Moratorium

Page 44

art. 4 ust.4 i art. 5 lit a, b, d dyrektywy ptasiej. Sprzyjając nagminnym naruszeniom zakazów w stosunku do gatunków chronionych, o których mowa w art. 131 pkt 14 ustawy – o ochronie przyrody i art. 181 paragraf 3 kodeksu karnego, polowania na ptaki demoralizują myśliwych jako sprawców wykroczeń i przestępstw, obniżają szacunek do prawa w społeczeństwie. Brak prowadzenia w obwodach łowieckich statystyk liczebności pozyskiwanych ptaków łownych narusza art. 7 ust.4 dyrektywy ptasiej tj. zgodność praktyki łowieckiej z zasadami rozsądnego wykorzystywania i ekologicznie zrównoważonej kontroli gatunków danego ptactwa. Zbyt krótkie okresy ochronne dla gatunków głowienki, czernicy, łyski, gołębia grzywacza i gęsi gęgawy stanowią naruszenie art. 7 ust. 4 dyrektywy ptasiej tj. zakazu polowania w okresie wychowu młodych i w czasie trwania poszczególnych faz reprodukcji oraz zakazu polowania w okresie ich reprodukcji lub ich powrotu do miejsc wylęgu gatunków wędrownych. Polowanie na ptaki nie znajduje uzasadnienia w ustawowej definicji łowiectwa, w jego priorytetowych celach ani w czynnościach składających się na pojęcie gospodarki łowieckiej wyrażonych odpowiednio w art. 1, art. 3 pkt. 1 i 2, i art. 4 ust.1 ustawy – Prawo łowieckie. Strzelanie do ptaków z amunicji zwierającej ołów stanowi naruszenie konstytucyjnego obowiązku dbałości o stan środowiska i odpowiedzialności za spowodowane pogorszenie. Brak przeprowadzania procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wieloletnich planów hodowlanych oraz rocznych planów łowieckich narusza art. 14 ust.1 lit. a Konwencji o różnorodności biologicznej, art. 6 ust.3 dyrektywy siedliskowej, art. 46. pkt 3 ustawy – o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 33 ust. 3 ustawy – o ochronie przyrody. Polowanie na ptaki nie przystaje do współczesnych standardów humanitarnego uśmiercania zwierząt. Strzelanie do stada z wiązki śrutu skutkujące znacznym odsetkiem zranień, dobijanie postrzałków z wykorzystaniem amatorskich metod i narzędzi, narusza zasadę doskonalenia technik. Występowanie na polowaniach znacznego odsetka postrzałków, często skazanych na powolną śmierć, narusza regułę szybkości uśmiercania i może wypełniać znamiona przestępstwa uśmiercenia zwierzęcia ze szczególnym okrucieństwem, o którym mowa w art. 35 ust.2 ustawy – o ochronie zwierząt. Przyznawanie uprawnień łowieckich bez okresowej weryfikacji stanu zdrowia i umiejętności strzeleckich myśliwych narusza zasadę profesjonalizacji uśmiercania. Hobbystyczne i amatorskie zabijanie kręgowców pozbawione jest kontroli zewnętrznej: wyspecjalizowanych inspekcji państwowych. Zatem na tle humanitarno–prawnego standardu uśmiercania kręgowców, polowania na ptaki stanowią przykład deprawującego anachronizmu prawniczego.

Przyrodnicze i humanitarno-prawne aspekty polowań na ptaki

44