Page 19

nia z kołowrotem, będąca we wsi jedynym źródłem wody. Następnie udałam się do muzeum, które urządzono w jednym domów. Zapoznałam się tam z ówczesnym wyposażeniem chłopskich domostw: oryginalnymi sprzętami, naczyniami i narzędziami. Wyobrażałam sobie, jak dawniej żyli tu ludzie, z jakimi problemami się borykali oraz jak natura wyznaczała odwieczny rytm życia tutejszych mieszkańców, których głównym zajęciem było rolnictwo, pasterstwo i wyrąb drewna. Będąc w pobliżu Ružomberka nie można nie odwiedzić tego wyjątkowego miejsca. Jego położenie w bliskości szlaków turystycznych zachęca do górskich wędrówek, natomiast zimą można poszusować na nartach w nowoczesnym ośrodku Ski Park, położonym zaledwie kilometr od skansenu. Warto zboczyć z głównej drogi, by wstąpić do Vlkolínca na kubek gorącej herbaty i rozkoszować się spokojem oraz niezwykłością tej iście bajkowej wioski, jedynej tak doskonale zachowanej starej i wciąż zamieszkałej słowackiej wsi. MAGDALENA ZAWISTOWSKA-OLSZEWSKA

ma za sobą około dwudziestu lat poszukiwań stylu, nagrywania płyt i pisania tekstów i to, co w jej wykonaniu brzmi dobrze, niekoniecznie sprawdza się u muzycznego debiutanta, któremu możemy więcej wybaczyć, któremu dajemy kredyt zaufania, ale od którego oczekujemy choć odrobiny świeżości i nowych pomysłów. U Meli Koteluk trochę tego brakuje. Sposób interpretowania utworów, część tekstów i aranżacji są wyraźnie zapożyczone z dokonań Nosowskiej; zdecydowanie usprawiedliwione będzie tu użyLUTY 2013

cie słowa „naśladownictwo”. Mela Koteluk wydaje się być bardzo interesującą osobowością, o niebanalnej i ponadprzeciętnej wrażliwości artystycznej oraz ogromnym potencjale. Ma przyjemną, ciepłą barwę głosu, której słucha się naprawdę dobrze. Szkoda, że na „Spadochronie” zabrakło jej odwagi do podzielenia się ze słuchaczami własną wizją i pomysłami; że asekurancko weszła w wydeptane już ścieżki. Trzymam kciuki, by jej następne dzieło było już w pełni autorskie. KATARZYNA PIENIĄDZ

Dyplomacja wojskowa współcześnie – status attaché wojskowego (część I) nstytucja attaché wojskowego, jak pokazano w poprzednich publikacjach, powstała w XIX w. z potrzeby bieżącego prowadzenia rozpoznania oraz oceny rozwoju uzbrojenia i sposobów walki, które mogły być dokonywane przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje wojskowe.

I

W prawie dyplomatycznym pojęcie „attaché” oznacza specjalistę w określonej dziedzinie w składzie placówki dyplomatycznej. Natomiast „ataszat wojskowy (obrony)” jest jednym z integralnych działów misji dyplomatycznej, będąc jednocześnie w ramach struktury przedstawicielstwa względnie wydzieloną, samodzielną komórką organizacyjną. Głównym zadaniem attaché wojskowego (obrony) było i jest rozpoznawanie szeroko pojętego potencjału wojskowego państwa przyjmującego. Może on również uczestniczyć (rzadko) w negocjacjach pokojowych lub międzynarodowych czy też nadzorować wykonywanie umów międzynarodowych. Aktualnie pokojowy rozwój stosunków międzynarodowych, w tym wojskowych, znaczny postęp w negocjacjach rozbrojeniowych oraz związana z tym konieczność skutecznego nadzoru ich przestrzegania stanowią perspektywę dalszego rozwoju instytucji attaché obrony. Powszechnie przyjmuje się, zarówno w prawie międzynarodowym, jak i w praktyce państw, że attaché wojskowy (obrony) to oficer sił zbrojnych w stopniu od majora do generała, który spełnia następujące funkcje: reprezentuje swój resort obrony i siły zbrojne oraz ich

kierownictwo i dowództwo w państwie akredytacji, zapoznaje się wszelkimi legalnymi sposobami z potencjałem obronnym państwa pobytu oraz dodatkowej akredytacji, a także służy specjalistyczną pomocą ambasadorowi w sprawach wojskowych. Pozycję prawną attaché wojskowego w płaszczyźnie stosunków międzynarodowych określają aktualnie przepisy prawa międzynarodowego – Konwencja wiedeńska z dnia 18 kwietnia 1961 r. o stosunkach dyplomatycznych, przepisy wewnętrzne państwa wysyłającego oraz państwa przyjmującego, a także zwyczaje dyplomatyczne i praktyka międzynarodowa. Państwo przyjmujące czuwa zwłaszcza nad przestrzeganiem przez attaché wojskowych przysługujących im immunitetów i przywilejów (nieprzekraczanie ich w zakresie obowiązujących przepisów) oraz wydaje zalecenia i informacje dla obcych przedstawicieli dyplomatycznych, w tym i dla attaché wojskowych, np. o strefach ochronnych, objętych zakazem wstępu dla obcokrajowców. Instytucja attaché wojskowego zdobyła sobie trwałą pozycję w prawie międzynarodowym i na arenie międzynarodowej, a jego podstawowe funkcje ulegają stałemu rozwojowi. Obecnie attaché wojskowi stanowią specyficz19

Monitor Polonijny 2013/02  
Monitor Polonijny 2013/02  
Advertisement