Issuu on Google+

Binnenland ’Allah en God zijn niet dezelfden’ Geplaatst: 10 mei 2007 10:28, laatste wijziging: 10 mei 2007 10:28 Monique Samuel won op 15 april de El Hizjra literatuurprijs. Een opmerkelijke prestatie van een overtuigd christen met een Egyptische vader. ,,Ik bekijk de wereld door een bril met twee glazen: een Nederlands en een Egyptisch glas.’’

AMERSFOORT - ,,Als ik in Egypte aan Nederland denk, dan denk ik aan een polder met molentjes. Ik weet zelf ook wel dat het een karikatuur is, maar zo voel ik het’’, zegt Monique Samuel (17). Als half-Egyptische voelt ze zich heen-en-weer geslingerd tussen het land van haar moeder (Nederland) en dat van haar vader. De aantrekkingskracht van beide culturen kwam haar goed van pas toen ze een gooi deed naar de El Hizjra literatuurprijs. Dat is een prijs voor literair talent van Arabische of Marokkaanse afkomst. Samuel, christen met een interkerkelijke achtergrond en nu bezoeker van de Kerk van de Nazarener, won op 15 april de gedeelde eerste prijs in Nederlands proza. Ze schreef een verhaal over het afscheid van haar Egyptische familie en vrienden dat haar na ieder bezoek weer moeilijk valt. Het verhaal ( Afscheid zonder einde ) komt uit haar boek Achter de horizon , een reisverslag van haar bezoeken aan Egypte. Van haar dertiende tot haar zeventiende jaar schreef Samuel dit boek over de zoektocht naar haar identiteit, de verschillen tussen Oost en West, islam en christendom, liefde en relaties. ,,In het boek lever ik kritiek op zowel Nederland als Egypte. Het gaat over de ontwikkeling van een halfbloedpuber die zowel in Nederland als Egypte geen echt thuisland vindt.’’ Door haar achtergrond heeft het verhaal een heel eigen toonzetting gekregen. ,,Ik bekijk de wereld door een bril met twee glazen: een Nederlands en een Egyptisch glas.’’ Vanaf haar dertiende ontwikkelde Samuel zich tot een gedreven schrijfster. Ze begon te schrijven voor de schoolkrant van de gereformeerde middelbare school Guido de Brès in Amersfoort. Binnen drie maanden schopte ze het tot hoofdredacteur. In datzelfde jaar hoorde ze dat ze aan de ziekte van Stargardt leed.

1/2


Stargardt is een ziekte die het gezichtsvermogen ernstig verslechtert. Binnen een jaar kon Samuel tachtig procent minder goed zien. Door alle omstandigheden heen besloot ze in dat jaar een boek te schrijven. ,,Ik begon een strijd tussen culturen te voelen. Mijn vader is van oorsprong een Koptische christen, maar inmiddels was hij volledig protestants geworden. We gingen vaak naar onze Koptische familie in Egypte.’’ Die achtergrond trok haar sterk. ,,Ik merkte dat ik veel meer met het land had dan ik dacht. Omdat ik slechtziend ben, wilde ik mijn beeld snel vastleggen in een boek.’’ Het beeld van de bril met de dubbele glazen werd zo wel heel letterlijk voor Samuel. ,,De jury van El Hizjra prees me nog om mijn buitengewone oog voor detail. Best humoristisch als je slechtziend bent.’’ Samuel was als christelijk meisje van een gereformeerde school wel een vreemde eend in de bijt van de jury. ,,Ik was het enige jonge meisje, de enige christen, de enige alles. Ik was bang dat een opmerking in mijn artikel als ’welke godsdienst verbiedt nu alcohol?’ mij zou nekken. Maar de jury was echt gigantisch liberaal. Het waren allemaal denkers die openstaan voor kritiek. Ze hebben puur gelet op kwaliteit en niet op mijn christelijke achtergrond.’’ Met de winnaars kreeg Samuel een discussie over het verschil tussen de islam en het christendom. ,,Sommigen maken geen onderscheid. Allah en God zijn voor hen dezelfden. Daarentegen stel ik dat alleen Jezus de weg, de waarheid en het leven is. Je moet op zo’n moment echt staan voor je geloof, respect tonen voor de ander en vooral veel bidden.’’ Leven voor God Het geloof is de spil waar haar leven om draait. In haar roerige dertiende levensjaar kwam Samuel tot geloof. ,,Ik kwam pas echt tot geloof toen ik mijn oogziekte kreeg. Ik zag het als een goed argument om God opzij te schuiven, maar Hij zag dat anders. Hij wees me erop dat ik me geen zorgen moest maken, dat doen de lelies in het veld ook niet. Toen heb ik mijn leven aan God gegeven en Hij heeft mij ondanks depressies altijd vastgehouden. De ziekte is onderdeel van het kwaad en is niet Zijn schuld. Hij keert alles ten goede en daar dank ik Hem voor.’’ Monique is gedoopt in de Hervormde Adventkerk in Amersfoort. ,,Daar vond ik het geweldig tot jongeren massaal de kerk gingen verlaten. Ik kwam er toen zelf ook niet verder. Via de Gereformeerd (vrijgemaakte) Boogkerk, waar ik belijdenis deed, kwam ik terecht bij de Kerk van de Nazarener in Amersfoort. Daar is meer ruimte voor mij en kan ik als vrouw verder doorgroeien als God mij daarvoor roept.’’ ,,Ik had miljoenen plannen, maar nu leef ik bij de dag. Ik weet niet hoelang ik nog kan zien. Toch wil ik uiteindelijk God dienen en de gaven gebruiken die ik van Hem gekregen heb. Ik wil graag boeken blijven schrijven, maar ik weet dat het moeilijk is op de boekenmarkt. Als ik schrijfster word, wil ik voor de seculiere wereld schrijven en op die manier de Nederlandse maatschappij een spiegel voorhouden.’’ Samuel wil in elk geval niet op een kantoor terechtkomen waar het louter om de centjes en de uren draait. Wat ze dan wel gaat doen? ,,Ik weet het niet. Als het maar voor Hem is, dan is het goed.’’

2/2


http://www.moniquesamuel.nl/Uploads/ND_-_Allah_en_God_zijn_niet_dezelfden