Page 1


เสียงฝี เท้ าทีดูเหมือนจงใจเดินเสียงดังทําให้ ชายสามคนทีกําลังยืนพูดกัน เสียงดังอยูข่ อบสระนํ !ากว้ างพากันหันไปมองว่าเป็ นใคร เมือบางคนในกลุม่ เห็นก็จําได้ ว่ คนทีเดินมาทางนี !เป็ นใครจึงเปิ ดยิ !มกว้ างทังที ! หน้ าเครี ยด เขาเอ่ยปากถามผู้มาใหม่เสียง ดังพอประมาณ “อ้ าว! ท่าน ข้ านึกว่าท่านกลับปราสาทแล้ วซะอีก?” อีกสองคนทีเหลือเมือรู้วา่ ผู้มาใหม่เป็ นใครเพราะเพือนหันมาบอกต่างก็พา กันก้ มหัวให้ นิดหนึง แล้ วพากันเดินแยกไปอีกทางเพราะไม่ค้ นุ เคยกับผู้มาใหม่นกั “ข้ าก็วา่ จะกลับตังแต่ ! พดู เรื องงานต่างๆ เสร็ จตังแต่ ! เมือเช้ า แต่พอดีข้า อยากมาดูสระนํ !ายามเทียงน่ะ...มันสวยดี แล้ วพวกท่านล่ะ...มาทําอะไรกันรึ?” ผู้มาใหม่เรี ยกคนอายุน้อยกว่าอย่างให้ เกียรติเช่นกัน คนถูกถามมีสหี น้ าไม่ดี นัก เขาหันไปมองเพือนอีกสองคนทียืนแยกไปอีกทาง แล้ วจึงหันมาตอบผู้ถาม “ก็เพือนข้ าน่ะสิ...เมียไม่สบายมาก เจ้ านันก็เลยอยากมาขอให้ เทวีช่วย พวกข้ าพยายามจะห้ ามไม่ให้ มาทีนี เพราะหากเมียหายแต่สามีเป็ นอะไรไป รับรองว่า... เมียต้ องตายตามแน่นอน แต่เพือนข้ าก็ไม่ฟังจะลองขอเทวีให้ ได้ แต่ดีวา่ ท่านมาพอดี เอ่อ ...หากไม่รบกวนท่านจนเกินไป ท่านช่วยพูดห้ ามเพือนของข้ าอีกสักคนเถอะ ท่านเคย บอกไว้ วา่ ...ท่านไม่เชือเรื องแบบนี !นีนา” คนทีอายุน้อยกว่ามากเอ่ยปากขอร้ องอย่างเกรงใจ คนถูกขอร้ องจึงเบน สายตาไปทีชายทังสองคน ! โดยมีคนหนึงกําลังมองมาทางทีเขากับเพือนยืนคุยกันอยู่ คน ถูกขอร้ องมองดูแวบเดียวก็ร้ ูวา่ ...ชายคนนันกํ ! าลังไม่สบายใจ เขามองสบตาทีมีแววกังวล คูน่ นอยู ั ! ส่ กั ครู่ก่อนจะหันมาบอกคนทียืนอยูข่ ้ างๆ ด้ วยใบหน้ าเรี ยบนิง “เรี ยบร้ อยแล้ ว เพือนของท่านไม่คิดจะทําอะไรไม่เข้ าท่าแล้ วล่ะ กลับไปนี เขาจะตังใจศึ ! กษาเรื องยาสมุนไพรเพือรักษาเมียของเขา พวกท่านเลิกห่วงได้ แล้ ว”


คนฟั งยิ !มอย่างดีใจทีทุกอย่างกําลังเป็ นไปด้ วยดี แต่ในใจก็แอบเศร้ า เล็กน้ อยทีตนเองเป็ นเพียงชาวบ้ านธรรมดาจึงไม่เก่งเท่าอีกฝ่ ายทีเป็ นคนสําคัญ “พวกข้ าโชคดีทเจอท่ ี าน...ถึงแม้ ทา่ นจะขี !เกียจพูดเลยต้ องใช้ เวทเปลียนใจ เพือนข้ าแทนก็เถอะ งันพวกข้ ! าคงต้ องขอตัวก่อน ขอบคุณท่านมาก” คนอายุน้อยกว่ารี บเดินไปหาเพือนทังคู ! แ่ ล้ วพูดอะไรสักอย่างกับชายอีกคน ทีมาเป็ นเพือนเช่นกัน แล้ วชายคนนันก็ ! ยิ !มอย่างดีใจ ทังสามคนหั ! นมาก้ มหัวให้ ผ้ มู าใหม่ ก่อนจะพากันเดินยิ !มแย้ มจากไป แล้ วชายคนทีเมียกําลังไม่สบายก็พดู ให้ เพือนฟั ง...เรื อง การปลูกสมุนไพรโดยมีอีกสองคนพูดจาสนับสนุนจนเดินจากไปไกล ปล่อยให้ คน ช่วยเหลือยืนอยูเ่ พียงลําพัง ผู้มีเวทสูงเดินไปนังยังทีนังประจํายามทีมาทีนีพลางมองสระนํ !าในยามเทีย ทีแสงแดดส่องลงตรงกลางสระจนเป็ นแสงประกายเจิดจ้ าพุง่ ขึ !นมา เส้ นผมยาวสีเทาเงิน ของคนทีนังชมบรรยากาศยามเทียงทีอากาศเย็นสบายไม่ร้อนมากปลิวน้ อยๆ ตาม แรงลม “เจ้ ามาเยือนถินข้ าบ่อยเหลือเกิน ไม่เบือบ้ างรึ?” เสียงกังวานใสเพราะหูทีดังมาจากข้ างหลังไม่ไกลนัก...ไม่อาจทําให้ คนที กําลังจมอยูก่ บั ความคิดตัวเองแปลกใจได้ เพราะเขายังนังชมบรรยากาศรอบตัวด้ วย ท่าทีนิงสงบเสมือนว่า...อยูผ่ ้ เู ดียว เป็ นนานเขาจึงลุกขึ !นยืนมองสระนํ !าอีกสักพักจึงหันมามองสตรี ทีมีใบหน้ งดงามสวยชนิดที...ในดินแดนนี !ไม่มีใครจะเทียบได้ แต่ใบหน้ างดงามนันกําลังมองเขา ด้ วยแววตาเสมือนจะยิ !มหยัน เขาเดินมาหยุดยืนไม่หา่ งจากนางนันนั ! ก ก่อนจะก้ มหัวให้ สตรี นางนันอย่ ! างให้ เกียรติเต็มที เมือเงยหน้ าแววตาของเขาทีมีแต่ความเฉยชาเท่านันที ! ตอบคําถามของนางว่า...เขาเบือหรื อไม่เวลาทีมาทีนี...แววตาเฉยชาทีไม่เคยแปรเปลียน ไม่วา่ จะถูกถามแบบนี !กีครัง! ต่อกีครัง!


“ข้ าขออภัยทีมารบกวนเวลาพักผ่อนของเทวี ข้ าขอตัวก่อน” คนรบกวน เดินจากไปอย่างช้ าๆ จึงได้ ยินคําพูดทีเทวีจงใจพูดให้ ได้ ยินตามหลัง “ข้ าไม่โกรธเคือง...คนขีขลาด...อย่างเจ้ าหรอก เพียงแต่...ตะกี !นี !เจ้ าน่าจะ ให้ เจ้ าคนใจเด็ดนันร้ องขอความช่วยเหลือกับข้ านะ นานๆ ข้ าจะเจอผู้ชายทีไม่ขี !ขลาด กล้ าทีจะแลก...ทุกสิง แม้ แต่...ชีวิตของตัวเองเพือผู้หญิงอันเป็ นทีรัก!” เทวีมอง ตามหลัง ‘คนขี !ขลาด’ นันจนลับตา รอยยิ !มสวยหวานค่อยๆ จางหายไป “ข้ ารู้ อีกไม่นาน...สิงทีข้ ารอคอยก็จะกลับมาหาข้ า พอถึงเวลานันข้ ! า อยากจะดูหน้ าเจ้ านัก!”นางพูดเสียงเบาแววตามีรอยยิ !มแห่งความสุข ไม่นานนางก็ หายไปจากตรงนัน! @@@ “ธรรมชาติทีนีช่างสวยจริ ง อา...สดชืน ” นํ !าเสียงห้ าวสดใสนันเป็ นเสียงของชายหนุม่ คนหนึงซึงนอนโดยใช้ สองมื ประสานรองทีท้ ายทอยส่วนขาสองข้ างก็ไขว้ กนั ไว้ แล้ วกระดิกเท้ าไปมา เขาหลับตาซึม ซับภาพแห่งความงามของสรรพสิงรอบตัวนันจนเกือบจะหลับก็แว่วได้ ยินเสียงร้ องไห้ แกมสะอื !นทีไม่เบานัก คนใกล้ หลับจึงต้ องลืมตาแล้ วลุกขึ !นมองหาทีมาของเสียงอย่าง รํ าคาญใจนิดๆ ต้ นตอของเสียงก็อยูไ่ ม่ไกลจากกิงไม้ ใหญ่ทีเขานังอยู่ ชายหนุม่ นังมองอยู่ บนทีสูงโดยเอามือเท้ าคางไว้ ฟั งเสียงพูดปนสะอื !นของคนทีเห็นแค่ด้านหลังนัน แต่ถงึ เห็นแค่ด้านหลังก็ร้ ูวา่ อีกฝ่ ายเป็ นเด็กหญิงทีอายุคงจะประมาณไม่เกินสิบสี ปี “ขอโทษนะ...เจ้ ากระต่ายน้ อย ถ้ าไม่ใช่เพราะข้ า...เจ้ าก็คงไม่ตาย ข้ าไม่ดี เอง ข้ าไม่นา่ ลืมเลย หากข้ าไม่พดู ออกไปแบบนัน...เจ้ ! าก็คงไม่ตาย ข้ าผิดเอง ข้ าเอาของ โปรดมาให้ เจ้ านะ ถ้ าวิญญาณของเจ้ ายังอยู.่ ..ก็มากินนะ”


คนนังฟั งอดยิ !มไม่ได้ เมือเห็นของโปรดของกระต่าย...ข้ าวโพดนันเอง เสียงพูดแกมสะอื !นของเด็กหญิงยังคงดังต่อไป คราวนี !คนแอบฟั ง...ตังใจฟั ! งมากยิงขึ !น “ข้ ามาหาเจ้ าได้ เป็ นครัง! สุดท้ ายแล้ วนะ พรุ่งนี !ข้ าต้ องไปแล้ ว ข้ าไม่อยาก จากเจ้ าไปเลย แต่แม่บอกว่าเราจําเป็ นต้ องไป มิฉะนันเราจะเดื ! อดร้ อน ทําไมพวกเขา ต้ องบังคับเราด้ วยนะ อยูท่ ีนีข้ าก็ไม่เคยทําตัวให้ เป็ นภาระกับใครเลย เจ้ ากระต่าย ข้ า อยากให้ เจ้ าฟื น! ขึ !นมาพูดกับข้ าได้ เหลือเกิน” เด็กหญิงพูดเสร็ จก็ยกหลังมือขึ !นเช็ดนํ !าตาก่อนจะเงยหน้ ามองท้ องฟ้ าแต แทนทีจะเห็นท้ องฟ้ ากลับเห็นชายแปลกหน้ ายืนก้ มหน้ ามองนางอยู่ “กระต่ายเจ้ าเป็ นอะไรถึงตายน่ะ บอกข้ าหน่อยสิแม่หนูน้อย ข้ าเห็นเจ้ านัง ร้ องไห้ อยูน่ านแล้ ว” “ท่านเป็ นใครน่ะ!?!” เด็กหญิงถามพลางถอยหนีจนแทบจะเป็ นกระโดดไปอยูอ่ ีกฟากหนึง หน้ าตาตกใจปนเหรอหรานันทําให้ คนมองแอบขําในใจ “อย่ากลัว ข้ าไม่ทําอะไรหรอก ข้ าแค่นอนอยูบ่ นนัน....” เขาชี !นิ !วไปยัง ต้ นไม้ ทีสูงลิบลิว ทีตัวเองนอนมองท้ องฟ้ าอยูเ่ มือครู่ “แล้ วได้ ยินเสียงเจ้ าร้ องไห้ ข้ าเลย ลงมาดู เผือว่า...ข้ าพอจะช่วยเจ้ าได้ ” คําบอกเล่าของคนแปลกหน้ า ทําให้ เด็กหญิงไม่แปลกใจว่าอีกฝ่ ายลงมา จากต้ นไม้ สงู ใหญ่นนได้ ั ยงั ไง แม่ของนางเคยบอกเอาไว้ แล้ ว นันเพราะคนทีนีมีเวทกัน ทังนั ! น! เพียงแต่จะมากบ้ างน้ อยบ้ างต่างกันไปเท่านันเอง ! และเมือคนแปลกหน้ าไม่มีทา่ ที คุกคาม เด็กหญิงจึงลดอาการตกใจลงพลางชี !มือไปทีกองดินเล็กๆ กองหนึง “กระต่ายของข้ าตายค่ะ เป็ นเพือนตัวเดียวทีข้ ามี ข้ าเป็ นคนทําให้ มนั ตาย เอง ขะ...ข้ า...”


“เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าร้ องเลย กระต่าย...เพือนของเจ้ าตายนานรึยงั ?” “ห้ าวันแล้ วค่ะ” “งันข้ ! าคงช่วยไม่ได้ นะ...หลายวันเกินไป” “ข้ ารู้ เพราะข้ าทําให้ สตั ว์ตายไปหลายตัวแล้ ว กระต่ายตัวนี !เป็ นตัวสุดท้ ายที แม่จะให้ เลี !ยง แต่ข้าก็ยงั เผลอทํามันตายอีก แม่ข้าจะทําให้ มนั ฟื น! ก็ได้ แต่ทา่ นไม่ทํา ท่านอยากให้ ข้าจําไว้ เป็ นบทเรี ยน คราวหลังจะได้ ไม่ประมาทอีก” พูดเสร็ จเด็กหญิงก็ร้องสะอื !นอีกครัง! เอเดรียมมองเด็กหญิงอย่างเห็นใจ พลางอดคิดไม่ได้ วา่ ...ทําไมแม่ของแม่หนูคนนี !ถึงใจร้ ายจริ ง สัตว์เหล่านี !หากเพิงตายก็ ทําให้ ฟืน! ได้ แม้ คนนันจะพลั ! งเวทไม่มาก ไม่เหมือนมนุษย์ทีหากตายแล้ วหากไม่ได้ คนที พลังเวทสูงๆ มาช่วย...คนนันย่ ! อมไม่อาจฟื น! ได้ แต่ทงนี ั ! !ก็ทาํ ได้ เพียงครัง! เดียวต่อหนึงชีวิต เท่านัน! แต่ตอนนี !สิ...ชายหนุม่ มองแม่หนูน้อยทีเอาแต่ร้องไห้ จนคนมองเริมหดหูต่ ามเด็ก เขาอยากถามเหมือนกันว่า...กระต่ายมีชือไหม...แต่ก็กลัวเด็กหญิงจะ ร้ องไห้ มากกว่าเดิม เขามองแม่หนูน้อยอยูส่ กั พักจึงก้ มหน้ ามองพื !นพลางยกมือกุมขมับ อย่างอ่อนใจกับเด็กขี !แย แล้ วเอเดรี ยมก็เงยหน้ าพยายามเปลียนไปพูดเรื องอืนทีอาจจะ ดึงความสนใจของเด็กหญิงได้ “ผมของเจ้ ายาวอย่างนันทํ ! าไมไม่รวบให้ เรี ยบร้ อยล่ะ?” เขามองดูเส้ นผมสีนํ !าตาลเหลือบแดงของเด็กหญิงทียาวจรดกลางหลังมันด รุ่ยร่ายเหลือเกิน คนถูกถามตอบพลางสะอื !น “ผ้ าผูกผมข้ าหลุดหายค่ะ ข้ าพยายามท่องมนตร์ ทีจะให้ ผมถักเปี ยเอง แต่ก็ ทําไม่สาํ เร็ จ” พูดเสร็ จหน้ าทีเศร้ าอยูแ่ ล้ วยิงเศร้ าหนักแล้ วตามด้ วยเสียงสะอื !นเสียงดังอีก ครัง! จนชายหนุม่ ต้ องกัดปากไว้ อย่างสุดความสามารถเพือไม่ให้ หลุดเสียงหัวเราะ ออกมา...เพราะเวทมนตร์ ทีง่ายขนาดนี ! ทุกคนจะทําได้ ตงแต่ ั ! เริ มหัดพูดนันเลยทีเดียว...


แต่เด็กหญิงตรงหน้ าเขานีทําเรื องง่ายขนาดนี !ไม่ได้ แสดงว่าคงจะมีปัญหาเรื องเวทมนตร์ พอดู “งัน...ข้ ! าทําให้ เอามัย...ข้ ! าพอช่วยได้ ?” เอเดรี ยมพูดเสนอ เด็กหญิงเงยหน้ ามองอีกฝ่ ายอย่างช่างใจ แล้ วจึง พยายามกลันสะอื ! !นเอาไว้ เต็มที ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ ามาใกล้ ๆ แล้ วนังหันหลังให้ คน แปลกหน้ าแต่ใจดี ชายหนุม่ ยิ !มนิดๆ กับท่าทีวา่ ง่ายนันแล้ ! วจึงนังลงข้ างหลังคนขี !แย เขา มองดูเส้ นผมยุง่ เหยิงสักพักจึงใช้ มือสองข้ างจับไปทีปลายผมรุ่ยร่ายทีแสนจะนุม่ นัน ครู่ เดียวก็ปล่อยมือออก ฉับพลันผมยาวๆ นันก็คลายตัวจากความยุง่ ค่อยๆ เรี ยบขึ !นแล้ วก็ ถักพันกันไปมาจนเป็ นเปี ยเดียวสวยงามโดยทีเด็กหญิงไม่บน่ ว่าเจ็บศีรษะเลย “ทําไมท่านไม่ถกั เปี ยด้ วยมือของท่านล่ะคะ?” เด็กหญิงถามโดยไม่หนั มา มองคนข้ างหลัง ทีเด็กหญิงรู้เพราะนางไม่ร้ ูสกึ ถึงมือของชายหนุม่ นันเอง “เออ จริ งด้ วย ข้ าลืมสนิท งันแก้ ! ออกแล้ วข้ าจะถักให้ ใหม่...เอามัย?” ! คนมี เวทถามยิ !มๆ “ไม่เอาค่ะ แบบนี !ก็ดีแล้ ว” เด็กหญิงพูดโดยไม่มองหน้ าจึงไม่เห็นว่าคนข้ างหลังแอบถอนใจโล่งอก เพราะในใจกําลังแอบคิด...เรื องอะไรจะบอกเด็กหญิงเล่า...ทีเขาต้ องใช้ เวทก็เพราะ... ตัวเองก็ถกั เปี ยไม่เป็ นนันเอง! “เอาล่ะ เสร็ จแล้ ว” เขาถอยหลังห่างเล็กน้ อยเพือดูผลงานตัวเองแล้ วยิ !มอย่างพอใจมากขึ !นเมือ เห็นว่าอีกฝ่ ายก็พอใจเช่นกัน “ขอบคุณค่ะ ข้ านีแย่จงั เวทง่ายแค่นี !ข้ ายังไม่สามารถทําได้ เลย สมควรแล้ ว ทีข้ ากับแม่ต้องถูกเขาไล่” “อะไร!?!..เรื องแค่นี !”


ชายหนุม่ ถามอย่างงงๆ เด็กหญิงมองหน้ าเขานิดหนึงก่อนจะก้ มหน้ ามอง พื !นอีกครัง! แล้ วตัดสินใจเล่าในสิงทีไม่เคยเล่าให้ ใครฟั งแก่คนใจดีทเพิ ี งได้ พบหน้ า “ข้ ากับแม่ ถกไล่ ู เพราะเลือดในตัวข้ าครึงหนึงเป็ นของพ่ อทีไม่ มี ตัวตนน่ ะค่ ะ” เพียงประโยคนี !...ชายหนุม่ ก็พยักหน้ าทํานองเข้ าใจ เพราะสําหรับทีนี...หาก หญิงใดมีลกู โดยทีไม่ได้ แต่งงาน หญิงนางนันจะถู ! กรังเกียจเป็ นอย่างยิงและการถูกไล่ ออกจากเผ่าก็ดเู หมือนจะง่ายทีสุดสําหรับทีนี โดยไม่มีใครสนใจอยากรู้เลยว่า...คนทีถูก ไล่จะยากลําบากแค่ไหน เขาถอนหายใจเบาๆ เห็นทีกลับไปนี ต้ องพยายามหาทางแก้ เรื องนี !อย่าง จริ งจังเสียที เขามองคนตัวเล็กอย่างเห็นใจ เพราะอย่างนี !นีเองเด็กหญิงถึงไม่มีเวท แต่ชวั ครู่ก็นกึ ขึ !นได้ วา่ ...เขายังไม่ร้ ูเลยว่าทําไมทังคู ! เ่ พิงถูกไล่ออกจากเผ่า เอเดรี ยมจึงเอ่ยปาก ถามเสียงเบา “ขอโทษนะ แต่ข้าสงสัยว่า..ทําไมเจ้ ากับแม่ถึงเพิงถูกไล่ละ่ ทังๆ ! ที...” ชาย หนุม่ ลังเลว่าจะถามต่อดีหรื อไม่ “ทําไมเราทังคู ! ถ่ ึงเพิงถูกไล่ทงๆ ั ! ที...ข้ าโตแล้ วใช่มยคะ?” ั! เด็กหญิงพูดต่อให้ แล้ วนัยน์ตาเศร้ าคูน่ นที ั ! ตอนนี !หยุดร้ องไห้ ก็เงยหน้ ามองเขาก่อนจะตอบ “ก็เพราะแม่ แอบมีข้าโดยทีคนในเผ่าไม่ร้ ูเลยไงคะ ข้ าโตมาโดยทีไม่เคยเห็นใครเลยนอกจากแม่ แล้ ว เมือเดือนก่อนแม่ก็ให้ กระต่ายกับข้ า...แต่...แต่ข้าทํามันตาย แล้ วคนในเผ่าก็มาเห็นข้ า... ตอนทีข้ ามาฝั งศพกระต่ายทีนี ข้ ากับแม่จงึ ต้ องไปไงคะ” นํ !าตาทีหยุดไหลไปแล้ วตอนนี !กลับไหลออกมาอีกครา เสียงสะอื !นแรงนันมั ! ฟั งบาดใจเหลือเกินจนชายหนุม่ ต้ องเอื !อมมือไปจับศีรษะของเด็กหญิงแล้ วลูบเบาๆ “อย่าร้ องเลย...คนเก่ง เดี;ยวข้ าช่วยเจ้ าเอง ข้ าจะช่วยไม่ให้ เจ้ าต้ องไปจาก ทีนี แต่ก่อนอืน...เราคุยกันตังนาน ! ข้ ายังไม่ร้ ูจกั ชือเจ้ าเลย...คนขี !แย”


“ข้ า...ข้ าชือ...” “บูยา่ บูยา่ อยูไ่ หนลูก?” เมือได้ ยินเสียงเรียก เจ้ าของชือจึงรี บลุกขึ !นยืนจนศีรษะแทบจะชนคางชาย หนุม่ ...ดีวา่ หลบทัน “แม่ข้ามา ข้ าต้ องไปแล้ ว หากแม่มาเห็นท่าน แม่จะโกรธข้ ามากแน่ อ้ อ! ข้ าชือบูยา่ ลาก่อนนะ ท่านคนใจดี เราคงไม่ได้ พบกันอีกแล้ ว” เด็กหญิงนาม...บูยา่ ยิ !มให้ เขาอย่างไร้ เดียงสาด้ วยใบหน้ าชุ่มนํ !าตา แล้ วหั หลังเตรี ยมจะออกเดินแต่ชายหนุม่ รี บจับมือเด็กหญิงไว้ บูยา่ จึงหันมามองคนตัวโตทีมี ผมสีนํ !าตาลทียาวถึงกลางหลังและก็รวบไว้ อย่างเรี ยบร้ อยนัน “ข้ าบอกว่าจะช่วยเจ้ าเองนีนา” หน้ าขรึมลงนิดๆ ของเขาทําให้ เด็กหญิงต้ องจับมือเขาเขย่าแรงๆ อย่างดีใจ ว่ามีคนใจดีให้ ได้ พบเจอบ้ างไม่ใช่เจอแต่คนใจร้ ายทีพากันมาขับไล่ตนเองกับแม่เช่นคน อืนๆ ทีเคยเจอ ครู่หนึงเด็กหญิงจึงปล่อยมือออกจากมือใหญ่แข็งแรง “ขอบคุณค่ะ แต่แม่บอกว่า...แม่หาทางได้ แล้ ว ดังนันข้ ! าไม่รบกวนท่าน หรอก ข้ าไม่อยากให้ ทา่ นต้ องมาลําบากกับข้ า ข้ าไปก่อนนะ ลาก่อน” บูยา่ ยิ !มให้ คนใจดีทงนํ ั ! !าตาก่อนจะหันหลังวิงจากไป ชายหนุม่ ลุกขึ !นยืนช้ าๆ มองตามหลังทีเห็นไวๆ นัน “เจ้ ายังไม่ร้ ูชือข้ าเลยนะ...สาวน้ อย” เขาเงยหน้ ามองท้ องฟ้ า รู้สกึ ใจหาย อย่างประหลาด สักครู่จงึ ถอนหายใจดังๆ ไม่นานจึงตัดสินใจหันหลังเดินไปอีกทาง @@@@


เอเดรียม  

รักที่แสนหวาน

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you