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. W przypadku gdy w pojeździe, dla którego wydano zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5, zostały wprowadzone zmiany, w wyniku których pojazd nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, podatnik jest obowiązany do skorygowania kwoty podatku naliczonego na zasadach wskazanych w art. 313. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do importu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, z tym że w przypadku importu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 1, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty wynikającej z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 49 ust. 3 i 4 oraz art. 56 - nie więcej jednak niż 6.000 zł. W przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do nabytych lub importowanych części składowych zużytych do wytworzenia przez podatnika samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów ust. 4-6, jeżeli te samochody i pojazdy zostały zaliczone przez tego podatnika do środków trwałych w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

85


10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić inne niż wymienione w: 1) ust. 2 pkt 5 dokumenty, na podstawie których można stwierdzić, że pojazd jest pojazdem specjalnym; 2) ust. 4 dokumenty, na podstawie których można określić dopuszczalną ładowność pojazdu oraz liczbę miejsc (siedzeń) - uwzględniając konieczność prawidłowej identyfikacji pojazdu na potrzeby skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz przepisy prawa Unii Europejskiej. Art. 283 1. Podatnik nie jest uprawniony do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w przypadku nabycia: 1) usług noclegowych i restauracyjnych, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) paliwa do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów, o których mowa w art. 282; 3) towarów i usług, których nabycie: a) zostało udokumentowane fakturami, które podatnik otrzymał przed dniem utraty zwolnienia określonego w art. 13 i art. 14, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 311, b) nastąpiło w wyniku darowizny lub nieodpłatnego świadczenia usługi. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 nie ma zastosowania do dostawy towarów będących gotowymi posiłkami przeznaczonymi w szczególności dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. 3. Podatnik nie jest uprawniony do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w przypadku gdy: 1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: a) wystawionymi przez podatnika nieistniejącego w chwili ich wystawienia, b) w których kwota podatku wykazana na fakturze posiadanej przez podatnika lub fakturze korygującej jest różna od kwoty wykazanej na egzemplarzu tej faktury posiadanym przez wystawcę; 2) czynność udokumentowana fakturą wystawioną przez podatnika podatku nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku, chyba że nabywca towaru lub usługi uregulował w całości kwotę należności wynikającą z faktury, a podatnik będący wystawcą faktury zadeklarował podatek należny z tego tytułu; 3) wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą czynność; 4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności, b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością; 5) zaświadczenie, o którym mowa w art. 282 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym, 6) wystawiono faktury VAT lub faktury wewnętrzne, w których został wykazany podatek należny w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się podatku należnego na tej fakturze. ROZDZIAŁ 3. ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE. Art. 284 1. Zobowiązaniem podatkowym jest kwota podatku należnego za okres rozliczeniowy wynikająca ze stawek 23%, 8% lub 5% oraz art. 337, chyba że podatnik prawidłowo zmniejszy tę kwotę o podatek naliczony; zobowiązaniem podatkowym jest wówczas nadwyżka kwoty podatku należnego nad podatkiem naliczonym. 2. Zobowiązaniem podatkowym jest również kwota podatku należnego z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 49, art. 55, art. 56 oraz art. 337 ust. 1 i 5. ROZDZIAŁ 4. NADWYŻKA PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM – ZWROT RÓŻNICY PODATKU. Art. 285 1. W przypadku, gdy w okresie rozliczeniowym podatek naliczony jest wyższy od kwoty podatku należnego, różnica podatku: 1) jest podatkiem naliczonym następnego okresu rozliczeniowego, lub 2) podlega zwrotowi na rachunek bankowy podatnika. 2. Zwrot różnicy podatku następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej na rachunek bankowy podatnika, wskazany w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 22. 3. W razie złożenia przez podatnika deklaracji korygującej, w której kwota zwrotu różnicy podatku nie jest wyższa od kwoty początkowo zadeklarowanej, bieg terminu zwrotu różnicy podatku nie zostaje przerwany. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

86


Jeżeli w deklaracji korygującej podatnik wykazuje kwotę różnicy podatku wyższą od początkowo zadeklarowanej, termin zwrotu różnicy biegnie od nowa wyłącznie dla kwoty, o którą podwyższona została kwot różnicy podatku. 4. Zwrot różnicy podatku jest dokonywany na rachunek w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem. Art. 286 1. W przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności, o których mowa w art. 274 podatnikowi przysługuje, na wniosek złożony wraz z deklaracją podatkową, zwrot podatku naliczonego, który zmniejszałby kwotę podatku należnego, w terminie 180 dni od dnia złożenia tego wniosku. 2. Na pisemny wniosek podatnika właściwy organ podatkowy dokonuje zwrotu kwoty podatku naliczonego w terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w tym organie zabezpieczenie majątkowe w wysokości żądanego zwrotu. Art. 287 Na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, właściwy organ podatkowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia deklaracji, w przypadku gdy podatek naliczony za dany okres podatkowy określony z: 1) faktury dokumentującej kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, ze zm.); za zapłatę uważa się także potrącenie, pod warunkiem jego udokumentowania; 2) dokumenty celne, deklaracje importowe oraz decyzje, jeżeli zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów zostało przez podatnika zapłacone; 3) ewidencje importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 50; 4) faktury wewnętrzne z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub towarów i usług nabytych od podmiotu, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy, jeżeli w deklaracji podatkowej został wykazany podatek należny od tych czynności. Art. 288 Różnicę podatku niezwróconą przez właściwy organ podatkowy w terminach, o których mowa w art. 285-287 traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Art. 289. 1. Jeżeli zasadność zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wymaga dodatkowego zweryfikowania, właściwy organ podatkowy może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego, niedużej jednak niż o 90 dni. 2. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ podatkowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Art. 290 1. Jeżeli nastąpi wydłużenie terminu na podstawie art. 289 ust. 1 oraz w przypadku określonym w art. 286 ust. 2, właściwy organ podatkowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu w terminie wymienionym w art. 285 lub art. 282 ust. 2, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w tym organie zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu różnicy podatku. Zwrot różnicy podatku dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia zabezpieczenia. 2. Zabezpieczenie majątkowe, może być złożone w formie: 1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej; 2) poręczenia banku; 3) weksla z poręczeniem wekslowym banku; 4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku; 5) papierów wartościowych na okaziciela o określonym terminie wykupu wyemitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, bankowych papierów wartościowych i listów zastawnych o określonym terminie wykupu, wyemitowanych we własnym imieniu i na własny rachunek przez podmiot mogący być gwarantem lub poręczycielem zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej; 6) weksla – jeżeli dotyczy zwrotu różnicy podatku w wysokości do 5 000 zł. 3. Do zabezpieczeń majątkowych, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 33e-33g Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

87


4. Właściwy organ podatkowy odmawia przyjęcia zabezpieczenia, jeżeli stwierdzi, że złożone zabezpieczenie: 1) nie zapewni pokrycia w całości wypłacanej kwoty zwrotu, lub 2) nie zapewni w sposób pełny pokrycia w terminie wypłacanej kwoty zwrotu - w przypadku zabezpieczenia z określonym terminem ważności. 5. Zabezpieczenie majątkowe zostaje zwolnione w dniu następującym po dniu: 1) zakończenia przez organ podatkowy weryfikacji, o której mowa w art. 289; 2) w którym upłynęło 180 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej, w której była wykazana kwota podatku naliczonego- w przypadku, o którym mowa w art. 286 ust. 1. 6. Zwolnienia zabezpieczenia nie dokonuje się: 1) w przypadku wszczęcia, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej: a) postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia, którego dotyczy zabezpieczenie - do czasu zakończenia tego postępowania, lub b) kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia, którego dotyczy zabezpieczenie - do upływu terminu 90 dni od dnia zakończenia kontroli, jeżeli w tym terminie nie wszczęto postępowania podatkowego; 2) w przypadku wszczęcia postępowania kontrolnego w zakresie rozliczenia, którego dotyczy zabezpieczenie - do czasu zakończenia tego postępowania; 3) w przypadku stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego nienależną lub wyższą od kwoty należnej i ją otrzymał - do czasu uregulowania powstałej zaległości podatkowej. Art. 291 1. Podatnik wymieniony w art. 7 pkt 4 uprawniony do otrzymania zwrotu podatku może otrzymać go do wysokości kwoty określonej w art. 281. 2. Zwrot kwoty podatku, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek podatnika zawarty w deklaracji podatkowej, pod warunkiem dołączenia do niej: 1) dokumentów potwierdzających wywóz nowego środka transportu z terytorium kraju i dostarczenie tego środka do nabywcy na terytorium innego niż terytorium kraju państwa członkowskiego; 2) dokumentu, z którego wynika zwrot podatku, o którym mowa w ust. 1. 3. Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się w przypadku, gdy zwrot podatku, o którym mowa w ust. 1, wynika z dokumentu w formie elektronicznej. W takiej sytuacji podatnik przesyła, w tym udostępnia, w formie elektronicznej ten dokument właściwemu organowi podatkowemu w dniu złożenia deklaracji podatkowej i dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1. 4. Zwrot podatku, o którym mowa w ust. 1, następuje na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej wraz z dokumentami wymaganymi zgodnie z ust. 2 i 3. Przepisy dotyczące przedłużenia terminu zwrotu kwoty podatku określone w ustawie stosuje się odpowiednio. 5. Po dokonaniu zwrotu podatku właściwy organ podatkowy zwraca podatnikowi dokumenty, o których mowa w ust. 2. Art. 292 Osobom fizycznym, przysługuje prawo zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji podatkowej za okres, w którym były podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni. Zwrot różnicy jest dokonywany na rachunek w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Art. 293 1. Byłym wspólnikom spółek przysługuje prawo zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji podatkowej tej spółki za okres, w którym była ona podatnikiem zarejestrowanymi jako podatnik VAT czynny. 2. W przypadku byłych wspólników zwrotu różnicy podatku dokonuje się na podstawie złożonej deklaracji podatkowej wraz z załączonymi do tej deklaracji: 1) umową spółki, aktualną na dzień rozwiązania spółki; 2) wykazem rachunków bankowych byłych wspólników w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub rachunków byłych wspólników w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której są członkami, na które ma być dokonany zwrot różnicy podatku. 3. Zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego w umowie spółki; jeżeli z załączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. 4. Zwrot różnicy podatku jest dokonywany w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej, z której ten zwrot wynika, wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 2.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

88


5. Zwrot różnicy jest dokonywany na rachunek w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wskazany w wykazie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Art. 294 Jeżeli zasadność zwrotu, o którym mowa w art. 292 lub art. 293 wymaga dodatkowego zweryfikowania, właściwy organ podatkowy może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego. Art. 295 1. W przypadku niezłożenia dokumentów, o których mowa w art. 293 ust. 2, kwota zwrotu różnicy podatku składana jest do depozytu organu podatkowego. W przypadku gdy do deklaracji załączono dokumenty, o których mowa w ust. 2, ale w wykazie rachunków, o którym mowa w tym przepisie, nie podano rachunków wszystkich byłych wspólników, do depozytu składana jest kwota zwrotu różnicy podatku w części przypadającej byłemu wspólnikowi, którego rachunku nie podano. 2. Jeżeli zasadność zwrotu, o którym mowa w art. 292 lub art. 293 wymaga dodatkowego zweryfikowania, złożenie do depozytu kwoty zwrotu różnicy podatku następuje po zakończeniu weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego. 3. W przypadku gdy przed upływem terminu zwrotu różnicy podatku, złożono dokumenty, o których mowa w art. 293 ust. 2, a właściwy organ podatkowy przedłużył termin zwrotu, i przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, organ ten wypłaca byłym wspólnikom należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. w art. 293 ust. 2, złożono na 14 dni przed upływem terminu zwrotu lub później, odsetki, o których mowa w zdaniu pierwszym, są naliczane od 15. dnia po dniu złożenia tych dokumentów. Odsetek nie nalicza się od kwoty zwrotu różnicy podatku w części przypadającej byłemu wspólnikowi, którego rachunku nie podano. 4. W przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 292, w stosunku do których właściwy organ podatkowy przedłużył termin zwrotu, i przeprowadzone czynności wykażą zasadność zwrotu, organ ten wypłaca tym osobom należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. 5. Kwota zwrotu różnicy podatku złożona w depozycie nie podlega oprocentowaniu, z zastrzeżeniem ust. 6 6. Oprocentowanie kwoty zwrotu różnicy podatku złożonej w depozycie jest naliczane od 15. dnia po dniu złożenia dokumentów, o których mowa w art. 293 ust. 2, lub podania numeru rachunku, o którym mowa w ust. 1. Art. 296 Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy sposób przyjmowania zabezpieczeń, o których mowa w art. 290 ; 2) inne niż wymienione w art. 290 formy zabezpieczeń oraz sposób ich przyjmowania - uwzględniając konieczność zabezpieczenia zwracanej kwoty podatku. ROZDZIAŁ 5. ZASADY OGÓLNE. DEFINICJA WSKAŹNIKA PROPORCJI. Art. 297 1. Kwota prawidłowo zadeklarowanego podatku naliczonego podlega zmniejszeniu albo zwiększeniu w przypadkach określonych w art. 302-314. 2. Jeżeli podatnik nie wykonał obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub zwiększył albo zmniejszył podatek naliczony w nieprawidłowej wysokości, jest obowiązany skorygować deklarację za okres, w którym obowiązki te powinny być wykonane. 3. Zwiększenie lub zmniejszenie podatku naliczonego, o którym mowa w ust. 2, w przypadkach określonych w art. 302-310, następuje na podstawie wskaźnika proporcji okresu, za który składana jest korekta deklaracji podatkowej. Art. 298 1. Jeżeli towar lub usługa nabyte przez podatnika wykorzystywane są zarówno do czynności dających prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jak i do czynności, w związku z którymi prawo to nie przysługuje, podatnik jest obowiązany określić podatek naliczony, który zmniejsza kwotę podatku należnego. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

89


2. Określenie kwoty podatku naliczonego, o której mowa w ust. 1, następuje na podstawie wskaźnika proporcji, określonego w art. 299. Art. 299 1. Wskaźnik proporcji, o którym mowa w art. 298 ust. 2, określa udział w roku podatkowym wartości czynności dających prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w wartości czynności ogółem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Czynnościami, określonymi w ust. 1, są dostawa towarów i świadczenie usług: 1) opodatkowane, gdy podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności jest dostawca lub usługodawca; 2) opodatkowane, gdy podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności, jest nabywca lub usługobiorca, a czynność wykonuje podatnik podatku; 3) których miejscem świadczenia znajduje się poza terytorium kraju. 3. Do czynności wymienionych w ust. 2 nie zalicza się: 1) dostawy towarów i świadczenia usług zaliczanych przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji; 2) dostawy gruntów oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane przez podatnika do środków trwałych; 3) dostawy nieruchomości niewymienionych w pkt 2, jeżeli czynności te mają charter pomocniczy; 4) świadczenia usług wymienionych w art. 209, jeżeli czynności te mają charter pomocniczy. 4. Wskaźnik proporcji określa się procentowo za dany rok, na podstawie czynności roku poprzedzającego rok podatkowy, dla którego wskaźnik proporcji jest ustalany. Wskaźnik proporcji zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. 5. Jeżeli wskaźnik proporcji przekroczył 98% podatnik może zastosować wskaźnik proporcji w wysokości 100%. Jeżeli 1% kwoty podatku naliczonego, który jest odliczany wskaźnikiem proporcji stanowi więcej niż 500 zł, podatnik obowiązany jest zastosować wskaźnik proporcji w wysokości 99%. 6. Jeżeli wskaźnik proporcji nie przekroczyła 2%, podatnik może zrezygnować z prawa do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Art. 300 1. Jeżeli podatnik: 1) nie dokonywał czynności, o których mowa w art. 299 ust. 2, albo wartość tych czynności w roku podatkowym była niższa niż 50 000 zł, albo 2) uznał, iż wskaźnik proporcji obliczony zgodnie z art. 299 jest niereprezentatywny, - właściwy organ podatkowy, na wniosek podatnika, ustala wskaźnik proporcji na podstawie przedstawionej prognozy. 2. Ustalenie wskaźnika proporcji następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Art. 301 Po zakończeniu roku podatkowego podatnik obowiązany jest niezwłocznie określić wskaźnik proporcji dla zakończonego roku podatkowego. ROZDZIAŁ 6. OBOWIĄZKOWE ZWIĘKSZENIE I ZMNIEJSZENIE PODATKU NALICZONEGO. Art. 302 1. Jeżeli podatnik zmniejszył kwotę podatku należnego o podatek naliczony z zastosowaniem wskaźnika proporcji w przypadku nabycia bądź wytworzenia nieruchomości oraz nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntów, zaliczanych do środków trwałych, obowiązany jest dokonać korekty podatku naliczonego z tego tytułu na podstawie wskaźnika proporcji za rok podatkowy, w którym oddano je do użytkowania, z zastrzeżeniem ust. 2 – 4. 2. Korekta podatku naliczonego dokonywana jest przez okres korekty wynoszący 10 kolejnych lat podatkowych i dotyczy rocznie jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego. 3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntów o wartości początkowej nieprzekraczającej 30 000 zł. 4. Korekty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w deklaracji za pierwszy okres roku podatkowego następującego po roku, za który dokonuje się korekty. Art. 303

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

90


1. Jeżeli podatnik zmniejszył kwotę podatku należnego o podatek naliczony z zastosowaniem wskaźnika proporcji w przypadku nabycia bądź wytworzenia środków trwałych, oraz nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntów, niewymienionych w art. 302 oraz nabycia bądź wytworzenia wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, obowiązany jest dokonać korekty podatku naliczonego z tego tytułu na podstawie wskaźnika proporcji, za rok podatkowy, w którym oddano je do użytkowania, z zastrzeżeniem ust. 2 – 4. 2. Korekta podatku naliczonego dokonywana jest przez okres korekty wynoszący 5 kolejnych lat podatkowych i dotyczy rocznie jednej piątej kwoty podatku naliczonego. 3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy towarów i usług o wartości początkowej nieprzekraczającej 15 000 zł. 4. Korekty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w deklaracji za pierwszy okres roku podatkowego następujący po roku, za który dokonuje się korekty. Art. 304 1. Jeżeli podatnik zmniejszył kwotę podatku należnego o podatek naliczony z zastosowaniem wskaźnika proporcji w przypadku nabycia bądź wytworzenia towarów oraz nabycia usług niewymienionych w art. 302 i art. 303, obowiązany jest dokonać korekty podatku naliczonego z tego tytułu na podstawie wskaźnika proporcji, za rok podatkowy, w których te towary oddano do użytkowania, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Korekta, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest jednorazowo. 3. Korekty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w deklaracji za pierwszy okres roku podatkowego następujący po roku, za który dokonuje się korekty. Art. 305 1. Jeżeli nieruchomości, użytkowanie wieczyste i inne środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, o których mowa w art. 302 i 303, są w okresie korekty przedmiotem opodatkowanego zbycia, w tym również dostawy towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju, dających prawo do zmniejszenia podatku naliczonego, dla potrzeb korekty podatku naliczonego określonej w ust. 3, przyjmuje się, że dalsze ich wykorzystywanie przez podatnika do końca okresu korekty jest do czynności wymienionych w art. 274 ust. 1 2. Jeżeli nieruchomości, użytkowanie wieczyste i inne środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, o których mowa w art. 302 i 303, są w okresie korekty przedmiotem zbycia zwolnionego od podatku, w tym również dostawy towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju, niedających prawa do zmniejszenia podatku naliczonego, dla potrzeb korekty podatku naliczonego określonej w ust. 3, przyjmuje się, że dalsze ich wykorzystywanie przez podatnika do końca okresu korekty jest do czynności nie wymienionych w art. 274 ust. 1 3. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 podatnik jest obowiązany dokonać jednorazowej korekty podatku naliczonego w odniesieniu do pozostałego okresu; zwiększenie albo zmniejszenie podatku naliczonego następuje w deklaracji podatku, w której powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności wymienionej w ust. 1 i 2. ROZDZIAŁ 7. POZOSTAŁE PRZYPADKI ZMIAN PODATKU NALICZONEGO. Art. 306 1. Jeżeli podatnik podatku nabył bądź wytworzył towary z zamiarem ich wykorzystywania do czynności: 1) wymienionych w art. 274, lecz nie wykorzystał ich zgodnie z tym zamiarem, jest obowiązany odpowiednio zmniejszyć podatek naliczony; 2) nie wymienionych w art. 274, lecz nie wykorzystał ich zgodnie z tym zamiarem, może odpowiednio zwiększyć podatek naliczony. 2. Korekt, o których mowa w ust. 1, podatnik dokonuje zgodnie z art. 307-309. 3. Jeżeli po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ponownie zmieni wykorzystanie towarów, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Art. 307 1. W przypadku gruntów oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu zaliczanych u podatnika do środków trwałych oraz innych nieruchomości będących środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji, korekta, o której mowa w art. 306 dotycząca części podatku naliczonego, dokonywana jest jednorazowo za cały okres przypadający od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana ich wykorzystania, do końca okresu korekty. Korekta dotyczy nieruchomości i prawa użytkowania gruntów o wartości początkowej wyższej niż 30 000 zł.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

91


2. Zmniejszenia lub zwiększenia podatku naliczonego na podstawie ust. 1, podatnik dokonuje w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła zmiana wykorzystania tych towarów. 3. Jeżeli towary określone w ust. 1, po zmianie wykorzystania, o którym mowa w ust. 1, będą wykorzystywane również do czynności nie wymienionych w art. 274 ust. 1, przepis art. 302 stosuje się odpowiednio. Art. 308 1. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, korekta, o której mowa w art. 306 dotycząca części podatku naliczonego, dokonywana jest jednorazowo za cały okres przypadający od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana ich wykorzystania, do końca okresu korekty. Korekta dotyczy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych o wartości początkowej wyższej niż15 000 zł. 2. Przepis art. 307 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. Jeżeli towary określone w ust. 1, po zmianie wykorzystania, o którym mowa w ust. 1, będą wykorzystywane również do czynności nie wymienionych w art. 274 ust. 1, przepis art. 302 stosuje się odpowiednio. Art. 309 1. W przypadku towarów nie wymienionych w art. 307 i art. 308, korekta, o której mowa w art. 306, dotyczy całości podatku naliczonego i dokonywana jest jednorazowo za miesiąc, w których nastąpiła zmiana ich wykorzystania, przy czym nie później niż w ciągu 5 lat od końca roku, w którym dokonano nabycia towarów. 2. Przepis art. 307 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku towarów i usług nabytych do wytworzenia środków trwałych wymienionych w art. 307 i 308, które zbyto lub zmieniono ich wykorzystanie przed oddaniem środków trwałych do użytkowania. Art. 310 1. Korekt określonych w art. 302-309 dokonuje również: 1) nabywca przedsiębiorstwa albo jego zorganizowanej części; 2) podatnik podatku, który posiada towary nabyte w przypadku, o którym mowa w art. 63 ust. 3 i art. 64 ust. 3. 2. Na podatniku, o którym mowa w ust. 1, ciążą wszystkie obowiązki określone w art. 302-309, przy zastosowaniu wskaźnika proporcji obliczonego przez tego podatnika. Art. 311 1. Podatnicy podatku, o których mowa w art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 2 i art. 15 mogą zwiększyć kwotę podatku naliczonego o podatek naliczony wynikający z dokumentów celnych oraz o podatek należny od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o podatek naliczony wynikające z faktur dokumentujących nabycie towarów przed dniem utraty zwolnienia albo przed początkiem miesiąca, od którego podatnik rezygnuje ze zwolnienia, pod warunkiem: 1) sporządzenia spisu z natury towarów, które nie są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji, stanowiących w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 13 ust. 1, składnik majątku podatnika, oraz 2) przedłożenia właściwemu organowi podatkowemu spisu, o którym mowa w pkt 1, wraz z rozliczeniem za pierwszy okres rozliczeniowy, w którym podatnik nie korzysta ze zwolnienia; 3) wykorzystywania towarów określonych w pkt 1, do czynności wymienionych w art. 274 ust. 1. 2. Zwiększenie podatku naliczonego, o którym mowa ust. 1, następuje w deklaracji za pierwszy okres rozliczeniowy, w którym podatnik nie jest zwolniony od podatku. 3. Do zwiększenia podatku naliczonego przepisy art. 297- 310 stosuje się odpowiednio. Art. 312 1. W przypadku zmiany zakresu wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej, ustalonego zgodnie z art. 279, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia albo zwiększenia podatku naliczonego, proporcjonalnie do zmiany zakresu wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej. 2. Zmniejszenie albo zwiększenie kwoty podatku naliczonego, o których mowa w ust. 1, następuje w rozliczeniu za okres, w którym zmienił się zakres wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej. 3. Zmniejszenia albo zwiększenia kwoty podatku naliczonego nie dokonuje się, jeżeli od dnia przyjęcia nieruchomości do używania upłynęło lat 10, licząc od roku, w którym nastąpiło jej przyjęcie do używania. 4. W przypadku, gdy środek trwały podlega korekcie, zgodnie z art. 297-310, zmniejszenia albo zwiększenia kwoty podatku naliczonego podatnik dokonuje z uwzględnieniem tej korekty.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

92


Art. 313 Jeżeli w pojeździe, dla którego wydano zaświadczenie zgodnie z art. 282 ust. 3, zostały wprowadzone zmiany, w wyniku których pojazd nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 282 ust. 2 pkt 1-4, podatnik jest obowiązany do skorygowania kwoty podatku naliczonego poprzez zmianę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia. Art. 314 1. W przypadku otrzymania od wierzyciela, który wystawił fakturę VAT, zawiadomienia o zamiarze zmniejszenia kwoty podatku należnego wykazanego w tej fakturze i nieuregulowania kwoty należnej w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury lub w przypadku jego braku, do powiększenia kwoty podatku należnego, poprzez zmianę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia. 2. W przypadku częściowego uregulowania należności przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, zmniejszenie dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. 3. W przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części. ROZDZIAŁ 8. ZWROT PODATKU NIEKTÓRYM PODMIOTOM. Art. 315 Zwrot podatku przysługuje: 1) przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom konsularnym oraz członkom personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium kraju; 2) Siłom Zbrojnym Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego oraz Sił Zbrojnych Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczącym w Partnerstwie dla Pokoju, wielonarodowych Kwater i Dowództw i ich personelu cywilnego; 3) z tytułu importu towarów, podatnikom, którzy dokonali wywozu towarów z terytorium kraju poza terytorium UE, w związku z ich reklamacją. Art. 316 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki i tryb zwrotu podatku przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom konsularnym oraz członkom personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zwrot taki wynika z porozumień międzynarodowych lub zasady wzajemności. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki i tryb zwrotu podatku Siłom Zbrojnym Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego oraz Siłom Zbrojnym Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczących w Partnerstwie dla Pokoju, wielonarodowym Kwaterom i Dowództwom i ich personelowi cywilnemu. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia przypadki, w których kwota podatku może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych przy wydawaniu rozporządzeń, o których mowa w ust. 24, uwzględnia: 1) porozumienia międzynarodowe; 2) konieczność prawidłowego udokumentowania zwracanych kwot podatku; 3) potrzebę zapewnienia informacji o towarach i usługach, od których nabycia podatek jest zwracany; 4) przepisy Unii Europejskiej.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

93


ROZDZIAŁ 9. ZWROT PODATKU PODATNIKOM PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ ALBO PODATKU O PODOBNYM CHARAKTERZE. Art. 317 1. Podatnikowi, o którym mowa w art. 9, przysługuje zwrot podatku w wysokości podatku należnego z tytułu czynności, na podstawie których podmioty te nabyły na terytorium kraju towary lub usługi. 2. Podatnicy określeni w ust. 1 mogą otrzymać zwrot podatku, jeżeli towary i usługi, o których mowa w ust. 1, były przez te podmioty wykorzystywane do wykonywania czynności uprawniających do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony na terytorium państwa, w którym rozliczają one podatek od wartości dodanej lub podatek o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju. 3. Właściwym organem podatkowym w sprawie zwrotu podatku, o którym mowa w art. 319, jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa- Śródmieście. Art. 318 1. W przypadku, gdy towary lub usługi, od których podatnik podatku od wartości dodanej lub innego podatku o podobnym charakterze ubiega się o zwrot podatku, były wykorzystywane tylko częściowo do wykonywania czynności dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium państwa, w którym rozlicza on podatek od wartości dodanej lub podatek o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju, podatnikowi przysługuje zwrot podatku w proporcji, w jakiej towary lub usługi związane są z wykonywaniem czynności dających prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. 2. Podatnik ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany w składanym wniosku przy określaniu wnioskowanej kwoty zwrotu podatku uwzględnić proporcję określoną w ust. 1. Art. 319 Podatnikom określonym w art. 317 nie przysługuje zwrot podatku w odniesieniu do kwot podatku należnego: 1) udokumentowanych przez dostawcę lub usługodawcę niezgodnie z ustawą oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie; 2) dokumentujących czynności będące wewnątrzwspólnotową dostawą towarów lub eksportem towarów; 3) w odniesieniu do których, zgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie, nie przysługuje podatnikom podatku prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony lub zwrot różnicy podatku. Art. 320 1. Zwrot podatku następuje na wniosek podatników, o których mowa w art. 317, składany: 1) za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w przypadku gdy wnioskodawcy posiadają siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2) na piśmie, zgodnie ze wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 321 ust. 2, w przypadku gdy wnioskodawcy nie posiadają siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. 2. W przypadku gdy proporcja, o której mowa w art. 318, ulegnie zmianie po złożeniu wniosku o zwrot podatku, podatnik: 1) uwzględnia zmianę tej proporcji oraz dokonuje odpowiedniej korekty kwot podatku do zwrotu wynikającej ze zmiany tej proporcji we wniosku o zwrot podatku składanym w roku podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek; 2) składa korektę wniosku o zwrot podatku, jeżeli w roku podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek, podatnik nie występuje o zwrot podatku. 3. Od kwoty podatku niezwróconej przez właściwy organ podatkowy podatnikom, o których mowa w art. 317, w terminach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 321 ust. 2 naliczane są odsetki. Art. 321 1. Kwoty zwrotu podatku uzyskane nienależnie przez podatników, o których mowa w art. 317, podlegają zwrotowi do właściwego organu podatkowego w sprawie zwrotu wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W przypadku niezwrócenia kwoty zwrotu podatku uzyskanej nienależnie wraz z należnymi odsetkami, podmiotom, o których mowa w art. 317, nie przysługują żadne dalsze zwroty do wysokości niezwróconej kwoty wraz z odsetkami. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki, terminy, tryb zwrotu podatku podatnikom, o których mowa w art. 317, a także wzór wniosku oraz sposób naliczania i wypłaty odsetek od kwot podatku niezwróconych w terminie;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

94


2) informacje, jakie powinien zawierać wniosek o zwrot podatku składany za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 3) sposób opisu niektórych informacji zawartych we wniosku o zwrot podatku; 4) sposób i przypadki potwierdzania złożenia wniosku o zwrot podatku; 5) przypadki, w których podatnik ubiegający się o zwrot powinien złożyć dodatkowe dokumenty, oraz rodzaje tych dokumentów - uwzględniając konieczność prawidłowego udokumentowania zakupów, od których przysługuje zwrot podatku, potrzebę zapewnienia prawidłowej informacji o wysokości zwracanych kwot podatku i niezbędnych informacji o podmiocie ubiegającym się o zwrot podatku jako podmiocie uprawnionym do otrzymania tego zwrotu, potrzebę zapewnienia prawidłowego naliczania odsetek za zwłokę, potrzebę wykorzystania środków komunikacji elektronicznej oraz przepisy Unii Europejskiej. ROZDZIAŁ 10. ZWROT PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ. Art. 322 Podatnikowi podatku mającemu na terytorium kraju miejsce siedziby działalności gospodarczej przysługuje, na jego wniosek, zwrot podatku od wartości dodanej wynikającego z nabycia towarów i usług poza terytorium kraju, lub w odniesieniu do zaimportowanych przez niego towarów, jeżeli są one ściśle związane z wykonywaniem czynności dających prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony na terytorium kraju. Art. 323 1. Podatnik, o którym mowa w art. 322, składa wniosek za pomocą środków komunikacji elektronicznej o dokonanie takiego zwrotu za pośrednictwem właściwego organu podatkowego do właściwego państwa członkowskiego. 2. Wniosek o dokonanie zwrotu, nie jest przekazywany do właściwego państwa członkowskiego w przypadku gdy w okresie, do którego odnosi się wniosek, podatnik: 1) nie był podatnikiem podatku, o którym mowa w art. 322; 2) dokonywał wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku, innych niż czynności, do których stosuje się art. 274 ust. 1 pkt 4; 3) był podatnikiem zwolnionym od podatku na podstawie art. 13 lub art. 14. 3. Właściwy organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie, o nieprzekazaniu do właściwego państwa członkowskiego wniosku o dokonanie zwrotu. Podatnik jest powiadamiany o wydaniu postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 4. W przypadku gdy towary lub usługi, z tytułu nabycia których podatnik wymieniony w art. 322, ubiega się o zwrot podatku od wartości dodanej, były wykorzystywane tylko częściowo do wykonywania czynności dających prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczonego na terytorium kraju, podatnik ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany przy określaniu wnioskowanej kwoty zwrotu podatku uwzględnić wskaźnik proporcji obliczony zgodnie z art. 290. Wskaźnik proporcji podatnik wskazuje w składanym wniosku. 5. W przypadku gdy wskaźnik proporcji, o której mowa w ust. 4, ulegnie zmianie po złożeniu wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej, podatnik: 1) uwzględnia zmianę tej proporcji oraz dokonuje odpowiedniej korekty kwot podatku do zwrotu wynikającej ze zmiany tej proporcji we wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej składanym w roku podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek; 2) składa korektę wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej, jeżeli w roku podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek, podatnik nie występuje o zwrot podatku od wartości dodanej. Art. 324 Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, informacje, jakie powinien zawierać wniosek, o którym mowa w art. 323, sposób opisu niektórych informacji, a także warunki i termin składania wniosków, uwzględniając: 1) konieczność zapewnienia informacji o prawie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów i usług na terytorium kraju; 2) potrzebę zapewnienia niezbędnych do ubiegania się o zwrot podatku od wartości dodanej informacji o podatniku jako podmiocie uprawnionym do otrzymania tego zwrotu; 3) potrzebę zapewnienia prawidłowej informacji o wysokości żądanych kwot zwrotu podatku;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

95


4) potrzebę zapewnienia informacji dotyczących towarów i usług związanych z wnioskowanymi kwotami zwrotu podatku; 5) przepisy Unii Europejskiej.

DZIAŁ IX. DOKUMENTOWANIE, EWIDENCJOWANIE I DEKLAROWANIE PODATKU. ROZDZIAŁ 1. ZASADY OGÓLNE. Art. 325 Zdeklarowane przez podatnika kwoty: podatku należnego, zobowiązania podatkowego, zwrotu różnicy podatku oraz podatku naliczonego, a także podstawę opodatkowania, w tym zwolnioną od podatku, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Art. 326 1. Podatnicy podatku obowiązani do składania deklaracji podatkowych obowiązani są do rzetelnego i zgodnego z prawem dokumentowania, ewidencjonowania i deklarowania czynności podlegających opodatkowaniu, dostawy towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju, podatku naliczonego, a także innych zdarzeń istotnych dla rozliczenia tego podatku. 2. Podatnicy podatku są obowiązani przechowywać wszelkie dokumenty związane z rozliczeniem tego podatku, a w szczególności dokumenty do których sporządzenia bądź posiadania są obowiązani na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego albo prawa do zwrotu różnicy podatku, z którymi związane są te dokumenty. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do podatników podatku wykonujących wyłącznie dostawę towarów lub świadczenie usług zwolnione od podatku na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, którzy nie wykonują innych czynności. 4. W przypadku gdy w terminie określonym w ust. 2, podatnik będący osobą fizyczną zmarł, a osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji, obowiązki określone w ust. 2 lub 3 ciążą na następcy prawnym podatnika przez okres dwóch lat od dnia zdarzenia, które rodzi ten obowiązek. 5. Przepisów ust. 2-4 nie stosuje się do podatników dokonujących wyłącznie importu towarów lub nabycia wewnątrzwspólnotowego zwolnionego od podatku na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie. Art. 327 1. Podatnicy podatku obowiązani do składania deklaracji podatkowych mogą powiadomić w formie pisemnej właściwy organ podatkowy o sposobie rozliczenia podatku, a w szczególności o przyjętych metodach dokumentowania czynności lub zdarzeń istotnych dla potrzeb tego rozliczenia, interpretacji stosowanych przez podatnika przepisów podatkowych dotyczących tego rozliczenia oraz organizacji prowadzenia ewidencji i miejscu przechowywania dokumentów i ewidencji, zwanym dalej „zasadami rozliczania podatku”. 2. Właściwy organ podatkowy może złożyć uzasadnione zastrzeżenia do zasad rozliczania podatku, dotyczące niezgodności z prawem sposobu prowadzenia rozliczenia lub interpretacji przepisów podatkowych. 3. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 2, doręczane są podatnikowi w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia we właściwym organie podatkowym zasad rozliczania podatku. 4. Postępowanie zgodne z treścią zasad rozliczania podatku, do których właściwy organ podatkowy nie zgłosił zastrzeżeń na podstawie ust. 3, nie rodzi odpowiedzialności za wykroczenie lub przestępstwo karnoskarbowe, nawet gdy zaległości podatkowe w tym podatku ciążące na podatniku powstały po złożeniu tych zasad za okres, którego dotyczą te zasady. 5. Przepisy ust. 1-4 mają odpowiednio zastosowanie w przypadku zmiany zasad, o których mowa w ust. 1. 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, formularz zasad rozliczenia podatku określony w ust. 1, uwzględniając: jednolitość działania organów podatkowych, potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości oraz legalności rozliczeń podatkowych, zakres oraz istotność informacji, które powinien podatnik zawrzeć w tych zasadach.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

96


Art. 328 1. Do przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie, nie mają zastosowania art. 14b – 14p Ordynacji podatkowej, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2. 2. W przypadku gdy istnieje uzasadniona wątpliwość co do identyfikacji towaru lub usługi będących przedmiotem czynności, podatnik może wystąpić: 1) z wnioskiem do właściwych organów statystyki publicznej o zidentyfikowanie tych towarów lub usług, jeśli ustawa lub przepisy wydane na jej podstawie powołują się na symbole statystyczne w tym zakresie; 2) z wnioskiem o wydanie interpretacji przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 14b – 14p Ordynacji podatkowej w pozostałych przypadkach. 3. Interpretacje wydane na podstawie art. 14a – 14p Ordynacji podatkowej dotyczące przepisów: 1) ustawy, o której mowa w art. 444; 3) przepisów wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w pkt 1; 4) przepisów ustaw zmieniających ustawę, o której mowa w pkt 1 - nie mają zastosowania do rozliczeń podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Przepis ust. 3 nie stosuje się w przypadku, gdy do podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą mają zastosowanie po dniu 30 czerwca 2012 r. przepisy, o których mowa w ust. 3. ROZDZIAŁ 2. ZASADY OGÓLNE WYSTAWIANIA FAKTUR. Art. 329 1. W przypadku powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu podatnik podatku, na którym ciąży ten obowiązek, jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą zdarzenie powodujące powstanie tego obowiązku. 2. Obowiązek określony w ust. 1 nie dotyczy: 1) importu towarów; 2) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zwolnionego od podatku przez podatnika wykonującego wyłącznie te czynności, oraz czynności wymienione w pkt. 1; 3) dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz podmiotów nie będących podatnikami, z zastrzeżeniem ust. 3; 4) dostawy towarów i świadczenia usług przez rolników ryczałtowych, jeżeli czynności te są zwolnione od podatku. 3. Przepis ust. 2 nie stosuje się w przypadku: 1) gdy podmiot będący nabywcą bądź usługobiorcą zażąda wystawienia faktury; 2) sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; 3) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nowych środków transportu. Art. 330 1. Podatnik obowiązany do wystawienia faktury zgodnie z art. 329 ust. 1 wystawia: 1) fakturę VAT w przypadku, gdy obowiązek podatkowy ciąży na podatniku, który dokonał dostawy towarów lub świadczy usługę; 2) fakturę wewnętrzną w przypadku: a) gdy obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług ciąży na podatniku będącym nabywcą towaru lub usługobiorcą, b) gdy nieodpłatna dostawa towarów i nieodpłatne świadczenie usług podlegają opodatkowaniu, c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, d) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 178, e) czynności określonych w art. 63 i art. 64, f) otrzymanie dotacji, subwencji i dopłat o podobnym charakterze, rodzących obowiązek podatkowy, g) dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, gdy podatnik nie jest obowiązany do ewidencjonowania obrotu i podatku należnego z tego tytułu przy pomocy kas rejestrujących. 2. Faktury wewnętrzne mogą być wystawione w przypadku przejściowego opodatkowania stawką krajową wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu towarów w miejsce stawki 0%, do czasu uzyskania dokumentów uprawniających podatnika do zastosowania tej stawki obniżonej. 3. Faktury wewnętrzne podatnik podatku może również wystawić w każdym przypadku, jeżeli przepisy ustawy nie przewidują innych zasad dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu. 4. Podatnik podatku nabywający zwolnione od podatku towary lub usługi od rolnika ryczałtowego obowiązany jest wystawić fakturę VAT-RR. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

97


Art. 331 1. Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 6 ust. 1, wykonuje dostawy towarów lub świadczenie usług poza terytorium kraju, obowiązany jest wystawić faktury handlowe dokumentujące tę czynność. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez podatnika, o którym mowa w art. 6, gdy obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności ciąży na podatnikach podatku będących nabywcą lub usługobiorcą. 3. Rolnik ryczałtowy w zakresie dostawy towarów pochodzących z jego działalności rolniczej i świadczenia usług, o których mowa w załączniku nr 4, zwolnionych od podatku, jest zwolniony również z obowiązku wystawiania faktur. Art. 332 1. Faktury VAT może wystawić w imieniu podatnika podatku również upoważniony przedstawiciel podatkowy, o którym mowa w art. 35. 2. Faktury VAT potwierdzające dokonanie dostawy towarów wystawiają w imieniu i na rachunek dłużnika płatnicy będący: 1) organami egzekucyjnymi określonyim w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zmianami); 2) komornikami sądowymi wykonującymi czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296 ze zmianami) - jeżeli na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy związany z dostawą tych towarów. 3. Osobą uprawnioną do wystawienia faktury w imieniu organu egzekucyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt. 1, jest kierownik tego organu lub osoba przez niego upoważniona. Art. 333 1. Za fakturę VAT uznaje się: 1) bilety jednorazowe uprawniające do przejazdu na odległość nie mniejszą niż 50 km, wydawane przez podatników uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie osób: kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, jeżeli zawierają następujące dane: a) nazwę i numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy, b) numer i datę wystawienia biletu, c) informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi, d) kwotę należności wraz z podatkiem, e) kwotę podatku; 2) dokumenty dotyczące usług pośrednictwa finansowego zwolnionych od podatku, jeżeli zawierają co najmniej następujące dane: a) określenie usługodawcy i usługobiorcy, b) numer kolejny i datę ich wystawienia, c) nazwę usługi, d) kwotę, której dotyczy dokument; 3) dowody zapłaty za przejazdy autostradami płatnymi, jeżeli zawierają następujące dane: a) nazwę i numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy, b) numer kolejny i datę wystawienia, c) informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi, w szczególności nazwę autostrady, za przejazd którą pobierana jest opłata, d) kwotę należności wraz z podatkiem, e) kwotę podatku; 4) rachunki, o których mowa w art. 87 i 88 Ordynacji podatkowej, wystawiane przez podatników nieobowiązanych do wystawiania faktur. 2. Za fakturę VAT uznaje się również dokument VAT dotyczący usług w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, za które pobierane są opłaty trasowe, wystawiany za okresy miesięczne przez Centralne Biuro Opłat Trasowych (CRCO) Europejskiej Organizacji do Spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (EUROCONTROL) w imieniu Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, jeżeli zawiera co najmniej następujące dane: 1) określenie usługobiorcy i usługodawcy; 2) informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy; 3) datę wystawienia; 4) informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi; 5) stawkę podatku;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

98


6) kwotę podlegającą opodatkowaniu bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 7) łączną kwotę należności wraz z podatkiem; 8) kwotę podatku. 3. Przepisów ust. 2 nie stosuje się do usług w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, za które pobierane są opłaty trasowe, opodatkowanych stawką podatku w wysokości 0%. Art. 334 1. Faktury VAT, faktury handlowe oraz faktury wewnętrzne są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz otrzymuje nabywca, a drugi egzemplarz zatrzymuje wystawca, zastrzeżeniem ust. 3-5. 2. W przypadku faktur wystawianych przez organy egzekucyjne jeden egzemplarz organ egzekucyjny przekazuje dłużnikowi, zachowując drugi egzemplarz w swojej ewidencji. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do faktur VAT oraz faktur handlowych wystawionych w formie elektronicznej - w tym przypadku podatnik przesyła je lub udostępnia nabywcy, zachowując je jednocześnie w swojej dokumentacji. 4. W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu dla nabywcy, który nie podał dla tej czynności numeru identyfikacyjnego, nadanego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych przez państwo członkowskie nabywcy, faktura VAT wystawiana jest w trzech egzemplarzach; jeden egzemplarz wydawany jest nabywcy, drugi egzemplarz podatnik pozostawia w swojej dokumentacji a trzeci przesyła do biura wymiany informacji o podatku VAT w terminie 14 dni od dnia dokonania dostawy. 5. Faktury wewnętrzne, jeżeli kwota podatku wynikająca z tych faktur nie podlega odliczeniu, są wystawiane w jednym egzemplarzu. Art. 335 1. Podatnik oraz podmioty określone w art. 332, które wystawiły fakturę, są obowiązane do wystawienia faktury korygującej w następujących przypadkach: 1) zmiany ceny, w szczególności udzielenia rabatu, udzielenia skonta, podwyższenia ceny, przyznania premii pieniężnej związanej z konkretną dostawą; 2) zwrotu sprzedawcy towarów, w tym w przypadku uznania reklamacji; 3) zwrotu nabywcy kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach; 4) zwrotu nabywcy wpłat rodzących obowiązek podatkowy; 5) stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. 2. Faktury korygujące wystawia się nie później niż do końca miesiąca, w którym nastąpiło zdarzenie lub stwierdzono przypadki, o którym mowa w ust. 1. Art. 336 1. Jeżeli faktura ulegnie zniszczeniu albo zaginie, wystawca ponownie wystawia fakturę, zgodnie z danymi zawartymi w egzemplarzu tej faktury. 2. Faktura wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać informację, że jest wystawiona w związku ze zniszczeniem lub zaginięciem wystawionej już faktury oraz datę jej wystawienia. 3. Przepisy art. 334 stosuje się odpowiednio. 4. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych dokumentów wystawionych na podstawie ustawy. Art. 337 1. Jeżeli podmiot niebędący podatnikiem wystawi fakturę VAT, w której wykaże kwotę podatku należnego, jest obowiązany do jego zapłaty w terminie, o którym mowa w art. 386 ust. 1. 2. Jeśli podatnik wystawi fakturę VAT, w której wykaże kwotę podatku należnego, w przypadku: 1) czynności zwolnionych od podatku, lub 2) czynności niepodlegających opodatkowaniu ze względu na miejsce świadczenia, lub 3) zdarzeń niebędących czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, lub 4) gdy czynność, której dotyczy faktura, nie miała miejsca - jest obowiązany do wykazania podatku w tej kwocie w deklaracji podatkowej. 3. Usunięcie faktury, o której mowa w ust. 2, z obrotu prawnego następuje poprzez jej anulowanie zgodnie z art. 142. 4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku wystawienia faktury VAT z kwotą podatku należnego wyższą niż wynikająca z obowiązującej stawki. 5. Faktury określone w ust. 1 i 2 nie stanowią podatku naliczonego w rozumieniu art. 273 u nabywcy będącego podatnikiem podatku. 6. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do faktur wewnętrznych.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

99


ROZDZIAŁ 3. TERMINY WYSTAWIANIA FAKTUR. Art. 338 1. Faktury wystawia się nie później niż w ciągu dziesięciu dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 339 i art. 340. 2. Jeśli obowiązek podatkowy powstaje w dniu wystawienia faktury, fakturę wystawia się najpóźniej w dniu, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia. 3. Jeżeli w fakturze podatnik określa wyłącznie miesiąc i rok dokonania czynności, fakturę wystawia się nie później niż dziesiątego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Art. 339 1. W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego towarów, o którym mowa w art. 60, podatnik wystawia fakturę wewnętrzną nie wcześniej niż z chwilą dokonania dostawy towarów i nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. 2. W przypadku otrzymania subwencji, dotacji lub innych dopłat o podobnym charakterze podlegających opodatkowaniu, podatnik wystawia fakturę wewnętrzną nie później niż dziesiątego dnia po dniu, w którym otrzymano subwencję. 3. W przypadku nieodpłatnej dostawy towarów i nieodpłatnego świadczenia usług podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 48 i art. 62, podatnik wystawia fakturę wewnętrzną na dzień przekazania towaru lub wykonania usługi, nie później jednak niż dziesiątego dnia po dniu wykonania tej czynności. 4. W przypadku dokonania korekty podatku należnego z tytułu braku zapłaty, o której mowa w art. 159, podatnik wystawia fakturę wewnętrzną najpóźniej na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji, w której wykazuje korektę podatku należnego z tytułu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne. 5. Podatnik może wystawić zbiorcze faktury wewnętrzne. Faktury zbiorcze wystawia się na ostatni dzień okresu rozliczeniowego nie później jednak niż dziesiątego dnia po jego zakończeniu. Art. 340 1. W przypadku, gdy dla czynności ustawa określa szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 109, art. 110, art. 112, art. 113, art. 116 i art. 123-127 fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. 2. Faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego. 3. Przepis ust. 2 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostaw energii elektrycznej i cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych oraz usług komunalnych, o których mowa w art. 125, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy. 4. W przypadku usług w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, za które pobierane są opłaty trasowe, fakturę, o której mowa art. 333 ust. 2, wystawia się nie później niż 28. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wykonano tę usługę. ROZDZIAŁ 4. FAKTURY ELEKTRONICZNE. Art. 341 1. Faktura elektroniczna jest to faktura VAT lub faktura handlowa spełniająca wymagania określone przepisami ustawy, wystawiona, przesłana, udostępniona lub otrzymana w dowolnym formacie elektronicznym. 2. Faktury elektroniczne mogą być wystawiane, przesyłane lub udostępniane, pod warunkiem uprzedniej akceptacji tego sposobu przesyłania faktur przez odbiorcę faktury. 3. Akceptacja albo jej cofnięcie może być wyrażona w formie pisemnej lub w formie elektronicznej. 4. W przypadku cofnięcia akceptacji przez odbiorcę faktury wystawca faktury traci prawo do przesyłania temu odbiorcy faktur w formie elektronicznej od dnia następującego po dniu, w którym otrzymał powiadomienie od odbiorcy o cofnięciu akceptacji, chyba że strony uzgodnią inny termin utraty przez wystawcę prawa do przesyłania faktur w formie elektronicznej, nie dłuższy jednak niż 30 dni. Art. 342 1. Faktury mogą być wystawiane, przesyłane oraz udostępniane w formie elektronicznej pod warunkiem zapewnienia autentyczności pochodzenia i integralności treści faktury. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

100


2. Autentyczności pochodzenia faktury oznacza pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów lub usługodawcy albo wystawcy faktury. 3. Integralności treści faktury oznacza, że w fakturze nie zmieniono danych, które powinna zawierać faktura. 4. Podatnik zapewnia autentyczność pochodzenia, integralność treści oraz czytelność faktury za pomocą wiarygodnych środków kontroli biznesowej. Art. 343 1. Podatnicy podatku wystawiający faktury elektroniczne są obowiązani do zawarcia umowy z podmiotem, który przechowuje w stanie nienaruszonym przez co najmniej 10 lat autentyczne wersje wystawionych przez podatnika faktur elektronicznych. 2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, udostępniają organowi podatkowemu oraz organowi kontroli skarbowej autentyczne wersje przechowywanych faktur, na ich żądanie, niezwłocznie. 3. Autentyczne wersje faktur określone w ust. 2 mogą być również udostępniane nabywcom towarów i usług, dla których wystawione zostały te faktury. 4. Przekazanie autentycznych wersji faktur elektronicznych przez wystawcę podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, następuje w chwili jej wystawienia. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi rejestr podmiotów, o których mowa w ust. 1. 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe wymogi, które musza spełniać podmioty określone w ust. 1, a także warunki dotyczące umów zawieranych przez podatników z tymi podmiotami, których przedmiotem jest przechowywanie autentycznych wersji faktur elektronicznych; 2) sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 5; 3) obowiązki podmiotów, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności w związku z zaprzestaniem działalności, uwzględniając: zapewnienie bezpieczeństwa podmiotów posługujących się fakturami elektronicznymi w rozliczeniach podatku, konieczność zapewnienia dostępności faktur elektronicznych, ochronę interesu publicznego przed fałszerstwami faktur elektronicznych. ROZDZIAŁ 5. ELEMENTY FAKTURY. Art. 344 1. Faktura VAT i faktura wewnętrzna stwierdzająca dokonanie dostawy towarów i świadczenie usług zawiera – z zastrzeżeniem art. 345-357, co najmniej: 1) oznaczenie "FAKTURA VAT"; 2) numer kolejny faktury; 3) imiona i nazwiska lub nazwy (nazwy skrócone) dostawcy lub usługodawcy i nabywcy oraz ich adresy; 4) numery identyfikacji podatkowej dostawcy lub usługodawcy i nabywcy, w przypadku gdy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny pod numerem identyfikacji podatkowej podaje litery RCZ, jeśli podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT zwolniony podaje pod numerem identyfikacji podatkowej litery RZW, z zastrzeżeniem art. 345; 5) dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty czynności, również datę czynności; w przypadku czynności o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury; 6) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; 7) miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług; 8) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); 9) wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczą czynności, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 10) stawki podatku; 11) sumę wartości obrotu towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu; 12) kwotę podatku od sumy obrotu netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; 13) kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem. 2. Przez datę czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 5, rozumie się datę faktycznego wydania towaru lub wykonania usługi; w przypadku wykonania czynności, dla której obowiązek podatkowy powstaje na zasadach szczególnych, przez datę czynności rozumie się datę powstania obowiązku podatkowego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

101


3. Podatnik może określić w fakturze również kwoty podatku dotyczące obrotu poszczególnych towarów i usług wykazanych w tej fakturze; w tym przypadku łączna kwota podatku może być ustalona w wyniku podsumowania jednostkowych kwot podatku. 4. Wyszczególnienie w fakturze kwot podatku nie jest wymagane, jeżeli wartość sprzedaży opodatkowanej dla danej stawki podatku wraz z podatkiem jest niższa od 7,38 zł. Art. 345 1. Faktury nie muszą zawierać danych dotyczących numeru identyfikacji podatkowej nabywcy, jeżeli są wystawiane na rzecz: 1) osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej; 2) osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych; 3) nabywców eksportowanych towarów; 4) uprawnionych przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz członków personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także innych osób zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych; 5) nabywców, na których rzecz dokonywana jest sprzedaż: energii elektrycznej i cieplnej, gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych oraz usług komunalnych, o których mowa w art. 116 i art. 125. 2. Faktury wewnętrzne nie muszą zawierać danych dotyczących numeru identyfikacji podatkowej nabywcy w przypadku: 1) nieodpłatnej dostawy towarów i nieodpłatnego świadczenia usług podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 48 i art. 62, jeżeli brak jest konkretnego nabywcy towarów lub usług; 2) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 3) dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca; 4) świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca. 3. W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów faktura VAT dokumentująca tę dostawę powinna zawierać numer podatnika dokonującego dostawy, o którym mowa w art. 32, oraz właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. 4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się: 1) w przypadku, o którym mowa w art. 7 pkt 4 - w zakresie numeru identyfikacji podatkowej podatnika dokonującego dostawy; 2) w przypadku, o którym mowa w art. 172 ust. 1 pkt. 1-2- w zakresie numeru, pod którym jest zidentyfikowany nabywca dla potrzeb podatku od wartości dodanej. Art. 346 1. Faktury dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług zwolnionych od podatku, zawierają również: 1) symbol towaru lub usługi, określony w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli ustawa lub przepisy wykonawcze do ustawy powołują ten symbol, lub 2) przepis ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku, lub 3) przepis dyrektywy, który zwalnia od podatku tę dostawę lub to świadczenie. 2. Na żądanie nabywcy podatnik podatku akcyzowego, który nie został zwolniony od tego podatku, określa w fakturze kwotę podatku akcyzowego, zawartą w wartości towarów wykazanych w tej fakturze. 3. Faktury dokumentujące sprzedaż paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wlewanych do baku samochodu i innych pojazdów samochodowych, zawierają numer rejestracyjny tego samochodu. 4. Faktura stwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu, zawiera dodatkowo: 1) datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku; 2) przebieg pojazdu - w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 3 pkt 19 lit. a; 3) liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu - w przypadku jednostek pływających, o których mowa w art. 3 pkt 19 lit. b; 4) liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu - w przypadku statków powietrznych, o których mowa w art. 3 pkt 19 lit. c. 5. Faktura wystawiana w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej (procedura uproszczona) przez drugiego w kolejności podatnika, o którym mowa w art. 413 ust. 1 pkt 4 lit b i lit c powinna dodatkowo zawiera: 1) adnotację: „VAT: faktura UE uproszczona na mocy art. 413- 415 ustawy o podatku od towarów i usług” lub „VAT: faktura UE uproszczona na mocy art. 141 dyrektywy 2006/112/WE”;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

102


2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej; 3) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej przez ostatniego w kolejności podatnika. 6. Faktury wystawione przez przedstawiciela podatkowego zawierają dodatkowo nazwę, adres oraz numer identyfikacji podatkowej tego przedstawiciela. 7. Faktury wystawione przez organy egzekucyjne zawierają dodatkowo: 1) nazwę i adresy organów egzekucyjnych; 2) w miejscu określonym dla sprzedawcy - nazwę i adres dłużnika; 3) i nazwisko lub czytelny podpis osoby uprawnionej do wystawienia faktury. Art. 347 1. Faktura stwierdzająca zapłatę należności, która rodzi obowiązek podatkowy, zawiera co najmniej: 1) imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy; 2) numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy; 3) datę wystawienia i numer kolejny faktury; 4) kwotę otrzymanej części lub całości należności brutto, a w przypadku otrzymania każdej kolejnej części należności - również daty i numery poprzednich faktur oraz sumę kwot otrzymanych wcześniej części należności brutto; 5) stawkę podatku; 6) kwotę podatku, 7) dane dotyczące zamówienia lub umowy, w szczególności: nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, cenę netto, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów lub usług netto, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość brutto zamówienia lub umowy; 8) datę otrzymania części lub całości należności (przedpłaty, zaliczki, zadatku, raty), jeśli różni się od daty wystawienia faktury. 2. W przypadku, gdy faktury, o których mowa w ust. 1, nie obejmują całej ceny brutto, podatnik po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi wystawia fakturę końcową, w której sumę wartości towarów (usług) pomniejsza o wartość otrzymanych części należności, a kwotę podatku pomniejsza o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących otrzymanie części należności. 3. Faktura końcowa, o której mowa w ust. 2, zawiera również numery faktur wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. 4. Jeżeli faktury, o których mowa w ust. 1, obejmują całą cenę brutto towaru lub usługi, sprzedawca po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi nie wystawia faktury końcowej. 5. Przepis ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do faktur wystawionych w przypadku powstania obowiązku podatkowego z tytułu upływu okresu rozliczeniowego lub za który powstaje płatność. Art. 348 1. Nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza z dostawcą lub usługodawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi, z wyjątkiem pomyłek w pozycjach faktury określonych w art. 344 ust. 1 pkt. 7-13, może wystawić fakturę nazwaną notą korygującą, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Noty korygującej nie wystawia się w przypadku, gdy na skutek błędu w treści faktury zmienił się nabywca towarów lub usług; w tym przypadku dostawca towarów lub usługodawca wystawia fakturę korygującą. 3. Nota korygująca zawiera co najmniej: 1) numer kolejny; 2) datę jej wystawienia; 3) imiona i nazwiska albo nazwy bądź nazwy skrócone wystawcy noty i wystawcy faktury albo faktury korygującej oraz ich adresy i numery identyfikacji podatkowej; 4) oznaczenie "NOTA KORYGUJĄCA"; 5) dane zawarte w fakturze, której dotyczy nota korygująca, określone w art. 344 ust. 1 pkt. 2-6; 6) wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej. 4. Nota korygująca jest przesyłana wystawcy faktury, wraz z kopią. 5. Jeżeli wystawca faktury akceptuje treść noty, potwierdza ją podpisem osoby uprawnionej do wystawienia faktury. Art. 349 1. Faktura dokumentująca czynności, których podstawą opodatkowania jest marża, zgodnie z art. 393 oraz art. 398, zawiera: 1) zamiast oznaczenia "FAKTURA VAT" - oznaczenie "FAKTURA VAT marża";

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

103


2) odesłanie odpowiednio do: a) przepisów art. 393 lub art. 306 dyrektywy, b) przepisów art. 398 lub 313 dyrektywy; 3) dane określone w art. 344 ust. 1 pkt 1-7 i 13. 2. Faktura, o której mowa w ust. 1, nie zawiera kwoty podatku. 3. W przypadku, o którym mowa art. 393-396, jeżeli nabywcą usługi turystyki jest podatnik, w wystawionej fakturze oprócz kwoty należności ogółem wraz z należnym podatkiem wykazuje się odrębnie tę część kwoty należności, do której ma zastosowanie stawka 0%. Art. 350 1. Jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając lub określając w umowie za to opakowanie kaucję, wartość opakowania nie jest uwzględniana w treści faktury dokumentującej sprzedaż. 2. Fakturę dokumentującą kwotę należności z tytułu niezwróconych przez odbiorcę opakowań, o których mowa w ust. 1, podatnik wystawia nie później niż siódmego dnia po dniu, w którym umowa przewidywała zwrot opakowań. 3. Jeżeli w umowie nie określono daty zwrotu opakowań, fakturę wystawia się nie później niż 60. dnia po dniu wydania opakowań. Art. 351 Podatnik wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180 poz. 1495 ze zmianami), zamieszcza informacje dotyczące wysokości kosztów gospodarowania odpadami stanowiących część ceny sprzętu w pozycji faktury właściwej dla określenia przedmiotu dostawy. Art. 352 1. Faktury handlowe nie zawierają stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem. 2. Faktury handlowe nie muszą zawierać numeru identyfikacji podatkowej nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. W przypadku świadczenia usług podlegających wykazaniu w informacji podsumowującej, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 4, faktura dokumentująca wykonanie tych czynności zawiera: 1) numer, pod którym nabywca usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2) adnotację, że podatek rozlicza nabywca, lub 3) wskazanie właściwego przepisu ustawy lub dyrektywy, wskazującego, że podatek rozlicza nabywca, lub 4) oznaczenie "odwrotne obciążenie". ROZDZIAŁ 6. FAKTURY UPROSZCZONE. Art. 353 1. Faktury uproszczone mogą być wystawiane przez podatników dokonujących dostawy towarów lub świadczących usługi, jeżeli kwota należna wynikająca z faktury nie przekracza 400,00 zł, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku: 1) czynności, których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju; 2) dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca; 3) świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli fakturę wystawia podmiot nieposiadający na terytorium kraju miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w przypadku ich braku – stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu. Art. 354 1. Faktura uproszczona stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej: 1) datę wystawienia faktury; 2) imię i nazwisko lub nazwę (nazwę skróconą) dostawcy lub usługodawcy i jego adres; 3) numery identyfikacji podatkowej dostawcy lub usługodawcy; 4) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; 5) kwotę należnego podatku. 2. Faktura uproszczona korygująca oprócz danych, o których mowa w ust. 1, dodatkowo zawiera dane zawarte w fakturze uproszczonej korygowanej: Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

104


1) numer kolejny i datę wystawienia faktury; 2) informację o danych, które ulegają zmianie. ROZDZIAŁ 7. FAKTURY VAT-RR. Art. 355 Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny nabywający produkty rolne od rolnika ryczałtowego wystawia w dwóch egzemplarzach fakturę dokumentującą nabycie tych produktów; jeden egzemplarz faktury jest przekazywany dostawcy. Art. 356 1. Faktura dokumentująca nabycie produktów rolnych zawiera co najmniej: 1) oznaczenie "Faktura VAT RR"; 2) imię i nazwisko lub nazwę albo nazwę skróconą dostawcy i nabywcy oraz ich adresy; 3) numer identyfikacji podatkowej lub numer PESEL dostawcy i nabywcy; 4) numer dowodu osobistego dostawcy lub innego dokumentu stwierdzającego jego tożsamość, datę wydania tego dokumentu i nazwę organu, który wydał dokument, jeżeli rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych jest osobą fizyczną; 5) datę dokonania nabycia oraz datę wystawienia i numer kolejny faktury; 6) nazwy nabytych produktów rolnych; 7) jednostkę miary i ilość nabytych produktów rolnych oraz oznaczenie (opis) klasy lub jakości tych produktów; 8) cenę jednostkową nabytego produktu rolnego bez kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku; 9) wartość nabytych produktów rolnych bez kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku; 10) stawkę zryczałtowanego zwrotu podatku; 11) kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku od wartości nabytych produktów rolnych; 12) wartość nabytych produktów rolnych wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku; 13) kwotę należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku, wyrażoną cyfrowo i słownie; 14) czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury lub podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób. 2. Faktura VAT RR zawiera również oświadczenie dostawcy produktów rolnych w brzmieniu: "Oświadczam, że jestem rolnikiem ryczałtowym zwolnionym od podatku od towarów i usług na podstawie art. 202 ustawy o podatku od towarów i usług.". Art. 357 1. W przypadku umów kontraktacji lub innych umów o podobnym charakterze oświadczenie, o którym mowa w art. 356 ust. 2, może być złożone tylko raz w okresie obowiązywania umowy. 2. Oświadczenie sporządzane jest jako osobny dokument. Dokument ten powinien zawierać elementy, o których mowa w art. 356 ust. 1 pkt. 2-4, oraz: 1) datę zawarcia i określenie przedmiotu umowy; 2) datę sporządzenia tego dokumentu; 3) czytelny podpis składającego oświadczenie. 3. Oświadczenie sporządzane jest w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz jest przekazywany nabywcy. 4. W przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku określonego w art. 202 składający oświadczenie informuje o tym fakcie niezwłocznie nabywcę. Art. 358 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia: 1) może określić dodatkowe szczegółowe zasady wystawiania faktur oraz inne dane które muszą zawierać faktury; 2) może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności; 3) może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ustawie, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych przy wydawaniu rozporządzeń, o których mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) konieczność zapewnienia odpowiedniego dokumentowania dostawy towarów lub świadczenia usług i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników; 2) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 3) stosowane techniki rozliczeń; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

105


4) specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą lub rodzajem wykonywanych czynności. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe warunki wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, uwzględniając: 1) konieczność odpowiedniego dokumentowania sprzedaży i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników; 2) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 3) konieczność zapewnienia jednoznacznej identyfikacji wystawcy faktury oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności, niezaprzeczalności i nienaruszalności wystawianym i przesyłanym fakturom; 4) stosowane techniki w zakresie wystawiania i przesyłania dokumentów w formie elektronicznej i kodowania danych w tych dokumentach. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, może określić, w drodze rozporządzenia, zasady przechowywania oraz tryb udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej faktur przesyłanych drogą elektroniczną, uwzględniając przepisy prawa Unii Europejskich, potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku oraz stosowane techniki w zakresie przesyłania danych w formie elektronicznej i kodowania tych danych. ROZDZIAŁ 8. PRZECHOWYWANIE DOKUMENTÓW. Art. 359 1. Podatnicy podatku, obowiązani do przekazywania dokumentów na podstawie art. 326 ust 2 i 3 informują właściwy organ podatkowy o miejscu ich przechowywania. 2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, podatnik przechowuje w podziale na okresy rozliczeniowe, w dowolny sposób zapewniający ich łatwe odszukanie oraz w sposób umożliwiający na żądanie właściwych organów bezzwłoczne udostępnienie im żądanych dokumentów. 3. Faktury elektroniczne udostępniane są organowi podatkowemu i organowi kontroli skarbowej w trybie umożliwiającym tym organom bezzwłoczny ich pobór i przetwarzanie danych w nich zawartych. W przypadku faktur elektronicznych przechowywanych poza terytorium kraju podatnik obowiązany jest zapewnić organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej dostęp on-line do tych faktur za pomocą środków elektronicznych. 4. Podatnik zapewnia w okresie przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 1, autentyczność pochodzenia, czytelność i integralność treści. Art. 360 1. Dokumenty dotyczące towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, podlegających korekcie podatku naliczonego w okresie dłuższym niż 1 rok, przechowywane są do końca okresu korekty. 2. Rolnik ryczałtowy jest obowiązany przechowywać oryginały faktur VAT RR oraz kopie oświadczeń, o których mowa w 357, przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę. ROZDZIAŁ 9. DEKLARACJE. Art. 361 1. Podatnicy podatku są obowiązani składać we właściwym organie podatkowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-6, art. 363-365. 2. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, mogą składać deklaracje podatkowe za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego, najpóźniej do 25. dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa. Podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu dokonuje zawiadomienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym rozpoczął wykonywanie tych czynności. 3. Podatnicy, o których mowa w ust. 2, mogą ponownie składać deklaracje podatkowe za okresy miesięczne, nie wcześniej jednak niż po upływie 4 kwartałów, za które składali deklaracje kwartalne, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego w terminie do dnia złożenia deklaracji Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

106


podatkowej za pierwszy miesięczny okres rozliczeniowy, jednak nie później niż z dniem upływu terminu złożenia tej deklaracji. 4. Podatnicy określeni w ust 2, niebędący małymi podatnikami, obowiązani są do zapłaty zaliczki za pierwszy i drugi miesiąc kwartału, za który składają deklaracje zgodnie z ust. 2. 5. Deklaracje za okresy kwartalne składają również mali podatnicy, którzy wybrali metodę kasową zgodnie z art. 132. 6. Podatnicy, określeni w ust. 5, którzy utracili prawo do stosowania metody kasowej lub zrezygnowali z tej metody, składają deklaracje podatkowe za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia za miesiąc następujący po kwartale, w którym nastąpiło przekroczenie kwot powodujące utratę prawa do rozliczania się metodą kasową. Przepis ust. 2 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio. Art. 362 Deklaracja podatkowa, zawiera w szczególności następujące dane: 1) nazwę lub imię i nazwisko podmiotu składającego deklarację oraz jego numer identyfikacji podatkowej i podstawowe dane rejestracyjne; 2) łączną wartość podstawy opodatkowania i kwotę podatku należnego; 3) łączną wartość obrotu zwolnionego od podatku z tytułu dostaw towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju; 4) łączną wartość dostaw towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju; 5) łączna wartość wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i kwot podatku należnego z tego tytułu; 6) łączną wartość importu usług, w tym nabycie od podatników podatku od wartości dodanej usług, łączną wartość dostaw towarów, dla których podatnikiem jest nabywca, zgodnie z art. 101; 7) kwotę podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków transportu, podlegającą wpłacie w terminie, o którym mowa w art. 390; 8) łączną wartość nabytych towarów i usług netto oraz podatku naliczonego od tych nabyć; 9) kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji; 10) wysokość zobowiązania podatkowego lub zwrotu różnicy podatku; 11) wszystkie inne informacje potrzebne do obliczenia kwoty podatku należnego oraz kwoty podatku naliczonego. Art. 363 1. Zwalnia się z obowiązku składania deklaracji podatników podatku: 1) zwolnionych na podstawie art. 13 i art. 14, którzy w okresie rozliczeniowym niewykonywali innych czynności opodatkowanych; 2) dokonujących w okresie rozliczeniowym wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie; 3) będących rolnikami ryczałtowymi, wykonujących wyłącznie dostawę towarów pochodzących z ich własnej produkcji, oraz świadczących usługi zwolnione od podatku, o których mowa w załączniku nr 4; 4) którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej, na podstawie przepisów o działalności gospodarczej, wyłącznie za pełne okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie w całości dotyczy. 2. Przepis ust. 1 pkt 1-3 stosuje się również do podatników podatku, którzy obok czynności wymienionych w tych przepisach, dokonali w okresie rozliczeniowym importu towarów oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zwolnionego od podatku. 3. Przepis ust. 1 nie stosuje się do podatników: 1) obowiązanych skorygować podatek naliczony zgodnie z art. 297-314; 2) którym przysługuje zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego za dany okres rozliczeniowy; 3) obowiązanych wykazać podatek należny w danym okresie rozliczeniowym z tytułu czynności wykonywanych w poprzednich okresach rozliczeniowych; 4) obowiązanych skorygować, w danym okresie rozliczeniowym, deklaracje podatkowe składane za poprzednie okresy rozliczeniowe. Art. 364 1. Podatnicy, o których mowa w art. 7 pkt 4, składają we właściwym organie podatkowym deklaracje podatkowe w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. 2. Jeżeli podatnik dokonuje wyłącznie wewnątrzwspólnotowych nabyć nowych środków transportu, deklaracja podatkowa dotycząca tych czynności składana jest w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

107


Art. 365 1. Podatnicy, o których mowa w art. 363 ust. 1 pkt 1, obowiązani są składać we właściwym organie podatkowym informację roczną za rok podatkowy w terminie do 30. dnia miesiąca następującego po roku podatkowym. 2. Informacja roczna zawiera w szczególności dane dotyczące: 1) wartości sprzedaży zwolnionej od podatku; 2) podstawowych rodzajów czynności będących przedmiotem opodatkowania w tym okresie, których wartość stanowi co najmniej 80% podstawy opodatkowania w roku podatkowym; 3) oświadczenie o braku wykonywania czynności opodatkowanych oraz dostawy towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju. 3. Podatnicy podatku, o których mowa w art. 363 ust. 1 pkt. 2, obowiązani są składać we właściwym organie podatkowym informację kwartalną w terminie do 30. dnia miesiąca po każdym kwartale, w którym wykonywali czynności zwolnione od podatku. 4. Informacja kwartalna zwiera w szczególności następujące dane: 1) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku; 2) rodzaje czynności będące przedmiotem opodatkowania; 3) oświadczenie o braku wykonywania czynności opodatkowanych oraz dostawy towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju. 5. Przepisy art. 363 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 6. Do informacji rocznych i informacji kwartalnych stosuje się przepisy o deklaracjach podatkowych. Art. 366 Podatnicy podatku, o których mowa w art. 53, składają deklaracje importową we właściwym organie podatkowym w tytułu importu towarów w terminie do 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie później jednak niż przed złożeniem deklaracji podatkowej. W przypadku gdy towary powinny być przedstawiane lub udostępniane do kontroli tylko w jednym urzędzie celnym, podatnik może złożyć deklarację importową zbiorczą za okres miesięczny. Art. 367 1. Płatnicy, o których mowa w art. 18, są obowiązani składać deklaracje podatkowe za okresy miesięczne o dostawach dokonanych w trybie egzekucji rzeczy ruchomych lub sprzedaży praw majątkowych będących własnością podatnika podatku lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów, z wyłączeniem dostaw nieruchomości. 2. Deklaracje, o których mowa w ust. 1, składa się w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym miesiącu kalendarzowym właściwemu organowi podatkowemu dla podatnika. 3. Deklaracja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać następujące dane: 1) nazwę lub imię i nazwisko podmiotu składającego deklarację oraz jego numer identyfikacji podatkowej i podstawowe dane rejestracyjne; 2) nazwę lub imię i nazwisko podatnika oraz jego numer identyfikacji podatkowej i podstawowe dane rejestracyjne; 3) określenie przedmiotu sprzedaży; 4) wartość obrotu i podatku należnego z tytułu dokonanej czynności; 5) łączną wartość obrotu i podatku należnego z tytułu dokonanych czynności. Art. 368 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w art. 361 ust. 1-3, art. 364 art. 366 oraz informacji rocznych i informacji kwartalnych, o których mowa w art. 365, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór deklaracji importowej, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, miejsce i sposób składania deklaracji importowej oraz właściwość miejscową właściwego organu podatkowego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając: 1) zakres zadań wykonywanych przez właściwy organ podatkowy; 2) specyfikę pojedynczych pozwoleń; 3) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

108


ROZDZIAŁ 10. INFORMACJE PODSUMOWUJĄCE. Art. 369 1. Podatnicy podatku, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać we właściwym organie podatkowym informacje podsumowujące o następujących czynnościach: 1) wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących podatnikami podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej; 2) wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów od podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej; 3) dostawach towarów zgodnie z art. 413-415, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących podatnikami podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej; 4) usługach, których mowa w art. 101, świadczonych na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących podatnikami podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanymi na potrzeby podatku od wartości dodanej. 2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do osób prawnych będących podatnikami w rozumieniu art. 6 ust. 5, zarejestrowanymi jako podatnicy VAT UE. 3. Przepis ust. 1 pkt 4 nie dotyczy usług, które są zwolnione od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0% tego podatku w państwie usługobiorcy. 4. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek błędów w złożonych informacjach podsumowujących podmiot, który złożył informację podsumowującą, jest obowiązany złożyć niezwłocznie korektę błędnej informacji podsumowującej. Art. 370 1. Podatnicy podatku obowiązani są, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, składać informacje podsumowujące za okresy miesięczne, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym: 1) powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt. 1-3; 2) miała miejsce czynność, o której mowa w art. 369 ust. 1 pkt 4, udokumentowana zgodnie z art. 107. 2. Podatnicy podatku mogą składać informacje podsumowujące za okresy kwartalne z tytułu czynności, o których mowa w art. 369 ust. 2, gdy dotyczą one: 1) czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 1 i 3, jeżeli całkowita wartość tych czynności, bez podatku od wartości dodanej, nie przekracza w danym kwartale i w żadnym z czterech poprzednich kwartałów kwoty 150.000 zł; 2) czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 2, jeżeli całkowita wartość tych czynności, bez podatku, nie przekracza w danym kwartale 50.000 zł; 3) czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 4. 3. Podatnicy podatku składający informacje podsumowujące za okresy kwartalne, u których: 1) całkowita wartość czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 1 i 3, bez podatku od wartości dodanej, przekroczyła w danym kwartale kwotę 150.000 zł, lub 2) całkowita wartość czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 2, bez podatku, przekroczyła w danym kwartale kwotę 50.000 zł - są obowiązani do składania informacji podsumowujących za okresy miesięczne, z uwzględnieniem ust. 4. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, informacje podsumowujące za poszczególne miesiące, które upłynęły od rozpoczęcia danego kwartału, są składane w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przekroczono odpowiednio kwotę 150.000 zł lub 50.000 zł, z tym że jeżeli przekroczenie kwoty nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału, składana jest jedna informacja podsumowująca za ten kwartał. Art. 371 1. Informacja podsumowująca zawiera następujące dane: 1) nazwę lub imię i nazwisko podatnika składającego informację podsumowującą oraz jego numer identyfikacji podatkowej podany w potwierdzeniu dokonanym przez właściwy organ podatkowy, zgodnie z art. 30, który zastosował dla czynności, o których mowa w art. 369 ust. 1; 2) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej takim podatnikiem, nabywających towary lub usługi, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej; 3) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla czynności wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości dodanej dokonującego dostawy towarów,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

109


zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2; 4) łączną wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, łączną wartość wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w tym również łączną wartość dostawy towarów, o której mowa w art. 369 ust. 1 pkt 3, łączną wartość świadczonych usług, o których mowa w art. 369 ust. 1 pkt 4 - w odniesieniu do poszczególnych kontrahentów. 2. W przypadku czynności, o której mowa w art. 413-415, informacja podsumowująca powinna dodatkowo zawierać adnotację, że nabycie i dostawa zostały dokonane w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych. Art. 372 Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji podsumowującej wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, terminu i miejsca składania oraz wzór korekty informacji podsumowującej wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz przepisy Unii Europejskiej. ROZDZIAŁ 11. EWIDENCJE PODATKOWE. Art. 373 1. Podatnicy podatku, obowiązani do składania deklaracji podatkowych, prowadzą ewidencję podatkową zawierającą dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji, a w szczególności: 1) podstawy opodatkowania; 2) wartość czynności będących dostawą towarów lub świadczeniem usług wykonanych poza terytorium kraju; 3) podatku należnego; 4) podatku naliczonego, w tym obniżającego kwotę podatku należnego; 5) zobowiązania podatkowego lub zwrotu różnicy podatku; 6) kwoty określone w art. 297-314. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rolników ryczałtowych, o których mowa w art. 363 ust. 1 pkt 3. Art. 374 1. Podatnicy podatku, o których mowa w art. 363 ust. 1 pkt 1, obowiązani są prowadzić ewidencję sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym. Ewidencja sprzedaży obejmuje odrębnie dostawę towarów oraz świadczenie usług zwolnione od podatku na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie. 2. W przypadku, gdy podatnik nie prowadzi ewidencji, o której mowa w ust. 1, albo prowadzi ją w sposób nierzetelny, a na podstawie dokumentacji nie jest możliwe ustalenie wartości sprzedaży, właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi, w drodze oszacowania, wartość sprzedaży opodatkowanej i ustali od niej kwotę podatku należnego. 3. Jeżeli nie można określić przedmiotu opodatkowania lub w informacji rocznej, o której mowa w art. 365 ust. 1 i 2, podano informacje niezgodne z prawdą, kwotę podatku należnego ustala się przy zastosowaniu stawki w wysokości 23 %. 4. Przepisy ust. 3 stosuje się również w przypadku braku złożenia informacji rocznej. Art. 375 1. Jeżeli podatnik wykonujący wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 363 ust. 1 pkt 2, który nie jest obowiązany do składania deklaracji podatkowej, wykona czynność opodatkowaną i nie zapłaci z tego tytułu zobowiązania podatkowego, a na podstawie dokumentacji nie jest możliwe ustalenie wartości tej czynności, właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi, w drodze oszacowania, wartość opodatkowanej czynności i ustali od niej kwotę podatku należnego. 2. Jeżeli nie można określić przedmiotu opodatkowania lub w informacji kwartalnej, o której mowa w art. 365 ust. 3 i 4, podano informacje niezgodne z prawdą, kwotę podatku ustala się przy zastosowaniu stawki w wysokości 23%. 3. Przepisy ust. 2 stosuje się również w przypadku braku złożenia informacji kwartalnej. Art. 376 1. W przypadku, o którym mowa w art. 46, podatnik prowadzi ewidencję przemieszczanych towarów zawierającą w szczególności datę ich przemieszczenia na terytorium kraju oraz dane pozwalające na identyfikację towarów. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

110


2. Podatnicy podatku, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 4, prowadzą ewidencję, na podstawie której można określić wartość nabywanych przez nich towarów z innych państw członkowskich; prowadzenie ewidencji musi zapewnić wskazanie dnia, w którym wartość nabywanych przez te podmioty towarów z innych państw członkowskich przekroczy kwotę 50.000 zł. W ewidencji podatnik obowiązany jest wyodrębnić wartość nowych środków transportu oraz wyrobów akcyzowych. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 60 ust. 1-3, podatnik prowadzi ewidencję zawierającą w szczególności datę otrzymania towarów, dane pozwalające na ich identyfikację oraz datę wydania towaru po wykonaniu usługi przez podatnika. ROZDZIAŁ 12. OBOWIĄZEK STOSOWANIA KAS REJESTRUJĄCYCH. Art. 377 1. Podatnicy podatku dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. 2. W przypadku stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązek określony w ust. 1, właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej ustala za okres do momentu rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty podatku naliczonego wykazanej przez podatnika w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek ewidencjonowania obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się. 3. Jeżeli z przyczyn niezależnych od podatnika nie może być prowadzona ewidencja obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, podatnik podatku jest obowiązany ewidencjonować obroty i kwoty podatku należnego przy zastosowaniu rezerwowej kasy rejestrującej. Jeżeli ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu rezerwowej kasy rejestrującej jest niemożliwe, podatnik nie może dokonywać sprzedaży. Art. 378 1. Podatnicy prowadzący ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani: 1) dokonywać wydruku paragonu fiskalnego z każdej sprzedaży oraz wydawać oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy; 2) dokonywać niezwłocznego zgłoszenia właściwemu podmiotowi prowadzącemu serwis kas rejestrujących każdej nieprawidłowości w pracy kasy; 3) udostępniać kasy rejestrujące do kontroli stanu ich nienaruszalności i prawidłowości pracy na każde żądanie właściwych organów; 4) zgłaszać kasy rejestrujące do obowiązkowego przeglądu technicznego właściwemu podmiotowi prowadzącemu serwis kas rejestrujących; 5) używać kas rejestrujących zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 382 pkt 1; 6) przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w art. 112, zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, Nr 157, poz. 1241 i Nr 165, poz. 1316 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278); 7) stosować kasy rejestrujące wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej sprzedaży, z zastrzeżeniem ust. 2; 8) dokonywać wydruku emitowanych przez kasę rejestrującą dokumentów i ich kopii na nośniku papierowym; 9) prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy rejestrującej, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie art. 382 i art. 384 pkt 1; 10) dokonać zgłoszenia kasy rejestrującej do właściwego organu podatkowego w celu otrzymania numeru ewidencyjnego kasy; 11) poddać obowiązkowemu przeglądowi technicznemu kasy rejestrujące, które zostały przez podatnika utracone, a następnie odzyskane, przed ich ponownym zastosowaniem do prowadzenia ewidencji. 2. Podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas rejestrujących, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo marża, ewidencjonują na potrzeby

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

111


obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników. 3. Podatnicy mogą stosować do ewidencji obrotu i kwot podatku należnego wyłącznie kasy rejestrujące, które nabyli w okresie, kiedy kasy te były objęte potwierdzeniem Prezesa Głównego Urzędu Miar, o którym mowa w art. 380 ust. 2 - z uwzględnieniem ust. 4. 4. W przypadku gdy dla danego rodzaju czynności, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 382 pkt 1, są przewidziane kasy rejestrujące o zastosowaniu specjalnym, podatnik jest obowiązany stosować te kasy. Art. 379 1. Podatnicy, którzy rozpoczną ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego w obowiązujących terminach, mogą odliczyć od tego podatku kwotę wydatkowaną na zakup każdej z kas rejestrujących zgłoszonych na dzień rozpoczęcia (powstania obowiązku) ewidencjonowania w wysokości 90 % jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej jednak niż 700 zł. 2. W przypadku gdy podatnik rozpoczął ewidencjonowanie obrotu w obowiązujących terminach i wykonuje wyłącznie czynności zwolnione od podatku lub jest podatnikiem zwolnionym od podatku na podstawie art. 13 i art. 14, właściwy organ podatkowy dokonuje zwrotu kwoty określonej w ust. 1 na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, w terminie do 25. dnia od daty złożenia wniosku przez podatnika. 3. Odliczenia kwoty lub jej zwrotu można dokonać pod warunkiem: 1) złożenia przez podatnika do właściwego organu podatkowego, przed terminem rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego, pisemnego zgłoszenia o liczbie kas rejestrujących i miejscu (adresie) ich używania, które podatnik zamierza stosować do tego ewidencjonowania; 2) rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego nie później niż w obowiązujących terminach, przy użyciu kas rejestrujących nabytych w okresie, kiedy kasy te były objęte ważnym potwierdzeniem ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 3) posiadania przez podatnika dowodu zapłaty całej należności za kasę rejestrującą. 4. W przypadku podatników, którzy zamierzają stosować do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego jedną kasę rejestrującą, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, może być dokonane na formularzu zgłoszenia o miejscu instalacji kasy rejestrującej, zgodnie z przepisami dotyczącymi kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków ich stosowania, jeżeli zgłoszenie to zostało złożone przed terminem obowiązkowego rozpoczęcia ewidencjonowania tych kwot. 5. Odliczenie może być dokonane w deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy, w którym rozpoczęto ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego, lub za okresy następujące po tym okresie rozliczeniowym. 6. Kwota odliczenia w danym okresie rozliczeniowym nie może być wyższa od kwoty różnicy między kwotą podatku należnego a podatkiem naliczonym. 7. W przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest większa albo równa kwocie podatku należnego w danym okresie rozliczeniowym, podatnik może otrzymać zwrot kwoty wydatkowanej na zakup kas rejestrujących, z tym że w danym okresie rozliczeniowym kwota zwrotu nie może przekroczyć równowartości: 1) 25 % kwoty odpowiadającej 90 % jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej jednak niż 175 zł - jeżeli podatnik składa deklaracje za okresy miesięczne, lub 2) 50 % kwoty odpowiadającej 90 % jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej jednak niż 350 zł - jeżeli podatnik składa deklaracje za okresy kwartalne. 8. W przypadku podatników rozliczających się w formie ryczałtu, o którym mowa w art. 397, kwota odliczenia za dany okres rozliczeniowy nie może przekraczać kwoty, która powinna podlegać wpłacie do właściwego organu podatkowego. 9. W przypadku podatników, o których mowa w ust. 2, zwrot kwoty, o której mowa w ust. 1, jest dokonywany na wniosek podatnika składany do właściwego organu podatkowego. 10. Wniosek powinien zawierać: imię i nazwisko lub nazwę podatnika, jego dane adresowe oraz numer identyfikacji podatkowej, a w przypadku podatników świadczących usługi przewozów osób i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi - dodatkowo informację o numerze licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz numerze rejestracyjnym i bocznym taksówki, w której zainstalowano kasę rejestrującą. 11. Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, należy dołączyć: 1) dane określające imię i nazwisko albo nazwę podmiotu prowadzącego serwis kas, który dokonał fiskalizacji kasy rejestrującej; 2) oryginał faktury potwierdzającej zakup kasy rejestrującej wraz z dowodem zapłaty całej należności za kasę rejestrującą;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

112


3) informacje o numerze rachunku bankowego podatnika lub jego rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, na który należy dokonać zwrotu; 4) fotokopię świadectwa przeprowadzonej legalizacji ponownej taksometru współpracującego z kasą o zastosowaniu specjalnym służącą do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu tych usług, w tym również zintegrowanego w jednej obudowie z kasą - w przypadku podatników świadczących usługi przewozu osób i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi. 12. W przypadku zakupu kas rejestrujących zintegrowanych w jednej obudowie z taksometrem, nabytych w okresie, kiedy kasy te były objęte ważnym potwierdzeniem ministra właściwego do spraw finansów publicznych, odliczenia i zwroty, o których mowa w ust. 5 - 8, stosuje się odpowiednio. 13. Podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących, w przypadku gdy w okresie 3 lat od dnia rozpoczęcia ewidencjonowania zaprzestaną ich używania lub nie dokonują w obowiązującym terminie zgłoszenia kasy do obowiązkowego przeglądu technicznego przez właściwy serwis, a także w przypadku naruszenia warunków związanych z odliczeniem tych kwot, określonych w ust. 14 - 16. 14. Podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących, w przypadkach gdy w okresie trzech lat od dnia rozpoczęcia ewidencjonowania: 1) zaprzestaną działalności; 2) nastąpi otwarcie likwidacji; 3) zostanie ogłoszona upadłość; 4) nastąpi sprzedaż przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału), a następca prawny nie będzie dokonywał sprzedaży, o której mowa w art. 377 ust. 1; 5) dokonają odliczenia z naruszeniem warunków, o których mowa w ust. 3 - 8. 15. Zwrot odliczonych lub zwróconych kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących w przypadkach, o których mowa w ust. 13, oraz w przypadkach wymienionych w ust. 14 pkt 4 i 5, odnosi się tylko do tych kas, których te warunki lub przypadki dotyczyły. 16. Zwrotu odliczonych lub zwróconych kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących należy dokonać na rachunek właściwego organu podatkowego w terminie: 1 do 25. dnia miesiąca następującego po: a) miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające dokonanie takiego zwrotu, jeżeli podatnik rozlicza podatek za okresy miesięczne, b) kwartale, w którym powstały okoliczności uzasadniające dokonanie takiego zwrotu, jeżeli podatnik rozlicza podatek za okresy kwartalne; 2) do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające dokonanie zwrotu w przypadku podatników, o których mowa w ust. 2. Art. 380 1. Kasa rejestrująca służąca do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 377 ust. 1, musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie podstawowych danych dotyczących zawieranych transakcji, w tym wysokości uzyskiwanego przez podatnika obrotu i kwot podatku należnego, oraz musi przechowywać te dane lub też zapewniać bezpieczny ich przekaz na zewnętrzne nośniki danych. Pamięć fiskalna kasy rejestrującej powinna posiadać numer unikatowy, nadawany w ramach czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 2. Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących w celu wprowadzenia ich na terytorium kraju do obrotu są obowiązani do uzyskania dla danego typu kas rejestrujących, służących do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 377 ust. 1, potwierdzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar, że kasy te spełniają funkcje wymienione w ust. 1 oraz kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać. 3. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na czas określony i może być ono cofnięte w przypadku wprowadzenia do obrotu kas rejestrujących niespełniających funkcji, kryteriów i warunków technicznych, które muszą spełniać kasy rejestrujące, oraz złożonymi dokumentami, w tym wzorcem kasy, o których mowa w art. 384 pkt 2. 4. Prezes Głównego Urzędu Miar: 1) w drodze decyzji wydaje, odmawia wydania lub cofa potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2; 2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar wykaz typów kas rejestrujących: a) które otrzymały potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2, wraz z określeniem numeru i daty potwierdzenia, terminu jego obowiązywania oraz nazwy producenta krajowego, podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących, b) na które cofnięto potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2, wraz z określeniem numeru i daty potwierdzenia, daty jego cofnięcia oraz nazwy producenta krajowego, podmiotu, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

113


5. Spełnienie funkcji oraz kryteriów i warunków technicznych przez kasy rejestrujące stwierdza się na podstawie wyników badań wykonywanych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, potwierdzonych sprawozdaniem. 6. W przypadku stwierdzenia na podstawie badań, że dany typ kas rejestrujących nie spełnia określonych funkcji, kryteriów i warunków technicznych, Prezes Głównego Urzędu Miar odmawia wydania potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2. 7. Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących, którzy uzyskali potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2, są obowiązani do: 1) zorganizowania serwisu kas rejestrujących dokonującego przeglądów technicznych kas; 2) zamieszczania w dokumentach obowiązkowo dołączanych do kasy przy wprowadzaniu jej do obrotu deklaracji, według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 384 pkt 1, o spełnieniu przez dostarczaną kasę wymaganych funkcji, kryteriów i warunków technicznych oraz zgodności z egzemplarzem wzorcowym kasy, która była podstawą do wydania potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2. 8. Podmiot dokonujący sprzedaży kasy rejestrującej jej użytkownikowi jest obowiązany przekazać aktualny wykaz uprawnionych podmiotów, które prowadzą serwis, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, wraz z adresami punktów, w których są wykonywane usługi serwisowe (w tym przeglądy techniczne kas) w zakresie danego typu kasy. 9. Podmioty, które występowały z wnioskiem o wydanie potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przed likwidacją działalności do przekazania w drodze umowy obowiązków i uprawnień w zakresie prowadzenia serwisu, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, innemu podmiotowi będącemu producentem krajowym, podmiotem dokonującym wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących, wprowadzającym do obrotu kasy rejestrujące lub innym podmiotom prowadzącym serwis kas rejestrujących. O zawarciu umowy podmioty przekazujące serwis kas rejestrujących są obowiązane powiadomić właściwy dla nich organ podatkowy. 10. W przypadku gdy do obrotu wprowadzono kasy rejestrujące, które wbrew deklaracji, o której mowa w ust. 7 pkt 2, nie spełniają wymaganych funkcji, kryteriów i warunków technicznych, lub nie załączono do kasy takiej deklaracji, właściwy organ podatkowy nakłada w drodze decyzji na producenta krajowego, podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących albo inny podmiot wprowadzający do obrotu te kasy, karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. 11. Podstawą do wydania decyzji, o której mowa w ust. 10, w zakresie wymaganych funkcji, kryteriów i warunków technicznych jest opinia Prezesa Głównego Urzędu Miar, która zawiera opis braków w zakresie spełnienia tych funkcji, kryteriów i warunków. 12. Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 10, stanowią dochód budżetu państwa. Kwota wynikająca z kary pieniężnej powinna być wniesiona, bez wezwania organu podatkowego, na rachunek bankowy właściwego organu podatkowego w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 10. Art. 381 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia może określić inny, niż wymieniony w art. 379 ust. 1, limit odliczeń dla kas o zastosowaniu specjalnym, które programowo, funkcjonalnie i konstrukcyjnie są zintegrowane z innymi urządzeniami, mając na uwadze koszty związane z ich nabyciem. Art. 382 Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym o zastosowaniu specjalnym dla specyficznego rodzaju działalności, oraz warunki używania kas przez podatników, uwzględniając potrzebę właściwego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w ust. 1, oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas przez tych podatników, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 2) termin zgłoszenia kasy do właściwego organu podatkowego w celu otrzymania numeru ewidencyjnego, rodzaje dokumentów, które są prowadzone lub składane w związku z używaniem kasy rejestrującej, oraz wzory tych dokumentów, uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w art. 377 ust. 1; 3) warunki zorganizowania i prowadzenia serwisu kas rejestrujących mające znaczenie dla ewidencjonowania, w tym warunki, które powinny spełniać podmioty prowadzące serwis kas rejestrujących, uwzględniając potrzebę prawidłowego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

114


należnego przy zastosowaniu tych kas przez podatników, o których mowa w art. 377 ust. 1, oraz dostępność serwisu kas; 4) terminy oraz zakres obowiązkowych przeglądów technicznych, o których mowa w art. 378 ust. 1 pkt 4 i 11, uwzględniając potrzebę sprawdzenia poprawnego działania kasy rejestrującej w zakresie prawidłowego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego, przechowywania zarejestrowanych w niej danych, wydawania konsumentowi dowodów nabycia towarów i usług i wydawania innych dokumentów fiskalnych. Art. 383 Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w art. 377 ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa. Przy wydawaniu rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia: 1) wielkość i proporcje sprzedaży zwolnionej od podatku w danej grupie podatników; 2) stosowane przez podatników zasady dokumentowania obrotu; 3) możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących; 4) konieczność zapewnienia realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 377 ust. 1, przy uwzględnieniu korzyści wynikających z ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz faktu zwrotu podatnikom przez budżet państwa części wydatków na zakup tych kas; 5) konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczania podatku, w tym właściwego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego; 6) konieczność zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; 7) konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z nieewidencjonowaniem obrotu przez podatników. Art. 384 Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz sposób oznaczania pamięci fiskalnej kas rejestrujących numerami unikatowymi, warunki ich przydzielania oraz dokumenty, które powinny być dołączone do kasy rejestrującej przy wprowadzaniu jej do obrotu,; 2) dane, które powinien zawierać wniosek producenta krajowego albo podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących o wydanie potwierdzenia wymienionego w art. 380 ust. 2, jak również rodzaje dokumentów, w tym oświadczeń, oraz kas rejestrujących wzorcowych do badań i innych urządzeń, które mają być przedstawione lub dostarczone wraz z wnioskiem,; 3) okres, na który jest wydawane potwierdzenie, o którym mowa w art. 380 ust. 2; 4) zakres badań kas rejestrujących oraz rodzaje danych zawartych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 380 ust. 5 - uwzględniając potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu lub nieprawidłowemu ewidencjonowaniu obrotu i kwot podatku należnego przez podatników, zabezpieczenia zaewidencjonowanych danych, konieczność zapewnienia konsumentowi prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów i usług z uwidocznioną kwotą podatku oraz możliwość sprawdzenia przez niego prawidłowego zaewidencjonowania transakcji i wystawiania dowodu potwierdzającego jej wykonanie oraz optymalne dla danego typu obrotu rozwiązania techniczne dotyczące konstrukcji kas rejestrujących, jak również celowość systematycznej aktualizacji i weryfikacji wydanych potwierdzeń, o których mowa w art. 380. DZIAŁ X. ZAPŁATA PODATKU. Art. 385 1. Podatnicy składający deklaracje podatkowe za okresy miesięczne są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek tego organu, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 386 i art. 387. 2. Podatnicy składający deklaracje podatkowe za okresy kwartalne są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek tego organu, z zastrzeżeniem art. 387 oraz art. 390 ust. 1 i 2. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

115


3. Podatnicy, o których mowa w ust. 2 nie będący małymi podatnikami, są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do wpłacania zaliczek na podatek za pierwszy oraz za drugi miesiąc kwartału w wysokości 1/3 kwoty należnego zobowiązania podatkowego wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej za poprzedni kwartał - w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym z kolejnych miesięcy, za które jest wpłacana zaliczka. 4. Kwotę należnego zobowiązania podatkowego przyjmuje się za zerową, jeżeli w wyniku rozliczenia za dany kwartał, zobowiązanie takie nie wystąpi lub jeżeli z rozliczenia tego będzie wynikała kwota zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku. 5. W przypadku podatników, u których w poprzednim kwartale należne zobowiązanie podatkowe było zerowe w rozumieniu ust. 4, nie powstaje obowiązek wpłacania zaliczek na podatek. Podatnik może wpłacić zaliczkę na podatek w wysokości faktycznego rozliczenia za miesiąc, za który jest wpłacana zaliczka na podatek. 6. Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do podatników: 1) rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 42, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, kwoty określone w art. 10, z tym że w kwartale, w którym podatnik rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej, nie powstaje obowiązek wpłacania zaliczek; 2) którzy w trakcie roku podatkowego przekroczą kwoty, o których mowa w art. 10, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 42 - kwoty określone zgodnie z pkt 1, z tym że wpłata zaliczek obowiązuje od kwartału następującego po kwartale, w którym nastąpiło to przekroczenie. 7. Podatnicy rozpoczynający dokonywanie rozliczeń za okresy kwartalne, którzy w poprzednim kwartale rozliczali się za okresy miesięczne - zaliczki, o których mowa w ust. 3, wpłacają w pierwszym kwartale, za który będą się rozliczać za okresy kwartalne, w wysokości: 1) za pierwszy miesiąc tego kwartału - w wysokości należnego zobowiązania podatkowego za pierwszy miesiąc ostatniego kwartału, w którym rozliczali się za okresy miesięczne; 2) za drugi miesiąc tego kwartału - w wysokości należnego zobowiązania podatkowego za drugi miesiąc ostatniego kwartału, w którym rozliczali się za okresy miesięczne - przy czym przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. 8. Podatnicy, o których mowa w ust. 3-7, mogą wpłacać zaliczki w wysokości faktycznego rozliczenia za miesiąc, za który wpłacana jest zaliczka, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego. Zawiadomienie należy złożyć najpóźniej z chwilą wpłaty zaliczki za pierwszy miesiąc pierwszego kwartału, od którego zaliczki będą ustalane w wysokości określonej w zdaniu pierwszym, jednak nie później niż z upływem terminu do jej zapłaty. 9. Podatnik może zrezygnować z metody obliczania zaliczek, o której mowa w ust. 8, nie wcześniej niż po upływie dwóch kwartałów. Za rezygnację z tej metody obliczania wysokości zaliczek uznaje się wpłacenie zaliczki za pierwszy miesiąc kwartału w wysokości obliczonej zgodnie z ust. 3. Art. 386 1. Podmioty, o których mowa w art. 337 ust. 1 niebędące podatnikami obowiązane są do obliczenia i wpłacenia podatku bez wezwania właściwego organu podatkowego w terminie 14 dni od dnia wystawienia faktury. 2. Płatnicy, o których mowa w art. 18, są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięcznie w terminie, o którym mowa w art. 367. Art. 387 1. W przypadku importu towarów podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia podatku, z zastrzeżeniem art. 50-53. 2. W przypadku importu towarów podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku, o którym mowa w ust. 1, w terminie i na warunkach określonych dla uiszczenia cła, również gdy towary zostały zwolnione od cła lub stawki celne zostały zawieszone albo obniżone do wysokości 0 %. 3. Właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów jest obowiązany do poboru podatku należnego z tytułu importu towarów, z zastrzeżeniem art. 50-53. 4. Właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów zabezpiecza kwotę podatku z tytułu importu towarów, jeżeli podatek ten nie został zapłacony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczaniu należności celnych na podstawie przepisów celnych. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić terminy zapłaty podatku inne niż określone w ust. 1 i 2 oraz warunki stosowania innych terminów, uwzględniając przepisy Unii Europejskiej oraz przebieg realizacji budżetu państwa.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

116


Art. 388 Podatnik, o którym mowa w art. 53, jest obowiązany do zapłaty podatku z tytułu importu towarów w terminie złożenia deklaracji importowej. Art. 389 1. Podatnik jest obowiązany zapłacić różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji właściwego organu podatkowego w sprawie importu towarów, o których mowa w art. 49 ust. 3 i 4 oraz w art. 56, a podatkiem: 1) pobranym przez ten organ; 2) należnym z tytułu importu towarów wykazanym przez podatnika w: a) zgłoszeniu celnym i rozliczanym w deklaracji podatkowej, zgodnie z art. 50, lub b) deklaracji importowej, zgodnie z art. 53 - w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tych decyzji. 2. W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 49 ust. 3 i 4 oraz w art. 56, właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. 3. Od kwoty podatku wynikającego z decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 3 i 4 oraz w art. 56, niezapłaconej w terminie, pobiera się odsetki za zwłokę zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. 4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do decyzji odwoławczego organu podatkowego właściwego z tytułu importu. Art. 390 1. W przypadku, o którym mowa w art. 58 ust. 3, podatnicy są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 361, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, podatnicy są obowiązani przedłożyć właściwemu organowi podatkowemu zgodnie z ustalonym wzorem informację o nabywanych środkach transportu. Do informacji dołącza się kopię faktury potwierdzającej nabycie środka transportu przez podatnika. 4. Informacja, o której mowa w ust. 3, wraz z kopią faktury potwierdzającej nabycie środka transportu i dowodem zapłaty, stanowią podstawę do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 391. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 3, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji środka transportu, w tym jego przebieg oraz datę pierwszego dopuszczenia do użytku. Art. 391 1. Właściwy organ podatkowy dla celów związanych z rejestracją środków transportu jest obowiązany do wydawania zaświadczeń potwierdzających: 1) zapłatę przez podatnika podatku - w przypadkach, o których mowa w art. 390 ust. 1 i 2, lub 2) brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności: 1) dane identyfikujące pojazd; 2) datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku; 3) przebieg pojazdu; 4) cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę; 5) dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy. 3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. 4. Załączone do wniosku dokumenty, o których mowa w ust. 3, urząd skarbowy zwraca, przy wydawanym zgodnie z ust. 1 zaświadczeniu, wnioskodawcy.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

117


5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając konieczność zapewnienia niezbędnych danych pozwalających na stwierdzenie braku obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń, o których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia danych niezbędnych do zidentyfikowania pojazdu, którego dotyczy zaświadczenie. DZIAŁ XI. PROCEDURY SZCZEGÓLNE. ROZDZIAŁ 1. ROLNICY RYCZAŁTOWI. Art. 392 1. Rolnikowi ryczałtowemu dokonującemu dostawy towarów oraz świadczącego usługi rolnicze, o których mowa w załączniku nr 4, podatnikom podatku, którzy składają deklaracje podatkowe, przysługuje zryczałtowany zwrot podatku z tytułu nabywania niektórych środków produkcji dla rolnictwa opodatkowanych tym podatkiem. Kwota zryczałtowanego zwrotu podatku jest wypłacana rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę produktów rolnych. 2. Podstawą naliczenia stawki zryczałtowanego zwrotu podatku, o którym mowa w art. 163, jest kwota należna z tytułu dostawy towarów i usług określonych w ust. 1, pomniejszona o kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku. ROZDZIAŁ 2. USŁUGI TURYSTYCZNE. Art. 393 1. Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki świadczonych na terytorium kraju przez podatników określonych w art. 394 jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 4. 2. Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. 3. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty, o których mowa w ust. 2 rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. 4. Jeśli przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych dalej "usługami własnymi", odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 136-143 Art. 394 1. Podatnikami, o których mowa w art. 393 ust. 1, są podatnicy, którzy: 1) są biurem podróży; 2) działają na rzecz usługobiorcy we własnym imieniu i na własny rachunek; 3) przy świadczeniu usługi nabywają towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. 2. Biurem podróży, o którym mowa w ust. 1, są organizatorzy turystyki, pośrednicy i agenci turystyczni w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.). 3. Podatnikom, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty. 4. Podatnik, o którym mowa w ust. 1, w wystawionych fakturach nie wykazuje podatku należnego. Art. 395 1. Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza terytorium UE. 2. Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0% tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium UE. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

118


3. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium UE. Art. 396 1. Podatnicy, o których mowa w art. 394, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 373, z uwzględnieniem kwot z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. 2. W przypadkach, o których mowa w art. 393 ust. 4, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. ROZDZIAŁ 3. TAKSÓWKARZE. Art. 397 1. Podatnik świadczący usługi taksówek osobowych, z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą (PKWiU 49.32.11.0), może wybrać opodatkowanie tych usług w formie ryczałtu, o którym mowa w art. 160 ust. 1 pkt 4, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego w terminie do końca miesiąca poprzedzającego okres, w którym będzie stosował ryczałt. 2. Podatnik, który wybrał opodatkowanie w formie ryczałtu nie ma prawa do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu świadczonych usług, o których mowa w ust. 1. 3. W zakresie usług, o których mowa w ust. 1, opodatkowanych w formie ryczałtu podatnik składa w terminie, o którym mowa w art. 361, skróconą deklarację podatkową. Przepisy art. 363 ust. 1 pkt 4 stosuje się odpowiednio. 4. Podatnik może zrezygnować z opodatkowania w formie ryczałtu nie wcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego, w terminie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego nie będzie rozliczał się w formie ryczałtu. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 3, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, uwzględniając termin i miejsce składania deklaracji podatkowej. ROZDZIAŁ 4. TOWARY UŻYWANE I DZIEŁA SZTUKI. Art. 398 1. Jeśli podatnik dokonuje na terytorium kraju dostawy towarów, o których mowa w ust. 2, nabytych uprzednio w celach prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. 2. Towarami, o których mowa w ust. 1, są: 1) dzieła sztuki: a) obrazy, kolaże i podobne płyty dekoracyjne, rysunki i pastele, wykonane w całości przez artystę, z wyłączeniem planów i rysunków do celów architektonicznych, inżynieryjnych, przemysłowych, komercyjnych, topograficznych lub podobnych, ręcznie zdobionych produktów rzemiosła artystycznego, tkanin malowanych dla scenografii teatralnej, do wystroju pracowni artystycznych lub im podobnych zastosowań (CN 9701), (PKWiU ex 90.03.13.0), b) oryginalne sztychy, druki i litografie, sporządzone w ograniczonej liczbie egzemplarzy, czarno-białe lub kolorowe, złożone z jednego lub kilku arkuszy, w całości wykonane przez artystę, niezależnie od zastosowanego przez niego procesu lub materiału, z wyłączeniem wszelkich procesów mechanicznych lub fotomechanicznych (CN 9702 00 00), (PKWiU ex 90.03.13.0), c) oryginalne rzeźby oraz posągi z dowolnego materiału, pod warunkiem że zostały one wykonane w całości przez artystę; odlewy rzeźby, których liczba jest ograniczona do 8 egzemplarzy, a wykonanie było nadzorowane przez artystę lub jego spadkobierców (CN 9703 00 00), (PKWiU ex 90.03.13.0), d) gobeliny (CN 5805 00 00), (PKWiU ex 13.92.16.0) oraz tkaniny ścienne (CN 6304), (PKWiU ex 13.92.16.0) wykonane ręcznie na podstawie oryginalnych wzorów dostarczonych przez artystę, pod warunkiem że ich liczba jest ograniczona do 8 egzemplarzy, e) fotografie wykonane przez artystę, opublikowane przez niego lub pod jego nadzorem, podpisane i ponumerowane, ograniczone do 30 egzemplarzy we wszystkich rozmiarach oraz oprawach; 2) przedmioty kolekcjonerskie:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

119


3.

4.

5. 6.

a) znaczki pocztowe lub skarbowe, stemple pocztowe, koperty pierwszego obiegu, ostemplowane materiały piśmienne i im podobne, ofrankowane, a jeżeli nieofrankowane, to uznane za nieważne i nieprzeznaczone do użytku jako ważne środki płatnicze (CN 9704 00 00), b) kolekcje oraz przedmioty kolekcjonerskie o wartości zoologicznej, botanicznej, mineralogicznej, anatomicznej, historycznej, archeologicznej, paleontologicznej, etnograficznej lub numizmatycznej (CN 9705 00 00), a także przedmioty kolekcjonerskie, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7; 3) antyki rozumie się przedmioty, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, których wiek przekracza 100 lat (CN 9706 00 00); 4) towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0). Jeżeli rodzaj poszczególnych towarów wymienionych w ust. 2 pkt 2 lub specyfika ich dostaw czyni skomplikowanym lub niemożliwym określenie marży zgodnie z ust. 1, podatnik może, za zgodą właściwego organu podatkowego, obliczać marżę jako różnicę pomiędzy łączną wartością dostaw a łączną wartością nabyć określonego rodzaju tych towarów w okresie rozliczeniowym. Przez łączną wartość dostaw rozumie się sumę kwot, które mają zapłacić poszczególni nabywcy tych towarów, a przez łączną wartość nabyć rozumie się sumę poszczególnych kwot nabycia. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 3, łączna wartość nabyć określonego rodzaju towarów wymienionych w ust. 2 pkt 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od łącznej wartości dostaw takich przedmiotów, różnica ta podwyższa łączną wartość nabyć przedmiotów kolekcjonerskich w następnym okresie rozliczeniowym. Jeżeli podatnik oblicza marżę zgodnie z ust. 3, obowiązany jest on do stosowania takiego sposobu obliczania marży do dostawy towarów wymienionych w ust. 2 pkt 2 do końca okresu, o którym mowa w art. 399 ust. 4. Jeżeli różnica, o której mowa w ust. 4, utrzymuje się przez okres 12 miesięcy, to podatnik traci prawo do obliczania marży zgodnie z ust. 2. Podatnik może ponownie skorzystać z obliczania marży zgodnie z ust. 2 po upływie roku od utraty tego prawa, licząc do końca miesiąca, w którym utracił prawo do rozliczania tą metodą.

Art. 399 1. Przepisy art. 398 ust. 1 dotyczą dostawy towarów wymienionych w tym przepisie, które podatnik nabył od: 1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 6, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; 2) podatników podatku, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 13, art. 14 i art. 201; 3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z art. 398 ust. 1 i 2; 4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 13. art. 14 i art. 201; 5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 398, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. 2. Przepisy art. 398 mogą mieć również zastosowanie do dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio importowanych; 1) dzieł sztuki nabytych od ich twórców lub spadkobierców twórców; 2) dzieł sztuki nabytych od tego podatnika, jeżeli podlegały opodatkowaniu podatkiem według stawki 8 %. 3. W przypadku dostawy towarów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, kwotę nabycia, którą należy uwzględnić przy obliczaniu marży, o której mowa w art. 398 ust. 1, przyjmuje się w wysokości równej kwocie podstawy opodatkowania zastosowanej przy imporcie towarów powiększonej o należny podatek z tytułu tego importu. 4. Przepis ust. 2 stosuje się w przypadku, gdy podatnik zawiadomił na piśmie właściwy organ podatkowy o przyjętym sposobie opodatkowania zgodnie z art. 398 ust. 1 przed dokonaniem dostawy. Zawiadomienie jest ważne przez okres 2 lat, licząc od końca miesiąca, w którym podatnik zawiadomił właściwy organ podatkowy. Po tym okresie, jeżeli podatnik chce stosować procedurę polegającą na opodatkowaniu marży, musi ponownie złożyć to zawiadomienie. Art. 400 1. Stawkę podatku, o której mowa w art. 160 ust. 1 pkt 1, stosuje się do importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich oraz antyków. 2. Stawkę podatku, o której mowa w ust. 1, stosuje się również do: 1) dostawy dzieł sztuki dokonywanej: a) przez ich twórcę lub spadkobiercę twórcy,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

120


b) okazjonalnie przez podatnika innego niż podatnik, o którym mowa w ust. 4 i 5, którego działalność jest opodatkowana, w przypadku gdy dzieła sztuki zostały osobiście przywiezione przez podatnika lub zostały przez niego nabyte od ich twórcy lub spadkobiercy twórcy, lub też w przypadku gdy uprawniają go one do pełnego odliczenia podatku; 2) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli dokonującym dostawy, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jest podatnik podatku od wartości dodanej, do którego miałyby zastosowanie przepisy pkt 1. 3. W przypadku eksportu towarów dokonywanego przez podatnika, o którym mowa w ust. 4 i 5, do którego mają zastosowanie zasady opodatkowania zgodne z art. 398 ust. 1 i 2, marża podlega opodatkowaniu stawką 0%. 4. W przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. 5. Jeżeli rodzaj poszczególnych przedmiotów kolekcjonerskich lub specyfika ich dostaw czyni skomplikowanym lub niemożliwym określenie marży zgodnie z ust. 4, podatnik może, za zgodą naczelnika urzędu skarbowego, obliczać marżę jako różnicę pomiędzy łączną wartością dostaw a łączną wartością nabyć określonego rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich w okresie rozliczeniowym. Art. 401 Podatnik, o którym mowa w art. 398, w wystawianych fakturach nie wykazuje należnego podatku, gdy opodatkowaniu podlega marża. Art. 402 Podatnikom, którzy dokonują dostaw towarów opodatkowanych zgodnie z art. 398, nie przysługuje prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu: 1) importowanych dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich; 2) dzieł sztuki nabytych od ich twórców lub spadkobierców twórców; 3) dzieł sztuki nabytych od podatnika niebędącego podatnikiem, o którym mowa w art. 398; 4) używanych towarów wymienionych w pkt 1-3, nabytych od podatników dokonujących dostaw towarów zgodnie z art. 398. Art. 403 1. Podatnik może stosować ogólne zasady opodatkowania do dostaw na terytorium kraju towarów wymienionych w art. 398 ust. 2. 2. Jeżeli podatnik oprócz zasad, o których mowa w art. 398, stosuje również ogólne zasady opodatkowania, jest on obowiązany prowadzić ewidencję zgodnie z art. 373, z uwzględnieniem podziału w zależności od sposobu opodatkowania; w odniesieniu do dostawy, o której mowa w art. 400 ust. 4 i 5, ewidencja musi zawierać w szczególności kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia kwoty marży, o której mowa w tych przepisach. Art. 404 Przepisów rozdziału nie stosuje się wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

do

nowych

środków

transportu

będących

przedmiotem

ROZDZIAŁ 5. USŁUGI ELEKTRONICZNE. Art. 405 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 1) VAT - rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej; 2) podmiotach zagranicznych - rozumie się przez to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nieposiadające miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE, wykonujące czynności podlegające opodatkowaniu VAT na terytorium kraju, które nie zarejestrowały swojej działalności gospodarczej na terytorium UE i wobec których nie powstaje wymóg identyfikacji na potrzeby VAT na terytorium państwa członkowskiego; 3) osobach niepodlegających opodatkowaniu - rozumie się przez to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne niebędące podatnikami VAT; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

121


4) państwie członkowskim identyfikacji - rozumie się przez to państwo członkowskie, które podmiot zagraniczny wybiera w celu przedłożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 406, w przypadku gdy jego działalność jako podatnika VAT na terytorium UE zostanie rozpoczęta na podstawie przepisów tego rozdziału; 5) państwie członkowskim konsumpcji - rozumie się przez to państwo członkowskie, w odniesieniu do którego zgodnie z art. 98 przyjmuje się, że na jego terytorium ma miejsce świadczenie usług elektronicznych. Art. 406 1. Podmioty zagraniczne świadczące na terytorium UE usługi elektroniczne osobom niepodlegającym opodatkowaniu, które mają siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium UE, mogą złożyć w państwie członkowskim identyfikacji zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania ze specjalnych procedur rozliczania VAT wobec tych usług, o których mowa w ust. 2-7, w art. 407 i art. 409. 2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, podmioty zagraniczne składają drogą elektroniczną. 3. W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita Polska, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, składa się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, zwanego dalej „naczelnikiem drugiego urzędu skarbowego”. 4. Zgłoszenia w przypadku, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się za pomocą aplikacji informatycznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zgłoszenie to powinno zawierać: nazwę podmiotu zagranicznego, jego adres opatrzony kodem pocztowym, adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej należącej do tego podmiotu, numer podatkowy przyznany mu w państwie siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz informację, że podmiot zagraniczny nie został zidentyfikowany na potrzeby VAT na terytorium UE. 5. Naczelnik drugiego urzędu skarbowego, potwierdzając zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3, nadaje z wykorzystaniem drogi elektronicznej podmiotowi zagranicznemu numer identyfikacyjny na potrzeby wykonywanych przez niego usług elektronicznych. 6. Podmiot zagraniczny zidentyfikowany zgodnie z ust. 5 jest obowiązany do zawiadomienia naczelnika drugiego urzędu skarbowego o wszelkich zmianach danych objętych zgłoszeniem, o którym mowa w ust. 3, w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. 7. W przypadku gdy podmiot zagraniczny zidentyfikowany zgodnie z ust. 5: 1) zawiadomi naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, lub 2) nie zawiadomi naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu wykonywania usług, o których mowa w ust. 1, lecz nie składa deklaracji podatkowej przez kolejne trzy kwartały, lub 3) nie spełnia warunków niezbędnych do korzystania z procedur szczególnych określonych w niniejszym rozdziale, lub 4) stale narusza zasady korzystania z procedur szczególnych określonych w niniejszym rozdziale - naczelnik drugiego urzędu skarbowego zawiadomi podmiot zagraniczny o wygaśnięciu identyfikacji tego podmiotu na potrzeby VAT na terytorium UE. Art. 407 1. Podmioty zagraniczne zidentyfikowane zgodnie z art. 406 ust. 5 na potrzeby VAT są obowiązane drogą elektroniczną składać do naczelnika drugiego urzędu skarbowego deklaracje podatkowe. 2. Deklaracje podatkowe składa się za okresy kwartalne, do 20. dnia po zakończeniu kwartału, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług elektronicznych. 3. Deklaracje podatkowe składa się w terminie określonym w ust. 2 również w przypadku, gdy w danym okresie rozliczeniowym nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług elektronicznych. 4. Deklaracja podatkowe powinna zawierać: 1) numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 406 ust. 5; 2) dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji: a) ogólną wartość usług elektronicznych pomniejszoną o VAT, b) całkowitą kwotę podatku należnego przypadającą na usługi elektroniczne, c) stawkę podatku; 3) dla wszystkich państw członkowskich konsumpcji - całkowitą kwotę podatku należnego. 5. Kwoty w deklaracji podatkowej wyrażane są w złotych polskich. 6. W przypadku gdy płatności z tytułu świadczenia usług elektronicznych odbywały się w innych walutach niż złoty polski, do przeliczeń stosuje się kurs wymiany obowiązujący ostatniego dnia danego okresu rozliczeniowego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

122


7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, przeliczenia dokonuje się według kursu wymiany publikowanego przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub - jeżeli nie zostanie opublikowany w tym dniu - według kursu opublikowanego następnego dnia. Art. 408 Podmioty zagraniczne są obowiązane do wpłacania kwot VAT w złotych polskich w terminie, o którym mowa w ust. 2, na rachunek bankowy drugiego urzędu skarbowego. Art. 409 1. Podmioty zagraniczne zidentyfikowane zgodnie z art. 406 ust. 5 na potrzeby VAT są obowiązane prowadzić ewidencję w postaci elektronicznej zawierającą dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, kwoty VAT do zapłaty w państwie członkowskim konsumpcji, całkowitej kwoty VAT do zapłaty w państwie członkowskim identyfikacji oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. 2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, powinna być udostępniona przez podmiot zagraniczny drogą elektroniczną na każde żądanie państwa członkowskiego identyfikacji oraz państwa członkowskiego konsumpcji. 3. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, należy przechowywać przez okres 10 lat od zakończenia roku, w którym dokonano świadczenia usług elektronicznych.

ROZDZIAŁ 6. USŁUGI MIĘDZYNARODOWE OKAZJONALNEGO PRZEWOZU OSÓB. Art. 410 1. Podatnicy świadczący wyłącznie usługi międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczą te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadający stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niekorzystający z możliwości odliczania podatku naliczonego, otrzymania zwrotu tego podatku lub zwrotu różnicy podatku,, mogą złożyć zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania ze szczególnej procedury rozliczania podatku wobec tych usług, o której mowa w ust. 2-6 oraz art. 411 i art. 412. 2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, podatnicy składają do naczelnika drugiego urzędu skarbowego drogą elektroniczną. 3. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się za pomocą aplikacji informatycznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zgłoszenie to powinno zawierać: nazwę podatnika, o którym mowa w ust. 1, jego adres opatrzony kodem pocztowym, adres poczty elektronicznej, numer identyfikacji podatkowej dla celów podatku od wartości dodanej przyznany mu w państwie członkowskim siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - przyznany mu w państwie członkowskim stałego miejsca zamieszkania albo zwykłego miejsca pobytu, oraz informację, że podatnik ten nie został zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. 4. Naczelnik drugiego urzędu skarbowego nadaje podatnikowi, który złożył zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, numer identyfikacyjny na potrzeby wykonywanych przez niego na terytorium kraju usług, o których mowa w ust. 1, i potwierdza jego zidentyfikowanie jako "podatnika VAT - przewozy okazjonalne" z wykorzystaniem drogi elektronicznej. 5. Podatnik zidentyfikowany jako podatnik VAT - przewozy okazjonalne jest obowiązany do zawiadomienia naczelnika drugiego urzędu skarbowego o wszelkich zmianach danych objętych zgłoszeniem, o którym mowa w ust. 1, w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. 6. W przypadku gdy podatnik zidentyfikowany jako podatnik VAT - przewozy okazjonalne: 1) zawiadomi naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu wykonywania usług, o których mowa w ust. 1, lub 2) nie zawiadamiając naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu albo zawieszeniu wykonywania usług, o których mowa w ust. 1, nie składa deklaracji, o której mowa w art. 411, przez kolejne 4 kwartały, lub 3) przestaje spełniać warunki, o których mowa w art. 410, niezbędne do korzystania z procedury szczególnej określonej w niniejszym rozdziale Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

123


- naczelnik drugiego urzędu skarbowego zawiadamia podatnika o wygaśnięciu jego identyfikacji na potrzeby wykonywanych przez niego na terytorium kraju usług, o których mowa w ust. 1. Art. 411 1. Podatnicy zidentyfikowani jako podatnicy VAT - przewozy okazjonalne są obowiązani składać drogą elektroniczną do drugiego urzędu skarbowego deklaracje podatkowe na potrzeby rozliczenia podatku z tytułu wykonywania usług, o których mowa w art. 410 ust. 1, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym powstał obowiązek podatkowy. 2. Deklaracja podatkowa, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać: 1) numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 410 ust. 4; 2) numer rejestracyjny autobusu, liczbę przewożonych osób i wartość świadczonych tym autobusem na terytorium kraju usług bez podatku; 3) ogółem wartość świadczonych na terytorium kraju usług bez podatku, będącą podstawą opodatkowania; 4) stawkę podatku; 5) całkowitą kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. 3. Kwoty w deklaracji, o której mowa w ust. 1, są wyrażane w złotych polskich. 4. W przypadku gdy płatności z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 410 ust. 1, odbywały się w innych walutach niż złoty polski, przeliczenia na złote można dokonać zgodnie z przepisami celnymi stosowanymi na potrzeby określenia wartości celnej importowanych towarów. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczenia i wpłacenia podatku należnego w złotych polskich w terminie, o którym mowa w ust. 1, na rachunek bankowy drugiego urzędu skarbowego. Art. 412 1. Podatnicy zidentyfikowani jako podatnicy VAT - przewozy okazjonalne są obowiązani prowadzić ewidencję w postaci elektronicznej, zawierającą dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji, o której mowa w art. 411 ust. 1. 2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, powinna być udostępniona przez podatnika drogą elektroniczną, zgodnie z odrębnymi przepisami, na każde żądanie naczelnika drugiego urzędu skarbowego. 3. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, należy przechowywać przez okres 5 lat od zakończenia roku, w którym dokonano świadczenia usług, o których mowa w art. 410 ust. 1. ROZDZIAŁ 7. TRANSAKCJE TRÓJSTRONNE. Art. 413 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 1) VAT - rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej; 2) wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej - rozumie się przez to transakcję, w której są spełnione łącznie następujące warunki: a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich uczestniczy w dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego towaru jest dokonana między pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności, b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub też transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego; 3) wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów - rozumie się przez to nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz; 4) procedurze uproszczonej - rozumie się przez to procedurę rozliczania VAT w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na tym, że ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego rzecz dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego w kolejności podatnika VAT,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

124


b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka, c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który został mu przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy transport lub wysyłka, d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka, e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w kolejności podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej. 2. Procedura uproszczona ma zastosowanie również wtedy, gdy ostatni w kolejności podmiot jest osobą prawną, która nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatnikiem podatku, a która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotych w państwie członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia transportu lub wysyłki; w przypadku procedury uproszczonej uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało opodatkowane u drugiego w kolejności podatnika VAT. Art. 414 1. W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem, o którym mowa w art. 413 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik podatku, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego opodatkowane, jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę zawierającą, oprócz danych wymienionych w art. 344 , następujące informacje: 1) adnotację "VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 413 i art. 415 ustawy o ptu" lub "VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE"; 2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej; 3) numer, o którym mowa w art. 32, który jest stosowany przez niego wobec pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej; 4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej ostatniego w kolejności podatnika. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy ostatnim w kolejności podmiotem jest osoba prawna, która nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, a która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia wysyłki lub transportu. 3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy w procedurze uproszczonej ostatnim w kolejności podmiotem jest podatnik podatku lub osoba prawna, o której mowa w art. 6 ust. 5, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 30, a drugim w kolejności podatnikiem jest podatnik podatku od wartości dodanej określony w art. 413 ust. 1 pkt 4 lit. b i lit. c, który posługuje się w procedurze uproszczonej numerem identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego podatku przez państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska, z uwzględnieniem obowiązujących w tym innym państwie członkowskim przepisów w zakresie dokumentowania tej procedury. Art. 415 1. Podatnik podatku, do którego ma zastosowanie procedura uproszczona, jest obowiązany, oprócz danych określonych w art. 373, podać w prowadzonej ewidencji następujące informacje: 1) w przypadku gdy jest drugim w kolejności podatnikiem - ustalone wynagrodzenie za dostawy w ramach procedury uproszczonej oraz nazwę i adres ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej (osoby prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, obowiązanej do rozliczenia VAT z tytułu tej transakcji); 2) w przypadku gdy jest ostatnim w kolejności podatnikiem: a) obrót z tytułu dokonanej na jego rzecz dostawy w rozumieniu art. … oraz kwotę podatku przypadającą na tę dostawę, która stanowi u niego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, b) nazwę i adres drugiego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej. 2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do osób prawnych niebędących podatnikami podatku. 3. W przypadku drugiego w kolejności podatnika VAT, który wykorzystuje w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej numer identyfikacyjny na potrzeby podatku od wartości dodanej przyznany mu przez państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska, nie powstaje obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 373, gdy transport lub wysyłka kończy się na terytorium kraju. 4. Przepis ust. 3 stosuje się, jeżeli są spełnione wszystkie warunki, o których mowa w art. 414, do przeniesienia obowiązku rozliczenia podatku na ostatniego w kolejności podatnika będącego podatnikiem podatku lub na

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

125


osobę prawną, o której mowa w art. 6 ust. 5, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 30. 5. W przypadku gdy drugim w kolejności podatnikiem VAT w procedurze uproszczonej jest podatnik podatku, jest on obowiązany wykazać dane o dokonanych transakcjach odpowiednio w deklaracji podatkowej oraz informacjach podsumowujących. ROZDZIAŁ 8. ZWROT PODRÓŻNYM. Art. 416 1. Osoby fizyczne niemające stałego miejsca zamieszkania na terytorium UE, zwane dalej "podróżnymi", mają prawo do otrzymania zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towarów na terytorium kraju, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nie poza terytorium UE w bagażu osobistym podróżnego, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 417, art. 418 i art. 420. 2. Stałe miejsce zamieszkania, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość. 3. Zwrot podatku nie przysługuje w przypadku nabycia paliw silnikowych. Art. 417 1. Zwrot podatku, o którym mowa w art. 416 ust. 1, przysługuje w przypadku zakupu towarów u podatników podatku, zwanych dalej "sprzedawcami", którzy: 1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, oraz 2) prowadzą ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, oraz 3) zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów, o których mowa w art. 420 ust. 5. 2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w przypadku, gdy sprzedawca dokonuje zwrotu podatku podróżnemu. 3. Zwrot podatku podróżnym jest dokonywany w złotych przez sprzedawcę lub przez podmioty, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu, o którym mowa w art. 416 ust. 1. Zwrot podatku jest dokonywany w formie wypłaty gotówkowej lub polecenia przelewu, czeku rozrachunkowego lub karty płatniczej. Art. 418 1. Zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł zakupiony towar poza terytorium Unii Europejskiej nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu. 2. Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest przedstawienie przez podróżnego dokumentu wystawionego przez sprzedawcę, na którym urząd celny potwierdził stemplem zaopatrzonym w numerator wywóz towarów. Do dokumentu powinien być przymocowany wystawiony przez sprzedawcę paragon z kasy rejestrującej. 3. Urząd celny potwierdza wywóz towaru na dokumencie, o którym mowa w ust. 2, po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru i sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość. 4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do potwierdzania wywozu z terytorium UE towarów nabytych przez podróżnego na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. 5. W przypadku gdy podróżny opuszcza terytorium UE z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, zwrot podatku przysługuje, jeżeli dokument, o którym mowa w ust. 2, został potwierdzony przez urząd celny, przez który towary zostały wywiezione z terytorium UE. 6. Sprzedawcy oraz podmioty, o których mowa w art. art. 416 ust. 3, dokonujący zwrotu podatku podróżnemu mają prawo do pobrania od podróżnego prowizji od zwracanej kwoty podatku. 7. Rozliczenia między podmiotem, który dokonał zwrotu, a sprzedawcą towaru regulują zawarte przez nich umowy. Art. 419 1. Do dostawy towarów, od których dokonano zwrotu podatku podróżnemu, sprzedawca stosuje stawkę podatku 0 %, pod warunkiem że: 1) spełnił warunki, o których mowa w art. 420 ust. 2 pkt 1 i 4, oraz 2) przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument określony w art. 418 ust. 2, zawierający potwierdzenie wywozu tych towarów poza terytorium UE;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

126


3) posiada dokumenty, określone odrębnymi przepisami, potwierdzające dokonanie zwrotu kwoty tego podatku - w przypadku gdy zwrot podatku został dokonany w formie polecenia przelewu, czeku rozrachunkowego lub karty płatniczej. 2. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 1 pkt 2, nie później jednak niż przed upływem 10 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dokonano dostawy, upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego od tej dostawy w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. Art. 420 1. Sprzedawcami nie mogą być podatnicy zwolnieni od podatku na podstawie art. 13 i art. 14.. 2. Sprzedawcy są obowiązani: 1) poinformować pisemnie właściwy organ podatkowy, że są sprzedawcami; 2) zapewnić podróżnym pisemną informację o zasadach zwrotu podatku w czterech językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim; 3) oznaczyć punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku; 4) poinformować właściwy organ podatkowy o miejscu, gdzie podróżny dokonujący u nich zakupu towarów może odebrać podatek, oraz z kim mają zawarte umowy o zwrot podatku, i przedłożyć kopie tych umów. 3. Sprzedawcy, o których mowa w art. 417 ust. 3, mogą dokonywać zwrotu, o którym mowa w art. 416 ust. 1, pod warunkiem że ich obroty za poprzedni rok podatkowy wyniosły powyżej 400.000 zł oraz że dokonują zwrotu podatku wyłącznie w odniesieniu do towarów nabytych przez podróżnego u tego sprzedawcy. 4. Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku, gdy sprzedawca nie spełnia warunku dotyczącego wysokości obrotów, o którym mowa w tym przepisie, jednakże wyłącznie w odniesieniu do sprzedaży dokonanej podróżnemu w roku podatkowym, w którym spełniał ten warunek. 5. Podmioty, o których mowa w art. 417 ust. 3, niebędące sprzedawcami mogą dokonywać zwrotu, o którym mowa w art. 416 ust. 1, pod warunkiem że podmioty te: 1) są co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w pkt 5, zarejestrowanymi podatnikami podatku; 2) zawiadomiły na piśmie właściwy organ podatkowy o zamiarze rozpoczęcia działalności w zakresie zwrotu podatku podróżnym; 3) co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w pkt 5, nie mają zaległości w podatkach stanowiących dochody budżetu państwa oraz zaległości z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 4) złożyły w właściwym organie podatkowym kaucję gwarancyjną w wysokości 5 mln zł w formie: a) depozytu pieniężnego, b) gwarancji bankowych, c) obligacji Skarbu Państwa co najmniej o trzyletnim terminie wykupu; 5) uzyskały od ministra właściwego do spraw finansów publicznych zaświadczenie stwierdzające spełnienie łącznie warunków wymienionych w pkt 1-4. 6. Kaucja gwarancyjna, o której mowa w ust. 5 pkt 4, jest utrzymywana przez cały okres działalności podmiotu, o którym mowa w art. 417 ust. 3, i podlega zwrotowi po zakończeniu działalności związanej ze zwrotem podatku. 7. Podmiotem, o którym mowa w ust. 5, dokonującym zwrotu podatku może być wyłącznie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna. 8. Członkami władz spółek wymienionych w ust. 7 nie mogą być osoby karane za przestępstwa skarbowe lub za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. 9. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 5, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje na okres nie dłuższy niż 2 lata. 10. Warunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, uważa się za spełniony również w przypadku gdy podmioty posiadały zaległości w podatkach stanowiących dochody budżetu państwa lub zaległości z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i uregulowały te zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w terminie 30 dni od dnia powstania tych zaległości. 11. Przepisy ust. 5-10 stosuje się odpowiednio do podmiotów, które uzyskały zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 5, i które przed upływem okresu, na który zostało ono wydane, ponownie składają wniosek o wydanie zaświadczenia na następny okres, z tym że warunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, musi być spełniony w odniesieniu do okresu od dnia wydania zaświadczenia do dnia poprzedzającego ponowne złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia. 12. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyjmowania kaucji gwarancyjnej, o której mowa w ust. 5 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego udokumentowania przyjęcia kaucji.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

127


Art. 421 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzór znaku, o którym mowa w art. 420 ust. 2 pkt 3; 2) wzór stempla, o którym mowa w art. 418 ust. 2; 3) niezbędne dane, które powinien zawierać dokument, o którym mowa w art. 418 ust. 2. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) prawidłową identyfikację towarów; 2) możliwość potwierdzania wywozu towarów przez organy celne; 3) formę, w której ma być dokonany zwrot podatku; 4) konieczność prawidłowego określenia kwoty podatku, o której zwrot może ubiegać się podróżny; 5) prawidłową identyfikację sprzedawcy i nabywcy; 6) konieczność zapewnienia prawidłowego oznaczania punktów sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia: 1) inne towary niż wymienione w art. 416 ust. 3, przy których wywozie nie stosuje się art. 416 ust. 1; 2) minimalną łączną wartość zakupów wynikającą z dokumentu, o którym mowa w art. 418 ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku; 3) maksymalną wysokość prowizji, o której mowa w art. 418 ust. 6 - uwzględniając sytuację gospodarczą państwa, sytuację w zakresie obrotu towarowego z zagranicą poszczególnymi grupami towarów, sytuację rynkową w obrocie towarami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem oraz przepisy Unii Europejskiej. ROZDZIAŁ 9. ZŁOTO INWESTYCYJNE. Art. 422 1. Zwalnia się od podatku dostawę, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import złota inwestycyjnego, o którym mowa w ust. 2-4, w tym również złota inwestycyjnego reprezentowanego przez certyfikaty na złoto asygnowane lub nieasygnowane, lub złota, którym prowadzony jest obrót na rachunkach złota, oraz w szczególności pożyczki w złocie i operacje typu swap w złocie, z którymi wiąże się prawo własności lub roszczenie w odniesieniu do złota inwestycyjnego, a także transakcje dotyczące złota inwestycyjnego związane z kontraktami typu futures i forward, powodujące przeniesienie prawa własności lub roszczenia w odniesieniu do złota inwestycyjnego. 2. Złotem inwestycyjnym, o którym mowa w ust. 1, jest: 1) złoto w postaci sztabek lub płytek o próbie co najmniej 995 tysięcznych oraz złoto reprezentowane przez papiery wartościowe; 2) złote monety, które spełniają łącznie następujące warunki: a) posiadają próbę co najmniej 900 tysięcznych, b) zostały wybite po roku 1800, c) są lub były obowiązującym środkiem płatniczym w kraju pochodzenia, d) są sprzedawane po cenie, która nie przekracza o więcej niż 80 % wartości rynkowej złota zawartego w monecie. 3. Złote monety wymienione w spisie ogłaszanym co roku w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskich spełniają warunki określone w ust. 1 pkt 2 przez cały rok obowiązywania spisu. 4. Złotych monet, o których mowa w ust. 2 i 3, nie traktuje się jako przedmiotów kolekcjonerskich o wartości numizmatycznej. 5. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do usług świadczonych przez agentów działających w imieniu i na rzecz innych osób, pośredniczących w dostawie złota inwestycyjnego dla swojego zleceniodawcy. Art. 423 1. Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia, o którym mowa w art. 422 ust. 1, jeżeli: 1) wytwarza złoto inwestycyjne lub przetwarza złoto innego rodzaju na złoto inwestycyjne, a dostawa jest dokonywana dla innego podatnika, lub 2) w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa dokonuje dostawy złota w celach przemysłowych, a dostawa dotyczy złota inwestycyjnego, o którym mowa w art. 422 ust. 2 pkt 1, i jest dokonywana dla innego podatnika. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do usług, o których mowa w art. 422 ust. 5. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

128


3. Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani zawiadomić na piśmie o zamiarze rezygnacji ze zwolnienia właściwy organ podatkowy przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, z tym że w przypadku podatników rozpoczynających wykonywanie czynności, o których mowa w art. 422, w ciągu roku podatkowego - przed dniem wykonania pierwszej z tych czynności. Art. 424 1. Podatnik wykonujący czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 422 ust. 1 ma prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony: 1) od nabycia złota inwestycyjnego od podatnika, o którym mowa w art. 423 ust. 1; 2) od nabycia, w tym również wewnątrzwspólnotowego, lub importu złota innego niż złoto inwestycyjne, jeżeli to złoto jest następnie przekształcone w złoto inwestycyjne przez tego podatnika lub na jego rzecz; 3) od nabycia usług polegających na zmianie postaci, masy lub próby złota, w tym złota inwestycyjnego. 2. Podatnik zwolniony od podatku na podstawie art. 422 ust. 1, który wytwarza złoto inwestycyjne lub przetwarza złoto w złoto inwestycyjne, ma prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony od nabycia, w tym również wewnątrzwspólnotowego, lub importu towarów lub usług, związanych z wytworzeniem lub przetworzeniem tego złota. Art. 425 1. Podatnicy dokonujący dostaw złota inwestycyjnego są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 373. 2. Ewidencja powinna zawierać także dane dotyczące nabywcy, które umożliwiają jego identyfikację.

DZIAŁ XII. ZMIANY W PRZEPISACH OBOWIĄZUJĄCYCH ORAZ PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE. ROZDZIAŁ 1. ZMIANY W PRZEPISACH OBOWIĄZUJĄCYCH. Art.426 W ustawie z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz.765 j.t.) dodaje się art. 81a w brzmieniu: „Art. 81a. § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku od towarów i usług albo nie aktualizuje zawartych w nim danych, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 2 §. Tej samej karze podlega, kto podaje w zgłoszeniu rejestracyjnym dla podatku od towarów i usług dane niezgodne ze stanem rzeczywistym.”. Art. 427 W ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz.U. Nr 177, 1468 ze zm.) art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) podatku VAT - rozumie się przez to podatek od towarów i usług o stawce 23 %,”. Art. 428 W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681) w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Obowiązek dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego przez podatników, o których mowa w art. 6 ust. 1, występuje również w przypadku, gdy podatnikom tym, w wyniku utraty prawa do zwolnienia od podatku od towarów i usług lub rezygnacji z tego prawa, zmieniła się właściwość naczelnika urzędu skarbowego; w tym przypadku zgłoszenia aktualizacyjnego dokonuje się naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach podatku od towarów i usług, wraz ze zgłoszeniem rejestracyjnym, o którym mowa w art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.". Art. 429 W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114, z późn. zm.) art. 95a otrzymuje brzmienie: „Art. 95a. Kto posługuje się dowodem rejestracyjnym zawierającym dane o spełnieniu przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy o podatku o towarów i usług niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 500 zł.”.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

129


Art. 430 W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 24: a) ust. 2 pkt 12 otrzymuje brzmienie: "12) wydanie albo odmowę wydania potwierdzenia, o którym mowa w art. 380 ust. 2 ustawy z o podatku od towarów i usług.", b) ust. 2b otrzymuje brzmienie: "2b. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2 pkt 12, ustala się na podstawie stawki za godzinę pracy pracowników Głównego Urzędu Miar i oblicza się według tej stawki, pomnożonej przez liczbę godzin przeznaczonych na wykonanie czynności związanych z wydaniem albo odmową wydania potwierdzenia określonego w art. 380 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.”. Art. 431 W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 83 ust. 1a otrzymuje brzmienie: „1a. Badanie techniczne w zakresie badań co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych, pojazdu zabytkowego, pojazdu marki "SAM", pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym oraz pojazdu, dla którego określono wymagania techniczne w przepisach o podatku od towarów i usług oraz przepisach o podatku dochodowym, a także dla którego określono dodatkowe wymagania w międzynarodowych porozumieniach dotyczących międzynarodowego transportu drogowego jest przeprowadzane wyłącznie w okręgowej stacji kontroli pojazdów.” 2) w art. 132 ust. 3a otrzymuje brzmienie: „3a. Odpowiednie organy Policji zawiadomią właściwego dyrektora izby skarbowej o fakcie zatrzymania dowodu rejestracyjnego w przypadku powzięcia uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, w sytuacji, gdy dotyczy to spełnienia przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach o podatku od towarów i usług.”

ROZDZIAŁ 2. PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE. Art. 432 1. Podatek od towarów i usług wprowadzony ustawą stanowi kontynuację podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą wymienioną w art. 444, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej. 2. Kontynuacja, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności: 1) podatników podatku oraz płatników podatku; 2) momentu powstania obowiązku podatkowego; 3) podstawy opodatkowania, podatku należnego oraz podatku naliczonego; 4) prawa do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; 5) proporcji oraz korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 90, art. 90a i 91 ustawy wymienionej w art. 444, z zastrzeżeniem art. 439 i art. 443 ust. 2. 3. Ilekroć w odrębnych przepisach mowa jest o podatku od towarów i usług rozumie się przez to podatek od towarów i usług wprowadzony ustawą, jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu powstał od dnia 1 lipca 2012. 4. Do podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą nie stosuje się art. 146a – 146j ustawy wymienionej w art. 444. 5. Do postępowań wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem 1 lipca 2012 r. na podstawie art. 109 - 111 ustawy wymienionej w art. 444 do czasu zakończenia tych postępowań stosuje się przepisy art. 109 – 111 ustawy wymienionej w art. 444. 6. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 382 – 384 zachowują moc przepisy dotychczasowe wydane na podstawie art. 111 ust. 7 pkt 3, ust. 7a, ust. 8 i 9 ustawy wymienionej w art. 444.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

130


Art. 433 Podatek od towarów i usług wprowadzony ustawą nie stanowi kontynuacji podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Art. 434 1. Do obowiązku podatkowego z tytułu dostawy na terytorium kraju towarów wymienionych w załączniki nr 11 do ustawy wymienionej w art. 444, dokonanych do dnia 31 lipca 2012 r., stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 444. 2. Jeżeli w okresie do dnia 31 lipca 2012 r. dostawca towarów otrzymał całość lub część zapłaty, z tytułu towarów określonych w ust. 1, których dostawa następuje po tej dacie: 1) podatnik będący nabywcą koryguje podatek należny z tytułu otrzymania zapłaty; 2) podstawa opodatkowania z tytułu tych czynności obejmuje całości kwoty należnej. 3. Korekta podatku należnego następuje w okresie rozliczeniowym, w którym dokonano dostawy towarów. 4. Jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zmniejszył kwotę podatku należnego o podatek naliczony będący całością lub częścią podatku z tytułu dokonania zapłaty, określonej w ust. 2, jest obowiązany skorygować podatek naliczony. 5. Przepis ust. 1 – 4 nie dotyczy dostawy towarów na terytorium kraju wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy wymienionej w art. 444, będących eksportem towarów lub wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, objętych stawką 0%. Art. 435 1. Do obowiązku podatkowego z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług na terytorium kraju, w okresie do dnia 31 lipca 2012 r., dokonanych przez podatników podatku nie mających na terytorium kraju: 1) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, w przypadku gdy podatnik nie posiadani miejsca siedziby działalności gospodarczej - stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 444 z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Do obowiązku podatkowego z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług na terytorium kraju w okresie do dnia 30 września 2012 r. dokonanych przez podatników określonych w ust. 1, do których ma zastosowanie art. 361 ust. 2 i 5, w związku z art. 99 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 444, stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 444. 3. Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani zarejestrować się zgodnie z art. 19 ustawy do dnia 31 lipca 2012 r. 4. Przepis art. 430 ust. 2 – 4 stosuje nieodpowiednio. Art. 436 1. Do obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju, o których mowa w art. 116, 124, 125, wykonanych: 1) do dnia 30 września 2012 r., jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności powstał po tym dniu; 2) od dnia 1 lipca 2012 r., do dnia 30 września 2012 r. - stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 444. 2. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju, o których mowa w art. 108 i 122, wykonanych: 1) do dnia 30 czerwca 2012 r., jeżeli obowiązek podatku z tytułu tych czynności powstał po tym dniu; 2) od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. - określają przepisy ustawy wymienionej w art. 444. 3. Przepis art. 430 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Art. 437 Korekta podatku należnego, o której mowa w art. 89a ustawy wymienionej w art. 444, w stosunku do dostaw towarów dokonanych 14 dni po dniu ogłoszenia ustawy, następuje na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 444. Art. 438 1. W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. kwotę, o której mowa w art. 13 ust. 1, ustawy ustala się w wysokości 100 000 zł. 2. Podatnicy rozpoczynający w 2013 i 2014 roku dostawę towarów i uświadczenie usług na terytorium kraju, których przewidywana wartość sprzedaży, w proporcji do okresu wykonywania czynności w roku

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

131


podatkowym, nie przekroczyła 100 000 zł, są zwolnieni od podatku. Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. Podatnicy zwolnieni od podatku w 2012 r. na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 444, u których wartość sprzedaży w tym roku przekroczyła 100 000 zł, lecz nie była wyższa od 150 000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia w 2013 r., o którym mowa w art. 13 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o wyborze zwolnienia do dnia 15 stycznia 2013 r. 4. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podatników zwolnionych od podatku w 2012 r. określonych w art. 14 lub art. 113 ust. 9 ustawy wymienionej w art. 444, u których wartości sprzedaży w tym roku w proporcji do okresu wykonywania czynności przekroczyła 100 000 zł, lecz nie była wyższa niż 150 000 zł. 5. Jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku zgodnie z ust. 1-4 przekroczyła w 2013 r. lub 2014 r. 100 000 zł, zwolnienie traci moc począwszy od czynności którą przekroczono tę kwotę. Art. 439 Podatnicy, którzy rozpoczęli, a nie zakończyli, do dnia wejścia w życie ustawy, korygowania podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 i 7a ustawy wymienionej w art. 444, stosują do tej korekty przepisy ustawy wymienionej w art. 444. Art. 440 1. Podatnicy będący w dniu 30 czerwca 2012 r. podatnikami zarejestrowanymi jako: 1) podatnicy VAT czynni albo jako podatnicy VAT zwolnieni w rozumieniu art. 96 ustawy wymienionej w art. 444; 2) podatnicy VAT UE w rozumieniu art. 97 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 444 - stają się odpowiednio podatnikami zarejestrowanymi w rozumieniu art. 22 ust. 3 pkt 1 i 2 lub art. 30 ust. 2 pkt 1. 2. Podatnicy określeni w ust. 1, obowiązani są dokonać aktualizacji danych, o których mowa w art. 22 ust. ust. 4 oraz art. 30 ust. 3 w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 441 1. W okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r. utrzymuje się w mocy art. 3 - 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 247 poz. 1652 ze zm.) oraz załącznik do tej ustawy. 2. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w ust. 1 stosuje się odpowiednio do zaświadczeń wydanych na podstawie art. 86 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 444 w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2005 r. oraz od dnia 22 sierpnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Art. 442 1. Przepis art. 283 ust. 1 pkt 2 stosuje się również do samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, jeżeli w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. przy nabyciu tych pojazdów kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% lub 60% kwoty podatku należnego: 1) określonej w fakturze VAT, lub 2) wynikającej z dokumentu celnego; 3) określonej w decyzji właściwych organów podatkowych, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34 ustawy wymienionej w art. 444; 4) z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 5) z tytułu nabycia towarów, dla których podatnikiem jest nabywca - nie więcej jednak niż odpowiednio 5000 zł lub 6000 zł. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych posiadających cechy określone w art. 282, jeżeli pojazdy te zostały nabyte lub importowane przed dniem 1 maja 2004 r. lub nabyte po tej dacie bez podatku naliczonego. 3. Przepis art. 282 ust. 5 stosuje się odpowiednio o zaświadczeń wydanych na podstawie: 1) ustawy wymienionej w art. 444; 2) art. 86 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 444 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r.; 3) art. 3 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 441; Art. 443 1. Przepis art. 314 stosuje się do nieruchomości nabytych lub wytworzonych od dnia 1 lipca 2012 r. 2. Do nieruchomości, o których mowa w art. 90a ust. 1 ustawy wymienionej w art. 444, nabytych lub wytworzonych w okresie od dnia 1 stycznia 2011 do dnia 30 czerwca 2012 r. stosuje się art. 90a ustawy wymienionej w art. 444.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

132


Art. 444 Z dniem 1 lipca 2012 r. traci moc ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Art. 445 Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2012 r. z wyjątkiem art. 282 i 283 ust. 1 pkt 2, 343 i 353, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

133


ZAŁĄCZNIK Nr 1 LISTA TOWARÓW I USŁUG, DO KTÓRYCH NIE MAJĄ ZASTOSOWANIA ZWOLNIENIA OD PODATKU OKREŚLONE W ART. 13 i art. 14. Poz.

Symbol PKWiU1)

Nazwa towaru, usługi (czynności)

1

2

3

I. Dostawa towarów

ex 24.41.10.0

Srebro nieobrobione plastycznie lub w postaci półproduktu, lub w postaci proszku – wyłącznie: 1) proszek srebra, 2) srebro technicznie czyste, 3) srebro o wysokiej czystości, 4) stopy srebra, 5)srebro (łącznie z pokrytym złotem lub platyną), w postaci półproduktu, z wyłączeniem srebra (także pokrytego złotem lub platyną) w postaci folii ze srebra i stopów srebra (w tym pokrytych złotem lub platyną) i półproduktów ze srebra lub ze stopów srebra innych niż w postaci taśm, pasów, blach, drutów, prętów, kształtowników, rur

ex 24.41.20.0

Złoto nieobrobione plastycznie lub w postaci półproduktu, lub w postaci proszku – wyłącznie: 1) proszek złota, 2) złoto technicznie czyste, 3) złoto o wysokiej czystości, 4) złoto (także pokryte platyną), w postaci półproduktu, z wyłączeniem złota (także pokrytego platyną) w postaci folii ze złota i stopów złota (także pokrytych platyną) i półproduktów ze złota lub ze stopów złota innych niż w postaci blach, taśm, pasów, drutów, prętów, rur

3

ex 24.41.30.0

Platyna nieobrobiona plastycznie lub w postaci półproduktu, lub w postaci proszku – wyłącznie: 1) proszek platyny, 2) proszek palladu, 3) proszek irydu, 4) proszek rodu, 5) platyna technicznie czysta, 6) pallad technicznie czysty, 7) iryd technicznie czysty, 8) rod technicznie czysty, 9) platyna o wysokiej czystości, 10) pallad o wysokiej czystości, 11) iryd o wysokiej czystości, 12) rod o wysokiej czystości, 13) platyna w postaci półproduktu, z wyłączeniem platyny w postaci folii z platyny, palladu, irydu, osmu, rodu i rutenu i ze stopów tych metali, oraz półproduktów z tych metali i ich stopów innych niż w postaci blach, taśm, pasów, drutów, prętów, rur

4

ex 25.71.11.0

Noże (z wyłączeniem noży do maszyn) i nożyczki oraz ostrza do nich - wyłącznie: noże stołowe z ostrzami stałymi, srebrzone inaczej niż platerowane

5

ex 25.71.14.0

Łyżki, widelce, łyżki wazowe, cedzaki, łopatki do nakładania tortów, noże do ryb, noże do masła, szczypce do cukru i podobne artykuły kuchenne lub stołowe – wyłącznie nakrycia stołowe srebrzone inaczej niż platerowane

6

32.11.10.0

Monety

ex 32.12

Wyroby jubilerskie i podobne, z wyłączeniem: 1) kamieni syntetycznych, szlachetnych lub półszlachetnych, obrobionych, lecz nieoprawionych (PKWiU ex 32.12.11.0), 2) pyłu i proszku z pozostałych naturalnych lub syntetycznych kamieni szlachetnych lub

1

2

7

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

134


półszlachetnych (PKWiU ex 32.12.12.0), 3) dewocjonaliów wykonanych z metali innych niż metale szlachetne, 4) wyrobów kultu religijnego 8

ex 32.99.59.0

Pozostałe różne wyroby, gdzie indziej niesklasyfikowane – wyłącznie wyroby z bursztynu

9

ex 38.11.58.0

Odpady inne niż niebezpieczne zawierające metal – wyłącznie: 1) złom złota i stopy złota, 2) odpady srebra, 3) złom srebra, 4) stopy srebra, 5) złom platyny i stopy platyny, 6) złom palladu i stopy palladu, 7) złom irydu i stopy irydu

10

ex 91.02.20.0

Zbiory muzealne - wyłącznie dawna biżuteria artystyczna

11

bez względu na Towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem energii elektrycznej (PKWiU symbol 35.11.10.0) i wyrobów tytoniowych w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym PKWiU

12

bez względu na symbol Nowe środki transportu PKWiU

13

bez względu na symbol Tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę PKWiU

II. Świadczenie usług 14

bez względu na symbol Usługi jubilerskie PKWiU

15

bez względu Doradztwo, z wyłączeniem doradztwa rolniczego związanego z uprawą roślin i hodowlą na symbol zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji PKWiU gospodarstwa rolnego

16

bez względu na symbol Usługi prawnicze PKWiU

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

135


ZAŁĄCZNIK Nr 2 WYKAZ TOWARÓW I USŁUG, OPODATKOWANYCH STAWKĄ PODATKU W WYSOKOŚCI 8% Poz.

Symbol PKWiU 2008

Nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług)

1

2

3 Towar (grupa towarów)

1

ex 01.1

Rośliny inne niż wieloletnie, z wyłączeniem bawełny i odziarnionych produktów roślinnych dla przemysłu włókienniczego (PKWiU ex 01.16.1)

2

ex 01.21

Winogrona, z wyłączeniem wina wyprodukowanego przez właściciela winnicy

3

01.22

Owoce tropikalne i podzwrotnikowe

4

01.23.1

Owoce cytrusowe

5

01.24

Owoce ziarnkowe i pestkowe

6

ex 01.25

Pozostałe krzewy i drzewa owocowe oraz orzechy, z wyłączeniem nasion chleba świętojańskiego innych niż niełuszczone, niekruszone ani niemielone

7

01.26

Owoce oleiste

8

Chili, papryka słodka i inne rośliny przyprawowe i aromatyczne z rodzaju ex 01.28.12.0 Capsicum lub z rodzaju Pimenta, surowe, suszone, z wyłączeniem słodkiej papryki

9

ex 01.28.13.0

10 01.28.14.0

Gałka muszkatołowa, kwiat muszkatołowy i kardamon, surowe - wyłącznie kwiat muszkatołowy i kardamon Anyż, badian, kolendra, kmin, kminek, koper i jagody jałowca, surowe

Pozostałe nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne - wyłącznie: koperek (Anethum graveolens), majeranek, bylica-estragon, kapary, szafran, 11 ex 01.28.19.0 kurkuma, tymianek, curry i inne nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne, gdzie indziej niesklasyfikowane 12 01.28.20.0

Szyszki chmielowe

13 01.30.10.0

Rośliny żywe, cebulki, bulwy i korzenie, sadzonki i szczepy; grzybnia

14 ex 01.4

Zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem: 1) wielbłądów i zwierząt wielbłądowatych, żywych (PKWiU 01.44.10.0), 2) wełny strzyżonej, potnej z owiec i kóz, włączając wełnę praną z drugiej strzyży (PKWiU 01.45.30), 3) pozostałych ptaków żywych hodowlanych, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 01.49.12.9), 4) gadów żywych hodowlanych, włączając węże i żółwie (PKWiU 01.49.13.0), 5) pozostałych zwierząt żywych (PKWiU ex 01.49.19.0), z zastrzeżeniem poz. 15, 6) wosków owadzich i spermacetów, włączając rafinowane i barwione (PKWiU 01.49.26.0), 7) produktów zwierzęcych niejadalnych, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 01.49.28.0), 8) skór futerkowych surowych oraz skór i skórek surowych, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 01.49.3)

Pozostałe żywe zwierzęta hodowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane 15 ex 01.49.19.0 wyłącznie króliki dzikie, pszczoły, trzmiele, entomofagi – wyłącznie stawonogi i nicienie, jedwabniki i przeszkolone psy przewodniki dla ociemniałych 16 02.10.11.0

Sadzonki drzew i krzewów leśnych

17 02.10.12.0

Nasiona drzew i krzewów leśnych

18 02.20.14.0

Drewno opałowe

19 ex 02.30.40.0 Dziko rosnące jadalne produkty leśne - wyłącznie leśne grzyby, jagody i orzechy 20 ex 03

Ryby i pozostałe produkty rybactwa; usługi wspomagające rybactwo, z Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

136


wyłączeniem: 1) pereł nieobrobionych (PKWiU 03.00.5), 2) pozostałych produktów połowów (PKWiU 03.00.6) Kreda i dolomit inny niż kalcynowany - wyłącznie: 1) kreda mielona, pastewna, 21 ex 08.11.30.0 2) kreda mielona, nawozowa, 3) mączka dolomitowa Pozostałe minerały chemiczne i do produkcji nawozów - wyłącznie ziemia 22 ex 08.91.19.0 ogrodnicza inna niż zawierająca torf jako zasadniczy składnik i inna niż będąca mieszaniną naturalnej gleby, piasku, gliny i minerałów 23 ex 08.92.10.0

Torf - wyłącznie surowiec i półfabrykaty do produkcji torfu dla celów rolniczych oraz wyroby torfowe dla celów rolniczych

24 ex 10.1

Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków

25 10.2

Ryby, skorupiaki i mięczaki, przetworzone i zakonserwowane

26 ex 10.3

Owoce i warzywa przetworzone i zakonserwowane, z wyłączeniem produktów o zawartości alkoholu powyżej 1,2 %

27 ex 10.4

28 ex 10.41.4

ex 10.5 29

Oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne - wyłącznie jadalne Makuchy i inne pozostałości stałych z tłuszczów i olejów roślinnych; mąki i mączki z nasion lub owoców oleistych, z wyłączeniem gorczycy - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej **) Wyroby mleczarskie, z wyłączeniem kazeiny do produkcji regenerowanych włókien tekstylnych oraz kazeiny do stosowania w przemyśle innym niż produkujący żywność, pasze lub w przemyśle włókienniczym (PKWiU ex 10.51.53.0)

30 10.61

Produkty przemiału zbóż

31 10.62

Skrobia i wyroby skrobiowe

32 10.71.11.0

Pieczywo świeże

Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w 33 ex 10.71.12.0 przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni 34 ex 10.72.11.0

Pieczywo chrupkie, suchary, sucharki, pieczywo tostowe i podobne wyroby wyłącznie pieczywo chrupkie oraz tosty z chleba i podobne tosty

35 ex 10.72.12.0

Piernik i podobne wyroby; słodkie herbatniki; gofry i wafle - wyłącznie wafle i opłatki o zawartości wody przekraczającej 10 % masy

36 ex 10.72.19.0

Pozostałe piekarskie i ciastkarskie wyroby suche lub konserwowane - wyłącznie chleb przaśny (maca), opłatki sakralne i podobne produkty, bułka tarta

37 10.73.11.0

Makarony, pierogi, kluski i podobne wyroby mączne

38 10.73.12.0

Kuskus

39 ex 10.81

Cukier, z wyłączeniem cukru i syropu klonowego, zawierającego dodatek środków aromatyzujących lub barwiących (PKWiU ex 10.81.13.0)

40 10.82.24.0

Owoce, orzechy, skórki z owoców i pozostałe części roślin, zakonserwowane cukrem

41 ex 10.83.12.0 Substytuty kawy; ekstrakty, esencje i koncentraty z kawy lub substytutów kawy; Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

137


łupiny i łuski kawy - wyłącznie cykoria palona, pozostałe palone namiastki kawy oraz ich ekstrakty, esencje i koncentraty 42 ex 10.84.12.0 43

ex 10.85.1

Sosy; mieszanki przypraw; mąka i mączka z gorczycy oraz gotowa musztarda, z wyłączeniem musztardy gotowej Gotowe posiłki i dania, z wyłączeniem produktów o zawartości alkoholu powyżej 1,2 %

44 10.86.10.0

Przetwory homogenizowane oraz żywność dietetyczna

45 10.89.11.0

Zupy i buliony oraz przetwory z nich

46 10.89.12.0

Jaja bez skorupek oraz żółtka jaj, świeże lub zakonserwowane; jaja w skorupkach, zakonserwowane lub ugotowane; albumina jaja

47 ex 10.89.14.0

Ekstrakty i soki z mięsa, ryb i bezkręgowców wodnych - wyłącznie ekstrakty i soki z mięsa

Soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe; środki zagęszczające i żelujące 48 ex 10.89.15.0 wyłącznie substancje pektynowe, pektyniany i pektyny, śluzy i zagęszczacze pochodzące z produktów roślinnych, w tym modyfikowane Pozostałe różne artykuły spożywcze, gdzie indziej niesklasyfikowane, z 49 ex 10.89.19.0 wyłączeniem ekstraktów słodowych i produktów o zawartości alkoholu powyżej 1,2 % 50 10.91

Gotowe pasze dla zwierząt gospodarskich

51 10.92

Gotowa karma dla zwierząt domowych

52 ex 11.05.20.0 Pozostałości i odpady browarne i gorzelniane - wyłącznie wywar Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo53 ex 11.07.19.0 warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy Wyroby ze słomy, esparto i pozostałych materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania; wyroby koszykarskie i wikliniarskie - wyłącznie brykiety ze słomy i 54 ex 16.29.25.0 siana

55 ex 20.13.21.0

Niemetale (metaloidy) - wyłącznie siarka sublimowana lub strącona

Siarczanu magnezowego - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik 56 ex 20.13.41.0 podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej**) 1) podfosforany, fosforyny, fosforany i polifosforany oraz azotany, z wyłączeniem azotanu potasu - wyłącznie związki fosforowe do mieszanek paszowych; 57 ex 20.13.42.0 2) azotan wapniowy i azotan magnezu, związki fosforowe do mieszanek paszowych - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej **) Pozostałe pochodne węglowodorów - wyłącznie: 1) 1, 2, 3, 4, 5, 6-heksachlorocykloheksan (HCH (ISO), włącznie z lindanem (ISO, INN), 58 ex 20.14.19.0 2) pozostałe pochodne fluorowcowane węglowodorów cykloalkanowych, cykloalkenowych, cykloterpenowych, 3) DDT (ISO) (klofenotan (INN), 1,1,1-trichloro-2,2-bis (p-chlorofenylo) etan) Enzymy i pozostałe związki organiczne, gdzie indziej niesklasyfikowane wyłącznie: 59 ex 20.14.64.0 1) podpuszczka i jej koncentraty, 2) enzymy, preparaty enzymatyczne, gdzie indziej niesklasyfikowane Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

138


60 ex 20.15.10.0

Kwas azotowy; mieszaniny nitrujące; amoniak - wyłącznie amoniak ciekły nawozowy, woda amoniakalna nawozowa

61 ex 20.15.3

Nawozy azotowe mineralne, z wyłączeniem cyjanamidu wapnia

62 20.15.4

Nawozy fosforowe mineralne

63 ex 20.15.5

Nawozy potasowe mineralne, z wyłączeniem chlorku potasu

Chlorek potasu - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze 64 ex 20.15.51.0 lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej **) Azotan sodu - wyłącznie sprzedawany jako nawóz 65 ex 20.15.60.0 66 ex 20.15.7

Nawozy, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem nawozów naturalnych

Azotan potasu (saletra potasowa) - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów 67 ex 20.15.76.0 specjalnych produkcji rolnej**) 68 20.15.80.0

Nawozy naturalne lub organiczne, gdzie indziej niesklasyfikowane (w tym ziemia ogrodnicza, zawierająca torf jako zasadniczy składnik i ziemia ogrodnicza, będąca mieszaniną naturalnej gleby, piasku, gliny i minerałów oraz ziemia humus)

69 ex 20.20.1

Pestycydy i pozostałe środki agrochemiczne, z wyłączeniem środków odkażających (PKWiU ex 20.20.14)

Żelatyny i ich pochodne, włączając albuminy mleka - wyłącznie albumina 70 ex 20.59.60.0 techniczna, albumina mleka, żelatyna i jej pochodne (z wyjątkiem klejów kazeinowych) 71

bez względu na symbol PKWiU

Nawozy wapniowe i wapniowo-magnezowe, pozostałe - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej**)

72 23.52.10.0

Wapno palone, wapno gaszone i wapno hydrauliczne

73 ex 32.99.59.0

Pozostałe różne wyroby, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: żelatyna nieutwardzona, obrobiona oraz wyroby z żelatyny nieutwardzonej, obrobionej

74 35.30.21.0

Lód, włączając lód do celów chłodniczych innych niż żywnościowe

75 36.00.1

Woda w postaci naturalnej

76 ex 38.11.57.0

Odpady ze skór - wyłącznie odpady ze skór wyprawionych, pył, proszek i mączka skórzana, z wyłączeniem odpadków skór garbowanych (bezwłosowych)

77 ex 58.11.1

Książki drukowane - wyłącznie książki (oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN), mapy - wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem ulotek

Gazety drukowane lub na nośnikach (dyskach, taśmach i innych) - wyłącznie gazety drukowane - oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów 78 ex 58.13.10.0 symbolami ISSN, wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem: wydawnictw, w których nie mniej niż 67 % powierzchni jest przeznaczone na nieodpłatne lub odpłatne ogłoszenia handlowe, reklamy lub teksty reklamowe

79 ex 58.14.1

Czasopisma i pozostałe periodyki drukowane lub na nośnikach (dyskach, taśmach i innych) - wyłącznie czasopisma i pozostałe periodyki oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISSN, wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem: wydawnictw, w których nie mniej niż 67 % powierzchni jest przeznaczone na nieodpłatne lub odpłatne ogłoszenia handlowe, reklamy lub teksty reklamowe Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

139


80 59.20.31.0

Nuty w formie drukowanej

bez względu 81 na symbol PKWiU

Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt

bez względu 82 na symbol PKWiU

Obuwie dziecięce

bez względu 83 na symbol PKWiU

Sznurek do maszyn rolniczych Towary związane z ochroną zdrowia

84 ex 10.89.15.0

Soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe; środki zagęszczające i żelujące wyłącznie soki i ekstrakty roślinne z opium

Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów oraz pozostałe 85 ex 16.29.14.0 wyroby, z drewna - wyłącznie elementy składowe i wymienne do wyrobów ortopedycznych, rehabilitacyjnych i protetycznych drewniane Podpaski higieniczne i tampony, pieluszki i wkładki dla niemowląt oraz podobne wyroby sanitarne lub wyroby odzieżowe i akcesoria odzieżowe, wykonane z masy celulozowej, papieru, waty celulozowej lub wstęg z włókien celulozowych - wyłącznie: 1) podpaski higieniczne z papieru, waty celulozowej lub bibułki tissue, 86 ex 17.22.12.0 2) tampony higieniczne z papieru, waty celulozowej lub bibułki tissue, 3) wata celulozowa, paczkowana, 4)wata z materiałów włókienniczych, i wyroby z tego rodzaju waty, z wyłączeniem waty konfekcyjnej, 5) pieluszki, wkładki do pieluch i podobne artykuły sanitarne dla niemowląt, 6) pieluszki i podobne artykuły sanitarne dla dorosłych 87 ex 20.14.51.0

Związki siarki organiczne i pozostałe związki organiczno-nieorganiczne wyłącznie cysteina, cystyna i ich pochodne

Środki odkażające - wyłącznie preparaty odkażające o właściwościach bakteriobójczych, grzybobójczych i wirusobójczych, mające zastosowanie 88 ex 20.20.14.0 wyłącznie w ochronie zdrowia, na które zostało wydane pozwolenie tymczasowe albo dokonany wpis do rejestru produktów biobójczych w rozumieniu przepisów ustawy o produktach biobójczych Płyty i filmy fotograficzne, filmy do natychmiastowych odbitek, światłoczułe, nienaświetlone; papier fotograficzny - wyłącznie film i płyty fotograficzne 89 ex 20.59.11.0 płaskie do promieni rentgenowskich, do stosowania w medycynie, stomatologii i weterynarii, film fotograficzny w rolkach do promieni rentgenowskich, do zastosowań nieprzemysłowych - wyłącznie medycznych bez względu 90 na symbol PKWiU

Błony rentgenowskie diagnostyczne

Pasty modelarskie; wosk dentystyczny i pozostałe preparaty dentystyczne na bazie gipsu; preparaty i ładunki do gaśnic przeciwpożarowych; gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów; złożone odczynniki diagnostyczne i laboratoryjne, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie testy i odczynniki 91 ex 20.59.52.0 diagnostyczne, medyczne, materiały formierskie dentystyczne na bazie wosku, w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, materiały formierskie dentystyczne na bazie gipsu, pasty modelarskie i pozostałe preparaty; preparaty do stosowania w dentystyce na bazie gipsu, pozostałe, gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów - wyłącznie dla farmacji Pozostałe różne wyroby chemiczne, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie 92 ex 20.59.59.9 produkty i preparaty do użytku farmaceutycznego i chirurgicznego, z wyłączeniem wyrobów z ceramiki szlachetnej 93 ex 21

Podstawowe substancje farmaceutyczne, leki i pozostałe wyroby farmaceutyczne Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

140


- wyłącznie produkty lecznicze dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego bez względu 94 na symbol PKWiU

Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu na terytorium kraju, które uzyskały pozwolenie wydane przez Radę Unii Europejskiej lub Komisję Europejską

95 ex 22.19.30.0

Przewody, rury i węże z gumy innej niż ebonit - wyłącznie węże medyczne z gumy

96 ex 22.19.60.0

Odzież i dodatki odzieżowe z gumy innej niż ebonit - wyłącznie rękawice chirurgiczne

97 22.19.71.0

Wyroby higieniczne lub farmaceutyczne (włączając smoczki), z gumy innej niż ebonit

Elementy złączne z żeliwa lub stali, niegwintowane, gdzie indziej 98 ex 25.94.12.0 niesklasyfikowane - wyłącznie nity ze stali do wyrobów ortopedycznych, rehabilitacyjnych i protetycznych 99 ex 26.20.30.0

Pozostałe urządzenia do maszyn do automatycznego przetwarzania danych wyłącznie urządzenia komputerowe do pisma Braille'a (dla ociemniałych)

100 26.60.14.0

Stymulatory serca, aparaty słuchowe

101 ex 28.23.11.0

Maszyny do pisania i maszyny do redagowania tekstów - wyłącznie: maszyny do pisania dla niewidomych

Części przemysłowych urządzeń chłodniczych i wentylacyjnych - wyłącznie 102 ex 28.25.30.0 części do narzędzi, przyrządów, aparatów i urządzeń medycyny ogólnej (do sterylizacji narzędzi, dezynfekcji, wyjaławiania itp.) Maszyny, urządzenia i wyposażenie do składu drukarskiego, do 103 ex 28.99.12.0 przygotowywania lub wykonywania matryc i płyt - wyłącznie maszyny poligraficzne do pisma Braille'a 104 30.92.20.0

Wózki inwalidzkie, z wyłączeniem części i akcesoriów

Strzykawki, igły, cewniki, kaniule itp.; przyrządy okulistyczne oraz pozostałe instrumenty i urządzenia do zastosowań medycznych, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: 1) strzykawki używane w lecznictwie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii - z wyłączeniem strzykawek weterynaryjnych, 105 ex 32.50.13.0 2) igły metalowe do zastrzyków stosowane w lecznictwie, z wyłączeniem igieł weterynaryjnych, 3) igły (z wyjątkiem metalowych igieł do zastrzyków lub zakładania szwów), z wyłączeniem igieł weterynaryjnych, 4) przyrządy i aparatura do pomiaru ciśnienia krwi, 5) aparatura do transfuzji Sztuczne stawy; sprzęt i aparaty ortopedyczne; sztuczne zęby; wyroby protetyki 106 ex 32.50.22.0 dentystycznej; protezy pozostałych części ciała, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem sztucznych zębów i protez dentystycznych 107 32.50.23.0

Części i akcesoria protez i przyrządów ortopedycznych

108 32.50.41.0

Soczewki kontaktowe; soczewki okularowe ze szkła i innych materiałów

bez względu 109 na symbol PKWiU

Produkty uzdrowisk (bez napojów mineralnych) - wyłącznie: 1) środki do kąpieli leczniczych: sól jodobromowa, szlam i ług, 2) środki do okładów leczniczych, w tym kostki borowinowe, 3) środki skoncentrowane do kuracji pitnej, w tym tabletki "ZUBER"

bez względu 110 na symbol PKWiU

Wyroby medyczne, w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, inne niż wymienione w pozostałych pozycjach załącznika

bez względu 111 na symbol PKWiU

Publikacje w alfabecie Braille'a, jeżeli z uwagi na formę w całości przeznaczone są do użytku osób niewidomych i słabowidzących, oraz urządzenia do zapisywania i odczytywania tekstów w alfabecie Braille'a

112 bez względu

Foteliki do przewozu dzieci w samochodach

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

141


na symbol PKWiU Wyroby sztuki ludowej oraz rękodzieła i rzemiosła ludowego i artystycznego, które posiadają atest Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej 113 ex 13.92.13.0

Obrusy i serwety - wyłącznie bielizna stołowa haftowana z tkanin bawełnianych, z lnu, z pozostałych tkanin

Wyroby wyposażenia wnętrz, gdzie indziej niesklasyfikowane; zestawy tkanin i 114 ex 13.92.16.0 przędzy do wykonywania dywaników, gobelinów itp. - wyłącznie narzuty i kapy na łóżka Tiule i pozostałe wyroby siatkowe, z wyłączeniem tkanin i dzianin; koronki w 115 ex 13.99.11.0 sztukach, w postaci taśm lub aplikacji - wyłącznie wyroby koronkowe (szydełkowe, klockowe, frywolitkowe, drutowe, igliczkowe) 116 ex 14.13

Pozostała odzież wierzchnia - wyłącznie wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego, odzieżowe, z wyjątkiem używanych wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego, odzieżowych

117 ex 15.12.11.0

Wyroby rymarskie z dowolnego materiału przeznaczone dla zwierząt, z wyłączeniem biczy, szpicrut i lasek

118 ex 16.24.12.0

Beczki i pozostałe wyroby bednarskie, z drewna - wyłącznie beczki i komplety beczkowe, z drewna: iglastego, liściastego

119 ex 16.29.12.0

Przybory stołowe i kuchenne, z drewna - wyłącznie: deski, łyżki, łyżeczki, widelce, szczypce, wałki, tłuczki, pałki, pozostałe przybory stołowe i kuchenne

Intarsje i mozaiki, kasety i szkatułki na biżuterię lub sztućce i podobne artykuły, 120 ex 16.29.13.0 statuetki oraz pozostałe ozdoby, z drewna - wyłącznie galanteria dekoracyjna z drewna Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów oraz pozostałe wyroby, z drewna - wyłącznie: 121 ex 16.29.14.0 1) wyroby do użytku domowego drewniane (szatkownice, maselnice, deseczki do papieru toaletowego, itp.), 2) przybory i sprzęt do prania drewniany (tary, szczypce, itp.) Wyroby ze słomy, esparto i pozostałych materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania; wyroby koszykarskie i wikliniarskie - wyłącznie: 1) wyroby plecionkarsko-koszykarskie z rogożyny i wikliny, 122 ex 16.29.25.0 2) galanteria koszykarska z trzciny egzotycznej, 3) wyroby koszykarskie i inne, z materiałów roślinnych, pozostałych, osobno niewymienione, 4) łubianki, wyroby koszykarskie i inne z łuby Papier do wyrobu papierosów, szpule, cewki, cewki przędzalnicze i podobne nośniki z masy papierniczej; papier i tektura filtracyjne; pozostałe artykuły z 123 ex 17.29.19.0 papieru i tektury, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: 1) wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej, 2) wycinanki ludowe i artystyczne 124 ex 22.29.29.0

Pozostałe wyroby z tworzyw sztucznych - wyłącznie wyroby plastyki zdobniczoobrzędowej

Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa 125 ex 23.41.12.0 domowego i toaletowe, z wyłączeniem z porcelany, również chińskiej wyłącznie wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne 126 ex 23.41.13.0

Statuetki i pozostałe ceramiczne wyroby dekoracyjne - wyłącznie wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne, rzeźby, płaskorzeźby

127 ex 25.71.15.0

Szpady, szable, kordy, bagnety, lance oraz podobna broń i jej części - wyłącznie militaria

128 ex 25.99.29.0

Pozostałe wyroby z metali nieszlachetnych, gdzie indziej niesklasyfikowane wyłącznie wyroby kowalstwa artystycznego

129 ex 32.20.12.0 Pozostałe strunowe instrumenty muzyczne - wyłącznie smyczkowe Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

142


130 32.20.20.0

Części i akcesoria do instrumentów muzycznych

131 32.40.11.0

Lalki przedstawiające wyłącznie postacie ludzkie

Wyroby świąteczne, festiwalowe, karnawałowe lub inne służące rozrywce, 132 ex 32.99.51.0 włączając akcesoria do sztuk magicznych i żartów - wyłącznie: wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne, wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej 133 ex 32.99.59.0

Pozostałe różne wyroby, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: rzeźby, płaskorzeźby, wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej Towary przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej

Bez względu 134 na symbol PKWiU

Sprzęt przewozowo-samochodowy: 1) pożarnicze samochody specjalne i specjalistyczne(gaśnicze, rozpoznawcze, drabiny samochodowe, techniczne, chemiczne, ekologiczne, dźwigi i podnośniki, cysterny, sanitarki) oraz fabrycznie wykonane i oznakowane pojazdy straży pożarnej, 2) sprzęt pływający, statki pożarnicze, łodzie, pontony i silniki oraz statki powietrzne dla ratownictwa igaszenia pożarów.

Bez względu 135 na symbol PKWiU

Sprzęt łączności: 1) radiotelefony różnych typów wraz z osprzętem, 2) sprzęt łączności przewodowej, 3) zestawy komputerowe z urządzeniami peryferyjnymi, oprogramowanie, 4) urządzenia dyspozytorskie i aparatownie, 5) zestawy antenowe, 6) sprzęt do radiowej łączności trankingowej.

Bez względu 136 na symbol PKWiU

Materiały i środki wyposażenia specjalistycznego: 1) sprzęt ochrony osobistej: kombinezony, kamizelki, pasy ratunkowe i okulary, 2) aparaty oddechowe z maskami, 3) sprzęt burzący: piły spalinowe i elektryczne, rozpieracze i poduszki hydrauliczne, młoty pneumatyczne, narzędzia hydrauliczne uniwersalne, siekierołomy, 4) zapory pływające i sprzęt do likwidacji zagrożeń ekologicznych i chemicznych: pompy chemiczne do paliw, kwasów lub ługów, separatory i skimery olejowe wraz z oprzyrządowaniem, 5) wykrywacze gazów, temperatury i bezruchu, radiometry, pirometry, kamery termowizyjne, 6) urządzenia oddymiające i zadymiające, 7) wytwornice, agregaty i generatory pianowe, 8) prądownice strażackie, działka wodne i wodno-pianowe, 9) podręczny sprzęt gaśniczy: gaśnice, agregaty gaśnicze, hydronetki, tłumnice, bosaki, szafki hydrantowe, 10) węże pożarnicze (ssawne i tłoczne) oraz armatura wodna: łączniki, zbieracze, zasysacze, stojaki hydrantowe, rozdzielacze, zwijadła, zbiorniki wolnostojące, 11) drabiny pożarnicze przenośne: przystawne, wysuwane i zestawiane, 12) sprężarki, ładowarki i przetłaczarki do butli gazowych wysokociśnieniowych, 13) sprzęt ratowniczy: aparaty, skokochrony, wory, rękawy, linki ratownicze, ratowniczy sprzęt wysokogórski i dla płetwonurków, 14) chemiczne środki gaśnicze, sorbenty, neutralizatory i odkażacze, środki zwilżające i modyfikujące, 15) sprzęt kontrolno-pomiarowy stanowisk badawczych, 16) pompy i autopompy pożarnicze, 17) agregaty prądotwórcze i oświetleniowe oraz siłownie energetyczne, 18) sprzęt i środki do uszczelniania i ograniczania przemieszczania się materiałów niebezpiecznych.

Wyposażenie zabezpieczające: 1) pojazdy i samochody specjalistyczne: kasyna polowe, chłodnie, piece Bez względu piekarskie polowe, urządzenia dezynfekcyjno-kąpielowe, łaźnie polowe, 137 na symbol przyczepy, naczepy i kontenery pożarnicze wraz z wyposażeniem, PKWiU 2) polowe wyposażenie gastronomiczne: kuchnie polowe, termosy polowe, polowe podgrzewacze i rozdzielacze wody, namioty sypialne, techniczne i do

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

143


kuchni polowych, kasyna polowe, garnki, menażki, niezbędniki, 3) wyposażenie samochodów sanitarnych Bez względu Materiały pędne i smary: 138 na symbol paliwa i smary z wyłączeniem wyrobów objętych podatkiem akcyzowym PKWiU

Bez względu 139 na symbol PKWiU

Pozostałe towary: 1) urządzenia szkolno-treningowe: trenażery, ścieżki biegowe, urządzenia wydolnościowe i do pomiaru masy ciała, drobny sprzęt sportowy oraz przeszkody i urządzenia torów ćwiczeń sportowo-pożarniczych, 2) umundurowanie, odzież specjalna i ochronna, wyekwipowanie osobiste strażaka państwowej straży pożarnej według obowiązujących norm i wyposażenie specjalistyczne strażaka oraz odznaki, odznaczenia i dystynkcje, 3) wyposażenie stacji diagnostycznych, stacji przeciwdymowychprzeciwgazowych, warsztatów łączności i ćwiczebnych komór gazowych, 4) urządzenia sygnalizacyjno-ostrzegawcze do oznakowania pojazdów uprzywilejowanych w ruchu i terenów akcji ratowniczo-gaśniczych, 5) podwozia oraz nadwozia samochodowe i przyczepy pod zabudowę na pojazdy dla straży pożarnej Usługi Wykaz usług (grupa usług)

140 ex 01.6

Usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt, z wyłączeniem usług weterynaryjnych, z wyłączeniem: usług podkuwania koni i prowadzenia schronisk dla zwierząt gospodarskich (PKWiU ex 01.62.10.0)

141 02.10.20.0

Usługi związane ze szkółkami leśnymi

142 ex 02.40.10

Usługi związane z leśnictwem, z wyłączeniem: patrolowania lasów wykonywanego na zlecenie przez jednostki inne niż leśne (PKWiU ex 02.40.10.3) oraz doradztwa w zakresie zarządzania lasami

143 ex 03.00.7

Usługi wspomagające rybactwo, z wyłączeniem usług związanych z rybołówstwem morskim (PKWiU ex 03.00.71.0)

144 ex 10.39.14.0

Warzywa i owoce, krojone i zapakowane - wyłącznie: obieranie i cięcie warzyw, mieszanie świeżych sałat, pakowanie na rynek pierwotny

145 36.00.20.0

Usługi związane z uzdatnianiem i dostarczaniem wody za pośrednictwem sieci wodociągowych

146 36.00.30.0

Usługi związane z handlem wodą dostarczaną za pośrednictwem sieci wodociągowych

147 ex 37

Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków

148 38.11.1

Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nadających się do recyklingu

149 38.11.2

Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nienadających się do recyklingu

150 38.11.6

Usługi związane z infrastrukturą przeznaczoną do przemieszczania odpadów innych niż niebezpieczne

151 38.12.1

Usługi związane ze zbieraniem odpadów niebezpiecznych

152 38.12.30.0

Usługi związane z infrastrukturą przeznaczoną do przemieszczania odpadów niebezpiecznych nadających się do recyklingu

153 38.21.10.0

Usługi związane z obróbką odpadów innych niż niebezpieczne w celu ich ostatecznego usunięcia

154 38.21.2

Usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne

155 38.22.19.0

Usługi związane z przetwarzaniem pozostałych odpadów niebezpiecznych

156 ex 38.22.2

Usługi związane z unieszkodliwianiem odpadów promieniotwórczych i pozostałych odpadów niebezpiecznych, z wyłączeniem usług zagospodarowania odpadów promieniotwórczych (ponownego przetwarzania paliw i odpadów) (PKWiU ex 38.22.21.0) Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

144


157 39.00.1

Usługi związane z odkażaniem i czyszczeniem

158 39.00.2

Pozostałe usługi związane z rekultywacją oraz specjalistyczne usługi w zakresie kontroli zanieczyszczeń

159 49.10

Transport kolejowy pasażerski międzymiastowy

160 49.31

Transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski

161 49.32

Usługi taksówek osobowych

162 49.39

Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany

163 50.10.1

Transport morski i przybrzeżny pasażerski, włączając żeglugę bliskiego zasięgu

164 50.30.1

Transport wodny śródlądowy pasażerski

165 50.30.20.0

Wynajem pasażerskich statków żeglugi śródlądowej z załogą

166 ex 51.10.1

Transport lotniczy pasażerski - wyłącznie przewozy lotnicze rozkładowe pasażerskie i pozarozkładowe pasażerskie

167 51.10.20.0

Wynajem środków transportu lotniczego pasażerskiego, z załogą

168 55

169 ex 56

Usługi związane z zakwaterowaniem

Usługi związane z wyżywieniem, z wyłączeniem sprzedaży: 1)napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, 2)napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5 %, 3)kawy i herbaty (wraz z dodatkami), 4)napojów bezalkoholowych gazowanych, 5)wód mineralnych, 6)innych towarów w stanie nieprzetworzonym opodatkowanych stawką podstawową. Usługi związane z filmami, nagraniami wideo i programami telewizyjnymi wyłącznie w zakresie produkcji programów telewizyjnych*)

170

ex 59.11.1

171

ex 59.14.10.0 Usługi związane z projekcją filmów*)

172

ex 59.20.1

Usługi w zakresie nagrywania dźwięku i wydarzeń na żywo*)

173

ex 59.20.2

Usługi związane z produkcją programów radiofonicznych *)

174

ex 60

Usługi związane z nadawaniem programów ogólnodostępnych i abonamentowych, inne niż określone w art… [w art.. 43 UST. 1 pkt 34] *)

175

ex 61.10.5

Usługi radia i telewizji kablowej*)

176

Usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych realizowane za ex 61.20.50.0 pomocą sieci telekomunikacji ruchomej - wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej*)

177

Usługi telekomunikacji satelitarnej, z wyłączeniem udostępniania programów ex 61.30.10.0 radiowych i telewizyjnych za pośrednictwem satelity - wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej*)

178

ex 61.30.20.0

Usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych za pomocą satelity wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej*)

179

75

Usługi weterynaryjne

180

81.29.12.0

Usługi zamiatania śmieci i usuwania śniegu

181

81.29.13.0

Pozostałe usługi sanitarne

182

81.30.10.0

Usługi związane z zagospodarowaniem terenów zieleni

183

Usługi wspomagające edukację - wyłącznie usługi świadczone przez instytucje, ex 85.60.10.0 których usługi w zakresie pomocy psychologiczno-pedagogicznej nie są zwolnione od podatku

184

ex 91.01

Usługi bibliotek i archiwów - wyłącznie w zakresie wypożyczania wydawnictw wymienionych w pozycji 77-80 Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

145


185

93.11.10.0

186

95.23.10.0

187

95.29.11.0

188

Usługi związane z działalnością obiektów sportowych

Usługi w zakresie naprawy obuwia i wyrobów skórzanych

Usługi naprawy i przeróbki odzieży oraz artykułów tekstylnych użytku domowego Usługi naprawy rowerów

95.29.12.0

189

96.02.11.0

Usługi fryzjerskie damskie

190

96.02.12.0

Usługi fryzjerskie męskie

191

96.03

Usługi pogrzebowe i pokrewne, wraz z dostawą trumien, urn i utensyliów pogrzebowych dostarczanych wraz z trumną lub urną

192

bez względu na symbol PKWiU

Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania

193

bez względu na symbol PKWiU

Usługi kulturalne i rozrywkowe - wyłącznie w zakresie wstępu: 1) na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, 2) do obiektów kulturalnych

194

bez względu na symbol PKWiU

Usługi związane z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne

195

bez względu na symbol PKWiU

Usługi bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałe usługi w zakresie kultury wyłącznie w zakresie wstępu

196

bez względu na symbol PKWiU

Wstęp na imprezy sportowe

197

bez względu na symbol PKWiU

Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu

198

bez względu na symbol PKWiU

199

Usługi badania zwierząt rzeźnych i mięsa, wykonywane przez lekarzy bez względu weterynarii na symbol PKWiU

200

Usługi napraw i konserwacji wyrobów z pozycji 85, 98-101, 104 i 106-108

Odpłatność za przewóz podręcznego bagażu, realizowany łącznie z bez względu przewozempasażera przy świadczeniu usług, o których mowa w poz. 159,160 i na symbol 162 niniejszego załącznika - wyłącznie w zakresie usług transportowych PKWiU opodatkowanych stawką 8%.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

146


1. Dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. 2. Roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont dotyczące budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym 3. Roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów bez względu 201 budynku lub jego części inne niż remont, jeżeli wartość towarów bez podatku na symbol wchodzących w podstawę opodatkowania świadczenia tych robót nie PKWiU przekracza 50% tej podstawy, dotyczące: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 1 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. 202

203

Zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków bez względu lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub na symbol budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są opodatkowane stawką PKWiU 8%. Dostawa, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium kraju: a) bez konieczności uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 4 ustawy bez względu z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, na symbol poz. 271, z późn. zm.), PKWiU b) o których mowa w art. 29 ust. 5-7 ustawy wymienionej w lit. a.

*)

Nie dotyczy usług reklamowych i promocyjnych. **) Stosuje się wyłącznie do: 1) dostawy - pod warunkiem że nabywca tych towarów złoży sprzedawcy pisemne oświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, a nabywane towary przeznaczy do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz w prowadzonym przez niego gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej; 2) importu - pod warunkiem że importer tych towarów złoży organowi celnemu pisemne oświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, a importowane towary przeznaczy do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz w prowadzonym przez niego gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej. Oświadczenie powinno zawierać również: 1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania nabywcy będącego osobą fizyczną albo nazwę oraz adres siedziby nabywcy będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej; 2) określenie ilości nabywanych towarów; 3) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Objaśnienia: 1) Wykaz nie ma zastosowania dla zakresu sprzedaży towarów i usług zwolnionych od podatku lub opodatkowanych stawkami niższymi niż stawka, której dotyczy załącznik. 2) Usługi pasażerskiego transportu obejmują przewóz osób oraz ich podręcznego bagażu (zwierzęcia), za który nie jest pobierana dodatkowa opłata; przewożony pojazd podróżnego nie jest traktowany jako podręczny bagaż.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

147


ZAŁĄCZNIK Nr 3 WYKAZ TOWARÓW OPODATKOWANYCH STAWKĄ PODATKU W WYSOKOŚCI 5 % Poz.

Symbol PKWiU

Nazwa towaru (grupy towarów)

1

2

3

1

ex 01.1

Rośliny inne niż wieloletnie, z wyłączeniem: 1) (uchylony), 2) słomy i plew zbóż (PKWiU 01.11.50.0), 3) nasion bawełny (PKWiU 01.11.84.0), 4) nasion buraków cukrowych (PKWiU 01.13.72.0), 5) trzciny cukrowej (PKWiU 01.14.10.0), 6) tytoniu nieprzetworzonego (PKWiU 01.15.10.0), 7) roślin włóknistych (PKWiU 01.16.1), 8) pozostałych roślin innych niż wieloletnie (PKWiU 01.19)

2

ex 01.21.1

Winogrona, z wyłączeniem wina wyprodukowanego przez właściciela winnicy

3

01.24

Owoce ziarnkowe i pestkowe

4

ex 01.25.1

Jagody i owoce z rodzaju Vaccinium, z wyłączeniem owoców kiwi (PKWiU 01.25.11.0)

5

ex 01.25.20.0

Nasiona owoców, z wyłączeniem nasion chleba świętojańskiego innych niż niełuszczone, niekruszone ani niemielone

6 7

01.25.33.0 01.25.35.0

Orzechy laskowe Orzechy włoskie

8

ex 01.25.90.0

Pozostałe owoce, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem chleba świętojańskiego i jego nasion niełuszczonych, niekruszonych i niemielonych

9

ex 01.26

Owoce oleiste, z wyłączeniem orzechów kokosowych (PKWiU 01.26.20.0)

Chili, papryka słodka i inne rośliny przyprawowe i aromatyczne z rodzaju 10 ex 01.28.12.0 Capsicum lub z rodzaju Pimenta, surowe, suszone, z wyłączeniem słodkiej papryki 11 ex 01.28.13.0

Gałka muszkatołowa, kwiat muszkatołowy i kardamon, surowe - wyłącznie gałka muszkatołowa i kwiat muszkatołowy

12 ex 01.28.14.0

Anyż, badian, kolendra, kmin, kminek, koper i jagody jałowca, surowe wyłącznie kolendra, kmin i kminek

Pozostałe nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne - wyłącznie: koperek (Anethum graveolens), majeranek, bylica-estragon, kapary, szafran, 13 ex 01.28.19.0 kurkuma, tymianek, curry i inne nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne, gdzie indziej niesklasyfikowane

14 ex 01.4

Zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem: 1) zwierząt żywych i ich nasienia, 2) wełny strzyżonej, potnej z owiec i kóz, włączając wełnę praną z drugiej strzyży (PKWiU 01.45.30.0), 3) jaj wylęgowych (PKWiU 01.47.23.0), 4) kokonów jedwabników nadających się do motania (PKWiU 01.49.25.0), 5) wosków owadzich i spermacetów, włączając rafinowane i barwione (PKWiU 01.49.26.0), 6) embrionów zwierzęcych do celów reprodukcyjnych (PKWiU 01.49.27.0), 7) produktów zwierzęcych niejadalnych, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 01.49.28.0), 8) skór futerkowych surowych oraz skór i skórek surowych, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 01.49.3)

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

148


15 ex 02.30.40.0 Dziko rosnące jadalne produkty leśne - wyłącznie leśne grzyby, jagody i orzechy

16

ex 03

Ryby i pozostałe produkty rybactwa; usługi wspomagające rybactwo, z wyłączeniem: 1) pereł nieobrobionych (PKWiU 03.00.5), 2) ryb żywych ozdobnych (PKWiU 03.00.11.0), 3) pozostałych produktów połowów (PKWiU 03.00.6)

17 ex 10.1

Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków, 5) wełny szarpanej

18 ex 10.20

Ryby, skorupiaki i mięczaki, przetworzone i zakonserwowane, z wyłączeniem mąki, mączek i granulek z ryb, skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych, niejadalnych (PKWiU 10.20.41.0)

19 ex 10.3

Owoce i warzywa przetworzone i zakonserwowane - wyłącznie: 1) ziemniaki zamrożone (PKWiU 10.31.11.0), 2) soki z owoców i warzyw (PKWiU 10.32), 3) warzywa zamrożone (PKWiU 10.39.11.0), 4) owoce i orzechy zamrożone, gotowane lub nie, z wyłączeniem orzechów (ex 10.39.21.0)

20 ex 10.4

Oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne - wyłącznie jadalne

21 ex 10.5

Wyroby mleczarskie, z wyłączeniem kazeiny do produkcji regenerowanych włókien tekstylnych oraz kazeiny do stosowania w przemyśle innym niż produkujący żywność, pasze lub w przemyśle włókienniczym (PKWiU ex 10.51.53.0)

22 ex 10.61

Produkty przemiału zbóż, z wyłączeniem śruty

Pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 dni, a w przypadku oznaczania tych 23 ex 10.71.11.0 towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 dni 24 ex 10.72.11.0

Pieczywo chrupkie, suchary, sucharki, pieczywo tostowe i podobne wyroby wyłącznie pieczywo chrupkie oraz tosty z chleba i podobne tosty

25 ex 10.72.19.0

Pozostałe piekarskie i ciastkarskie wyroby suche lub konserwowane - wyłącznie chleb przaśny (maca) i bułka tarta

26

Makarony, pierogi, kluski i podobne wyroby mączne

27

10.73.11.0 10.73.12.0

Kuskus

28 ex 10.85.1

Gotowe posiłki i dania, z wyłączeniem produktów o zawartości alkoholu powyżej 1,2 %

29

Jaja bez skorupek oraz żółtka jaj, świeże lub zakonserwowane; jaja w skorupkach, zakonserwowane lub ugotowane; albumina jaja

10.89.12.0

Soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe; środki zagęszczające i żelujące 30 ex 10.89.15.0 wyłącznie substancje pektynowe, pektyniany i pektyny, śluzy i zagęszczacze pochodzące z produktów roślinnych, w tym modyfikowane Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo31 ex 11.07.19.0 warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy 32 ex 58.11.1

Książki drukowane - wyłącznie książki (oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN), mapy - wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem ulotek; wydawnictwa w alfabecie Braille'a

33

Książki wydawane na dyskach, taśmach i innych nośnikach oznaczone

bez względu

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

149


na symbol PKWiU bez względu na symbol 34 PKWiU 35

59.20.31.0

stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN

Czasopisma specjalistyczne

Nuty w formie drukowanej

Objaśnienia: 1) ex - dotyczy tylko danego wyrobu z danego grupowania. 2) Wykaz nie ma zastosowania dla zakresu sprzedaży towarów zwolnionych od podatku lub opodatkowanych stawką 0 %.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

150


ZAŁĄCZNIK Nr 4 WYKAZ TOWARÓW I USŁUG, OD KTÓRYCH DOSTAWY I ŚWIADCZENIA PRZYSŁUGUJE ZRYCZAŁTOWANY 7% ZWROT PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG Poz.

Symbol PKWiU 2008

Nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług)

1

2

3 Towar (grupa towarów)

1

ex 01.1

Rośliny inne niż wieloletnie, z wyłączeniem: 1) bawełny i odziarnionych produktów roślinnych dla przemysłu włókienniczego (PKWiU ex 01.16.1), 2) orzeszków ziemnych w łupinach (PKWiU 01.11.82.0), 3) orzeszków ziemnych łuskanych (PKWiU 01.11.83.0)

2

ex 01.21

Winogrona, z wyłączeniem wina wyprodukowanego przez właściciela winnicy

3

01.24

Owoce ziarnkowe i pestkowe

4

ex 01.25.1

Jagody i owoce z rodzaju Vaccinium, z wyłączeniem owoców kiwi (PKWiU 01.25.11.0)

5

ex 01.25.20.0

Nasiona owoców, z wyłączeniem nasion chleba świętojańskiego innych niż niełuszczone, niekruszone ani niemielone

6 7

01.25.33.0 01.25.35.0

Orzechy laskowe Orzechy włoskie

8

ex 01.25.90.0

Pozostałe owoce, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem chleba świętojańskiego i jego nasion niełuszczonych, niekruszonych i niemielonych

9

ex 01.26

Owoce oleiste, z wyłączeniem orzechów kokosowych (PKWiU 01.26.20.0)

10

ex 01.28.12.0

Chili, papryka słodka i inne rośliny przyprawowe i aromatyczne z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta, surowe, suszone, z wyłączeniem słodkiej papryki

11

ex 01.28.13.0

Gałka muszkatołowa, kwiat muszkatołowy i kardamon, surowe - wyłącznie kwiat muszkatołowy i kardamon

12

13

14 15 16

17

01.28.14.0 ex 01.28.19.0

01.28.20.0 01.29.20.0

Anyż, badian, kolendra, kmin, kminek, koper i jagody jałowca, surowe Pozostałe nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne - wyłącznie: koperek (Anethum graveolens), majeranek, bylica-estragon, kapary, szafran, kurkuma, tymianek, curry i inne nieprzetworzone rośliny przyprawowe i aromatyczne, gdzie indziej niesklasyfikowane Szyszki chmielowe Choinki świąteczne cięte

ex 01.30.10.0

Rośliny żywe, cebulki, bulwy i korzenie, sadzonki i szczepy; grzybnia, z wyłączeniem podłoży do uprawy grzybów z wsianą grzybnią

ex 01.4

Zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem: 1) wełny strzyżonej pranej oraz surowych skórek z włosiem, niegarbowanych ani niewykończonych (PKWiU ex 01.45.30.0; ex 01.49.31.0), 2) sierści zwierzęcej cienkiej lub grubej, niezgrzeblonej i nieczesanej pozostałej (PKWiU ex 01.49.28.0), 3) spermacetu (PKWiU ex 01.49.26.0), 4) skór surowych świńskich poubojowych i zakonserwowanych, włącznie z poddaniem odwracalnemu procesowi garbowania, ale dalej Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

151


nieprzetworzonych, dla przemysłu garbarskiego (PKWiU ex 01.49.31.0) ex 02

Produkty gospodarki leśnej i usługi związane z leśnictwem, z wyłączeniem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.20.13.0)

19

ex 03

Ryby i pozostałe produkty rybactwa; usługi wspomagające rybactwo z wyłączeniem: 1) ryb świeżych lub schłodzonych morskich, z wyłączeniem hodowlanych (PKWiU 03.00.21.0), 2) ryb świeżych lub schłodzonych morskich hodowlanych (PKWiU 03.00.23.0), 3) skorupiaków niezamrożonych (PKWiU 03.00.3), w tym mączek, grysików i granulek ze skorupiaków, 4) ostryg żywych, świeżych lub schłodzonych, z wyłączeniem hodowlanych (PKWiU 03.00.41.0), 5) ostryg żywych, świeżych lub schłodzonych, hodowlanych (PKWiU 03.00.43.0), 6) pozostałych mięczaków i bezkręgowców wodnych żywych, świeżych lub schłodzonych, z wyłączeniem hodowlanych (PKWiU 03.00.42.0), 7) pozostałych mięczaków i bezkręgowców wodnych żywych, świeżych lub schłodzonych, hodowlanych (PKWiU 03.00.44.0), 8) pozostałych produktów połowów (PKWiU 03.00)

20

ex 08.91.19.0

Pozostałe minerały chemiczne i do produkcji nawozów - wyłącznie ziemia ogrodnicza inna niż zawierająca torf jako zasadniczy składnik i inna niż będąca mieszaniną naturalnej gleby, piasku, gliny i minerałów

21

ex 10.11.12.0

Mięso ze świń świeże lub schłodzone - wyłącznie tusze dzików przeznaczone do spożycia

22

ex 10.11.32.0

Mięso ze świń zamrożone - wyłącznie tusze dzików przeznaczone do spożycia

23

ex 10.11.39.0

Pozostałe mięso i podroby jadalne świeże, schłodzone lub zamrożone wyłącznie mięso z dziczyzny

24

ex 10.11.41.0

Wełna szarpana, wełna nieoczyszczona, włączając wełnę szarpaną z drugiej strzyży - wyłącznie wełna szarpana

25

ex 10.11.60.0

Odpady zwierzęce surowe, niejadalne - wyłącznie odpady pochodzące z hodowli i gospodarki łowieckiej

26

ex 10.20.11.0

Ryby, filety rybne i pozostałe mięso z ryb (włączając rozdrobnione), świeże lub schłodzone - wyłącznie filety i mięso z ryb słodkowodnych, świeże lub schłodzone

27

ex 10.20.13.0

Ryby zamrożone - wyłącznie zamrożone ryby słodkowodne

28

ex 10.20.14.0

Filety rybne zamrożone - wyłącznie zamrożone filety z ryb słodkowodnych

29

ex 10.20.15.0

Pozostałe zamrożone mięso z ryb, włączając rozdrobnione - wyłącznie zamrożone mięso z ryb słodkowodnych

30

ex 10.39.30.0

Materiały roślinne, odpady, pozostałości i produkty uboczne - wyłącznie liście, odpady roślin okopowych, warzywa, odpady (roślin strączkowych, motylkowych i oleistych, z wyłączeniem lnu i konopi), żołędzie i kasztany

18

31 32

10.91.20.0 16.10.39.0

Mączka i granulki lucerny (alfalfa) Pozostałe drewno nieobrobione, włączając rozłupane pale i tyczki

33

ex 16.29.25.0

Wyroby ze słomy, esparto i pozostałych materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania; wyroby koszykarskie i wikliniarskie - wyłącznie brykiety ze słomy i siana

34

ex 20.15.80.0

Nawozy naturalne lub organiczne, gdzie indziej niesklasyfikowane wyłącznie ziemia ogrodnicza (inna niż sklasyfikowana w PKWiU 08.91.19.0) i ziemia humus Usługi (grupa usług) Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

152


35

ex 01.6

Usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt, z wyłączeniem usług weterynaryjnych oraz usług podkuwania koni i prowadzenia schronisk dla zwierząt gospodarskich (PKWiU ex 01.62.10.0)

36

ex 02.40.10

Usługi związane z leśnictwem, z wyłączeniem patrolowania lasów wykonywanego na zlecenie przez jednostki inne niż leśne (PKWiU ex 02.40.10.3) oraz doradztwa w zakresie zarządzania lasami

37

ex 03.00.7

Usługi wspomagające rybactwo, z wyłączeniem: usług związanych z rybołówstwem morskim (PKWiU ex 03.00.71.0)

38

77.31.10.0

Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych, bez obsługi

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

153


ZAŁĄCZNIK Nr 5 WYKAZ TOWARÓW, KTÓRYCH DOSTAWA JEST OPODATKOWANA STAWKĄ 0% NA PODSTAWIE ART. 193 USTAWY

Poz. 1 1. 2. 3. 4. 5.

Nazwa Towaru 2 Jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych Drukarki Skanery Urządzenia komputerowe do pism Braille’a (dla osób niewidomych i niedowidzących) Urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery i modemy)

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

154


ZAŁĄCZNIK Nr 6 WYKAZ TOWARÓW, DO KTÓRYCH MA ZASTOSOWANIE ZWOLNIENIE OD PODATKU NA PODSTAWIE ART. 74 UST. 1 PKT 17 USTAWY Kod CN

Wyszczególnienie

1

2

ex 3704 Film kinematograficzny, pozytywy - o charakterze edukacyjnym, naukowym oraz kulturalnym 00 10 ex 3705

Płyty fotograficzne i film, naświetlone i wywołane, inne niż filmy kinematograficzne - o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym

ex Kroniki filmowe (ze ścieżką dźwiękową lub bez niej) przedstawiające wydarzenia aktualne w 3706 chwili importu, oraz importowane maksymalnie w dwóch egzemplarzach z każdego tematu w 90 51 celu ich skopiowania ex Archiwalne materiały filmowe (ze ścieżką dźwiękową lub bez niej) przeznaczone do użytku w 3706 związku z kronikami filmowymi 90 91 ex 3706 - Filmy rekreacyjne przeznaczone w szczególności dla dzieci i młodzieży 90 99 - Pozostałe filmy o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym Pozostałe wyroby drukowane, łącznie z drukowanymi obrazkami i fotografiami: ex 4911 - - - Pozostałe: 91 00 - Mikrofisze lub inne nośniki informacji niezbędne dla komputerowych usług informacyjnych i dokumentacyjnych o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym - Mapy ścienne przeznaczone wyłącznie do celów edukacyjnych 4911 - - - Pozostałe 99 00 ex 8524 ex 9023 00

Płyty gramofonowe, taśmy i inne zapisane nośniki do rejestracji dźwięku lub innych sygnałów, łącznie z matrycami i negatywami płyt gramofonowych stosowanych w fonografii, jednakże z wyłączeniem wyrobów działu 37: - O charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym Przyrządy, aparaty lub modele, przeznaczone wyłącznie do celów pokazowych (np. do nauczania lub na wystawach), nienadające się do innych celów: - Wzory, modele i mapy ścienne o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, przeznaczone wyłącznie do pokazu i nauczania - Makiety lub wizualizacje idei abstrakcyjnych, jak np. struktury molekularne lub wzory matematyczne, różnego typu hologramy wykorzystywane do projekcji laserowych, zestawy multimedialne, materiały do zaprogramowanych instrukcji, łącznie z materiałami w formie kompletów zawierających odpowiednie materiały drukowane

Objaśnienie: ex - dotyczy tylko danego towaru z danego grupowania.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

155


UZASADNIENIE CZĘŚĆ I. ZAGADNIENIA OGÓLNE Uchwalenie nowej ustawy, wprowadzającej już trzeci w naszej historii podatek od towarów i usług, jest dziś obiektywną koniecznością. Obowiązująca od dnia 1 maja 2004 r. ustawa o podatku od towarów i usług 1 nie powinna być już poprawiana. Podatek ten od co najmniej trzech lat przeżywa w naszym kraju głęboki kryzys polegający na: spadku efektywności fiskalnej, powodującej realny a nawet nominalny spadek dochodów budżetowych z tego źródła, wprowadzeniu wielu nowych przepisów, które pozwalają na skuteczne uchylanie się od ponoszenia ciężaru tego podatku, katastrofie interpretacyjnej: przez ostatnie siedem lat wydano na jego temat ponad 120 000 interpretacji urzędowych, co już całkowicie uniemożliwia ustalenie obowiązującego stanu prawnego, upadku wiedzy na temat sposobu oraz zasad tworzenia prawa: stworzono wiele przepisów, których obiektywnie nie da się zinterpretować i zastosować bez ryzyka odpowiedzialności karnej, wykorzystaniu tego podatku jako głównej podstawy represjonowania karnoskarbowego: w 2010 r. ilość osób skazanych z tytułu naruszenia tej ustawy wzrosła o ponad 100%. Zmiany nie tylko musiałyby dotyczyć co najmniej połowy obowiązujących dziś jej artykułów, a ilość wiązanych z tą operacją przepisów międzyczasowych mogłaby dorównać objętością obecnie obowiązującej ustawie. Jest jeszcze jeden powód, który uzasadnia zakończenie historii obecnej ustawy. Sposób jej powstania był dość specyficzny: połączono w sensie dosłownym obszerne fragmenty ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i o podatku akcyzowym 2 z fragmentami nie zawsze najlepiej przetłumaczonej szóstej dyrektywy z dnia z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG)3. O ile fragmenty ustawy przeniesione z poprzednich przepisów tworzone były zgodnie z tradycją legislacji polskiego prawa podatkowego, to części dodane wywodzą się z zupełnie innej koncepcji prawodawstwa, która w zasadzie nie jest adresowana bezpośrednio do podatnika podatku od towarów i usług, lecz do abstrakcyjnego „podatnika podatku od wartości dodanej”. Poza tym, podział legislacyjny tego podatku między materię ustawy a akty wykonawcze jest zupełnie przypadkowy. Wiele najistotniejszych dla tego podatku problemów jest uregulowanych w aktach wykonawczych, mimo że inne, analogiczne zagadnienia są treścią przepisów ustawy. Odrębnym powodem uzasadnienia konieczności uchwalenia nowej ustawy jest patologizacja procesu tworzenia prawa, która zostawiła już nieusuwalne piętno nie tylko na treści obowiązujących przepisów, lecz również ukształtowała ich rangę w świadomości podatników: skuteczność fiskalna danej ustawy zależy również, a może przede wszystkim, od szacunku podatników do woli ustawodawcy. Gdy jest rzeczą powszechnie wiadomą, że istotna część przepisów wyszła z pod ręki lobbystów lub biznesu konsultingowego, nie można oczekiwać skuteczności fiskalnej danego podatku, która zależy od woli podatników. Na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. nawet relatywnie proste problemy, jak zinterpretowanie pojęcia „zużycie na cele osobiste” czy też „faktury korygującej” rodzą różne i często wręcz przeciwstawne poglądy. Interpretacja prawna prezentowana przez organy administracji rządowej (oficjalnie jest to niby minister finansów) oraz judykatura są tu czymś zupełnie nieobliczalnym, nie mającym często istotnego związku ze zdawało by się jasną treścią przepisów prawa oraz, co gorsza, ze stanem wiedzy na temat tego podatku. Wyroki sądów jak dotąd wywoływały więcej zamieszania, a jeden, który jednoznacznie odpowiedział na pytanie, że tak zwana sankcja z artykułu 109 ustawy z dnia 11 marca 2004r. jest zgodna z prawem UE (nam wmawiano coś odwrotnego) nic nie nauczył ustawodawcy, który ją wcześniej uchylił. Dzięki takim błędom ilość osób skazanych za przestępstwa skarbowe wzrosła w 2010r. o 100%. Obecna ustawa obarczona jest trzema podstawowymi błędami, od których nie może jej już uwolnić żadna nawet bardzo poważna - nowelizacja. Błędy te utrwaliło zresztą w istotnej części orzecznictwo sądów administracyjnych. Pierwszy z nich polega na pomyleniu uchwalenia nowej ustawy z dnia 11 marca 2011r. z nowelizacją poprzedniej, wprowadzającej podatek o tej samej nazwie w okresie od dnia 5 lipca 1993r. do dnia 30 kwietnia 2004r. Teoretycznie zarówno podatek obowiązujący przed jak i po dniu 1 maja 2004 r., mógł być regulowany jedną w sensie prawnym ustawą, wymagającą oczywiście głębokich zmian przy zachowaniu jego zasady ciągłości prawnej, bo byłby to, w sensie prawnym, ten sam podatek.

1

Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwana dalej „ustawą z dnia 11 marca 2004 r.”. Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. 3 Dz.U.UE.L.77.145.1. 2

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

156


Ustawodawca (słusznie) postanowił coś odwrotnego. Uchylił ustawę z dnia 8 stycznia 1993r. i wprowadził nowy podatek o tej samej nazwie z dniem 1 maja 2004r., odrzucając bezpośrednio i pośrednio zasadę kontynuacji. Od zasady dyskontynuacji oczywiście istnieją szczególne wyjątki, wynikające z przepisów przejściowych, lecz tylko w takim zakresie, jaki one określają. Błędny z istoty pogląd, że jest to wciąż ten sam podatek (jakoby jakiś podatek „istniał” w sensie obiektywnym niezależnie od woli prawodawcy) powtarza się wielokrotnie w interpretacjach urzędowych i w judykaturze. Najbardziej spektakularnym tego przykładem jest uchwała NSA z 2005r., będąca czymś doprawdy wyjątkowym w doktrynie sądowej: obowiązek podatkowy powstały pod rządami nieistniejącego już podatku „przekształca się” w zobowiązanie podatkowe w innym podatku, mimo braku ogólnej zasady kontynuacji między tymi podatkami. Podobne poglądy pojawiły się w wyrokach dotyczących odliczenia przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych. Okazuje się, że treść przepisów obecnie obowiązującej ustawy należy jakoby ustalać posługując się uchylonymi w dniu 30 kwietnia 2004r. przepisami ustawy dotyczącej innego podatku. Zrobił to minister finansów w interpretacji ogólnej, która stała się faktycznie dla sądów „aktem prawotwórczym”. Zagadnienie to winno być przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego - stanowi to rażące naruszenie art. 217 Konstytucji - ale ogrom skutków finansowych tych błędów trudno nawet oszacować. Drugi z błędów polega na niezrozumieniu instytucji prawnej podatku naliczonego. Jest on w części judykatury, oraz interpretacji urzędowych traktowany jako szczególna, wręcz wyjątkowa ulga podatkowa, a nie jako istota konstrukcji tego podatku. Podatek naliczony nie jest tożsamy z pojęciem kosztów uzyskania przychodów: nie należy tu szukać żadnych analogii. Podatnik ma prawo do zmniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego tylko i wyłącznie dlatego, że wykonał lub ma zamiar wykonać czynność dającą prawo do odliczenia, a zakup związany jest z tą czynnością. Oczywiście musi posiadać odpowiednie dokumenty, ale nie ma tu miejsca na funkcjonującą w praktyce zasadę najdalej idącego braku zaufania do jego działań. Trzecim problemem jest niezrozumienie istoty podmiotowości w tym podatku. Podatnikiem jest ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu – to jest i musi być zasadą z nielicznymi ściśle określonymi wyjątkami. Uchwalenie nowej ustawy powinno doprowadzić do stanu, w którym ustawa i nieliczne akty wykonawcze będą: zawierały przepisy, których treść pozwala precyzyjnie określić ciążące na podatniku obowiązki oraz przysługujące mu prawa, ograniczały do minimum istniejące dziś ryzyko interpretacyjne, które skutecznie paraliżuje pozytywne działania biznesowe podejmowane zgodnie z prawem, wolne od przepisów-pułapek, które tworzą pozorne przywileje, będące ex post pretekstem do działań represyjnych (np. obecne przepisy o opodatkowaniu złomu), uregulowane w sposób zgodny z prawem UE w tym zakresie, w jakim podlega on harmonizacji, z wyjątkiem świadomie wprowadzonych odstępstw, pozwalały podatnikom na swobodę działania wszędzie tam, gdzie ustawa nie tworzy obowiązującego wzorca postępowania; prawo reguluje tylko część problemów danego podatku; tam gdzie nie ma prawa tam decyduje wiedza i rzetelność, a takie postawy muszą być prawnie chronione, nie będą pretekstem do bezzasadnych działań represyjnych ze strony władzy publicznej. Interes publiczny wymaga, aby: trwale odwrócono tendencję ostatnich lat, w których wzrost skomplikowania podatku idzie w parze za spadkiem efektywności fiskalnej; w ciągu ostatnich trzech lat bezpowrotnie utracono około 30 miliardów złotych należnych dochodów budżetowych, zdecydowana większość podatników dobrowolnie i bez stosowania przymusu egzekucyjnego wpłacała zobowiązania podatkowe na podstawie rzetelnie i zgodnie z prawem sporządzanych deklaracji, ograniczać do minimum i utrudniać możliwości wyłudzenia zwrotów tego podatku przez przestępców podatkowych posługujących się fikcyjnymi transakcjami czy fałszywymi dokumentami: obecna skala wyłudzeń osiągnęła już 5 % bieżących wpływów, wyeliminować funkcjonowanie tego podatku „na jałowym biegu”, czyli przypadki gdy skomplikowane i pracochłonne obowiązki podatników i organów podatkowych wiążą się z brakiem lub minimalnym poziomem wpłat do budżetu, możliwe było skuteczne zwalczanie „legalnego” uchylania się od płacenia tego podatku, zwłaszcza poprzez manipulowanie miejscem świadczenia oraz siedzibą podmiotów świadczących, czyli usunąć z tego podatku wszystkie rozwiązania, które powstały z sojuszu między urzędnikami i lobbystami. Nowa ustawa musi zachować wiodący charakter tego podatku jako źródła dochodów budżetowych, zapewniając jednocześnie zgodność ze wspólnotowym systemem podatku od wartości dodanej w takim zakresie, w jakim jest to zgodne z interesem publicznym i celami tego podatku. Praktyka stosowania tej ustawy dowiodła, że jest ona wadliwa merytorycznie i legislacyjne; obrosła już ponad stu tysiącami nierzadko sprzecznych interpretacji urzędowych; podatnicy ciągle zaskakiwani są przyjmowaną przez organy skarbowe i sądy „nową i Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

157


kreatywną” wykładnią prawa podatkowego w tym zakresie. W rezultacie przepisy ustawy nie mają istotnego znaczenia, a faktycznym prawem stały się niezliczone interpretacje urzędowe i sądowe. A na ich podstawie nie da się praktycznie rozliczać podatku. Wszystkie istotne problemy muszą być rozstrzygnięte przez bezpośrednie stosowanie ustawy, do której należy przenieść znaczną część materii uregulowanej obecnie w aktach wykonawczych. Obecnie brak jest w wielu przypadkach zgodności tej ustawy z prawem wspólnotowym, czego efektem są kolejne przegrane w sprawach przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości (dla przykładu - sprawy odliczenia podatku z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany, ubranka dziecięce itd.). Należy jednak unikać wadliwego implementowania tych rozwiązań, które powstały wskutek lobbingu biznesu podatkowego, gdyż powodują one utratę należnych dochodów budżetowych (np. opodatkowanie złomu). Do obecnej ustawy wprowadzono wiele przepisów umożliwiających uchylanie się od tego podatku. Jako przykład wskazać należy art. 89a i 89b (korekta podatku należnego z tytułu niezapłaconych wierzytelności), która - celowościowo słuszna i dopuszczalna na gruncie przepisów UE - w praktyce daje możliwości „legalnego” niepłacenia podatku. Obecna ustawa jest w tym zakresie szkodliwa dla budżetu państwa. Umożliwia skorygowanie podatku należnego wykazanego na fakturze, gdy należność jest przeterminowana o co najmniej 180 dni, a nabywca jest na dzień korekty podatnikiem VAT czynnym (nie jest istotne, czy podatek podlega odliczeniu u nabywcy czy nie). W rezultacie do budżetu podatek od towarów i usług z tego tytułu nie jest wpłacany (wystawca faktury koryguje podatek należny, którego nikt do budżetu nie wpłaca i nie wpłaci). Konieczne jest wydłużenie terminu, po którym powstaje prawo do korekty podatku należnego. Podobny charakter ma niedawno wprowadzony art. 17 ust. 2 tej ustawy zakazujący (bezzasadnie) opodatkowania dostaw i świadczenia usług przez podatników posiadających wyłącznie rejestrację na terytorium kraju. Samo usunięcie tych przepisów da jednorazowy wzrost dochodów budżetowych o co najmniej 5%. Od dnia 1 kwietnia 2011 r. zakazano rozliczania podatku należnego (z nielicznymi wyjątkami) przez zagraniczne firmy, które są tylko zarejestrowane jako polscy podatnicy podatku od towarów i usług (np. podmioty prowadzące sprzedaż towarów ze zlokalizowanych w Polsce magazynów). Do dnia 31 marca 2011 r. podatnicy ci dokonywali wpłat do budżetu podatku z tytułu dokonywanych przez nich dostaw i wykonywanych usług. Od dnia 1 kwietnia 2011 r. podmioty te nie mogą rozliczać podatku należnego, a jedynie dokumentują czynności (podatek rozlicza nabywca jedynie „na papierze” – nalicza i odlicza w tym samym miesiącu). Z tego powodu budżet bezpowrotnie traci dochody. Konieczne jest ponowne ustawowe zobowiązanie podatników zagranicznych, którzy podlegają rejestracji w Polsce, do rozliczania podatku należnego i zapłaty podatku (tj. odwrócenie skutków ostatniej nowelizacji). Obecny stan prawny powoduje, że zarejestrowany zagraniczny podatnik, choć wystawia fakturę VAT, nie rozlicza podatku należnego i staje się dzięki rozwiązaniom podatkowym uprzywilejowanym w stosunku do dostawców krajowych. Należy precyzyjnie uregulować i rozszerzyć zakres podmiotowy podatku oraz upowszechnić obowiązek jego płacenia. Od lat zmniejsza się ilość podatników, którzy faktycznie płacą ten podatek, przy jednoczesnym zwiększeniu przeciętnego ciężaru podatkowego tego podatku. Nowa ustawa musi odwrócić tę tendencję: ilość podatników musi wzrosnąć wraz ze spadkiem jednostkowego ciężaru podatkowego. Należy ustabilizować poziom stawek na obecnym poziomie (23%, 8%, 5%) rezygnując z dalszych podwyżek (24%, 9%, 6% od 1 lipca 2013 r. oraz 25%, 10%, 7% od dnia 1 lipca 2014r. ), zachowując (do rozważenia) opcję powrotu do stawek 22%, 7%, 3%. Obecnie obowiązuje art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r., który przewiduje, że podstawowa stawka podatku wynosi 23% a stawka obniżona 8%. Jednocześnie w art. 41 ust. 2a wprowadzono stawkę obniżoną w wysokości 5%. Przepisy przejściowe wprowadzają dalsze podwyżki stawek w 2012 r. i 2013 r., w przypadku przekroczenia progów ostrożnościowych dotyczących długu publicznego. Jednocześnie ponoć ma w sensie prawnym nastąpić ostateczny powrót do stawek podatku w wysokości 22%, 7% i 5%. Konieczne jest jednak wprowadzenie jednolitych regulacji dotyczących stawek podatku poprzez ustabilizowanie stawek na poziomach 23%, 8% i 5% co zapewni oczekiwane dochody, jednocześnie nie powodując dalszych podwyżek stawek. Należy również rozważyć opcjonalny powrót do „historycznych” stawek podatku (22% i 7%); zastosowanie stawki niższej niż 5% jest prawnie niedopuszczalne. Kompleksowego uregulowania wymaga dokumentowanie oraz fakturowanie dla potrzeb podatku w celu zmniejszenia kosztów oraz uciążliwości jego obsługi. Obecny sposób dokumentowania i fakturowania dla potrzeb podatku od towarów i usług funkcjonuje, w praktycznie niezmienionej postaci od prawie 18 lat, co powoduje, że nie odpowiada już potrzebom życia gospodarczego, w szczególności nie uwzględnia zdobyczy techniki. Dodatkowo regulacje w tym zakresie są zamieszczone zarówno w ustawie jak i w rozporządzeniach wykonawczych, powodując najbardziej nieprawdopodobne spory interpretacyjne. Należy podkreślić, że przepisy dotyczące fakturowania i deklarowania mają fundamentalne znaczenie dla prawidłowego rozliczania podatku od towarów i usług. W związku z tym konieczne jest stworzenie spójnego systemu dokumentowania i fakturowania, który będzie uregulowany bezpośrednio w ustawie. Przepisy te

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

158


powinny uwzględniać dokonany postęp technologiczny, umożliwiając organom podatkowym kontrolę w tym zakresie, a podatnikom ułatwiając działalność przez ograniczenie obowiązków formalno - dokumentacyjnych. Wymaga to stworzenia precyzyjnych regulacji prawnych w zakresie m.in. dokumentowania oraz fakturowania elektronicznego. Jest to jednak proces trudny, który należy wdrażać bardzo ostrożnie. Obecna ustawa nie przewiduje możliwości tworzenia grupy podatkowej w podatku od towarów i usług (odpowiednik podatkowej grupy kapitałowej w podatkach dochodowych). Utworzenie takiej grupy ułatwia jej członkom rozliczanie podatku od towarów i usług w rozliczeniach między podmiotami powiązanymi (podatek ten nie jest rozliczany w obrotach między spółkami powiązanymi), powoduje jednak możliwość licznych nadużyć podatkowych. Nie należy zatem wprowadzać tego rodzaju rozwiązania do nowej ustawy o podatku od towarów i usług. Obecne przepisy w zakresie pierwszego zasiedlenia nieruchomości oraz zwolnienia z opodatkowania dostaw budynków, budowli oraz ich części są wadliwe, będąc wynikiem działań lobbingowych; powoduje to, że w wielu przypadkach nie jest możliwe bezsporne ustalenie, czy dana czynność jest zwolniona z opodatkowania, czy też podlega opodatkowaniu. Należy zatem jednoznacznie rozstrzygnąć, czy okazjonalna dostawa nieruchomości w związku z działalnością gospodarczą powoduje obowiązek jej rozliczenia w podatku od towarów i usług. Należy również rozstrzygnąć, czy dla potrzeb opodatkowania tych czynność ustawa ma posługiwać się pojęciem pierwszego zasiedlenia (tak jest w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2009 r.); czy okresem od wybudowania budynku (tak było w stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2008 r.). W nowej ustawie kryterium rozstrzygającym o wysokości opodatkowania winien być upływ czasu od wybudowania budynku albo budowli oraz brak istotnych nakładów ponoszonych od dnia 1 maja 2004 r. dających prawo do odliczania. Dyrektywa 112 umożliwia wyłączenie z opodatkowania podmiotów publicznych realizujących niektóre cele społeczne i publiczne (obecnie usługi tych podmiotów są zwolnione od podatku). Wyłączenie z opodatkowania nie jest jednak niezbędne – może dodatkowo generować pole do nadużyć. Dlatego też zasadne jest pozostawienie zwolnienia z opodatkowania dla tych podmiotów, choć można ograniczyć zakres tego zwolnienia. Wykonywanie prawa do odliczenia podatku naliczonego opiera się na zamiarze podatnika co do podatkowego wykorzystania nabytych towarów lub usług (po otrzymaniu faktury podatnik dokonuje kwalifikacji zakupu pod kątem przyszłego wykorzystania towaru lub usługi do czynności opodatkowanych, tj. dających prawo do odliczenia, albo nie dających takiego prawa, tj. zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu). W przypadku, gdy po zakupie takie towary nie zostaną odprzedane, a podatnik zlikwiduje działalność, konieczne jest rozliczenie podatku, który został uprzednio odliczony. Obecna ustawa co do zasady przewiduje opodatkowanie majątku pozostałego po zaprzestaniu przez osobę fizyczną (spółkę osobową) wykonywania działalności opodatkowanej (tak jak Dyrektywa 112). Wykorzystanie towarów nabytych z zamiarem wykorzystania do czynności opodatkowanych, a niewykorzystanych z takim zamiarem, jest również opodatkowane. Analogiczne regulacje należy wprowadzić w nowej ustawie, rozszerzając je o zasady opodatkowania likwidacji spółek kapitałowych, jeżeli towary te były przekazane na potrzeby osobiste osób fizycznych. W ustawie nie należy również wprowadzać opodatkowania czynności wewnętrznych. W części szczegółowej uzasadnienia wskazano istotne różnice między projektem ustawy, a stanem prawnym wynikającym z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (dalej zwanym także „stanem dotychczasowym”).

CZĘŚĆ II. ZAGADNIENIA SZCZEGÓŁOWE. Dział I. Definicje ustawowe. Niniejszy dział określa podstawowe założenia i zasady konstrukcyjne podatku, zawiera również podstawowe definicje ustawowe, a także określa właściwość organów podatkowych. Rozdział 1. Art. 1 Przepis w ust. 1 określa w sposób najbardziej ogólny przedmiot niniejszej ustawy. Wskazano, iż ustawa reguluje podatek wprowadzony tą ustawą. Przepis ten wyraźnie odróżnia podatek od podatków wprowadzonych poprzednimi aktami w tym zakresie, tj. ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a następnie ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Pierwotnie analogiczny podatek uregulowany był w Polsce ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, która utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług w Polsce po tej dacie uregulowane zostało ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, która wzorowana jest po części na przepisach dyrektyw Unii Europejskiej

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

159


dotyczących podatku od wartości dodanej, ale także na rozwiązaniach dotyczących tego podatku, obowiązujących w Polsce w ciągu 10 lat poprzedzających wskazane zmiany. Projektowi przyświeca jednak założenie, zgodnie z którym ustawa jest kontynuacją podatku regulowanego ustawą z dnia 11 marca 2004 r. (por. szerzej uzasadnienie do art. 428 ustawy), natomiast nie stanowi kontynuacji podatku regulowanego poprzednią ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. (por. szerzej uzasadnienie do art. 429 ustawy). Niniejsza ustawa wprowadza do polskiego prawa krajowego podatek od wartości dodanej regulowany w szczególności: 1) dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej4, 2) dyrektywą Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r.określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim 5, 3) trzynastą dyrektywą Rady z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty6, 4) rozporządzeniem wykonawczym Rady (Ue) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona)7, 5) decyzją wykonawczą Rady z dnia 27 września 2010 r. upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 8 Przepis ust. 2 przewiduje, iż podatek jest dochodem budżetu państwa. Ustawa reguluje podatek, który generuje – w porównaniu do innych tytułów podatkowych – najwyższe dochody budżetowe. Podatek od towarów i usług należy do najbardziej efektywnych i wydajnych źródeł dochodów budżetu państwa w Polsce. Wysoka dynamika przyrostu dochodów z tego tytułu była główną przyczyną uzdrowienia finansów budżetu państwa oraz spadku deficytu budżetowego w latach 1993-1998. Po tej dacie nastąpił okres destrukcji tego podatku, powodujący spadek jego efektywności fiskalnej. Art. 2 Art. 2 określa podstawowe zasady konstrukcyjne podatku. Odzwierciedla art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112, zgodnie z którym zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem. VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów. Wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie. Zasadami, które stanowią fundament konstrukcji podatku są: zasada powszechności, zasada opodatkowania konsumpcji, zasada proporcjonalności, zasada wielofazowości. Mają one charakter nadrzędny. Wykładnia przepisów ustawy musi być dokonywana w świetle powyższych zasad wspólnotowych. Dotychczas konieczne było sięganie do prawa wspólnotowego, bowiem ustawa z dnia 11 marca 2004 r. nie zawierała analogicznej regulacji. Przepis ust. 1 określa podatek jako pośredni, obciążający konsumpcję towarów. Oddaje to istotę podatku, jako podatku wielofazowego, w którym ekonomiczny ciężar podatku ponoszą konsumenci towarów i usług. Zasada opodatkowania konsumpcji polega na tym, że podatek powinien obciążać konsumenta, który nie jest w sensie formalnym podatnikiem. Z tego właśnie względu istnieje system odliczeń, który powoduje uniknięcie tego obciążenia przez podmioty podatku dostarczające usługi i towary ostatecznemu konsumentowi. Zatem to właśnie konsument, który otrzymuje towar czy usługę, jest podmiotem obciążonym ekonomicznym ciężarem podatku. W związku z powyższym konsument, co do zasady, nie może uzyskać zwrotu podatku należnego z tytułu dostawy na jego rzecz towarów i usług przez podatnika. Przepis ust. 2 wprowadza zasadę powszechności opodatkowania, zasadę proporcjonalności, oraz wielofazowości podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podlega każda faza obrotu, co oznacza, że opodatkowany jest każdy etap obrotu danym dobrem, aż do chwili, w której towar lub usługa nabyty zostanie w celu konsumpcji. 4

Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm., zwana dalej „Dyrektywą 112”. Dz.U.UE.L.08.44.23. 6 Dz.U.UE.L.86.326.40 7 Dz.U.UE.L.2011.77.1 8 Dz. Urz. UE L z dnia 30 września 2010 r. Nr 256 s. 24. 5

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

160


Zasada powszechności cechuje się tym, iż opodatkowaniu podlegać powinien obrót każdym dobrem, tzn. towarem i usługą – bez względu na to, kto go dokonuje (powszechność podmiotowa). Oznacza to w praktyce, że każda transakcja wykonywana w ramach działalności gospodarczej będzie opodatkowana. Odstępstwo od tej reguły może mieć charakter jedynie wyjątkowy i dopuszczalne jest w zakresie wskazanym w prawie wspólnotowym. Zasada proporcjonalności polega na tym, iż podatek należny jest dokładnie proporcjonalny do wartości towarów i usług, będących przedmiotem opodatkowanych transakcji. Jest tak niezależnie od ilości faz obrotu towarem lub usługą. Kwota podatku należnego rośnie proporcjonalnie do wartości czynności i stosowanej stawki podatku. Przepis ust. 3 wprowadza zasadę neutralności podatku dla podatnika. Przepis w sposób jednoznaczny przewiduje dla podatnika uprawnienie do zmniejszenia kwoty podatku należnego. Nie jest to jednak przywilej, ani ulga podatkowa, a fundament konstrukcji podatku. Brak jednoznacznego określenia w dotychczasowym stanie prawnym tego elementu, niejednokrotnie skutkował mylnym traktowaniem tego uprawnienia, jako przywileju. Prawo podatnika do zmniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych jest istotą podatku od towarów i usług. Obniżenie podatku należnego o naliczony zapobiega bowiem kumulowaniu się podatku w cenie towarów i usług przy przechodzeniu przez poszczególne fazy obrotu, co uniezależnia wysokość podatku ponoszoną przez konsumenta w cenie końcowej od liczby transakcji, dotyczących opodatkowanego dobra. Ten model opodatkowania (podatek od wartości dodanej netto) nie wymusza tworzenia skonsolidowanych pionowych struktur, przetwarzających bez zewnętrznych transakcji surowiec w towar lub usługę gotową do ostatecznej konsumpcji, co było wadą wcześniejszych form podatku bez prawa do zmniejszenia (podatek od wartości dodanej brutto). Winien to być więc z założenia podatek neutralny dla przedsiębiorcy. Prawo do obniżenia nie może być bowiem uznawane za przywilej podatnika lub ulgę podatkową, lecz za uprawnienie wynikające z istoty podatku, a jego ograniczenia należy w razie wątpliwości interpretować zawężająco, w myśl zasady exceptiones non sunt extentendae. Zasada neutralności podatku od wartości dodanej dla podatnika ma podstawowe znaczenie dla podatku od towarów i usług. Jak podkreślono w wyroku ETS w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Axel Kittel i Recolta Recycling SPRL z dnia 6 lipca 2006 r.: „system odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego lub zapłaconego w ramach jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten sposób w zakresie ciężaru podatkowego neutralność jakiejkolwiek działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników – pod warunkiem, że co do zasady podlega ona sama podatkowi VAT”. Państwa członkowskie nie mają prawa do wprowadzania ograniczeń prawa do odliczenia podatku naliczonego tam, gdzie nie zezwala na to Dyrektywa 112. W wyroku z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie C-62/93 BP Soupergaz Anonimos Etairia Geniki Emporiki-Viomichaniki Kai Antiprossopeion przeciwko Państwu Greckiemu ETS stwierdził, że: „przepisy art. 11 (A) (1) oraz B (1) i (2) określają zasady ustalania podstawy opodatkowania, podczas gdy art. 17 (1) i (2) określają warunki uzyskania prawa do odliczenia i zakres tego prawa. Nie pozostawiają one państwom członkowskim jakiejkolwiek sfery uznaniowości w ich implementacji. W konsekwencji, spełniają one powyższe kryteria, a zatem nadają podmiotom prawa, na które mogą się one powoływać przed sądem krajowym w celu zakwestionowania zasad krajowych niezgodnych z tymi przepisami”. Podobny pogląd ETS wyraził w wyroku z dnia 21 września 1988 r. w sprawie 50/87 Komisja Wspólnot Europejskich v. Republika Francuska: „System odliczeń podatku naliczonego, którego zasady określone są w artykułach 17-20, ma na celu całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu podatku VAT przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Ze względu na wpływ na poziom obciążeń podatkowych, jakiekolwiek ograniczenie prawa do odliczenia przysługującego podatnikowi musi być stosowane w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich oraz musi opierać się na istnieniu przepisu w prawie wspólnotowym, który ograniczenie takie wprost przewiduje. W przypadku braku takiego przepisu, z prawa do odliczeń należy korzystać niezwłocznie w odniesieniu do wszystkich kwot podatku naliczonego od dostaw towarów i usług”. Podatnik wyraża wolę skorzystania z tego prawa w deklaracji podatkowej składanej dla potrzeb podatku od towarów i usług. Prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego jest podstawowym mechanizmem zwiększającym skuteczność poboru podatku. Możliwość zmniejszenia ciężaru ekonomicznego ponoszonego przez przedsiębiorcę jest bowiem związana z koniecznością nabycia towarów lub usług od zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług, udokumentowania tej transakcji w określony prawem sposób, a przede wszystkim prowadzenia działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przyczynia się to do zmniejszenia rozmiarów działalności ukrytej przed administracją podatkową. Art. 3 Celem art. 3 ustawy było zdefiniowanie pojęć wielokrotnie powtarzających się w treści ustawy. W części wstępnej zdefiniowano następujące pojęcia:

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

161


-

- miejsca siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, - podatku, terytorium kraju, państwa członkowskiego, terytorium UE, terytorium państwa trzeciego, terytorium państwa członkowskiego, działalności rolniczej, przedsiębiorstwa, zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wartości sprzedaży, roku podatkowego, obiektu budownictwa mieszkaniowego, budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, wyrobu akcyzowego, ordynacji podatkowej, kontroli skarbowej i postępowania kontrolnego, PKWiU, nowych środkach transportu, czasopism specjalistycznych, działalności rolniczej, rolnika ryczałtowego, produktów rolnych, gospodarstwa rolnego, gospodarstwa leśnego, gospodarstwa rybackiego, importu usług, usług restauracyjnych i cateringowych, podatku od wartości dodanej, usług elektronicznych, systemu gazowego, systemu elektroenergetycznego, wartości rynkowej, magazynu konsygnacyjnego, prowadzącego magazyn konsygnacyjny, środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Większość z wymienionych wyżej pojęć zdefiniowana została w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 11 marca 2004 r. W przeciwieństwie do wymienionej ustawy w niniejszym projekcie określono m.in, iż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, stałego miejsca prowadzenia działalności, stałego miejsca zamieszkania oraz zwykłego miejscu pobytu osoby fizycznej będącej podatnikiem lub nie odpowiada definicjom zawartym w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 (z uwagi na fakt, że rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich). W projekcie zdefiniowano też pojęcie PKWiU, kontroli skarbowej i postępowania kontrolnego. Za rok podatkowy w rozumieniu ustawy przyjęto rok kalendarzowy. Pojęcie to nie było zdefiniowane w stanie prawnym dotychczasowym, budząc wątpliwości interpretacyjne. Art.4 W art. 4 projektu ustawy określono właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych i celnych. Co do zasady, właściwym organem podatkowym dla podatnika jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem. Jeżeli czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem wykonywane są na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej naczelników urzędów skarbowych, lub podatnik wykonuje czynności poza terytorium kraju, właściwość miejscową ustala się dla: - osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej – naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na adres siedziby, - osób fizycznych – naczelnik urzędu skarbowego ze względu na miejsce zamieszkania. W przypadku podatników nieposiadających miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju – właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

162


Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wg wyżej określonych zasad, właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa - Śródmieście. W przeciwieństwie do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. projekt określa właściwość miejscową z tytułu importu towarów. W tym wypadku właściwym miejscowo naczelnikiem jest naczelnik urzędu celnego, właściwy w sprawie importu towarów. Projekt dookreśla także organ właściwy w sprawie postępowań dotyczących ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku oraz zwrotu nadpłaty podatku – jest nim właściwym organ podatkowy dla podatnika, również w przypadku importu towarów. Dział II. Podmiot podatku od towarów i usług. Dział ten stanowi kompleksową regulację dotyczącą zakresu podmiotowego tego podatku, określającą szeroką definicję podatnika, a także definicje podatnika podatku od towarów i usług (podatnik podatku), podatnika podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim UE, a także podatnika podatku o podobnym charakterze w kraju trzecim. W przeciwieństwie do obecnego stanu prawnego, celem większej przejrzystości ustawy, regulacja w zakresie podmiotu podatku obejmuje także kompleksową regulację dotyczącą rejestracji dla potrzeb podatku oraz obrotów wewnątrzwspólnotowych, zwolnienia podmiotowego dla podatników oraz przedstawiciela podatkowego. Istotą regulacji jest objęcie statusem podmiotu tego podatku najszerszego kręgu podmiotów, celem realizacji zasady powszechności opodatkowania. Regulacja statusu podmiotowego pozwala w dalszych przepisach ustawy na precyzyjne określenie obowiązków w zakresie zapłaty podatku, ale także w zakresie rejestracji, ewidencjonowania oraz deklarowania czynności rodzących obowiązek podatkowy, a w niektórych przypadkach także nie rodzących tego obowiązku, lecz istotnych z punktu widzenia kontroli realizacji obowiązków i praw przez podmioty objęte właściwymi przepisami Działów poniższych. Założeniem regulacji – w porównaniu do stanu obecnie obowiązującego – jest rozszerzenie kręgu podmiotów objętych obowiązkami podmiotu tego podatku, w szczególności w celu umożliwienia kontroli statusu podmiotów nie posiadających siedziby w Polsce, a posiadających w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, czy samą rejestrację dla potrzeb podatku, i odpowiednio – w zakresie takiej kontroli podmiotów z siedzibą w Polsce, a posiadających w innych krajach stałe miejsca prowadzenia działalności, czy rejestrację podatkową. Rozdział 1. Podmioty będące podatnikami. Art. 5 Przepis art. 5 definiuje szeroko podatnika jako takiego oraz działalność gospodarczą jako element konstytutywny definicji tegoż podatnika. Nowością w stosunku do stanu obecnie obowiązującego jest sprecyzowanie, iż podmiot staje się podatnikiem z chwilą dokonania czynności, bez względu na jej miejsce świadczenia. Art. 6 Przepis art. 6 definiuje podatnika podatku od towarów i usług. Zgodnie z koniecznością realizacji powyższych zasad w zakresie powszechności opodatkowania oraz możliwości kontrolnych aparatu skarbowego, a także zgodnie z regulacją rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz UE L 77 z 23.03.2011 r.), podatnika podatku definiuje się nie tylko poprzez element przedmiotowy (wykonywanie czynności), ale także poprzez fakt posiadania na terytorium kraju: a) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub b) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo c) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium kraju, w przypadku gdy nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. Wyraźnie wskazuję się także, iż podatnikiem podatku jest również podatnik będący: a) nabywcą towarów, z tytułu ich nabycia na terytorium kraju, b) usługobiorcą usług, z tytułu ich nabycia na terytorium kraju, - jeżeli na podatniku dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju nie ciąży obowiązek podatkowy, z tytułu tych czynności. Celem upowszechnienia obowiązku podatkowego wprowadza się także zasadę, iż podatnikiem podatku jest również podatnik wykonujący czynności opodatkowane, jeżeli został zarejestrowany zgodnie z przepisami ustawy, ale także wykonujący czynności podlegające opodatkowaniu, na terytorium kraju na rzecz osób niebędących podatnikami, również wtedy, gdy świadczący nie został zarejestrowany.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

163


Art. 7 W zakresie podmiotowym podatku (definicja podatnika podatku) utrzymane zostały zasady dotyczące definicji podatnika z tytułu importu towarów, WNT i WDT nowych środków transportu, co wynika z potrzeby prawidłowej implementacji przepisów UE w omawianym zakresie. Podatnikiem z tych tytułów jest odpowiednio podmiot: 1) na którym ciąży na terytorium kraju obowiązek uiszczenia cła; 2) uprawniony do korzystania na terytorium kraju z procedury celnej obejmującej uszlachetnianie czynne, odprawę czasową, przetwarzanie pod kontrolą celną; 3) dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju; 4) dokonujący na terytorium kraju wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu. Art. 8 Przepis utrzymuje obecnie obowiązująca zasadę, iż podatnikiem są również jednostki organizacyjne osoby prawnej będącej organizacją pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 116, poz. 1203 i Nr 210, poz. 2135) wykonujące działalność gospodarczą które: 1) samodzielnie sporządzają sprawozdanie finansowe, oraz 2) uzyskają zgodę właściwego organu podatkowego - w tym również w zakresie dostawy towarów oraz świadczenia usług pomiędzy jednostkami organizacyjnymi wchodzącymi w skład tej samej osoby prawnej. Art. 9 Zamknięciem systemowym regulacji podmiotowości jest przepis art. 9 projektu, regulujący definicję podatnika podatku od wartości dodanej oraz podatku o podobnym charakterze. Art. 10 Ustawa utrzymuje także regulację dotyczącą zdefiniowania małego podatnika podatku, celem utrzymania możliwości uproszczonych zasad rozliczania podatku przez taki podmiot (art. 10 projektu). Rozdział 2. Podmioty niebędące podatnikami. Art. 11 Rozdział II Działu reguluje wyjątki od statusu podmiotowego, wyłączając z definicji podatnika organy władzy publicznej (art. 11), przy czym ich definicja jest węższa w stosunku do obecnej, celem upowszechnienia zasady opłacania podatku, jednak z zachowaniem zgodności w tym zakresie z przepisami UE. Wobec powyższego wprowadza się zasadę, iż podmioty te są podatnikami w przypadku wykonywania czynności, do których wykonywania są uprawnione, jeżeli czynności te są lub mogą być wykonywane przez innych podatników, w tym w szczególności, gdy podstawą tych czynności są umowy cywilnoprawne. Art. 12 Przepis art. 12 reguluje status podatkowy pracowników, podmiotów zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia, o dzieło, osób wykonujących obowiązki społeczne lub obywatelskie, czynności w ramach udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej; czynności, niezależnie od sposobu powoływania, w ramach działania w składzie członka zarządu, rady nadzorczej, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych; osobistą działalności sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych, wyłączając te osoby co do zasady – tak jak obecnie – z definicji podatnika podatku. Zakres wyłączeń jest jednak węższy od obecnie obowiązującego; powyższe wynika z konieczności uwzględnienia orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym podatnikiem tego podatku jest m. in. biegły w postępowaniu sądowym (uchwała I FPS 3/08), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "czynności wykonywane przez biegłego w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i nie dotyczy ich wyłączenie, o którym mowa w art. 15 ust. 3 tej ustawy (publ. ONSAiWSA 2009/3/46, M. Podat. 2009/2/32, POP 2009/3/260, OSP 2009/7-8/83)”. Przepis art. 12 ust. 2 wskazuje, iż nie są podatnikami osoby fizyczne wykonujące osobiście: 1) działalność artystyczną, literacką, naukową, trenerską, oświatową i publicystyczną, w tym udział w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

164


2) czynności w ramach uprawiania sportu, 3) umowy zlecenia lub umowy o dzieło, gdy przychody uzyskiwane są wyłącznie od: a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością 4) czynności twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, - precyzując jednak i uściślając, w stosunku do obecnie obowiązującego stanu prawnego, iż wyłączenie dotyczy tylko takiej sytuacji, w której odpowiedzialność wykonującego te czynności z tego tytułu wobec zlecającego oraz osoby trzeciej została wyłączona lub ograniczona oraz czynności te wykonywane są pod nadzorem zlecającego. Rozdział 3. Zwolnienie podmiotowe. Art. 13-15 Rozdział 3 tego Działu, w art. 13 i art. 14, reguluje zwolnienie podmiotowe, utrzymując w tym zakresie co do zasady zwolnienie podmiotowe dla istniejących podatników, jak i nowych podatników. Zwalnia się od podatku podatników podatku, u których wartość sprzedaży w zakresie wskazanych w ustawie czynności podlegających opodatkowaniu na terytorium kraju nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150 000 zł (dla nowych podatników - w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym). Podkreślić jednak należy, iż celem upowszechnienia opłacania podatku w okresie przejściowym, zmniejsza się powyższy limit (do 100.000 zł) zachowując jednak w tym zakresie ochronę praw nabytych (patrz uzasadnienie do przepisów przejściowych). Art. 16 i art. 17 Ustawa utrzymuje też w omawianym zakresie zasady dotyczące „wejścia” w rozliczanie podatku przez podatników, którzy utracili prawo do zwolnienia lub z niego zrezygnowali, a także powrót do zwolnienia (art. 16). Celem przejrzystości regulacji zasady dotyczącej prawa do korekty podatku naliczonego przy rezygnacji albo utracie zwolnienia, uregulowano w Dziale dotyczącym podatku naliczonego i jego korekt, natomiast wyłączenie od zwolnienia uregulowano w art. 17 ustawy i załączniku nr 1do niej nie odsyłając już w tym zakresie do aktu wykonawczego do ustawy. Rozdział 4. Płatnik. Art. 18 Rozdział 4 w art. 18 reguluje status płatnika podatku, którym konsekwentnie – tak jak obecnie – będą organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Podmioty te będą płatnikami podatku od dokonywanej w trybie egzekucji dostawy towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Statusu płatnika podmioty te nie będą posiadać jednak – co jest wyraźną zmianą w stosunku do obecnego stanu prawnego – w zakresie dostawy gruntów, budynków, lokali oraz budowli. Podmiotem zobowiązanym do obliczenia i zapłaty podatku pozostanie w tym zakresie podatnik posiadający wszelkie informacje konieczne dla właściwego określenia zasad opodatkowania przedmiotu sprzedaży egzekucyjnej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. P 44/07, uznał, iż art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), w zakresie, w jakim nakłada na komorników sądowych obowiązki płatnika podatku od dokonywanej w trybie egzekucji dostawy towarów, polegającej na sprzedaży nieruchomości będącej własnością dłużnika, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym niemniej, w praktyce wielokrotnie prawidłowe określenie zasad opodatkowania nieruchomości, a więc prawidłowa realizacja obowiązku podatkowego przez płatnika jest niemożliwa, wobec braku informacji decydujących o zwolnieniu lub opodatkowaniu nieruchomości. Informacje te posiada podatnik i to na nim ciążyć będzie obowiązek prawidłowego rozliczenia podatku.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

165


Rozdział 5. Rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i usług. Art. 19 Przepis art. 19 reguluje zasady rejestracji dla potrzeb podatku podatników podatku czynnych, czyli zobowiązanych do rozliczania podatku. Podobnie jak w przypadku definicji podatnika podatku (art. 6) zgodnie z koniecznością realizacji zasady powszechności opodatkowania oraz możliwości kontrolnych aparatu skarbowego, a także zgodnie z regulacją rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz UE L 77 z 23.03.2011 r.), obowiązek rejestracji aktywuje się nie tylko poprzez element przedmiotowy (wykonywanie czynności), ale także poprzez fakt posiadania na terytorium kraju: 1) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsce pobytu, w przypadku gdy podatnicy nie posiadają miejsca siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. Obowiązkowi rejestracji podlegać będą jednak także – szeroko – inne podmioty, niż wymienione w pkt 1-3, jeżeli zamierzają dokonać: e) dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju, f) importu usług, g) nabycia towarów, w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy, h) nabycia usług, w przypadku gdy obowiązek podatkowy może ciążyć na nabywcy. Utrzymuje się ponadto zasadę, iż podatnicy będący rolnikami ryczałtowymi, którzy zamierzają zrezygnować ze zwolnienia, obowiązani są wraz z rezygnacją ze zwolnienia do dokonania rejestracji. Art. 20. Przepis art. 20 ustawy wprowadza obowiązek rejestracji podatników zwolnionych podmiotowo na podstawie art. 13 i art. 14, którzy rejestrowani są dla potrzeb podatku jako podatnik VAT zwolniony. Obowiązek rejestracji jest modyfikacją w stosunku do obecnego stanu prawnego. Obowiązek rejestracji wprowadza się jednak w celu nałożenia na takie podmioty obowiązku składania rocznych informacji (albo kwartalnych) dotyczących obrotów, celem weryfikacji, czy nie dochodzi w tym zakresie do nadużyć w zakresie korzystania ze zwolnienia przez szerokie grupy podatników. Obowiązek informacyjny wprowadza się celem realizacji funkcji kontrolnej przez organy podatkowe. Z tych samych przyczyn obowiązek rejestracyjny ciążyć będzie na podatnikach dokonujących wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych przedmiotowo od podatku na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Utrzymuje się natomiast zasadę, iż nie podlegają obowiązkowi rejestracji dla potrzeb podatku: 4) podatnicy dokonujący wyłącznie importu towarów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zwolnionych od podatku; 5) podatnicy wyłącznie z tytułu dostaw nowych środków transportu ; 6) rolnicy ryczałtowi dokonujący wyłącznie dostawy towarów pochodzących z ich działalności rolniczej oraz świadczenia usług, wymienionych w załączniku nr 4; 7) podatnicy wykonujący na terytorium kraju wyłącznie usługi transportowe i usługi pomocnicze związane bezpośrednio z importem towarów, w przypadku gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania w imporcie towarów. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może w drodze rozporządzenia zwolnić z obowiązku rejestracji innych podatników. Art. 21, art. 25 Przepis art. 21 wprowadza zasadę, iż podatnicy zarejestrowani jako zwolnieni, którzy utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązani będą do zarejestrowania jako podatnik VAT czynny. Rejestracji dokonać należy najpóźniej w dniu, w którym podatnik traci prawo lub rezygnuje ze zwolnienia. Podobnie, zgodnie z art. 25, wprowadza się zasadę, iż podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, którzy są następnie zwolnieni od podatku, obowiązani są zawiadomić właściwy organ podatkowy w celu zarejestrowania jako podatnik VAT zwolniony. Art. 22 Przepis art. 22 reguluje tryb rejestracji, poprzez złożenie właściwemu organowi podatkowemu prawidłowo sporządzonego zgłoszenia rejestracyjnego oraz obowiązek jego aktualizacji.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

166


Art. 23 i art. 24 Przepisy art. 23 oraz art. 24 wprowadzają zasady w zakresie zgłoszenia zaprzestania wykonywania czynności właściwemu organowi podatkowemu przez podatnika lub szeroko rozumianego następcę prawnego oraz zasady wykreślania podatnika z rejestru podatników na podstawie tego zgłoszenia, ale także z urzędu. Przepis ma charakter techniczny, zapewnia aktualizację urzędowego rejestru podatników. Art. 26 i art. 28 Przepis art. 26 wprowadza nowy obowiązek w postaci umieszczania na fakturach i ofertach, przez podatnika zarejestrowanego jako czynny, informacji o zarejestrowaniu jako podatnik VAT czynny. Odpowiednio, obowiązek ten ciążyć będzie na podatnikach zarejestrowanych jako podatnik VAT zwolniony. Powyższe usprawnić ma obrót handlowy i umożliwić proste ustalenie jego skutków podatkowych przez nabywców towarów i usług, w szczególności będących podatnikami podatku rozliczającymi ten podatek. Podobnie, celem możliwości weryfikacji kontrahenta utrzymuje się zasadę, iż na wniosek zainteresowanego właściwy organ podatkowy jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub podatnik VAT zwolniony. Art. 28 reguluje zasady wydawania zaświadczeń dla podatnika świadczącego usługi międzynarodowego przewozu drogowego. Rozdział 6. Rejestracja dla potrzeb obrotów wewnątrzwspólnotowych. Art. 29 Przepis art. 29 wprowadza obowiązek rejestracji dla potrzeb obrotów wewnątrzwspólnotowych (towarowych, usługowych) dla podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni. Są oni przed wykonaniem nabycia lub dostawy towarów (świadczenia usług transgranicznie w ramach UE) zobowiązani do zawiadomienia właściwego organu podatkowego o zamiarze dokonania tych czynności. Obowiązek, określony w ust 1, ciąży również na innych niż podatnik czynny podmiotach, u których wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia przekroczy kwotę 50 000 zł od początku roku podatkowego oraz tych, którzy chcą wybrać opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia, po uprzednim złożeniu właściwemu organowi podatkowemu pisemnego zawiadomienia o takim wyborze. Art. 30 i art. 31 Przepis art. 30 reguluje tryb rejestracji, która następuje poprzez uzupełnienie zgłoszenia rejestracyjnego, lub wraz z tym zgłoszeniem. Przepis art. 31, analogicznie do rejestracji „krajowej” wprowadza obowiązek i reguluje tryb informowania organu podatkowego o zakończeniu/zaprzestaniu wykonywania czynności przez podatnika. Wiąże także – jak w obecnym stanie prawnym - wykreślenie podatnika z rejestru VAT jako podatnika z wykreśleniem go jako podatnika VAT UE, uznając je za równoznaczne z wykreśleniem go z rejestru także jako podatnika VAT UE. Art. 32 Przepis art. 32 projektu wprowadza obowiązek podawania numeru identyfikacji poprzedzonego kodem PL w następujących przypadkach: 1) dokonania dostawy będącej wewnątrzwspolnotową dostawą towarów; 2) dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 3) świadczenia opodatkowanych usług do których stosuje się art. 101, dla podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych nie będących takimi podatnikami zidentyfikowanych dla potrzeb podatku od wartości dodanej; 4) nabycia usług, do których stosuje się art. 101, będących importem usług. Art. 33 Przepis art. 33 wprowadza możliwość weryfikacji kontrahenta w obrocie wewnątrzwspólnotowym w postaci potwierdzenia jego rejestracji dla potrzeb tych obrotów w danym państwie członkowskim. Zgodnie z tym przepisem, na wniosek podatnika lub podmiotu mającego interes prawny, właściwy organ podatkowy lub biuro wymiany informacji o podatku VAT potwierdza zidentyfikowanie lub nie potwierdza zidentyfikowania określonego podmiotu na potrzeby czynności odpowiadających czynnościom określonym w art. 29 ustawy - na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Art. 34 Przepis stanowi delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do tego, by w drodze rozporządzenia określił wzory: - zgłoszenia rejestracyjnego,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

167


- potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT, - wzór potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE - wzór zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu; - niezbędne elementy wniosku, oraz niezbędne elementy potwierdzenia, o których mowa w art. 33, oraz przypadki, w których biuro wymiany informacji o podatku VAT wydaje potwierdzenie. Rozdział 7. Przedstawiciel podatkowy. Art. 35 – 38 Przepis art. 35 i art. 36 stanowi – analogicznie do obowiązującego stanu prawnego - o obowiązku ustanowienia przedstawiciela podatkowego przez podatników podatku nieposiadających na terytorium kraju: 1) miejsca siedziby działalności gospodarczej, lub 2) stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, albo 3) stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, jeżeli nie posiadają miejsca siedziby działalności gospodarczej, o której mowa w pkt 1. Ustawowo uregulowano, iż przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe podatnika którego reprezentuje, oraz że wykonuje obowiązki podatnika w zakresie rozliczania podatku, prowadzenia i przechowywania dokumentacji oraz ewidencji na potrzeby tego podatku, oraz inne czynności wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, jeżeli zostały wymienione w umowie. Przepisy art. 36 i art. 37 regulują wymogi, które musi spełnić podmiot chcący być przedstawicielem podatkowym oraz tryb jego ustanawiania. W art. 38 wprowadzono, stosownie do wymogów prawa UE i orzecznictwa ETS, zwolnienie z obowiązku posiadania przedstawiciela dla podatników posiadających miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium innego państwa członkowskiego. Wprowadza się jednak zasadę, zgodnie z którą podatnicy ci mogą ustanowić przedstawiciela podatkowego. Dział III. Czynności podlegające opodatkowaniu. Materia regulowana w niniejszym dziale stanowi implementację przepisów art. 14 – art. 30 Dyrektywy 112. Ma ona zasadnicze znaczenie dla podatku od towarów i usług, bowiem określa zakres opodatkowania tym podatkiem. Zgodnie z projektem, wprowadza się sześć rozdziałów, w których będą się znajdowały przepisy dotyczące poszczególnych czynności. Pierwszy z nich, jako wprowadzający, wskazuje na enumeratywną listę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W drugim rozdziale została w sposób kompleksowy uregulowana materia dotycząca dostawy towarów. Na rozdział trzeci składają się kwestie dotyczące opodatkowania importu towarów, a w rozdziale czwartym wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Rozdział 5 odnosi się do świadczenia usług. Przepisy omawianego działu kończy rozdział 6, którego przedmiotem jest likwidacja działalności gospodarczej i zaprzestanie wykonywania czynności opodatkowanych przez osobę fizyczną. Projektowane regulacje zakładają skorzystanie z opcji przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego w zakresie m.in. uznania niektórych kategorii praw do korzystania z towaru za dostawę, wyodrębnione zostały prawa zrównujące w sensie ekonomicznym podmiot korzystający z towaru z właścicielem (prawa spółdzielcze własnościowe, leasing finansowy, wieczyste użytkowanie gruntu). Projektowane regulacje różnią się w sposób istotny od dotychczasowych. Wprowadzone zostały nowe definicje przedmiotu opodatkowania. Zrezygnowano z traktowania eksportu i dostawy wewnątrzwspólnotowej jako czynności stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania. Uściślone zostały przypadki opodatkowania czynności o charakterze nieodpłatnym. Dodatkowo, wprowadzono regulacje dotyczące skutków podatkowych likwidacji działalności gospodarczej oraz likwidacji lub rozwiązania spółki. Rozdział 1. Art. 39 Art. 39 projektu wprowadza podstawowe definicje dla potrzeb przedmiotu opodatkowania. Przepis ust. 1 definiuje towar w zgodzie z regulacjami wspólnotowymi, odwołując się do cywilistycznego pojęcia rzeczy. W ustępie 2 skorzystano z opcji uznania za towar również praw rzeczowych (prawa spółdzielcze, użytkowanie wieczyste), a także udziału w prawie własności rzeczy. Ta ostatnia kwestia budziła dotychczas poważne wątpliwości w orzecznictwie, czego wyrazem jest m.in. wyrok NSA z dnia 1 października 2008 r. (I FSK 1242/07), w którym Sąd uznał, że zbycie udziału we współwłasności nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług. Sprawia to, że jak najbardziej celowym i uzasadnionym jest wyraźne skorzystanie z tej opcji,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

168


przewidzianej prawem UE. Proponuje się uznanie za towar również prawa użytkowania wieczystego gruntów, co z kolei jest efektem uchwały NSA z dnia 8 stycznia 2007 r. (I FPS 1/6), w której uznano, że ustanowienie oraz przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu jest odpłatną dostawą towarów. Co prawda czynność taka, co do zasady, stanowi odpłatne świadczenie usług, niemniej jednak postanowiono w tym zakresie skorzystać z opcji przewidzianej przez prawo wspólnotowo i dlatego uznano tę czynność za dostawę towarów. Art. 40 Przepis art. 40 zawiera definicję usługi. Jest nią świadczenie podatnika, w tym zaniechanie. Tym samym przyjęto szeroką definicję usługi, która jest zgodna z prawem wspólnotowym. Przepis ust. 2 uściśla w pkt. 1 - 3 tę definicję poprzez uznanie, że określone czynności ustawowe również stanowią świadczenie usług. W tym zakresie projektowana regulacja stanowi odzwierciedlenie przepisów Dyrektywy 112 jak i stanu dotychczasowego. Art. 41 Art. 41 wprowadza zasady posługiwania się klasyfikacjami statystycznymi dla potrzeb podatku. Będą one stosowane wyłącznie w przypadku, gdy ustawa lub akty wykonawcze do takich klasyfikacji się odwołują. Prawo wspólnotowe nie reguluje tej kwestii, z wyjątkiem wyznaczenia zakresu towarów, które mogą być objęte stawkami obniżonymi. Postanowiono w określonych przypadkach pozostawić możliwość definiowania towarów i usług podlegających opodatkowaniu przy pomocy klasyfikacji statystycznych. Dodatkowo przepis przewiduje, że jakakolwiek zmiana stanu prawnego w zakresie klasyfikacji statystycznych nie wpływa na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Celem tej regulacji jest „zamrożenie” brzmienia klasyfikacji statystycznych dla potrzeb podatku od towarów i usług na moment wejścia w życie ustawy w ten sposób, aby ewentualna zmiana klasyfikacji nie wpływała na wysokość opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Art. 42 Przepis art. 42 wprowadza katalog czynności objętych opodatkowaniem. Co znamienne, katalog ten nie jest tożsamy z dotychczasowym. Nową czynnością jest rozwiązanie i likwidacja podatnika niebędącego osobą fizyczną, a w szczególności - likwidacja albo rozwiązanie spółki osobowej (w tym spółki cywilnej) oraz kapitałowej. Przepis ust. 3 projektowanego przepisu przewiduje, że import usług podlega opodatkowaniu, jeżeli podatnikiem podatku z tytułu tej czynności jest usługobiorca, a usługodawca jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatnikiem podatku o podobnym charakterze. Przepis ust. 4 uniezależnia opodatkowanie czynności od zachowania warunków prawem przewidzianych. Jest to zgodne z dotychczasowym orzecznictwem ETS i sądów polskich. Zachowanie rygorów formalnych i prawnych nie jest, w świetle prawa wspólnotowego, niezbędne do zaistnienia przedmiotu opodatkowania. Jest jednak konieczne istnienie stosunku prawnego, dlatego też w ust. 5 wskazano, że unieważnienie czynności prawnej albo jej nieważność nie wpływają na powstanie obowiązku podatkowego, o ile doszło do spełnienia świadczenia (wydano towar lub wykonano usługę). Na podstawie tych regulacji, za dostawę będzie uznane np. przeniesienie prawa do dysponowania jak właściciel budynkiem, nawet wówczas, gdy nie zawarto umowy w formie aktu notarialnego. Art. 43 Art. 43 zachowuje dotychczasowy katalog wyłączeń od opodatkowania. Przepis ust. 1 dotyczy zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części (co stanowi wykonanie opcji przewidzianej art. 19 Dyrektywy 112). Z kolei ust. 2 wyłącza zastosowanie ustawy do czynności, które w żadnych okolicznościach nie mogą być przedmiotem obrotu (fałszywe pieniądze, narkotyki, itp.). Rozdział 2. Dostawa towarów. Przedmiotowy rozdział reguluje kwestie związane z dostawą towarów. Jego treść jest regulowana przepisami Dyrektywy 112. W poszczególnych przepisach wprowadzono istotne zmiany w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego. Całkowicie zmienione zostały zasady opodatkowania czynności nieodpłatnych. W projektowanych przepisach, w przypadku dostaw nieodpłatnych, opodatkowanie pojawia się dopiero w przypadku towarów o określonej wartości. Definicja prezentu małej wartości stała się zatem zbędna. Uregulowano też wyraźnie przypadki, w których przekazanie lub zużycie towaru nie powoduje obowiązku opodatkowania. Art. 44 Art. 44 zawiera definicję dostawy towarów. W zgodzie z Dyrektywą 112 (art. 14), przepis ten definiuje dostawę jako przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel (szerzej od przeniesienia prawa własności). Podstawą prawną dostawy musi być stosunek prawny oparty na zasadzie dobrowolności. Z tych

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

169


względów – dla zachowania warunków konkurencji i zgodności z prawem wspólnotowym - ust. 2 rozszerza definicję dostawy również na przypadki, gdy zgodną wolę stron zastępuje władcze działanie organu władzy publicznej. Dodatkowo powielono dotychczasowe zapisy, które stanowią, że odpłatna dostawa towarów następuje również w przypadku ostatecznego przeniesienia prawa własności, jeżeli sprzedaż odbywała się „na raty” oraz w przypadku umów komisu. Przepis ust. 2 pkt 2 uściśla pojęcie dostawy towarów wskazując, iż jej podstawą jest każda umowa, która ekonomicznie prowadzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel. W celu uniknięcia wątpliwości, w ust. 3 wyłączono z definicji dostawy fiducjarne przeniesienie prawa własności. Przepis ust. 4 implementuje regulację prawa wspólnotowego i wprowadza fikcję prawną, że w przypadku odprzedaży wielokrotnie tego samego towaru, gdy faktycznie wydawany jest on tylko jeden każda dostawa jest traktowana jako odrębna czynność podlegająca opodatkowaniu. Art. 45 Art. 45 realizuje założenie, zgodnie którym eksport i dostawa wewnątrzwspólnotowa nie są odrębnymi czynnościami, a jedynie szczególnym typem dostaw. Jest to technika legislacyjna bardziej zbliżona do wzorca wspólnotowego. Specyfika tych czynności dotyczy bowiem nie tyle ich istoty, co wysokości opodatkowania. Bardziej celowe jest zatem określanie warunków zaistnienia takiej czynności w przepisach dotyczących stawek podatku. Art. 46 Projektowany przepis zrównuje z odpłatną dostawą towarów faktyczne przemieszczenie towarów do innego państwa UE. Przepis ten realizuje postanowienia art. 17 Dyrektywy 112. Przemieszczenie staje się dostawą, jeżeli jest dokonywane przez podatnika. Przepis ust. 2 podkreśla rozróżnienie miedzy dostawą transakcyjną (tj. przemieszczeniem towaru, gdy został on już dostarczony) z nietransakcyjnym przemieszczeniem z ust. 1 (tj. gdy towar jest przemieszczany w celu dostarczenia go w innym państwie Unii, albo w celu jego używania w prowadzonej tam działalności). Przepis ust. 3 wyłącza uznanie przemieszczenia za dostawę w określonych sytuacjach. Katalog tych sytuacji jest w dużej mierze powtórzeniem dotychczasowych regulacji w tym zakresie, po ich odpowiednim przeredagowaniu. Nowością jest wskazanie, że nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów przemieszczenie towarów, jeżeli następuje w celu dokonania naprawy gwarancyjnej lub zwrotu i wymiany wadliwego towaru, bowiem w obecnym stanie prawnym kwestia ta może budzić wątpliwości. Przepis ust. 4 określa dzień, w którym przemieszczenie przestaje korzystać z wyłączenia. Co do zasady, regulacja ta jest zbieżna z dotychczasową, jednak odwołuje się do przyjętego w systemie prawa określania momentu zdarzenia w dniach. Art. 47 Projektowany przepis stanowi, że odpłatną dostawą towarów jest również dostawa towarów do innego państwa członkowskiego, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik zarejestrowany dla potrzeb wspólnotowych. Przepis ten przewiduje, że dostawą towarów jest w każdym przypadku wywóz nowych środków transportu do innego państwa członkowskiego. Przepis ust. 2 projektowanego przepisu wymienia sytuacje, w których wywóz towarów do innego państwa członkowskiego nie jest dostawą towarów. Przepis ten jest odzwierciedleniem stanu dotychczasowego w tym zakresie - z zastrzeżeniem, że zostały dokonane liczne i niezbędne zmiany redakcyjne. Art. 48 Przypadki, w których opodatkowaniu podlegać będą czynności nieodpłatne, określa art. 48. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 tego przepisu, opodatkowane będzie przekazanie towarów, których cena nabycia albo koszt wytworzenia przekracza 10 zł. Zrezygnowano z definiowania prezentu małej wartości na rzecz opodatkowania przekazania, począwszy od towarów o oznaczonej wartości. Nie jest zatem konieczne zobowiązywanie podatników do prowadzenia ewidencji (w praktyce przepisy dotychczasowe w tym zakresie pozostawały martwe). Przepis ust. 1 pkt 2 opodatkowuje zużycie towaru na rzecz określonych osób. W ust. 2 przewidziano, że opodatkowaniu podlegają powyższe czynności jedynie w sytuacji, gdy podatnik miał prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Jednocześnie w ust. 3 wyłączono opodatkowanie, jeżeli przepisy w zakresie np. bezpieczeństwa i higieny pracy zobowiązują pracodawcę do przekazania pracownikom do zużycia określonych towarów. Obowiązek opodatkowania nie będzie również dotyczył próbek i drukowanych materiałów reklamowych. Dla powstania obowiązku podatkowego nie jest istotne, czy przekazanie ma związek z działalnością przedsiębiorstwa podatnika. Rozdział 3. Import towarów Niniejszy rozdział definiuje pojęcie „import towarów”, określa w zakresie importu towarów prawa i obowiązki podatnika oraz właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

170


Art. 49 Przepis ust. 1 definiuje import towarów jako przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. Przepis ust. 2 nakłada na podatników obowiązek obliczenia i wykazania kwoty podatku w zgłoszeniu celnym. Przepis ust. 3 zawiera uprawnienie dla organu podatkowego z tytułu importu towarów do wydania decyzji określającej podatek z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości, gdy ten organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. Przepis ust. 4 zawiera uprawnienie dla podatnika do wystąpienia, po przyjęciu zgłoszenia celnego, do właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów, o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 50 Artykuł określa zasady rozliczenia podatku z tytułu importu w ramach procedury uproszczonej. Przepis ust. 1 przewiduje, w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, prawo dla podatnika do rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Niniejsza procedura uproszczona przewiduje możliwość rozliczenia podatku od towaru i usług z tytułu importu towarów, nie w ramach zgłoszenia celnego, ale w ramach deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7. Podatnik korzystając z tej możliwości rozliczenia podatku jest zobowiązany do dokonania tej czynności w deklaracji składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Przepis ust. 2 warunkuje zastosowanie przepisu ust. 1 od przedstawienia przez podatnika właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu: 1) zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3 % kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość; 2) potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego. Przepis ust. 3 stwierdza, że wymóg przedstawienia przez podatnika zaświadczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika oświadczeń o tej samej treści. Niniejsza regulacja ma na celu odciążenie podatnika od obowiązku uzyskiwania zaświadczeń od właściwych organów państwowych i potwierdzanie braku zaległości na podstawie oświadczenia podatnika. Przepis ust. 4 zawiera wymóg składania oświadczeń, o których mowa w ust. 3, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Wymóg zawarcia w oświadczeniach przedmiotowego rygoru jest konieczne z uwagi na zabezpieczenie możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osoby, która złożyła oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym. Niezawarcie niniejszego oświadczenia powodowałby brak odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w przedmiotowych przypadkach. Przepis ust. 5 zwalnia od obowiązku złożenia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, w przypadku gdy właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów posiada złożone przez podatnika aktualne dokumenty. Niniejszy przepis realizuje zasadę obowiązującą w prawie podatkowym, że organ podatkowy nie może żądać od podatnika dokumentów, które znajdują się w jego posiadaniu. Przepis ust. 6 nakłada na podatnika obowiązek pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów oraz właściwy organ podatkowy o: 1) zamiarze rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego będzie stosował takie rozliczenie; 2) rezygnacji z rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, w którym rezygnuje z takiego rozliczenia. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 51 Przepis ust. 1 przewiduje, że w przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie do rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, o którym mowa w art. 50 ust. 1, przysługuje podatnikowi, na

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

171


rzecz którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio. Przepis jednoznacznie określa, że w przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego uprawnienie do rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej przysługuje podatnikowi. Niniejszy przepis wyłącza możliwość interpretacji przepisów w sposób odmienny. Przepis ust. 2 nakłada na podatnika obowiązek przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w sprawie importu towarów dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 3 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Taki obowiązek jest niezbędny w celu ograniczenia możliwości wystąpienia nadużyć. Przepis ust. 3 przewiduje, że podatnik, który w terminie 3 miesięcy nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej na zasadach określonych w art. 50 ust. 1, w odniesieniu do podatku należnego z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu towarów podatek, wraz z odsetkami. Określenie sankcji prawnej za nie dopełnienie obowiązku przedstawienia dokumentów jest konieczne, z uwagi na fakt iż niniejsza czynność jest istotna, ponieważ służy weryfikacji wypełnienia przez podatnika obowiązku rozliczenia podatku w deklaracji. Przepis ust. 4 w przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na przedstawicielu pośrednim. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 52 Przepis ust. 1 uprawnia podatnika, który rozliczył podatek w deklaracji podatkowej i dokonał zapłaty podatku właściwemu organowi podatkowemu z tytułu importu towarów, do dokonania korekty deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana przez właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów. Niniejszy przepis ma na celu umożliwienie dokonania korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług, gdy ten podatek został pobrany przez właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów. Przepis ust. 2 przewiduje, że podatnik, który naruszył termin określony w art. 51 ust. 2 do przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w sprawie importu towarów dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 3 miesięcy, może w drodze decyzji właściwego organu podatkowego utracić na okres 36 miesięcy prawo do rozliczania podatku na zasadach określonych w art. 50 ust. 1, począwszy od okresu rozliczeniowego następującego po miesiącu, w którym doręczono podatnikowi decyzję. Określenie sankcji prawnej za nie dopełnienie obowiązku przedstawienia dokumentów jest konieczne, z uwagi na fakt iż niniejsza czynność jest istotna, ponieważ służy weryfikacji wypełnienia przez podatnika obowiązku rozliczenia podatku w deklaracji. Przepis ust. 3 stanowi, że niniejsza decyzja nie będzie wydawana, jeżeli naruszenie terminu, w tym częstotliwość tego naruszenia, można uznać za nieistotne w stosunku do liczby i wielkości operacji importowych, które podatnik rozlicza w deklaracji podatkowej, pod warunkiem, że uchybienie to było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Przedmiotowy przepis ma na celu, aby, w przypadku gdy naruszenie terminu oraz częstotliwość tego naruszenia jest nieistotna, nie była wydawana podatnikowi decyzja o utracie prawa do rozliczania podatku w ramach procedury uproszczonej. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 53 Przepis ust. 1 nakłada na podatnika stosującego pojedyncze pozwolenie, o którym mowa w art. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, z późn. zm.), obowiązek obliczenia i wykazania kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji dla importu towarów („deklaracji importowej”). Przepis ust. 2 stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów art. 49 ust. 2 i 3 w przypadku, o którym mowa w ust. 1. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 54 Przepis ten przewiduje, że towar, który został objęty na terytorium innego państwa członkowskiego procedurą: 1) składu celnego; 2) tranzytu;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

172


3) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych; 4) uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń - gdy towary te przestają podlegać tym procedurom na terytorium kraju, czynność ta podlega opodatkowaniu jako import towarów. Określa także, że towary objęte na terytorium kraju powyższą procedurą nie podlegają opodatkowaniu jako import towarów, jeżeli towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium innego państwa członkowskiego, chyba że towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 55 Artykuł stanowi o odpowiednim stosowaniu, w przypadku importu towarów doręczanych w formie przesyłek przez operatora publicznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159), przepisu art. 65a ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2008 r. Nr 209, poz. 1320). Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 56 Przepis ust. 1 ustala zasadę, że w przypadkach innych niż określone w art. 50-55, podatek należny z tytułu importu towarów określa właściwy organ podatkowy z tytułu importu towarów w drodze decyzji. Niniejszy przepis stanowi wyjątek od zasady tzw. samoopodatkowania podatnika. Przepis ust. 2 stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów celnych dotyczących powiadamiania dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego do należności podatkowych określonych zgodnie z art. 49 ust. 2, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 50. Przepis ust. 3 przewiduje prawo złożenia odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1 oraz w art. 49 ust. 3 i 4, do właściwego organu podatkowego wyższego stopnia, za pośrednictwem właściwego organu podatkowego z tytułu importu towarów, który wydał decyzję. Niniejszy przepis realizuje zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Przepis ust. 4 stanowi o stosowaniu przepisów Ordynacji podatkowej do postępowań, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 49 ust. 3 i 4. Przedmiotowe odesłanie jednoznacznie określa, że do tych postępowań mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 57 Przepis ust. 1 stanowi o odpowiednim stosowaniu, w zakresie nieuregulowanym w art. 7 pkt. 1 i 2, art. 49-56 i art. 121, przepisów celnych dotyczących poboru i wymiaru cła, z wyjątkiem przepisów dotyczących przedłużenia terminu zapłaty, odroczenia płatności oraz innych ułatwień płatniczych przewidzianych w przepisach celnych. Przepis ust. 2 przewiduje uprawnienie dla właściwego organu podatkowego do spraw celnych do określenia elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów, jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie. Niniejszy przepis ma na celu określenie elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach celnych, w konsekwencji podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Rozdział 4. Nabycie wewnątrzwspólnotowe. Niniejszy rozdział zawiera regulacje odpowiadające art. 20 – 23 i 30 Dyrektywy 112. Co do zasady, zawiera on normy prawne tożsame z dotychczasowymi. Dla większej czytelności zmieniono jedynie redakcję przepisów. Odmienne od dotychczasowego brzmienie nadano przepisom dotyczącym nietransakcyjnego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Proponuje się rezygnację ze szczegółowego określania przypadków, w których przemieszczenie nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia (nietransakcyjnego). Art. 58 Art. 58 wprowadza definicję nabycia wewnątrzwspólnotowego, którym jest nabycie prawa do dysponowania towarem jak właściciel, jeżeli w wyniku dokonanej dostawy towary są wysyłane lub transportowane na terytorium kraju z terytorium innego państwa członkowskiego, w którym rozpoczęto transport lub wysyłkę towarów przez dostawcę lub nabywcę, albo na ich rzecz. Zasadą jest wystąpienie nabycia

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

173


wewnątrzwspólnotowego w przypadku, gdy obie strony transakcji są podatnikami zidentyfikowanymi dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zasada ta nie dotyczy nabycia nowych środków transportu. Art. 59 Projektowany art. 59 definiuje sytuacje, w których nie występuje nabycie wewnątrzwspólnotowe – regulacja ta jest odbiciem przepisów dotychczasowych, jednak została poddana zmianom redakcyjnym. Art. 60 Art. 60 – analogicznie jak w przypadku dostawy – definiuje przypadki, w których opodatkowane jest przemieszczenie na terytorium Polski towaru z innego państwa WE. Regulacja ta jest legislacyjnie odmienna od dotychczasowej i pełniej realizuje treść prawa UE. Proponuje się także rezygnację z określania przypadków, w których przemieszczenie nie jest nabyciem. Prawo UE nie zawiera takiego katalogu. Zamiast tego projektowany art. 60 ust. 2 zawiera regulację, zgodnie z którą nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów nie występuje, jeżeli w państwie wysyłki przemieszczenie nie jest traktowane jak dostawa nietransakcyjna (odpłatna). Co do zasady bowiem, czynności w kraju stanowiącej nabycie musi odpowiadać dostawa w kraju wysyłki. Dotyczy to również przemieszczeń nietransakcyjnych. Rozdział 5. Odpłatne świadczenie usług. Rozdział zawiera regulację drugiej obok dostawy, zasadniczej czynności dla potrzeb podatku. Świadczenie usług zostało zdefiniowane poprzez odwołanie się do pojęcia usługi (art. 40). Regulacja jest zgodna z art.24 - 26 Dyrektywy 112. Co do zasady, norma prawna projektowana jest analogiczna do dotychczasowych regulacji. Zmieniono natomiast redakcję niektórych przepisów. Art. 61 Art. 61 zawiera definicję świadczenia usług. Przepis ten szeroko ujmuje przedmiot opodatkowania, wskazując, że dla świadczenia usług istotne jest istnienie beneficjenta usługi i wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie. Ust. 2 zawiera regulacje odpowiadające art. 28 Dyrektywy 112, dotyczące „refakturowania”. Art. 62 Projektowany przepis reguluje przypadki opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług. Przyjęto analogiczne do obecnych rozwiązanie, zakładające dwa typy świadczenia nieodpłatnego: 1) użycie do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika składników majątku, które nabył z prawem do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; 2) inne nieodpłatne świadczenia, niezależnie od tego, czy przy ich wykonaniu są używane jakiekolwiek składniki majątku, przy nabyciu których podatnik mógł zmniejszyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony. W ust. 3 przewidziano, że świadczenie usług polegające na użyciu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających opodatkowaniu podlega opodatkowaniu, jeżeli od momentu przyjęcia ich do używania upłynęły okresy korekty. Projektowana regulacja w sposób odmienny od dotychczasowego reguluje opodatkowanie nieodpłatnego świadczenia usług, odwołując się m.in. do przepisów dotyczących korekty podatku naliczonego. Rozdział 6. Rozwiązanie i likwidacja działalności gospodarczej. Niniejszy rozdział zawiera regulacje, które nie mają odrębnego i pełnego odzwierciedlenia w prawie UE. Dyrektywa 112 reguluje przypadki pozostawienia w majątku podatnika składników, które nabył w okresie prowadzenie działalności. Regulacje te nie są jednak pełne. Dotychczasowy stan prawny zawierał poważną lukę w zakresie zasad opodatkowania czynności w postaci nabycia przez wspólników majątku likwidowanej spółki kapitałowej. Nowym rozwiązaniem jest także uregulowanie przypadków kontynuacji działalności przez drugiego z małżonków. Pozostając w granicach prawa UE, konieczne jest uregulowanie tej kwestii z zapewnieniem zachowania zasady neutralności opodatkowania konsumpcji, w sposób zapobiegający nadużyciom. Art. 63 Art. 63 określa zakres opodatkowania w przypadku likwidacji podatnika, który nie jest osobą fizyczną. Przedmiotem opodatkowania są towary, które na dzień likwidacji pozostają w majątku podmiotu i są przejmowane przez wspólników w ramach likwidacji. Towarami, tymi są towary, których nabycie lub wytworzenie dawało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w całości lub części.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

174


Zgodnie z ust. 3 opodatkowaniu nie podlegają towary, które są nabywane przez podmiot będący podatnikiem podatku, na cele jego działalności gospodarczej. Art. 64 Projektowany przepis wprowadza opodatkowanie likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną oraz zaprzestanie wykonywania czynności opodatkowanych przez okres 10 miesięcy. W przypadku podatnika będącego osobą fizyczną, opodatkowane będą towary pozostające w majątku podatnika na dzień likwidacji, a także w przypadku, gdy nie wykonuje on przez 10 kolejnych miesięcy czynności opodatkowanych. Opodatkowanie wystąpi wyłącznie w odniesieniu do towarów, które podatnik nabył korzystając z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Art. 64 ust. 3 reguluje szczególny przypadek przekazania towarów przez małżonka likwidującego działalność, małżonkowi który ją prowadzi. Małżonkowie - nawet objęci wspólnością ustawową – są traktowani jak odrębni podatnicy. Dotychczasowe regulacje budziły poważne wątpliwości, jakie skutki powoduje przekazanie towarów między przedsiębiorstwami małżonków. Proponowana regulacja przewiduje, że w przypadku gdy towary wchodzące w skład przedsiębiorstwa jednego z małżonków (likwidowanego), są przekazywane drugiemu, nie występuje czynność opodatkowana. Pozwala to na zachowanie zasady neutralności podatku – w innym przypadku, na podstawie art. 64 ust. 1, towary musiałyby być opodatkowane. Dział IV. Miejsce świadczenia. Przepisy niniejszego rozdziału dotyczą zagadnień regulowanych art. 31 - 61 (43 -59b) Dyrektywy 112. Projektowane przepisy ustanawiają zasadnicze dla konstrukcji podatku od towarów i usług przepisy dotyczące miejsca, w którym dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy. Ustalenie miejsca świadczenia ma na celu określenie czy dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. W niniejszym dziale określono zasady ustalania miejsca świadczenia dostawy towarów, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów, świadczenia usług. Do istotnych zmian w zakresie miejsca świadczenia usług należy natomiast zaliczyć przede wszystkim określenie miejsca świadczenia w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez osoby fizyczne, a także w przypadku likwidacji bądź rozwiązania osoby prawnej lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej. Rozdział 1. Zasady ogólne. Art. 65 Przepis określa podstawowe zasady określania miejsca świadczenia dla dostaw towarów oraz świadczenia usług. W obecnie obowiązującej ustawie takich przepisów nie ma. Przepis ust. 1 ustala, że jeżeli według ustawy miejscem wykonania czynności jest terytorium kraju, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy na terytorium kraju. Niniejszy przepis ma charakter porządkujący. Przepis ust. 2 określa, że w przypadku gdy miejscem wykonania czynności jest terytorium innego kraju, a czynność jest wykonywana przez podatnika podatku jest on obowiązany do ich udokumentowania, zaewidencjonowania oraz zadeklarowania, wyłącznie w przypadku, gdy czynność jest odpłatną dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług. Regulacja ta związana jest z koniecznością realizacji zasady powszechności opodatkowania oraz możliwości kontrolnych aparatu skarbowego. Art. 66 Przepis określa sposób ustalania miejsca świadczenia w przypadku, gdy czynność jest czynnością złożoną z kilku czynności. Obecnie ustawa z dnia 11 marca 2004 r. wprost nie określa niniejszych zasad. Przepis ust. 1 ustala zasadę, że w przypadku, gdy czynność składa się z kilku czynności, miejsce świadczenia należy określić odrębnie dla każdej czynności. Treść tego przepisu odzwierciedla zasadę, że na gruncie podatku od towarów i usług każda czynność jest odrębna, i dla każdej z nich należy ustalać sposób opodatkowania odrębnie. Przepis ust. 2 stwierdza, że jeżeli czynności mają różne miejsce świadczenia czynność podlega opodatkowaniu, gdy na terytorium Polski wykonywana jest czynność podstawowa dla podatnika. Przepis odzwierciedla zasady opodatkowania świadczeń kompleksowych, zgodnie z orzecznictwem ETS.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

175


Art. 67 Artykuł nakłada na podatników obowiązek posiadania dokumentów potwierdzających wykonanie czynności, których miejsce świadczenia jest poza terytorium Polski. Celem niniejszego przepisu jest nałożenie na podatnika obowiązku, który umożliwiałby właściwemu organowi podatkowemu dokonanie weryfikacji prawidłowości ustalenia miejsca świadczenia poza terytorium kraju. Obecnie obowiązująca ustawa nie nakłada wprost takiego obowiązku. Rozdział 2. Miejsce dostawy towarów. Niniejszy rozdział określa zasady ustalania miejsca opodatkowania dostawy towarów dla dostaw towarów, które mają miejsce dostawy na terytorium Polski. W obecnie obowiązującej ustawie z dnia 11 marca 2004 r. nieprawidłowo sformułowano regulacje w zakresie miejsca dostawy towarów poprzez wskazanie zasad ich ustalania nie tylko w odniesieniu do terytorium Polski, tylko, wzorem VI Dyrektywy, której regulacje dotyczyły terytoriów wszystkich państw członkowskich, w sposób mówiący, że regulacje te mają również zastosowanie do ustalania miejsca dostawy towarów na terytoriach innych państw członkowskich. Art. 68 Artykuł reguluje miejsce opodatkowania dostawy towarów, które nie są wysyłane lub transportowane. Dostawa podlega opodatkowaniu, w miejscu gdzie towar znajduje się w momencie dostawy na terytorium kraju. Ze względu, iż przepis ten na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy był rozwiązaniem dobrym, zachowanie zasady zeń wynikającej uznaje się za celowe i zasadne. Art. 69 Artykuł określa miejsce dostawy dla towarów, które w związku z daną czynnością są wysyłane lub transportowane. Przepis ust. 1 stanowi, że w przypadku, gdy towar jest wysyłany lub transportowany, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy towar znajduje się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy na terytorium kraju. Przepis, co do zasady, jest tożsamy w stosunku do stanu dotychczasowego. Przepis ust. 2 stwierdza, że jeżeli towar w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu znajduje się w państwie trzecim i jest wysyłany lub transportowany do nabywcy na terytorium Unii Europejskiej, to czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy import tego towaru jest dokonywany na terytorium kraju. Niniejszy przepis jest przepisem nowym, który wprost określa miejsce dostawy towarów importowanych na terytorium kraju. Przepis ust. 3 określa, że w przypadku, o którym mowa w ust. 2, ale gdy import ma miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego, to dostawa towarów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. Niniejszy przepis jest przepisem nowym, który wprost wyłącza w niniejszym stanie faktycznym miejsce opodatkowania dostawy towarów na terytorium Polski. Art. 70 Przepis określa zasady opodatkowania dla tzw. transakcji łańcuchowych. Ust. 1 stwierdza, że w przypadku gdy kilku podatników dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, to dostawa towaru jest czynnością w rozumieniu art. 69, tylko w przypadku jednej z tych dostaw. Niniejszy przepis ma na celu uproszczenie rozliczania tego typu transakcji. Przepis, co do zasady, jest tożsamy w stosunku do stanu dotychczasowego. Zgodnie z ust. 2, jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje jednocześnie jego dostawy, wysyłka lub transport jest przyporządkowany dostawie dokonywanej dla tego nabywcy, chyba że nabywca udowodni, że wysyłka lub transport należy przyporządkować jego dostawie. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Przepis ust. 3 określa, że dostawę towarów, która poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, a która następuje po tej wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 71 Artykuł ustala miejsce dostawy towarów, które są instalowane lub montowane przez dokonującego ich dostawy lub przez podatnika działającego na jego rzecz.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

176


Przepis ust. 1 stanowi, że jeżeli towary wysyłane lub transportowane są następnie instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podatnika działającego na jego rzecz, czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy miejscem instalowania lub montowania tego towaru jest terytorium kraju. Przepis ma na celu określenie jednego miejsca świadczenia dla dostawy towarów i usługi ich miejsca instalowania lub montowania. Przepis ust. 2 stwierdza, że nie stanowią instalacji lub montażu proste czynności umożliwiające funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru. Treść normy prawnej nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 72 Przepis określa miejsce dostawy towarów na pokładzie statków. Przepis ust. 1 ustala, że dostawa towaru na pokładach statków, samolotów lub pociągów, w trakcie części transportu pasażerów wykonywanej na terytorium UE, podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy gdy rozpoczęcie przewozu osób następuje na terytorium kraju. Przepis, co do zasady, jest tożsamy z dotychczasowym stanem prawnym. Według ust. 2, na potrzeby określenia miejsca świadczenia dostawy towarów na pokładzie statków zdefiniowano: „część transportu pasażerów wykonaną na terytorium UE”, „miejsce rozpoczęcia transportu pasażerów”, „miejsce zakończenia transportu pasażerów”, oraz określono, że w przypadku podróży w obie strony, odcinek powrotny transportu uznaje się za transport oddzielny. Należy zaznaczyć, że na potrzeby określenia dostawy towarów na pokładzie statków wyodrębniono artykuł, w którym w przeciwieństwie do stanu dotychczasowego, przedstawiono łącznie, w dwóch ustępach, dwie zasady dotyczące tego zagadnienia, co zwiększa czytelność tych regulacji. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 73 Ust. 1 określa, że dostawa towarów będąca sprzedażą wysyłkową z terytorium kraju, w rozumieniu ust. 2, nie podlega opodatkowaniu, z zastrzeżeniem art. 74. Przepis realizuje zasadę, zgodnie z którą czynność jest opodatkowana na terytorium państwa konsumpcji. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. W ust. 2 zdefiniowano pojęcie „sprzedaży z wysyłką z terytorium kraju”, jako dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku lub na jego rzecz z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru, pod warunkiem że dostawa dokonywana jest na rzecz: 1) podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, lub 2) innego niż wymieniony w pkt 1 podmiotu niebędącego podatnikiem podatku od wartości dodanej. Przepis ust. 3 zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania, regulacji w zakresie „sprzedaży z wysyłką z terytorium kraju” oraz przepisu stanowiącego, że jeżeli towar w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu znajduje się w państwie trzecim i jest wysyłany lub transportowany do nabywcy na terytorium Unii Europejskiej, to czynność podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy, gdy import tego towaru jest dokonywany na terytorium kraju. Treść normy prawnej nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 74 Przepis ust. 1 reguluje miejsce opodatkowania dostaw będących sprzedażą wysyłkową z terytorium kraju. Dostawy o wartości nieprzekraczającej kwoty określonej przez państwo członkowskie przeznaczenia są opodatkowane na terytorium kraju. Niniejszy przepis ma na celu uproszczenie opodatkowania sprzedaży wysyłkowej wykonywanej w niewielkim rozmiarze poprzez brak wymogu rejestracji i rozliczania podatku na terytorium lub terytoriach innych państw członkowskich. Przepis ust. 2 stanowi, że prawo do opodatkowania sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju na terytorium Polski przysługuje, jeżeli podatnik nie przekroczył kwoty określonej przez państwo członkowskie również w poprzednim roku. Przepis ust. 3 przewiduje, że w przypadku przekroczenia całkowitej wartości dostaw towarów do danego państwa członkowskiego, czynność nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski, a miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia. Przepis ust. 4 określa, że do wartości dostaw towarów nie zalicza się wyrobów akcyzowych. Nie zalicza się do wartości dostaw towarów wyrobów akcyzowych, ponieważ one zawsze podlegają opodatkowaniu w państwie konsumpcji. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

177


Art. 75 Przepis ust. 1 przewiduje, że podatnicy mogą zrezygnować z opodatkowania na terytorium Polski sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o skorzystaniu z tego wyboru (opcji), podając nazwę państwa członkowskiego lub nazw państw członkowskich, których zawiadomienie to dotyczy. Przepis daje podatnikowi prawo wyboru opcji opodatkowania wysyłki na terytorium kraju przeznaczenia. Zgodnie z ust. 2, zawiadomienie składa się co najmniej na 30 dni przed datą dostawy, począwszy od której podatnik chce korzystać z opcji. Przepis ust. 3 nakłada na podatnika, który skorzystał z opcji, obowiązek przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu, w terminie 30 dni od pierwszej dostawy towarów po skorzystaniu z opcji, dokumentu potwierdzającego zawiadomienie właściwego organu podatkowego w innym państwie członkowskim o zamiarze rozliczania w tym państwie członkowskim podatku od wartości dodanej od sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju. Niniejszy przepis ma na celu kontrolę przez właściwy organ podatkowy, czy podatnik, który skorzystał z opcji, zgłosił zamiar rozliczania podatku na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepis ust. 4 ustala, że opcja obowiązuje co najmniej przez 2 lata od daty pierwszej dostawy dokonanej w trybie przewidzianym tą opcją (tj. od momentu rezygnacji z opodatkowania, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego o skorzystaniu z tego wyboru). Przepis ust. 5 przewiduje, że po upływie 2 lat (od momentu zawiadomienia właściwego organu podatkowego o rezygnacji z opodatkowania) podatnik może zrezygnować z korzystania z tej opcji, składając stosowne zawiadomienie właściwemu organowi podatkowemu o tej rezygnacji. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 76 Przepis określa sposób przeliczenia kwot, o których mowa w art. 74 ust. 1 i 2, według ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski średniego kursu waluty, w której, w państwie członkowskim przeznaczenia, kwoty te są ustalane, obowiązującego w dniu 1 maja 2004 r., w zaokrągleniu do 1.000 zł. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 77 Przepis ust. 1 wyłącza stosowanie opodatkowania na terytorium Polski sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz wyboru opcji w stosunku do: 1) nowych środków transportu, 2) towarów wysyłanych lub transportowanych, które są następnie instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podatnika działającego na jego rzecz, 3)towarów opodatkowanych szczególną procedurą marży, określonej w art. 398. Niniejsze wyłączenia wynikają z faktu, że towary, które podlegają opodatkowaniu według zasad szczególnych, wyłączają możliwość opodatkowania według zasad określonych w tym rozdziale. Przepis ust. 2 wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, której przedmiotem są wyroby akcyzowe, dostawę towarów uznaje się w każdym przypadku za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 78 Przepis ust. 1 określa warunki uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia. Tym warunkiem jest otrzymanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, następujących dokumentów, jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów: 1) dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przez podatnika przewoźnikowi; 2) egzemplarza faktury dostawy; 3) dokumentów potwierdzających odbiór towarów poza terytorium kraju. Niniejsze warunki zostały określone, ponieważ konieczne jest zagwarantowanie, iż towary zostały dostarczone na terytorium innego państwa Unii Europejskiej (ze względu na konieczność kontroli zasadności braku rozliczenia podatku w kraju). Przepis ust. 2 ustala dokumenty, które potwierdzają, że wystąpiła dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, gdy dokumenty wymienione w

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

178


ust. 1 nie potwierdzają tych okoliczności. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Z ust. 3 wynika, że w przypadku nieposiadania dokumentów, określonych w ust. 1 i 2, podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. Może ją wykazać w deklaracji za następny okres rozliczeniowy, jeżeli otrzymał stosowne dokumenty, jeżeli ich nie otrzymał, wykazuje dostawę jako dostawę towarów na terytorium kraju. Przepis ust. 4 wprowadza regułę, że podatnik może dokonać korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym otrzymał te dokumenty. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 79 Artykuł zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do określenia wzoru zawiadomienia o wyborze opcji, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 2 ustawy, przy uwzględnieniu: 1) konieczności prawidłowej identyfikacji podatników; 2) wymagań związanych z określoną na podstawie odrębnych przepisów wymianą informacji o dokonywanych dostawach w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju; 3) przepisów Unii Europejskiej. Treść normy prawnej co do istoty tożsama z obecnie obowiązującą. Art. 80 Przepis ust. 1 definiuje „sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju”, jako dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru, pod warunkiem, że dostawa jest dokonywana na rzecz: a) podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem w rozumieniu art. 6 ust. 5, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 58, lub b) innego niż wymieniony w lit. a podmiotu, niebędącego podatnikiem w rozumieniu art. 5 i niemającego obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 58. Przepis ust. 2 stanowi odesłanie do odpowiedniego stosowania w zakresie sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju przepisu dotyczącego towarów, których zaimportowanie na obszar Unii Europejskiej jest dokonane na terytorium innego państwa członkowskiego. W tym przypadku dostawa tych towarów przez podatnika nie podlega opodatkowaniu. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego Art. 81 Przepis ust. 1 określa, że dostawa towarów będąca sprzedażą wysyłkową na terytorium kraju nie podlega opodatkowaniu, jeżeli całkowita wartość towarów wysyłanych lub transportowanych z tego samego państwa członkowskiego na terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej, nie przekroczyła w roku podatkowym kwoty 160.000 zł. Niniejszy przepis stanowi ułatwienie dla podatników z innych państw członkowskich, ponieważ dokonanie dostaw do wartości sprzedaży 160.000 zł netto, wyłącza obowiązek rejestracji tego podatnika na terytorium kraju i rozliczenia podatku na terytorium Polski. Przepis ust. 2 warunkuje stosowanie ust. 1 od nieprzekroczenia całkowitej wartość towarów wysyłanych lub transportowanych z tego samego państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju w poprzednim roku podatkowym (kwoty 160.000 zł netto). Według ust. 3 do wartości towarów, określonych w ust. 1 i 2, nie zalicza się wyrobów akcyzowych, ponieważ ich miejscem opodatkowania jest zawsze terytorium państwa przeznaczenia. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 82 Przepis ust. 1 określa prawo dla podatnika podatku od wartości dodanej do wyboru opodatkowania dostawy towarów będącej sprzedażą wysyłkową na terytorium kraju, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o skorzystaniu z tego wyboru (opcji). Przepis ust. 2 ustala, że zawiadomienie o wyborze opcji składa się co najmniej na 30 dni przed datą dostawy, począwszy od której podatnik wybiera opcję. Przepis ust. 3 stanowi, że opcja obowiązuje co najmniej przez 2 lata od daty pierwszej dostawy dokonanej w trybie przewidzianym tą opcją. Przepis ust. 4 nakłada na podatnika, który chce zrezygnować z opcji, obowiązek złożenia zawiadomienia właściwemu organowi podatkowemu o tej rezygnacji. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

179


Art. 83 Przepis ust. 1 określa kategorie towarów, których dostawy z innego państwa członkowskiego nie są sprzedażą wysyłkową na terytorium kraju. Dotyczy to: 1) nowych środków transportu; 2) towarów wysyłanych lub transportowanych, które są następnie instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podatnika działającego na jego rzecz; 3) towarów, o których mowa w art. 398, opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki szczególną procedurą marży, na zasadach odpowiadającym regulacjom zawartym w art. 398; 4) towarów, o których mowa w art. 398, będących przedmiotem dostawy na aukcji (licytacji) w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, jeżeli dostawa ich jest dokonywana przez organizatora aukcji (licytacji) oraz do dostawy tej zastosowano szczególne zasady opodatkowania podatkiem od wartości dodanej obowiązujące w państwie członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, stosowane do dostaw towarów dokonywanych przez organizatora aukcji (licytacji), wyłączające uznanie dostawy towarów za czynność odpowiadającą wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Niniejsze wyłączenia wynikają z faktu, że czynności te podlegają opodatkowaniu według zasad szczególnych, które wyłączają możliwość opodatkowania według zasad określonych w tym rozdziale. Przepis ust. 2 określa, że przepis ust. 1 tiret 3 i 4 stosuje się pod warunkiem posiadania przez dokonującego dostawy towarów dokumentów potwierdzających dokonanie tej dostawy na zasadach określonych w tych przepisach. Przepis ust. 3 wprowadza zasadę, że w przypadku sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju, której przedmiotem są wyroby akcyzowe, dostawę towarów uznaje się w każdym przypadku za dokonaną na terytorium Polski. Ta zasada wynika z faktu, że wyroby akcyzowe zawsze podlegają opodatkowaniu na terytorium państwa przeznaczenia. Ze względu, iż regulacja ta na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy była rozwiązaniem dobrym, zachowanie zasad zeń wynikających uznaje się za celowe i zasadne. Art. 84 Artykuł określa szczególne zasady ustalania miejsca dostawy energii w systemach lub sieciach dystrybucji. Przepis ust. 1 ustala miejsce dostawy gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej do podmiotu będącego podatnikiem, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 11, którego głównym celem nabywania gazu, energii elektrycznej, energii cieplnej lub chłodniczej jest odprzedaż tych towarów w takich systemach lub sieciach dystrybucji i u którego własne zużycie takich towarów jest nieznaczne; w takich przypadkach miejscem dostawy towarów jest miejsce, gdzie podmiot taki posiada siedzibę działalności gospodarczej, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, do którego dostarczane są te towary, miejsce gdzie podmiot ten posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Przepis ust. 2 stwierdza, że w przypadku dostaw do podatnika-pośrednika gazu w systemie gazowym znajdującym się na terytorium UE lub jakiejkolwiek sieci połączonej z takim systemem dostawy energii elektrycznej lub dostawy energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym ten podatnik-pośrednik ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Treść normy prawnej co do istoty nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. W ust. 3 zdefiniowano, dla potrzeb niniejszych regulacji, pojęcie "podatnikpośrednik". Przepis ust. 4 wprowadza zasadę, że dostawa gazu w systemie gazowym lub dostawy energii elektrycznej, jeżeli taka dostawa nie jest objęta ust. 2, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym nabywca faktycznie wykorzystuje i konsumuje te towary. Przepis ust. 5 stwierdza, że w przypadku gdy całość lub część gazu, energii elektrycznej, energii cieplnej lub chłodniczej nie została faktycznie skonsumowana przez nabywcę, uznaje się, że towary nieskonsumowane zostały wykorzystane i skonsumowane w miejscu, w którym nabywca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary, ewentualnie gdy nabywca nie ma takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się, że wykorzystał i skonsumował wyżej wymienione towary w stałym miejscu zamieszkania lub w zwykłym miejscu pobytu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

180


Art. 85 Artykuł przewiduje upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia rodzajów dokumentów lub wzoru dokumentu, na podstawie których wysyłkę lub transport towarów przyporządkowuje się danej dostawie towarów. Rozdział 3. Miejsce świadczenia w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Art. 86 Artykuł określa, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów podlega opodatkowaniu podatkiem, gdy miejscem zakończenia wysyłki lub transportu tych towarów do nabywcy jest terytorium kraju. Art. 87 Przepis ust. 1 nakłada na podatnika obowiązek opodatkowania na terytorium kraju wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeśli podatnik podał dostawcy numer identyfikacyjny nadany dla potrzeb podatku od towarów i usług, mimo że miejsce zakończenia wysyłki lub transportu jest w innym państwie członkowskim. Przepis przewiduje również wyłączenie stosowania tej zasady, gdy nabywca udowodni, że: 1) czynność ta została opodatkowana na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, oraz złoży informację podsumowującą jako podatnik kraju zakończenia wysyłki lub transportu, lub 2) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest opodatkowane w państwie członkowskim, na terytorium którego zakończyła się wysyłka lub transport ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, zgodnie z art. 413-415. Przepis ust. 2 przewiduje możliwość skorygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli czynność została opodatkowana w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Rozdział 4. Miejsce świadczenia w przypadku importu towarów. Art. 88 Artykuł stwierdza, że opodatkowaniu podatkiem z tytułu importu podlegają towary, które są przedmiotem importu towarów i znajdowały się na terytorium kraju w momencie wprowadzenia na terytorium UE. Projektowany przepis wprost określa miejsce świadczenia w przypadku importu towarów; brak odpowiednika w obecnie obowiązującej ustawie. Art. 89 Przepis ust. 1 przewiduje, że towar, który został objęty na terytorium innego państwa członkowskiego procedurą: 1) składu celnego; 2) tranzytu; 3) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych; 4) uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń - gdy towary te przestają podlegać tym procedurom na terytorium kraju, czynność ta podlega opodatkowaniu jako import towarów. Przepis ust. 2 określa, że towary objęte na terytorium kraju procedurą wymienioną w ust. 1, nie podlegają opodatkowaniu jako import towarów, jeżeli towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium innego państwa członkowskiego, chyba że towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju. Treść normy prawnej, co do istoty, nie uległa zmianie w odniesieniu do dotychczasowego stanu prawnego. Rozdział 5. Miejsce świadczenia w przypadku świadczenia usług. Art. 90 W art. 90 uregulowane zostało miejsce opodatkowania usług związanych z nieruchomościami. Proponuje się utrzymać obecnie obowiązującą zasadę opodatkowania usług związanych z nieruchomościami w miejscu położenia nieruchomości. Zaproponowany przepis jest zgodny z art. 47 Dyrektywy 112. Zasada ta miałaby zastosowanie, tak jak obecnie, zarówno w transakcjach między podatnikami, jak i między podatnikiem i

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

181


ostatecznym konsumentem. Usługi związane z nieruchomościami obejmują także używanie lub użytkowanie nieruchomości, usługi hotelarskie, noclegowe, kempingowe oraz budowlane, przygotowania i koordynowania prac budowlanych, a także usługi architektów i nadzoru budowlanego. Art. 90 odnosi się także do usług rzeczoznawców (nie tylko majątkowych) lub pośredników w obrocie nieruchomościami. Art. 91 Art. 91 zawiera regulacje dotyczące usług restauracyjnych i cateringowych. Zgodnie z tym przepisem świadczenie tych usług na terytorium kraju podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy niezależnie od tego, kto nabywa usługę. Z uwagi na fakt, że usługi takie z natury mają charakter materialny i są świadczone dla celów natychmiastowej konsumpcji w identyfikowalnym miejscu, powinny być one opodatkowane w miejscu, gdzie są rzeczywiście wykorzystywane, przepis ten utrzymuje zatem w mocy dotychczasową zasadę opodatkowania usług restauracyjnych i cateringowych w miejscu, w którym są faktycznie świadczone. Przepisy te są regulowane Dyrektywą 112 oraz uzupełniane rozporządzeniem wykonawczym 282/2011 i proponowana regulacja jest z nimi zgodna. Na podstawie art. 91 ust. 2 zasada ta nie ma jednak zastosowania w odniesieniu do świadczenia usług restauracyjnych i cateringowych na pokładach statków, samolotów lub w pociągach podczas świadczenia usługi transportu osób. W art. 91 ust. 2 proponuje się wprowadzenie wyjątku od zasady opodatkowania usług restauracyjnych i cateringowych w miejscu, gdzie te usługi są faktycznie wykonywane, w przypadku gdy usługi te są faktycznie wykonywane na pokładach statków, statków powietrznych lub pociągów podczas części transportu pasażerów wykonanej na terytorium Wspólnoty. W takim przypadku miejscem świadczenia ww. usług byłoby miejsce rozpoczęcia przewozu osób. Art. 92 W art. 92 proponuje się przepisy dotyczące określania miejsca świadczenia dla usług turystyki objętych szczególną procedurą opodatkowania. Jeżeli usługa jest świadczona na terytorium kraju, podlega opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy niezależnie od tego, kto nabywa tę usługę. Miejscem świadczenia jest terytorium kraju także w przypadku gdy usługa jest świadczona ze stałego miejsca prowadzenia działalności znajdującego się na terytorium kraju, lub świadczący usługę nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej, a jego stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu znajduje się na terytorium kraju, a także w przypadku gdy usługa jest świadczona przez zarejestrowanego podatnika, innego niż wymieniony w tym przepisie. Art. 93 W art. 93 proponuje się utrzymać obecnie obowiązujące regulacje w zakresie miejsca świadczenia usług krótkoterminowego wynajmu środków transportu oraz zachować definicję usługi krótkoterminowego wynajmu środków transportu. Zgodnie z art. 93, miejscem świadczenia usług krótkoterminowego wynajmu środków transportu jest miejsce, w którym te środki transportu są rzeczywiście oddawane do dyspozycji jednego konkretnego usługobiorcy. W art. 93 ust. 2 zdefiniowano także określenie „krótkoterminowy najem”. Zgodnie z przepisem, jako krótkotrwały wynajem środków transportu należy rozumieć ciągłe posiadanie środka transportu lub korzystanie z niego przez okres nieprzekraczający trzydziestu dni, a w przypadku jednostek pływających przez okres nieprzekraczający dziewięćdziesięciu dni, niezależnie od miejsca posiadania lub korzystania z tego środka transportu. Przepisy te są zgodne art. 56 Dyrektywy 112 oraz rozporządzeniem wykonawczym 282/2011. Art. 94 i art. 95 W art. 94 i art. 95 regulują miejsce świadczenia usług związanych z transportem pasażerów. W odniesieniu do transportu osób (pasażerów) proponuje się pozostawić w niezmienionej formie obowiązującą zasadę polegającą na opodatkowaniu usług transportu osób w zależności od pokonywanych odległości zarówno w transakcjach między podatnikami, jak i między podatnikiem i ostatecznym konsumentem. Zasada ta gwarantuje, że podatek jest należny w państwie członkowskim konsumpcji. W przypadku świadczenia usług międzynarodowego transportu osób lub towarów środkami transportu morskiego lub lotniczego, na rzecz podmiotów niebędących podatnikami proponuje się w art. 94 ust. 2 utrzymać zasadę, zgodnie z którą miejscem świadczenia tego rodzaju usług jest terytorium kraju. W art. 95 proponuje się uregulować problematykę międzynarodowego transportu morskiego i lotniczego. Usługi te uznaje się za świadczone poza terytorium UE, jeżeli są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, określonego w art. 395 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, usługi turystyki nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza terytorium UE podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0 %, natomiast gdy te usługi są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0 % tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium UE. Zastrzeżono, że stawka 0 % ma zastosowanie pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium UE.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

182


Rozdział 6. Miejsce świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami. Art. 96 Problematyka miejsca świadczenia usług na rzecz konsumenta została uregulowana Dyrektywą 112, którą uzupełnieniają przepisy rozporządzenia wykonawczego 282/2011. W art. 96 proponuje się wprowadzenie zasady ogólnej w odniesieniu do świadczenia usług pomiędzy podatnikiem a ostatecznym konsumentem, czyli opodatkowanie w miejscu, gdzie świadczący usługę posiada miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce działalności gospodarczej albo miejsce stałego zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej). W zakresie niektórych usług wprowadzono modyfikacje – szczególne zasady – polegające na przeniesieniu miejsca świadczenia usług w miejsce ich faktycznej konsumpcji. W art. 96 ust. 2 proponuje się aby usługa podlegała opodatkowaniu i rodziła obowiązek podatkowy na terytorium kraju, jeżeli świadczona byłaby na rzecz usługobiorcy określonego tym przepisem, który w chwili wykonywania usługi znajduje się na terytorium kraju, a świadczącym usługi jest podatnik, który nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca działalności gospodarczej albo miejsca stałego zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu (w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej). Art. 97 W art. 97 proponuje się wprowadzenie szczególnych zasad opodatkowania niektórych usług przez podmioty niebędące podatnikami. Reguła ta ma zastosowanie w odniesieniu do usług świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, usług transportu towarów, usług pomocniczych do usług transportu, takich jak załadunek, rozładunek lub przeładunek, usług w dziedzinie kultury, sztuki, sportu, nauki, edukacji, rozrywki oraz usług o podobnym charakterze, takie jak targi i wystawy oraz usługi pomocnicze do tych usług, świadczonych przez organizatorów tych usług, usług wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych związanych z usługami wstępu na te imprezy, a także usługi na rzeczowym majątku ruchomym oraz wyceny rzeczowego majątku ruchomego. Usługi te są opodatkowane, jeżeli są faktycznie wykonywane na terytorium kraju. W art. 97 ust. 2 proponuje się także opodatkowanie świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku, gdy świadczący usługę nie jest podatnikiem określonym w art. 96 ust. 1, a usługobiorca w chwili wykonywania usługi znajduje się na terytorium kraju. Art. 98 Art. 98 reguluje miejsce świadczenia usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu na terytorium kraju, przez usługodawcę posiadającego miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego świadczy te usługi poza terytorium Unii Europejskiej (w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej posiada stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej). Art. 99 W art. 99 wprowadza regulację odnoszącą się do miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz usług nadawczych radiowych i telewizyjnych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami. Usługi te będą podlegać opodatkowaniu oraz będą rodzić obowiązek podatkowy na terytorium kraju w przypadku, gdy usługobiorca posiadać będzie na terytorium kraju siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, oraz usługodawca posiadać będzie miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego będzie świadczyć te usługi, poza terytorium UE (w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej posiadać będzie stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE). Ponadto przepis wymaga, aby faktycznie użytkowanie i wykorzystanie tych usług miało miejsce na terytorium kraju. Art. 100 W art. 100 proponuje się utrzymać szczególne zasady dotyczące miejsca świadczenia usług w odniesieniu do podmiotów niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej, gdy usługodawca jest podatnikiem podatku. Szczególne zasady dotyczą usług niematerialnych wymienionych w tym artykule, w tym m.in. sprzedaży praw lub udzielanie licencji i sublicencji, przeniesienie lub cesja praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do używania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego, albo innych pokrewnych praw, reklamy, nadawczych radiowych i telewizyjnych, a także doradczych, inżynierskich, prawniczych, księgowych oraz usług podobnych do tych usług, bankowych,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

183


finansowych, ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz polegających na zobowiązaniu się do powstrzymania się od dokonania czynności lub posługiwania się prawem, o których mowa w ust. 2. Miejscem świadczenia tych usług będzie miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Rozdział 7. Usługi świadczone na rzecz usługobiorców będących podatnikami. Art. 101 W art. 101 proponuje się wprowadzić przepisy dotyczące miejsca opodatkowania usług świadczonych na rzecz podatników. Usługi te będą podlegać opodatkowaniu i rodzić obowiązek podatkowy na terytorium kraju w przypadku gdy usługodawca posiada na tym terytorium miejsce siedziby działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności - jeżeli usługi świadczone są dla tego miejsca lub miejsce to uczestniczy w świadczeniu usług albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w przypadku gdy podatnik nie posiada miejsca siedziby działalności gospodarczej. Celem przepisu jest zachowanie zasady zapewniającej opodatkowanie usług, również tych świadczonych na odległość, w miejscu ich konsumpcji. Zasada ogólna nie dotyczy sytuacji, gdy usługi świadczone na rzecz podatnika są przeznaczone do jego osobistego użytku lub użytku jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia. W takim przypadku będzie to, co do zasady, miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności albo w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu podatnika. Art. 102 W art. 102 reguluje miejsce świadczenia usług transportu towarów na rzecz podatników. Usługi te będą podlegać opodatkowaniu i rodzić obowiązek podatkowy na terytorium kraju w przypadku gdy transport będzie wykonywany w całości na terytorium kraju a usługobiorca posiadać będzie na terytorium państwa trzeciego miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej albo stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu (w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej). Jeżeli transport ten będzie wykonywany w całości poza terytorium Unii Europejskiej, a usługobiorca posiada na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, albo stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu (w przypadku braku siedziby działalności gospodarczej) miejscem świadczenia tej usługi będzie terytorium znajdujące się poza terytorium Unii Europejskiej. Rozdział 8. Miejsce świadczenia przy zaprzestaniu wykonywania czynności. Art. 103 W art. 103 proponuje się wprowadzić fundamentalną zmianę jaką jest określenie miejsca świadczenia w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez osoby fizyczne, likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Regulacja art. 103 stanowi istotne novum względem obecnie obowiązującej ustawy, która nie zawiera odpowiednich regulacji w tym zakresie. Powodowało to szereg wątpliwości przy określaniu miejsca opodatkowania tego rodzaju czynności. Proponowane przepisy za miejsce świadczenia przy zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej uznają nie tylko terytorium kraju, jeżeli podatnik posiada na nim miejsce siedziby działalności gospodarczej, lub stałe miejsce prowadzenia działalności, albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (w przypadku braku miejsca siedziby działalności gospodarczej), ale także rejestrację, w trybie przewidzianym w art. 22 ustawy. W przypadku podatnika posiadającego wyłącznie rejestrację, czynność zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu na terytorium kraju tylko w odniesieniu do towarów znajdujących się w dniu zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej na tym terytorium. Identyczne zasady mają zastosowanie do likwidacji i rozwiązania osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej. Art. 104 Art. 104 zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do wydawania rozporządzeń, określających inne niż uregulowane w niniejszym dziale miejsca, w których wykonywanie czynności rodzi obowiązek podatkowy i podlega opodatkowaniu przy uwzględnieniu specyfiki świadczenia niektórych usług, dostawy niektórych towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu niektórych towarów oraz przepisów Unii Europejskiej.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

184


Dział V. Obowiązek podatkowy. Rozdział 1. Obowiązek podatkowy. W niniejszym rozdziale określono zasady powstania obowiązku podatkowego. Dla większej przejrzystości ustawy, przepisy podzielono na mniejsze jednostki redakcyjne. Projekt określa, że obowiązek podatkowy powstaje co do zasady w przypadku, gdy wykonano czynność podlegającą opodatkowaniu i ciąży na podatniku, który tę czynność wykonał. Obowiązek podatkowy ciąży również na podatniku będącym nabywcą towaru lub usługobiorcą, lecz tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Projekt zakłada (podobnie jak w dotychczasowym stanie prawnym), że obowiązek podatkowy powstaje, co do zasady, z chwilą wydania towaru. Zrezygnowano natomiast z zasady, w myśl której o powstaniu obowiązku podatkowego decydował dzień wystawienia faktury. Dyrektywa 112 upoważnia państwa członkowskie do powiązania momentu powstania obowiązku podatkowego z wystawieniem faktury, jednak wyraźnie wskazuje, iż jest to odstępstwo od ogólnych zasad, które może być stosowane do określonych kategorii podatników lub określonych kategorii transakcji. Tymczasem obowiązująca ustawa wiąże obowiązek podatkowy z wystawieniem faktury przez każdego podatnika i – z nielicznymi wyjątkami – dla każdej czynności podlegającej opodatkowaniu. Jest to zatem regulacja niezgodna z prawem UE. Niedopuszczalne jest również wiązanie momentu powstania obowiązku podatkowego z terminem płatności. Art. 66 Dyrektywy 112 nie przewiduje takiego uprawnienia. Państwo członkowskie – na zasadzie wyjątku może wiązać powstanie obowiązku podatkowego z datą wystawienia faktury, otrzymaniem zapłaty (nie zaś terminem płatności), lub z upływem określonego terminu. Z tego względu zrezygnowano z powiązania powstania obowiązku podatkowego w przypadku dostawy energii, wody i gospodarki ściekami, a także usług telekomunikacyjnych, z terminem płatności wynagrodzenia za te czynności. Otrzymanie całości lub części kwoty należnej w dalszym ciągu rodziło będzie powstanie obowiązku podatkowego, przy czym dotyczyć to będzie również zaliczek eksportowych, niezależnie od okresu który, upłynie pomiędzy udzieleniem zaliczki a ostateczną dostawą towaru. W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy z tytułu otrzymanych zaliczek powstanie – tak jak dotychczas - tylko w przypadku, gdy wystawiona zostanie faktura. Na dotychczasowych zasadach powstanie też obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów – co do zasady w chwili wystawienia faktury, nie później jednak niż w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy. Obowiązek podatkowy w eksporcie powstanie na ogólnych zasadach z zastrzeżeniem, że dokumenty celne zostaną otrzymane w terminie (w przeciwnym razie zastosowanie znajdą przepisy szczególne). Podrozdział 1. Zasady ogólne. Art. 105 Celem przepisu jest określenie, kiedy powstaje obowiązek podatkowy i na kim ciąży obowiązek podatkowy. Przepis stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje, jeżeli wykonano czynność podlegającą opodatkowaniu i ciąży on na podatniku, który tę czynność wykonał. Obowiązek podatkowy ciąży również na podatniku będącym nabywcą towaru lub usługobiorcą lecz tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Regulacja nie ma swojego odpowiednia w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. Przepis ma charakter doprecyzowujący. Art. 106 Celem przepisu jest określenie, kiedy powstaje obowiązek podatkowy w przypadku otrzymania dotacji, subwencji lub dopłaty o podobnym charakterze, które zwiększają podstawę opodatkowania z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje z chwilą uznania rachunku bankowego podatnika całości lub części kwoty dotacji, subwencji lub dopłaty o podobnym charakterze. W stosunku do rozwiązań przyjętych w dotychczasowym stanie prawnym, przepis precyzuje, że chodzi tu o dotacje, subwencje lub dopłaty o podobnym charakterze, które zwiększają podstawę opodatkowania z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu. Przepis wymagał tego doprecyzowania, gdyż nie wynikało z niego wprost, o jakie dofinansowanie chodzi (była to kwestia interpretacyjna). Art. 107 Celem artykułu było rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych, jakie pojawiały się w dotychczasowym stanie prawnym. Regulacja jasno określa, iż podatnicy wykonujący dostawę towarów lub świadczenie usług

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

185


poza terytorium kraju, którzy posiadają na terytorium kraju: miejsce siedziby działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, które uczestniczy w tych czynnościach, albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, obowiązani są do udokumentowania tych czynności w terminach, w których powstałby obowiązek podatkowy z tytułu wykonania tych czynności na terytorium kraju. Jeżeli podatnik podatku, wykonuje wyżej wymienione czynności, jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatnik podatku o podobnym charakterze, obowiązany jest je udokumentować dla potrzeb podatku w terminach wynikających z przepisów obowiązujących w państwie, w którym czynność ta podlega opodatkowaniu. Jeżeli podatnik wymieniony w art. 6 ust. 3 ustawy (a więc posiadający na terytorium RP jedynie rejestracje), wykonujący dostawę towarów lub świadczenie usług poza terytorium kraju jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, nie musi dokumentować tych czynności dla potrzeb ustawy. Nowy przepis ma na celu ułatwienie kontroli rozliczania podatku oraz umożliwić polskim organom podatkowym wykonanie obowiązków z zakresie przepisów wewnątrzwspólnotowych (zwalczanie nadużyć podatkowych). Podrozdział 2. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów. Art. 108 Celem art. 108 ustawy jest zdefiniowanie ogólnego momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów. Zgodnie z proponowaną treścią art. 108, obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów co do zasady powstanie z chwilą wydania towaru. W projekcie zrezygnowano z zasady tzw. „dnia siódmego”, co oznacza, że o momencie powstania obowiązku podatkowego w żadnym przypadku nie będzie decydował moment wystawienia faktury. Zaprezentowana regulacja nie utrudnia identyfikacji momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż nawet pod rządami obecnie obowiązującej ustawy dla prawidłowego ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego niezbędnym była identyfikacja momentu faktycznej dostawy towarów. Wprowadzenie powyższego rozwiązania do ustawy było konieczne. Art. 66 Dyrektywy 112 przewiduje co prawda możliwość postanowienia przez państwa członkowskie, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników m.in. nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawanego za fakturę. W literaturze podkreśla się jednak, że polski ustawodawca naruszył ramy wyznaczone przez dyrektywę, wyszedł bowiem poza margines implementacyjny oznaczony w dyrektywie, który pozwalał państwom członkowskim na ustalenie innych terminów powstawania obowiązku podatkowego. Przewidziano szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w następujących przypadkach: - jeżeli podatnik wysyła towar do nabywcy lub wskazanej przez niego osoby trzeciej, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru jednej z tych osób; - jeżeli przed wydaniem towaru dostawca otrzymał całość lub część należności z tego tytułu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części należności; - jeżeli dostawa towarów jest podzielona na okresy rozliczeniowe lub okresy, za które przysługuje płatność, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zakończenia okresu rozliczeniowego lub za który przysługuje płatność, przy czym nie później niż na koniec okresu, za który podatnik składa deklarację podatkową. Ustęp 5 tego przepisu precyzuje, że ww. rozwiązania stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, dla której podatnikiem jest nabywca towaru. Jedną z podstawowych przesłanek powstania obowiązku podatkowego jest wydanie towaru lub wykonanie usługi. Ustawa bazuje na ogólnym założeniu przyjętym jeszcze w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. oraz ustawie z dnia 11 marca 2004 r. Jest w tym zakresie zgodna również z art. 63 Dyrektywy 112, który stanowi, że zdarzenie podlegające opodatkowaniu ma miejsce i obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy towary zostaną dostarczone lub gdy usługi zostaną wykonane. Możliwość powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania płatności przed dostarczeniem towarów lub wyświadczeniem usługi przewiduje art. 64 ust. 1 Dyrektywy 112, zgodnie z którym, dostawy towarów, których przedmiotem jest wynajem towarów na pewien okres lub sprzedaż towarów na warunkach odroczonej płatności, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. b tej dyrektywy, oraz świadczenie usług, stanowiące podstawę do okresowych obciążeń lub płatności, uważa się za zakończone w momencie upływu okresów, których takie obciążenia lub płatności dotyczą. Z brzmienia tego przepisu wynika, że źródłem opodatkowania nie jest sam fakt dokonania części płatności, lecz dokonanie części płatności w związku z opodatkowaniem dostawy lub świadczeniem usługi. Powyższe oznacza, że bez względu na wysokość otrzymanej należności, podatnik obowiązany jest do wystawienia faktury dokumentującej otrzymaną kwotę (z wyjątkiem sytuacji, gdy nie jest obowiązany do jej wystawienia). Obowiązek dotyczy jednak każdej części zapłaty, zmierzającej do osiągnięcia 100% ceny. W wyroku z dnia 28 lipca 2009 r. (sygn. akt I FSK 932/08) NSA uznał, że dla uznania wpłaconej kwoty jako zaliczki na poczet wykonanych usług, w rozumieniu art. 19 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. istotne jest, aby przyszłe świadczenie było określone w sposób jednoznaczny co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

186


sposób umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w momencie wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania jego zmian w przyszłości. Jak wspomniano na wstępie w projekcie zrezygnowano z zasady tzw. „dnia siódmego”, co oznacza, że obowiązek podatkowy będzie powstawał co do zasady w chwili wydania towaru. Ponadto określono moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku gdy dostawa towarów jest podzielona na okresy rozliczeniowe lub okresy, za które przysługuje płatność - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zakończenia okresu rozliczeniowego lub za który przysługuje płatność, przy czym nie później niż na koniec okresu, za który podatnik składa deklarację podatkową. Obowiązek podatkowy z tego tytułu w dotychczasowym stanie prawnym nie był określony. Pozostałe rozwiązania są zgodne z obecnie obwiązująca ustawą Podrozdział 3. Zasady szczególne. Art. 109 Celem tego artykułu było zdefiniowanie szczególnego moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku wydania lokali lub budynków – obowiązek podatkowy z tytułu tej dostawy powstanie z chwilą otrzymania całości i części zapłaty, nie później niż 30. dnia licząc od dnia wydania. Od zasady tej przewidziano wyjątki wymienione w ust. 2 do 4 tej regulacji, a mianowicie: - obowiązek podatkowy z tytułu otrzymania całości lub części wkładu budowlanego lub mieszkaniowego powstaje w chwili jego otrzymania, nie później jednak niż z chwilą ustanowienia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego lub ustanowienia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, lub przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, lub ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, lub wydania albo przeniesienia własności lokalu lub własności domów jednorodzinnych w przypadku czynności: 1) ustanowienia na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego lub ustanowienia na rzecz członka spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, lub ustanowienia na rzecz członka odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, lub przeniesienia własności lokalu w rozumieniu przepisów o spółdzielniach mieszkaniowych; 2) przeniesienia na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej własności domu jednorodzinnego w rozumieniu przepisów o spółdzielniach mieszkaniowych - obowiązek podatkowy z tytułu czynności wykonywanych na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, członków spółdzielni będących właścicielami lokali, osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, lub na rzecz właścicieli lokali, niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1-2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, z 2004 r. Nr 19, poz. 177 i Nr 63, poz. 591 oraz z 2005 r. Nr 72, poz. 643) powstaje w chwili upływu terminu płatności. Otrzymanie części zapłaty wkładu budowlanego i mieszkaniowego powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części. Rozwiązanie to jest zgodnie z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) oraz analogiczne do stanu dotychczasowego. Zmiana ma charakter porządkujący. Art. 110 Celem tego artykułu było zdefiniowanie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy gazet, czasopism i magazynów z wyłączeniem map i ulotek. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie z chwilą wystawienia faktury lub otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 60 dnia, licząc od dnia wydania tych towarów. Jeżeli umowa przewidywać będzie rozliczenie zwrotów wydawnictw, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury dokumentującej faktyczną dostawę, nie później jednak niż po upływie 120 dni, licząc od pierwszego dnia wydania tych wydawnictw. Rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne). Treść normatywna przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 111 Celem przepisu było zdefiniowanie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy dokonywanej za zaliczeniem pocztowym - obowiązek podatkowy w tym wypadku powstanie z chwilą otrzymania zapłaty. Zaprezentowane rozwiązanie w tym wypadku jest konieczne z uwagi na charakter dostawy – wysyłający otrzymuje potwierdzenie zawarcia umowy sprzedaży dopiero z chwilą otrzymania zapłaty.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

187


Rozwiązanie to jest zgodne z art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do postanowień zawartych w dotychczasowym stanie prawnym. Art. 112 Celem przepisu było ustanowienie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste - obowiązek podatkowy w tym przypadku powstanie: 1) z dniem wykonania czynności będącej oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste - w przypadku pierwszej opłaty; 2) z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem 90 dni od początku roku za który przysługują opłaty z tego tytułu - w przypadku opłat rocznych. W stosunku do dotychczasowego stanu prawnego, w nowej ustawie zrezygnowano z łączenia terminu ostatecznego powstania obowiązku podatkowego z upływem terminu płatności poszczególnych rat opłat za użytkowanie wieczyste, określając ten termin na 90 dzień licząc od początku roku, za który przysługują opłaty z tego tytułu (zgodnie z odrębną ustawą, termin płatności raty za użytkowanie wieczyste upływa z dniem 31 marca roku, za który przysługują te opłaty). Art. 113 Celem przepisu jest określenie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wydania towarów przez komitenta na rzecz komisanta - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania przez komitenta zapłaty za wydany towar, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od dostawy towarów dokonanej przez komisanta. Zaprezentowane rozwiązanie jest podyktowane charakterem dostawy, która faktycznie dochodzi do skutku, gdy komisant sprzeda rzecz ostatecznemu nabywcy. Szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w tym przypadku jest analogiczny do stanu dotychczasowego. Art. 114 Celem przepisu było ustanowienie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku dokonywania dostawy za pośrednictwem automatów - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą pobrania pieniędzy lub żetonów z automatów, nie później jednak niż w ostatnim dniu miesiąca, chyba że podatnik składa deklaracje za okresy kwartalne – wówczas obowiązek podatkowy powstaje nie później niż w ostatnim dniu kwartału, w którym pobrano pieniądze lub żetony. W stosunku do stanu dotychczasowego zmieniono termin powstania obowiązku podatkowego w przypadku, gdy podatnik rozlicza się za okresy kwartalne. W dotychczas obowiązującej ustawie obowiązek podatkowy w tym wypadku powstawał z chwilą wyjęcia pieniędzy lub żetonów, nie później jednak niż w ostatnim dniu miesiąca. Art. 115 Celem przepisu było określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wydania towaru podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającemu funduszami inwestycyjnymi, agenta, zleceniobiorcy lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze - obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania przez podatnika zapłaty za wydany towar, nie później jednak niż w terminie 30 dni, licząc od dnia wykonania usługi przez ten podmiot. Szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w tym przypadku jest podyktowany charakterem dostawy i jest analogiczny do stanu dotychczasowego. Art. 116 Celem przepisu było określenie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku dokonywania dostawy energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego - obowiązek podatkowy powstaje w ciągu 25 dni od dnia zakończenia okresu rozliczeniowego. Obecnie regulacje w zakresie dokumentowania i rozliczania dostaw towarów i świadczenia usług w systemie ciągłym są wadliwe i fragmentaryczne. Art. 66 Dyrektywy 112 przewiduje co prawda możliwość postanowienia przez państwa członkowskie, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników m.in. nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawanego za fakturę. W literaturze podkreśla się jednak, że polski ustawodawca naruszył ramy wyznaczone przez dyrektywę, wyszedł bowiem poza margines implementacyjny oznaczony w dyrektywie, który pozwalał państwom członkowskim na ustalenie innych terminów powstawania obowiązku podatkowego. Dyrektywa 112 daje możliwość wprowadzania regulacji umożliwiających dokumentowanie sprzedaży za określone okresy (upraszcza to dokumentowanie czynności, poprzez zmniejszenie ilość faktur, które muszą być wystawione). Zrezygnowano więc z określania obowiązku podatkowego w oparciu o termin płatności.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

188


Regulacjom tym odpowiada przepis art. 125 niniejszego projektu. Art. 117 Celem przepisu było określenie terminu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wydania z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu towarów w zamian za odszkodowanie - powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Przepis ma swój odpowiednik w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy z dnia 11 marca 2004 r, a jego treść dostosowano do brzmienia art. 44 ust. 2. Art. 118 Art. 118 określa termin powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Obowiązek podatkowy powstaje (zgodnie z postanowieniami art. 67 i 222 Dyrektywy 112) 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów. W przypadku gdy przed upływem powyższego terminu, podatnik wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury. Jeżeli przed dokonaniem dostawy, otrzymano całość lub część ceny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej otrzymanie całości lub części ceny. W przypadku, gdy ustaną okoliczności określone w art. 46 ust. 2 i przemieszczenie towarów stanowiących składnik majątku przedsiębiorstwa podatnika, z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego do celów działalności gospodarczej jego przedsiębiorstwa, stanie się wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje z chwilą ustania tych okoliczności. Dyrektywa 112 nie pozostawia wyboru w zakresie możliwości wprowadzenia innego niż w tym przepisie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT. Treść normatywna przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 119 Celem przepis art. 119 było określenie termin powstania obowiązku podatkowego w eksporcie towarów – co do zasady obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru. Jeżeli jednak podatnik nie otrzyma dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE przed upływem terminu do złożenia deklaracji za okres rozliczeniowy, obowiązek podatkowy powstanie w miesiącu, w którym to potwierdzenie otrzymał, nie później jednak niż w dwóch kolejnych miesiącach następujących po miesiącu dokonania dostawy. Gdy podatnik nie otrzyma dokumentu potwierdzającego wywóz przed upływem tego okresu, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wydania towaru. Podatnik będzie obowiązany skorygować rozliczenie za ten okres. Przepis ust. 4 tej regulacji precyzuje moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu zaliczek w eksporcie. W obowiązującej obecnie ustawie obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje jedynie w przypadku, gdy wywóz towarów nastąpi w ciągu 6 miesięcy, licząc od dnia otrzymania należności. W zaprezentowanym rozwiązaniu każda zaliczka w eksporcie rodzi obowiązek podatkowy. Rozdział 2. Obowiązek podatkowy w przypadku WNT. Art. 120 Przepis art. 120 jest implementacją art. 69 i art. 222 Dyrektywy 112. W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. W przypadku gdy przed tym terminem, podatnik podatku od wartości dodanej wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Przepis ten stosuje się odpowiednio do faktur wystawianych przez podatnika podatku od wartości dodanej potwierdzających otrzymanie przez niego od podatnika całości lub części należności przed dokonaniem dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju. Obowiązek podatkowy w wewnątzwspólnotowym nabyciu towarów powstaje również chwilą uznania przemieszczenia towaru w państwie rozpoczęcia transportu lub wysyłki towaru za dostawę towaru (nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów). Dyrektywa 112 nie pozostawia wyboru w zakresie możliwości wprowadzenia innego niż w tym przepisie powstania obowiązku podatkowego z tytułu WNT. Treść normatywna przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Rozdział 3. Obowiązek podatkowy w przypadku importu towarów. Art. 121

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

189


Celem przepisu było określenie obowiązku podatkowego w imporcie towarów - powstaje co do zasady z chwilą powstania długu celnego. W przypadku objęcia towarów procedurą celną: uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych, odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, przetwarzania pod kontrolą celną - obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą objęcia towarów tą procedurą. Jeżeli import towarów objęty jest procedurą celną: składu celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, tranzytu, a od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze i nie powstaje jednocześnie dług celny - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wymagalności tych opłat. Powyższe rozwiązania są implementacją art. 71 Dyrektywy 112. Treść normatywna przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Rozdział 4. Obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia i nabycia usług (w tym refakturowania) W stosunku do obecnie obowiązujących przepisów projektowane przepisy stanowią w większości merytoryczne ich odzwierciedlenie; zmiany mają charakter techniczny i porządkujący. W projekcie zaproponowano inny niż obecnie obowiązujący moment powstania obowiązku podatkowego dla usług w systemie ciągłym, o którym mowa w art. 64 Dyrektywy 112. Obecnie regulacje w zakresie dokumentowania i rozliczania dostaw towarów i świadczenia usług w systemie ciągłym są wadliwe i fragmentaryczne. Art. 66 Dyrektywy 112 przewiduje co prawda możliwość postanowienia przez państwa członkowskie, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników m.in. nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawanego za fakturę. W literaturze podkreśla się jednak, że polski ustawodawca naruszył ramy wyznaczone przez dyrektywę, wyszedł bowiem poza margines implementacyjny oznaczony w dyrektywie, który pozwalał państwom członkowskim na ustalenie innych terminów powstawania obowiązku podatkowego. Dyrektywa 112 daje możliwość wprowadzania regulacji umożliwiających dokumentowanie sprzedaży za określone okresy (upraszcza to dokumentowanie czynności, poprzez zmniejszenie ilość faktur, które muszą być wystawione). Zrezygnowano więc z określania obowiązku podatkowego w oparciu o termin płatności. Dyrektywa 112 daje możliwość wprowadzania regulacji umożliwiających dokumentowanie sprzedaży za określone okresy (upraszcza to dokumentowanie czynności, poprzez zmniejszenie ilość faktur, które muszą być wystawione). W związku z powyższym, dla usług dla których, w związku z ich świadczeniem, ustalone są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, zaproponowano rozwiązanie w myśl którego obowiązek podatkowy powstanie z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, do momentu zakończenia świadczenia tych usług. Usługi świadczone w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których w związku z ich świadczeniem, w danym roku nie upływają terminy rozliczeń lub płatności, uznaje się za wykonane z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tych usług. Przepis ten stosuje się odpowiednio do importu usług. Projekt zakłada (podobnie jak w stanie dotychczasowym), że obowiązek podatkowy powstaje, co do zasady, z chwilą wykonania usługi. Zrezygnowano z zasady tzw. „dnia siódmego” - powstanie obowiązku podatkowego w żadnym wypadku nie będzie determinowane chwilą wystawienia faktury. Rozwiązanie jest zgodne z art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne). Wprowadzono termin powstania obowiązku podatkowego dla świadczeń refakturowanych. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania należności z tego tytułu, nie później niż z chwilą wystawienia faktury, chyba że w stosunku do tej usługi mają zastosowanie przepisy art. 123-130. Art. 122 Celem przepisu było określenie ogólnych zasad powstania obowiązku podatkowego. Projekt zakłada (podobnie jak w stanie dotychczasowym), że obowiązek podatkowy powstaje, co do zasady, z chwilą wykonania usługi. Zrezygnowano z zasady tzw. „dnia siódmego” (która występuje w obecnie obwiązującej ustawie) powstanie obowiązku podatkowego w żadnym wypadku nie będzie determinowane chwilą wystawienia faktury. Wprowadzenie powyższego rozwiązania do ustawy było konieczne. Art. 66 Dyrektywy 112 przewiduje co prawda możliwość postanowienia przez państwa członkowskie, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników m.in. nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawanego za fakturę. W literaturze podkreśla się jednak, że polski ustawodawca naruszył ramy wyznaczone przez dyrektywę, wyszedł bowiem poza margines implementacyjny oznaczony w dyrektywie, który pozwalał państwom członkowskim na ustalenie innych terminów powstawania obowiązku podatkowego. Rozwiązanie to stosuje się odpowiednio do faktur za częściowe wykonanie usługi – obowiązek podatkowy powstawać będzie w chwili częściowego wykonania usługi.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

190


Art. 122 ust. 4 reguluje moment powstania obowiązku podatkowego dla świadczenia refakturowanego. W przypadku gdy podatnik działając w imieniu własnym lecz na rzecz osoby trzeciej uczestniczy w świadczeniu usługi uznaje się, że obowiązek podatkowy z tytułu czynności wykonanych przez podatnika powstaje z chwilą otrzymania należności z tego tytułu, nie później niż z chwilą wystawienia faktury, chyba że w stosunku do tej usługi mają zastosowanie przepisy art. 123-130. W dotychczas obowiązującej ustawie nie określono terminu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczeń refakturowanych – wynikał on z praktyki interpretacyjnej. Koniecznym było więc jasne sprecyzowanie obowiązku podatkowego z tego tytułu. Tak jak dotychczas, w przypadku gdy przed wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części. Powyższe rozwiązania stosuje się odpowiednio do importu usług. Zaprezentowane rozwiązania są zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązania fakultatywne). Art. 123 Celem przepisu było określenie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług transportu, spedycyjnych i przeładunkowych, w portach morskich i handlowych oraz usług budowlano-montażowych. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania usług. Zaprezentowane rozwiązanie wynika z charakteru świadczonych usług. W przypadku częściowego wykonania usług budowlanych i budowlano-montażowych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą częściowego odbioru tych robót potwierdzonych protokołem zdawczo-odbiorczym. Ustawa nie definiuje momentu wykonania usługi budowlano-montażowej. Podobnie brak jest przepisów regulujących, w jakim terminie powinien być podpisany odbiór robót ani jakie okoliczności przesądzają o wykonaniu robót budowlanych. Przepisy prawa budowlanego wskazują jedynie, kiedy obiekt budowlany może uzyskać pozwolenie na użytkowanie oraz w jakich okolicznościach tego pozwolenia nie może uzyskać w związku np. z brakiem zakończenia określonych robót w ogóle lub w zgodności z dokumentacją budowlaną oraz prawem budowlanym. W takim wypadku należy uznać, iż moment wykonania usługi budowlanej należy ustalić w oparciu o umowę stron, zawartą stosownie do zasady swobody umów wynikającej z Kodeksu cywilnego. Część organów podatkowych stoi na stanowisku, że momentem wykonania usługi jest dzień zgłoszenia w dzienniku budowy zakończenia prac. Teza ta jednak nie znajduje uzasadnienia. Często występują bowiem sytuacje, w których od dnia zgłoszenia gotowości prac budowlanych do odbioru do dnia podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego mija wiele dni lub miesięcy. W tym okresie są dokonywane prace związane z naprawą m.in. wykrytych usterek. Należy w związku z tym podkreślić, iż to protokół odbioru jest dokumentem, z którego wynika w sposób jednoznaczny – i zgodny z kontraktem cywilnoprawnym – fakt wykonania usługi. Teza, że protokół odbioru robót jest dokumentem, który wskazuje na faktyczne wykonanie (zakończenie) usługi budowlanej, jest również wskazywana w orzecznictwie. W wyroku z dnia 17 lutego 2000 r. (sygn. akt I ACa 1027/99) Sąd Apelacyjny w Katowicach wskazał, że odbiór robót budowlanych jest elementem przełomowym w stosunkach pomiędzy stronami umowy o roboty budowlane. Protokół potwierdza wykonanie zobowiązania i jednocześnie otwiera wykonawcy prawo do żądania wynagrodzenia, bądź też wskazanie na jego niewykonanie lub nienależyte wykonanie w całości bądź w części wobec istnienia wad. W wyroku z dnia 8 stycznia 2004 r. (sygn. akt I CK 24/03) Sąd Najwyższy orzekł, że protokół odbioru stwierdza spełnienie świadczenia i jest podstawą do dokonania rozliczenia między stronami. Określenie „wykonanie usług” zawarte w niniejszym artykule należy również interpretować przez pryzmat przepisów dotyczących umowy o roboty budowlane, zawartych w Kodeksie cywilnym. Jak stanowi art. 647 Kodeksu cywilnego - umowa o roboty budowlane jest wykonana dopiero wtedy, gdy wykonawca wywiąże się z przyjętych na siebie zobowiązań, tj. gdy dokona oddania obiektu (co powinno zostać potwierdzone protokołem odbioru robót). Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do rozwiązania przyjętego w stanie dotychczasowym. Art. 124 Celem przepisu jest określenie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu. Obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z końcem okresu rozliczeniowego, w przypadku gdy w związku ze świadczeniem tych usług ustalone zostały następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

191


Obowiązek podatkowy powstaje więc w odniesieniu do powyższych usług na zasadzie kasowej, z chwilą otrzymania jakiejkolwiek płatności. Oznacza to, że również i w tym przypadku otrzymanie części należności przed wykonaniem usługi powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części. Jeżeli natomiast płatność jest otrzymana po upływie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy ta płatność, obowiązek podatkowy z tytułu takiej płatności nie powstaje, ponieważ podmiot świadczący usługę obowiązany był rozpoznać obowiązek podatkowy, w części dotyczącej nieotrzymanej płatności, w chwili upływu okresu rozliczeniowego. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku leasingu, najmu i dzierżawy przewidujących przejście prawa własności na leasingobiorcę, najemcę lub dzierżawcę (co powinno wynikać z umowy), czynności te należy traktować jako dostawę towarów. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru. W stosunku do stanu dotychczasowego o ostatecznym momencie powstania obowiązku podatkowego z tytułu usług najmu, dzierżawy czy leasingu nie decyduje już termin płatności, a upływ okresu rozliczeniowego, którego dotyczy płatność. Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne). Art. 125 Celem przepisu było określenie szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług związanych z dostawą zimnej wody, odprowadzaniem ścieków, usuwaniem odpadów. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie w ciągu 25 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego, za który przysługują płatności. Obecnie obowiązujące regulacje w zakresie dokumentowania i rozliczania świadczonych usług w systemie ciągłym, dopuszczającym możliwość powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu w terminie płatności są wadliwe. Dyrektywa 112 daje możliwość wprowadzania regulacji umożliwiających dokumentowanie sprzedaży za określone okresy (upraszcza to dokumentowanie czynności, poprzez zmniejszenie ilość faktur, które muszą być wystawione). Zrezygnowano więc z określania obowiązku podatkowego w oparciu o termin płatności. Art. 126 Celem art. 126 było określenie szczególnego moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług komunikacji miejskiej. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z dniem wystawienia faktury. Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do stanu dotychczasowego. Art. 127 W tym artykule ustalono szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług polegających na drukowaniu gazet, magazynów i czasopism – obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 90 dnia, licząc od dnia wykonania czynności. Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do stanu dotychczasowego. Art. 128 Artykuł ten reguluje szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług telekomunikacyjnych w systemie przedpłaconym - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sprzedaży żetonów, kart telefonicznych lub innych jednostek uprawniających do korzystania z usług telekomunikacyjnych w systemie przedpłaconym, w przypadku gdy usługa jest realizowana przy użyciu odpowiednio żetonów, kart lub innych jednostek. Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do rozwiązania przyjętego w stanie dotychczasowym. Art. 129 W przypadku świadczenia usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15 dnia od dnia wykonania usługi. Zaprezentowane rozwiązanie jest zgodne z postanowieniami art. 66 Dyrektywy 112 (rozwiązanie fakultatywne) i analogiczne do rozwiązania przyjętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Obowiązek podatkowy z tego tytułu został zdefiniowany w ustawie, co realizuje zasadę regulowania istotnych elementów konstrukcji podatku bezpośrednio w ustawie. Art. 130 W przypadku świadczenia usług na rzecz sądów powszechnych, administracyjnych, wojskowych lub prokuratury przez osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, którym sądy te lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zleciły wykonanie określonych czynności

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

192


związanych z postępowaniem sądowym lub przygotowawczym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Rozwiązanie to jest analogiczne do rozwiązania przyjętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Obecnie obowiązek podatkowy z tego tytułu został zdefiniowany w ustawie. Obowiązek podatkowy z tego tytułu został zdefiniowany w ustawie, co realizuje zasadę regulowania istotnych elementów konstrukcji podatku bezpośrednio w ustawie. Rozdział 5. Obowiązek podatkowy w przypadku rozwiązania spółki i zakończenia działalności osoby fizycznej. Art. 131 Celem niniejszej regulacji jest określenie obowiązku podatkowego z tytułu rozwiązania lub likwidacji spółki lub zaprzestania działalności gospodarczej osoby fizycznej. Obowiązek podatkowy z tytułu likwidacji działalności osoby fizycznej powstanie w dniu zaprzestania tej działalności lub w dniu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, nie później niż w ciągu 30 dni od tej daty. Obowiązek podatkowy z tytułu rozwiązania lub likwidacji spółki, innej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej powstaje w dniu rozwiązania spółki lub zaprzestania działalności podlegającej opodatkowaniu. Rozdział 6. Przepisy szczególne. Art. 132 Przepis ten reguluje moment powstania obowiązku podatkowego u małych podatników. Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem uregulowania całości lub części należności, nie później niż 90. dnia, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2, 5 i 6, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego w terminie do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę, tzw. - „metoda kasowa". Uregulowanie należności w części powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części. W zakresie czynności, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstał przed okresem, za który podatnik rozlicza się metodą kasową, obowiązek podatkowy nie powstaje w terminie, o którym mowa wyżej. Mały podatnik może zrezygnować z metody kasowej, nie wcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy, w trakcie których rozliczał się tą metodą, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu właściwego organu podatkowego, w terminie do końca kwartału, w którym stosował tę metodę. Przepis ust. 3 stanowi, iż mały podatnik traci prawo do rozliczania podatku metodą kasową, począwszy od rozliczenia za miesiąc następujący po kwartale, w którym przekroczył 1.200.000 euro według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł. W przypadku podatnika, który zrezygnował z metody kasowej lub utracił prawo do stosowania tej metody, obowiązek podatkowy w stosunku do czynności wykonanych w okresie, kiedy podatnik stosował tę metodę, powstaje w terminie określonym w ust. 1 tego przepisu. Regulacje dotyczące kasowej metody rozliczeń nie naruszają przepisów art. 106, 114, 119 ust. 4, 121, 128 i 131, co oznacza że obowiązek podatkowy w przypadku importu towarów (art. 121), usług telekomunikacyjnych (art. 128), rozwiązania spółki lub zakończenia działalności gospodarczej (art. 131), otrzymania dotacji (art. 106), dostawy towarów za pośrednictwem automatów (art. 114), powstanie na szczególnych zasadach, przewidzianych dla tych czynności. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Stosowanie metody kasowej daje małym podatnikom możliwość odłożenia zapłaty podatku do momentu uzyskania płatności od kontrahenta, co w założeniu powinno poprawić ich płynność finansową. Rozdział 7. Obowiązek podatkowy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z magazynu konsygnacyjnego oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za pośrednictwem magazynu konsygnacyjnego lub magazynu o podobnym charakterze. W rozdziale niniejszym uregulowano moment powstania obowiązku podatkowy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z magazynu konsygnacyjnego oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za pośrednictwem magazynu konsygnacyjnego lub magazynu o podobnym charakterze. Przepisy dotyczące magazynu konsygnacyjnego są merytorycznym odzwierciedleniem obecnie obowiązujących rozwiązań. Zmiana ma jedynie techniczno-porządkujący charakter.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

193


Art. 133 Art. 133 ma na celu uregulowanie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku, gdy podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT UE posiadający na terytorium kraju miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów za pośrednictwem magazynu konsygnacyjnego położonego na terytorium kraju lub magazynu o podobnym charakterze położonego na terytorium innego państwa członkowskiego. Obowiązek podatkowy z tytułu tych czynności powstaje na zasadach określonych w art. 134 i 135 projektu ustawy. Przepis ust. 2 tej regulacji zawiera charakterystykę magazynu konsygnacyjnego prowadzonego na terytorium kraju - jest to więc magazyn prowadzony przez podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT UE, mający miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, w którym: 1) przechowywane są przemieszczane do tego magazynu z innego państwa członkowskiego przez podatnika podatku od wartości dodanej nie będącego podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy; 2) towary będące w tym magazynie pobierane są przez prowadzącego magazyn, a dostawa tych towarów następuje w momencie ich pobrania, z zastosowaniem art. 134. Jeżeli w innym państwie członkowskim podatnik podatku od wartości dodanej - nie będący podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy - prowadzi magazyn, do którego mogą być przemieszczane z terytorium kraju towary w celu ich późniejszej dostawy temu podatnikowi, który z tego tytułu wykonuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w państwie członkowskim zakończenia transportu lub wysyłki tych towarów z terytorium kraju w momencie ich pobrania z magazynu przez nabywcę, obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów z tego magazynu określa art. 135. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom Art. 134 Art. 134 stanowi przepis szczególny dla art. 118. Przepis ten przenosi moment powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów - w przypadku dostawy z magazynu konsygnacyjnego – na moment tej dostawy nie później jednak niż z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej tę dostawę podatnikowi podatku od wartości dodanej. Regulacja ta ma zastosowanie gdy: 1) przemieszczenia towarów dokonuje podatnik, który nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim zakończenia transportu lub wysyłki; 2) podatnik, który przemieszcza towary do miejsca odpowiadającego magazynowi konsygnacyjnemu, prowadzi ewidencję towarów przemieszczanych do tego miejsca zawierającą datę ich przemieszczenia, datę dostawy towarów podatnikowi podatku od wartości dodanej, dane pozwalające na identyfikację towarów, a w przypadku, gdy towary są powrotnie przemieszczane - także dane dotyczące powrotnego przemieszczenia towarów. W przypadku powrotnego przemieszczenia towarów przez podatnika, który pierwotnie dokonał ich przemieszczenia, lub na jego rzecz, które nie były przedmiotem dostawy, obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów w odniesieniu do tych towarów nie powstaje. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 135 Art. 135 ma na celu określenie terminu powstania obowiązku podatkowego w przypadku pobrania towarów z magazynu konsygnacyjnego. Obowiązek podatkowy w tym wypadku powstanie z chwilą tego pobrania, nie później jednak niż z dniem wystawienia faktury przez dostawcę będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej nie będącego podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Powyższa regulacja ma zastosowanie, gdy: 1) podatnik podatku od wartości dodanej nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony; 2) przechowywane w magazynie konsygnacyjnym towary są przeznaczone do działalności produkcyjnej lub usługowej, z wyłączeniem działalności handlowej, przez prowadzącego magazyn konsygnacyjny; 3)prowadzący magazyn konsygnacyjny, przed pierwszym wprowadzeniem przez podatnika podatku od wartości dodanej towarów do tego magazynu, złożył w formie pisemnej właściwemu organowi podatkowemu zawiadomienie o zamiarze prowadzenia magazynu konsygnacyjnego zawierające: a) dane podatnika podatku od wartości dodanej dokonującego przemieszczenia towarów do magazynu konsygnacyjnego oraz prowadzącego magazyn konsygnacyjny, dotyczące ich nazw lub imion i nazwisk, numerów identyfikacyjnych stosowanych na potrzeby odpowiednio podatku od wartości dodanej i podatku, adresu siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz adresu, pod którym znajduje się magazyn konsygnacyjny,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

194


b) oświadczenie podatnika podatku od wartości dodanej, że zamierza dokonywać przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 60 projektu ustawy, do magazynu konsygnacyjnego; w oświadczeniu wskazuje się prowadzącego magazyn konsygnacyjny; 3) prowadzący magazyn konsygnacyjny prowadzi ewidencję towarów wprowadzanych do tego magazynu, zawierającą datę ich wprowadzenia, datę pobrania towarów z magazynu, dane pozwalające na identyfikację towarów, a w przypadku, o którym mowa w ust. 9 – także dane dotyczące powrotnego przemieszczenia towarów; przepis 373 stosuje się odpowiednio. Z chwilą, gdy ww. warunki przestają być spełnione, u podatnika który przemieścił towary do magazynu konsygnacyjnego, powstaje obowiązek podatkowy w odniesieniu do towarów pozostałych w tym magazynie. W przypadku gdy towary przechowywane w magazynie konsygnacyjnym nie zostały pobrane przez okres 24 miesięcy od dnia ich wprowadzenia do tego magazynu, uznaje się, że ich pobranie ma miejsce następnego dnia po upływie tego okresu. W przypadku stwierdzenia braku przechowywanych w magazynie konsygnacyjnym towarów albo całkowitego ich zniszczenia uznaje się, że pobranie towarów miało miejsce w dniu, w którym towary opuściły magazyn albo zostały zniszczone, a jeżeli nie można ustalić tego dnia – w dniu, w którym stwierdzono ich brak albo ich zniszczenie. W przypadku użycia lub wykorzystania towarów przechowywanych w magazynie konsygnacyjnym przed ich pobraniem z magazynu konsygnacyjnego uznaje się, że pobranie ma miejsce w dniu użycia lub wykorzystania tych towarów. W przypadku gdy w okresie 24 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu konsygnacyjnego nastąpi powrotne przemieszczenie przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz towarów, które zostały przez niego wprowadzone do magazynu konsygnacyjnego i nie zostały pobrane, nie powstaje obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów i w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w odniesieniu do tych towarów. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Dział VI. Podstawa opodatkowania. Dział VI ustawy stanowi kompleksową regulację dotyczącą podstawy opodatkowania oraz zasad przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej. W przeciwieństwie do obecnego stanu prawnego, celem większej przejrzystości ustawy, regulacja w zakresie podstawy opodatkowania obejmuje podział na określone czynności podatników, w związku z którymi należy ustalić podstawę opodatkowania. Założeniem regulacji – w porównaniu do stanu obecnie obowiązującego – jest rozszerzenie kręgu czynności, wobec których ustalana jest podstawa opodatkowania likwidacja i zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę prawną. Rozdział 1. Zasady ogólne. Art. 136 Przepis określa zasadę ogólną dotyczącą ustalania podstawy opodatkowania czynności podlegającej opodatkowaniu, która rodzi obowiązek podatkowy – jest nią kwota wyrażona w złotych polskich. Określenie zasady ogólnej podstawy opodatkowania następuje poprzez odniesienie do czynności podlegających opodatkowaniu, które uregulowane są w art. 41 ustawy (Dział III Czynności podlegające opodatkowaniu). W dotychczas obowiązujących przepisach podstawą opodatkowania był obrót, czyli kwota należna z tytułu sprzedaży. Poprzez odniesienie podstawy opodatkowania do czynności podlegających opodatkowaniu (katalog zamknięty), w sposób precyzyjny została określona podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tym przepisie uregulowane zostały również zasady dotyczące przeliczania na polskie złote kwot wyrażonych w walucie obcej w zależności od rodzaju czynności podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą ogólną – przeliczenia na złote kwot wyrażonych w walucie obcej dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. W dotychczasowym stanie prawnym, w takim przypadku przeliczenia dokonywało się na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury. Podobnie jak w dotychczasowym stanie prawnym, w przypadku importu towarów przeliczenia dokonuje się zgodnie z przepisami celnymi. Zasadę ta rozszerzono w odniesieniu do usług wstępu na imprezy masowe w rozumieniu ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez oraz podatników, których obroty nie przekroczyły w poprzednim roku podatkowym kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro, co ma na celu uproszenie przeliczenia kwot wyrażonych w walutach obcych w tych przypadkach (mali podatnicy).

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

195


Z kolei przeliczenia na złote otrzymanych zaliczek, subwencji, dotacji i podobnych dopłat otrzymanych w walucie obcej, dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień ich otrzymania. Ustalona została zasada przeliczania kwot wyrażonych w walucie obcej w przypadkach, gdy podatnik może wystawić fakturę przed powstaniem obowiązku podatkowego (np. dostawa energii elektrycznej, cieplnej, chłodniczej, świadczenie usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych) - przeliczenia dokonuje się na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury. Powstanie obowiązku podatkowego nastąpi bowiem w terminie późniejszym i zasada ogólna nie mogłaby mieć tutaj zastosowania. Art. 137 Artykuł ten określa zasady ustalania wartości czynności w przypadku czynności wykonywanych poza terytorium kraju. Jeżeli czynność taką podatnik jest obowiązany zadeklarować dla potrzeb podatku od towarów i usług, wartość tę określa się przy zastosowaniu przepisów dotyczących podstawy opodatkowania. Dotyczy to czynności, które nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju, a które podatnik wykazuje w deklaracji. Analogicznego przepisu nie ma w stanie dotychczasowym. Rozdział 2. Art. 138 W artykule została ujednolicona podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług w odniesieniu do wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Obecne regulacje nakazują wliczanie do podstawy opodatkowania podatków, ceł, opłat i innych należności (art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.) tylko przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów. Nie jest to zgodne z prawem UE. W przypadku otrzymania należności przed dostawą towarów lub świadczeniem usług, podstawą opodatkowania jest otrzymana kwota. Dotychczas otrzymana zaliczka byłą kwotą brutto (należność wraz z podatkiem od towarów i usług), czyli „w stu”; obecnie otrzymana kwota jest kwotą netto – od której obliczany jest podatek należny. Do podstawy opodatkowania należy doliczyć w szczególności: kosztów prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobieranych przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy - ujednolicono zgodnie z regulacją zawartą w Dyrektywie 112. Art. 139 Artykuł określa podstawę opodatkowania w przypadku, gdy świadczeń wzajemne jest w naturze (wartość rynkowa). Regulacja jest analogiczna do stanu dotychczasowego. Dodano, że powyższa zasada ma zastosowanie również do czynności, dla których nie określono ceny. Art. 140 Przepis określa wyłączenia z podstawy opodatkowania – rabaty, obniżki cen oraz zwrot wydatków. Ustawa, inaczej niż w dotychczasowym stanie prawnym, rozróżnia obniżki ceny dokonane przed i po wykonaniu czynności. Zgodnie z art. 140 podstawa opodatkowania nie obejmuje rabatów oraz obniżek cen udzielonych najpóźniej w dniu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Przepis w pkt. 2 reguluje wyłączenie z podstawy opodatkowania zwrotu wydatków - nie są one wliczane do podstawy opodatkowania, jeżeli ich wielkość nie jest wyższa od poniesionego wydatku i nie są one przychodem podatnika. Jest to całkowicie nowa regulacja, stanowiąca implementację art. 79 Dyrektywy 112. Art. 141 ust. 1 Artykuł określa przypadki zmniejszenia podstawy opodatkowania po dokonaniu czynności o wartość: 1) obniżek cen dokonanych po powstaniu obowiązku podatkowego, 2) kwot wynikających z pomyłek co do ceny, wartości dostawy lub podatku należnego, podanych w kwocie wyższej niż obowiązująca, 3) zwróconych towarów, 4) udzielonych skont oraz rabatów po wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, 5) zwróconych wpłat rodzących obowiązek podatkowy, 6) zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu ustawy o cenach, 7) zwróconych dotacji, subwencji i innych należności zwiększających podstawę opodatkowania, 8) kwot wynikających z anulowania faktur wystawionych pod wpływem błędu, 9) kwot wynikających z rozwiązania lub nieważności umów, na podstawie których wykonano w całości lub części czynność rodzącą obowiązek podatkowy. Jeżeli obniżka cen ma miejsce przed powstaniem obowiązku podatkowego, to zgodnie z regulacją zawartą w art. 140 ustawy wartość obniżki jest wyłączona z podstawy opodatkowania.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

196


Zgodnie z punktem 1 jeżeli obniżka cen ma miejsce po powstaniu obowiązku podatkowego, wówczas podstawa opodatkowania zostaje zmniejszona. Jest to zmiana w odniesieniu do stanu dotychczasowego, gdzie nie było rozróżnienia na wyłączenie i zmniejszenie z podstawy opodatkowania ze względu na moment powstania obowiązku podatkowego. Zmniejszenia podstawy opodatkowania, o których mowa w punkcie 2, 4, 8 i 9 są przepisami nowymi w odniesieniu do stanu dotychczasowego, doprecyzowują one sytuacje, gdy wystąpią zdarzenia powodujące zmianę podstawy opodatkowania. Jeżeli rabat został udzielony najpóźniej przed dniem powstania obowiązku podatkowego, to – zgodnie z art. 140 pkt 1 – wartość rabatu jest wyłączona z podstawy opodatkowania, jeżeli rabat został udzielony po wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu, to następuje zmniejszenie podstawy opodatkowania. Pozostałe punkty niniejszego przepisu (3, 5, 6, 7) pozostają bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 141 ust. 2-6 Jeżeli podatnik wystawił fakturę, a następnie miały miejsce zdarzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, jest on obowiązany niezwłocznie wystawić fakturę korygującą. Zmniejszenie podstawy opodatkowania dokonuje się pod warunkiem posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę, poza czynnościami określonymi w art. 141 ust. 4 (eksport towarów, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; dostawy energii, gazu przewodowego, usługi telekomunikacyjne i radiokomunikacyjne, usługi wymienione w pozycjach 145-158, 180 i 181 załącznika nr 2 oraz w przypadki, gdy wystawiona faktura, której dotyczy korekta, dokumentuje czynności zwolnione od podatku lub objęte stawką 0%). W odniesieniu do stanu dotychczasowego dodano regulację, że w przypadku, gdy miały miejsca zdarzenia w ust. 1 pkt 1-6, a czynność nie podlega fakturowaniu, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania pod warunkiem posiadania dokumentów, które potwierdzają te zdarzenia. Jeżeli zmniejszenie podstawy opodatkowania następuje w związku ze zwrotem dotacji, subwencji i innych należności zwiększających podstawę, podatnik wystawia wewnętrzne faktury korygujące. Art. 142 W przypadku wystawienia faktury pod wpływem błędu, podatnik jest obowiązany do usunięcia takiego dokumentu z obrotu prawnego poprzez anulowanie. Przepis ten określa spełnienie łącznie przesłanek przez podatnika w celu zastosowania anulowania faktury. Regulacja dodana do niniejszej ustawy, wprost nie występowała w stanie dotychczasowym. Anulowanie faktury zmniejsza podstawę opodatkowania w rozliczeniu za okres, w którym dokonano anulowania faktury. Art. 143 Jeżeli została wystawiona faktura na podstawie umowy, która została rozwiązana lub jest nieważna, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania poprzez wystawienie faktury korygującej. Przepis art. 141 ust. 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio. Regulacja dodana do niniejszej ustawy, wprost nie występowała w stanie dotychczasowym. Powyższe należy interpretować łącznie z art. 42, czyli przepis ma zastosowanie do sytuacji, gdy towary wydano i nastąpił ich zwrot bądź też zawarta została umowa, na podstawie której otrzymano zaliczkę, a następnie umowa została unieważniona. Art. 144 Określono tu podstawę opodatkowania w przypadku nieodpłatnej dostawy towarów, którą jest cena nabycia towarów, a w przypadku braku ceny nabycia – koszt wytworzenia określony w momencie wykonania czynności. Regulacja bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 145 Art. 145 określa podstawę opodatkowania w odniesieniu do umowy komisu. Regulacja bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 146 Art. 146 określa podstawę opodatkowania w odniesieniu do czynności, dla których podatnikiem jest nabywca – jest nią kwota, którą nabywca jest obowiązany zapłacić. Przepis ust. 2 określa podstawę opodatkowania w odniesieniu do usług nabywanych od podatnika, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy – jest nią kwota stanowiącą zapłatę za świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, z wyłączeniem przypadków, gdy jest elementem innych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub wartość tej usługi zwiększa wartość importowanego towaru. Do podstawy opodatkowania mają zastosowanie przepisy ogólne dotyczące elementów, które są wliczane do tej podstawy oraz elementy, których podstawa opodatkowania nie obejmuje (ust. 4).

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

197


W odniesieniu do stanu dotychczasowego dodano przepis, że zmniejszenia podstawy opodatkowania dokonuje się w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym dostawca wystawił fakturę dokumentującą obniżenie kwoty, jaką podatnik był obowiązany zapłacić. Art. 147 Przepis określa podstawę opodatkowania w przypadku dostawy budynków, budowli albo ich części. Podstawa opodatkowania obejmuje również wartość gruntu. Powyższa zasada nie ma zastosowania do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli. Regulacja bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 148 Określona została podstawa opodatkowania w przypadku wniesienia wkładu budowlanego albo wkładu mieszkaniowego – jest nią wartość należnego wkładu budowlanego albo mieszkaniowego bez podatku należnego. Regulacja bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 149 W art. 149 określono podstawę opodatkowania w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług, którą stanowi całkowita kwota wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie tych usług. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. określała tu podstawę opodatkowania jako koszt świadczenia usług poniesionych przez podatnika. Dodano nową regulację określającą podstawę opodatkowania w przypadku użycia samochodu osobowego stanowiącego część majątku przedsiębiorstwa podatnika. Podstawę opodatkowania stanowi równowartość 1% miesięcznie wartości początkowej tego pojazdu. Powyższe związane jest z uznaniem za czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług użycia samochodów osobowych na cele prywatne. Proponowana zmiana ma uprościć zasady rozliczania podatku w przypadku wykorzystywania samochodów osobowych na cele prywatne. Art. 150 Przepis określa podstawę opodatkowania w odniesieniu do czynności maklerskich, zarządzania, funduszami inwestycyjnymi, czynności wynikających z umowy agencyjnej lub zlecenia, pośrednictwa. Dla zleceniodawcy jest nią kwota należna z tytułu dostawy bez podatku należnego, natomiast dla prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami inwestycyjnymi., agenta, zleceniobiorcy lub innej osoby świadczącej usługi w tym zakresie – kwota prowizji lub też innych postaci wynagrodzenia bez podatku należnego, z zastrzeżeniem art. 144 ustawy. Powyższe zasady mają zastosowanie do ustalania podstawy opodatkowania, gdy w wykonywaniu umów agencyjnych, zlecenia i innych o podobnym charakterze następuje import towarów; jednakże podstawa opodatkowaniu importera określana jest zgodnie z art. 154 ustawy (przepisy dotyczące ustawania podstawy opodatkowania w przypadku importu towarów). Regulacje bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Art. 151 Art. 151 określa podstawę opodatkowania w przypadku refakturowania – jest nią kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku. W stosunku do dotychczasowych rozwiązań, przepis ten ma udoskonaloną redakcję, choć nie wprowadza się tu zmian merytorycznych. Art. 152 Przepis ust. 1 przewiduje dla właściwego organu podatkowego uprawnienie do weryfikacji podstawy opodatkowania ustalonej przez podmioty powiązane. Przepis ma na celu zapobieganie wpływaniu przez podmioty powiązane na stosowanie wskaźnika proporcji, a także zaniżania cen(podatku należnego), gdy nabywca nie ma prawa zmniejszyć kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia towaru/usługi od podmiotu powiązanego. Przepis ust. 2-4 definiują powiązania, które uprawniają właściwy organ podatkowy do weryfikacji podstawy opodatkowania. Rozdział 3. Podstawa opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Art. 153 Podstawą opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić bądź też kwota, jaką nabywca jest lub byłby obowiązany zapłacić (w przypadkach, o

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

198


których mowa w art. 135 ustawy, który dotyczy szczególnych zasad opodatkowania towarów przechowywanych w magazynie konsygnacyjnym). Do ustalania podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów mają zastosowanie przepisy ogólne, dotyczące wliczania podstawy opodatkowania w przypadku dostawy towarów i świadczenia usług, zgodnie z którymi obejmuje ona również: 1) podatki, cła, opłaty i inne należności o charakterze publicznoprawnym ciążące na dostawcy lub usługodawcy; 2) koszty prowizji, opakowań, transportu i ubezpieczenia ciążące na dostawcy lub usługodawcy - które są pobrane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Podstawą opodatkowania jest również wartość rynkowa towaru lub usługi (pomniejszona o podatek należny, chyba że czynność jest zwolniona od podatku lub objęta stawką 0%), jeżeli należność z tytułu wykonania czynności jest określona w całości lub w części w naturze. Zasada ta ma odpowiednie zastosowanie również do czynności, dla których nie określono ceny. Do ustalania podstawy opodatkowania mają zastosowanie również przepisy dotyczące elementów wyłączonych z tej podstawy (art. 140 ustawy) oraz odpowiednie zasady zmniejszania podstawy opodatkowania (art. 141 ust. 1 pkt 1-5 ustawy). W związku z tym, że przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podatnik wystawia fakturę wewnętrzną, zmniejszenie podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 153 ust. 1, podatnik dokonuje w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym dostawca wystawił fakturę dokumentującą obniżenie kwoty należnej, przy czym faktura wewnętrzna musi być wystawiona do dnia złożenia deklaracji za dany okres. Niniejszy przepis w części zawiera regulacje analogiczne do stanu dotychczasowego, zostały one jednak usystematyzowane. Rozdział 4. Podstawa opodatkowania w przypadku importu towarów. Art. 154 Przepis określa podstawę opodatkowania w odniesieniu do importu towarów, którą jest wartość celna towarów, powiększona o należne cło, podatek akcyzowy (jeżeli importowane towary są opodatkowane podatkiem akcyzowym). Określenie podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów obejmuje również przypadki szczególne ustalania tej podstawy - dotyczy towarów objętych procedurą uszlachetniania biernego, procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, procedurą przetwarzania pod kontrolą celną. Do podstawy opodatkowania mają zastosowanie przepisy ogólne dotyczące elementów, które są wliczane do tej podstawy (art. 138 ust. 3 ustawy). Regulacja ta jest zgodna z Dyrektywą 112 i pozostaje bez zmian w odniesieniu do stanu dotychczasowego. Rozdział 5. Podstawa opodatkowania w przypadku zaprzestania przez podatnika będącego osobą fizyczną wykonywania czynności oraz likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej. Art. 155 Ustawa wprowadza nową czynność opodatkowaną, jaką jest likwidacja lub rozwiązanie osoby prawnej. Przepis określa zasady ustalania podstawy opodatkowania w przypadku likwidacji i zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne jest, ze przepisy dotyczące ustalania tej podstawy mają zastosowanie nie tylko do osób fizycznych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej ale również w przypadku likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej (regulacje zawarte w dotychczasowym stanie prawnym nie dotyczyły likwidacji osoby prawnej). W przypadku zaprzestania wykonywania czynności przez podatnika będącego osobą fizyczną, likwidacji lub rozwiązania osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury, w stosunku do których przysługiwało podatnikowi w całości lub części prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Wartość tych towarów, określa się na podstawie ceny nabycia tych towarów bez podatku naliczonego. Gdy nie ma ceny nabycia, wartością towaru jest koszt wytworzenia towarów bez podatku naliczonego, określony w momencie powstania obowiązku podatkowego. Dział VII. Podatek należny, stawki podatku i zwolnienia od podatku. Dział ten stanowi kompleksową regulację dotyczącą problematyki określenia podatku należnego poprzez zastosowanie właściwych stawek podatku. Reguluje również kwestię zwolnień od podatku.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

199


Istotą regulacji jest objęcie przepisami ustawy wszystkich obowiązujących w aktualnym stanie prawnym sytuacji, dla których zastosowanie znajdują obniżone stawki podatku, przewidziane tak w samej ustawie, jak i w obowiązujących obecnie rozporządzeniach wykonawczych do ustawy. Ma to na celu wprowadzenie przejrzystości i jasności przepisów w tej materii. Projekt nie zakłada zmian w wysokości opodatkowania. Rozdział 1. Zasady ogólne. Art. 156 Przepis art. 156 zawiera w ust. 1 ogólną zasadę, iż stawki podatku określają podatek należny z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu i stawkę tę stosuje podatnik. Ust. 1 art. 156 w proponowanym brzmieniu nie znajduje swojego odpowiednika w obowiązującym stanie prawnym, chociaż wyraża ogólnie przyjętą zasadę, iż stawka określa wysokość podatku należnego. Przepis ust. 2 tego artykułu dotyczy dostawy towarów i świadczenia usług przez rolnika ryczałtowego zwolnionych od podatku. W tej sytuacji, stawki podatku określają kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku dla tego rolnika ryczałtowego. Stawki te stosuje podatnik podatku, będący nabywcą od rolników ryczałtowych zwolnionych od podatku, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w chwili powstania obowiązku podatkowego. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Zmianie uległ tylko sposób ujęcia jego treści. Załącznik nr 4 określa wykaz towarów i usług, od których dostawy i świadczenia przysługuje zryczałtowany zwrot podatku od towarów i usług w wysokości 7%. Załącznik ten treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Przepis art. 156 służy zdefiniowaniu stawek podatku poprzez wskazanie, że określają podatek należny z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu. Z kolei w odniesieniu do rolników ryczałtowych zwolnionych od podatku – kwotę zryczałtowanego zwrotu dla tych podatników. Art. 157 Przepis art. 157 reguluje kwestie ustalenia podatku należnego przy zastosowaniu właściwej stawki podatku w przypadku zmiany stawek. Przepis ust. 1 dotyczy ustalenia właściwej stawki podatku w przypadku wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu przed dniem zmiany stawki, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki lub po tym dniu. Przepis ust. 2 dotyczy czynności, dla których w związku z ich wykonywaniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. Przyjmuje się, że czynności te wykonywane są z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się rozliczenia lub płatności. Przepis ust. 3 reguluje kwestię, kiedy uznaje się czynność za wykonaną, jeżeli okres, do którego odnosi się rozliczenie lub płatność, obejmuje dzień zmiany stawki podatku. Przepis ust. 4 przesądza o okresie wykonania czynności, jeżeli nie jest możliwe określenie faktycznego wykonania części czynności w okresie zmiany stawek podatku. Przepis ust. 5 dotyczy zastosowania właściwej stawki podatku dla usług związanych z dostawą zimnej wody, odprowadzaniem ścieków, usuwaniem odpadów, dla których wystawiono fakturę w obowiązujących terminach, a po wystawieniu tej faktury uległa zmianie stawka podatku w odniesieniu do okresów rozliczeniowych objętych wystawioną fakturą. Przepis ust. 6 dotyczy braku obowiązku zmiany stawki podatku w odniesieniu do czynności, która zostanie wykonana w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, w związku z którą otrzymano wcześniej zapłatę rodzącą obowiązek podatkowy. Przepis ust. 7 dotyczy braku stosowania opisywanych regulacji do importu towarów i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Przepis ust. 8 reguluje zasady opodatkowania czynności zwolnionych od podatku w przypadku ich opodatkowania oraz zwolnień od podatku czynności opodatkowanych. Co do zasady przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Przepis art. 157 służy kompleksowej regulacji opodatkowania podatkiem od towarów i usług w okresie ewentualnych zmian stawek. Przyjęcie odpowiednich regulacji w tym zakresie jest niezbędne do właściwego określenia wysokości podatku w przypadku wykonywania czynności w okresach przejściowych zmiany stawki, przy czynnościach, dla których ustalane są następujące po sobie terminy płatności, w związku z otrzymaniem wcześniej zapłaty rodzącej obowiązek podatkowy, a także w przypadku opodatkowania czynności zwolnionych od podatku w przypadku ich opodatkowania oraz zwolnień od podatku czynności opodatkowanych. Art. 158

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

200


Przepis art. 158 w ust. 1 dotyczy stawek określających podatek należny, w przypadku zmiany przepisów regulujących wysokość stawek. Jeżeli opodatkowana czynność została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, a obowiązek podatkowy powstał w dniu zmiany stawki lub po tym dniu, podczas gdy podatnikiem z tytułu tej czynności w dniu jej wykonania był dostawca lub usługodawca, a w dniu powstania obowiązku podatkowego podatnikiem jest nabywca towarów lub usługobiorca obowiązuje stawka z dnia wykonania czynności. Przepis ust. 2 tego artykułu przewiduje odpowiednie stosowanie przepisu ust. 1 w sytuacji gdy podatnikiem z tytułu wykonania opodatkowanej czynności był nabywca towarów lub usługobiorca w chwili jej wykonania, a obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności, powstały w dniu zmiany stawki lub po tym dniu, ciąży na dostawcy. Przepis ust. 3 tego artykułu reguluje zastosowanie właściwej stawki podatku do zmiany podatku należnego w związku ze zmianą podstawy opodatkowania po wykonaniu opodatkowanej czynności i powstaniu obowiązku podatkowego. Przepis ust. 4 wskazuje, w jakim okresie rozliczeniowym powinna nastąpić zmiana podatku należnego w sytuacjach określonych w ust. 1 tego artykułu. Treść art. 158 nie była przedmiotem dotychczasowej regulacji w obowiązującym obecnie stanie prawnym. Przepis art. 158 służy rozwianiu wątpliwości pojawiających się w odniesieniu do opodatkowania czynności w okresie zmiany stawek w sytuacji równoczesnej zmiany podatnika z tytułu dokonanej czynności. Art. 159 Przepis art. 159 dotyczy rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności. Upoważnia podatnika podatku do zmniejszenia podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, które nie zostały zbyte, i których nieściągalność została uprawdopodobniona. W ust. 2 przepis ten szczegółowo określa kiedy nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną. Przepis ust. 3 tego przepisu określa warunki, których spełnienie jest niezbędne do zmniejszenia podatku należnego w przypadku tych wierzytelności. Przepis ust. 4 tego artykułu wskazuje okres rozliczeniowy, w rozliczeniu za który może nastąpić omawiane zmniejszenie podatku. Przepisy ust. 5 i 6 określają zasady postępowania po dokonanym zmniejszeniu podatku, w sytuacji gdy należność została w jakiejkolwiek formie uregulowana., co znajduje również zastosowanie w przypadku jakiegokolwiek zbycia tej wierzytelności. Przepisy ust. 7 i 8 wskazują na obowiązki informacyjne związane z dokonaną korektą podatku należnego, a dotyczące obowiązku zawiadomienia organu podatkowego oraz dłużnika. Co do zasady przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Zmianie uległ sposób ujęcia treści w ust. 1 tego artykułu. Wskazanie możliwości skorygowania podatku należnego zastąpiono określeniem możliwości zmniejszenia podatku należnego. W stosunku do obecnego stanu prawnego w zakresie rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności wprowadzono zmianę w ust. 3 pkt 6 tego artykułu polegającą na określeniu dla dłużnika 30 – dniowego terminu od dnia otrzymania zawiadomienia o zamiarze skorygowania podatku należnego - do uregulowania należności. W obecnym stanie prawnym termin ten wynosi 14 dni. Nowością jest również dodany ust. 6, zgodnie z którym przepis ust. 5 ma zastosowanie również w przypadku jakiejkolwiek formy zbycia tej wierzytelności. Oznacza to że zbycie wierzytelności skutkuje koniecznością ponownego zadeklarowania podatku należnego. Istota regulacji przyjętej w art. 159 służy uniknięciu przez podatnika konieczności poniesienia ekonomicznego ciężaru podatku należnego w sytuacji, gdy kontrahent nie dokona zapłaty za wykonaną czynność. Z kolei wydłużenie z 14 do 30 dni okresu od dnia zawiadomienia dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego do dnia kiedy możliwe jest skuteczne złożenie takiej korekty ma na celu ograniczenie nadmiernego składania korekt deklaracji w sytuacji gdyby dłużnik należność jednak uregulował. Rozdział 2. Stawki podatku. Projekt ustawy stabilizuje poziom stawek w wysokości 23%, 8%, 5%, 0%. Stawka zryczałtowanego podatku dla rolników wynosi 7%, zaś dla taksówkarzy 4%. Stawki te wprowadzane są na stałe – w projekcie ustawy zrezygnowano z możliwości powrotu do poprzednich stawek podatku. Dodatkowo zrezygnowano z możliwości podwyższenia stawek w przypadku, gdy relacja długu publicznego do produktu krajowego brutto przekracza 55%. Wprowadzone regulacje mają na celu ustabilizować wysokość stawek podatkowych oraz spowodować stałe dochody dla budżetu.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

201


W stosunku do obecnego stanu prawnego zmiany projektowane w zakresie określenia stawek podatku mają charakter porządkowy zmierzający do precyzyjnego określenia treści przepisów. Projekt ustawy zakłada również ujęcie regulacji dotyczącej stawek podatku w jednym dziale, w odróżnieniu od obecnego stanu prawnego. Rozdział dotyczący stawek został podzielony na krótkie jednostki redakcyjne utworzone pod kątem tematycznym danej czynności. Nie jest planowana zmiana wysokości opodatkowania poszczególnych czynności. Art. 160 Przepis art. 160 określa podstawową stawkę podatku w wysokości 23%. Towary i usługi, dla których przewidziano stawki 8% i 5% określono szczegółowo w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy. Określając dla danego rodzaju towaru lub usługi podstawową stawkę podatku, należy mieć odpowiednio na uwadze wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FKS 330/05, zgodnie z którym „jeśli w stosunku do danego rodzaju towarów i usług nie zostało wyraźnie określone w przepisach szczególnych, iż ma do niego zastosowanie niższa stawka podatkowa, to tego rodzaju towar lub usługa podlegają opodatkowaniu 22% stawką podatku”. Przepisy ust. 2 i 3 tego artykułu wskazują, kiedy stawki 23%, 8% i 5% nie znajdują zastosowania, a dotyczy to czynności podlegających stawce 0% albo zwolnionych od podatku, jak też w sytuacji obniżenia stawek podatku na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych, upoważnionego na podstawie delegacji ustawowej do obniżania stawek podatku. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. W załączniku nr 2 określono wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%. W pierwszej części załącznika dotyczącej towarów, w stosunku do aktualnego stanu prawnego dodatkowo objęto obniżoną stawką podatku towary i usługi dotychczas objęte stawką obniżoną na podstawie aktów wykonawczych: - w poz. 15 w ramach „Pozostałych żywych zwierząt hodowlanych, gdzie indziej niesklasyfikowanych” trzmiele, entomofagi – wyłącznie stawonogi i nicienie; - w poz. 28 - makuchy i inne pozostałości stałych z tłuszczów i olejów roślinnych; mąki i mączki z nasion lub owoców oleistych, z wyłączeniem gorczycy - wyłącznie przeznaczonych do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej (symbol PKWiU ex 10.41.4); - w poz. 56 - siarczan magnezowy - wyłącznie przeznaczony do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej (symbol PKWiU ex 20.13.41.0); - w poz. 57 – oprócz dotychczasowego uregulowania dodano azotan wapniowy i azotan magnezu, związki fosforowe do mieszanek paszowych - wyłącznie przeznaczone do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej; - w poz. 64 - chlorek potasu - wyłącznie przeznaczony do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli jego nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej ( symbol PKWiU ex 20.15.51.0); - w poz. 67 - azotan potasu (saletra potasowa) - wyłącznie przeznaczony do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli jego nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej (symbol PKWiU ex 20.15.76.0); - w poz. 71 - nawozy wapniowe i wapniowo-magnezowe, pozostałe - wyłącznie przeznaczone do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz, jeżeli ich nabywcą jest podatnik podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej ( bez względu na PKWiU). W części załącznika dotyczącej towarów związanych z ochroną zdrowia, w stosunku do aktualnego stanu prawnego dodatkowo objęto obniżoną stawką podatku: - w poz. 86 pkt 4 - watę z materiałów włókienniczych, i wyroby z tego rodzaju waty, z wyłączeniem waty konfekcyjnej. W części załącznika dotyczącej usług, w stosunku do aktualnego stanu prawnego dodatkowo objęto obniżoną stawką podatku: - w poz. 169 - usługi związane z wyżywieniem, z wyłączeniem sprzedaży: 1) napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, 2) napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5 %, 3) kawy i herbaty (wraz z dodatkami), 4) napojów bezalkoholowych gazowanych, 5) wód mineralnych, 6) innych towarów w stanie nieprzetworzonym opodatkowanych stawką podstawową (symbol PKWiU ex 56);

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

202


- w poz. 186 - usługi w zakresie naprawy obuwia i wyrobów skórzanych (symbol PKWiU 95.23.10.0); - w poz. 187 - usługi naprawy i przeróbki odzieży oraz artykułów tekstylnych użytku domowego (symbol PKWiU 95.29.11.0); - w poz. 188 - usługi naprawy rowerów (symbol PKWiU 95.29.12.0); - w poz. 189 - usługi fryzjerskie damskie (symbol PKWiU 96.02.11.0); - w poz. 190 - usługi fryzjerskie męskie (symbol PKWiU 96.02.12.0); - w poz. 199 - usługi badania zwierząt rzeźnych i mięsa, wykonywane przez lekarzy weterynarii ( bez względu na symbol PKWiU); - w poz. 200 - odpłatność za przewóz podręcznego bagażu, realizowany łącznie z przewozem pasażera przy świadczeniu usług, o których mowa w poz. 159,160 i 162 tego załącznika - wyłącznie w zakresie usług transportowych opodatkowanych stawką 8% (bez względu na symbol PKWiU); - w poz. 201 – 1. dostawę, budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, 2. roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont dotyczące budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, 3. roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont, jeżeli wartość towarów bez podatku wchodzących w podstawę opodatkowania świadczenia tych robót nie przekracza 50% tej podstawy, dotyczące: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 3 pkt 12 ustawy], lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2 ( bez względu na symbol PKWiU); - w poz. 202 - zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są opodatkowane stawką 8% ( bez względu na symbol PKWiU); - poz. 203 - dostawę, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium kraju: a) bez konieczności uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.), b) o których mowa w art. 29 ust. 5-7 ustawy wymienionej w lit. a. ( bez względu na symbol PKWiU). W projekcie przewidziano, iż obniżoną do 8% stawkę podatku przewidzianą w pozycjach: 28, 56, 57 pkt 2, 64, 67, 71 załącznika nr 2 stosuje się wyłącznie do: 1) dostawy wymienionych w tych pozycjach towarów - pod warunkiem że nabywca tych towarów złoży sprzedawcy pisemne oświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, a nabywane towary przeznaczy do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz w prowadzonym przez niego gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej; 2) importu wymienionych w tych pozycjach towarów - pod warunkiem że importer tych towarów złoży organowi celnemu pisemne oświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego lub podatku dochodowego od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, a importowane towary przeznaczy do stosowania jako nawozy, pasze lub dodatki (surowiec) do pasz w prowadzonym przez niego gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej. Oświadczenie to powinno zawierać również: 1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania nabywcy będącego osobą fizyczną albo nazwę oraz adres siedziby nabywcy będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej; 2) określenie ilości nabywanych towarów; 3) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Wprowadzone zmiany, w stosunku do obecnego stanu prawnego polegają na przeniesieniu do treści załącznika nr 2 ustawy dotychczasowych uregulowań zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. W załączniku nr 3 określono wykaz towarów opodatkowanych stawką podatku w wysokości 5%. Załącznik nr 3 treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest określenie jednego z niezbędnych elementów konstrukcji podatku, jakim jest jego stawka. Art. 161

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

203


Przepis art. 161 reguluje wysokość stawki podatku w przypadku gdy przedmiotem czynności podlegającej opodatkowaniu są towary i usługi nie wymienione w klasyfikacjach statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Zmianie uległ sposób ujęcia treści. Celem przepisu art. 161 jest uregulowanie kwestii zastosowania właściwej stawki podatku w przypadku braku odniesienia do klasyfikacji statystycznych. Brak wskazanej regulacji oznaczałby niejednokrotnie niemożność określenia właściwej stawki podatku dla danego towaru lub usługi, wobec barku wyczerpujących regulacji w klasyfikacjach statystycznych. Art. 162 Przepis art. 162 reguluje stawki dotyczące dostawy na terytorium kraju wyszczególnionych w załączniku nr 2 do ustawy towarów dla jednostek ochrony przeciwpożarowej, przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Zmianie uległ sposób ujęcia treści. Celem przepisu jest zastosowanie obniżonej stawki podatku w stosunku do dostaw dokonywanych na rzecz jednostek ochrony przeciwpożarowej jako instytucji uznawanych przez państwa członkowskie z instytucje o charakterze społecznym. Regulacja ta jest zgodna z Dyrektywą 2006/112/WE. Art. 163 Przepis ar. 163 określa stawkę zryczałtowanego zwrotu podatku w przypadku zakupu towarów od rolnika ryczałtowego. Proponuje się ustalenie stawki takiego zwrotu na poziomie 7%, czyli na poziomie obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. Zmiana w stosunku do obecnego stanu prawnego polega na ustabilizowaniu stawki zryczałtowanego zwrotu na jednym poziomie, bez wprowadzania okresów przejściowych oraz niezależnie od relacji państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto. Przepis art. 163 służy możliwości uzyskania przez rolnika ryczałtowego zwrotu podatku przy dostawie towarów wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, chyba że zrezygnuje ze zwolnienia od podatku od towarów i usług Art. 164 Przepis art. 164 przewiduje, iż w przypadku opodatkowanej dostawy i świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, kwota podatku należnego, na potrzeby art. 160 ust. 1 i ust. 1 pkt 1, może być obliczana jako iloczyn wartości czynności i właściwej stawki. I tak, dla towarów i usług objętych stawką podatku 23 % stawka ta wynosi 8,70 %. Z kolei dla towarów i usług objętych stawką podatku 8 % -stawka ta wynosi 7,41 %. W odróżnieniu od stanu obecnego przepis ten różni się stałością regulacji, niezależnie od relacji państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto. Kolejna różnica polega na przyjęciu założenia, iż wskazany iloczyn wartości dostawy dotyczy opodatkowanej sprzedaży i świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami. Art. 165 Przepis art. 165 w ust. 1 zawiera definicję eksportu towarów podlegającego stawce 0 %. Jest nim opodatkowana dostawa towarów, z wyjątkiem dostawy, o której mowa w art. 48, w wyniku której towar jest wysyłany lub wywożony z terytorium kraju poza terytorium UE przy zachowaniu dodatkowych warunków. Warunkami tymi są: potwierdzenie wywozu przez właściwy urząd celny, dokonanie wywozu przez dostawcę, lub na jego rzecz, albo dokonanie wywozu przez nabywcę mającego siedzibę na terytorium kraju, lub na jego rzecz, bądź też dokonanie wywozu przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz. W projekcie ustawy odstąpiono od ujęcia tej definicji w art. 3 ustawy (definicje ustawowe) i wprowadzono ją do działu regulującego stawki podatku – w części dotyczącej eksportu. Przepis ust. 2 art. 165 określa sytuacje, w których nie znajduje zastosowania stawka 0%. Dotyczy to towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów osobistych tego nabywcy, jego pracowników lub byłych pracowników, wspólników, akcjonariuszy, oraz członków organów stanowiących osób prawnych. Przepis ust. 3 art. 165 określa warunki zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów dokonywanym przez rolników ryczałtowych zwolnionych od podatku. Warunkiem tym jest prowadzenie stosownej ewidencji określonej w art. 373 projektu ustawy. Przepis ust. 4 art. 165 wskazuje, że stawka 0% ma zastosowanie również w przypadku otrzymania całości lub części należności z tytułu eksportu towarów przed wykonaniem tej czynności, jeżeli wywóz towarów z terytorium kraju nastąpi w ciągu 365 dni od otrzymania tej należności.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

204


Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym stanowi połączenie dotychczasowej definicji eksportu towarów i regulacji dotyczących warunków zastosowania stawki 0%. Przepis art. 165 przyjętymi regulacjami ma służyć uprzywilejowaniu opodatkowania eksportu poprzez zastosowanie stawki 0%. Art. 166 Przepis art. 166 w ust. 1 określa warunki konieczne do zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów, gdy wywóz towarów jest dokonywany przez dostawcę, lub na jego rzecz. Warunkiem koniecznym do zastosowania stawki podatku 0% jest w tej sytuacji posiadanie przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE. Przepis ust. 2 art. 166 określa zasady postępowania w przypadku nieotrzymania wymaganych dokumentów potwierdzających wywóz towaru – przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. W takiej sytuacji podatnik nie wykazuje tej dostawy w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, tylko w okresie następnym. Stawkę podatku 0 % stosuje wówczas pod warunkiem otrzymania dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu we wskazanym terminie, zastosowanie znajduje stawka podstawowa lub jedna ze stawek obniżonych, zgodnie z art. 160 ust. 1 projektu ustawy. Zasada ta znajduje zastosowanie jeżeli podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu, o czym stanowi ust. 3 art. 166. Przepis ust. 4 art. 166 wskazuje na prawo podatnika do dokonania korekty podatku należnego w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał brakujący ( nieotrzymany we wskazanych wyżej terminach) dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE. Przepis ust. 5 art. 166 wskazuje, iż obowiązek posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE stosuje się również, gdy wywóz dokonywany jest przez nabywcę mającego siedzibę na terytorium kraju, lub na jego rzecz, albo przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopię dokumentu, w którym urząd celny potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium UE. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest szczegółowe określenie sytuacji, w których przysługuje preferencyjna stawka podatku 0% oraz sytuacji, w których ta stawka nie przysługuje. Zastosowanie stawki 0% jest odstępstwem od zasady zastosowania stawki podstawowej, stąd też konieczne jest wskazanie sytuacji, w których może ona mieć zastosowanie. Art. 167 Przepis art. 167 przewiduje możliwość zastosowania stawki 0% do usług świadczonych na terytorium kraju bezpośrednio związanych z organizacją dostawy towarów będących eksportem. Dotyczy to w szczególności wystawiania dokumentów spedytorskich, konosamentów, obsługi spraw celnych, pakowania składowania, przeładunku, ważenia, przewozu, kontrolowania i nadzorowania przewozu, świadczenia usług na podstawie umowy maklerskiej, agencyjnej, zlecenia i pośrednictwa. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest konkretyzacja zasady opodatkowania stawką 0% eksportu towarów, poprzez objęcie tą stawką usług związanych z organizacją dostawy towarów będących eksportem, mimo że usługi te świadczone są na terytorium kraju. Art. 168 Przepis art. 168 przewiduje możliwość zastosowania stawki 0% przy dostawie na terytorium kraju armatorom morskim pełnomorskich jednostek pływających oraz części do nich. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest wskazanie szczególnych sytuacji zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów poprzez objęcie nią dostawy na terytorium kraju armatorom morskim wymienionych szczegółowo pełnomorskich jednostek pływających oraz części do nich. Art. 169 Przepis art. 169 dotyczy możliwości zastosowania stawki 0% dla dostaw na terytorium kraju środków transportu lotniczego, części do nich oraz towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

205


Celem przepisu jest wskazanie szczególnych sytuacji zastosowania stawki 0%, tu w odniesieniu do środków transportu lotniczego, części do nich oraz towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego, jako że zastosowanie stawki 0% jest odstępstwem od zasady zastosowania stawki podstawowej. Art. 170 Przepis art. 170 dotyczy możliwości zastosowania stawki 0% dla dostaw na terytorium kraju związanych bezpośrednio z zaopatrzeniem statków. Dotyczy to statków: 1) używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów; 2) używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do połowów przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład statków do połowów przybrzeżnych; 3) marynarki, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest wskazanie szczególnych sytuacji zastosowania stawki 0%, tu w odniesieniu do dostaw na terytorium kraju towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków. Art. 171 Przepis art. 171 przewiduje, iż na możliwość zastosowania stawki 0% w sytuacjach określonych w art. 168 170 nie ma wpływu fakt przemieszczenia czy transportowania towaru w wyniku tej dostawy na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepis art. 171 nie znajduje odzwierciedlenia w dotychczasowych uregulowaniach. Cel przepisu art. 171 sprowadza się do wyeliminowania wątpliwości związanych z możliwością zastosowania stawki 0% do dostaw na terytorium kraju armatorom morskim pełnomorskich jednostek pływających oraz części do nich, do dostaw na terytorium kraju środków transportu lotniczego, części do nich oraz towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego, jak też do dostaw na terytorium kraju związanych bezpośrednio z zaopatrzeniem statków, w sytuacji gdy towary te nie były następnie przemieszczane lub transportowane na terytorium innego państwa członkowskiego. Art. 172 Przepis ar. 172 określa definicję wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz warunki konieczne do zastosowania stawki 0%. Do warunków uprawniających zastosowanie stawki 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów przepis ten zalicza: 1) dostawy musi dokonać podatnik na rzecz nabywcy będącego podatnikiem posiadającym właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który to podatnik podał ten numer, a podatnik dokonujący dostawy podał swój numer, o którym mowa w art. 30, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik musi przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Warunek określony pod numerem 1, nie ma zastosowania gdy: nabywca jest: a) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nieposiadającym rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą, b) podmiotem nieposiadającym rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu oraz dokonujący dostawy - w przypadku gdy podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, niebędące podatnikami, jeżeli dokonują wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu, w przypadku gdy okoliczności nie wskazują na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy. Przy stosowaniu zerowej stawki podatku dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów należy mieć na uwadze wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1153/09, zgodnie z którym „uprawnienie do stosowania zerowej stawki VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów uzależnione jest od tego, czy nabywca ma ważny i właściwy numer identyfikacyjny VAT UE. Podatnik powinien dołożyć należytej

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

206


staranności przy wyborze i sprawdzeniu swojego kontrahenta.” Należy mieć również na uwadze wyrok NSA z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1196/09, zgodnie z którym „dla uznania, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, niezbędne jest zarówno posiadanie przez nabywcę właściwego i ważnego (w dacie dostawy) numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy i zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej), jak i podanie przez podatnika dokonującego dostawy tego numeru na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje niemożność opodatkowania dostawy według stawki 0%.” Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest wprowadzenie preferencyjnej stawki podatku dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jako wyraz braku dyskryminacji wywozu towarów do krajów Unii Europejskiej w związku z przyjęciem zasady, iż eksport towarów podlega opodatkowaniu stawką preferencyjną 0%. Wprowadzono tu jednak pewne dodatkowe wymogi, jakimi są: uzależnienie zastosowania stawki 0% od określonego ustawowo podatkowego statusu dostawcy i nabywcy towarów oraz od posiadania odpowiedniej dokumentacji. Art. 173 Przepis art. 173 reguluje kwestie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wskazując w ust. 1 na: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi); egzemplarz faktury dokumentującej tę czynność; specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Określając stosowne dokumenty, potwierdzające dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnatrzwspólnotowej dostawy towarów, należy mieć na uwadze uchwałę NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10. Zgodnie z tą uchwałą, „w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.” Należy również mieć na uwadze wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 1388/08, zgodnie z którym „ Dla udowodnienia faktu wywozu towarów objętych dostawą za granicę, istotne znaczenie ma treść wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług dokumentów, a nie ich liczba. Specyfikacja nie jest żadnym konkretnym dokumentem, a jedynie pewnego rodzaju wyliczeniem, które podatnik może sporządzić zarówno na odrębnym dokumencie jak i w ramach wystawionej faktury, z podkreśleniem, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku chodzi o osiągnięcie celu jakim jest możliwości identyfikacji towaru będącego przedmiotem dostawy.” W ust. 2 uregulowano przypadek wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy. Przepis ten wskazuje, iż w takiej sytuacji podatnik oprócz dokumentów, o których mowa wcześniej, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; określenie towarów i ich ilości; potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w tym przepisie, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. W ust. 3 uregulowana jest sytuacja wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego). W tej sytuacji podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający dane umożliwiające prawidłową identyfikację podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego środka transportu, w szczególności: dane dotyczące podatnika i nabywcy ; dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu; datę dostawy; podpisy podatnika i nabywcy; oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy; pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w pkt 3 tego ustępu. W ust. 4 określona została sytuacja przekroczenia terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, tj. 14 dni na oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju. W takiej sytuacji nabywca

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

207


nowego środka transportu jest obowiązany pierwszego dnia po upływie tego terminu do zapłaty podatku od dokonanej na jego rzecz dostawy tego środka transportu. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest szczegółowe uregulowanie kwestii związanych z właściwym dokumentowaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jako warunków niezbędnych do zastosowania stawki 0%. Jako że zastosowanie stawki 0% jest odstępstwem od zasady zastosowania stawki podstawowej, stąd też konieczne jest wskazanie sytuacji, w których może ona mieć zastosowanie. Art.174 Przepis art. 174 określa obowiązek wystawiania dokumentu wywozu w przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego), w każdej sytuacji wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu dla nabywcy, który nie podał dla tej czynności numeru identyfikacyjnego, nadanego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych przez państwo członkowskie nabywcy. Przepis ten wskazuje, iż taki dokument wystawia się w trzech egzemplarzach. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest szczegółowe uregulowanie kwestii związanych z właściwym wystawianiem dokumentu wywozu w przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego), jako warunku niezbędnego do zastosowania stawki 0%. Jako że zastosowanie stawki 0% jest odstępstwem od zasady zastosowania stawki podstawowej, stąd też konieczne jest wskazanie sytuacji, w których może ona mieć zastosowanie. Art.175 Przepis art. 175 reguluje w ust. 1 kwestie zwrotu zapłaconego, przez nabywcę nowego środka transportu, podatku od dokonanej na jego rzecz dostawy tego środka transportu. Przepis przewiduje, że kwotę zapłaconego podatku zwraca się na wniosek nabywcy nowego środka transportu, w przypadku gdy ten nowy środek transportu zostanie wywieziony z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego i tam zostanie zarejestrowany, w sytuacji gdy podlega obowiązkowi rejestracji. Na nabywcę nowego środka transportu nakłada się obowiązek udowodnienia, na podstawie posiadanych dokumentów, wywozu tego środka transportu i jego zarejestrowanie. Ust. 2 art. 175 reguluje kwestie wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego). Przepis ten stwierdza, że jeżeli nabywca przed zarejestrowaniem nowego środka transportu na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dokona dostawy tego środka transportu na terytorium kraju, to wówczas od czynności tej podatek nalicza i rozlicza nabywca środka transportu, który rejestruje ten środek transportu na terytorium kraju. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest umożliwienie nabywcy nowego środka transportu odzyskanie zapłaconego wcześniej z tego tytułu podatku. Art.176 Przepis art. 176 wskazuje inne dokumenty potwierdzające dokonaną dostawę wewnątrzwspólnotową, w przypadku gdy dokumenty wymienione w art. 173 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów. Przepis wskazuje w szczególności na korespondencję handlową z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest wskazanie dodatkowych dokumentów zmierzających do potwierdzenia dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, w sytuacji gdy podstawowe dokumenty nie potwierdzają tego faktu jednoznacznie. Wprowadzenie takiej regulacji jest niezbędne dla prawidłowego udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów celem zastosowania preferencyjnej stawki 0% będącej odstępstwem od zasady stosowania stawki podstawowej. Art.177 Przepis art. 177 reguluje prawo pominięcia dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy w przypadku braku posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji za ten okres dowodów wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

208


wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest uregulowanie sytuacji, w której podatnik nie spełnia warunków do zastosowania preferencyjnej stawki przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wobec braku stosownej dokumentacji dostawy. Zastosowanie znajdują wówczas przepisy odnoszące się do dostawy krajowej, podlegającej opodatkowaniu zgodnie ze stawkami podatku właściwymi ze względu na rodzaj towarów. Przyjęcie takiej regulacji związane jest z odstępstwem od zasady opodatkowania stawką podstawową. Art. 178 Przepis art. 178 wskazuje na inne sytuacje uznane za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów podlegającą stawce 0%. Jest nią również przemieszczenie towarów, stanowiących składnik majątku przedsiębiorstwa podatnika, z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego do celów działalności gospodarczej jego przedsiębiorstwa. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest uregulowanie sytuacji uznanych za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, dającą prawo do zastosowania stawki 0%, polegających przemieszczenie towarów, stanowiących składnik majątku przedsiębiorstwa podatnika, z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego Art. 179 i art. 180 Przepis art. 179 reguluje możliwość zastosowania stawki 0% dla towarów przeznaczonych do wykonywania na nich usług na rzeczowym majątku ruchomym na terytorium kraju, a następnie przeznaczonych do wywozu na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom, z zastrzeżeniem, iż jeżeli towar ten jest opodatkowany zgodnie z zasadami przewidzianymi dla dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków i towarów używanych i został przemieszczony lub przesłany na terytorium państwa członkowskiego, przepisów dotyczących stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w tej sytuacji nie stosuje się (art. 180 projektu ustawy). Na gruncie dotychczasowych uregulowań przepis ten zawarty jest w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Przeniesienie tej materii do ustawy służy jasności i lepszej czytelności przepisów. Art. 181 Przepis art. 181 przewiduje szczególne przypadki zastosowania stawki 0% w odniesieniu do importu środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich oraz części i wyposażenia do nich. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest szczegółowe uregulowanie możliwości zastosowania stawki 0% w przypadku importu środków transportu oraz części do nich związanych z transportem, rybołówstwem i ratownictwem morskim. Enumeratywne wymienienie sytuacji dających podstawę do zastosowania stawki 0% związane jest z koniecznością przyjęcia szczegółowych regulacji w tym zakresie, w związku z odstępstwem od zasady opodatkowania stawką podstawową. Art. 182 Przepis art. 182 przewiduje stawkę 0% dla transportu lotniczego, wymieniając enumeratywnie: import środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich i wyposażenia, usługi na terytorium kraju w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, świadczone na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym oraz świadczone na rzecz tych podmiotów na terytorium kraju usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz inne o podobnym charakterze. Przepis ten zawiera również definicję pojęcia przewoźnika lotniczego oraz zasady ustalania i ogłaszania listy przewoźników. Celem przepisu jest dokładne uregulowanie możliwości zastosowania stawki 0% w przypadku transportu lotniczego. Szczegółowe wymienienie sytuacji dających podstawę do zastosowania stawki 0% w transporcie lotniczym związane jest z koniecznością przyjęcia szczegółowych regulacji w tym zakresie, w związku z odstępstwem od zasady opodatkowania stawką podstawową. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 183 Przepis morskich., potrzebom transportu

art. 183 przewiduje stawkę 0% dla enumeratywnie wymienionych usług na obszarze portów tj. usług polegających na obsłudze środków transportu morskiego lub służących bezpośrednim ich ładunków, związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze środków lądowego oraz żeglugi śródlądowej lub służących bezpośrednim potrzebom ich ładunków,

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

209


ratownictwa morskiego, nadzoru nad bezpieczeństwem żeglugi morskiej i śródlądowej oraz usług związanych z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. Projektuje się jednak istotną zmianę w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego; w odniesieniu do usług składowania ładunków, które stanowią część załadunku, wyładunku lub przeładunku, w części wykonywanej w okresie nieprzekraczającym 30 dni dla ładunków przewożonych w kontenerach oraz 120 dni dla pozostałych ładunków, usługi te zalicza się do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków. Dotychczasowa regulacja przewidywała 20 dni dla ładunków przewożonych w kontenerach i 60 dni dla pozostałych ładunków. Celem przepisu jest szczegółowe uregulowanie możliwości zastosowania stawki 0% w przypadku usług na obszarze portów morskich. Enumeratywne wymienienie sytuacji dających podstawę do zastosowania stawki 0% we wskazanych sytuacjach związanych z usługami na obszarze portów morskich związane jest z koniecznością przyjęcia szczegółowych regulacji w tym zakresie, w związku z odstępstwem od zasady opodatkowania stawką podstawową. Pozostała treść normatywna odpowiada, co do zasady, dotychczasowym regulacjom. Art. 184 Przepis art. 184 przewiduje stawkę 0% dla najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, także ich wyposażenia, najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu lotniczego oraz najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru wyposażenia tych środków, wykorzystywanych przez przewoźników lotniczych, wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Celem przepisu jest objęcie stawką 0% świadczonych na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu oraz części do nich, związanych z transportem, rybołówstwem i ratownictwem morskim oraz transportem lotniczym, w sytuacji objęcia stawką preferencyjną transportu lotniczego i morskiego. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 185 Przepis art. 185 przewiduje stawkę 0% dla usług związanych z obsługą statków armatorów, remontem, konserwacją i przebudową statków morskich oraz środków transportu lotniczego, ich wyposażenia, części składowych i sprzętu zainstalowanego na nich. Celem przepisu jest objęcie stawką 0% usług obsługi statków armatorów, pozostałych usług na rzecz armatorów, w tym remontu i konserwacji w sytuacji objęcia stawką preferencyjną transportu morskiego. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 186 Przepis art. 186 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla usług bezpośrednio związanych z eksportem i importem, których wartość została włączona do podstawy opodatkowania, z wyjątkiem usług w zakresie ubezpieczenia towarów oraz dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku. Celem przepisu jest objęcie stawką 0% usług bezpośrednio związanych z eksportem i importem, których wartość została włączona do podstawy opodatkowania, z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie. Idea tego przepisu sprowadza się do uniknięcia podwójnego opodatkowania określonych usług w sytuacji, gdy zostały już wliczone do podstawy opodatkowania w imporcie i eksporcie towarów. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 187 Przepis art. 187 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla dostaw towarów na terytorium kraju do wolnych obszarów celnych, ustanowionych na terenie lotniczego, morskiego lub rzecznego przejścia granicznego, przeznaczonych do odprzedaży podróżnym oraz przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium UE i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 188 Przepis art. 188 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla usług transportu międzynarodowego. Zawiera definicję pojęcia transportu międzynarodowego oraz wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów. Przepis wskazuje również na sytuacje niestanowiące międzynarodowego transportu towarów. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest uregulowanie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku w odniesieniu do międzynarodowego transportu towarów. Szczegółowe rozwiązania przyjęte w tym przepisie wynikają z

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

210


konieczności precyzyjnego uregulowania sytuacji będących odstępstwem od zasady stosowania stawki podstawowej. Art. 189 Przepis art. 189 określa wymaganą dokumentację stanowiącą dowód świadczenia usług transportu międzynarodowego. Dokumenty te zostały enumeratywnie w przepisie wymienione i stanowią: list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej) - w przypadku towarów przez przewoźnika lub spedytora; dokument potwierdzony przez urząd celny, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów - w przypadku transportu towarów importowanych; dowód wywozu towarów – w przypadku transportu towarów przez eksportera; międzynarodowy bilet lotniczy, promowy, okrętowy lub kolejowy, wystawiony przez przewoźnika na określoną trasę przewozu dla konkretnego pasażera – w przypadku transportu osób. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest szczegółowe określenie dokumentów potwierdzających świadczenie usług transportu międzynarodowego, dających prawo do zastosowania stawki 0% w tym transporcie międzynarodowym. Szczegółowe rozwiązania przyjęte w tym przepisie wynikają z konieczności precyzyjnego uregulowania sytuacji będących odstępstwem od zasady stosowania stawki podstawowej. Art. 190 Przepis art. 190 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla wymienionych w nim usług transportu międzynarodowego. Wskazuje się enumeratywnie: transport towarów, jeżeli transport ten wykonywany jest w całości na terytorium kraju i stanowi część usługi transportu międzynarodowego; transport wewnątrzwspólnotowych towarów, jeżeli jest on częścią usługi transportu międzynarodowego; transport towarów świadczonych na rzecz podatnika podatku będącego usługobiorcą tych usług, jeżeli transport ten wykonywany jest w całości poza terytorium kraju. W tych sytuacjach do zastosowania stawki 0% niezbędnym warunkiem jest posiadanie przez podatnika stosownych dokumentów, o których mowa w art. 189 projektu ustawy. Przepis art. 190 przewiduje również zastosowanie stawki 0% dla: transportu towarów przewożonych przez osoby podróżujące, takich jak bagaż lub pojazdy samochodowe, jeżeli transport tych osób jest opodatkowany podatkiem w wysokości 0%; usług świadczonych osobom w środkach transportu morskiego, lotniczego i kolejowego, jeżeli transport tych osób jest opodatkowany podatkiem w wysokości 0%; usług świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osób trzecich, jeżeli pośredniczą oni w transakcjach dokonywanych poza terytorium UE. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom, zawartym jednak w aktualnym stanie prawnym w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Przeniesienie tej materii do ustawy ma na celu spowodowanie jasności i przejrzystości uregulowań. Celem przepisu jest objęcie stawką 0% części usług transportu międzynarodowego świadczonych na terytorium kraju w związku z ustanowieniem generalnej zasady stosowania stawki preferencyjnej do świadczenia usług transportu towarów. Art. 191 Przepis art.191 przewiduje zastosowanie stawki 0% do świadczonych na terytorium kraju usług naprawy, uszlachetniania, przerobu lub przetwarzania towarów. Przepis ten określa charakter i rodzaj tych usług, warunki niezbędne do zastosowania stawki 0%. Uporządkowana została treść uregulowań dotyczących przedmiotowej materii, co powinno służyć jasności i przejrzystości przepisów. Celem tego przepisu jest dostosowanie do zawartych w prawie wspólnotowym regulacji nakazujących stosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% do świadczenia usług polegających na wykonywaniu prac związanych z rzeczami ruchomymi nabytymi lub zaimportowanymi w celu wykonania tychże prac na terytorium Wspólnoty, wysyłanych lub przewożonych poza Wspólnotę przez usługodawcę lub przez klienta, jeśli jego siedziba znajduje się poza terytorium kraju, lub w imieniu któregokolwiek z nich. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 192 Przepis art. 192 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla dokonywanych na terytorium kraju dostaw towarów nabywanych przez podmioty mające miejsce siedziby albo stałe miejsce zamieszkania albo stałe miejsce pobytu na terytorium państwa trzeciego, niebędące podatnikami, jeżeli towary te są przeznaczone do przerobu, uszlachetnienia lub przetworzenia na terytorium kraju, a następnie do wywozu z terytorium UE. Przepis ten określa również warunki zastosowania stawki 0%. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

211


Celem tego przepisu, podobnie, jak przepisu art. 191 jest dostosowanie do zawartych w prawie wspólnotowym regulacji nakazujących stosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% do świadczenia usług polegających na wykonywaniu prac związanych z rzeczami ruchomymi nabytymi lub zaimportowanymi w celu wykonania tychże prac na terytorium Wspólnoty, wysyłanych lub przewożonych poza Wspólnotę przez usługodawcę lub przez klienta, jeśli jego siedziba znajduje się poza terytorium kraju, lub w imieniu któregokolwiek z nich. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym systematyzuje dotychczasowe przepisy ustawy, wprowadzając w ten sposób czytelniejsze uregulowania. Art. 193 Przepis art.193 przewiduje zastosowanie stawki 0% dla dostaw na terytorium kraju wymienionego szczegółowo w załączniku nr 5 do ustawy sprzętu komputerowego dla placówek oświatowych oraz organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym. Przepis ten określa warunki zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym systematyzuje dotychczasowe przepisy ustawy, w inny sposób łącząc treści poszczególnych uregulowań tej materii, dążąc w ten sposób do wprowadzenia czytelniejszych uregulowań. Załącznik nr 5 określa wykaz towarów, których dostawa jest opodatkowana stawką 0%. Wymienia enumeratywnie wskazane towary, tj. jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych, drukarki, skanery, urządzenia komputerowe do pism Braille’a (dla osób niewidomych i niedowidzących), urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery i modemy). Załącznik nr 5 treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu ar. 193 jest objęcie stawką 0% dostaw na terytorium kraju wymienionego sprzętu komputerowego dla placówek oświatowych oraz organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym. Zastosowanie stawki 0% we wskazanych sytuacjach prowadzi do uprzywilejowania podmiotów będących odbiorcami tych towarów poprzez rezygnację z obciążania ich podatkiem naliczonym. Art. 194 Przepis art.194 przewiduje zastosowanie stawki 0% przy świadczeniu usług na terytorium kraju przez zarejestrowanych podatników oraz imporcie usług, nabywanych za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Przepis definiuje środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej jako pochodzące z budżetu UE przekazane na podstawie umów zawartych z Rządem RP dotyczących Programu PHARE, środki, które zostały przekazane polskim podmiotom na podstawie umów zawartych z nimi przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów, realizowanych przez te jednostki w ramach Programów Ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej, a także środki dotyczące kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (ISPA). Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej uważa się także bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom przez rządy państw obcych lub organizacje międzynarodowe udzielające pomocy na podstawie umów zawartych z Rządem RP i jednostronnych deklaracji rządów i organizacji międzynarodowych udzielających pomocy, z wyłączeniem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz przypadków, kiedy umowa nie wyłącza możliwości opłacania podatku ze środków finansowych bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Przepis ten przewiduje również warunki zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym – stanowi przeniesienie dotychczasowych regulacji zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do treści samej ustawy. Ma to na celu wprowadzenie przejrzystości i jasności przepisów. Ponadto, mając na uwadze art. 217 Konstytucji, przepisy dotyczące stawek winny być uregulowane w ustawie. Art. 195 Przepis art. 195 przewiduje zastosowanie stawki 0% przy dostawie towarów na terytorium kraju i świadczeniu usług na terytorium kraju na rzecz wskazanych tam podmiotów, tj.: instytucji UE lub organów utworzonych przez UE, organizacji międzynarodowych lub ich przedstawicielstw, sił zbrojnych, przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, członków ich personelu, sił zbrojnych USA. Przepis ten przewiduje również warunki zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym – stanowi przeniesienie dotychczasowych regulacji zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do treści samej ustawy. Ma to na celu wprowadzenie przejrzystości i jasności przepisów. Ponadto, mając na uwadze art. 217 Konstytucji, przepisy dotyczące stawek winny być uregulowane w ustawie.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

212


Art. 196 Przepis art. 196 przewiduje zastosowanie stawki 0% do dostawy na terytorium kraju towarów w składzie celnym, wprowadzonych do składu celnego z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju oraz towarów objętych procedurą składu celnego. Przepis ten przewiduje również warunki zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Pod względem formalnym – stanowi przeniesienie dotychczasowych regulacji zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do treści samej ustawy. Ma to na celu wprowadzenie przejrzystości i jasności przepisów. Ponadto, mając na uwadze art. 217 Konstytucji, przepisy dotyczące stawek winny być uregulowane w ustawie. Art. 197 Przepis art. 197 przewiduje obowiązek prowadzenia przez podatnika dodatkowej dokumentacji, z której wynika, że czynności podlegające opodatkowaniu zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych we wskazanych przepisach uprawniających do skorzystania z zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Art. 198 Przepis art. 198 zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych wskazującą możliwość określenia w drodze rozporządzenia innego dokumentowania wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczania ich nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, z uwzględnieniem konieczności odpowiedniego dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników, potrzeby zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku, specyfiki niektórych rodzajów usług transportowych. Artykuł ten zawiera również upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych wskazującą możliwość określenia w drodze rozporządzenia dokumentacji transportu towarów importowanych, dokumentacji transportu towarów przez eksportera oraz dokumentacji, z której wynika, że czynności podlegające opodatkowaniu zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych we wskazanych przepisach uprawniających do skorzystania z zastosowania stawki 0%. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Na obecnym etapie nie przewiduje się konieczności wydawania przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozporządzeń wykonawczych we wskazanym zakresie delegacji. Art. 199 Przepis art. 199 zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych wskazującą możliwość obniżenia w drodze rozporządzenia stawek podatku do wysokości 0%, 5%, 8% dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych stawek. Przepis ten przewiduje równocześnie warunki, którymi winien kierować się minister przy wydawaniu rozporządzenia. Dotyczy to uwzględnienia specyfiki obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług, przebiegu realizacji budżetu państwa, przepisów Unii Europejskiej. Rozdział 3. Zwolnienia. Podrozdział 1. Zasady ogólne. Zwolnienia są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, i są regulowane Dyrektywą 112. W projekcie ustawy zimplementowano zwolnienia wymienione w art. 132 -165 Dyrektywy 112. W Dyrektywie 112 rozróżnia się zwolnienie czynności od podatku, w wyniku którego podatnik traci prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o naliczony przy zakupie towarów i usług służących wykonywaniu tych czynności, oraz zwolnienia, które takiego prawa nie pozbawiają, mimo nienaliczenia podatku należnego od wykonania czynności zwolnionej. Pierwsze zwolnienie odpowiada zakresowi zwolnienia w rozumieniu ustawy. Drugie jest z kolei odpowiednikiem tzw. stawki zerowej. Mimo pewnej rozbieżności w terminologii, obie konstrukcje mają jednakowy sens, w ujęciu Dyrektywy 112, jak i ustawy. Nie wszystkie zwolnienia zawarte w Dyrektywie 112 muszą być obligatoryjnie wprowadzone do prawa krajowego. Część z nich ma charakter fakultatywny i ustawodawca krajowy decyduje, czy opodatkować daną czynność, czy zwolnić ją od podatku.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

213


W stosunku do obecnie obowiązujących projektowane przepisy stanowią merytoryczne ich odzwierciedlenie. Zmiany mają głównie techniczny i porządkujący charakter. Wyjątek stanowią postanowienia dotyczące zwolnienia od opodatkowania dostawy budynków wraz z gruntami, na których są posadowione. Obecne przepisy w zakresie pierwszego zasiedlenia nieruchomości oraz zwolnienia z opodatkowania dostaw budynków, budowli oraz ich części są wadliwe, gdyż że w wielu przypadkach nie jest możliwe bezsporne ustalenie, czy dana czynność jest zwolniona z opodatkowania, czy też podlega opodatkowaniu. Zrezygnowano z definicji pierwszego zasiedlenia; od podatku zwolniono budynki, budowle i ich części, jeśli minął pięcioletni okres liczony od daty ich wybudowania. Zgodnie art. 137 tej Dyrektywy 112, przyznano podatnikom możliwość wyboru opodatkowania dostaw budynków lub ich części oraz związanego z nimi gruntu. W ustawie nie skorzystano z fakultatywnej możliwości opodatkowania transakcji finansowych oraz dostaw terenów niezabudowanych innych niż dostawy terenów budowlanych. Art. 200 Art. 200 projektu miał na celu określenie ogólnych zasad przy stosowaniu zwolnień od podatku od towarów i usług. Jeśli czynność podlegająca opodatkowaniu jest zwolniona na podstawie ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, w chwili powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej czynności nie powstaje podatek należny. Zwolnienia od podatku określone w ustawie lub w przepisach wydanych na jej podstawie obowiązują podatników, na których ciąży obowiązek podatkowy z tytułu zwolnionych czynności. Podatnik podatku, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu wykonania dostawy towarów i świadczenia usług zwolnionych od podatku, nie ma prawa do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego z tytułu wykonywania tych czynności. Analogiczny przepis nie znalazł się w obecnie obowiązującej ustawie. Ponieważ przepis ten określa ogólne zasady stosowania zwolnień, koniecznym było jego wprowadzenie do ustawy. Art. 201 Artykuł ten wprowadza zwolnienie od dostawy towarów używanych, przy czym przez towary używane rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Tak rozumiane towary używane są zwolnione od opodatkowania pod warunkiem, że z tytułu nabycia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Zwolnienie to, stosuje się również do dostawy samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony – z zastrzeżeniem art. 282 ust. 2 – o ile są to samochody używane i jeśli przy ich zakupie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 202 Celem niniejszego artykułu było zwolnienie od podatku dostawy dokonywanej przez rolników ryczałtowych, produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, oraz świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy. Wiąże się to z prawem braku obowiązku posiadania jakiejkolwiek ewidencji, oraz do nieskładania deklaracji przez rolników ryczałtowych. Rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych lub świadczący usługi rolnicze, może zrezygnować z tego zwolnienia, co oznacza, że nie jest to zwolnienie obligatoryjne. W takim wypadku rolnik ryczałtowy powinien złożyć zgłoszenie rejestracyjne, prowadzić ewidencje dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz składać deklaracje podatkowe. Rolnicy ryczałtowi, którzy zrezygnowali ze zwolnienia, mogą ponownie z niego skorzystać dopiero po upływie 3 lat od daty rezygnacji - pod warunkiem pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego, od którego podatnicy ci ponownie chcą skorzystać ze zwolnienia. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 203 W art. 203 zwolniono od podatku dostawę nieruchomości co stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. j-l Dyrektywy 112. Obecne przepisy w zakresie pierwszego zasiedlenia nieruchomości oraz zwolnienia z opodatkowania dostaw budynków, budowli oraz ich części są wadliwe, gdyż że w wielu przypadkach nie jest możliwe bezsporne ustalenie, czy dana czynność jest zwolniona z opodatkowania, czy też podlega opodatkowaniu. Zrezygnowano więc z definicji pierwszego zasiedlenia. Od podatku zwolniono budynki, budowle lub ich części jeśli minął pięcioletni okres liczony od daty ich wybudowania. Od podatku zwolniono też dostawę na terytorium kraju: 1) terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

214


2) budynków, lokali, budowli lub ich części, jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat; 3) budynków, lokali, budowli lub ich części, jeżeli od końca roku, w którym dokonano nakładów na ich ulepszenie minęło co najmniej 5 lat, przy czym wartość tych nakładów wynosiła co najmniej 30% wartości początkowej tych obiektów, z zastrzeżeniem ust. 2-4; 4) budynków, lokali, budowli i ich części, jeżeli podatnikowi podatku dokonującemu ich dostawy nie przysługiwało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu wybudowania, nabycia lub ulepszenia tych obiektów lub przysługiwało z tytułu ulepszeń obiektu, jeżeli wartość nakładów była niższa niż 30% wartości początkowej; 5) zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków, lokali i budowli trwale związanych z gruntem albo części takich budynków lub budowli, jeżeli obiekty te są zwolnione od podatku. Przepis pkt 2 i 3 stosuje się, gdy podatnikowi podatku dokonującemu dostawy przysługiwało prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu wybudowania, nabycia lub ulepszenia tych obiektów. Podatkiem naliczonym, o którym mowa w zdaniu poprzednim, jest również podatek naliczony w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Podatnik może również zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa pkt 3 i 4 (nie jest to zwolnienie obligatoryjne) i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części pod warunkiem, że dokonującym dostawy i nabycia budynku, budowli lub ich części: 1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; 2) złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy organowi podatkowemu, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Oświadczenie, to musi zawierać: 1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy; 2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, lokalu, budowli lub ich części; 3) adres budynku, lokalu, budowli lub ich części. W projekcie ustawy zrezygnowano z definicji pierwszego zasiedlenia. Od podatku zwolniono budynki, budowle lub ich części, jeśli minął pięcioletni okres liczony od daty ich wybudowania. Art. 204 Na podstawie art. 204 ustawy zwolniono dostawę na terytorium kraju: 1) ludzkich organów i mleka kobiecego; 2) krwi, osocza w pełnym składzie, komórek krwi lub preparatów krwiopochodnych - pochodzenia ludzkiego, niebędących lekami. Jest to zwolnienie obligatoryjne, wynikające z art. 132 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom Art. 205 Celem art. 205 projektu ustawy było zwolnienie od podatku dostawy na terytorium kraju złota dla Narodowego Banku Polskiego. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 206 Celem przepisu było zwolnienie dostawy towarów związanych z działalność charytatywną. W przypadku braku takiego zwolnienia, nieodpłatne przekazanie towarów podlegałoby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg. obowiązujących stawek. Zwolniono od podatku: 1) nieodpłatne przekazanie towarów na terytorium kraju przez producenta, której przedmiotem są produkty spożywcze, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, jeżeli są one przekazywane na rzecz organizacji pożytku publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje. Zwolnienie to stosuje się pod warunkiem prowadzenia szczegółowej dokumentacji przez dokonującego dostawy towarów potwierdzającej dokonanie dostawy na rzecz organizacji pożytku publicznego, z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje; 2) nieodpłatną dostawę towarów, sfinansowaną ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Za środki z bezzwrotnej pomocy zagranicznej rozumie się środki, o których mowa w art. 194 ust. 3 i 4 ustawy;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

215


3) dostawę towarów na terytorium kraju, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, z późn. zm.), dokonywaną przez organizacje pożytku publicznego, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536), zwane dalej "organizacjami pożytku publicznego", jeżeli towary te zostały nabyte przez te organizacje: a) jako darowizny rzeczowe pochodzące ze zbiórek publicznych, o których mowa w ustawie z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych (Dz. U. Nr 22, poz. 162, z późn. zm.), b) za środki pieniężne pozyskane ze zbiórek, o których mowa w przepisach wymienionych w lit. a - w przypadku gdy dostawa tych towarów jest przedmiotem działalności zaliczonej do działalności pożytku publicznego, wyodrębnionej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zwolnienie to, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się, pod warunkiem że organizacja pożytku publicznego nie narusza warunków lub zasad działania określonych w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zwolnienie to stosuje się, o ile zostały spełnione warunki wymienione w ust. 4-6. Zwolnienie nie jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, niemniej ze względów społecznych zostało utrzymane. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 207 Na podstawie art. 207 zwolniono od podatku dostawę towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, inną niż wymieniona w art. 206, wykonywane przez podmioty, których działalność jest zwolniona na podstawie art. 213, 215, 216, 217, 220 i 221, w związku z organizowaniem imprez połączonych ze zbiórką pieniędzy wyłącznie na potrzeby tej działalności zwolnionej, pod warunkiem że: 1) środki pieniężne pozyskane z tych czynności zostaną przeznaczone w całości na potrzeby tej działalności zwolnionej; 2) zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji; 3) podmioty, o których mowa w zdaniu wstępnym, nie naruszają przepisów o zbiórkach publicznych. Zwolnienie to jest obligatoryjne i jest wyrazem implementacji art. 132 ust. 1 lit o Dyrektywy 112. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art.208 Celem niniejszego artykułu było zwolnienie usługi zarządzania: 1) funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych; 2) portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych, o których mowa w pkt 1, lub ich częścią; 3) ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej; 4) otwartymi funduszami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym na podstawie tych przepisów; 5) pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych; 6) obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem rozliczeniowym utworzonymi na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, a także innymi środkami i funduszami, które są gromadzone lub tworzone w celu zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia transakcji zawartych w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych przepisów (albo w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów o giełdach towarowych), przez partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami; 7) narodowymi funduszami inwestycyjnymi w rozumieniu przepisów o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji. Przez zarządzanie rozumie się: zarządzanie aktywami, dystrybucję tyłów uczestnictwa, tworzenie rejestrów uczestników i administrowanie nimi, prowadzenie rachunków i rejestrów aktywów, przechowywanie aktywów. Zarządzanie ww. funduszami scharakteryzowano jako: 1) zarządzanie aktywami; 2) dystrybucję tyłów uczestnictwa; 3) tworzenie rejestrów uczestników i administrowanie nimi; 4) prowadzenie rachunków i rejestrów aktywów; 5) przechowywanie aktywów. Za zarządzanie ww. funduszami nie uznano natomiast: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

216


3) usług w zakresie leasingu. Zwolnienia są wyrazem implementacji art. 135 Dyrektywy 112 i są analogiczne do zwolnień wymienionych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. i wynikają z Dyrektywy 112. Art. 209 Celem przepisu było zwolnienie od podatku następujących usług finansowych: 1) usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem czynności związanych ze zbyciem towarów oraz usług nabywanych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji; 2) usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę; 3) usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę; 4) usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług; 5) czynności, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną; 6) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie; 7) usługi w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Zwolnienia, o których mowa wyżej, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Zwolnienie, o którym mowa w pkt 6, nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających: 1) tytuł prawny do towarów; 2) tytuł własności nieruchomości; 3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; 4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części; 5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Powyższe usługi nie zawsze korzystać będą ze zwolnienia. W dniu 8 listopada 2010 r. NSA w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę (sygn. akt I FPS 3/10) w sprawie włączenia kosztów ubezpieczenia do podstawy opodatkowania przedmiotu leasingu. Sąd rozważał, czy w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2011 r. w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r., podmiot świadczący usługi leasingu powinien włączyć do podstawy opodatkowania tych usług koszty ubezpieczenia przedmiotu leasingu. Zdaniem Sądu podmiot świadczący usługi leasingowe musi włączyć do podstawy opodatkowania także koszty ubezpieczenia. W przypadku usługi kompleksowej, jaką stanowi leasing, któremu towarzyszy ubezpieczenie, nie można sztucznie rozgraniczać tych usług, nawet jeśli na gruncie prawa cywilnego są to dwa odrębne świadczenia. NSA podkreślił, że chodzi o sytuacje, gdy usłudze leasingu towarzyszy usługa ubezpieczenia. Są one wtedy powiązane i mają charakter świadczenia kompleksowego. Sąd nie zgodził się także z zarzutem, iż Polska błędnie implementowała przepisy unijne o świadczeniach złożonych, i podkreślił, że orzecznictwo w tym zakresie jest ukształtowane. Według ugruntowanego orzecznictwa sądów, świadczenia złożone ze względu na ich kompleksowość należy opodatkowywać jedną stawką, przynależną do usługi wiodącej. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych nie było w tej sprawie jednolite. Stanowisko podobne do zawartego w niniejszej uchwale zawarł WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 881/08) oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 1022/09). Jednak w innym wyroku (sygn. III SA/Wa 1888/09) ten sam Sąd orzekł, że ubezpieczenie przedmiotu leasingu refakturowane przez leasingodawcę powinno być od podatku zwolnione.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

217


W wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie C-124/07 J.C.M. Beheer BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën ETS zajął stanowisko, że art. 13 część B lit. a VI Dyrektywy musi być interpretowany w ten sposób, że okoliczność, iż broker lub pośrednik ubezpieczeniowy nie pozostaje w bezpośrednim stosunku ze stronami umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, do zawarcia której się przyczynia, lecz pozostaje z nimi jedynie w pośrednim stosunku, za pośrednictwem innego podatnika, który sam pozostaje w bezpośrednim stosunku z jedną ze stron tej umowy, i z którym ów broker lub pośrednik ubezpieczeniowy jest związany umownie, nie wyklucza, by świadczone przez niego usługi były zwolnione od podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu. Zwolnienia są wyrazem implementacji art. 135 Dyrektywy 112 i są analogiczne do zwolnień wymienionych w dotychczasowym stanie prawnym. Art. 210 Celem przepisu było zwolnienie usług świadczonych na terytorium kraju, w tym także usług pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w: a) spółkach, b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi. Powyższe zwolnienie stosuje się również do świadczenia usług będących elementem usług wymienionych w ust. 1 art. 210, jeżeli są ściśle związane oraz niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej na podstawie tego przepisu. Jest to zwolnienie obligatoryjne i wynika z art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 112. Zrezygnowano z fakultatywnej możliwości wybrania opodatkowania tych transakcji, jaką przewidywał art. 137 ust. 1 lit. a) Dyrektywy. Zwolnienie jest analogiczne do zwolnień wymienionych w obecnie obowiązującej ustawie. Art. 211 Celem przepisu było zwolnienie od podatku dostawy na terytorium kraju za cenę równą wartości nominalnej znaczków pocztowych, znaków skarbowych i innych znaków tego typu, a także prowizje z tytułu dystrybucji lub zbycia znaków opłaty skarbowej. Zwolnienie to jest wyrazem implementacji art. 135 ust. 1 lit. h) Dyrektywy 112. Zwolnienie jest obligatoryjne. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 212 Zwolniono też od podatku prowadzoną na terytorium kraju działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U z 2009r., nr 201, poz. 1540 ze zm.). Regulacja jest wyrazem implementacji art. 135 ust. 1 pkt i) Dyrektywy 112 – zwolnienie obligatoryjne. Normatywna treść przepisu odpowiada rozwiązaniom zawartym w dotychczasowej ustawie. Art. 213 Celem przepisu było zwolnienie od podatku usług edukacyjnych wraz z dostawą ściśle z tymi usługami związaną, co jest wyrazem implementacji art.132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 112. Zwolniono od podatku: 1) usługi świadczone przez: c) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia lub wychowania, d) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia, świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, 2) usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym i wyższym, świadczone przez nauczycieli; 3) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 1: a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub c) finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych, 4) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

218


Zwolnienie, o którym mowa w pkt 1, 3 i 4 ma zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, wykonywanymi przez podatników świadczących usługi podstawowe. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4, nie ma zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 1, 3 i 4, lub 2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Istotne są tu przepisy art. 132 ust. 1 lit. i) oraz art. 133 Dyrektywy 112. Pierwszy z nich stanowi, że jeżeli kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone są przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie, to w świetle tej dyrektywy podlegają zwolnieniu. Jednocześnie w art. 133 Dyrektywy przewidziano, iż państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n), od spełnienia pewnych enumeratywnie wskazanych warunków. Ustawa korzysta z takiej możliwości, stanowiąc, iż zwolnienie dotyczy podmiotów objętych systemem oświaty (zdefiniowanych w art. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty9), który obejmuje jednostki zarówno publiczne, jak i niepubliczne. W wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie C-473/08 Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz przeciwko Finanzamt Dresden I ETS uznał, że wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. j) VI Dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie polegające na nauczaniu, wykonywane przez dyplomowanego inżyniera w mającym formę prywatnoprawnego stowarzyszenia instytucie kształcenia, w ramach cykli szkoleń kończących się egzaminem, dla uczestników, którzy uzyskali już przynajmniej tytuł architekta lub inżyniera po ukończeniu instytutu szkolnictwa wyższego, względnie uzyskali inne równoważne wykształcenie, może stanowić „nauczanie (…) obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką” w rozumieniu tego przepisu. Działalność inna niż w charakterze nauczyciela sensu stricto może również zostać uznana za takie nauczanie, pod warunkiem że jest wykonywana w ramach przekazywania wiedzy i umiejętności pomiędzy nauczycielem a uczniami lub studentami w zakresie edukacji szkolnej lub uniwersyteckiej. W niezbędnym zakresie do sądu krajowego należy weryfikacja, czy wszystkie z rozpatrywanych przed sądem krajowym rodzajów działalności stanowią „nauczanie” obejmujące „edukację szkolną i uniwersytecką”. Wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. j) tej samej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że w takich jak rozpatrywane przed sądem krajowym okolicznościach, wspólnik w spółce, która wniosła skargę do sądu krajowego, świadczący usługi jako nauczyciel w ramach kursów kształcenia organizowanych przez podmiot trzeci – nie może zostać uznany za osobę nauczającą „prywatnie” w rozumieniu tego przepisu. Problemem, który pojawił się w dotychczasowym stanie prawnym, było użycie w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a tej ustawy spójnika „i” w sformułowaniu „kształci i wychowuje”. Spójnika „i” nie można bowiem w tym przypadku czytać jako koniunkcji, lecz jako alternatywę. Zwrot „kształci i wychowuje” należało rozumieć jako swego rodzaju zbiór lub zakres działań, które w razie wykonywania jednego tylko z nich przez jednostkę objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty podlegają zwolnieniu. Również literalne brzmienie tego unormowania („w zakresie kształcenia i wychowania”) nie dawało podstaw do przyjęcia tezy o konieczności występowania obu czynników jednocześnie w przypadku świadczenia usługi szkoleniowej. Stąd w projekcie ustawy koniunkcje zastąpiono alternatywą i od podatku zwolniono usługi świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia lub wychowania. Pozostałe zwolnienia wymienione w przepisie są analogiczne w stosunku do zwolnień wymienionych w dotychczasowym stanie prawnym oraz w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Art. 214 Na podstawie art. 214 zwolniono od podatku usługi udzielania na terytorium kraju licencji lub upoważnienia do korzystania z licencji oraz przeniesienia autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu przepisów prawa autorskiego – w odniesieniu do programu komputerowego – bez pobrania należności na rzecz placówek oświatowych. Przez placówki oświatowe, rozumie się szkoły i przedszkola publiczne i niepubliczne, szkoły wyższe i placówki opiekuńczo-wychowawcze. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 215 W art. 215 ustawy wprowadzono zwolnienie od podatku usług kulturalnych świadczonych na terytorium kraju przez: 9

Tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., zwana dalej „ustawą o systemie oświaty”. Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

219


1) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, przy czy do tych usług stosuje się odpowiednio przepis art. 213 ust. 2 i 3; 2) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Zwolnienia, o których mowa w pkt 1, stosuje się pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności o których mowa w tym przepisie, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Ww. zwolnienia nie maja zastosowania do: 1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2) wstępu: a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego, b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych, c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym; 3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą; 4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach; 5) działalności agencji informacyjnych; 6) usług wydawniczych; 7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem art. 223; 8) usług ochrony praw. Zwolnienie jest wyrazem implementacji art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 112. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom.. Art. 216 Celem przepisu było zwolnienie od podatku usług medycznych wraz z dostawą ściśle z tymi usługami związaną, co jest wyrazem implementacji art.132 ust. 1 lit. b), c) i e) Dyrektywy 112. Zwolniono więc od podatku: 1) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze; 2) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz podmiotów leczniczych na terenie ich przedsiębiorstw, w których wykonywana jest działalność lecznicza; 3) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów: a) lekarza i lekarza dentysty, b) pielęgniarki i położnej, c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), d) psychologa; 4) świadczenie usług, o których mowa w pkt 1 i 3, jeżeli usługi te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów, o których mowa w pkt 1 i 3; 5) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez uczelnie medyczne; 6) usługi turnusów rehabilitacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, z późn. zm) świadczone na zasadach określonych w tej ustawie oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez podmioty inne niż wymienione w pkt 2; 7) usługi transportu sanitarnego; 8) zapewnienie usług personelu przez kościoły oraz związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, lub przez instytucje filozoficzne, w celu zapewnienia dla tej działalności opieki duchowej

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

220


- dla działalności o której mowa w pkt 1; 9) świadczenie usług przez techników dentystycznych w ramach wykonywania ich zawodu, jak również dostawę protez dentystycznych lub sztucznych zębów przez dentystów oraz techników dentystycznych. Zagadnieniu zwolnienia usług opieki medycznej poświęcony był wyrok ETS z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-45/01 Christoph-Dornier-Stiftung für Klinische Psychologie. Trybunał wskazał, że pojęcie „opieki medycznej” podlegającej zwolnieniu z podatku VAT, obejmuje świadczenie wszelkich usług, o których mowa w art. 13A(1)(c) VI Dyrektywy, w tym usług paramedycznych wykonywanych przez osoby niebędące lekarzami, takich jak usługi psychoterapeutyczne wykonywane przez wykwalifikowanych psychologów. W wyroku z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie C-307/01 Peter d’Ambrumenil, Dispute Resolution Serrices Ltd i Commissioners of Customs and Excise, ETS wskazał, że art. 13A(1)(c) VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie od opodatkowania VAT zgodnie z tym przepisem stosuje się do usług medycznych polegających na: prowadzeniu medycznego badania osób fizycznych dla potrzeb pracodawców lub zakładów ubezpieczeniowych, pobieraniu krwi lub innych próbek ciała dla potrzeb testów na obecność wirusów, infekcji lub innych chorób dla potrzeb pracodawców lub ubezpieczycieli, lub wydawania świadectw sprawności zdrowotnej, np. zdolności do podróżowania, gdy te usługi mają na celu głównie ochronę zdrowia osób badanych. Wskazane zwolnienie nie znajduje zastosowania w przypadku następujących usług, świadczonych w ramach wykonywanego zawodu medycznego: wydawanie świadectw o stanie zdrowia osoby dla celów takich, jak uzyskanie prawa do renty wojennej, badania medyczne prowadzone dla potrzeb sporządzenia specjalistycznego raportu medycznego o odpowiedzialności i wielkości szkody dla osób zamierzających dochodzić szkody na osobie, przygotowanie medycznych raportów następujące po wskazanych powyżej badaniach oraz medycznych raportów opartych na danych medycznych, bez przeprowadzania medycznego badania, badania medyczne prowadzone dla potrzeb sporządzenia specjalistycznych raportów medycznych dotyczących błędów w sztuce lekarskiej dla osób zamierzających wnieść pozew, przygotowanie medycznych raportów w następstwie wskazanych powyżej badań i medycznych raportów opartych na danych medycznych, bez przeprowadzania medycznego badania. W wyroku ETS z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie C-86/09 Future Health Technologies wskazano, że jeżeli czynności polegające na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na konserwacji komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania jej w celach terapeutycznych, mają jedynie zagwarantować, iż szczególny środek będzie dostępny w celu leczenia medycznego w hipotetycznej sytuacji, gdy stanie się on niezbędny, a nie służą, jako takie, diagnozowaniu, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia, to takie czynności, niezależnie od tego, czy będą rozpatrywane łącznie, czy też oddzielnie, nie są objęte zakresem pojęcia „opieka szpitalna i medyczna”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 112, ani zakresem pojęcia „świadczenie opieki medycznej”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. c tej dyrektywy. Inaczej by było, gdyby analiza krwi pępowinowej rzeczywiście miała na celu umożliwienie dokonania diagnozy lekarskiej, którą to okoliczność w razie potrzeby powinien ustalić sąd krajowy. Pojęcie transakcji „ściśle związanych” z „opieką medyczną lub szpitalną” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 112 powinno być interpretowane w ten sposób, iż nie obejmuje ono czynności takich jak te, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, polegających na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na konserwacji komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania jej w celach terapeutycznych, z którym to wykorzystaniem czynności te są jedynie ewentualnie związane i które nie jest ani rzeczywiste, ani w trakcie, ani też nie zostało jeszcze zaplanowane. W wyroku ETS z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie C-262/08 CopyGene A/S wskazano, że wykładni pojęcia działalności „ściśle związanej” z „opieką szpitalną i medyczną” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. b) VI Dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, iż nie obejmuje ono działalności takiej, jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, polegającej na pobraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu krwi pępowinowej oraz przechowywaniu komórek macierzystych zawartych w tej krwi, jeżeli opieka medyczna udzielana w warunkach szpitalnych, z którą działalność ta powiązana jest wyłącznie potencjalnie, nie jest przeprowadzona, rozpoczęta bądź też planowana. Jeżeli świadczenia banków komórek macierzystych, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, są wykonywane przez upoważniony personel medyczny, podczas gdy takie banki komórek macierzystych, mimo że posiadają, zgodnie z dyrektywą 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, zezwolenie właściwych organów opieki zdrowotnej państwa członkowskiego na przetwarzanie tkanek i komórek ludzkich, nie otrzymują w ramach publicznego systemu Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

221


zabezpieczenia społecznego żadnych środków finansowych, a koszty świadczonych przez nie usług nie są pokrywane przez publiczny system zabezpieczenia społecznego, art. 13 część A ust. 1 lit. b) VI dyrektywy nie sprzeciwia się temu, aby władze krajowe uznały, że podatnik taki jak CopyGene nie jest „inną oficjalnie uznaną placówką o podobnym charakterze jak szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. b VI dyrektywy. Jednakże nie można również interpretować tego artykułu w ten sposób, że sam w sobie wymaga on, aby właściwe władze odmówiły zrównania prywatnego banku komórek macierzystych z „oficjalnie uznaną” placówką dla celów rozważanego zwolnienia. Do sądu krajowego należy w razie potrzeby zbadanie, czy odmowa uznania dla celów zwolnienia ustanowionego w art. 13 część A ust. 1 lit. b VI Dyrektywy jest zgodna z prawem Unii, a w szczególności z zasadą neutralności podatkowej.” Powyższe zwolnienia są analogiczne do zwolnień wymienionych w dotychczasowym stanie prawnym oraz w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Art. 217 Na mocy art. 217 zwolniono od podatku usługi pomocy społecznej wraz z dostawą ściśle z tymi usługami związaną, co jest wyrazem implementacji art.132 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112. Zwolniono od podatku: 1) usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, wykonywane przez: a) regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej, b) wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę: – domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające zezwolenie wojewody, – placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjnoopiekuńcze, c) placówki specjalistycznego poradnictwa, d) inne niż wymienione w lit. a–c placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę, e) specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie; 2) usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1; 3) usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywane: a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o systemie oświaty, b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat; 5) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej. W wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. w sprawie C-415/04 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede, ETS wskazał, że art. 13 część A ust. 1 lit. g i h VI Dyrektywy w związku z ust. 2 lit. b tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług w charakterze pośrednika między osobami poszukującymi a osobami oferującymi usługę opieki nad dziećmi wykonywane przez podmiot prawa publicznego lub podmiot uznany przez zainteresowane państwa członkowskie za mający charakter społeczny, może podlegać zwolnieniu na mocy ww. przepisów wyłącznie w przypadku, gdy: –sama usługa opieki nad dziećmi spełnia przesłanki zwolnienia przewidziane na mocy tych przepisów; –charakter i jakość usługi jest tego rodzaju, że rodzice nie mieliby możliwości uzyskania usługi o podobnej wartości bez skorzystania z usług świadczonych przez taki podmiot; –głównym celem tych ostatnich usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla instytucji poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, objętych podatkiem od wartości dodanej. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 218 Przepis ma na celu zwolnienie od podatku świadczone na terytorium kraju usługi zakwaterowania: 1) w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków szkół prowadzących te bursy i internaty; 2) w domach studenckich świadczone na rzecz studentów i doktorantów uczelni prowadzących te domy studenckie;

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

222


3) świadczone na rzecz uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1 i 2, pod warunkiem że szkoły lub uczelnie mają z tymi podmiotami zawarte umowy dotyczące zakwaterowania swoich uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów; 4) usługi zapewnienia personelu przez instytucje filozoficzne, kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, dla działalności o której mowa w pkt 1 i 3, w celu zapewnienia opieki duchowej. 5) usługi obozów, kolonii lub usługi o podobnym charakterze, organizowane przez szkoły i inne jednostki objęte ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm, świadczone wyłącznie na rzecz dzieci i młodzieży z tych szkół i jednostek. Przedmiotowe zwolnienie jest wyrazem implementacji art. 135 ust. 1 lit l oraz ust. 2 lit. a) Dyrektywy 112. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom zawartym w obecnie obowiązującej ustawie. Art. 219 Przepis ma na celu zwolnienie od podatku usług pocztowych oraz dostawy towarów ściśle z tymi usługami związanymi. Zwolnienie ma zastosowanie jedynie do operatora obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych. Jest to zwolnienie obligatoryjne, wymienione w art. 132 ust. 1 lit. a Dyrektywy 112. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom zawartym w obecnie obowiązującej ustawie. Art. 220 W art. 220 zwolniono od podatku usługi świadczone przez kościoły i związki wyznaniowe wraz z dostawą ściśle z tymi usługami związaną, co jest zgodne z postanowieniami art.132 ust. 1 lit. k) Dyrektywy 112. Zwolniono od podatku usługi oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, realizowane przez: 1) kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych; 2) organizacje powołane do realizacji celów o charakterze politycznym, związkowym, patriotycznym, filozoficznym, filantropijnym lub obywatelskim – w zakresie interesu zbiorowego swoich członków, wykonywane na rzecz ich członków w zamian za składki, których wysokość i zasady ustalania wynikają z przepisów statutowych tych podmiotów, pod warunkiem że podmioty te nie są nastawione na osiąganie zysków, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji. Powyższe zwolnienia są analogiczne do zwolnień wymienionych w obecnie obowiązującej ustawie. Art. 221 Przepis ma na celu zwolnienie od podatku usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, co jest wyrazem implementacji art.132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 112. Zwalnia się więc od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że: 1) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim, 2) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków, 3) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. Zwolnienia te stosuje się pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności o których mowa w tym przepisie, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. W wyroku z dnia 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07 ETS uznał, że art. 13 część A ust. 1 lit. m) VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w kontekście osób uprawiających sport obejmuje on także usługi świadczone osobom prawnym i stowarzyszeniom niemającym osobowości prawnej, jeżeli usługi te są ściśle związane z uprawianiem sportu i są konieczne do jego uprawiania, są świadczone przez organizacje niemające celu zarobkowego, a faktycznymi beneficjentami tych usług są osoby uprawiające sport. Wyrażenie „określone usługi ściśle związane z uprawianiem sportu” zawarte w art. 13 część A ust. 1 lit. m VI Dyrektywy

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

223


nie uprawnia państw członkowskich do ograniczenia zakresu zwolnienia przewidzianego w tym przepisie wobec odbiorców danych usług. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 222 Przepis ma na celu zwolnienie od podatku usług świadczonych przez niezależne grupy osób na rzecz swoich członków, i jest implementacją art.132 ust.1 pkt l Dyrektywy 112. Zwolniono od podatku usługi świadczone przez niezależne grupy osób, na rzecz swoich członków, których działalność jest zwolniona od podatku lub w zakresie której członkowie ci nie są uznawani za podatników, w celu świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności zwolnionej lub wyłączonej od podatku, w przypadku gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków zwrotu kosztów do wysokości kwoty indywidualnego udziału przypadającego na każdego z nich w ogólnych wydatkach tych grup, poniesionych we wspólnym interesie, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji. W wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-407/07 Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing przeciwko Staatssecretaris van Financiën ETS uznał, że wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. f VI Dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych przesłanek wskazanych w tej regulacji, świadczenie usług na rzecz ich członków przez niezależne grupy, korzysta ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, nawet jeśli usługi te są świadczone na rzecz jednego lub kilku rzeczonych członków. Powyższe zwolnienia są analogiczne do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 223 Przepis ma na celu zwolnienie od podatku usług świadczonych na terytorium kraju związanych z realizacją zadań radiofonii i telewizji. Zwolnienie znajdzie zastosowanie, jeśli usługi te świadczone będą przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, z wyłączeniem: 1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2) usług w zakresie produkcji filmów reklamowych i promocyjnych; 3) usług reklamowych i promocyjnych; 4) działalności agencji informacyjnych. Jest to zwolnienie obligatoryjne zawarte w art. 132 ust. 1 lit. q) Dyrektywy 112 . Powyższe zwolnienia są analogiczne do dotychczasowego stanu prawnego. Art. 224 Na mocy tego przepisu zwolniono od podatku następującą działalność charytatywną: 1) nieodpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, które uprzednio zostały sfinansowane ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. 2) usługi o podwyższonej opłacie świadczone na terytorium kraju, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), świadczone w celu zebrania środków pieniężnych w trakcie zbiórki publicznej organizowanej przez organizację pożytku publicznego, z wyjątkiem usług przedpłaconych. Stosowanie ww. zwolnień uzależnione jest od szczegółowych warunków wymienionych w tym przepisie. Normatywna treść przepisu odpowiada dotychczasowym rozwiązaniom. Art. 225 Art. 225 zwalnia od podatku: 1) czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych; 2) usługi świadczone pomiędzy: a) jednostkami budżetowymi, b) samorządowymi zakładami budżetowymi, c) jednostkami budżetowymi i samorządowymi zakładami budżetowymi - z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 145-158, 180 i 181 załącznika nr 2 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej. Powyższe zwolnienie było dotychczas umieszczone w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 4 kwietnia 2011 r. do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Projekt ustawy zakłada przeniesienie tego zwolnienia bezpośrednio do ustawy. Art. 226

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

224


Na podstawie art. 226 projektu, zwolniono od podatku świadczenie usług międzynarodowego przewozu drogowego polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państw trzecich, które nie pobierają podatków lub opłat o podobnym charakterze od przewozów osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium kraju, przez podatników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania lub pobytu poza terytorium kraju. Powyższe zwolnienie było dotychczas umieszczone w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Projekt ustawy zakłada przeniesienie tego zwolnienia bezpośrednio do ustawy. Art. 227 Na mocy art. 227 zwolniono od podatku następujące usługi związane z nieruchomościami, wykonywane na terytorium kraju: 1) czynności wykonywane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków spółdzielni będących właścicielami lokali mieszkalnych lub na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych; 2) czynności wykonywane na rzecz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych, za które są pobierane opłaty zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, z późn. zm.); 3) usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe, z wyłączeniem usług związanych z zakwaterowaniem (symbol PKWiU 55); 4) dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów; 5) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste przeznaczonych na cele rolnicze; 6) usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 68.32.11.0 i PKWiU ex 68.32.12.0). Zwolnienia te miały swój odpowiednik w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. oraz w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Art. 228 -230 Na mocy art. 228 ustawy zwolniono od podatku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów: 1) do których miałyby zastosowanie przepisy art. 204, 205, 209 ust. 1 pkt 6; 2) których import na warunkach określonych w przepisach dotyczących importu towarów byłby zwolniony od podatku; 3) które zostały objęte na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju. Zwolniono się także wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przemieszczonych na terytorium kraju przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz w przypadku, gdy na tych towarach mają zostać na terytorium kraju wykonane usługi na rzecz tego podatnika. Zwolnienie to stosuje się, pod warunkiem że towary po wykonaniu usług zostaną przemieszczone niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 90 dni, czasowo na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione, w celu wykonania na tych towarach usług, przed przemieszczeniem ich na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione. Celem art. 230 było zwolnienie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wprowadzanych do składu celnego, pod warunkiem że: 1) towary przeznaczone są do odprzedaży w składzie celnym podatnikowi; 2) towary znajdują się pod dozorem celnym i zostały ujęte w ewidencji towarowej, prowadzonej zgodnie z odrębnymi przepisami; 3) podatnik złoży najpóźniej w terminie określonym do złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, do których ma zastosowanie ust. 1, informację o skorzystaniu ze zwolnienia od podatku; informacja powinna określać wartość towarów objętych tym zwolnieniem. Zwolnienia te miały swój odpowiednik w dotychczasowym stanie prawnym.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

225


Podrozdział 4. Zwolnienie importu towarów. Zwolnienia w imporcie towarów są zgodne z postanowieniami dyrektyw 69/169/EWG, 83/181/EWG i 2006/79/WE. Co do zasady zwolnienia te odpowiadają zwolnieniom celnym obowiązującym w Unii Europejskiej. Art. 231 Przepis art. 231 zawiera w ust.1 katalog towarów, których import zwolniony jest z podatku od towarów i usług. Przepis ten wskazuje na zwolnienia przedmiotowe od podatku, enumeratywnie je wymieniając. I tak, zwolnione od podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów są: 1) towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, 2) towary objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, 3) złoto importowane przez Narodowy Bank Polski, 4) towary powracające z terytorium państwa trzeciego, 5) towary związane z przemysłem rybołówstwa morskiego, w stanie nieprzetworzonym lub po zakonserwowaniu, dostarczane do portów w celu dokonania dostawy, 6) ludzkie organy i mleko kobiece, 7) krew, osocze w pełnym składzie, komórki krwi, preparaty krwiopochodne pochodzenia ludzkiego, 8) waluty, banknoty i monety będące prawnym środkiem płatniczym, 9) towary dostarczane przez siły zbrojne państw będących sygnatariuszami Traktatu Północnoatlantyckiego, 10) gaz w systemie gazowym i energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, 11) towary objęte: a) procedurą tranzytu, składu celnego, przetwarzania pod kontrolą celną, w rozumieniu przepisów celnych, b) procedurą dopuszczenia do obrotu uprzednio wywiezionych w ramach procedury uszlachetniania biernego, jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów, a naprawa dokonywana jest nieodpłatnie w wykonaniu umowy gwarancyjnej - ze wskazaniem jednak, że na podstawie przepisów celnych nie powstał wobec nich obowiązek uiszczenia cła. Przepis ust. 2 tego artykułu wskazuje, iż jeżeli na podstawie przepisów celnych powstaje obowiązek uiszczenia cła, w takiej sytuacji nie stosuje się zwolnień dotyczących towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, dotyczących towarów objętych procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, dotyczących towarów związanych z przemysłem rybołówstwa morskiego, w stanie nieprzetworzonym lub po zakonserwowaniu, dostarczanych do portów w celu dokonania dostawy. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu art. 231 jest skonkretyzowanie towarów, których import korzysta ze zwolnienia z podatku. Jako że zwolnienia są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania winny być w ustawie wymienione enumeratywnie, nie pozostawiając pola do dowolnych interpretacji. Art. 232 W art. 232 wprowadzono definicje pojęć powtarzających się w podrozdziale 4 dotyczącym zwolnienia importu towarów. Zdefiniowano tutaj następujące pojęcia: 1) napoje alkoholowe, 2) tytoń i wyroby tytoniowe, 3) rzeczy osobistego użytku. W przepisie tym wskazano również zasady przeliczania kwot wyrażonych w euro orz zasady zaokrąglania do pełnych złotych. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest skonkretyzowanie słownika pojęć dla potrzeb stosowania przepisów wprowadzających zwolnienie od podatku od towarów i usług. Art. 233 Przepis art. 233 w ust.1 przewiduje zwolnienie z podatku importu towarów, w sytuacji gdy miejscem przeznaczenia importowanych towarów jest terytorium innego państwa członkowskiego, a ich wywóz z terytorium kraju tych towarów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W ust. 2 tego artykułu wskazuje się warunki konieczne do skorzystania ze zwolnienia.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

226


Przepis ust. 3 tego artykułu nakazuje importerowi przedstawienie właściwemu organowi podatkowemu dokumentów potwierdzających wykazanie w informacji podsumowującej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w ramach której dokonywany jest wywóz towarów. Przepis ust. 4 reguluje sytuację, w której nie jest możliwe dokonanie identyfikacji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w ramach której dokonywany jest wywóz towarów. W tej sytuacji importer winien przedstawić zaświadczenie wydane przez właściwy organ podatkowy potwierdzające złożenie przezeń informacji podsumowującej w zakresie tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Przepis ust. 5 tego artykułu reguluje kwestię stosowania warunku złożenia zabezpieczenia kwoty podatku, który nie został uiszczony. Przepis ust. 6 tego artykułu reguluje zasady pokrywania z zabezpieczenia kwoty nieuiszczonego podatku z tytułu importu towarów. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. W stosunku do obecnego stanu prawnego przepis ten stanowi przeniesienie regulacji znajdujących się w rozporządzeniu wykonawczym. Ma to służyć większej przejrzystości i jasności regulacji dotyczącej przedmiotowej materii. Celem tego przepisu jest wskazanie ogólnych zasad zwolnień importu towarów w przypadku, gdy miejscem przeznaczenia tych towarów jest terytorium innego państwa członkowskiego i wywóz z terytorium kraju tych towarów nastąpi w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów Art. 234 Przepis art. 234 reguluje w ust. 1 zwolnienie od importu rzeczy osobistego użytku należących do osoby przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju przy spełnieniu dodatkowych warunków związanych z używaniem tych rzeczy w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, używaniem tych rzeczy na terytorium kraju, miejscem zamieszkania osoby fizycznej na terytorium państwa trzeciego oraz zakazem zbycia i odstąpienia tych rzeczy tak odpłatnego jak i nieodpłatnego przez wskazany okres. W ust. 2 wskazuje się, że omawianego zwolnienia nie stosuje się do napojów alkoholowych, tytoniu i wyrobów tytoniowych. Przepis ust. 3 tego artykułu zawiera ograniczenie omawianego zwolnienia, wskazujące, że towary, podlegają zwolnieniu od podatku pod warunkiem, że zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę uprawnioną do zwolnienia od podatku, miejsca zamieszkania na terytorium kraju. W ust. 4 wskazuje się, że towary zwalniane na podstawie art. 234 przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania o tym organu celnego, gdyż w przeciwnym wypadku towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu odstąpienia od wskazanego wyżej zakazu, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej przez organ celny dla tego dnia. Przepis ust. 5 tego artykułu dopuszcza również zwolnienie od podatku towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu przed dniem przeniesienia przez tę osobę miejsca zamieszkania na terytorium kraju jeżeli osoba ta zobowiąże się do przeniesienia miejsca zamieszkania n terytorium kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi celnemu takiego zobowiązania oraz zostanie złożone zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. W ust. 6 wskazuje się, że zwolnienie od podatku, stosuje się także do importu rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej, która miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres krótszy niż 12 miesięcy, ale nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że nie miała wpływu na skrócenie okresu tego zamieszkania; jak też w przypadku gdy osoba przesiedlająca się, nie zachowała terminu określonego w ust. 3, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem tego przepisu jest określenie zakresu zwolnienia od podatku towarów wprowadzanych na obszar celny Unii Europejskiej w związku z przesiedleniem się osoby fizycznej na terytorium kraju na pobyt stały. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od zwolnienia od cła. Art. 235 Przepis art. 235 reguluje w ust. 1 zwolnienie od importu rzeczy osobistego użytku należących do osoby przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju w związku z zawarciem związku małżeńskiego. Założeniem dodatkowym jest posiadanie przez tę osobę miejsca zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę tego miejsca. Przepis ust. 2 tego artykułu reguluje zwolnienie od importu prezentów ślubnych takiej osoby, jeżeli wartość poszczególnych prezentów nie jest wyższa niż kwota w złotych polskich będąca równowartością 1 000 euro.

Projekt ustawy o podatku od towarów i usług. Wersja z dnia 15 września 2011 r.

227


W ust. 3 wskazuje się, że omawianego zwolnienia nie stosuje się do napojów alkoholowych, tytoniu i wyrobów tytoniowych. Przepis ust. 4 tego artykułu zawiera ograniczenie omawianego zwolnienia, wskazujące, że towary, podlegają zwolnieniu od podatku pod warunkiem, że zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 4 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego przez osobę uprawnioną do zwolnienia od podatku, z dodatkowym udokumentowaniem zawarcia związku małżeńskiego. Przepis ust. 5 tego artykułu dopuszcza również zwolnienie od podatku towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu przed ustalonym dniem zawarcia związku małżeńskiego, nie wcześniej jednak niż 2 miesiące przed tym dniem, jeżeli zostanie złożone zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. W ust. 6 wskazuje się, że towary zwalniane na podstawie art. 234 przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania o tym organu celnego. W przeciwnym wypadku towary te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu odstąpienia od wskazanego wyżej zakazu, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej przez organ celny dla tego dnia. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem tego przepisu jest uregulowanie zwolnienia od podatku rzeczy osobistego użytku osób przybywających na terytorium kraju w związku z zawarciem związku małżeńskiego, jak również zwyczajowo ofiarowanych prezentów ślubnych. Art. 236 Przepis art. 236 w ust.1 przewiduje zwolnienie od podatku importu rzeczy pochodzących ze spadku otrzymanych przez osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium kraju, lub prowadzącą działalność niedochodową osobę prawną posiadającą siedzibę na terytorium kraju. Przepis ust. 2 tego artykułu reguluje, w jakich sytuacjach nie stosuje się zwolnienia. Przepis ust. 3 tego artykułu wskazuje okoliczności, kiedy zwolnienie może mieć zastosowanie – jeżeli rzeczy, których import ma podlegać zwolnieniu od podatku, zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 2 lat, od dnia ostatecznego nabycia spadku przez osobę uprawnioną. Przepis treścią normatywną odpowiada dotychczasowym regulacjom. Celem przepisu jest objęcie zwolnieniem od podatku towarów wchodzących w skład masy spadkowej, przywożonych na terytorium kraju spoza Unii Europejskiej. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od zwolnienia od cła. Art. 237 Przepis art. 237 przewiduje w ust. 1 zwolnienie od podatku importu wyposażenia, materiałów szkolnych i innych artykułów stanowiących zwykłe wyposażenie pokoju studenta lub ucznia, należących do osoby przybywającej na terytorium kraju w celu nauki, jeżeli są one wykorzystywane na potrzeby osobiste tego studenta lub ucznia. W ust. 2 zos