Issuu on Google+

VERGETEN VOETBALLERS

Jan Korpershoek


INTERVIEW MET

Met de rubriek ‘Vergeten voetballers’ wil Ben van Mil eens per kwartaal spelers aan het woord laten die binnen ons verenigingsleven nauwelijks meer in zicht zijn. Spelers die in het verleden in de selectie zaten en daarna nagenoeg uit beeld verdwenen zijn. Dat kunnen mensen zijn die in de jaren zestig bij MVV ’27 speelden, maar ook tien jaar geleden. De aftrap wordt gegeven met een ontmoeting met Jan Korpershoek, een talentvolle speler uit de jaren zeventig die het voetbal op ’n gegeven moment helemaal opgaf. Hiervoor moest wel een bezoek gebracht worden aan Valkenburg in ZuidLimburg.

Jan Korpershoek vertelt: Tot mijn 17e jaar ben ik opgegroeid aan de Kerkweg en vervolgens zijn we verhuisd naar de Diepenburg-straat. Mijn ouders, die beiden niet meer leven, kregen twee kinderen. Mijn zus Cock woont al jaren in ’s-Gravenzande. Ik ben getrouwd met Anke en samen hebben we een dochter Marieke (24) en een zoon Michel (22) die in juni gaat trouwen.

Jan Knor Iedereen had vroeger op Maasland een bijnaam. Op de lagere school hadden we drie jongens met dezelfde voornaam, te weten Jan Witkamp, Jan Louter en ik. De naam Jan Korpershoek was kennelijk te lang en al snel werd het de bijnaam Jan Knor.

Eerste stappen Toen ik tien jaar oud was ben ik bij MVV ’27 gekomen om georganiseerd te kunnen voetballen. Je kon toen ook niet eerder op de voetbal. Op dat moment was er nog geen D-elftal, maar een aantal jongens werden bij elkaar gezet om een proefwedstrijd te spelen tegen Excelsior Maassluis. Vervolgens ben ik lid geworden. Daarvoor voetbalden we vaak op het Nieuw Huis ter Lucht langs de Koningin Julianaweg op een veldje. Jaap Keijzer, Jacob van Baalen en Aad Sluijter waren er ook altijd bij en er werden talloze partijtjes gespeeld. Je speelde zo intensief met elkaar dat daar een goede basis werd gelegd voor de overgang naar MVV ’27.

JAN KORPERSHOEK

Excelsior Maassluis Met mijn vader ging ik vaak naar Maassluis om daar Excelsior te zien voetballen. Mijn vader heeft in zijn leven nooit gevoetbald. Er was sprake van een zekere armoede thuis of het mocht niet. Het was zeker niet vanzelfsprekend dat je toentertijd op voetballen ging. Hij had het zeker wel gewild, maar verder dan wat voetballen met buurtjongens kwam het niet.

Positie Direct in de jeugdelftallen speelde ik op linksbuiten, maar in het B-elftal ben ik afgezakt naar de positie van linkshalf. Vervolgens werd ik in mijn eerst jaar bij de A-tjes weer voorin gezet. Na zeven wedstrijden haalde trainer Wout Zuidgeest mij bij de selectie. Ook hij zette mij linksbuiten, maar onder trainer Bert van Veen werd ik weer linkshalf mijn loopvermogen. Mijn looptechniek was daarentegen niet goed. Op de eerste meters was ik zeker niet snel, maar eenmaal op gang kon ik een mannetje gemakkelijk passeren. Ik moest de bal dus eigenlijk in de diepte meekrijgen. Door mijn goede conditie kon ik, zoals men tegenwoordig zegt, van box to box lopen.

Chocoladebeen Ik was puur linksbenig, want met mijn rechterbeen kon ik heel weinig. Spelen gebeurde vooral op intuïtie, maar je moest ook tactisch denken. Als een tegenstander sterk aandrong probeerde je het tempo er bij ze uit te halen. Als we zelf aanvallend ingesteld waren lanceerde je of Jan Kaptein of Kees van Buuren, die beide erg snel waren, door de bal langs of over de rechtsback te spelen. Als aanvallende voetballer mag je verwachten dat je regelmatig schoppen te verwerken krijgt, maar het viel wel mee bij mij. Jan Kaptein bijvoorbeeld was erg snel op de eerste meters en werd dan regelmatig hardhandig afgestopt. Als de bal bij mij kwam kon ik deze redelijk rustig aannemen, wat draaien, hield me breed en daarmee de tegenstander weg van de bal. Wat dat schoppen betreft ben ik er wel goed vanaf gekomen.


INTERVIEW MET

JAN KORPERSHOEK

MVV ’27 in het seizoen 1974-1975, de selectie wordt voorzien van nieuwe sporttassen. Staande van links naar rechts: leider Peter Vrij, grensrechter Joop de Baan, Jan Korpershoek, Rinus van de Wetering, Piet van Geest, Dick Lagerweij, Frans Rasens, Leo Jansen, trainer Bert van Veen, sponsor Wim van den Bosch en Jaap van Trigt. Zittend: Sjaak van der Sar, Bas Verbrugge, Jan Kaptein, Nico Zonne, Arie van Tielen, Egbert van der Worp en Bram van der Lely.

Moeilijke periode Zeker in mijn pupillen- en juniorenperiode heb ik het ontzettend naar mijn zin gehad bij MVV ’27, maar toen brak een mindere periode aan. Mijn schoolopleiding heb ik niet afgemaakt en ben op mijn 16e jaar in de tuinbouw ingegaan. Tegelijkertijd speelde ik mijn eerste wedstrijden in het eerste elftal. Mijn debuut maakte ik in de bekerwedstrijd tegen Zwart Wit ’28 (9 december 1972, 1-4 verlies). De volgende jaren zat ik bij de selectie, maar rond mijn 20e jaar kreeg ik steeds meer onvrede over mijn werk. Ik zag het niet zitten om mijn hele leven in de tuinbouw te blijven werken. Ik kon me dan ook niet volledig meer concentreren op het voetballen.

Geloof Tevens ben ik in die periode gaan nadenken over de zingeving van het leven. Ik ben me gaan ver-

diepen in het geloof. Had er allerlei vragen over en was er veel mee bezig. Het nam me zo in beslag dat ik door concentratiegebrek bewust lager gaan voetballen. Voetbal ging een mindere rol spelen en eenmaal trainen in de week vond ik wel genoeg. Daar ik toch wel enig talent had, werd ik continu gevraagd om terug te komen bij de selectie. De vraag was misschien wel logisch, maar de druk heb ik als minder prettig gevonden.

Avondopleiding Inmiddels volgde ik een twee jaar durende avondopleiding op de tuinbouwschool en dat kostte mij drie avonden in de week. Ben dan ook die tijd gestopt met de voetbal. Na afronding van de studie ben ik weer terug bij de selectie gekomen, maar voelde me er niet meer thuis. Ik had besloten in het 3e elftal te gaan spelen, maar dat veroorzaakte weer heel wat onbegrip. Dat ik mij ook steeds


INTERVIEW MET

JAN KORPERSHOEK

Mei 1975, de afscheidswedstrijd van keeper Cor Groenendaal. Staande van links naar rechts: mevrouw Groenendaal, leider Chris Scheffers, Jan Heijdra, Jan Korpershoek, Bas Verbrugge, Arie van Tielen, Theo Denkers en Bertus Denkers. Zittend: Joop Rasens, Cor Groenendaal, Leen Bastemeijer, Maarten van Buuren, Huib Bos en Joop van Berkel.

meer voor het geloof ging interesseren, gaf ook de nodige vraagtekens bij spelers en begeleiding. Men had het idee dat die Jan Korpershoek gek geworden was. Met zijn talent had hij toch gewoon in het eerste moeten voetballen. Ik zat in een situatie van onvrede. Had het niet meer naar mijn zin in de tuin, veel onbegrip bij de club en was veel bezig met het geloof.

Evangelisatie Het voetballen werd dus voor nog enkele jaren op een lager niveau voortgezet en heb nog tot mijn 25e jaar in de tuin gewerkt bij Koos van der Hoeven van De Plaats in de Westgaag. Vervolgens heb ik anderhalf jaar aan Evangelisatie gedaan in BelgiĂŤ en aansluitend een studie Theologie van drie jaar in Doorn bij Utrecht. Samengevat kan ik zeggen dat ik tussen mijn 20e en 25e levensjaar geen gemakkelijke tijd hebt gehad, maar ben blij dat ik vervolgens de voor mij juiste keuzes heb gemaakt. Met voetballen ben ik uiteindelijk gestopt om me-

zelf als persoon beter te kunnen ontwikkelen en het was beter dat ik daarbij uit mijn eigen omgeving vertrok. Voor mijn studie ben ik naar verschillende kerken geweest binnen de protestantse beweging, maar ook Evangelie, Pinkstergemeente. Ik wilde mezelf zo breed mogelijk oriĂŤnteren.

Anke Toen mijn opleiding achter de rug was, heb ik mijn huidige vrouw Anke ontmoet. We zijn na ons trouwen voor korte tijd gaan wonen in Holten in Overijssel. Vervolgens zijn we in 1988 verhuisd naar Valkenburg (Zuid Limburg), dus inmiddels alweer 26 jaar geleden. Hier hebben we wat mensen ontmoet die startten met zoals men dat noemt gemeentestichtend werk, kortom kerkenwerk. Hier kreeg ik de gelegenheid om te preken, bijbelstudielessen te organiseren. Binnen de Baptistengemeente krijg ik nu de kans om op zondagen te kunnen preken. Dat gebeurt eens per maand. Een persoon binnen die gemeente heeft de leiding


INTERVIEW MET

tijdens een dienst en een ander doet dan bijvoorbeeld de preek en de schriftlezingen. Per jaar heb ik zo’n zesmaal per jaar als predikant de leiding tijdens de dienst in de eigen kerkgemeenschap, maar ook nog eens zesmaal in andere kerkgemeenschappen. Bovendien geef ik tienmaal per jaar bijbelstudie.

Hovenier

JAN KORPERSHOEK

dezelfde positie op het veld innamen. Zoals eerder aangegeven hadden we een afwijkende spelstijl. Jan kon op z’n eentje een wedstrijd beslissen en was een uitstekende vleugelspeler. Soms zag je hem de gehele wedstrijd niet, maar plotseling stond hij er dan weer. Fysiek was ik wel sterker en voor mijn gevoel was ik meer een middenvelder met meer loopvermogen.

Mijn dagen worden sinds april 1989 gevuld met mijn werk als hovenier op de oorlogsbegraafplaats Margraten. Dit werk valt onder een stichting, American Battle Monuments Commission, dat onder het ministerie van defensie van Amerika valt. Je wordt dus als het ware vanuit de Verenigde Staten betaald, maar gelukkig wel in euro’s. Het laatste weekend in mei heb je Memorial Day en dan moeten we daar ook aanwezig zijn. Verder zijn we hier dagelijks, ook in de winter, aan het werk. De begraafplaats ziet er prachtig uit, maar dat kan ook eigenlijk niet anders. Tijdens de warmere periode wordt het gras tweemaal per week gemaaid.

Beste voetballers

Maasland

Marnix-mavo

Vorig jaar was ik weer eens terug in Maasland en heb toen een wandeling gemaakt door het centrum van het dorp. Ben ook naar even naar het voetbalveld gaan kijken. Ik was er jaren niet geweest.

Zoals eerder aangegeven had ik mijn schoolopleiding niet afgemaakt. Na de lagere school ben ik naar de Marnix-mavo in Maassluis gegaan en in de vierde klas ben ik daar mee gestopt. Het ging niet goed en dat geloof je bijna niet, maar een van de redenen was dat ik geen spreekbeurten durfde te geven. Je ziet dus dat het toch goed met me is gekomen, want nu preek ik in de kerk. Eind goed al goed!

Voetsporen In mijn jeugdjaren werd ik met regelmatig als opvolger van Jan Kaptein gezien, omdat we allebei

Terug kijkend naar de beste voetballers waarmee ik heb gespeeld, dan noem ik vijf namen: Jan Kaptein, Jos Mosterd, Leen Bastemeijer, Arie van der Knaap en Wil Boer. Die vijf hadden heel veel kwaliteit en droegen het elftal in hun hoogtijdagen. Vooral ook toen zij de halve finale van de bekercompetitie bereikten. Bij favoriete trainers noem ik geen namen, want voor mijn gevoel kan ik niet zeggen dat ik veel van iemand heb geleerd. Henk Denkers vond ik een uitstekende leider bij de pupillen. Hij had veel kijk op het voetbal en benaderde ons op een positieve wijze. Ook leider Gerard Keijzer had wel kijk op het spelletje.


Vergeten voetballers: Jan Korpershoek