Page 1

herman de vries & Henk Peeters

Lu Xinjian & Annesas Appel


Lu Xinjian, New York no. 3 (Madison Square Garden), 2009. Acrylic on canvas, 135 x 170 cm. Deatail, magnified, see page 76-77 for full picture.


nulnu expositie/exhibition | Nieuw Dakota Amsterdam, 11/10/2015 – 08/11/2015


4000 a.d. when science and art are entirely melted together to something new when the people will have lost their remembrance and thus will have no past, only future. when they will have to discover everything every moment again and again when they will have lost their need for contact with others‌

‌then they will live in a world of only colour, light, space, time, sounds and movement then colour light space time sounds and movement will be free no music no theatre no art no there will be sound colour light space time movement Stanley Brouwn Derived from: J. Bernlef & K. Schippers, Een cheque voor de tandarts, Amsterdam, 1967. Originally published in an edition on occasion of the international avant garde festival Bloomsday 1964 in Frankfurt, published by Die Galerie (1964).


Lu Xinjian & Annesas Appel herman de vries & Henk Peeters

expositie/exhibition, Nieuw Dakota Amsterdam, 11/10/2015 – 08/11/2015

yccahier2 | ycca centre for contemporary art | october 2015


ycca, yssel centre for contemporary art – opgericht in november 2011 – stelt zich ten doel de positie en ontwikkeling van onderzoekende, vooruitstrevende beeldende kunst in ons land te versterken door onder meer onderzoek, voorlichting, archiefvorming, collectievorming, advies, educatieve projecten, voorstellingen en exposities. ycca richt zich op hedendaagse kunstvormen die zich onderscheiden door de toepassing van ongebruikelijke materialen en media, van techniek, licht, geluid en beweging en door de combinatie van beeldende kunst met wetenschap, literatuur, performance, mode, dans. Gedurfde kunst met een internationaal karakter en maatschappelijke betrokkenheid. ycca laat zich in het bijzonder inspireren door het werk van de Nul/ZERO-beweging.

ycca

yssel centre for contemporary art

ycca, yssel centre for contemporary art – founded in november 2011– aims to strengthen the position and development of investigative, progressive visual art through research, information, forming archives, forming collections, advice, educational projects, performances and exhibitions. ycca focuses on contemporary art forms that have distinguished themselves through the application of unusual concepts, materials and media, technology, light, sound and motion, and through the combination of visual art with science, literature, performance, fashion and dance. ycca is particularly inspired by the work of the Nul/ZERO.


inhoud

contents

Inhoud

Contents

7 7 11

Voorwoord

7 7 11

Foreword

12

Nulnu, de permanente betekenis van Nul en ZERO

12

Nulnu, the permanent significance of Nul and ZERO

24 24

Lu Xinjian

24 24

Lu Xinjian

32 36 36 40

49 52

Bestuur ycca Van de curator

De gecodeerde steden van Lu Xinjian Curriculum Vitae Lu Xinjian

Annesas Appel

De algoritmes van Annesas Appel De taal van een lijn. Vibeke Mascini in gesprek met Annesas Appel Metamorphosis, 2015 Curriculum Vitae Annesas Appel

32 36 36 40

49 52

Board ycca By the curator

The coded cities of Lu Xinjian Curriculum Vitae Lu Xinjian

Annesas Appel

The algorithms of Annesas Appel The language of a line. Vibeke Mascini in conversation with Annesas Appel Metamorphosis, 2015 Curriculum Vitae Annesas Appel

54

herman de vries

54

herman de vries

61

Henk Peeters tastbaar

61

Henk Peeters tangible

69 70 82 96 99

Tentoongestelde kunstwerken

69 70 82 96 99

Exhibited artworks

102

Lu Xinjian Annesas Appel herman de vries Henk Peeters

Colofon

102

Lu Xinjian Annesas Appel herman de vries Henk Peeters

Colophon

nulnu | 5


Loyens & Loeff is hoofdsponsor van de tentoonstelling nulnu Loyens & Loeff is the main sponsor of the nulnu exhibition

www.loyensloeff.com


voorwoord

foreword

Voorwoord

Foreword

Voorwoord bestuur ycca

Foreword board ycca

De Stichting yssel centre for contemporary art, ycca, is een burgerinitiatief dat in november 2011 werd gestart. Het was midden in de bankencrisis. Financiële zekerheden en vrijheid van geestelijke waarden hadden het bikkelhard te verduren. Kunst en cultuur leken tegen de muur gezet. Vooral nieuwe initiatieven hadden het zwaar. Sommige partijen riepen op om hiervoor alle subsidies stop te zetten. Daarom stelde ycca zich tot doel om juist aan de positie van deze kunst ondersteuning te verlenen door archief- en collectievorming, symposia, voorstellingen en exposities. Ycca laat zich in het bijzonder inspireren door het werk van de Nul/ZERO-beweging, de laatste echte avant-gardebeweging in de vorige eeuw die in reactie op het expressionisme in de jaren 50 opkwam en zich in de daarop volgende decennia onder de vele tendenzen begaf van het Nouveau Realisme. Het was vooral haar benadering van de wereld, van de alledaagsheid van het leven, de omgeving, de natuurwetenschappen, de techniek en de betreding van het heelal, die toen tot de verbeelding sprak maar tevens opriep tot grote woede. Want deze nieuwe kunst bracht de werkelijkheid direct, zonder commentaar of poëtische omhaal, in het museum. Het was de abstractie van de werkelijkheid. Niet de abstrahering van een gedachte, droom of emotie maar van wat was waargenomen, niet meer dan dat: de werkelijkheid zelf in zijn meest kernachtige verschijning. Jan Schoonhoven, de kunstenaar van het witte grid, die ook tot de groep behoorde, bracht het in 1964 als volgt onder woorden: ‘De belangrijkste taak van ZERO is de werkelijkheid in essentie te tonen, de werkelijke werkelijkheid van materialen, van gelokaliseerde dingen in geïsoleerde duide-

The yssel Center for Contemporary Art Foundation, ycca, is a citizen initiative that was started in November 2011. It was in the middle of the banking crisis. Financial certainties and freedom of intellectual values suffered a great deal. Art and culture seemed to be pressed up against the wall. New initiatives, in particular, had a hard time. Some parties called for all subsidies awarded to them to be withdrawn. That’s whyycca made it its purpose to provide support to the position of this art through symposia, performances and exhibitions and forming archives and collections. Ycca is especially inspired by the work of the Nul/ZERO movement, the last true avant-garde movement in the previous century which emerged in response to the expressionism of the ’50s and which in the decades following associated with the many tendencies of Nouveau Realism. It was mainly its approach to the world – the everydayness of life, the surroundings, the physics, the technologies, and the launch into the universe – that appealed to the imagination at the time yet simultaneously evoked great anger. For this new art brought reality directly into the museum, without commentary or poetical ado. It was the abstraction of reality. Not the abstractification of a thought, a dream or emotion, but of what was perceived, no more than that: reality itself in its most concise appearance. Jan Schoonhoven, the artist of the white grid who also belonged to the group, summed it up in 1964 as follows: ‘The most important task of ZERO is to show reality in its essence, the real reality of materials, of localised things in isolated clarity. The method of zero is determined by its starting point. ZERO does not intend to create a new form. The form is given in advance through the isolated nulnu | 7


nulnu, de permanente betekenis van Nul en ZERO

nulnu, the permanent significance of Nul and ZERO

Nulnu, de permanente betekenis van Nul en ZERO

Nulnu, the permanent significance of Nul and ZERO

Petri Leijdekkers1

Petri Leijdekkers1

Nulnu is een expositie waarin werk van Annesas Appel en Lu Xinjian wordt getoond samen met dat van de twee Nederlandse Nul kunstenaars Henk Peeters en herman de vries. Appel en Lu zijn relatief jonge kunstenaars uit respectievelijk Haarlem en Shanghai die de attitude hebben van Nul/ZERO, studieus, onderzoekend, ondernemend en gedurfd. Met als opzet een zakelijke registratie van de wereld waarin ze leven. Door hun werk te tonen wil ycca de voortdurende waarde van het concrete beeld van Nul/ ZERO samenvatten en de tijdloosheid van haar werkelijkheidsverbeelding nogmaals laten zien. Deze beleving zit hem niet alleen in de esthetische vorm maar vooral in het grensoverschrijdende experiment met de disciplines, dat gedurende de jaren 60 in Europa en de Verenigde Staten plaatsvond. Behalve ZERO met Otto Piene, Heinz Mack en Günther Uecker en Nul met Armando, Henk Peeters, Jan Schoonhoven, Jan Henderikse en herman de vries, waren er Azimuth met o.a. Fontana en Manzoni en het Nouveau Réalisme dat in 1960 door Pierre Restany en Yves Klein in Parijs werd opgericht en waartoe ook Arman, Martial Raysse, Daniel Spoerri en Jean Tinguely behoorden2 en stromingen als het sterk op Dada gerichte Fluxus met haar happenings, events en concerten en de opvatting dat iedereen een kunstenaar is. Arte Povera, Conceptuele Kunst en Minimal Art, zowel in de Verenigde Staten als Europa, bouwden daarop voort met kunstenaars als George Maciunas, Wolf Vostell en Joseph Beuys, Stanley Brouwn, Wim T. Schippers en Paul Panhuijsen, Iannis Koenel-

Nulnu is an exhibition which shows work by Annesas Appel and Lu Xinjian together with the work of two Dutch Nul artists, Henk Peeters and herman de vries. Appel and Lu are relatively young artists, respectively from Haarlem and Shanghai, who embody the attitude of Nul/ZERO, studious, investigative, entrepreneurial and daring, aiming at a business-like registration of the world in which they live. In showing their work, ycca wants to recapitulate the continual value of the concrete image of Nul/ZERO, showing once more the timelessness of its representation of reality. This experience is not only encompassed in the aesthetical form but in particular in the cross-disciplinary experimentation that took place in the ’60s in Europe and the United States. Besides ZERO with Otto Piene, Heinz Mack and Günther Uecker and Nul with Armando, Henk Peeters, Jan Schoonhoven, Jan Henderikse and herman de vries, there was Azimuth with Fontana and Manzoni, among others, and Nouveau Realism which

12 | nulnu

From left to right Heinz Mack, Otto Piene and Günther Uecker. Photo ZERO foundation.


nulnu, de permanente betekenis van Nul en ZERO

lis en Anselmo, John Baldassari, Sol Lewitt, Donald Judd, Agnes Martin, Richard Serra, Richard Long, Robert Smithon en Walther de Maria, stuk voor stuk bekende namen. In Nederland behoorde ook Peter Struycken tot die nieuwe artistieke orde die de toepasbaarheid van beeldende kunst op systematische wijze onderzocht. Zijn geometrische vormen waren schoon en helder. Na een periode lang met door de dobbelsteen bepaalde toevalsreeksen te hebben gewerkt, was hij niet lang daarna in Nederland een van de eerste kunstenaars die zijn vorm- en kleurenreeksen met behulp van een computerprogramma bepaalde. De jaren 60 vormden een tijd van omwenteling, zowel politiek als cultureel. De nieuwe opvattingen hadden tot gevolg dat het expressionistische ego van de kunstenaar plaatsmaakte voor een meer cognitief en intellectueel gerichte houding waarin techniek, herhaling, taal en onderzoek dé belangrijkste factoren waren. ZERO was geen groep, geen stijl. Het was een mentaliteit, met na al het oorlogsgeweld behoefte aan stilte. ‘De oorlog wekte verlangen naar stilte, vrijheid, rust en de behoefte om zich kalm te laten doordringen van het ritme van de schepping, het altijd durende; het oog werd erdoor naar de hemel geleid, naar de sterren en de ongerepte gebieden. Zo ontstond de grote quarantaine, ZERO, de stilte voor de storm, de fase van een kalm en opnieuw gevoelig worden.’ zei Otto Piene, toen hem naar de oorprong van de beweging werd gevraagd. De nieuwe kunstenaars experimenteerden met toeval en herhaling, bewegende kunst, licht en wetenschap, tekst, beeld, kleur en mathematische delen waarin ze de wetten en autonomie van het kunstwerk onderzochten. En ze namen de vrijheid om de traditionele

nulnu, the permanent significance of Nul and ZERO

was founded by Pierre Restany and Yves Klein in Paris in 1960, and to which Arman, Martial Raysse, Daniel Spoerri and Jean Tinguely also belonged2, plus movements such as the strongly Dada-oriented Fluxus with its happenings, events and concerts and the view that everyone is an artist. Arte Povera, Conceptual Art and Minimal Art, both in the United States and Europe, built on this with artists such as George Maciunas, Wolf Vostell and Joseph Beuys, Stanley Brouwn, Wim T. Schippers and Paul Panhuysen, Jannis Kounellis and Anselmo, John Baldessari, Sol LeWitt, Donald Judd, Agnes Martin, Richard Serra, Richard Long, Robert Smithson and Walter de Maria, famous names one by one. In the Netherlands, Peter Struycken also belonged to this new artistic order, which in a systematic manner investigated the applicability of fine art. His geometric forms were clean and clear. After spending a period of time working with the dice-determined coincidence series, he was soon to be one of the first artists in the Netherlands who determined his form and colours series with the aid of a computer programme. The ’60s formed a time of radical change, both politically and culturally. New beliefs resulted in the expressionistic ego of the artist making way for a more cognitive and intellectually focused attitude in which technology, repetition, language and research were the most important factors. ZERO was not a group, not a style. It was a mentality, with a need for silence after all the acts of war. ‘The war evoked a desire for silence, freedom, quiet and the desire to allow oneself to be calmly permeated by the rhythm of creation, the perpetual; it led the eye up towards the heavens, to the stars and the unspoilt areas. That’s how the great quarantine emerged, ZERO, the silence before the storm, nulnu | 13


陆新 Lu Xinjia


新建

an


de gecodeerde steden van Lu Xinjian

the coded cities of Lu Xinjian

De gecodeerde steden van Lu Xinjian

The coded cities of Lu Xinjian

Petri Leijdekkers1

Petri Leijdekkers1

Misschien geeft zijn brede achtergrond (hij studeerde grafische vormgeving en illustratie in China en daarna industrieel ontwerp en digitale media in Nederland) hem de ruimte waar zijn werk sterk van getuigt. In elk geval besloot hij om zich niet te houden aan de toegepaste specialismen waarin hij werd opgeleid, maar een carrière als vrij schilder te maken. Het werden grote monochrome schilderijen met ritmische lijntjes waar de beschouwer zich al zwevend voor bevindt. Werken die met behulp van Google Earth vanaf grote hoogte zijn bepaald. Het zijn steden. In golvende banen en stuwende lijntjes, hoekig of rond, tonen ze de ontwikkeling van hun groei. Door de monochrome ruimte en ritmische herhaling geven de werken aan de beschouwer alle vrijheid om aan elk schilderij zijn eigen invulling te geven. Behalve de titel is er geen dwingende richting, geen obstakel, geen gegeven feit, dan alleen de kleur en krioelende aantal streepjes.

Perhaps his broad background (he studied Graphic Design and Illustration in China and afterwards Industrial Design and Digital Media in the Netherlands) gives him the space which is so evident in his work. In any case, he chose not to stick to the applied specialisms he was trained for, but instead to establish a career as an autonomous painter. They became large monochrome paintings with rhythmic lines, which the viewer finds himself swaying in front of. Works determined from a great height with the aid of Google Earth. They are cities. In undulating lanes and propelling little lines, angular or round, they show the development of their growth. Through the monochrome space and rhythmic repetition, the works offer the viewer a complete freedom to give their own interpretation to each painting. Apart from the title, there is no compelling direction, no obstacle, no given fact, other than the colour and the swarming number of stripes.

Sinds 2011 is Lu Xinjian, die zelf in Shanghai woont en werkt, gefascineerd door de structuur en groeibewegingen waarlangs een stad tot stand komt en de beeldverschillen die hierdoor tussen steden als bijvoorbeeld Amsterdam, Helsinki, Kyoto, Manhattan, Moskou, VenetiĂŤ, Berlijn en zijn eigen stad zijn ontstaan. Hij verwerkt die in een abstract idioom, in een iconografie die door een monochroom kleurgebruik en de vele kleine lijntjes wordt bepaald. De structuur van deze beelden legt hij vast in de computer. Met een speciaal voor het doel gemaakte plotter brengt hij ze over op het doek. In de kleurkeuze laat hij zich leiden door de culturele codes waar een stad mee is vergroeid, door 24 | nulnu

Since 2011 Lu Xinjian, who lives and works in Shanghai, has been fascinated by the structure and movements of growth by which a city comes into being, and the visual differences that emerge between cities such as Amsterdam, Helsinki, Kyoto, Manhattan, Moscow, Venice, Berlin and his own city. He processes them in an abstract idiom, in an iconography that is determined through a monochrome use of colour and the multiplicity of little lines. He fixes the structure of these images in the computer. He transfers them onto canvas with a plotter specially designed for this purpose. With regards to the choice of colour, he allows himself to be guided by the cultural codes that a city is fused with, by its heraldry and banners


de gecodeerde steden van Lu Xinjian

haar heraldiek en vaandels of door de kleur van de bedrijfsidentiteit van de opdrachtgever. De lijntjes vullen all over het gehele vlak en vormen een ritme van cirkels, hoeken, schichten, zigzaggen en krommen die als in een stroom elk schilderij – dus elke stad – van een gezicht voorzien. Hij noemt de werken City DNA omdat ze volgens hem de aard van de stad zichtbaar maken, haar groei, vorm en ruimtelijke wezen, die door haar volstrekt eigen omgeving en gesteldheid gedurende de vaak vele eeuwen, vorm kregen. Wat we in het monochrome veld zien, is het DNA van de stad, de stedelijke vormontwikkeling van eeuwen. Kleine deeltjes die door iets wezenlijks gevormd zijn, een rivierbocht, een rots, een kustlijn, de gevolgen van een ramp of een schema dat voortsproot uit het menselijk brein.

the coded cities of Lu Xinjian

or by the colour of the client’s corporate identity. The lines fill the entire surface all over and form a rhythm of circles, angles, bolts, zigzags and bends which, as though in a stream, provide each painting – thus each city – with a face. He calls the works City DNA because he believes they make the disposition of the city visible, its growth, form and spatial being, shaped by its own idiosyncratic environment and condition, often over many centuries. What we see in the monochrome plane is the DNA of the city, the urban development of forms over centuries. Small components shaped by something substantial, a river bend, a rock, a coastline, the consequences of a disaster, or a diagram that has sprung from the human mind.

Lu Xinjian finalizes Beijing No. 2 (200 x 400 cm., 2010). nulnu | 25


Anne App


esas pel


de algoritmes van Annesas Appel

the algorithms of Annesas Appel

Notebook, 2009. Four handmade bound books and one file with together 6 prints. Format: 28.5 cm x 40 cm. Digitally printed on Shoji, Japanese paper (48g). Prints: Ilford smooth fine art paper (190g). Japanese binding. Edition of 12 + 2 a.p. 36 | nulnu


de algoritmes van Annesas Appel

the Algorithms of Annesas Appel

De algoritmes van Annesas Appel

The algorithms of Annesas Appel

Anneke Oele1

Anneke Oele1

In de tien jaar dat Annesas Appel langzaam, maar systematisch en beslist een consequent oeuvre opbouwt, is er al veel over haar werk geschreven.

In the ten years that Annesas Appel has slowly, but systematically built up a certainly consistent oeuvre, much has been written about her work.

Opgeleid aan de afdeling modevormgeving van de Rietveldacademie in Amsterdam ging ze vanaf het begin haar eigen weg. Onafhankelijk van wat er op die afdeling misschien van haar gevraagd werd ontwikkelde ze haar eigen vorm die sinds haar afstuderen alleen maar geïntensiveerd en verdiept is.

Educated within the Fashion Design department at the Rietveld Academie in Amsterdam, she steered her own course from the outset. Independent of what may have been asked of her in that department, she developed her own form that has only intensified and deepened since her graduation.

Ik vond een tekst van haarzelf die haar uitgangspunt en motivatie heel goed weergeeft:

I came across a text by her that very clearly represents her starting point and motivation:

‘ taal die je niet kent, kun je wél proberen uit te spreken – ook al begrijp je niet waar het over gaat. Maar lezen is een vorm van begrijpen; je kunt iets niet lezen als je de taal niet begrijpt. Als je de klank en de visuele vorm van een woord niet herkent, dan kom je niet verder dan de letters waaruit het woord is samengesteld.’ Ze zet systemen op om verschillende aspecten van de werkelijkheid te ontleden. Dat kunnen voorwerpen in haar huis zijn die ze opnieuw rangschikt en vorm- en kleur geeft, het kunnen de kleuren van de omslagen in haar boekenkast zijn, een schotse ruit, een printplaat uit de computer. In Atlas in Lines uit 2007 tracht ze de wereld te begrijpen door landsgrenzen opnieuw in beeld te brengen. Steeds trekt ze de door haar gekozen onderwerpen als het ware uit elkaar en rangschikt ze dan weer via soms ingewikkelde, soms eenvoudige systemen tot een heel verrassend nieuw beeld. En tenslotte gaat het natuurlijk om dat nieu-

‘a language you don’t know, you can still try to pronounce – even if you don’t understand what it’s about. But reading is a form of understanding; you can’t read something if you don’t understand the language. If you don’t recognise the sound and the visual form of a word, you won’t get any further than the letters that make up the word.’ She sets up systems to dissect different aspects of reality. They could be objects in her home, which she re-orders, giving them new forms and colours, they could be the colours of the covers in her bookcase, a Scottish tartan, a printed circuit board from the computer. In Atlas in Lines from 2007, she attempted to understand the world by revisualising national boundaries. Time and again she pulls apart, as it were, her selected subjects, re-ordering them through sometimes complicated, sometimes simple systems into a very surprising new image. nulnu | 37


herman de vries, to be all ways to be

herman de vries, to be all ways to be

herman de vries

54 | nulnu


herman de vries, to be all ways to be

herman de vries, to be all ways to be

To be all ways to be, Tijd en toeval in het Wit van herman de vries

To be all ways to be, Time and Coincidence in the White of herman de vries

Petri Leijdekkers1

Petri Leijdekkers1

Een belangrijke constante in het werk van de plantkundige en beeldend kunstenaar herman de vries (net zoals Henk Peeters schrijft hij zijn naam consequent in kleine letters) is zijn zoeken naar een homogene en humane maatschappij waarin elk individu zich naar believen kan ontplooien. Om dat mogelijk te maken zoekt hij een uitdrukking die op zichzelf staat zonder verbeeldend beeld, een visuele ervaring die niet door symbolen gewekt wordt, maar volkomen openstaat voor de psychologie van de beschouwer. Zijn beelden moeten tot nadenken stemmen. Om dat te bereiken wil hij de kijker zo weinig mogelijk in een bepaalde richting sturen, maar hem/haar volledig toestaan een eigen invulling aan het kunstwerk te geven. Daarvoor gebruikt hij wit; monochrome witte schilderijen. In zijn witte panelen is de hand van de maker verdwenen.

An important constant in the work of the botanist and visual artist herman de vries (just like henk peeters, he always writes his name in lower case) is his search for a homogenous and humane society in which each individual is able to develop themselves as they please. In order to make this possible, he seeks an expression that stands on its own accord without a representational image, a visual experience that is not evoked through symbols, but is completely open to the psychology of the viewer. His images need to provoke thought. In order to achieve this, he wants to direct the viewer as little as possible, but to allow him/her the complete freedom to give their own interpretation to the artwork. To do this he uses white: monochrome white paintings. In his white panels, the hand of the maker has disappeared.

Wit vertegenwoordigt enerzijds de revolutie en anderzijds de verheffing van de geest, het nirwana. De Provobeweging gebruikte

White represents the revolution on the one hand, and on the other the elevation of the spirit, the nirvana. The Provo movement used white to give ‘colour’ to its programme of revolution. The monochrome meant the freedom, the non-articulated, no more obstacles in looking, but purely the space of the original spirit.2 Minimalist musicians and artists like John Cage, Terry Riley, Yves Klein and somewhat later James Lee Byars were also engaged in this. They, too, underwent this influence and worked in this abstract spiritual atmosphere. That was the worldview of North Asian Buddhism, the ‘creative and existential nil situation’, the oneness of the Chinese Zen Buddhist monk Huang Po (circa 850 A.D.). Zen Buddhism was an important source of

herman de vries, ‘all ways to be’. Burned wood and text. Rietveldpavillion, Biennale, Venice 2015.

nulnu | 55


Henk Peeter tastbaar

Henk Peeters tangible

Henk Peeters

60 | nulnu


Henk Peeters tastbaar

Henk Peeters tangible

Henk Peeters tastbaar1

Henk Peeters tangible1

Fred Wagemans2

Fred Wagemans2

Ondernemers, zakenlui, zo wilden de kunstenaars van Nul eruitzien. Jan Henderikse, Jan Schoonhoven, Armando en Henk Peeters presenteerden zich in 1960 in pak met das. Het betrof een presentatie binnen een kunstwereld die gewend was aan het schildersvoorkomen van Karel Appel. Nul wilde af van al die bijzonderheden, van het repertoire -toneel en de genrevoorstelling, die aan kunstenaars een bepaald gedrag en uiterlijk toekenden. Aan genialiteit en bohème hadden de heren van Nul geen boodschap. Zij negeerden het burgerlijk dictaat dat aan de kunstenaar vrijheid van handelen toekent op voorwaarde dat hij zich niet rechtstreeks met de maatschappij bemoeit. Esthetische neerslag op schilderdoek, dichterlijk heldendom, het was verleden tijd. Nul-kunstenaars daarentegen, zijn antihelden die een gratis congiërgewoning betrekken, die ambtenaar zijn, die journalist zijn voor de HP en die voorlichtingsavonden verzorgen voor de NVSH.

Entrepreneurs, businessmen, that’s what the Nul artists wanted to look like. In 1960, Jan Henderikse, Jan Schoonhoven, Armando and Henk Peeters presented themselves in suit and tie. It concerned a presentation within the art world that was used to the painterly appearance of Karel Appel. Nul wanted rid of all these particulars, of the repertoire stage and the performance of genre, which attributed a certain behaviour and appearance to artists. The gentlemen of Nul couldn’t be bothered with geniality and bohemia. They ignored the bourgeois dictation that grants the artist a freedom to act on the condition he doesn’t directly interfere with society. Aesthetic materialisation on canvas, poetic heroism, it was in the past. Nul artists on the other hand, are anti-heroes who live in a free caretaker house, are a civil servant, a journalist for the HP, and provide information evenings for the NVSH (The Dutch Society for Sexual Reform).

Twee volle generaties na Nul is er in de kunstwereld nog steeds een ongemak in de omgang met nieuw werk van Henk Peeters. Veertig jaar is gewoonlijk voldoende om de scherpe en opwindende kanten van een werk af te slijten, om een werk naar een evenwichtige beschouwing te voeren, die meer oog heeft voor de klassieke, niet-tijdgebonden vormen en betekenis. Maar het werk van Peeters is altijd nieuw, hoe ouder Peeters wordt, des te nieuwer wordt zijn werk. Dit is een probleem voor die mensen in de kunstwereld die willen bewaren en beheren, die collecties samenstellen en conditierapporten bijhouden. Een kunstwerk dient te verjaren. Iets wat hieraan niet mee wil werken, dat verzamel je niet. Men wil op gepaste tijd een

Two whole generations after Nul, there is still unease in the art world when it comes

From left to right Jan Henderikse, Jan Schoonhoven, Armando and Henk Peeters. nulnu | 61


geëxposeerde werken Lu Xinjian

exhibited artworks Lu Xinjian

Lu Xinjian Werken/Artworks –– Groningen, 2009. Acrylic on canvas,130 x 130 cm. –– Amsterdam Dam, 2015. Acrylic on canvas,180 x 280 cm. –– Amsterdam Red Light, 2015. Acrylic on canvas,135 x 170 cm. –– New York No.3 (Madison Square Garden), 2009. Acrylic on canvas, 135x 170 cm. –– Nanjing, 2012. Acrylic on canvas,152 x 200 cm. –– Pudong, 2012. Acrylic on canvas, 200 x 400 cm. –– Washington D.C., 2012. Acrylic on canvas, 200 x 400 cm.

70 | nulnu


geĂŤxposeerde werken Lu Xinjian

exhibited artworks Lu Xinjian

Lu Xinjian, Groningen, 2009. Acrylic on canvas,127 x 129 cm. nulnu | 71


geëxposeerde werken Annesas Appel

exhibited artworks Annesas Appel

Annesas Appel Werken/Artworks View on the world map 06 | Realignment prints 2014 (page 83-87) All countries mentioned on the map of the world have been cut into slices, from top to bottom. The slices then have been placed on the page Japanese-style, from top to bottom and from right to left. By arranging countries in this way, each country gains its own rhythm. For example, Indonesia has many broken lines because the country is a large archipelago. From each country there is a print. Scale 1:2.292.500. Piezography print on Hahnemühle photo rag ultra smooth (305 g). Edition of 25 (of each country). The size of the print, depends of the size of the country. Individual prints. Format: –– Algeria 26 x 38.5 cm –– Brazil, 52 x 38.5 cm –– China, 78 x 38.5 cm –– Canada, 104 x 38.5 cm –– Greenland, 52 x 38.5 cm –– Indonesia, 26 x 38.5 cm . –– Japan 26 x 38.5 cm –– The Netherlands 26 x 38.5 cm –– United States of America, 104 x 38.5 cm.

View on the world map 05 | Grid prints, 2014 (page 88-89) 12 Piezoprints on Hahnemühle photo rag ultra smooth (305g). Format: 57 x 107 cm. 22.4 x 42.1 in. Edition: Each print has a different color combination based on the Grid tapestries series. The 12 prints are available individually, each in an edition of 5 + 1 a. p. 82 | nulnu

View on the world map 05 | Grid, 2014 (page 90) Six woven tapestries which combined show a grid of drawn connections between the world’s capital cities. Each tapestry consists of three different shades of red yarn. Together, six different shades of red yarn have been applied. Combined the tapestries show six different color patterns on the front, with the color patterns mirrored on the reverse side. Material: Cashwool and glow-in-the-dark yarn. Technique: Double weave (the plaids are woven at the Textile Museum in Tilburg, The Netherlands). Color: The determination of colors is based on system features, in this case the numbers derived from the drawn connections between the world’s capital cities. These numbers have subsequently been applied to the RGB color model. The combination of three numbers set the final color value. Format: 201 x 156 cm. (each tapestry) / in total approximately 603 x 312 cm. Edition of 5 series of six tapestries + 1 a.p. (three complete series available, of two sets the individual tapestries).


geĂŤxposeerde werken Annesas Appel

exhibited artworks Annesas Appel

Annesas Appel, View on the worldmap 06, 2014. Above: Japan, 26 x 38.5 cm and Indonesia, 26 x 38.5 cm. Below: Greenland, 32 x 38.5 cm and the Netherlands, 26 x 38.5 cm. nulnu | 83


geëxposeerde werken herman de vries

exhibited artworks herman de vries

herman de vries Werken/Artworks –– Untitled, 1959. Collage composé. Collection Groninger Museum. –– Monochrome work white, 1960. Paint and silver sand on canvas, 60 x 90 cm. Sammlung Lenz Schönberg, Söll. –– Random point grid drawing, 1972. Black ink on paper, 730 x 1020 mm. Collection Groninger Museum. –– Random colour dots in a random grid, 1973. Tinted ink on paper, 730 x 1020 mm. Collection Rijksdienst Cultureel Erfgoed. –– Untitled, 1962. Ink on paper. Collection Groninger Museum. –– ‘Wit-Weiß’, 1976. Artist’s book. Collection Groninger Museum.

herman de vries, Untitled, 1959. Collage composé. Collection Groninger Museum. 96 | nulnu


geëxposeerde werken herman de vries

exhibited artworks herman de vries

herman de vries, Monochrome work white, 1960. Paint and silver sand on canvas, 60 x 90 cm. Sammlung Lenz Schönberg, Söll herman de vries, Random point grid drawing, 1972. Black ink on paper, 730 x 1020 mm. Collection Groninger Museum. herman de vries, Random colour dots in a random grid, 1973. Tinted ink on paper, 730 x 1020 mm. Collection Rijksdienst Cultureel Erfgoed. nulnu | 97


geëxposeerde werken herman de vries

exhibited artworks herman de vries

herman de vries, Untitled, 1962. Ink on paper. Collection Groninger Museum. herman de vries, ‘Wit-Weiß’, 1976. Artist’s book. Collection Groninger Museum. 98 | nulnu


geëxposeerde werken Henk Peeters

exhibited artworks Henk Peeters

Henk Peeters Werken/Artworks –– Une lettre à Manzoni (A letter to Manzoni), 2006. Artificial fur on paper, 29,5 x 29,5 cm. Private collection. –– Grytsje-1, 2000. Cowhide, 160 x 140 cm. Kunstruimte Wagemans. –– Truus-5, 2004. Cowhide, 160 x 120 cm. Kunstruimte Wagemans.

Henk Peeters, Une lettre à Manzoni (A letter to Manzoni), 2006. Artificial fur on paper, 29,5 x 29,5 cm. Private collection.

nulnu | 99


colofon

colophon

Colofon

Colophon

Dit yccahier2 is de catalogus van de tentoonstelling ‘nulnu’, gehouden in Nieuw Dakota, NDSMwerf, Amsterdam van11oktober tot 8 november 2015. Uitgegeven door stichting ycca (yssel centre for contemporary art).

This yccahier2 is the catalogue of the exhibition ‘nulnu’, held at Nieuw Dakota, NDSM-werf, Amsterdam from 11 October until 8 November 2015. Published by stichting ycca (yssel centre for contemporary art).

© 2015 stichting ycca

© 2015 stichting ycca

Redactie: Anneke Oele, Petri Leijdekkers Vertaling in het Engels: Jenny Wilson Vormgeving: Martien Yland, mwfy beeld & taal Lithografie: Pieter Reinink, PRDigitaal Letter: Futura Papier: Lessebo Design 1.3 130 grams (omslag 300 grams) Druk: Pantheon Drukkers

Editing: Anneke Oele, Petri Leijdekkers Translation into English: Jenny Wilson Design: Martien Yland, mwfy beeld & taal Lithography: Pieter Reinink, PRDigitaal Font: Futura Paper: Lessebo Design 1.3 130 grams (cover 300 grams) Printing: Pantheon Drukkers

ISBN 978-90-824292-0-6 NUR 644

ISBN 978-90-824292-0-6 NUR 644

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. Nothing from this publication may be duplicated, saved in an automated database and/or made public through means of printing, photocopying, microfilm, electronic data file, or in any other way without prior written consent from the publisher.

De tentoonstelling nulnu is georganiseerd door ycca, yssel centre for contemporary art in samenwerking met Nieuw Dakota. Deze uitgave is mede mogelijk gemaakt door Loyens & Loeff (hoofdsponsor van de tentoonstelling) en het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Holland.

ycca info@yccart.eu www.yccart.eu

ycca

yssel centre for contemporary art

102 | nulnu

The exhibition nulnu is organised by ycca, yssel centre for contemporary art in collaboration with Nieuw Dakota. This publication has been made possible with the support of Loyens & Loeff (main sponsor of the exhibition) and the Prins Bernhard Cultuurfonds North Holland.


colofon

colophon

De auteurs

The authors

Anneke Oele (1949) woont en werkt in Amsterdam. Anneke Oele is kunsthistoricus, werkte achtereenvolgens als conservator in het Gemeentemuseum Arnhem, was galeriehouder van Galerie Oele in Amsterdam, directeur KunstRAI/ Art Amsterdam en werkt sinds 2010 als kunstadviseur bij Artoele (artoele.nl).

Anneke Oele (1949) woont en werkt in Amsterdam. Anneke Oele is kunsthistoricus, werkte achtereenvolgens als conservator in het Gemeentemuseum Arnhem, was galeriehouder van Galerie Oele in Amsterdam, directeur KunstRAI/ Art Amsterdam en werkt sinds 2010 als kunstadviseur bij Artoele (artoele.nl).

Petri Leijdekkers (1944) studeerde bij o.a. Henk van Os, Wim Beeren en Hans Locher aan het Instituut voor Kunstgeschiedenis en Architectuur van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Hij was directeur van de Academie voor Beeldende Kunst ‘Academie Minerva’ (1986-1999) en oprichter en directeur van het Frank Mohr Instituut (FMI), het master-instituut voor beeldende kunst en nieuwe media van de Hanzehogeschool. Hij zat in de besturen van het Groninger Museum (1991-1999), de internationale raad van deans in het kunstonderwijs (ICFAD, 1998) en het Noord Nederlands Danstheater ‘Galili Dance’ (1998-2007). Als kunsthistoricus publiceerde hij ondermeer over de relatie tussen de 19e eeuwse romantiek en de abstracte kunst in de 20ste eeuw, over het beeldende-kunstonderwijs in Nederland in de jaren 60, hedendaagse Nederlandse vormgeving en mediakunst.

Petri Leijdekkers (1944) studied art history at the University of Groningen (RuG) with Henk van Os, Wim Beeren and Hans Locher. He was director of the Groningen School of Fine Art ‘Academie Minerva’ (1986-1999) and founding director of the Frank Mohr Institute (FMI), the postgraduate Centre of Fine Arts and Emergent Media of the Hanze University of Applied Sciences. He was on the boards of the Groningen Museum (19911999), the International Council of Fine Arts Deans (ICFAD, 1994-1998) and the North Dutch Dance Company ‘Galili Dance’ (1998-2007). As an art historian he has published amongst others on the relationship between 19th century Romanticism and the 20th century abstract art, the visual-arts education in the Netherlands in the 60’s, contemporary Dutch design and media art.

Vibeke Mascini (1989) studeerde beeld en taal aan de Gerrit Rietveld Academie en werkt als schrijver en beeldend kunstenaar vragen uit die zich in het dagelijks leven voordoen. Eerder schreef zij onder andere voor VPRO, Literair tijdschrift de Gids, Salvo collectief en Mister Motley, exposeerde zij bij het Nutshuis, De Drie Heuvelen en Hotel Maria Kapel en droeg zij voor bij het Torpedo Theater, Mediamatic en Corrosia. Fred Wagemans (1954) studeerde kunstgeschiedenis aan de RUG waarin hij in 1979 afstudeerde. Hij werkte als conservator bij de volgende musea: Kroller-Muller (1980-81), Bonnefanten (198284), Fodor (1989-1993) en het Stedelijk (19931994). Hij gaf les aan de Rijks- (1987-89) en Rietveldacademie (2000-02) in Amsterdam, was adviseur van SKOR | Stichting Kunst en Openbare Ruimte en sinds 1997 eigenaar van Kunstruimte Wagemans. Hij schrijft kritieken, houdt lezingen. Zijn belangrijkste studieonderwerpen waren en zijn sculpturen van Carl Andre (1965-1970), tekeningen rond 1800 van Humbert de Superville en werk van Henk Peeters 1958-2009. Zijn favoriete schrijver is James Joyce, zijn favoriete filmer, Stanley Kubrick en zijn favoriete componist Maurice Ravel. Hij heeft een hekel aan DWDD.

Vibeke Mascini (1989) is an Amsterdam based writer and visual artist. After her studies in Image and Language at the Gerrit Rietveld Academie she continued investigating everyday questions, focussing on where art and science coincide. She has written for a.o. VPRO, literary magazine de Gids, Salvo collectief and Mister Motley; exhibited at Nutshuis, De Drie Heuvelen, Hotel Maria Kapel and gave readings at Torpedo Theater, Mediamatic and Corrosia. Fred Wagemans (1954) studied art history at the University of Groningen where he graduated in 1979. He worked as a curator at the following museums: Kroller- Muller (1980-81), Bonnefanten (1982-84), Fodor (1989-1993) and the City (1993-1994). He taught at the Rijks- (1987-89) and Rietveld Academy (2000-02) in Amsterdam, advised to SKOR | Foundation for Art and Public Domain. Since 1997 he is the owner of Art Space Wagemans. He writes critiques and lectures. His main study subjects were sculptures by Carl Andre (1965-1970), drawings of Humbert Super Ville around 1800 and the late work of Henk Peeters (1958-2009). His favorite author is James Joyce, his favorite filmmaker is Stanley Kubrick and his favorite composer Maurice Ravel. He hates DWDD (Talk Show on Dutch Television).

nulnu | 103


Annesas Appel, View on the worldmap 06 United States of America, 2014. 104 x 38.5 cm. Partly, magnified, see page 84 for full picture.


Lu Xinjian & Annesas Appel & herman de Vries & Henk Peeters

Deze publicatie is verschenen ter gelegenheid van de tentoonstelling nulnu, die van 11 oktober - 8 november 2015 plaatsvond in Nieuw Dakota op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord. Met de expositie en deze publicatie hoopt de stichting yssel centre for contemporary art bij te dragen aan een verdere spreiding van het gedachtegoed dat in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw Het Europese ‘ZERO’ voor het voetlicht haalde en toen al vele jonge kunstenaars en kijkers stimuleerde. De tentoonstelling brengt het werk van de jonge kunstenaars Lu Xinjian en Annesas Appel samen met dat van Henk Peeters en herman de vries. Alle vier maken ze gebruik van systemen om de wereld in kaart te brengen. Henk Peeters maakte reeksen met witte zachte materialen die doen denken aan stoom en mist om zijn gevoel over de wereld te verbeelden. herman de vries door die wereld te bereizen, haar stille, witte tijdloosheid vorm te geven en de museumwanden te kleuren met het pigment van lokale aarde. Lu Xinjian door met grote monochrome vlakken via organische bewegingen de groeicellen van de stad in beeld te brengen en Annesas Appel door de wereldkaarten te meten, te analyseren, opnieuw te ordenen en in beeld te brengen. Het zijn abstracte beelden die ook nu van grote betekenis blijken te zijn. nul nu is georganiseerd door ycca, yssel centre for contemporary art in samenwerking met Nieuw Dakota. Hoofdsponsor is Loyens & Loeff. De tentoonstelling is mede mogelijk gemaakt door Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Holland.

ycca

This publication was published on the occasion of the exhibition nulnu, which took place from 11 October - 8 November 2015 in Nieuw Dakota on the NDSM wharf in Amsterdam-North. With the exhibition and publication, the yssel centre for contemporary art foundation hopes to contribute to spreading the legacy of thought that brought the European ‘ZERO’ into the limelight in the 1950s and ’60s, stimulating many young artists and viewers at the time. The exhibition brings the work of the young artists Lu Xinjian and Annesas Appel together with that of Henk Peeters and herman de vries. All four make use of systems in order to map out the world. Henk Peeters made series comprising soft, white materials, reminiscent of steam and mist to represent his feeling of the world. herman de vries by travelling across that world, shaping its silent, white timelessness and colouring the museum walls with the pigment of local earth. Lu Xinjian by depicting the city’s growth cells through organic movements on large monochrome surfaces, and Annesas Appel by measuring, analysing, re-ordering and re-depicting world maps. They are abstract images which also prove to be of great significance now. nulnu is organised by ycca, yssel centre for contemporary art in collaboration with Nieuw Dakota. The main sponsor is Loyens & Loeff. The exhibition has also been made possible with the support of the Prins Bernhard Cultuurfonds North Holland.

ISBN 978-90-824292-0-6 NUR 644

yccahier2

yssel centre for contemporary art

ycca centre for contemporary art | www.yccart.eu | info@yccart.eu

nulnu catalogus/catalogue (a limited selection of the contents)  

Publication published on the occasion of the exhibition nulnu, which took place from 11 October - 8 November 2015 in Nieuw Dakota on the NDS...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you