Page 1

Story:: My Maid หนี้หัวใจตองใชดวยรัก BY:: InuBabyDog (อินุเบบี้ด็อก) Chapter 01 ดวงตาทีม่ ีเสนหของเธอสะกดฉันเอาไว “อยาเขามานะ! พวกแกเปนใคร!?” เด็กหนุมรูปรางผอมบางตะคอกเสียงดัง ใบหนาบงบอกอารมณไม รับแขกอยูที่รั้วหนาบาน คิ้วขมวดเปนปม กับตากลมโตที่มองจิกไปยังผูมาใหม มือจับประตูรั้วไวแนน พี่ซานตา... ผูชายที่ยืนทําหนาโกรธจัดอยูหนาบานคือพี่ซานตา พี่ชาย แทๆ ของฉันเอง สาเหตุที่เขาชื่อซานตา เพราะเกิดในคืนวันคริสตมาสพอดิบ พอดีและเปนวันเดียวกับที่ฉันเกิด ตางกันนิดเดียวตรงที่ฉันเกิดชากวาเขาหนึ่งป ชื่อของฉันก็คือ... ซานตี้ แตตอนนี้ไมใชเวลามาแนะนําตัว หรืออะไรทั้งนั้น เพราะหางออกไปจาก มุมมืดที่ฉันซอนตัวอยูนี้เปนบานของฉัน บานทีม่ ีผูชายกลามโตกวาสิบคนยืน ทําหนาเขมแขงกับพี่ซานตา


เฮอะ! มาแคสองสามคนก็หนีแทบไมรอดแลว นี่ยกขโยงมาจะรอดไหม เนี่ย? -_ไมตองบอกฉันก็รูดีวาพวกนั้นคือ... “ลูกนองของโทโมกิซังนะสิ” เสียงทุมต่ําของหนึ่งในนั้นเฉลยคําตอบที่ฉันคิดไวพอดี ‘โทโมกิซัง’ ที่พวกนั้นพูดถึงคือใคร... ตัวฉันเองก็ไมคอยรูหรอก รูแควา เขาสงผูชายกลามโตมาคอยจับตัวฉันและพี่ซานตาเพื่อจะคุยเรื่องสําคัญอะไร บางอยาง แถมยังเชิญแบบนี้มันนาไวใจซะทีไหนกันละ ฉันไมยอมไปงายๆ หรอก วิธีเลี่ยงจึงมีเพียงวิธีเดียวคือ ‘หนี’ เมื่อครึ่งชั่วโมงกอนมีผูชายสามคนมา ตามจับตัวฉัน ฉันเลยสงไปเลนกับเจาตูบหนาตาดุสุดๆ ในซอยรางหางออกไป จากบานของฉันอีกสองซอย เจาตูบหนาดุคงทําใหพวกนั้นเดี้ยงดองแดง อด ซาสไปนานเลยแหละ “โทโมกิซังตองการใหนายไปคุยธุระที่บาน” “ฉันไมไป! ออกไปจากหนาบานฉันเดี๋ยวนี”้ พี่ซานตาทําเสียงเขมใส แตก็ไมไดทําใหพวกนัน้ สะดุงสะเทือนเลยแมแต นอย


ฉันไมแปลกใจนักหรอก เมื่อเทียบกันแลวพี่ซานตาเปนเหมือนลูกแมว ตาโตแอบแบว ตัวเล็กนารัก สวนพวกนั้นเปนเหมือนหมาปาตัวโตที่แยกเขี้ยวรอ จังหวะเหมาะเพื่อตะครุบเจาแมวนอย ผูชายรางผอมบางตาโตกับผูชายราง หนาใหญกลามเบอเริ่มถึงสิบคนเนี่ยนะ!? ดูจากสถานการณแลวที่บานไมปลอดภัยแนนอน ฉันตองมีที่ซอ นตัว กอน จากนั้นคอยคิดหาทางชวยพี่ซานตา ขืนอยูๆ พรวดพราดเขาไปไดถูกพี่ ซานตาชวย แทนที่จะเขาไปชวยพี่ซานตาพอดี “อะ...” ฉันอุทาน เพราะทันทีที่หมุนตัวกลับก็ชนกับใครคนหนึ่ง เขาเปนผูชาย แตไมไดตัวอวนหนา กลามโต ผิวดําเมื่อมอยางพวกที่มาตามตัวฉัน รูปรางของ เขาดูดี สมสวน ผิวก็ขาว ถึงแมจะไมขาวเวอร แตก็ขาวกวาฉันสุดๆ (หรือฉันดํา เองฟะ TOT) “ชูว~” เมื่อเห็นฉันขยับปากเพื่อจะพูดเขาก็ยกนิ้วเรียวสวยขึ้นแตะริมฝปากของ ฉัน สัมผัสอุนๆ ทําใหฉันไมกลาขยับตัว ไดแตยนื แข็งทื่ออยูอยางนั้น กลัววาถา ขยับ... เขาจะเลื่อนมือออกไป... ฉันหวังอะไรเนี่ยยย~ >///< มันอาจแปลกอยูสักหนอยที่ฉันจะมายืนมองผูช ายแปลกหนาและยอม ใหเขาแตะเนื้อ ตองตัวไดงายๆ แตเมื่อเงยหนามองฉันก็แทบเปนลมลมพับไป เสียตรงนั้น


จากระดับสายตาฉันมองเห็นเขาแคชวงอก กับรางกายสมสวน แตเมื่อ มองสูงขึ้นไป... ใบหนาเรียวไดรูปถูกลอมรอบดวยผมสีเขมซอยทั้งหัวดูยุง แตเทบาดใจ สุดๆ จมูกโดง กับริมฝปากบางอวบอิ่ม สิ่งที่โดดเดนที่สดุ คือดวงตาเรียวเล็กสี น้ําตาลเขมจนเกือบดําคมกริบ ดูลึกลับนาคนหาสุดๆ อะไรบางอยางกําลังบอกฉันวาผูชายตรงหนานี้หลอ... และมีแรงดึงดูด สูงมาก... “อุบ!” ไมรูวาฉันยืนจองหนาเขานานเทาไหร แตรูตัวอีกทีก็โดนปดตา ปดปาก และปดจมูก ทุกอยางมืดสนิท เมื่อพยายามหายใจก็ไดแตสูดกลิ่นฉุนๆ เขาจมูก ในที่สุดรางกายก็เริ่มขยับไมไดดั่งใจ ทุกอยางเกิดขึ้นเร็วจนฉันไมทนั ตั้งตัว ประสาทสัมผัสหยุดการทํางาน ทิ้งไวเพียงความคิดเดียวคางไวในสมอง วา... ผูชายคนนั้น หลอติดตรึงใจที่สุดในสามโลก!!!


“ซาน... ตื่นไดแลว... บาเอย! พวกแกทําอะไรนองสาวฉัน ถานองสาวฉัน ไมตื่นขึ้นมาละก็ พวกแกตายแน!” เสียงทุมคุนหูเรียกฉันแผวเบา กอนจะรูสึกถึงแรงเขยาที่ไหล ไมนานเสียง นั่นก็เปลี่ยนไปตะคอกใสใครสักคนและมันก็ดงั พอที่จะทําใหฉันไมสามารถทน หลับตาตอไปได ทั้งที่ไมอยากทําอะไรเลย ไมอยากขยับ ไมอยากหายใจ... แต ถาไมหายใจก็ตายพอดีนะสิ! =_= “แคยาสลบออนๆ ไมทําใหตายหรอกนา ถานองสาวนายสําออยนอย กวานี้ก็ตื่นตั้งนานแลว” “นี่แก!” “พี่ตา...” ฉันเรียกชื่อของพี่ชายกอนที่เขาจะอาละวาดไปมากกวานี้ พยายามลืม ตา แตแสงสวางจาทําใหฉนั ตองกระพริบตา เพื่อใหดวงตาไดปรับสภาพ แลว ยันตัวลุกขึ้นนั่งหรี่ตาจองผูช ายกลามโต (อีกแลว) สี่คนที่ยืนเรียงกันอยู เพื่อดู หนาวาใครมันบังอาจดาวาฉันสําออย อยาใหรูนะวาใคร! เดี๋ยวแมจะ... เอาคืนดวยสายตา -_-+ (ชิ้ง~) “เปนไงบาง?”


พี่ซานตาถามดวยน้ําเสียงเจือความเปนหวง กอนจะปดปอยผมที่ตกลง มาปรกหนาของฉันออก ฉันจึงยิ้มตอบบางๆ “ไมเปนไรหรอก ซานถึกจะตาย” ถึงฉันจะตอบออกไปอยางนั้น แตทําไมถึงรูสึกวาสมองมันยังเตนตุบๆ อยูตลอดเวลานะ มึนๆ ยังไงชอบกลแฮะ “เราโดนลูกนองของคนที่ชื่อโทโมกิอะไรนัน่ จับตัวมา เขามีเรื่องสําคัญจะ คุยกับเรา” พี่ซานตาพูดแลวลงไปยืนบนพื้น ฉันเพิ่งสังเกตวาฉันอยูในรถตูของใครสักคนทีด่ หู รูมาก เบาะก็นุมที่สุด เทาที่กนเคยสัมผัสมา (ฉันควรจะดีใจไหมเนี่ย?) “อยามัวแตลีลา รีบไปพบโทโมกิซังไดแลว” น้ําเสียงหวนๆ ของผูชายคนเดิมทีด่ าฉันดังขึ้น กอนจะหมุนตัวเดินนําไป กอน พี่ซานตาจึงรีบดึงฉันใหเดินตามไป โดยมีผูชายอีกสามคนเดินตามมาติดๆ “ที่นี่คือบานของคนทีช่ ื่อโทโมกิหรอ?” พี่ซานตาเอยถามเสียงหวนอยางไมรูสึกกลัวอะไรขณะเดินเขาไปใกลตัว บาน


กลัวอะไรงั้นหรอ? ก็กลัวลูกนองของคนที่ชื่อโทโมกินะสิ แตละคนอยูใน ชุดเสื้อกลามสีดํา กับกางเกงสุดเท มันทําใหเห็นกลามโตๆ เดงดึ๋งดั๋งเต็มตา สวนพี่ซานตา ผูชายตัวเล็ก ติดสําอางนิดๆ ไมเกรงกลัวการเดินทัวรบานของคน ที่มีอํานาจมหาศาล... ฉันรูสึกได... เขาตองมีอทิ ธิพลสูงมากแนๆ พี่ซานตาไมเคยกลัวอะไรอยูแลว แมวาตัวเองจะตัวเล็กกวา หรือ เสียเปรียบคูตอสูขนาดไหน เขาก็สามารถใชจิตวิทยาตอบโตอยางไมสะทก สะทาน แมอีกฝายจะเปนลูกนองของตาลุงโทโมกิ แตจะวาไปแลว... ถึงลูกนอง ของตาลุงโทโมกินี่จะไมไดดูดอี ะไรมากมาย แตก็เทกินใจสุดๆ เลย! >_< “ใช” เจาของแผนหลังกวางที่เดินนําหนาฉันและพี่ซานตาตอบดวยน้ําเสียงสุด หวน ขณะเดินไปพรอมกับเพื่อนอีกสามคนที่ตอนแรกเดินตามฉันและพี่ซานตา กลายเปนเดินนําเราทั้งสองคนและพี่ซานตาก็เดินนําฉันอยู... สรุปคือฉันเดินรั้ง ทายอยูคนเดียว... ถาหนีพวกนั้นจะรูไหมนะ? พวกเราเดินจากโรงจอดรถไปยังสวนขางบาน ตลอดทางเราผานอุปกรณ ตกแตงบานมากมาย ไมวาจะเปนตนไม ดอกไม อิฐ หิน ปูน ทราย โตะและอีก มากมายที่เนนโทนสีขาว-เทา แตที่ดูสะดุดตามากที่สุดเห็นจะเปนศาลาสีขาว ในสวนกุหลาบแดง ตรงนั้นมีผูชายทาทางคุนตายืนอยู เขาสวมเครื่องแบบ นักเรียนโรงเรียนชื่อดังที่ฉันมั่นใจวาเคยเห็นมากอน ผมสีดําซอยทั้งหัวทีด่ ูยุงๆ แตเทบาดใจนั่น...


“เออ... คือวา...” ฉันอึกอักอยูขางหลังเขาขณะยื่นมือไปแตะตนแขนที่เต็มไปดวย กลามเนื้อเบาๆ เมื่อเขาหันมาฉันถึงไดรูวาเขาคือคนคนเดียวกับที่คิดไวจริงๆ นายหนาหลอที่เขาชวยฉันไวตอนแอบดูพี่ซานตาทะเลาะกับลูกนองของตาลุง โทโมกิที่มุมมืดคนนั้น... วาแตฉันแยกจากพี่ซานตามายืนอยูตรงนี้ตั้งแตเมื่อไหรนะ? “มีอะไร?” น้ําเสียงนุมทุมของเขาพึมพําตอบกลับมา แตมันใหความรูสึกหางเหิน ยังไงชอบกล ไหนจะดวงตาคมกริบที่จองมองมานั่นอีกละ นัยนตาสีเขมแผ ความเย็นยะเยือกปกคลุมไปทั่วจนรูสึกหนาว “คือ... ฉันอยากจะถามวากอนหนานี้ที่เราเจอกัน... ที่นายชวยฉันไวนะ ใครเปนคนจับตัวฉันมาที่นี่หรอ? แบบวา... ฉันสลบไปตอนไหนก็ไมรูเลยจํา อะไรไมได” ฉันถามสิ่งที่สงสัยที่สุดออกไป เพราะจําไดเพียงวาเขายื่นมือมาใชนิ้ว แตะริมฝปากไมใหฉันเสียงดังจนถูกจับได แตหลังจากนั้นรางกายเหมือน ถูกล็อก ไมสามารถขยับได สุดทายทุกอยางก็มืดสนิท ถึงจะรูดีวาคนที่จับตัวฉัน มาคือลูกนองของตาลุงโทโมกิ แตถูกจับยังไง?


“ชวยงั้นหรอ? หึ...” นายหนาหลอกระตุกยิ้มแปลกๆ “ฉันไมทําเรื่องไร สาระแบบนั้นหรอก” “มะ... หมายความวายังไง?” คิ้วของฉันขมวดเขาหากันดวยความสงสัย “ก็หมายความวาฉันไมไดชวยเธอนะสิ... ไมไดชวยและไมเคยคิดจะ ชวย” ทายประโยคเขาเนนเสียงหนักกอนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก ‘ไมไดชวยและไมเคยคิดจะชวย’ ใหตาย! เขาพูดมันออกมาไดยังไง? จริงสิ... เขามาอยูที่นี่ไดยังไง เขามาอยูที่บานของตาลุงโทโมกิ บานที่ มองไปทางไหนก็เห็นแตลูกนองของตาลุงโทโมกิ หรือเขาจะเปนลูกนองของตา ลุงโทโมกิ...? ไมใช... ดูจากหนาตา การแตงตัวและทาทาง เขาไมเหมือนลูกนองของ ตาลุงโทโมกิสักนิด เขาตองมีอํานาจมากพอสมควร แลวเขาเปนใคร? เฮอะ! รูไปก็เทานั้น ทําไมฉันตองสนใจดวยวานายหนาหลอแตนิสัยแย คนนี้เปนใคร


“ถาไมคิดจะชวย แลวนายโผลมาขางหลังฉันทําไม?” โผลมาขางหลังฉันใชนิ้วสวยๆ นั่นแตะนิมฝปากของฉันใหฉันคิดวาจะ บอกใหฉันเงียบ เพราะกลัววานายกลามโตจะไดยิน... โผลมาขางหลังฉัน ใชสายตาคมที่เต็มไปดวยแรงดึงดูดทําใหฉันหวั่นไหว...

หรือวา... โผลมาขางหลังฉันเพื่อจะใชยาสลบกับฉันอยางนั้นหรอ? “ก็ชวยลูกนองของชิชิจับตัวคนไมรักษาคําพูดนะสิ เสียเวลาไปตามจับ เธอแปบเดียวก็ไดเงินไปนอนใชเลนสบายๆ อีกอยาง... มันรูสึกดีที่ไดเห็นคนไม รักษาคําพูดอยางพวกเธอถูกชิชิเลนงาน หึๆ” ที่เขาทําทั้งหมดเพื่อเงินแลวก็ความสะใจอยางนั้นสินะ... แลวเขา ตองการอะไรมากกวากันละ? ดูจากรอยยิ้มแลวคงเปนอยางหลัง! “ฉันไมรักษาคําพูดตรงไหน นายจับตัวฉันกับพี่ชายมาตองการอะไรกันแน?”

“พวกเธอไมรักษาคําพูดตรงที่เอาเงินชิชไิ ป พอถึงเวลาก็ไมคืนนะสิ สวน อีกคําถามฉันตอบไปแลว ฉันไมชอบพูดซ้ํา” “ ‘ชิช’ิ งั้นหรอ... พอของนายสินะ โทโมกิซังอะไรนั่นใชไหม?”


ถึงจะไมคอยฉลาด แตคําศัพทงายๆ ที่เขาพูดอยางคําวา ‘ชิชิ’ นั่นนะฉัน ก็รูวาแปลวา ‘พอ’ จะไมใหรูไดยังไงฉันเรียนภาษาญี่ปุนมานี่นา “โอะ! รูดวยหรอ?” พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นกอดอก กอนจะเหยียดยิ้ม แปลกๆ ที่มุมปาก “ไมนึกวา... คนโงๆ อยางเธอจะรู หึๆ” อยามาวาฉันโงนะเฟยยย~ อีกอยางนะ อยาทําเสียง ‘หึๆ’ มันกวนโมโห ที่สุดเลย! >O< “แลวยังไง วาฉันโง นายดีนักเรอะ?” ทั้งๆ ที่ฉันขึ้นเสียงจนแทบจะตะคอกใสเขา น้ําเสียงที่ตอบกลับมานั้น ยังคงราบเรียบ ไรอารมณ ปนเหยียดหยามนิดๆ ราวกับวาเขาไมสะทกสะทาน ใดๆ กับน้ําเสียงของฉัน นาโมโหเปนที่สุด! ฉันเกลียดน้ําเสียงแบบนี้!!! “ฉันก็ดีพอจะใหเธอมองจนตาคางละนะ” เขาพูดพรอมกับยักคิ้วขาง เดียว (ซึ่งฉันทําไมได -_-;) “เปนไงละ... ฉันหลอมากเลยใชไหม? ^ ^” เขายิ้ม... ยิ้มที่นาเกลียดที่สุด... “เฮอะ! ไอคนหลงตัวเอง ดีแคหนาตาอยางนายใสพานมาถวายใหฉันก็ ไมเอา!”


“งั้นหรอ!?” น้ําเสียงที่เคยราบเรียบกลับดังขึ้น ไมรูวาเขาเปนบาอะไร อยูดีๆ ก็เอื้อม มือมาบีบคางฉันแนน แถมยังยื่นหนาขาวๆ ใสๆ เขามาใกลอีกตางหาก ฉันกระพริบตาปริบๆ พยายามขมใจไมใหเผลอใจไปกับใบหนาที่ดึงดูด และมีเสนหนั่นอีก “ปลอยนะ!” ฉันพยายามทําเกงและดิ้นสุดแรง ความเจ็บจี๊ดวิ่งพลานทั่วใบหนาจนอด คิดไมไดวาหากเขาออกแรงมากกวานี้อีกนิดกระดูกฉันจะหักคามือเขาหรือ เปลา นี่เขาลืมไปแลวหรือยังไงวาฉันเปนผูหญิง ผูหญิงที่เจ็บไดรองไหเปนถึงได บีบคางฉันเต็มแรงไมมีออมมืออยางนี้ “คนอยางฉันไมเคยมีใครปฏิเสธ รูไวซะดวย” พูดจบเขาก็สะบัดมือออกจนคอฉันแทบหัก กอนจะเช็ดมือตัวเองกับ ชายเสื้อที่หลุดออกมาจากกางเกงดวยทาทางรังเกียจ กลัวจะติดเชื้อโรคจากฉัน หรือไงยะ!? ฉันไมใชตัวเชื้อโรคเฟย! “ฉันนี่ไงคนแรก... รูสึกดีจริงๆ” รูสึกดี... ซะเมื่อไหรเลา! T_T


ฉันเชิดหนากระแทกเสียงใสเขาอยางทาทาย อยากจะยกมือขึ้นมากุม คางที่เริ่มระบม แตก็กลัวเขาจะพูดดูถูกใหตองเจ็บใจ “ไมมีทาง...” “...” “คนไมรักษาคําพูดอยางเธอไมมีทางปฏิเสธฉันได” “ฉันก็กําลังปฏิเสธอยูนี่ไง” “เธอ!” “ทําไม!?” “ซาน มีอะไรหรือเปลา?” ในขณะที่อารมณโกรธของฉันกําลังจะถึงขีดสูงสุด อยากจะยกมือขึ้น ตะปบแกมใสๆ นั่นสักที เสียงของพี่ซานตาก็ดังขึ้น “เปลาคะ... ไมมีอะไร” “หลงทางหรือไง? เราตองไปทางโนน”


พี่ซานตาจูงมือฉันใหเดินตามไป ซึ่งฉันก็ไมสามารถปฏิเสธได จําตอง เดินตามแรงดึงของพี่ชาย เมื่อหันกลับไปทางศาลาสีขาวที่เดินจากมาก็เห็น เพียงแผนหลังกวางๆ เดินหางออกไปอีกทาง เชอะ! อารมณเสียอยางบอกไมถูก หวังวาฉันจะไมตองเจอผูชายคนนี้อีกนะ...

“มาแลวครับนาย” ผูชายกลามโตคนเดิมที่ดาฉันวาสําออย (คนอืน่ เปนใบหรือไงฟะ? -_-^) เอยเสียงเขมเมื่อพาฉันและพี่ซานตามาถึงสวนที่นาเปนสวนหยอมของบาน เพราะมันเต็มไปดวยไมดอกและไมประดับหลากชนิด แตก็จัดแตงไดกลมกลืน ไมขัดตา กลางสวนมีเกาอี้เหล็กสีขาว กับชายวัยกลางคนผมดําแซมขาวนิดๆ ผิวขาวสะอาด แตที่ดคู ุนตาทีส่ ุดคือดวงตาเรียวเล็กสีเขมคมกริบ... ฉันเชื่ออยางสนิทใจเลยวานายหนาหลอแตนสิ ยั แยเปนลูกชายของชายที่ อยูตรงหนาฉัน หรืออีกชื่อที่ใครๆ ก็เรียกวา... โทโมกิซัง “เร็วกวาที่คิด... ลูกชายฉันไมเคยทําอะไรใหผดิ หวังเลยจริงๆ คุมแลว สําหรับเงินที่เสียไป” น้ําเสียงของตาลุงโทโมกิกองกังวาลและแฝงไปดวยอํานาจ แมใบหนา จะเปอนรอยยิ้มจางๆ


ทาทางของเขาตางจากที่ฉันคิดไวมากทีเดียว ภาพตาลุงแกๆ ขี้โมโห เอะอะก็โวยวาย เอะอะก็ตวาด เอะอะก็ทําหนาบึ้งถูกรอยยิ้มนั่นกลบซะมิด นอกจากพอลูกคูนี้จะมีดวงตาที่เหมือนกันยิ่งกวาถายเอกสาร น้ําเสียงดู ถูกดูแคลนและพูดถึงเงินราวกับพูดถึงเศษกระดาษไรคาก็ยังเหมือนกันไม ผิดเพี้ยน... เฮอะ! พวกเงินเหลือใช “คุณทําแบบนี้ไปเพื่ออะไร?” พี่ซานตาถามเสียงเขมแขงกับนายกลามโต และกอนที่จะไดรับคําตอบ เสียงหวีดรองสุดแสบหูก็ดังขึ้น สายตาทุกคูห ันไปมองตนเสียงอยางสงสัยใครรู “กรีด๊ ดด~ ปลอยฉันนะ จับฉันมาทําไม กรี๊ดๆๆๆ” ภาพที่เห็นคือหญิงวัยกลางคนรูปรางตุยนุยกําลังดิ้นใหพนจากการ จับกุม แตดูจะไมชวยอะไร เพราะเธอถูกหิ้วปก แถมยังล็อกสองแขนอยางแนน หนา สิ่งที่ทําใหฉันชะงักคางคือดวงตากลมโตสีน้ําตาลทีเ่ หมือนกับฉันและพี่ ซานตาเปะๆ “ปากาน!/ ปากาน!” พี่ซานตาขมวดคิ้ว ในขณะที่ฉันอาปากคาง


ปากานที่พูดถึงคือปาของฉัน กับพี่ซานตา แถมยังเปนพีส่ าวแทๆ ของ พอฉันเอง ฉันเจอปากานครั้งสุดทายก็เมื่อสองปที่แลว แถมยังจากกันอยางไม นาจดจําสักเทาไหร “ผูหญิงคนนี้คือสาเหตุที่ฉนั จับตัวเธอสองคนมาที่น”ี่ ภาษาไทยที่ไมไดชดั มากนักของตาลุงโทโมกิทําใหฉันและพี่ซานตาหัน กลับไปมองเขาอีกครั้ง “หมายความวายังไง?” พี่ซานตาถาม “ปาของพวกเธอกูเงินฉันไป แต...” ตาลุงโทโมกิเงียบ กอนจะตะวัด สายตาคมดุไปมองปากาน “แตพอถึงเวลาก็หายเงียบไป” ปากานหนีหนี้... ตาลุงโทโมกิหมายความวาอยางนี้สินะ? คําพูดนิ่มนวล แตฟงแลวทิ่มแทง... ลูบหลังแลวตบหัว... พอลูกคูนี้ชาง เหมือนกันเหลือเกิน วาแตหนีหนี้... หนี้ที่พูดถึงก็คือหนี้ของปากาน มันเกี่ยวอะไรกับฉันและพี่ ซานตา


“ฉัน... ฉันไมไดตั้งใจนะคะ” ปากานทรุดตัวนั่งลงพื้นกอนจะยกมือขึ้น ไหวตาลุงโทโมกิอยางรอนรน “ฉันหาเงินมาคืนไมทันจริงๆ คุณเอาหลานฉันไป ขัดดอกกอนก็ไดนะ อยาทําอะไรฉันเลย ฉันกลัวแลว” ทันทีที่ปากานพูดจบฉันก็เดินเขาไปกอดแขนพีซ่ านตาอยางตองการหาที่ พึ่ง ยิ่งเห็นสายตาแปลกๆ พรอมกับรอยยิ้มของตาลุงโทโมกิที่มองมาฉันยิ่งรูสึก กลัว “ปาพูดอะไรออกมานะ!?” พี่ซานตายกมือขึ้นโอบฉันไวหลวมๆ “คราว กอนปาทําอะไรไวปาจําไดหรือเปลา? ปาทิ้งใหพวกเราตองเจอกับอะไรปารูบาง ไหม? อีกอยางมันเปนหนี้ของปาเอง จําเปนดวยหรอที่จะเอาผมกับนองไปขัด ดอกบาๆ นั่น!!!” พี่ซานตากําลังโกรธ... “จําเปนสิ ก็พอของพวกแกเปนคนเซ็นค้ําประกันตอนที่ฉนั กูเงินกอนนี้ ลูกอยางพวกแกตองชวยฉันรับผิดชอบ” “แตปาเปนคนเอาเงินไปใช” “แตพอของพวกแกเปนคนเซ็นค้ําประกัน” “ปากาน!”


พี่ซานตาตะโกนเสียงดังอยางเหลืออดกับคําพูดที่ปดความรับผิดชอบ โดยไมแมแตจะสํานึกผิดนั่น “ปาฉันติดหนี้คุณเทาไหรคะ?” ฉันหันไปถามตาลุงโทโมกิเพื่อยุติการทะเลาะวิวาทระหวางปากานกับพี่ ซานตา กอนที่ทั้งสองจะขึ้นเสียง และรุนแรงไปมากกวานี้ ตาลุงโทโมกิยิ้มอีก ครั้งกอนจะยื่นเอกสารบางอยางมาให ฉันจึงรีบรับมาอานทันที เอกสารที่ตาลุงโทโมกิใหมาคือสําเนาสัญญากูยืมเงินของปากาน รวมไป ถึงชื่อผูค้ําประกันซึ่งก็เปนชื่อของพอจริงๆ สิ่งสุดทายที่ฉันมองคือจํานวนเงินที่ มากจนแทบช็อค “ปากาน! เงินมากมายขนาดนี้ปาเอาไปทําอะไร!?” พี่ซานตาตะคอกเสียงถามเมื่อเห็นจํานวนเงิน “ฉันถึงตองเอาพวกแกไปขัดดอกยังไงละ ซานตี้มาหาปา” ปากานสะบัดมือลูกนองของตาลุงโทโมกิออกกอนจะตรงเขามาหาฉัน “ไม! นี่นองสาวผม ปาจะทําแบบนี้ไมได!” “เอาซานตี้มาใหฉนั !”


ออมกอดของพี่ซานตากระชับแนนจนฉันเริ่มเจ็บ แถมยังสะบัดไปมาเพื่อ หลบปากาน แตถึงอยางนั้นปากานก็ยังฝากรอยเล็บไวที่แขนของพี่ซานตา หลายแผลจนเลือดซึม ‘ไมตองหวงนะ ปาจะดูแลซานตาและซานตี้อยางดี’ คําพูดเมื่อสองปที่แลวของปากานตอกย้ําใหฉนั รูสึกชาไปทั้งราง... ชาจน ไมอยากรับรูสิ่งที่เกิดขึ้น ‘คนไมรักษาคําพูด’ น้ําเสียงหยิ่งยโสของผูชายที่เคยลูบหลังแลวตบหัวฉันลอยเขามาในหัว... นายหนาหลอแตนิสัยแย คําๆ นี้เขาหมายถึงใคร...?


“ถาเดือนหนาปากานไมคนื เงินสวนหนึ่งใหตาลุงโทโมกินั่น เราจะตอง รับผิดชอบใชไหมพีต่ า?” “ใช” พี่ซานตาตอบเสียงเหนื่อยขณะกาวเทาเดินตอไปโดยมีฉันขี่หลังอยู ความจริงแลวฉันไมไดเปนอะไรหรอก พี่ซานตากังวลไปเอง หวงฉันจะเจ็บตัว ทั้งๆ ที่เขาเองมีรอยเล็บขวนเปนทางยาวเต็มแขน “ซานไมตองหวงหรอก พี่จะไมยอมใหซานลําบาก” “ขอบคุณคะพี่ชาย” ฉันยิ้มใหพี่ซานตา แมรูดีวาเขาไมเห็นมัน ไมกี่นาทีกอนปากานโวยวายจะเอาฉันไปขัดดอกเบี้ยจากหนี้มากมาย นั่นใหได แตพี่ซานตาไมยอม ทั้งคูเถียงกันอีกหลายยก ตาลุงโทโมกิคงรําคาญ (ฉันเองก็เหนื่อยจะหาม) เลยผอนผันและใหโอกาสปากานอีกหนึ่งครั้ง ปากาน ตองเอาเงินไปคืนตามเวลาที่กําหนด แตถายังคิดจะเบี้ยวหนี้ฉนั กับพี่ซานตา ตองชดใชแทน... นี่ฉันอยูของฉันดีๆ ก็มีหนี้ทวมหัวซะงัน้ อะ =_=^ “พี่รักซานนะ พี่จะไมยอมใหใครทําอะไรซานเด็ดขาด”


“คะ ซานก็รักพี่ตา แลวซานก็จะไมยอมใหใครทําอะไรพี่ตาไดเด็ดขาด” “หืม? ตัวเล็กนิดเดียวจะชวยอะไรพี่ได?” “เอาเปนวาซานทําไดก็แลวกัน ซานสัญญาคะ” “ครับนองสาว” ฉันยิ้มใหเขาอีกครั้งกอนจะกระชับแขนที่กอดพี่ซานตาใหแนนขึ้นซบหลัง อุนๆ ของพี่ชายอยางรูสึกปลอดภัย แมพี่ซานตาจะไมใชผูชายตัวใหญ เท หรือมาดแมนอยางใครๆ แตเขาก็ เปนที่พึ่งใหฉันไดเสมอ เขาทําใหฉันไดทุกอยางโดยไมคิดถึงตัวเอง เขารักฉัน มากและฉันก็รักเขามาก


หลายเดือนผานไป... “กลับมาแลวคาาา~ ^O^” ฉันเปดประตูเขาไปในบานพรอมกับลากเสียงยาวกอนจะตรงไปยัง หองครัวดานในบาน ที่หองครัวมีรางของผูหญิงคนหนึ่งยืนอยู เธอคนนั้นกําลัง งวนอยูกับการทําอาหารซึ่งสงกลิ่นหอมทั่วบาน “กลับมาพอดีเลยซานตี้ วันนี้พี่ทําตมยํากุงกับผัดผักนะ” “หอมทั่วบานเชียวคะพี่นิว” ฉันเดินเขาไปกอดแมครัวประจําบานจากดานหลังหลวมๆ “แหม~ ปากหวาน” แมครัวประจําบาน หรือพี่นิวเยียรยิ้มตอบกอนที่ฉันจะถอยออกมาใหเธอ ไดทําอาหารตอ ความจริงแลวฉันกับพี่ซานตามีกันอยูแคสองคนพี่นอง สวนพี่นิวเยียร เปนลูกบุญธรรมที่ปากานรับมาเลี้ยง กอนถูกทิ้งใหพอแมของฉันเลี้ยง เธอจึง กลายมาเปนลูกสาวบุญธรรมของพอกับแม เธออายุเทากับพี่ซานตาและ มากกวาฉันหนึ่งป ครอบครัวเรามีกันทั้งหมดหาคน แตเมื่อพอกับแมเสียชีวิต ภายในบานจึงเหลือสมาชิกเพียงสามคน คือพี่ซานตา พี่นิวเยียรและซานตี้ หรือ ฉันเอง


ปากานคือญาติแทๆ ของฉัน ความจริงปากานไมใชญาติคนเดียวที่ เหลืออยูหรอกนะ แมของฉันมีนองสาวอยูคนหนึ่ง เธอชื่อนาพลอย ฉันไมไดเจอ ทั้งปากานและนาพลอยนานมากแลว นาพลอยไปทํางานที่ตางประเทศและ ขาดการติดตอไป สวนปากาน การไดกลับมาเจอกันอีกครั้งคือตอนที่ปากาน สรางหนี้เอาไว โดยมีชื่อของพอฉันเปนผูค้ําประกัน... จากวันที่ฉัน พี่ซานตาและปากานถูกเรียกตัวไปก็ผานมาหลายเดือนแลว ฉันกลับรูสึกราวกับวามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน ฉันยังคงระแวงวาจะพบลูกนอง ของตาลุงโทโมกิอะไรนั่นอยูตลอดเวลา แตฉันก็ไมเคยเห็นพวกเขาอีกเลย ดี แลวละ เพราะมันหมายความวาปากานยังจายหนี้ใหตาลุงโทโมกิตามสัญญา แต... มันจะสงบสุขแบบนี้ตอไปอีกนานเทาไหร... ไมมีใครรู “พี่นิวคะ พี่ตายังไมกลับอีกหรอคะ?” ฉันถามถึงพี่ชายที่พักหลังมานี้กลับบานไมเปนเวลาจนไมคอ ยไดเจอ หนา (จากเดิมที่ไมคอยไดเจออยูแลวยิ่งไมเจอเขาไปใหญ) พี่นิวเยียรหันมาสาย หนาแทนคําตอบจนผมยาวหยัดศกสะบัดไปมา คิ้วขมวดเขาหากันเล็กนอย ดวงตาสีออนมองฉันกอนที่ริมฝปากอวบอิ่มจะขยับตอบฉัน “ยังเลยจะ ชวงหลังๆ ซานตามันดูยุงๆ ยังไงไมรู เดี๋ยวนี้โดดเรียนบอย ดวย ที่รานก็ไมคอยไป จะวาไปมันไมไปทํางานหลายวันแลวนะ” “พี่ตาโดดเรียน... โดดงาน... เขาไปไหน?”


ฉันพึมพํากับตัวเองกอนจะเหมอมองออกไปนอกบานราวกับวามีคําตอบ รอยู ทั้งที่จริงๆ แลวไมมีคําตอบใดๆ เลย ใครที่ไหนจะมาตอบคําถามฉันไดละ นอกเสียจากเจาตัว แถมตอนนี้ไปอยูทไี่ หนก็ไมรู “ซานตี้ไปอาบน้ําเปลี่ยนเสื้อผากอนดีกวานะ เดี๋ยวกับขาวก็เสร็จแลว จะ ไดมากินขาวพรอมกัน” “คะ” ฉันเลิกคิดหาคําตอบกอนจะหันไปจัดการอาบน้ําตามที่พี่นิวเยียรบอก เพราะชุดนักเรียนที่ใสอยูและเหงื่อไคลที่หมักหมมมาทั้งวันทําใหฉันเหนียว ตัวอยางมาก

“สามทุมแลว พี่ซานตายังไมกลับอีกหรอเนี่ย?” พี่นิวเยียรที่กําลังสวมเสื้อนอกหันมาพูดกับฉันที่นั่งทําการบานอยูไมไกล เพราะอีกไมถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาทํางาน แตพี่ซานตายังไมมีวี่แวววาจะกลับ บานเลย แมจะเหนื่อยแตเราทั้งสามตางก็ตองทํางานพิเศษเพื่อหาเงินมาใชจาย ในบาน บางที... ถาพอกับแมยังอยูอะไรมันคงจะดีกวานี้ “ซานวาพี่ตาตองแอบทําอะไรอยูแนๆ”


ฉันเงยหนาจากการบานสุดโหดตอบพี่นิวเยียร “ถามันไมอยากบอกใครก็บังคับมันไมไดหรอก” “เรื่องนั้นมันก็จริง แตซานสงสัยนี่นา พี่นิวไมสงสัยหรอคะ?” “จะไปเหลือหรอ... พี่แคคิดวาอาจจะเปนเรื่องสวนตัวทีไ่ มอยากใหเรารูก็ ไดนะ” “พี่ตาไมเคยมีความลับกันซานนี่นา...” ฉันทําปากยื่นอยางขัดใจเพราะมีแตฉันคนเดียวที่ดึงดันจะสอดรู... เอย! อยากรูสาเหตุที่พี่ซานตาหายตัวไป ถึงแมจะเห็นกันอยูทุกวัน แตพี่ซานตาก็ มักจะหายตัวไปทุกวันเหมือนกัน แลวอยางนี้ฉนั จะเอาคําตอบจากใครได? “เฮ! เมื่อกี้ใครพูดถึงซานตาสุดหลอ? แหมๆ คิดถึงขนาดตองบนหาเลย หรอ?” น้ําเสียงขี้เลนผสมกวนนิดๆ สุดคุนหูดังขึ้นทําใหฉันหยุดคิดหาคําตอบไป มองผูมาใหมแทนเพราะจะคิดใหปวดหัวทําไมในเมื่อคําตอบอยูตรงหนานี้แลว... ถามเลยดีกวา!

“หายไปไหนมายะ?” พี่นิวเยียรชิงถามกอนที่ฉันจะอาปากดวยซ้ํา -_-; “อีกอยางนี่ก็จะถึงเวลาทํางานอยูแลว มาเอาปานนี้จะไปทันอะไร”


เออ... พี่นิวเยียรคนที่พูดไมคอยเกงของฉันหายไปไหน? หรือวาจริงๆ แลวพี่นิวเยียรก็อยากรูเหมือนกัน แหม~ ทําเปนไมอยากรูที่แทก็รีบถาม ฮาๆ “ติดธุระนิดหนอยนะ” “ออหรอ~ เดี๋ยวนี้หัดมีธุระ” “แลวแกจะเปนเดือดเปนรอนทําไม ฉันอยูนี่แลว รับรองวาไปสายไมเกิน สิบนาที” ยังไงก็จะหาเรื่องสายสินะ? =__=^ “จะไมใหเดือดรอนไดยังไง ก็ฉันชอบ...” “หืม?” “กะ... ก็แกชอบ... ไป... ไปทํางานสายอะ ฉันโดนวามาหลายรอบแลว เนี่ย ฉันเดือดรอนเฟย เหตุผลนี้มีน้ําหนักมากพอไหม?” พี่นิวเยียรทําเสียงดังกลบเกลื่อนอะไรบางอยาง... แตกลบเกลื่อนอะไร? “ก็บอกไปแลวไงวาวันนี้สายไมเกินสิบนาที วูวๆๆ บนเปนคนแกไปได” พี่ ซานตายีผมพี่นิวเยียรเลนกอนจะเดินเขาไปในหองครัว “หิวขาววว~ วันนี้มี อะไรกินบางเนี่ย?”


“นี่! เถลไถลมาทั้งวันกลับถึงบานก็ถามหาของกินเลยนะยะ ไมคิดจะ ชวยทํางานบานสักอยางแบบนี้มันนาใหกินไหมขาวนะ” “ฉันไมไดเถลไถล บอกแลวไงวาติดธุระ” “ธุระนายมันสําคัญจนตองโดดเรียน โดดงาน แลวก็กลับบานไมเปน เวลาแบบนี้นะหรอ?” “เรื่องของฉันนาาา~” พี่ซานตาลากเสียงยาวอยางขี้เกียจจะตอบ “แกไปสรางหนี้ไวใชไหม?” “บะ... บาสิ!!!” คําถามเด็ดของพี่นิวเยียรทําใหฉันชะงักคางเลิกสนใจการบานทันที แต จริงๆ แลวฉันไมไดสนใจการบานตั้งแตแรกแลวละ ก็แหม... ฟงเขาคุยกันสนุก กวาทําการบานเปนไหนๆ >_< แตจะวาไปแลวมันนาสงสัยจริงๆ นะแหละ พี่ซานตาตองไปสรางปญหา อะไรไวสักอยางแนๆ อยางเชน... ‘หนี้’ เพราะเขาทําตัวลับๆ ลอๆ ผลุบๆ โผลๆ แบบนี้ อีกอยางตั้งแตถูกเรียกตัวไปคุยเรื่องหนี้ของปากานเมื่อหลานเดือนกอน พวกเราก็คอยระวังตัวเรื่องการสรางหนี้มาตลอด ถาคราวนี้พี่ซานตาไปสรางหนี้ ไวจริงๆ พี่นิวเยียรอาละวาดบานแตกแหงมๆ


“อยามาทํากลบเกลื่อน -_-+ (ชิ้ง~)” พี่นิวเยียรขวางพี่ซานตาไวไมใหเดินเขาไปในหองครัวไดสําเร็จพรอมกับ จองเขม็ง “ไมไดกลบเกลื่อนเวย แคติดธุระนิดหนอย” “ธุระอะไรยะ?” “ก็... แบบวา...” พี่ซานตายื่นหนาเขาไปกระซิบพี่นิวเยียรใกลๆ กอนจะเดินผิวปากเขาไป ในหองครัว สวนพี่นิวเยียรนั้นยืนนิ่งราวกับโดนสาปทั้งๆ ที่พี่ซานตาหายเขาไป ในครัวนานแลว แตที่นาแปลกใจก็คือแกมเนียนๆ ของพี่นิวเยียรแดงระเรื่ออยาง เห็นไดชดั พี่นิวเยียรหนาแดง! “พี่ตาพูดอะไรอะพี่นิว?” ฉันเดินเขาไปถามพี่นิวเยียรดวยความอยากรู (ทําไมฉันดาตัวเอง? TOT) แตไมวาจะเขยาแขน หรือสะกิดยิกๆ จนแทบจะยกเกาขึ้นมาสะกิดแทนมืออยู รอมรอพี่นิวเยียรก็ยังนิ่งสนิทศิษยสายหนา เออ... นิ่งสนิทก็พอ -_-;


“อีตาบา!” อยูๆ พี่นิวเยียรก็รองเสียงดังจนฉันสะดุงโหยง วาแตมันใชคําตอบของ คําถามที่ฉันถามหรือเปลา? “บอกซานบางสิพี่นิว” “อะ... เออ... ธุระของผูชายนะซานตี้ ชางมันเถอะ” เมื่อถูกฉันสะกิดพี่นิวเยียรก็หันมาตอบฉันเสียงสั่น แมแตมือที่แตะอยูบน ไหลของฉันก็สั่นจนรูสึกได แตยังไมทันไดถามใหรูเรื่องพี่นิวเยียรก็เดินไปควา กระเปาเปกอนจะเดินออกไปจากบาน พี่นิวเยียรไปทํางาน... พี่ซานตากินขาวอยูในหองครัว... และฉัน... ซานตี้ สาวนอยสุดนารัก (ใชเวลา? =_=) ยืนหัวโดอยูกลางบาน สมองอัดแนนไปดวย ความอยากรูอยากเห็น... ใครจะใหคําตอบฉันไดบางเนี่ย!?


ฟววว~ เครงงง! กระปองน้ําอัดลมกลิ้งไปตามแรงเตะของฉันที่เดินกลับบานดวยลาง สังหรณแปลกๆ บางอยาง แตฉันก็ไมรูวามันคืออะไร รูแควาตาขางขวานั้น กระตุกถี่ยิบมาตลอดวันทําใหฉันรําคาญ จากความรําคาญกลายเปนโมโห สุดทายก็ระบายกับกระปองน้ําอัดลมดวยแรงที่มากกวาครั้งแรก ฟววว~ ปกกก! “อะ!” ฉันอุทานพี้อมกับอาปากคางเพราะเสียงตกของกระปองไมไดดัง ‘เครง’ เหมือนครั้งแรกที่มันตกลงบนพื้นซีเมนตแข็งๆ แตมันอาจจะตกลงบนอะไรบาง ที่นุมนิ่ม คิดดังนั้นฉันก็เตรียมกาวขาเดินตอไปถาไมติดวามีเสียงโวยวายของ ใครบางคน เพราะมัน... “กรี๊ดดด~! ใครปากระปองใสหัวชานนน~!!!” ตะ... ตกใสหัวคน! =[]=;;;


เสียงของผูหญิงที่ไหนไมรูหวีดรองลั่นแถมฉันยังรูสึกคุนหูเหลือเกิน แต ยังไมทันไดหาตนเสียงจนเจอ เสียงทุมๆ โหดๆ ของใครผูชายกลุมหนึ่งก็ดังขึ้น “เฮย! เสียงมาจากทางนั้น” ผูชายตัวใหญในชุดเสื้อกลามสีดาํ โชวมัดกลามเนนๆ เดงดึ๋งดั๋งเต็มตากับ กางเกงสามสวนเทๆ สี่คนชี้มาที่... ฉัน!? เวรแลวไง... ยูนิฟอรมแบบนี้... ใชแนๆ ลูกนองของตาลุงโทโมกิ! O_o “=___=;;;” “เด็กคนนี้เปนหลานของผูหญิงคนนั้นนี่นา” เด็กคนนี้? ผูหญิงคนนั้น? ฉันยืนถือกระเปานักเรียนอาปากคางอยูที่เดิมขณะที่ผูชายกลามโตคน นั้นเดินเขามาใกล อะ... อะไรกันเนี่ย! โดนตามตัวอีกแลวเรอะ... แถมตอนนี้นี้ก็หนีไมได แลวดวย ตายแนๆ ซานตี้! “เอาไงดี? ไมเจอปาเอาหลานไปก็ไดมั้ง”


นายกลามโตหมายเลข 1 เสนอพรอมกับมองไปที่นายกลามโตอีก 3 คน ที่เหลืออยางขอความคิดเห็น แตนายกลามโตหมายเลข 2 กลับตบหัวแทน คําตอบแทบจะทันที เพี๊ยะ! “จะบาหรือไง! คราวกอนก็โดนนายดาเพราะเอาหลานไปยังไมเข็ดใช ไหม?” นายกลามโตหมายเลข 2 ที่ตบหัวนายกลามโตหมายเลข 1 พูดเสียงเขม แลวหันมาจองหนาฉัน “แตจะวาไปก็เปนความคิดที่ดีนะ... เพราะยัยนี่เปน ผูหญิง อาจจะไมโดนดาก็ได... นี่ยัยผูหญิงอยากไปกับฉันปะ?” ยัยผูหญิง? เพี๊ยะ!! “เออ... =[]=;;” ฉันยังคงอาปากคางมองนายกลามโตหมายเลข 3 ที่ตบหัวนายกลามโต หมายเลข 2 “พวกแกนี่ คุยกับผูหญิงทั้งทีไมไพเราะเพราะพริ้งเอาซะเลย ถอยไปฉัน ถามเอง... สวัสดีขอรับ ขาพเจามีความประสงคใหคุณผูหญิงเดินทางไปกับ ขาพเจา ไมทราบวาคุณผูหญิงประสงคจะไปกับขาพเจาหรือไมพะยะครับ?” อะ... เออ... ชวนฉันหรอ... ไมไปอะ =___=^^


เพี๊ยะ!!! “เออ... อา... =[]=;;;” นะ... นี่มันตลกคาเฟหรืองายยย~ ทําไมไอพวกนี้มันมายืนตบหัวเลนตอ หนาฉัน งานการไมมีทําเรอะ? “ปาเธอหนีไปทางไหน?” หลังจากที่นายกลามโตหมายเลข 4 ยกมือขึ้นตบหัวนายกลามโต หมายเลข 3 เขาก็หันมาถามฉันดวยคําถามที่ดูจะเปนการเปนงานมากขึ้น ฉันที่ ยังงงอยูจึงยกมือขึ้นชี้หนาตัวเองเพื่อจะถามวาเขาถามฉันหรือเปลา แตยังไม ทันไดเปดปากพูดสักคํานายกลามโตทั้งสี่ก็แปลความหมายเองเออเองอยางนา พิศวงงงงวย “(=___=)\” “ทางนั้น รีบตามไปเร็ว!” “=___=?” นายกลามโตหมายเลข 4 ชี้ไปทางดานหลังของฉันกอนที่เขาและนายก ลามโตอีก 3 คนจะสลายตัวหายไป


วาแต... มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? “พวกมันไปแลวใชไหม?” ในขณะที่ฉันยังไมเขาใจและยังไมกระจางนั้นเองเสียงผูหญิงคนเดิมก็ดัง ขึ้นอีกครั้ง “ปา... ปากาน?” หญิงวัยกลางคนรูปรางตุยนุยและมีดวงตากลมโตสีน้ําตาลอันเปน เอกลักษณเดินออกมาจากพุมไมที่ฉันเตะกระปองน้ําอัดลมเขาไป... อยาบอก นะวาผูหญิงที่รองดาฉันวาปากระปองใสหัวเมือ่ กี้คือปากาน (จริงๆ แลวฉันเตะ เลยแหละ ไมใชปา -_-;) “ขอบใจนะซานตี้” ปากานมองไปยังทางที่นายกลามโตทั้งสี่หายไปกอนจะหันมาขอบคุณ ฉัน... ขอบคุณที่ฉันเตะกระปองใสหัวปาหรอคะ? >_<; “ปาหนีลูกนองของตาลุงโทโมกิทําไม? หรือวา... ปาถูกตามตัวอีกแลว ปาหนีหนี้ใชไหม!?” เมื่อถูกถามปากานก็ทําหนาตกใจทาทางลุกลี้ลุกลนของปากานทําใหฉัน รูทันทีวาสิ่งทีฉ่ ันพูดคือความจริงวาปากานหนีหนี้จริงๆ แถมยังชวยใหฉันเขาใจ เหตุการณกอนหนานี้ไดดีอีกดวย


เมื่อกี้ฉันเผลอเตะกระปองไปโดนหัวปากานแลวปากานก็โวยวายจน นายกลามโตทั้งสี่ไดยินเสียง แตพวกเขากลับพบเพียงฉัน (ที่ยืนทําหนา เออแดรกซและอาปากคางรอแมลงวันมาทํารัง -..-) เมื่อถามวาปากานหนีไป ทางไหนนายกลามโตทั้งสี่กลับคิดวาฉันชี้ไปดานหลังเพื่อบอกทางวาปากานหนี ไปทางนั้น (ทั้งๆ ที่ฉันแคชี้หนาตัวเอง =_=) แตฉันยังสงสัยอยูอีกเรื่องที่นายกลามโตหมายเลข 2 พูดเหมือนกับวา เขาเคยจับตัวหลานของปากานไป... ถาเขาไมไดจับตัวฉัน ก็ตองเปนพี่ ซานตานะสิ แตพี่ซานตาไมพูดถึงเรื่องนี้ใหฉันฟงเลยสักนิด นี่เขากําลังทําอะไร อยูกันนะ? “ปาไมไดตั้งใจจะหนีหนี้หรอกนะ พอดีวาปาหาเงินมาคืนไมทนั จริงๆ แค ไมกี่เดือนเอง...” “ไมกี่เดื่อน!” ฉันทวนคําพูดของปากานอยางตกใจ “ตาลุงโทโมกินั่นบอก แลวไมใชหรอคะวาเขาใหโอกาสแคครั้งเดียว ซานเชื่อวาเขาไมไดขู” “โธ ปาไมไดผลิตเงินเองนี่นาจะไดใชหนี้ตั้งมากมายในคืนเดียวนะ” “ก็เพราะเงินไมไดผลิตเองไงคะ ปาถึงไมควรเปนหนี้ แลวพี่ตา...” “ปาเปลานะ! ซานตามันทําของมันเอง ปาไมเกี่ยว!” ทั้งๆ ที่ฉันจะถามวาพี่ซานตารูเรื่องที่ปากานหนีหนี้ดวยหรือเปลา แตปา กานกลับโวยวายแสดงอาการรอนตัวออกมาอยางเดนชัด


มันจะตองมีอะไรในกอไผ... และอะไรในกอไผนั่นตองไมใชหนอไม (จะ เอาฮาไปไหน -_-^) แตมันคือความจริงบางอยางที่ฉันยังไมรู “พี่ตาทําอะไร?” ฉันถามเสียงเขมขึ้นเล็กนอย “มีอะไรที่ซานยังไมรู ที่ พี่ตาตองกลับบานดึกดื่น โดดงาน โดดเรียนเพราะเรื่องที่ปากับพี่ตาปดบังซาน ใชไหมคะ?” “นะ... นี่แกยังไมรูอีกหรอ?” “ยังไมรู แตวันนี้ซานตองรูใหได ปามีอะไรปดบังซาน?” “เออ... ก็... ที่ปาหนีหนี้โทโมกิซังนั่นแหละ เขาจับปากับซานตาไป แลวก็ อยางที่รูถาปาหนีหนี้อีกครั้งซานตากับแกจะตองชดใช ซานตายอมไปทํางาน กับโทโมกิซังคนเดียว...” แบบนี้ก็ตอบคําถามที่พี่ซานตากลับบานไมเปนเวลา โดดงาน โดดเรียน ไดอยางลงตัวและที่พี่ซานตาบอกเรื่องธุระกับพี่นิวเยียรไปเมื่อวานก็ไมใชความ จริงนะสิเพราะพี่ซานตาไมยอมบอกฉันที่เปนนองสาวแทๆ แถมยังไมคิดจะ บอกใครอีกดวย ถาฉันไมบังเอิญเจอปากานฉันก็คงจะยังไมรูอะไรเลย นอกจากตาลุงโทโมกิจะไมไดแคขูแลว เขายังเอาจริงอยางไมใหทันตั้งตัว เลยดวยซ้ํา “พี่ตาทํางานอะไรคะปา?”


“ปาไมรูหรอก แตปารูแควาซานตาตองไปทํางานทุกวัน ทุกเวลาที่เขา ตองการตัว” ทุกวัน... ทุกเวลา... พี่ซานตาตองไปทํางานทั้งๆ ที่ไมไดกอหนี้อะไรนั่น แถมไมไดคาตอบแทน แลวไหนจะเรื่องเรียน เรือ่ งงานพิเศษอีกละ ที่ผานมาก็ แทบจะไมมีเวลาพักผอนอยูแลว ถาเขายังตองไปทํางานละก็ไมตองหลับตอง นอนกับพอดี ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเปนเพราะผูหญิงที่ยืนอยูตรงหนาฉันนี่เอง... ผูหญิงที่ได ชื่อวาเปนปาแทๆ ของฉัน ฉันอยากจะโกรธปากานใจแทบขาดแตใหตาย! ความเปนสายเลือด เดียวกันบีบบังคับใหฉันยอมรับวาถึงแมพอจะไมไดเซ็นชื่อค้ําประกันหนี้กอน นั้นฉันกับพี่ซานตาก็ตองรวมรับผิดชอบมันอยูด ีและเพราะความเปนสายเลือด เดียวกันอีกนั่นแหละ ที่ทําใหฉันโกรธไมลง กรี๊ดดด~!!! ซานตี้อยากจะบาตายจังเลยเวยเฮย! >O< “อะ... เออ... ปาไปกอนนะซานตี้” เมื่อเห็นฉันเงียบและทําหนาเครียดขึ้นเรื่อยๆ ปากานก็เริ่มหาทางหนี เพราะกลัววาฉันจะอาละวาดขึ้นมา “เดี๋ยวคะ”


“มีอะไรอีกละ?” “...” ฉัน... จะถามปากาน... ดีไหมนะ? “ซานตี!้ ปาไมชอบเลนสงครามประสาทนะ อยาเรียกปาแลวเอาแตจอง หนาแบบนี้สิ” “...” “ซานตี!้ ถาไมพูดปาไปแลวนะ” ฉันตัดสินใจแลว... ฉันจะถาม! “ปากาน ซานอยากถามอะไรใหแนใจสักเรื่องหนึ่ง” ฉันจับมือปากานไว กอนจะพูดตอ “ปาสัญญากับซานไดไหมคะวาปาจะหาเงินไปคืนเขาใหครบ ปา จะไมปลอยใหพี่ซานตาตองทํางานกับตาลุงโทโมกิไปตลอด พวกเราจะตองไม มีหนี้... ปาสัญญากับซานไดไหม?” “ไดสิปาสัญญา” ปากายยิ้มบางๆ “คิดซะวาเงินมันไปเที่ยว เดี๋ยวเดียวก็ กลับ” “ปากลัวโดนวิ่งไลตามบอยๆ ละสิ”


“ก็วิ่งหนีมันเหนื่อยนี่นา ฮาๆ” ฉันยิ้มบางๆ ใหกับปากาน บรรยากาศตึงเครียดจางหายไป ความรูสึก โกรธที่มีก็จางหายไปเชนกัน... มั้ง? แตวาฉันจะไมยอมใหพี่ซานตาตองทํางานเหนือ่ ยอยูคนเดียวเด็ดขาด... ฉันจะตองทําอะไรสักอยาง! “ปาคะ ซานมีอีกคําถามคะ”

ปก! “เฮอ~” ฉันวางกระเปานักเรียนลงบนโตะกอนจะถอนหายใจเฮือกใหญ พรุงนี้ฉันจะไปที่บานของตาลุงโทโมกิเพื่อชวยพี่ซานตารับผิดชอบหนี้ ของปากาน แต... อีกเรื่องที่ฉันกังวลคือพรุงนี้ฉันมีสอบ ไหนจะการบานอีกตั้ง 2 วิชา นี่ก็ดึกมากแลว ฉันจะทําเสร็จหรือเปลายังไมรูเลย กวาจะถึงพรุงนี้ฉันคงหมดแรงไมเหลือหลอ! TOT


อาจจะเหนือ่ ยและทอไปบางแตไมวายังไงฉันก็ตัดสินใจแลววาจะหาตา ลุงโทโมกิ ฉันไมมีทางเปลี่ยนใจแนนอน จะติดก็ตรงที่... ฉันจะมีแรงไปตอปาก ตอคํากับลูกชายของตาลุงโทโมกิหรือเปลานะสิ อีตานั่นนะดูถูกคนเกงซะดวย ขืนเสนอหนาไปใหเห็นละก็... ‘ยัยคนไมรักษาคําพูด!’ แคคิดทั้งน้ําเสียงและใบหนาของหมอนั่นก็ลอยเขามาในสมองฉันแลว ใหตาย! จะวาไปแลวทําไมทันทีที่นึกถึงดวงตาเรียวสีน้ําตาลเขมคมกริบของเขาที่ มองมาพรอมกับรังสีความเย็นชาและเยอหยิ่ง กอนเนื้อที่อกขางซายของฉันถึง เรงจังหวะการเตนอยางนี้นะ? ฉันใจเตน... เพราะอะไร?

My Maid หนี้หัวใจต้องใช้ด้วยรัก  

สินเชื่อเพื่อความรักต้องฟูมฟักด้วยความจริงใจ คิดดอกเบี้ยตามความเอาใจใส่ และปล่อยเงินกู้ให้เธอคนเดียว