Issuu on Google+


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

2

မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခိုင္ (အတဲြ - ၂)

မင္းဒင္

မ်က္ႏွာဖံုးဓာတ္ပံု - ဂ်စ္တူး (မံုရြာ)

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

3

မာတိကာ tcef; (36) - AdkvfrSL;atmifjrifh aumif;&mok*wdvm;ygap ...................................................................... 6  tcef; (37) - udkbkdau&,f? a'gif;vef;BuD;&JUtv,f ........................................................................... 10  tcef; (38) - b0wqpfcsdK; ................................................................................................................ 14  tcef; (39) - rkefwdkif;ESifh vufwurf;tvdk ......................................................................................... 18  tcef; (40) - rkefwdkif;0ifNyD ................................................................................................................. 23  tcef; (41) - rkefwdkif;xefaom &ufpJGrsm; ............................................................................................ 29  tcef; (42) - EdkifiHawmfudk aoG;pGef;cJhonf ........................................................................................... 34  tcef; (43) - "m;udk"m;csif;? vSHudkvSHcsif; ............................................................................................. 40  tcef; (44) - EGm;odk;rSef&ifawmh? *sdK(csdK)csufb,fuif;yghrvJ ................................................................ 45  tcef; (45) - aoG;a<u;qyfjcif; (odkY) pH&dyfNidrfbPfwkdufyJG ..................................................................50  tcef; (46) - tajrmufoH pdefoH AHk;qHawGMum; ....................................................................................55  tcef; (47) - &JabmfvScif? oifhtm;OD;ñTwfyg\ .................................................................................. 61  tcef; (48) - vufeufudkifawmfvSefa&;qDokdY ......................................................................................66  tcef; (49) - jzpfysuf&SmyHkawmf c&D;onf ............................................................................................. 71  tcef; (50) - pdk;aESmifhAsmayG? wm&SnfonfhaeY&ufrsm; ...........................................................................76  tcef; (51) - vlBuD;rif;udk,fwkdif rysufruGuf <ua&mufyg&ef zdwfMum;tyfygonf ............................. 81  tcef; (52) - rif;vnf;a,mufsm;? igvnf;a,mufsm; ...........................................................................86  tcef; (53) - armifhudkaoap ñTef;a&mhavovm;................................................................................. 91  tcef; (54) - rl;,pfa0? aEG&ufrsm;udkjzwfausmfjcif; ............................................................................98  tcef; (55) - ausmrJGrsm;qDokdY wacguf ............................................................................................103  tcef; (56) - 'ku©eJYaqmhupm;? eifvm;[Jh avmu"H ..........................................................................108  tcef; (57) - vlrdkufqdkwm csdKeJYvm;AsdKU ............................................................................................. 113  tcef; (58) - OD;tdkufxGef;ESifh pD;csif;xdk;jcif; ......................................................................................118  tcef; (59) - tar ........................................................................................................................... 124  tcef; (60) - tm&uD;eJY aMumufuRJ .................................................................................................. 129  tcef; (61) - wdrfay:ckefwuf rkdufvdkufprf; ...................................................................................... 133  tcef; (62) - oef;acgifxufeufwJhnOfh.............................................................................................139  tcef; (63) - wdwfqdwfaomfvnf; Mum;Edkifonf ..............................................................................146  tcef; (64) - rdk;udk 'l;ESifhwkdufcsifol ................................................................................................. 152  tcef; (65) - cspfwD;o&J ..................................................................................................................157  tcef; (66) - tif;pdefpDtkdif'DESifh wyJGwvrf; ...................................................................................... 162  tcef; (67) - rdef;rqdk;trkef;.............................................................................................................168  tcef; (68) - yGJwdkif;ausmf ................................................................................................................. 172  tcef; (69) - jrif;rdk&fudkzsufa>c? ysufa<ur,fha,mufsm; .....................................................................178  http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

4

tcef; (70) - cgcsOfwaumif&JUrme? £w¬d0uø e'D0uø ........................................................................184 

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

5

မင္းဒင္ရဲ႕ သက္ခုိင္ မင္းဒင္ http://www.mindin.info/ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားကို google မွ ရယူပါသည္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

6

tcef; (36) - AdkvfrSL;atmifjrifh aumif;&mok*wdvm;ygap

ေလာကႀကီးမွာ အဆိုးရွိသလုိ၊ အေကာင္းလည္း ရွိတာပါပဲဗ်ာ။ က်ေနာ့္ ပဲခူးတိုင္းအေတြ႔အၾကံဳကို ေျပာရင္ စစ္သား ေကာင္း ပီသတဲ့၊ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင္႔အေၾကာင္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ဂုဏ္ယူေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္း ေျပာမွ ျပည့္စံုမယ္ဗ်ာ။ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင့္ ဟာ တကယ့္ကို္ စစ္သား ပီသတဲ့ လူဗ်။ ေနာက္သူက ကရင္ေသြးပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ သူလုိ လူမ်ဳိးကုိ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အံ့ၾသဖို႕ေတာ့အေကာင္းသား။ တကယ့္ေခတ္ေကာင္းႀကီးမွာ ပဲခူးတုိင္း တဝတ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္ေနတဲ့သူဗ်ာ၊ ေျပာရင္ ယံုႏိုင္စရာေတာင္ မရွိဘူး။ အဲဒီေခတ္က လူတိုင္းလိုလုိ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ မကင္းတဲ့အခ်ိန္၊ သူန႔က ဲ ်ေနာ္အဖြဲ႔က်သြားပံုက နည္းနည္းေတာ့ ထူးျခားတယ္ ဆုိရမယ္။ တိုင္းအစည္းအေဝးတခု မွာဗ်။

က်ေနာ္က ပဲခူးၿမိဳ႕တြင္းက ေစ်းေတြ၊ ပလက္ေဖာင္းေတြ၊ ေရႏွဳတ္ေျမာင္းေတြ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ တိုင္းက အစိုးရေစ်းနဲ႔ ဓာတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ စီမံကိန္းကို ႀကီးၾကပ္တာက တုိင္းမွဴး အပါအဝင္ တဝတ အတြင္းေရးမွဴး၊ တုိင္းအေထြေထြ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဦးစီးအရာရွိ (တိုင္းမင္းႀကီး)နဲ႔ တုိင္းစည္ပင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးတို႔ပါတာေပါ႔။ က်ေနာ္လုပ္ေနတဲ့ စီမံကိန္းေတြကို တေယာက္မဟုတ္တေယာက္ ဝင္ဝင္စစ္ၿပီး အနည္းအက်ဥ္း ခြင္ဖန္တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တဝတအတြင္းေရးမွဴးဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင္႔န႔ဲ က်ေနာ္က အဝင္အထြက္ မရွိေသးဘူး။ ရဲမင္းႀကီး က

က်ေနာ္႔ဆရာမနဲ႔ခင္ေနေတာ့

ဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး။

သူလိုတာေတာင္းရင္၊

က်ေနာ္လိုတာျပန္ေတာင္းၿပီး

အျပန္အလွန္ က်ဳပ္ၾကက္လိ လုိက္႐ံုပဲ။ တုိင္းမင္းႀကီးကလည္း အေထြအထူး မၾကပ္လွဘူး။ အဆိုးဆံုးက တုိင္းစည္ပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဦးေဖဝင္းပဲ။ က်ေနာ္က ပလက္ေဖာင္းေတြ ခင္းသြားလုိက္၊ ျခံဝမွာ ကားဝင္ဖုိ႔ေနရာ ခ်န္ခ်င္တ့သ ဲ ူက သူ႔ေျပးကပ္လုိက္၊ သူက ဘယ္ေလာက္ ေပးဆိုတာမ်ဳိး ဇယားဆြဲလုိက္၊ ျပန္ဖ်က္လုိက္၊ ေလ်ာက္လုပ္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္န႔ဲ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ တိုင္းမွဴးက တေန႔မနက္မွာ ၿမိဳ႕ထဲလွည့္စစ္ေနရင္း ဖ်က္လိုက္ျပင္လုိက္န႔ဲ အခ်ဳိးမက်ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ေတြ႔သြားပါ ေလေရာဗ်ာ။ ေန႔လည္ အစည္းအေဝးမွာ ဒီစီမံကိန္းကို တာဝန္ယူတ့ဲ ကန္ထ႐ုိက္ကိုယ္တုိင္ ရွင္းလင္းခ်က္ေပးပါ ျဖစ္ပါ ေလေရာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

7

ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း အခ်ိန္မီ အစည္းအေဝးသြားတက္လုိက္ရတယ္။ အစည္းအေဝးစတာနဲ႔ တုိင္းမွဴးက မနက္ပိုင္း သူ ေလွ်ာက္ၾကည့္တုန္းက ေတြ႔ခ႔တ ဲ ့ဲ အခ်ဳိးမေျပတာေတြကို စေျပာတာေပါ႔။ က်ေနာ္႔နာမည္ေတာ့ ဒဲ့ဒုိးထည့္ မေျပာဘူးဗ်။ တိုင္းမွဴး စကားလည္း ဆံုးေရာ ဦးေဖဝင္းက ထတဲ့ၿပီး ... ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ လုပ္ေနတဲ့ကန္ထ႐ုိက္ အားလုံးထဲမွာ ကိုသက္ခုိင္ လုပ္တာ မပီျပင္ဆံုးပါပဲ ... ဆုိၿပီး တခ်က္တည္းနဲ႔အေသ ဘလိုင္း ထခြပ္လုိက္ေရာဗ်ာ။ စစ္တပ္က ထင္တုိင္းၾကဲေနတဲ့အခ်ိန္ဗ်ာ၊ ကံဆုိးရင္ အေသထြက္ ထြက္သြားႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသ သြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဦးေဖဝင္းဟာ က်ေနာ့္ကို တိုင္းမွဴးက လွမ္းေခၚထားတာ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္မရွိမွ သူ႔အတြက္ ခြင္ေခ်ာင္မယ္လို႔ အပိုင္တြက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို အေသေဆာ္ၿပီး ဖ်ာလိပ္ခိုင္းတာဗ်ဳိ႕။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ သူ႕ကို ေခ်ာက္ခ်ဖို႕ စိတ္မကူးခဲ့ပါဘူး၊ လူႀကီး စိတ္ေျပေအာင္ လုပ္တ့န ဲ ည္းေတြ က်ေနာ္တတ္ပါတယ္၊ သူက က်ေနာ့္ကို အေသေဆာ္ေနေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ေပါက္သာြ းတယ္။ ေအာ္ ... ဒီလုိ ေၾကးလား၊ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က တုိင္းမွဴးကိုစကားေျပာခြင့္ေတာင္းၿပီး ... ဦးေဖဝင္း ဘယ္အမ ိ ္က ဘယ္ေလာက္ယူၿပီး ဘယ္လိုစာေတြထုတ္၊ လုပ္ၿပီးသမွ် ျပန္ဖ်က္ခုိင္းၿပီး ခြင္ဖန္ေနတယ္ ဆုိတာ သူ႔႐ံုးစာမိတၱဴေတြတင္ျပ၊ ဘယ္ႏွစ္ခု သူ႔အမိန္႔အရ ဖ်က္ရလို႔ ဘယ္ေလာက္ ေနာက္က်ရပါတယ္ ဆုိၿပီး သူေသကိုယ္ေသ ျပန္တုိက္လုိက္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ေအးေလ၊ သူ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ယူတယ္ဆိုတာ အိမ္ရွင္ေတြက က်ေနာ့္ကို ေျပာၿပီးသား။ က်ေနာ္လုပ္ထားတာေတြ ျပန္ဖ်က္ဖုိ႔ေတာင္ တုိင္းစည္ပင္ကို ပုိက္ဆံေပးထားၿပီးသားဆိုတ့ဲ ေလသံမာမာေတြန႔။ဲ က်ေနာ္လည္း စည္ပင္က စာေလး က်ေနာ္႔ကို မိတၱဴ ေပးထားပါဗ်ာ ဆုိၿပီး လုိလိုမယ္မယ္ လက္နက္ပုန္းေဆာင္ထားတယ္ေလ။

ဒီေတာ့ တိုင္းမွဴးက က်ေနာ္တင္တ့စ ဲ ာေတြ ေသခ်ာယူၾကည့္ၿပီး ကုိေဖဝင္း၊ ဒီစာေတြ ခင္ဗ်ား ထုတ္တာလား တဲ့။ ဦးေဖဝင္းဗ်ာ ... အမႊန္ကို တည့္တည့္ထိထားေတာ့ ေတာင္ေျဖေျမာက္ေျဖနဲ႔ က်ေနာ့္ဘက္ကို အေသကန္သြင္းတဲ့ ေဘာလံုးဟာ သူ႔ဂိုးသူသြင္းသလုိ ျဖစ္ၿပီး အစည္းအေဝးအၿပီး မွာ သံုးရက္ေလာက္ေတာင္ ဖ်ားတယ္ဆုိပဲ။ ဒီပြဲလည္းၿပီးေရာ၊ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင့္န႔ဲ က်ေနာ္ အဖြဲ႔က်သြားေရာဗ်ာ။ သူက လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥကို တကယ္ မလိုလားတဲ့သူဗ်။ ဦးေဖဝင္းကို က်ေနာ္ ခ်က္န႔လ ဲ က္န႔ဲ ခံတြန္းလိုက္တာကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ေနတယ္။ ကုိယ့္ညီ ခ်ဲလိုက္တ့ဲ ပံုစံကို ကိုယ္သေဘာက်တယ္ လို႔ေတာင္ သူက ဖြင့္ေျပာတယ္။ သူ႔ကို က်ေနာ္ ပစၥည္းမ်ဳိးစံုေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သြားပို႔ဖူးတယ္။ သြားေပးဖူးတယ္။ သူ တခါမွ လက္မခံဘူး။ ေနာက္ သူ ေျပာပ���ုက ခပ္ေအးေအးပဲ။ ကိုသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ား က်ေနာ္႔ဆီလာရင္ ဘာမွယူမလာပါနဲ႔ တဲ့။ က်ေနာ္လည္း ေျပလည္ တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ အခု ခင္ဗ်ား ယူလာတဲ့ပစၥည္းေတြက က်ေနာ့္အတြက္ အသံုးမဝင္ပါဘူးတဲ့။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာ ရွိတ့အ ဲ ခါ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ေျပာပါ့မယ္တ့။ဲ အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဇြတ္ထားခဲ့မယ္ လုပ္လည္း သူက ခင္ဗ်ား ထားခဲ့ရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ မိတ္ေဆြကေနရန္သူ ျဖစ္သြားမယ္ တဲ့။ ျပန္ယူလာခဲ႔ရတာခ်ည္းပဲ ဗ်။

က်ေနာ္႔ဆီကမွ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီက တံစိုးလက္ေဆာင္မွ သူမယူဘူးဗ်။ က်ေနာ္လို ႏွံ႕စပ္တ့သ ဲ ူအဖို႕ ပဲခူးလို ၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင့္ကုိ ဘယ္သူမွ လုိင္းဝင္လုိ႔ မရဘူး ဆိုတာ သူမ်ားသိတာထက္ ပိုသိေန ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူလုပ္ေပးရမယ့္ အလုပ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာႀကီးငယ္မေရြး ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေနတည္တယ္၊ မ်က္ႏွာထား တင္းသလိုလိုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တခါတခါ ေန႔လည္ဘက္ႀကီး က်ေနာအရက္္ေသာက္လာၿပီး သူ႔အခန္းထဲကို ဝင္ခြင့္ေတာင္းတာ ဧည့္သည္ေတြ ႐ႈပ္ေနလို႔ အလွည့္မက်ဘဲ အၾကာႀကီးေစာင့္ေနရတဲ့အခါ သူက အခန္းအျပင္ကို မသိမသာထြက္လာၿပီး ကိုယ့္ညီ၊ ျပန္အိပ္ေနလုိက္တ့၊ဲ ေမာင္ရင့္ ေလွ်ာက္လႊာကို ကိုယ္လက္မွတ္ထုိးၿပီးရင္ ဦးထြန္းေအာင္ကို ဖုန္းဆက္ခုိင္း လုိက္မယ္

တဲ့။

ေနာက္

က်ေနာ္

လက္ပံတန္းအခ်ဳပ္ထဲ

ေရာက္ေနတုန္းလည္း

က်ေနာ္

ခြဲတမ္းရဖုိ႔ရွိေနတဲ့

ဘိလပ္ေျမအိတ္ လက္က်န္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို က်ေနာ့္ဇနီးဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ထုတ္ေပးတဲ့ အထိ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

8

တေန႔ေတာ့ သူက က်ေနာ္ကို သူ႔အိမ္လွမ္းေခၚၿပီး လိုခ်င္တာ တခုေတာင္းေလရဲ႕ဗ်ာ။ ကိုသက္ခိုင္တ့ဲ ... မိုးကာအက်ႌ အပါးေလး တထည္လိုခ်င္တယ္တ့။ဲ က်ေနာ္က ဗ်ာ ... မုိးကာအက်ႌ၊ ဟုတ္လား ဆုိေတာ့၊ ဟုတ္တယ္ဗ် တဲ့။ က်ေနာ္ ယူနီေဖာင္း အေပၚက ထပ္ဝတ္ဖုိ႔ မိုးကာအက်ႌ အေၾကသားေလး တထည္ လိုခ်င္တယ္တ့။ဲ

က်ေနာ္လည္း ေငြေၾကးသိန္းဂဏန္းေပးတာေတာင္ လက္မခံတ့သ ဲ ူက မုိးကာအက်ီေလး တထည္လုိခ်င္တယ္ ေျပာ လာေတာ့ ဘယ္ႏွစ္သိန္းေပးရေပးရ ဝယ္ေပးမယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္ေရာ သူက တထည္ပဲေတာ္ၿပီ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လုိခ်င္တ့ဲ အမ်ဳိးအစားေတာ့ ျဖစ္ပါေစတဲ့။ က်ေနာ္ဗ်ာ သူမွာတာနဲ႔ လဲြေနမွာစိုးလုိ႔ ရန္ကုန္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက အေကာင္းဆံုးဆိုတ့ဲ မိုးကာအက်ီ အထူအပါးမ်ဳိးစံု ေျခာက္ထည္ဝယ္ၿပီး သူ႔ဆီ သြားပို႔တယ္။ ထူးဆန္း ေနတာက တထည္မွ သူမႀကိဳက္ဘူးတဲ့။ ကိစၥမရွိဘူး၊ ထပ္ရွာပါအံုးတဲ့။ ဒါေတြအားလံုးလည္း ျပန္ယူသြားတဲ့။ ေအးဗ်ာ။ သူ႔အႀကိဳက္ မိုးကာအက်ႌအပါးေလး ကို က်ေနာ္ သံုးေလးႀကိမ္ သံုးေလးထည္ ဝယ္ဝယ္ၿပီး သြားသြား ျပ ၾကည့္ ပါတယ္။ မဟုတ္ေသးဘူးခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ရာထူးအတြက္ ဗထူးကို ရက္တုိ သင္တန္း တက္ဖုိ႔၊ သင္တန္းၿပီးရင္ မိုင္းရွဴး ရတနာေျမကို ေျပာင္းဖုိ႔ အမိန္႔ ထြက္လာတယ္။ သူက က်ေနာ့္ကို ေသခ်ာမွာေနတယ္။ မိုးကာအက်ႌရေအာင္ထပ္ရွာဖုိ႔၊ ေနာက္ မိုင္းရွဴးကို လုိက္ခ႔ဖ ဲ ုိ႔၊ ေနာက္ဆံုး ႏွဳတ္ဆက္တ့ဲ ညစာစားပြဲမွာေတာင္ က်ေနာ့္ကို တျခားသူ႔တပည့္ ဗိုလ္ႀကီးေတြန႔ဲ ဆက္ေသာက္ေနမွာစိုးလုိ႔ ဆိုၿပီး သူန႔ဲ အတူျပန္လုိက္ဖို႔ ေစာင့္ေခၚသြားေသး ဗ်ာ။ ေနာက္ တလေတာင္ မျပည့္လုိက္ပါဘူး။ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ျမင့္ ဗထူးသင္တန္းေက်ာင္းမွာ ဆံုးၿပီ ဆိုတ့ဲ သတင္း ၾကားရ ပါေတာ့တယ္။ ႐ုတ္တရက္ ေသြးေဆာင့္တုိးၿပီး ကြယ္လန ြ ္တာလို႔ ၾကားရတာပါပဲဗ်ာ။ အခုအခ်ိန္အထိပဲဗ်။ မုိးကာ အက်ီပါးပါး၊ အေၾကသား တံဆိပ္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ျမင္ရင္ သူ႔ကုိ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနတုန္း ... က်ေနာ္႔ဘဝ တေလွ်ာက္၊ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ စစ္သားေတြထဲမေတာ့ တကယ့္ကို ရွားရွားပါးပါး စစ္သားလုိ႔ ဆိုပါေတာ့။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အတြက္ ဂုဏ္ယူတယ္ ဆုိတ့ဲ စစ္ဗိုလ္ေတြ အေၾကာင္းလား။ ဒီလုိဗ်၊ က်ေနာ္က ပဲခူး စေရာက္ ေတာ့ ၁၉၉၁ ဗ်။ ေနအံုး မွတ္မွတ္ရရ၊ ပဲခူးတိုင္း႐ံုးကို က်ေနာ္ စေရာက္တ့ေ ဲ န႔က တုိင္း႐ံုးေအာက္ထပ္မွာ မီးဖိုေတြန႔ဲ ေၾကးသြန္းတဲ့ အလုပ္သမားအဖြ႔ဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျမင္းစီးေၾကး႐ုပ္ကုိ သြန္းေနၾကတယ္ဗ်။ ေအးေလ၊ အခု ပဲခူးတုိင္း႐ံုးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ဘုရားလမ္း နဲ႔ ေတာင္ငူလမ္း (ပဲခူး-မႏၱေလးလမ္း) ဆံုတ့ေ ဲ ထာင့္မွာ ရွိေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျမင္းစီးေၾကး႐ုပ္ႀကီးေပါ့။ တိုင္း႐ံုးေပၚမွာ က်ေနာ္ထုိင္ေနရင္း ေၾကးက်ဳိလုိ႔ထြက္တ့ဲ ေညႇာ္နံ႔ႀကီးက တမ်ဳိးႀကီးပါလားဆုိၿပီး စပ္စုလုိ႔ သိလုိက္တာေလ။ ေနာက္မၾကာခင္

က်ေနာ့္ကို

တုိင္းမွဴးက

မနက္ဆယ္နာရီ

တပ္မ(၇၇)

ထဲကို

လာေတြ႔ပါဆိုလို႔

ဒုတ္စာကို

ကားေမာင္းခုိင္းၿပီး ဝင္သြားလုိက္တယ္။ အမွန္က က်ေနာ္ ေတာင္ငူဘက္ကျပန္ လာတာဗ်။ တိုင္းမွဴး ေတြ႔ခ်င္တ့ဲ အေၾကာင္း ဖုန္းရလုိ႔ျပန္လာတာ။ တပ္မ(၇၇) ထဲကလမ္းေတြကို အဝင္အထြက္လည္းမသိ၊ ဒုတ္စာေရာ က်ေနာ္ပါ နည္းနည္းေသာက္လာေတာ့ လမ္းေျပာင္းျပန္ ေမာင္းလာတာ။ က်ေနာ့္ကားကို မွတ္မိေနေတာ့ ဘယ္သူမွ မတားပါ ဘူးဗ်ာ။

တုိင္းမွဴး႐ံုးခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မနက္ကိုးနာရီေလာက္ပဲ ရွိအံုးမယ္။ က်ေနာ့္လုိပဲ တုိင္းမွဴးကို ေတြ႔ဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကိုေငြသိန္းဆိုတ့ဲ ပဲခူးက သတင္းေထာက္ႀကီးကိုေတြ႔တယ္။ ဒီလူက တကယ့္လူတကာ ေအာ့ေၾကာလန္ ေအာင္ အဖားသန္တာဗ်။ အဲဒီအခ်ိန္က တိုင္းမွဴးေတြလုပ္သမွ်ကို တီဗီ႐ ြ ုိက္ၿပီး ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ျပျပေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ သူကလည္း လူရာ ေတာ္ေတာ္ဝင္ေနတာ။ က်ေနာ္လည္း အရက္ရွိန္ကေလးနဲ႔၊ ကိုေငြသိန္း ကိုလည္း

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

9

မ်က္ေစ႔ေနာက္ေနေတာ့၊ တုိင္းမွဴး ႐ံုးခန္းေရွ႕မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ဗိုလ္ႀကီးရဲ႕ စားပြဲေပၚက စကၱဴတရြက္ ကို ေကာက္ယူ လုိက္ၿပီး စကၠဴစ အရွည္ႀကီး ျဖစ္သြားေအာင္ လိပ္ၿပီး ျဖဲလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က တပ္မ(၇၇) တုိင္းမွဴး႐ံုးခန္း ေရွ႕မွာ ဗိုလ္ႀကီး ေလးငါးေယာက္ေလာက္ ရွိေနတယ္ဗ်။ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္က က်ေနာ္န႔မ ဲ ်က္မွန္းတန္းၿပီး ခင္ေနတယ္။ နာမည္ေတြေတာ့မမွတ္မိ ေတာ့ ပါဘူး ဗ်ာ။ က်ေနာ္က က်ေနာ္ျဖဲထားတဲ့ စကၠဴစအရွည္ႀကီးကိုကိုင္ရင္း ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ကို လွမ္းၾကည့့္လိုက္တယ္။ သူက ရယ္ ျပတာနဲ႔ က်ေနာ္က ကိုေငြသိန္း တင္ပါးရွိရာကို မ်က္လံုးနဲ႔ အခ်က္လွမ္းျပလိုက္တယ္။ ဗိုလ္ႀကီးကလဲ ငယ္ရာက ႀကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္အထာကုိ ခ်က္ခ်င္းရိပ္မိသဗ်။ ဘယ္တုန္းက ကိုေငြသိန္းကို ခ်စ္ေနလည္း မသိဘူး။ စားပြဲေပၚက ေကာ္ဗူးကို မသိမသာ ယူလာၿပီး က်ေနာ့္ကို ကမ္းေပးတယ္။ က်ေနာ္လည္း စကၠဴစကိုေကာ္သုတ္ၿပီး ကိုေငြသိန္း မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ေနရာကို ေလွ်ာက္သြားလုိက္ၿပီး၊ ဟား၊ ဦးေငြသိန္း ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလားဗ်၊ ဆုိၿပီး သူ႔တင္ပါးကို လွမ္းပုတ္ရင္း ေကာ္သုတ္ထားတဲ့စကၠဴစကို ကပ္ေပးလုိက္တယ္ ။ ခ်က္ခ်င္းပါပဲဗ်ာ၊ တုိင္းမွဴး အတြင္းခန္းက ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ ထြက္လာၿပီး ဦးေငြသိန္း အဘကို ဝင္ေတြ႔လုိ႔ရပါၿပီ တဲ့။ ကိုေငြသိန္း အၿမီးတန္းလန္းနဲ႔ တုိင္းမွဴး အခန္းထဲ ဝင္သြားပါေလေရာ ဗ်ာ။

က်ေနာ္ေနာက္ေနတာက တျခား၊ တုိင္းမွဴး႐ံုးခန္းေရွ႕မွာ ဗိုလ္ႀကီးေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းလုပ္ေနတာက တျခားဗ်။ သူတို႔ထဲက တေယာက္က “ဒီမနက္ပဲ ေၾကညာသြားတာ ေသခ်ာတယ္” တဲ့ ။ တေယာက္က “မင္းဥစၥာ ဟုတ္မွလည္းလုပ္ပါ၊ ဒီ ႏိုဗယ္ဆုကို

ငါတို႔ျမန္မာျပည္က

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို

ေပးတယ္ဆိုတာ

ျဖစ္ႏိုင္ပါ႔မလား”

တဲ့။

ဒီေတာ့

စေျပာတဲ့ေမာင္က “ေဟ့ေကာင္ ေသခ်ာတယ္ကြ၊ ငါကုိယ္တုိင္ ဘီဘီစီ နားေထာင္လာခဲ့တာ၊ အခု ဒီႏွစ္ အတြက္ ႏိုဗယ္ဆုကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရတာ ေသခ်ာတယ္” တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တိုင္းမွဴး႐ံုးခန္းထဲက ဗိုလ္ႀကီး ထြက္���ာတယ္။ “ေဟ့ေကာင္ေတြ တိုးတိုးလုပ္ေလ၊ မင္းတို႔ အေမ့လင္ ႐ံုးခန္းထဲမွာ ရွိတယ္၊ မင္းဂ်ီးေဒၚသတင္းကို ဆူညံဆူညံ လုပ္မေနနဲ႔” တဲ့။ က်ေနာ္ လူကဲခတ္ မညံ့ပါဘူး။ အဲဒီ စစ္ဗိုလ္ေတြ အားလံုး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏိုဗယ္ ဆု ရတာကို ဝိုင္းၿပီး ဂုဏ္ယူေနၾကတာဗ်။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ေျပာတာ နားေထာင္မွ အဲဒီအေၾကာင္း သိတာ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ သူတုိ႔ ဝမ္းသာေနတာ၊ ဂုဏ္ယူေနတာေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေရာၿပီး ဝမ္းသာမိတာ အမွနပ ္ ါပဲ။ ေအာ္ ... ကိုေငြသိန္း ကိစၥလား၊ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာ သူျပန္ထြက္လာေတာ့ က်ေနာ္႔ကို ညိဳမည္းေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ... ခင္ဗ်ားဗ်ာ ... ေနာက္စရာရွားလုိ႔ တဲ့။ အဘကေတာင္ က်ေနာ္႔ကို ရယ္ေနတယ္တ့။ဲ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မသိတ့ဲ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ “ကိုေငြသိန္းေျပာတာ က်ေနာ္နားမလည္ဘူး” လုိ႔ ႐ူးလုိက္ရတာေပါ႔။။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

10

tcef; (37) - udkbkdau&,f? a'gif;vef;BuD;&JUtv,f

ယေန႔ကား အက်ဥ္းသား ရဲဘက္တို႔အတြက္ ဗိုက္ေခြးနမ္းမည့္ေန႔ ျဖစ္သည္။ စခန္းခြဲႏွင့္ ႏွစ္မိုင္ခန္႔ေဝးေသာ မူဆလင္ ငါးေမြးကန္မွ

ဘကၠရီးအစ္ေန႔

ျဖစ္၍

အမဲသားဟင္းမ်ား

လာေရာက္ေပးပို႕လွဴဒါန္းထားျခင္းေၾကာင့္

ျဖစ္သည္္။

တဆယ္သားခန္႔ရွိေသာ အတံုးမ်ားကို ဆီျပန္ေနေအာင္ ခ်က္ထားၿပီး ဘာလီပံုးမ်ားျဖင့္ထည့္၍ လာပို႕ျခင္းျဖစ္သည္။ အလွဴရွင္က ေထာင္ဝန္ထမ္းမ်ားမွတဆင္႔ မလွဴလိုဘဲ တုိက္႐ုိက္လွဴဒါန္းရန္ ေတာင္းဆိုခ့သ ဲ ည္ ဆို၏။ သို႔ေသာ္ ထို ေန႔က စခန္းခြဲမွာ ခ်က္သည့္ထမင္းက အဆင္မေျပျပန္။ ဆန္ျပႆနာ မဟုတ္။ ထင္းျပႆနာ ျဖစ္သည္။

ရဲဘက္မ်ားအတြက္ ဆန္မွာ နီေၾကာင္ၾကား ျဖစ္သည္။ ထိုဆန္ကို ညံေခ်ာင္းႏွင့္ ေကာက္႐ုိးမီးတို႔ျဖင့္ခ်က္သည္။ ညံေခ်ာင္း ဆိုသည္မွာ ညံပင္ကိုင္းေခ်ာက္မ်ား ျဖစ္၏။ ညံပင္ ဟူသည္ကား ... “႐ုိးတေလွ်ာက္၊ ၿဖိဳးေမာက္ပါတဲ့ လယ္ပဒူ။ အရြက္ခၽြန္း၊ ကန္ဇြန္း ပုဇြန္စာႏွင့္ လြန္တရာ ကညိဳ႕ေပါတယ္၊ ေတာျဖစ္လို႔ထူ။ ေရႊကနေဖာ့ ၾကာ႐ိုးျဖဴ၊ ခ်ဳိးယူလို႔ မကုန္ခမ္း။ ပတၱျမားေရာင္၊ ဖားကေပါင္သံလြင္လြင္ ႏွင့္၊ ေရႊညံပင္ ႐ႈပ္မရွင္းတယ္၊ ကြင္း ျပည့္ခမန္း။ ။” ဟူေသာ စာခ်ဳိး ထဲမွ ညံပင္ တည္း။ စခန္းပတ္ဝန္းက်င္ တခြင္တျပင္လံုးမွာ ညံပင္မ်ားႏွင့္ပင္ ကြင္းျပည့္ခမန္း ျဖစ္သည္ မွာ အမွန္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဳိးယူလြန္း၍ မခံႏိုင္။ ညံပင္ေတာမွာ စခန္းႏွင့္တျဖည္းျဖည္း ေဝးေဝးသြားၿပီ။ ဖိုႀကီး အတြက္ အဓိကေလာင္စာမွာ

ညံေခ်ာင္းျဖစ္၍

ဒုတိယမွာေကာက္႐ိုး။

ဘုတ္ဆင္းေသာ

ရဲဘက္မ်ားက

အျပန္ခရီး

တြင္

ညံေခ်ာင္းစည္းမ်ားကို တႏုိင္တပိုင္ သယ္လာရသည္။ ၿပီးေနာက္ ဖိုႀကီးေဘးမွာ သိုေလွာင္ထားသည္။ စပါး ရိတ္ၿပီး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

11

ခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ေကာက္႐ိုးကို သံုးသည္။ သို႔ေသာ္ ေကာက္႐ိုးေရာ၊ ညံေခ်ာင္းပါ ျပတ္ထြက္ကုန္သည့္ အခါ မ်ားရွိ၏။ ညံပင္ေတာ ျပဳန္းသြားျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္။ ညံေခ်ာင္းအေျခာက္ ရႏုိင္ေလာက္ေအာင္အလ်ဥ္မမီျခင္းပင္။ မိုးဆက္တိုက္ ရြာသည့္ ရက္မ်ားတြင္ ေလွာင္ထားသည့္ လက္က်န္ ျပတ္သာြ းတတ္သည္။

ညံေခ်ာင္း၊ ေကာက္႐ိုးတုိ႔ျဖင္႔ခ်က္ေသာ ဆန္ေရာင္စံုကား ဘယ္ေသာအခါမွ နပ္သည္ ဟူ၍မရွိ။ ယေန႔လည္း ညံေခ်ာင္းေျခာက္ျပတ္၊ ေကာက္႐ုိးျပတ္ကာ ညံေခ်ာင္း အစိုမ်ားျဖင္႔ မီးထိုးေနရသည့္ အတြက္ အမဲသားဟင္း ေဝၿပီးခ်ိန္ တြင္ ဖိုႀကီးထမင္းက အဆင္သင့္မျဖစ္။ ကိုသက္ခိုင္က က်ေနာ့္ကို ဖိုႀကီးဘက္ လိုက္ခ့ရ ဲ န္ ေခၚသျဖင္႔ က်ေနာ္ ထလိုက္ သြားသည္။။ အိတ္ေဆာင္ႏွင့္ ေပတရာေက်ာ္ခန္႔သာေဝးေသာ ဖိုႀကီးကား သက္ကယ္မိုး၊ ေျမစိုက္ဝါးထရံကာ ျဖစ္၏။ ဖိုႀကီးတခုလံုး မီးခိုးလံုးေတြေအာက္တြင္ ေပ်ာက္ေနသည္။ ကိုသက္ခိုင္က ဖိုႀကီး တာဝန္ခံကို လွမ္းေအာ္ေခၚသည္။ “ေဟ့ ... ကိုေအာင္ၾကည္၊ မီးခိုးေတြအူလွခ်ည့္လားဗ်ာ၊ ကိုယ္ေပ်ာက္ေအာင္ ဖိုထိုးေနတာလားဗ်” ဟု အသံေပးလုိက္ရာ ကိုေအာင္ၾကည္ မ်က္ရည္တရႊဲရႊဲ ႏွင့္တံေထာင္ဆစ္ႏွင့္ မ်က္လံုးကို ပြတ္ကာ ထြက္လာသည္။ “လက္မထပ္ရေသးတဲ့ မယားငယ္ေလး လင္ငယ္ေနာက္ လုိက္သြားလို႕ ဆရာသက္ေရ” ထံုးစံအတိုင္း ကိုေအာင္ၾကည္က အရႊန္းေလးႏွင့္ တုန္႕ျပန္သည္။ သူက ဆက္၍ ... “ဟာ ... ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးတဲ့ ညံကိုင္းေတြဗ်ာ။ အစိုေတြခ်ည္းပဲ အရြက္ေတြ ပါပါေနေတာ့ပိုဆိုးေနတယ္။ ဘုိးေတာ္ကို ၾကည့္ထိန္းပါအံုးဆရာ။ ေနာက္တနာရီေလာက္ဆုိ ရပါၿပီ ဆရာ” အမွန္က

ထမင္းေဝခ်ိန္

အလြန္ေနာက္က်ေန၍

စခန္းတာဝန္ခံ

လာႀကိမ္းမွာကို

ေၾကာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

ကိုသက္ခုိင္က ... “ကိုေအာင္ၾကည္ရာ၊ ဒီလုိမွန္းသိရင္ ဒီေန႔အတြက္ ထမင္းပါ က်ေနာ္ အလွဴခံလုိက္ပါရဲ႕။ က်ေနာ္က မာတဂၤေမွာ္ ေအာင္ထားေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ အခု အေဆာင္ေပၚက ေမာင္ေတြ ဟင္းတံုးေတြခ်ည္း ဖဲ႔ဖ႔ဲ စားကုန္ၾကၿပီ။ နဂိုကမွ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဆန္က တကၠနီကာလာဗ်ာ။ အခု ညံေခ်ာင္း အစုိန႔ဲ ဆိုရင္ စားလုိ႔မွ ရပါေတာ့မလား ဗ်” ဟု ေမးရာ ကိုေအာင္ၾကည္က ရယ္က်ဲက်ဲ ႏွင့္ ... “ဘာလဲ ဆရာက ရဲဘက္ေတြကို ေပၚဆန္းေမႊးေကၽြးၿပီး ေဆး႐ံု အကုန္တင္ရေအာင္ လုပ္မလို႔လား” ဟု ျပန္ေမးသည္။ ကိုသက္ခိုင္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟန္ျဖင့္ ... “ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်ာ ... ေပၚဆန္းေမႊး ေကၽြးတာနဲ႔ ေဆး႐ံုတက္တာ” “ဆရာက မသိေသးဘဲကုိး ဆရာရဲ႕၊ ေခ်းစားေနက် ေခြးက ထမင္းျဖဴေကၽြးရင္ ဝမ္းပ်က္တယ္ ဆရာရဲ႕” ဟု ဆိုလုိက္သျဖင္႔ကိုသက္ခိုင္ မ်က္ႏွာ တခ်က္တည္သြားသည္။ “ကိုေအာင္ၾကည္ ... ခင္ဗ်ား စကားက ၾကမ္းလွခ်ည္လား၊ ရဲဘက္လည္း လူပါပဲဗ်” “ေအာ္၊ တကယ္ ဆရာရဲ႕၊ ဒီစခန္းက ရဲဘက္ေတြကုိ ေရာင္စုဆ ံ န္ေကၽြးေနရာကေန၊ ထမင္းျဖဴနဲ႔ ခရမ္းသီးဟင္း ေကၽြးမိ လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆး႐ံုတင္လုိက္ရဘူးတယ္” “ရွင္းစမ္းပါအံုး ဗ်ာ” “လြန္ခ့တ ဲ ့ဲ ႏွစ္က ဆရာမေရာက္ေသးဘူး၊ ပင္မစခန္း နဲ႔ငါးေမြးကန္ေတြကို သြားတဲ့လမ္းက ေတာ္ေတာ္ ဆိုးေနတာနဲ႔ ေထာင္ပုိင္ႀကီးနဲ႔ ငါးေမြးကန္ပိုင္ရွင္ေတြ ညႇိုၿပီး အဲဒီလမ္းးကို အျမန္ျပင္ဖုိ႔ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလမ္းက က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းခြဲနဲ႔နီးေနေတာ့ ဒီက ရဲဘက္ေတြပဲတာဝန္က်တယ္ေလ။ မနက္မိုးလင္း ေျခာက္နာရီေလာက္ကစၿပီး သစ္ငုတ္ေဖာ္၊ ေျမေတြ တူးတင္၊ လူအင္အား တရာ့ငါးဆယ္ေလာက္န႔ဲ ခပ္ျပင္းျပင္းေမာင္းလုိက္တာ ညေနငါးနာရီေလာက္က်ေတာ့ လမ္းႀကီးကို ေျဖာင့္ၿပီး ရွင္းေနေတာ့တာပဲဗ်ာ၊ ေဘးက ငါးကန္ပိုင္ရွင္ေတြက ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ ဆိုၿပီး ထမင္းျဖဴနဲ႔ ခရမ္းသီးႏွပ္ေတြ ခ်က္ေကၽြးပါေလေရာ၊ ရဲဘက္ေတြလည္း ေမာေမာ ဆာဆာနဲ႔ ထမင္းျဖဴ မစားရတာ ၾကာၿပီ ဆိုေတာ့

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

12

အသားကုန္ က်ိတ္လုိက္ၾကတာ အဲဒီညမွာပဲ ရဲဘက္ငါးဆယ္ေလာက္ ဝမ္းပ်က္ၿပီး ေဆး႐ံုတင္လုိက္ရေတာ့တာပဲ ဆရာေရ႕။ ဆရာဝန္ေပးတဲ့ မွတ္ခ်က္က စားေနက် အစာမဟုတ္ဘဲ အစာသစ္ကုိ အမ်ားႀကီး စားလုိက္လို႕ဆိုလား” “ဟ ... မွတ္သားစရာပါလားဗ်ာ” ကိုသက္ခိုင္ တအ့ံတၾသေျပာလုိက္ရာ ကိုေအာင္ၾကည္က ဆက္ျပန္သည္။ “ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ဆရာ။ ဒီရဲဘက္မွာက အစားအေသာက္ ခ်ိဳ႕တဲ့လြန္းလို႔ ရရာ ရွာစားေနၾကတာဗ်။ ေျမြေတြေတာင္ ရဲဘက္အသံၾကားရင္ ေျပးတာ ဆရာ။ ရဲဘက္ေတြက ေျမြေဟ့လို႕ အသံၾကားရင္ ေၾကာက္ဖို႕ေနေနသာသာ၊ ရေအာင္ ဖမ္းဖို႕ ေျမြေနာက္ ေလွ်ာက္လုိက္ေနတာ။ ေျမြတေကာင္ရရင္ ဟင္းတခြက္ပဲေလ။ ေနာက္ ျမက္အႏုေလးေတြကိုလည္း စားတဲ့လူေတြေတာင္ ရွိေသးဗ်ာ၊ ေဘးၾကယ္ႀကီးတို႔ မိသားစုကလည္း လယ္ထဲမွာ ၾကြက္တြင္း ေလွ်ာက္တူးေနတာ” ကိုသက္ခုိင္ က စကားျဖတ္လုိက္သည္။ “ခင္ဗ်ား ဗ်ာ၊ ၾကြက္ေက်ာ္တို႔၊ ၾကြက္ကင္တုိ႔စားတာ ဘာဆန္းလုိ႔လ”ဲ ဟု ဆုိလုိက္သည္။ “မဟုတ္ဘူး ဆရာရဲ႕၊ ၾကြက္ေပါက္စ၊ ၾကြက္ဖေလာင္းေလးေတြ ေလွ်ာက္တူးၿပီး ဆီပူလွိမ္႔ၿပီး စားတာကို ေျပာတာ။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ၾကြက္ဖေလာင္း ၾကြက္ေပါက္စေလးေတြကို ဒီအတုိင္း ပါးစပ္ထဲ ထည့္ၿပီး မ်ိဳခ်ပစ္တာ” ကိုသက္ခုိင္ ပုခုံးပါတြန္႕ေအာင္ ���ႈံ႕မဲ့သြားသည္။ “ေတာ္ပါေတာ့ ... ကိုေအာင္ၾကည္ရယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ လူေတြမွ ဟုတ္ၾကေသးရဲ႕လား၊ ေနာက္ တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြ က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတယ္။ ေခ်ာင္းထဲက ေရေတြန႔ဲ ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္ေတြ ေဖ်ာ္ေဖ်ာ္ေသာက္ေနၾကတာ။ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတာပဲ” ထုိေန႔က ရဲဘက္တို႔ေန႔လည္တနာရီခြဲေလာက္မွ ထမင္းရသည္။ ထုိ႔ေန႔က ညေနပိုင္း ဘုတ္နားသည္။

ကိုသက္ခုိင္က အလွဴရွင္ လာပို႔ေသာ အမဲသားဟင္းကို မစား၊ သူ႔ ရိကၡာေျခာက္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ထုတ္ေလြး ေနသျဖင့္ က်ေနာ္က သူ႔ကို ေမးမိသည္။ “ကိုသက္ခုိင္၊ အမဲသားဘာလုိ႔မစားတာလဲဗ်ာ၊ လယ္တီဆရာေတာ္ရဲ႕ ႏြားေမတၱာစာေတြ၊ ဘာေတြ ဖတ္ၿပီး မစားတာ လား” “မဟုတ္ပါဘူး ဗ်ာ။ ႏြားသတ္တာကို ျမင္ဖူးၿပီး စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းလြန္းလို႔ မစားဘဲ ေနတာ” “ဘယ္မွာ ႏြားသတ္တာကို ျမင္ဘူးတာလဲ ဗ်” “က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး နတ္ေမာက္ကို ျပန္ခ့တ ဲ ့တ ဲ ေခါက္ေပါ့ဗ်ာ။ ညေနပိုင္း ထန္းရည္ေလးမူူးမူးနဲ႔ ဦးေလးကိုညိဳ ေခၚတာနဲ႔ ႏြားသတ္ကုန္းဘက္ထြက္ခ့တ ဲ ယ္။ ရြာကအထြက္ ရွိေသးဗ်ာ၊ အမဲသားတြဲေတြ ထမ္းၿပီးဝင္လာတဲ့ လူ တေယာက္ကိုသတိျပဳမိတယ္။ ယာခင္းေတြကိုေက်ာ္ၿပီး တမိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ႏြားသတ္ကုန္း ကို ေရာက္တယ္။ ႏြားသတ္ကုန္းက အေဝးႀကီးကေန သိသာတယ္ဗ်ာ။ ေကာင္းကင္မွာ လဒေတြ ဝဲေနတာ။ မိုးခ်ဳပ္လု ခ်ဳပ္ခင္ႀကီးဗ်ာ။ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ႔ စပ္စပ္စုစုသြားမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းဗ်ာ။ ေတာမွာ ႏြားသတ္တာ ႏြားရဲ႕ခ်ဳိႏွစ္ဖက္ၾကားက အဖုကို ရဲဒင္းနဲ႔ထုတာတဲ့၊ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ႏြားေသႀကီးက ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းႀကီးနဲ႕ ေဘးတုိက္လဲေနတယ္ဗ်။ ေျခတဘက္န႔ဲ လက္တဘက္က မရွိေတာ့ဘူး။ က်န္တ့ဲ ေျခ တဘက္ လက္တဘက္က ဖ်က္ေနတုန္း၊ အစာအိမ္ျဖဴျဖဴႀကီးကလည္း ေဘးထြက္ေနတယ္ဗ်ာ၊ ဖ်က္ၿပီးသား ေျခ တဘက္ လက္တဘက္က ထြက္တ့ဲ အသားေတြက ေစာေစာက က်ေနာ္ ရြာကအထြက္မွာေတြ႕လိုက္တ့ဲ အသားတြဲ ေတြပဲ၊ က်ေနာ္စိတ္အထိခိုက္ဆံုးက အဲဒီ ႏြားေသႀကီးဟာ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတုန္းဗ်၊ အသက္မထြက္ ေသးတာလည္း မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ အသားေတြ တုန္ေနလုိက္တာဗ်ာ။ က်ေနာ္ၾကည့္ရင္း အမူးေျပသြား တယ္။ အဲဒီကစၿပီး က်ေနာ္အမဲသား မစားေတာ့ဘူး ဆိုပါေတာ့။ ရက္စက္လြန္းတယ္လို႔ထင္တယ္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ မစားတာ။ က်ေနာ့္မွာ ခံယူခ်က္တခု ရွိတယ္၊ ႏိုင္တုိင္း ရက္ရက္စက္စက္လုပ္တာကို လက္မခံခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္လည္း ႏိုင္ေနရင္ ဆက္ၿပီး မရက္စက္ဘူး။ အဲဒီ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ ႏိုင္ငံေရးပုဒ္မနဲ႔ ေထာင္ထဲစ ေရာက္တာ”

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

13

“ဟာ .. ကိုသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ားက ဘယ္တုန္းက ႏိုင္ငံေရးလုပ္လုိက္တာလည္းဗ်ာ” “က်ေနာ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခ့တ ဲ ယ္လို႔ မထင္ဘူး၊ မွန္တယ္ထင္တာကိုလုပ္ခ့တ ဲ ာ၊” “ဘယ္တုန္းကလဲ ဗ်ာ” “မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရရင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေပါ့။ အေရးအခင္းကာလေပါ႔ဗ်ာ” “ေအာ္ ... ကိုသက္ခုိင္က ၈၈ အေရးအခင္းမွာ ပါခဲ့ေသးတာကိုး” “ေသခ်ာတာေပါ႔ဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားေတြန႔တ ဲ ူခ်င္မွ တူပါလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား နားေထာင္ၾကည့္ပါေလ၊ က်ေနာ့္ ဘဝ ခရီး ဝကၤပါကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျဖစ္ေအာင္ ေျပာပါ့မယ္ဗ်ာ”

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

14

tcef; (38) - b0wqpfcsdK;

အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္တ့ဲ (၈၈) မွာ က်ေနာ္က ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပေနၿပီဗ်။ လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး ဌာနက ပစၥည္းေဟာင္း ေတြ ေလလံဆြဲၿပီး ေရာင္းဝယ္ေနတာ တေန႔ဝင္ေငြ တသိန္းေလာက္ကို ရွိေနတာ။ ေနအံုး ... အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္ အစုစပ္ လုပ္ငန္းတခု ေထာင္ၿပီးၿပီ။ က်ေနာ္႔ အစုစပ္လုပ္ငန္းက ဗမာျပည္ မွာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစတဲ့အခ်ိန္မွာ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္တစ္ပဲ။ အစုစပ္လုပ္ငန္း အတြက္ ကုန္သြယ္ေရးမွတ္ပံုတင္႐ံုးကို သြားေလွ်ာက္ေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ေအးဆုိတ့ဲ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးက ...“ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာလုိ႔ မွတ္ပံုတင္ လာေလွ်ာက္တာလဲ” တဲ့။ က်ေနာ္က “ေငြတသိန္းပဲခ်မ္းသာတယ္” လုိ႔ အမွန္ပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ဒီအတိုင္း စီးပြားေရး လုပ္ေနလည္း ရတာပဲတ့။ဲ က်ေနာ္လည္း “က်ေနာ့္ ေလွ်ာက္လႊာသာ လက္ခံလုိက္ပါ။ ဒီတသိန္းကုန္မယ္ဆုိလည္း က်ေနာ့္အတြက္ ျပႆနာ မရွိဘူး။ က်ေနာ္ သုညက စခဲ့တာ။ ကိစၥ မရွိဘူး” လုိ႔။ ေအးေပါ႔ဗ်ာ၊ အေရးအခင္း စျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ကိုယ္ပုိင္ အစုစပ္လုပ္ငန္းတခုန႔ဲ အႀကီးအက်ယ္ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ႔။ ဘာလုိ႕အေရးအခင္းထဲ ပါသလဲ ဟုတလ ္ ား၊ က်ေနာ္႔ စိတ္ထဲမွာ မတရားဘူး ထင္လုိ႔။

အေရးအခင္းျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ့္အသက္ကသံုးဆယ္ဝန္းက်င္ဗ်။ သမီးေတာင္သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္က ထြက္ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနၿပီ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်ေနာ္ ႀကီးပြားခ်င္ေသးတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ဘဝမ်ဳိးကုိ အ႐ူးအမူး ေတာင့္တခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းဆရာဘဝက ထြက္လုိက္တာလား။ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကေတာ့ နည္းနည္းထူးတယ္။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာ ဘဝက ထြက္လုိက္တ့ဲ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက က်ေနာ္ ပညာဆက္သင္မိတ့အ ဲ မွဳဗ်။ ေအးဗ်၊ က်ေနာ္က ျဖစ္လိုက္ရင္ အဆန္းခ်ည္းပဲ၊ ဒီလုိဗ်။

က်ေနာ္ မူလတန္းျပဆရာ အလုပ္ဝင္ၿပီးေတာ့ စာေပးစာယူ တက္တယ္။ ဥပေဒ အဓိကနဲ႔ေလ။ ဥပေဒအဓိက ယူတာ ကလည္း အမွတ္မ်ားတဲ့လူေတြသာ တက္ခြင္႔ရတဲ့ ဘာသာမို႔ သာတက္လိုက္တာ။ ဒီေလာကမွာ က်ေနာ္မႀကိဳက္ဆံုး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

15

အလုပ္က ေရွ႕ေနပဲ။ ဒီေန႔အထိ အဲဒီဘာသာနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ခ့ဖ ဲ ူးဘူး။ က်ေနာ္႔ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြထဲမွာေတာ့ တရားသူႀကီး ေတြ၊ ဥပေဒ အရာရွိေတြ၊ ေရွ႕ေနေတြ ႐ိုက္သတ္လို႔ေတာင္ မကုန္ဘူးဗ်ာ။ ဥပေဒတတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့

က်ေနာ္႔

ငယ္သူခ်င္းေအးလြင္ဆိုတ့ေ ဲ မာင္က

ဂ်ီတီအိုင္

တက္ေနတယ္။

သူက

က်ေနာ္န႔ဲ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တုိင္း၊ ဂ်ီတီအုင ိ ္ အမႊန္းတင္ခန္းေတြခ်ည္း လာလာ ေျပာေနတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေက်ာင္းဆရာဘဝေရာက္ေနေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့သိမ္ငယ္သလုိျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ သူက “ေတာင္ေတာရယ္သာ” ဆိုေတာ့ “ေျမာက္ေတာကသံုးမရဘူး” ဆိုတ့ဲ အဓိပၸာယ္ ေရာက္ေနတယ္။ သူက “ဂ်ီတီအိုင္ ဆိုတာ တက္ခြင့္ရဘုိ႔သိပ္ခက္တယ္” ဆုိတာ သံုးခါေလာက္လည္း ေျပာၿပီးေရာ က်ေနာ့္စိတထ ္ ဲ ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ ရွိတာနဲ႔၊ “ေဟ့ေကာင္၊ ေအးလြင္ ... မင္း ဂ်ီတီိအိုင္ကို ငါတေရးႏိုး ထေျဖလည္း ရအံုးမွာပဲ” လို႔ ျပန္တြန္းလုိက္ေရာ။ ေအးေလ၊ ခၽြတ္တားဘဝတည္းက တတန္းတည္းေနခဲ႔တာ က်ေနာ့္ေနာက္မွာခ်ည္းေနခဲ႔တ့ေ ဲ မာင္က က်ေနာ္႔ကို လာဆြေနတယ္။ သူကလည္း မေလွ်ာ့ဘူး။ “မင္းက မျဖစ္ႏုိင္တာကို လာေျပာေနတာဟ” တဲ့။ “မခံခ်င္စိတ္န႔ေ ဲ ျပာေနတာ၊ တကယ္ မျဖစ္ ႏုိင္ဘူး” တဲ့။ က်ေနာ္လည္း “မင္းေစာင့္သာၾကည့္၊ မင္းငါ့ကို ဟုိတုန္းကလည္းလိုက္လုိ႔မမီဘူး၊ အခုလည္း လုိက္လုိ႔မမီ ႏိုင္ေသးဘူးလို႔သာ ေအာက္ေမ့ေတာ့ ...” လို႔ေျပာၿပီး အလုပ္တဖက္န႔ဲ ဂ်ီတီအုိင္ဝင္ခြင့္ ေလွ်ာက္လိုက္ေရာ ဆုိပါေတာ့။

အလုပ္က ထြက္လုိ႔မရဘူးဗ်၊ ေလ်ာ္ရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ အလုပ္ထဲကေန တက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဝင္ခြင့္တင္တာ။ ဦးစားေပး ဘာသာ၊ ဦးစားေပးေက်ာင္းေတြ ေရြးရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ပထမဦးစားေပး ကေန ဆဌမဦးစားေပးအထိ အင္းစိန္၊ အင္းစိန္၊ အင္းစိန္။ ၿမိဳ႕ျပ၊ ၿမိဳ႕ျပ၊ ၿမိဳ႕ျပ ေတြခ်ည္း ေရးခ်လုိက္တယ္။ ေနာက္အဲဒီတုန္းက ဂ်ီတီအိုင္ဝင္ခြင္႔ က်ဴရွင္ ေက်ာ္ျမင့္သိန္း မွာ တလေလာက္သြားတက္လုိက္တယ္။ ဟ၊ တြက္တာခ်က္တာနဲ႔ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ျပတ္ေနေတာ့ သိပ္ေတာ့ မလြယ္ဘူးဗ်ာ။ ေလာ့ဂရစ္သမ္တို႔ဘာတုိ႔ ေမ့သေလာက္ျဖစ္ကုန္ၿပီေလ။ ဒါေပမဲ့ လုပ္မယ္လုိ႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ ဓားေတာင္ ေတြ မီးပင္လယ္ေတြ မမွဳတဲ့ က်ေနာ့္စ႐ုိက္အတိုင္း ဇြဲတင္းလုိက္တာ၊ က်ေနာ္ေလွ်ာက္တ့ဲ အင္းစိန္မွာပဲ ၿမိဳ႕ျပအဓိက နဲ႔ ဝင္ခြင့္ရပါေလေရာ။ တႏုိင္ငံလံုး တန္းစီ���င္ နံပါတ္ဆယ့္တစ္ေလာက္န႔ဲ ဝင္ခြင္႔ရခဲ့ပါတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ျပႆနာက ေက်ာင္းစတက္တ့ေ ဲ န႔ဗ်။ က်ေနာ္က တျခားေက်ာင္းသားေတြန႔စ ဲ ာရင္ အသက္ပိုႀကီးေနၿပီဗ်။ အလုပ္ကို လည္း စိတ္မေျဖာင္႔၊ က်ေနာ္န႔ဲ သက္တူရြယ္တူကလည္း မရွိသေလာက္၊ သင္ေနတဲ့စာကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္။ ဘာေတြ သင္မွန္းေတာင္ မသိလုက ိ ္ဘူး ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။

အတုိ ခ်ဳပ္ၾကပါစို႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းကုိ မနက္ ရွစ္နာရီကေန၊ ဆယ့္တစ္နာရီအထိ တက္တယ္။ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို ဆယ့္ႏွစ္နာရီကေနညေနေလးနာရီခြဲအထိလုပ္တယ္။ ညပုိင္းေရာက္ေတာ့ဆယ့္တစ္လမ္းထဲက ဂ်ီတီအုိင္က အတန္းတူ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ဆိုတ့ဲ ကေလးမေလးဆီက စာအုပ္ေတြယူၿပီးကူးတယ္။ နားမလည္တာ ေမးတယ္။ က်ေနာ္ ဂ်ီတီအိုင္ တက္ႏိုင္ခ့တ ဲ ာဟာ သူ႔ေက်းဇူးလည္း ပါတယ္။ အလုပ္ထဲကေန တက္ခြင့္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဦးမ်ဳိးျမင့္၊ ေနာက္ က်ေနာ္ အလုပ္မလာႏုိင္တ့ရ ဲ က္ေတြမွာ က်ေနာ့္အတန္းကိုဝင္ထိန္းေပးေနတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေက်ာင္းဆရာ ေတြရဲ႕ေက်းဇူးေတြလည္း ပါတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဂ်ီတီအိုင္ ပထမႏွစ္၊ ဥပေဒ တတိယႏွစ္၊ ဂ်ီတီအုိင္ ဒုတိယႏွစ္၊ ဥပေဒ စတုတၳႏွစ၊္ ဂ်ီတီအုိင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္၊ ဥပေဒ ေနာက္ဆံုးႏွစ္၊ အဆင့္ဆင္႔သင္႐ိုးကုန္ကၽြတ္ခ႔ေ ဲ ရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း ဂ်ီတီအိုင္ အမႊန္းတင္ခ့တ ဲ ့ဲ ေအးလြင္ လား၊ က်ေနာ္ဂ်ီတီအိုင္ ၿပီးလာတဲ့အထိ သူက ဒုတိယႏွစ္က မတက္ေသးဘူးဗ်။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ့္ဘဝ တဆစ္ခ်ဳိးအတြက္ ေစ့ေဆာ္ေပးခဲ့သူအျဖစ္ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ေနတုန္းပဲဗ်ာ။ စာေပးစာယူဘြဲ႕နဲ႕ ဂ်ီတီအုိင္ဒီပလုိမာ ရလာေတာ့က်ေနာ္ အလယ္တန္းျပဆရာ ျဖစ္လာတယ္။ ရာထူးတိုးဖုိ႔အတြက္ ဘြ႔လ ဲ က္မွတ္ေတြကို ဆားဗစ္ဘုတ္ (Service Book) လုိ႔ ေခၚတဲ့ ဝန္ထမ္းမွတ္တမ္းမွာ ထည့္ရတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရး မွဴးကေတာ့ ထည့္ေပးပါရဲ႕။ အစာမေၾကတဲ့လူန႔လ ဲ ည္း ေတြ႔ေရာ အတုိင္ခံရပါေလေရာဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

16

ဘာလုိ႔အတိုင္ခံရသလဲ၊ ဟုတ္လား။ ေအးဗ်ာ၊ ေလာကႀကီးဟာ တခါတခါ အေတာ္ကို နားလည္ရခက္တယ္ဗ်ာ။ အေကာင္းေတြခ်ည္း ေလွ်ာက္လုပ္ရင္လည္း ရန္မ်ားတာပဲဗ်။ က်ေနာ္က ငယ္လည္းငယ္၊ ရည္မွန္းခ်က္ကလည္းႀကီး ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ မိဘဆရာ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ ဒီေက်ာင္းမွာ တက္ေနတဲ့ ဆင္းရဲသား ကေလးေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ ဆိုၿပီး က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ေကာင္းမယ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အေဆာင္သစ္ေတြ၊ စာေရးခံုအသစ္ေတြ ၊ အားကစားအသင္းေတြ၊ စာၾကည့္တုိက္ေတြ၊ ဘာမွလုိေလေသးမရွိ လုပ္ခ႔ဲ တာပဲဗ်။ ေက်ာင္းကုိ လာစစ္တ့ဲ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးဆရာႀကီး ဦးဘခိုင္ ကေတာင္၊ ကိုသက္ခုိင္၊ ခင္ဗ်ား လုပ္ထား တာေတြ သိပ္ေကာင္းလြန္းတယ္၊ ျပႆနာျဖစ္တတ္တယ္ တဲ့။ က်ေနာ့္ဆရာႀကီး ဦးဘခိုင္ ေျပာတာကို သေဘာ မေပါက္တာ အမွန္ပဲဗ်ာ။ ဟား၊ သူေျပာတာ မွန္လုိက္ေလဗ်ာ။ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဆန္းသစ္တီထြင္မွဳေတြ ေၾကာင္႔ ဆရာဆရာမ တခ်ိဳ႕လည္း အေနၾကပ္လာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီအထဲက ေဒၚစန္းျမင့္ဆိုတ့ဲ ဆရာမတေယာက္ က က်ေနာ္ဟာ အယ္အယ္ဘီ၊ ေအဂ်ီတီအိုင္ ျဖစ္တ့အ ဲ ေၾကာင္း၊ ေနာက္က ေအဂ်ီတီအိုင္ဟာ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ရင္း အလုပ္ခြင္ထဲကေန တက္လုိ႔ ရထားတာျဖစ္တ့အ ဲ ေၾကာင္း၊ တေက်ာင္းလံုးမွာ က်ေနာ္ ထင္ရာစိုင္းေနတဲ့ အေၾကာင္း စံုလုိ႔ပါပဲဗ်ာ။ တိုင္းေကာင္စီ၊ ၿမိဳ႕နယ္ေကာင္စီ၊ တိုင္းပညာေရးမွဴး၊ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးပါမက်န္ ေရႊေပလႊာေတြ တင္ၿပီး တိုင္ေရာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။

က်ေနာ့္တို႔ေခတ္တုန္းက ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ အတုိင္ခံရတယ္ ဆုိတ့အ ဲ မွဳဟာ ပညာေရးေလာကမွာ တကယ့္ အဆန္းတၾကယ္ အမွဳႀကီး ျဖစ္ေနပါေလေရာဗ်ာ။ မိဘဆရာ အသင္းရံပံုေငြကိစၥေတြ ဘာေတြက အေထြအထူး ရွင္းစရာ မလုိဘဲၿပီးသြားေပမဲ့ က်ေနာ္ တရားမဝင္ေက်ာင္းတက္တ့က ဲ ိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္န႔ဲ မၿပီးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ လာစစ္တ့ဲ အဖြဲ႔ေတြကလည္း ဒီအမွဳမ်ဳိး မၾကားဘူးေတာ့ က်ေနာ့္ကို တရားပဲ စြဲရမလိုလို၊ ေထာင္ပဲ ခ်ရမလုိလို။ ေနာက္ေသခ်ာ စစ္ေဆးျပန္ေတာ့ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အလုပ္ခြင္အခ်ိန္မွာ မပ်က္ျပန္ဘူး။ အစစ္ခံလုိက္ရတဲ့ က်ေနာ္႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြဗ်ာ။ စစ္ေနတာ သံုးေလးလနဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူး။ ၿမိဳ႕နယ္၊ တုိင္း အရာရွိ ေတြန႔ဲ သီးသန္႔အဖြဲ႔ေတြဖြဲ႔စစ္ေလ၊ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေလ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္လည္း သိပ္စိတ္မရွည္ ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ေကာင္းေအာင္လုပ္ခ့ပ ဲ ါတယ္ဆိုမွ တၿမိဳ႕နယ္လံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ရတယ္လို႔။ ကဲ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွ တာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္စမ္းကြာဆိုၿပီး လြမ္းေတာ္မူရမယ္ဆိုလည္း လြမ္းလိုက္ေတာ့မယ္ကာြ ဆိုၿပီး စာရွည္ႀကီးတေစာင္ စီလုိက္ ပါေလေရာဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ... သို႔၊ ပညာေရးဝန္ႀကီး ပညာေရးဝန္ႀကီး ဌာန၊ ေပါ႔ဗ်ာ။ မိတၱဴကို ေနရာႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကို ညႊန္းလုိက္တာေပါ့။ စာထဲမွာ က်ေနာ့္ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္အတိုခ်ဳပ္န႔၊ဲ ပညာဆက္သင္မိလုိ႔ ခံု႐ံုးဖြ႔ၿဲ ပီး အတုိင္ခံရေနသူ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တုိင္စာပါ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားခဲ့ျခင္း

မွန္ကန္ေၾကာင္း၊

ထိုသို႔

သင္ယူခ့ျဲ ခင္းမွာ

တာဝန္ခိ်န္

ျပင္ပတြင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊

ထိုေၾကာင့္ ပညာဆက္လက္ သင္ၾကားမိျခင္းအတြက္ အျပစ္ရွိမည္ဆိုပါက ယခု စစ္ေဆးေနျခင္းကို ရပ္တန္႔၍ တည္ဆဲ ဥပေဒတရပ္ျဖင္႔ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ပါရန္၊ ပညာသင္မိ၍ ေထာင္က်ခံရေသာ ပထမဆံုး ျမန္မာႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ျပစ္ဒဏ္ကို ရဲဝံ႔စြာ ခံယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ စိတ္ကလည္း ခပ္ထက္ထက္အရြယ္ဆုိေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္ရင္၊ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္စမ္းကြာ ဆုိတ့စ ဲ ိတ္ ေမြးလုိက္ေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။

ဆန္းေတာ့ အဆန္းသားဗ်ာ။ က်ေနာ္စာတင္ၿပီး တလေလာက္မွာ ခံု႐ံုးပိတ္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း အလုပ္ကို မသြား ေတာ့ဘူး။ ေနာက္လည္း ဆက္ၿပီး စစ္တာေဆးတာ မလာေတာ့ဘူး။ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးကေတာ့ ေခၚေျပာရွာတယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

17

သက္ခိုင္၊ မင္းသံုးလုိက္တ့ဲ TONE က သိပ္ျမင့္လြန္းတယ္တ့။ဲ မင္းနဲ႔ဒီအလုပ္န႔ၾဲ ကာရွည္ မသင့္ေတာ္ဘူးတဲ့။ က်ေနာ္ လည္း စိတ္ပ်က္ေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ၊ အလုပ္က ထြက္လုိက္ေရာ။ ေက်ာင္းဆရာဘဝလည္း စခန္းသိမ္းေရာဆိုပါေတာ့။ အလုပ္ကသာ ထြက္လုိက္တယ္၊ ေနာက္အလုပ္က ဘာမွ ေရေရရာရာ ရွာမရေသးေတာ့ မနက္မိုးလင္းရင္ မိန္းမ ထည့္ေပးတဲ့

ထမင္းဗူးယူၿပီး

ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ

ေယာင္လည္ေယာင္လည္

တလေလာက္

သြားသြားထိုင္ေန

လုိက္တယ္။ ဘာတရားမွ အားထုတ္တာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေယာကၡမ အထင္ေသးမွာ ေၾကာက္လုိ႔၊ ဘုရားရဲလုပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေဇာ္မ်ဳိးဦးရွိလို႕ သြားအခ်ိန္ျဖဳန္းေနတာ။ အလုပ္လည္း တဖက္က ရွာေပါ့။ ေနာက္တလေလာက္ေနေတာ့ စက္မွဳ(၁) ျပင္ထန ိ ္းမွာ အလုပ္ရတယ္။ က်ေနာ္႔ ဂ်ီတီအိုင္က ဆရာ ဦးထြန္းခင္ ေကာင္းမွဳ နဲ႔ေပါ့။ အလုပ္က ရန္ကုန္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ သာယာဝတီ ပန္းကန္စက္မွာ။ အရာရွိအိမ္ေတြ၊ ဝန္ထမ္းအိမ္ေတြ ေဆာက္တာ။ အဲဒီေတာ့မွ အစိုးရပစၥည္း တုိတာ၊ လွ်ိဳတာ၊ ဘုန္းတာ အကုန္တတ္ေရာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ ေအးေလ၊ေက်ာင္းဆရာ ဘဝက ေကာင္းေအာင္ လုပ္တာ ေထာင္က်ေတာ့မလုိ႔။ ဒီေတာ့ ရတဲ့အခြင့္အေရးယူ၊ စက္႐ံုမွဴးကို ခြဲတမ္းေပး၊ အထက္က ေအအီးကို ပို႔စရာ ရွိတာပို႔၊ ဟန္ကို က်လုိ႔။

အဲဒီ သာယာဝတီပန္းကန္စက္မွာဗ်ာ၊ ဦးေနဝင္း သူ႔ဇာတိ ေပါက္ေခါင္းကို တႏွစ္တခါ ျပန္တ့အ ဲ ခါ ဝင္ၿပီးနားဖုိ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ဧည့္ရိပ္သာႀကီးကလည္း လက္စသတ္ေနတုန္းဆုိေတာ့ ဘုန္းစရာ၊ ေဖ်ာစရာေတြကလည္း တျပံဳႀကီး။ ပါနီထဲက ေငြ၊ ပါနီထဲ သြားတာပါပဲဗ်ာ။ ေသာက္လုိက္စားလုိက္ ျဖဳန္းလိုက္ေပါ့။ ေနာက္ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနက ေဂ်အီး ေလွ်ာက္လႊာေတြေခၚေတာ့ ဝင္ေျဖလုိက္တာ ပါသြားျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ရန္ကုန္ျပည္လမ္း စီမံကိန္းကုိ ေရာက္သာြ းျပန္ေရာ။ တကယ့္ကို စံနစ္က���တဲ့စီမံကိန္းႀကီးဗ်ာ။ ေအဒီဘီ “ASIA DEVELOPMENT BANK” ရဲ႕ေခ်းေငြန႔ဲ လုပ္ေနတာ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ အလုပ္ထဲကို စိတ္မပါျပန္ဘူး။ ဒီလိုသာ ခုိးေန၊ ဘုန္းေန၊ ေဝစုယူေနရင္ ၾကာရင္ ဟန္မယ့္ပံု မေပၚဘူးလုိ႔။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္စီးပြားေရးကို ေျခစမ္းခ်ေနတာဗ်။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္႔ စကားေတြ ေခ်ာ္ေတာေငါ႔သြားတယ္ထင္လုိ႔လား၊ မေခ်ာ္ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္ေပါ႔၊ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပည္လမ္းမွာ ေဂ်အီး လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အျပင္မွာလည္း အစုစပ္လုပ္ငန္း တခု ကိုယ္ပိုင္ ေထာင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အေရးအခင္း စျဖစ္ေတာ့တာေပါ႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

18

tcef; (39) - rkefwdkif;ESifh vufwurf;tvdk

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ႏွစ္ ပါပဲ ဗ်ာ။ အစိုးရရဲ႕ ထူးထူးဆန္းဆန္းလုပ္ရပ္ကေတာ့ လက္ရွိသံုးေနတဲ့ ေငြစကၠဴေတြ တရားမဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေၾကညာလုိက္တာ ပါပဲဗ်ာ။ ခုႏွစ္ဆယ္ငါးက်ပ္တန္တို႔၊ သံုးဆယ္႔ငါးက်ပ္တန္တို႔၊ ငါးဆယ္တန္တို႔ေပါ႔။ ပထမတႀကိမ္က ျပန္လဲ ေပးတယ္ဗ်။ ဒုတိယအႀကိမ္မွာ လဲမေပးေတာ့ဘူး။ ေအးဗ်၊ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲဆုိတာ က်ေနာ္လုိ လူလည္ေတာင္ နားမလည္ႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ေအာ္ ... လက္စသတ္ေတာ့ ငါ႔လက္ထဲက ပိုက္ဆံေတြဟာ အစိုးရ တရားမဝင္ဘူး ေၾကညာလုိက္ရင္ ပါနီ ျဖစ္သြားတာ ပါလား လို႔ ဗဟုသုတ ရလုိက္ေတာ့တာပဲ၊ မသိဘူးေလဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုပါတဲ့ေငြစကၠဴေတြမွာ စံလင္းတုိ႔၊ ေမာင္ေကာင္းတုိ႔ လက္မတ ွ ္ေတြန႔ဲ ပိုက္ဆံေတြက မည္သည့္ ေငြစကၠဴထုတ္လုပ္ရာဌာနတုိင္း၌မဆို ေငြဒဂၤါး (---) ႏွင့္ လဲလွယ္ခြင္႔ရွိေၾကာင္း အာမခံသည္ လုိ႔ ေရးထားတာကုိး။ ဘယ္ခ်ိန္က ဘယ္လို အာမ မခံေတာ့တာလည္း က်ေနာ္လည္း မသိလုိက္ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာင္ သိရတာေတာ့ ဟုိတုန္းက ျမန္မာေငြေတြ အားလံုးက ကမၻာ့ဘဏ္မွာ ေရႊေခ်ာင္းေတြန႔ဲ အာမခံ တင္ထားတာတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဦးေနဝင္းက ေရႊေခ်ာင္းေတြ ျပန္ထုတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ကို တံခါးပိတ္စံနစ္ က်င့္သံုးလိုက္တာတဲ့။ ထုတ္ေနတဲ့ ေငြစကၠဴေတြက ဘာမွ အာမခံခ်က္ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့ ။ စကၠဴသာသာ ေငြစကၠဴေတြန႔ဲ တိုင္းျပည္ႀကီးဗ်။ သိပ္ေတာ့မနိပ္လွဘူး။

က်ေနာ္လည္း ၾကံၾကံဖန္ဖန္ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ သူေတာင္းစားေတြ လက္ထဲက ပိုက္ဆံေတာ့ဒုကၡပဲ လို႔။ စဥ္းစား ၾကည့္ေလဗ်ာ။ စားစရာမရွိလုိ႔ သနားတတ္တ့သ ဲ ူေတြဆီက ေတာင္းထားတဲ့ ရွိစုမ့စ ဲ ု ပုိက္ဆံေလးက တရားမဝင္ေတာ့ ဘူးေလ။ တေန႔လုပ္ တေန႔စားတဲ့ လူေတြလည္း ရွိတ့ေ ဲ ငြေလး သံုးမရေတာ့ ခြက္ေပ်ာက္တာပဲ။ ေနအံုးဗ်၊ အဲဒီ တရားမဝင္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတ့ေ ဲ ငြစကၠဴေတြက အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္ေနေသးတယ္ဗ်။ ဥပမာ ဗ်ာ၊ တရားမဝင္တ့ေ ဲ ငြ တသိန္းကို တရားဝင္သံုးလုိ႔ရတဲ့ ေငြႏွစ္ေသာင္းနဲ႔ဝယ္တာမ်ဳိးေပါ့။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ျပန္လဲႏိုင္တ့ဲ ခြင္ ရွိတယ္ ထင္ပါ႔ဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျပန္လဲေပးခဲ႔ရင္ ေထာေၾကာဆုိၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္န႔၊ဲ ေငြ ေငြခ်င္းတင္ မကဘူးဗ်ိဳ႕၊ အိမ္ေတြ၊ ျခံေတြ၊ ကားေတြပါ တရားမဝင္ေငြန႔ဲ အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္ေနၾကေသးဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

19

ဒါေပါ႔ဗ်၊ ေက်ာင္းသားေတြက လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ အဲသလိုမ်ဳိး အၿမီးအေမာက္မတည့္တ့ဲ လုပ္ေပါက္ေတြကုိ လက္မခံ ဘူး။ ဆူဆူပူပူ လုပ္တာ၊ ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္တာေတြ ခဏခဏ လုပ္ေတာ့တာေပါ႔။ အစိုးရကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထစ္ကနဲရွိ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္တာပဲ။ က်ေနာ္သိလုိက္တာ တခုရွိေသးတယ္ဗ်ာ၊ ၁၉၇၅၊ ၇၆ ဝန္းက်င္က ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္က တင္ေမာင္ဦး ဆုိတ့ဲ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို ေသဒဏ္ေပးသတဲ့။ သူက ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မွဳလုိမ်ိဳး က်ဴးလြန္ခ႔တ ဲ ယ္ဆိုပဲ။ အလုပ္သမား အေရးခင္း၊ ဦးသန္႔ အေရးအခင္းေတြမွာ အဓိကေနရာက ပါခဲ့တာလို႔ ဆုိတယ္ဗ်။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တေယာက္ က ႏိုင္ငံေတာ္ကို ပုန္ကန္ႏုိင္တယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့အရည္အခ်င္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို အထင္ႀကီး သဗ်ာ။ သူရဲေကာင္းတေယာက္လို အသက္စြန္႔သြားတာမ်ဳိးကို က်ေနာ္အားက်တယ္ဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေသဒဏ္ဆိုတာ တရား႐ံုးေတြက အမိ္န္႔သာခ်တာ။ တကယ္လည္ပင္း ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး ေသဒဏ္ ေပး တယ္ ဆုိတာ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ေတာ့ တင္ေမာင္ဦးရယ္၊ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင္႔ ရယ္၊ အာဇာနည္ကုန္းကို ဗံုးခြဲခ့တ ဲ ့ဲ ေျမာက္ကိုးရီးယား ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္မွဴးဇင္မိုရယ္၊ သံုးေယာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါ ရဲ႕။ သူတို႔ကို ႀကိဳးေပးခဲ့တ့ဲ အင္းစိန္ေထာင္ထဲက ႀကိဳးစင္ကို က်ေနာ္ အနီးကပ္ ေလ့လာဖူးတယ္ဗ်ာ။ ဒုတိယ အႀကိမ္ ပုဒ္မ ၅(ည)နဲ႔ အင္းစိန္ေထာင္ ေရာက္တုန္းကေလ။ က်ေနာ္က ခပ္႐ႈပ္႐ႈပ္ေကာင္ ဆုိေတာ့ ေလ့လာရမယ္ေလ။ ကိုယ္န႔ဲ ႀကိဳးကြင္း မေတာ္္တဆ တေန႔ လာညားေနမလားလုိ႕ေပါ႔။

အင္းစိန္ေထာင္ရဲ႕အခ်ဳပ္ေဆာင္ အမွတ္(၂) ေဘးက ေတာင္ယာဘုတ္ကို ေက်ာ္ရင္ ႀကိဳးစင္ကိုေရာက္တယ္ဗ်။ ႏွစ္ႀကီး သမား ႏွစ္ေယာက္ရယ္ က်ေနာ္ရယ္ သြားၾကည့္ျဖစ္တာ။ ေသခ်ာတာေပါ႔ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ ၾကည့္ခ်င္တယ္လုိ႔ နားပူလုိ႔ လုိက္ပို႔ၾကတာေပါ႔။ မိလႅာဘုတ္ ထုတ္ရင္း က်ေနာ့္ကို ႀကိဳးစင္နား ေခၚသြားတယ္။ အင္းစိန္က ႀကိဳးစင္က လူႏွစ္ေယာက္ တၿပိဳင္တည္း ႀကိဳးေပးလို႔ရေအာင္ လုပ္ထားတာဗ်။ ေဒါက္ျဖဳတ္ရင္လည္း တခု ျဖဳတ္ရင္ သံတံခါးႏွစ္ခ်ပ္လံုး ပြင့္တယ္။ ႀကိဳးသမားရပ္ရမယ့္ေနရာက သံျပားတမူးထုေလာက္ခင္းထားတာ။ ေမာင္းတံန႔ဲ တူတ့ဲ ေဒါက္ကလည္း မူးထုေလာက္ပဲ။ ေလးေပေလာက္ အရွည္ရွိတယ္။ အလယ္ႏွစ္ေပေလာက္မွာ မူလီစုပ္ၿပီး လွည့္ ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ထားတယ္။ ေဒါက္မျဖဳတ္ခင္ ဟုိဘက္ ႏွစ္ေပ၊ ဒီဘက္ ႏွစ္ေပဟာ ႀကိဳးသမားရပ္ေနတဲ့ သံျပားကို ထိန္း ထားတာ။ သံျပားေခ်ာင္း ခံေနေတာ့ လူတက္ရပ္လုိ႔ ရတာေပါ့။ ေဒါက္ျဖဳတ္လုိက္ေတာ့ သံျပားက အံပြင္႔ က်သြားတာ။ ႀကိဳးစင္က ေျခာက္ေပေလာက္ျမင့္တယ္။ ေလွခါးထစ္ေပါင္းက က်ေနာ္အမွတ္မမွားဘူးဆုိရင္ ကိုးထစ္ပဲ။ ႀကိဳးစင္ ေအာက္မွာလည္း ေျမတုိက္ခန္းလုိ ရွိတယ္။ ေလွခါးဆယ့္တထစ္ရွိတယ္။ ႀကိဳးေပးၿပီးတဲ့အေလာင္းကို အေပၚ ျပန္တင္ ႏုိင္ဖုိ႔လုပ္ထားတာ။ တြဲေလာင္းျဖစ္ေနတဲ့ အေလာင္းကို ႀကိဳးမျဖဳတ္ခင္ မေသေသေအာင္ ေအာက္ကလူက ဆြဲခ်ရ ေသးတယ္တ့။ဲ ဒီလုိဗ်။ ေဒါက္ျဖဳတ္လုိက္ေတာ့ ႀကိဳးသမားရပ္ေနတဲ့သံျပားႀကီးက ဂ်ိဳင္းကနဲပြင့္က်သြားတယ္။ ေနာက္ လည္ပင္းက ႀကိဳးတပ္ထားေတာ့ တြဲေလာင္းႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ႀကိဳးသမားက အဲဒီအေျခအေနမွာေတာင္ မေသႏုိင္ေသးတာ ၾကံဳတတ္ တယ္တ့။ဲ ဒီေတာ့ မေေသေသေအာင္ ေအာက္ကေန ေျခေထာက္ကို ဆြဲခ်တာကိုေျပာတာ။ ေျမေအာက္ခန္း ၾကမ္းျပင္ကေန ႀကိဳးသမားေျခေထာက္ကို မွီေအာင္ ေခြးေျခလုိဟာမ်ဳိး ခုၿပီး ဆြဲရတာတဲ့။ ေနာက္ အေလာင္းကို အေပၚတင္လာၿပီး ေစာေစာက ႀကိဳးစင္ေရွ႕ေအာက္မွာ သီးသန္႔ေနရာေလး တခု လုပ္ထားတယ္။ အဲဒီမွာ

တာဝန္က်

ဆရာဝန္က

ႀကိဳးသမားေသဆံုးေၾကာင္း

အတည္ျပဳရတာတဲ့။

ေသခ်ာေမးထားတာေလ။

မျပည္စံုတာကို အခုစခန္းခြဲတာဝန္ခံ ကိုေအးႏုိင္ကိုေတာင္ ထပ္ေမးမိေသးဗ်ာ။ ႏွစ္ႀကီးသမားေတြ အေျပာကေတာ့ ႀကိဳးေပးတဲ့ေန႔ ဆို လွမ္းျမင္ႏိုင္တ့ဲ အေဆာင္ေတြေပၚမွာ ဝါးထရံေတြ ကာထားတယ္တ့။ဲ ဘယ္သူမွ လွမ္းၾကည့္ခြင့္ မရွိဘူး တဲ့။ ႀကိဳးေပးခ်ိန္က မနက္ငါးနာရီ ဝန္းက်င္တ့။ဲ က်ေနာ္က စင္ေပၚတက္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္လုပ္ေတာ့ ႏွစ္ႀကီးသမားေတြက “ကိုသက္ခုိင္၊ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ။ ဒါမ်ဳိးက က်ေနာ္္တို႔ေတာင္ မေျပာရဲဘူး” တဲ့။ က်ေနာ့္ ပါးစပ္ကို လက္န႔ပ ဲ ါ လွမ္းပိတ္ေသးဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

20

ဗို္လ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ အေၾကာင္းလား၊ ၁၉၇၇-ဝန္းက်င္ေလာက္ေပါ့။ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္က တုိင္းျပည္မွာ ျဖစ္ေန တာေတြဟာ မေတာ္မတရားေတြမ်ားေနၿပီ ဆိုၿပီး မဆလေခတ္က ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ လူစံုတ့ဲ အစည္း အေဝးတခုမွာ အျပတ္ရွင္းၿပီး တုိင္းျပည္ကုိ ကယ���တင္ဖုိ႔ အားထုတ္ခ႔တ ဲ ာဗ်။ သူ႔အေၾကာင္းကေတာ့ သတင္းစာေတြ ထဲ မွာ အက်ယ္တဝင့္ ပါခဲ႔တာေပါ႔ဗ်ာ။ ေအာ္ ... ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္က သူ႔စစ္ဆင္ေရးအတြက္ တပ္ထဲကလူတခ်ိဳ႕ကို စည္း႐ံုးခဲ့တယ္ဗ်။ သူက အဲဒီ တုန္းက ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေက်ာ္ထင္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအရာရွိဗ်။ သူက သူ႔ဗိုလ္ေလာင္း အပတ္စဥ္မွာ အေကာင္းဆံုးဗိုလ္ေလာင္း ဆုိပဲ။ သူနဲ႕ အမွဳတြဲေတြျဖစ္တ့ဲ ဗိုလ္ႀကီးဘခ်စ္တို႔၊ ဗိုလ္ႀကီး ဝင္းသိန္းတို႔၊ ဗိုလ္မွဴး စိန္ျမင့္တုိ႔ ေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္မွတ္မိတယ္။ သူတို႕စစ္ဆင္ေရး အတြက္ “စကားဝွက္ ျငဳတ္သီး” ဆိုတာလည္း ပါေသးဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔စီမံခ်က္ကုိ သက္ဆိုင္ရာက ရိပ္မိသြားတဲ့ အခ်ိန္အထိ၊ တုိက္ေလယာဥ္တစင္းကို ေမာင္းၿပီး ဦးေနဝင္း ေနတဲ့အိမ္ေတာ္ကုိ ဗံုးၾကဲဖို႔ေတာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသးတယ္တ့။ဲ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္က တုိက္ေလယာဥ္ လာေတာင္းတာကုိ သက္ဆိုင္ရာကို လွမ္းတုိင္လုိက္ေတာ့ သူ႔အၾကံ အထမေျမာက္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ေတာင္ ၈၈ ေနာက္ပုိင္း စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး ကန္ထ႐ုိက္ေတြ ဘာေတြလုပ္ေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံေတာ္ ပုန္ကန္မွဳမွာ ပါခဲ့တ့ဲ ဗိုလ္ႀကီး ဝင္းသိန္းနဲ႔ေတာင္ ခင္မင္ခ့ေ ဲ သးဗ်ာ။ ဘာတဲ့၊ ဒဂုန္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ ဆုိတာ သူ႔ကုမၸဏီေပါ႔။ ေျမနီကုန္းက ဒဂံုစင္တာ ဆိုတာ သူ႔ကုမၸဏီက ေဆာက္ခ႔တ ဲ ာေပါ႔ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူ႔ခံယူခ်က္ကို မေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ။ တုိင္းျပည္အတြက္ တကယ္စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ေလ သလား၊ မေတာ္တဆ ေရာေယာင္ပါသြားသလားဆုိတာ ေဝခြရ ဲ ခက္ပါတယ္။ က်ေနာ္န႔ဲ ေတြ႔တ့အ ဲ ခ်ိန္မွာေတာ့ တကယ္႔ စီးပြားေရးသမား ပံုစံသက္သက္ပါပဲ။ က်ေနာ္န႔အ ဲ တူတူပဲေလ။ ၾသ ... ဗိုလ္မွဴး စိန္ျမင့္ ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးတယ္ဗ်။ သူလား၊ တကၠစီေမာင္းေနတုန္း ေတြ႔တာဗ်ာ။

မွတ္ေတာ့မွတ္မိေနေသးတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီကာလမွာ ဦးေနဝင္း မိန္႔ခြန္းေတြ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေန ၾကားေနရတယ္ဗ်။ တပါတီစံနစ္ကိုပဲ ႀကိဳက္သလား၊ ပါတီစံုစံနစ္ကိုပဲ ႀကိဳက္သလား၊ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ နဲ႔အတူ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ဗဟုိေကာ္မီတီဝင္ တခ်ိဳ႕ပါ အနားယူၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ အနားယူၾကမယ့္ သူေတြကေတာ့ ဦးေက်ာ္ထင္၊ ဦးေမာင္ေမာင္ခ၊ ဦးစန္းယုတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္တ့။ဲ ထူးျခားတာက ဦးေနဝင္းက သူထြက္မယ့္ အေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ မေျပာဘူးဗ်။ ဦးေထြးဟန္ ဆိုတ့ပ ဲ ုဂၢိဳလ္ကို ... “ေထြးဟန္ လာအံုး၊ ဒါဖတ္ျပလုိက္” ဆိုၿပီး ေျပာခိုင္းတာ။ အရပ္ထဲမွာေတာင္ “ေဟ့ေကာင္ ... ေထြးခံ လာအံုး” လုိ႔ ရယ္စရာလုပ္ေနၾကေသး ဗ်ာ။

ေနာက္စာမ်က္ႏွာ ေလးဆယ့္ႏွစ္မ်က္ႏွာပါတဲ့ ဦးေအာင္ႀကီးရဲ႕ မဆလပါတီရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို ဖြင့္ခ်ထားတဲ့ စာရြက္ေတြလည္း ပလူပ်ံေနတယ္။ ထူးဆန္းတာက အဲဒီ ဦးေအာင္ႀကီးရဲ႕စာေတြက ဝန္ထမ္းအရာရွိ ခပ္ႀကီးႀကီးေတြ ပါ ဖတ္ေနၾကတာ။ က်ေနာ္သိတယ္ေလ။ လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီးဌာနက စီမံညႊန္မွဴး ဗိုလ္မွဴးစိုးေအာင္ ဆီက ၾကားေနတာ။ ေနအံုးဗ်ာ၊ အဲဒီကာလေတြမွာပဲ ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးက “က်ေနာ္ အညာသားပါ ခင္ဗ်ား” ဆုိတ့ဲ ေခါင္းစဥ္န႔ဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ အေၾကာင္းတို႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕သားေတြ ရွင္ျပဳတဲ့အေၾကာင္းတုိ႔ အခန္းဆက္ေတြ ေရးေရး ေနတယ္ဗ်။ ဖတ္လုိ႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသဗ်ာ။ မျငင္းႏုိင္တ့အ ဲ ခ်က္က ျမန္မာျပည္သူ ေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုတင္မကဘူး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရ႕ဲ မိသားစုကိုပါ သံေယာဇဥ္ ႀကီးေနၾကတုန္းဗ်ာ။ သူတို႔ ဘယ္ ေရာက္ေနၾကၿပီလဲ၊ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနၾကသလဲ၊ ဘယ္ပံုမ်ား ရွိေလမလဲ ... ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခိ်န္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးေပဖူးလႊာမွာေရးေနတဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိသားစုအေၾကာင္းေဆာင္းပါးေတြကို က်ေနာ္ မလြတ္ တမ္းဖတ္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္ရဲ႕အိိမ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးသြားလည္ေတာ့ ေဒၚခင္ၾကည္ အာလူး ႏႊာေနတာတို႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ေဒၚခင္ၾကည္ လက္ထပ္ပြဲအတြက္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္န႔ဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

21

တုိ႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မိန္းမယူတာ အကဲပါလြန္းတယ္ ဆုိၿပီး ဧည့္ခံပြဲအတြက္ ဝတ္မယ့္ ေတာင္ရွည္ပုဆုိးကုိ မေတာ္တေရာ္ အဝါကြက္ၾကားႀကီး ဝယ္ေပးတာတုိ႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အရြဲ႕တုိက္တာကို မသိရွာဘဲ သေဘာက်ၿပီး ဝတ္ေနခဲ႔တာတို႔၊ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္မွာ ရွင္ျပဳလာလုပ္တာတုိ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေရးျပတာဗ်။ နတ္ေမာက္သား ဆုိေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းကုိ သူမ်ားထက္ စိတ္ဝင္စားတာေတာ့ အမွန္ပဲဗ်။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္န႔ဲ ပတ္သက္လုိ႔လား။ က်ေနာ္ အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ အရပ္ဟာ က်ေနာ္အစပိုင္းက ေျပာခဲ့ဖူးသလုိပဲ ဗမာေသြး စစ္စစ္ ေတြခ်ည္း ေနတဲ့အရပ္ဗ်။ တျခားတုိင္းရင္းသားေတြေတာင္ မရွိတ့အ ဲ ရပ္။ လင္ကြာမယားကြာ မရွိတ့အ ဲ ရပ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏုိင္ငံျခားသားနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတာကုိ က်ေနာ္သေဘာမက်ဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ်ာ၊ တျခား သူ သေဘာမက်ဘူး ဆုိတာ က်ေနာ္ သေဘာမက်တာရဲ႕ အပံုတေသာင္းပံု တပံုေတာင္ မရွိႏုိင္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မိန္႔ခြန္းေတြ နားေထာင္ရင္ေတာင္ ၾကက္သီးထသလုိ၊ ေယာက္်ားတန္မ့ဲ မ်က္ရည္စို႔ခ်င္သလုိ ျဖစ္ တဲ့ အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိ ေလးစားတာကလားဗ်ာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္န႔ပ ဲ တ္သက္သမွ် အားလံုးကို ေျခာက္ပစ္ကင္းေစ့ခ်င္တ့ဲ စိတ္က စြဲေနတာလည္း ပါေပမေပါ့။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ တုိင္းျပည္န႔လ ဲ ူမ်ဳိး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိ မၾကည့္ရက္လုိ႔ အပူအပင္ အေၾကာင့္ အက် မရွိတ့ဘ ဲ ဝကေန ငရဲခန္းထဲ ခုန္ဆင္းလာသလုိမ်ဳိး အနစ္နာခံတ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္ ေလးစားမွ တရားမယ္လုိ႔ ထင္တယ္ဗ်ာ။ ၾကည့္ေလဗ်ာ၊ လင္ေယာက္်ားနဲ႔ေသကြဲ၊ သားေတြန႔ရ ဲ ွင္ကြဲ။ အမွန္ေျပာရရင္က်ေနာ္လည္း သူ႔လုိ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဘူးဗ်။ သူ႔ကို ေဝဖန္ေနတဲ့သူေတြလည္း သူလုိ စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မလြယ္ဘူးထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ က်ေနာ္လို မာပါတယ္ဆိုတ့လ ဲ ူေတာင္ သမီးမ်က္ႏွာ၊ ဇနီးမ်က္ႏွာ ျပန္ျမင္လုိက္ရင္ ဇာတိမာန္ ပိန္႐ႈံ႕ သြားတတ္ေသးတာဗ်ာ။ လူဆိုတာ ေနရာတုိင္း ေျခာက္ပစ္ေတာ့ မကင္းႏုိင္ေပဘူးဗ်။ သူ႔ရဲ႕ အလြန္ႀကီးမားေသာ စြန္႔လြတ္အနစ္နာခံမွဳကိုေတာ့ က်ေနာ္ အေလး အနက္ အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလည္း ခင္ဗ်ားသေဘာေပါ႔၊ တူခ်င္တူ ကြဲခ်င္ကြဲေပါ႔၊ အခုေျပာေနတာက က်ေနာ္႔ အယူအဆ သက္သက္ပါ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔မိသားစုကိုလား။ က်ေနာ္ ေတြ႔ဖူးတာေပါ႔ဗ်။ ေဒၚခင္ၾကည္ဆံုးၿပီး ေနာက္ေန႔မွာေပါ႔။ က်ေနာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ေနတဲ့ အင္းလ်ားအိမ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ ေဒၚခင္ၾကည္ ႐ုပ္ကလာပ္ကို အသုဘ႐ႈဖုိ႔ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔လက္စြဲေတာ္ ဘားလားေတာင္ ပါလုိက္ေသးဗ်ာ။ ေအာ္ ... ဒါနဲ႔ ဘားလားက ေဒၚခင္ၾကည္ကို သိတယ္ဗ်။ သိတာမွ လူကို အနီးကပ္ ျမင္ဖူးတာ။ ဘယ္တုန္းကလဲ၊ ဟုတ္လား။ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔ ျခံထဲက ဘယ္ကာလက ေျမႀကီးထဲ ျမဳပ္ေနမွန္း မသိတ့ဲ ေရပိုက္လိုင္းအေဟာင္းေတြကို ျခံေစာင့္က ေရာင္းခ်င္တယ္ ဆိုလို႔ သြားေဖာ္တုန္းကတဲ့ဗ်ာ။ ေအးေပ့ါဗ်ာ၊ ေရစက္ဆုိတာ ဒါထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ္န႔ဲ ေဒၚခင္ၾကည္ ေတြ႔ေတာ့ သူဟာ ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းၿပီး အနိစၥေရာက္ေနခဲ့ပါၿပီဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ မိုက္ကယ္ အဲရစ္၊ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ ျမင့္ဆန္းေအာင္ (အလက္ဇႏၵား)၊ ထိန္လင္း (ကင္မ္) တို႔ကိုပါ ေတြ႔တာေပါ့ဗ်ာ။

ေအးဗ်ာ ... လြန္ခ့တ ဲ ့ဲ အႏွစ္ငါးဆယ္ဝန္းက်င္က၊ က်ေနာ္တို႔ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အ႐ူး အမူး ျမတ္ႏိုးခဲ့တ့ဲ သူနာျပဳဆရာမေလးမခင္ၾကည္၊ ေဘးကရဲေဘာ္ေတြေတာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ���ကမိန္းမယူမယ့္ကိစၥကို အကဲပုိ လြန္းတယ္ လို႔ ျမင္ျပင္းကပ္ေလာက္ေအာင္ စြဲလန္းခဲ့တ့မ ဲ ခင္ၾကည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က်ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

22

သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းခဲ့တ့ဲ မခင္ၾကည္၊ အေမ့ခံ ေဒၚခင္ၾကည္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူဟာ က်ေနာ့္ မ်က္ေစ့ ေအာက္က ေရွးေဟာင္းကၽြန္းကုတင္ႀကီးထက္မွာ မႏိုးေသာအိပ္ျခင္းနဲ႔ အနားယူေနပါၿပီ။ ေဒၚခင္ၾကည္ဟာ အသားညိဳ ပါတယ္။ အဖြားေသလုိ႔ေျမးေပ်ာ္သလားေတာင္ ဆိုရမလိုပါပဲဗ်ာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕သားအငယ္ေကာင္ ထိန္လင္း က က်ေနာ့္ စိတ္ထင္ ခုနစ္ႏွစ္သားေလာက္ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ေလွခါးေပၚေျပးတက္လိုက္ ေျပးဆင္းလိုက္န႔အ ဲ ူျမဴးေနတဲ့ပံု ပါပဲ။ သားအႀကီး ျမင့္ဆန္းေအာင္ကေတာ့ ဆယ္သံုးေလးႏွစ္အရြယ္မို႔ သူ႔အေဖ မိုက္ကယ္အဲရစ္န႔ဲ ေဘးခ်င္းယွဥ္ရပ္ၿပီး ကင္မရာတလံုးကို လည္ပင္းမွာလြယ္လို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲရွိေနပါတယ္။ မိုက္ကယ္အဲရစ္ဟာ အရပ္ေျခာက္ေပနီးပါး ရွိတ့ဲ က်ေနာ္႔ထက္ကို ေလးငါးလက္မေလာက္ ျမင့္အံုးမယ္ဗ်ာ။ စိတ္ရင္းေကာင္းမယ့္ပံုေပၚပါတယ္။ က်ေနာ္႔ အထင္ေပါ႔ ေလ။

ေဒၚခင္ၾကည္ စ်ာပနေန႔က ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိ ေတြ႕ဖူးျပန္ပါတယ္။ ဦးသန္႔ရဲ႕အုတ္ဂူန႔၊ဲ သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္း ရဲ႕ အုတ္ဂူ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဂူသြင္းမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေတြ႔တာဗ်။ စ်ာပနပြဲမွာ အုံန႔က ဲ ်င္းနဲ႔ လုိက္ပါလာတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြက ... ႏိုင္ျမန္မာေရးတဲ့ “ကမၻာမေၾကဘူး” ဆိုတ့သ ဲ ီခ်င္းကို အသံကုန္ေအာ္ဆိုေနၾကတယ္။ ရာဇဝင္ေတြလည္း ႐ုိင္းခဲ့ရၿပီ အဖေရ႕ ... ဆိုတ့ေ ဲ နရာမွာ ဦးေအာင္ဆန္းဦးကို ဦးတည္ၿပီး အားကိုးတႀကီးဆိုေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ လည္း ဒီအခ်ိန္ ဦးေအာင္ဆန္းဦးမ်က္ႏွာ ဘယ္လို ရွိေလမလဲလို႔ အနီးကပ္ေသခ်ာ ေလ့လာမိလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ လူကဲခတ္ မညံ့ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီ “အဖေရ႕” ဆိုတ့ဲ စာသားေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္န႔ဲ ခံစား ခ်က္ အျပည့္န႔ဲ ေအာ္ေနေပမဲ့ ဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာ စ်ာပနျမန္ျမန္ၿပီးလည္းေအးေရာ ဆိုတ့ပ ဲ ံုမ်ဳိး ေပါက္ေနသဗ်ာ။ ပရိသတ္ၾကားထဲမွာ အသားမဲမဲ၊ နဖူးေျပာင္ေျပာင္၊ မ်က္မွန္န႔ဲ ေခၽြးျပန္ၿပီး စိတ္အိုက္ေနတဲ့ သူ႔ပံုကို အခုထိ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္ေနတုန္းဗ်။ ထူးဆန္းတာတခုက က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ႀကီးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဦးေအာင္ဆန္းဦးကို တခါမွ စိတ္ကူး နဲ႔ေတာင္ အားမကိုးမိပါဘူးဗ်ာ။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဟုတ္လား။ သူ႔ပံုစံက လူအမ်ားကို လႊမ္းမိုးဦးေဆာင္ႏိုင္မယ့္ပံု မရွိတာ ေၾကာင့္ ဗ်ဳိ႕။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

23

tcef; (40) - rkefwdkif;0ifNyD

က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းသားအရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့တ့အ ဲ တြက္ အေရးအခင္းရဲ႕ အစပုိင္းအခ်ိန္ေတြမွာ ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ေလာက္ပဲ လုပ္ေနခဲ့တာဗ်။ ႐ုတ္ျခည္း ဝုန္းကနဲ ထျဖစ္လာေတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တစတစ အေျခခံ လာတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ စက္မွဳတကၠသိုလ္က ေမာင္ေတြ ႀကိဳ႕ကုန္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ရန္ပြဲျဖစ္ရာက ဆူဆူညံ ျဖစ္တာေတြလည္း ၾကားရဲ႕။ အဲဒီ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေရွ႕လမ္းကေန ႀကိဳ႕ကုန္းဘူတာဘက္ကို သြားတဲ့လမ္းမွာ ရွိတာဗ်။ အဲဒီ ရန္ပြဲကို အစုိးရ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းလုိက္ပံုက ပစ္ဟယ္၊ ခတ္ဟယ္ ဆို္ေတာ့ ေသတာေၾကတာေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာဗ်ာ။ ဘုန္းေမာ္ဆိုတ့ဲ စက္မွဳေက်ာင္းသား ေသနတ္မွန္ ဆံုးေတာ့ျပႆနာက ႀကီးသထက္ႀကီးလာတယ္။ ေနာက္သတိရမိတာတခုက ရန္ကုန္ ဝိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ထဲက အပန္းေျဖရိပ္သာ(အာစီ)ေရွ႕မွာ စင္ထိုးၿပီး ေက်ာင္း သားေတြ တက္ေဟာေနေျပာေနၾကတာ၊ က်ေနာ္႔နံမည္ မိုးသီးပါ၊ ဇြန္လမွာေမြးလို႔ မိုးသီးဇြန္လို႔ ေခၚတာပါ ဆိုၿပီး လြယ္အိတ္ကို ေဘးတုိက္ စလြယ္သုိင္းၿပီး တက္ၾကဲေနတဲ့ မိုးသီးဇြန္ကိုလည္း ေတြ႔ခ႔ေ ဲ သးဗ်ာ။ သူေရာ၊ ေနာက္ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ ေဟာေနေျပာေနၾကတာက ေက်ာင္းသံုး စာေရးကိရိယာ အလံုအေလာက္ ရဖုိ႔၊ ေက်ာင္းေတြ မပိတ္ဖို႔ နဲ႔ ဦးေနဝင္း လိင္ကိစၥ ေသာင္းက်န္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြေလာက္ပဲ က်ေနာ္နားေထာင္မိသဗ်ာ။

ျပည္လမ္း အင္းယားကန္ေဘာင္အနားမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ ႐ုိက္ႏွက္ ႏွိမ္ႏွင္းလုိက္တ့ေ ဲ န႔က က်ေနာ္ အလံုဘက္ကို ေရာက္ေနတယ္ဗ်။ ဗိုလ္မွဴး စိုးေအာင္န႔ဲ အဖြဲ႔က်ေနတာ။ သူ႔မိန္းမက ဦးေနဝင္းရဲ႕ဇနီး သမိုင္းကထိက ေဒၚနီနီျမင့္ သူငယ္ခ်င္းဗ်။ သူ႔႐ံုးမွာ ထုိင္ေနရင္း သတင္းနားေထာင္ရတာ သတင္းစံု တယ္၊ တိက်တယ္ဗ်ာ။ ဗိုလ္မွဴးစိုးေအာင္က ... တယ္လီဖုန္း သတင္းတခု နားေထာင္ရင္း ... စစ္တပ္ကလည္း စြတ္ပစ္ ေနေတာ့တာပဲကြာ ... တဲ့။ ေလးငါးႀကိမ္ ညည္းေျပာေျပာေနတယ္ဗ်။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ စစ္ဗိုလ္ကိုယ္တုိင္က စစ္တပ္ႀကီး စြတ္ပစ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာတာကို ၾကားေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ဆန္းသလိုပဲဗ်။

ေနာက္တခုဗ်ာ၊ သိမ္ျဖဴလမ္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေထာင့္က ဆႏၵျပတဲ့သူေတြကို အသားတင္တ့ဲ အေအးခန္းအလံုပိတ္ကား ေတြန႔ဲ တင္ၿပီးဖမ္းလာတာ အသက္ရွဴၾကပ္ၿပီး ေသကုန္တယ္လည္း ၾကားေရာ၊ က်ေနာ္ ဒီအေရးအခင္းထဲ ပါမွ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

24

ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မိေရာဗ်ာ။ ေအးေလ၊ က်ေနာ္ေျပာခဲ႔ၿပီးပါပေကာ။ သိပ္မတရားလြန္းရင္ က်ေနာ္ မႀကိဳက္ဘူး၊ ၿငိမ္မေနတတ္ဘူး လုိ႔။ ေနာက္ဗ်ာ၊ ေက်ာင္းသားေတြကို ပစ္တ့ဲ ေသနတ္ေတြရဲ႕ အမ်ဳိးအစား၊ က်ည္ဆံ အမ်ဳိးအစား၊ ဘယ္သူက ပစ္တယ္၊ ဘာညာနဲ႔ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ ေခါင္းေရွာင္တ့ဲ အစီရင္ခံစာေတြလည္း ထြက္လာေသးတယ္။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္လည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဗ်။ အဝတ္အစားထည့္တ့ဲ ေသတၱာထဲမွာ ပိုက္ဆံထည့္တာေတာင္ ေသာ့ ပိ္တ္ မရခ်င္ေလာက္ေအာင္ အဆင္ေျပေနတာ။ က်ေနာ္ တေယာက္တည္း ေကာင္းစားေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာဘဝက ေက်ာင္းပတ္လည္မွာ ဖြဲျပာသည္ ခ်ည္းပဲဗ်။ အျမင္မေတာ္လြန္းလုိ႔ ေက်ာင္းဆရာ လခေလးထဲကေန ဖြဲျပာသည္ အုပ္စုက ကေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ ေဆးတို႔၊ ႏို႔မွဳန္႔တို႔၊ အဟာရမွဳန္႔တုိ႔၊ ဝယ္ဝယ္ ေပးေနရတာလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းပါဘူးဗ်ာ။ ေခတ္ေတြစံနစ္ေတြ ေျပာင္းလဲမွ ဖြဲျပာသည္ေတြလည္း လူလူသူသူ ျဖစ္လာေတာ့မေပါ့။ က်ေနာ္ကသာ ဖြဲျပာသည္ေတြဆီ စိတ္ေရာက္ေနတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံက ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္ ေနၿပီတ့ဗ ဲ ်ာ။ ေအာ္ ... ကမၻာ့ဖြဲျပာသည္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ စံနစ္ႀကီးကိုေျပာင္းေစခ်င္တယ္။ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ပါဝင္ၿပီး လုပ္သင့္တယ္လို႔ ယူဆတယ္။

ေျပာရင္ေတာ့ ယံုဖို႔ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္ပဲ။ ဂငယ္ သံုးခု ဥသွ်စ္ထု ဆုိတ့တ ဲ ေဘာင္ကုိ အေျခခံၿပီး ရွစ္ေလးလံုးမွာ ဂ ငယ္က သံုးခုတင္မက ေလးခုပါ ျဖစ္ေနလို႔၊ တႏုိင္ငံလံုး အံုၾကြမယ္၊ ဆူပူမယ္၊ တုိင္းျပည္ပ်က္မယ္ေပ့ါဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ (၈)ရက္ (၈)လ (၈၈)ခုႏွစ္က မနက္ကိုးနာရီဝန္းက်င္အထိ ဘာမွ မထူးျခားေသးပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ ၁၁ နာရီ ေက်ာ္ ေလာက္က်မွ အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ အထက၊ အလကသမဂၢလုိ႔ေခၚမလားဗ်ာ၊ အဲဒီ အထက္တန္း၊ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား ကေလးငယ္ေလးေတြက စလိုက္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အေရးအခင္းထဲ ဘယ္လုိ ဝင္ပါသလဲ၊ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ေန႔တုိင္းနီးပါး ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲေတြ ရွိေနတာ။ က်ေနာ္လည္း အဆင္သင့္တ့အ ဲ ဖြဲ႔ေတြန႔ဲ တန္းစီခ်ီတက္ ေၾကြးေၾကာ္ေပါ႔။ ေအးေလ၊ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး၊ ဒို႔အေရး။ ၾကားျဖတ္အစုိးရ ဖြဲ႔စည္းေရး၊ ဒုိ႔အေရးေပါ့။ က်ေနာ္က ဘြ႔ရ ဲ ထားၿပီး အသက္ကလည္း ႀကီးေနၿပီဆိုေတာ့ ဘြ႔ရ ဲ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢမွာ ပါလုိက္ေသးတယ္။ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အဖြဲ႔ဝင္႐ိုး႐ုိးေပါ႔။ ေနရာက အေရးမႀကီး ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီေခတ္၊ ဒီစံနစ္ႀကီး ေျပာင္းဖုိ႔သာ အဓိကပါ။ ဘယ္ကလာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ၊ ဘာေတြန႔ပ ဲ တ္သက္ရမွာလည္းဗ်ာ။ လူထူေဒၚအမာသား ထြန္းေက်ာ္ေခၚ စိုးဝင္းတို႔အဖြ႔ဲ ေတာခိုသြားတာ လည္မ်ဳိကို ဝါးရင္းဒုတ္န႔႐ ဲ ုိက္သတ္ခံခ႔ၾဲ ကရတာကုိ သခင္သန္းထြန္းေနာက္ဆံုးေန႔မ်ားမွာ အေသးစိတ္ ေရးျပတာ ဖတ္ၿပီးကတည္း က ကြန္ျမဴနစ္ဆို ေလသံေတာင္ မၾကားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေနအံုးဗ်။ က်ေနာ္တြင္မကဘူး၊ အိမ္က ဇနီးလုပ္သူ မေရႊေခ်ာကပါ သူ႔အစီအစဥ္န႔သ ဲ ူ တေနကုန္ ၿမိဳ႕ထဲလုိက္ၿပီး ဆႏၵျပေနေသး ဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ ဇြဲေကာင္းသလဲေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။ သူေရာ၊ က်ေနာ္ပါ၊ ပါးေတြမွာ ေနေလာင္ၿပီး အဖတ္ေတြ ကြာကုန္တယ္။ ညည သနပ္ခါးထူထူ လိမ္းေနတာက တဒုကၡဗ်ာ။

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီမွာ ထူးထူးျခားျခား ျပည္သူလူထု သေဘာက်တဲ့ ထိပ္တန္းအရာရွိ ဗဟိုေကာ္မီတီဝင္ တေယာက္ ရွိတယ္ဗ်။ ဟုတ္တယ္၊ ဦးတင္ေအာင္ဟိ္န္းေလ။ ဘာတဲ့၊ ျပည္သူ႔ တရားစီရင္ေရးအဖြဲ႔ ဥကၠ႒ ဆိုလား။ သူက လူတမ်ဳိးဗ်ာ။ အဲဒီေခတ္က ဝန္ႀကီးေတြစီးတဲ့ နိုင္းတူးႏုိင္းကို ဒ႐ုိင္ဘာနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ၿပီး စီးတတ္လို႔နာမည္ ႀကီးတယ္။ တျခား ဝန္ႀကီးေတြက ေနာက္ခန္းမွာ ထုိင္ၾကတာ။ ကိုယ္ေရးအရာရွိကသာ ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ အတူ ထိုင္တာ ေလ။ အင္း ... အဲဒီ ဦးတင္ေအာင္ဟိန္းေပါ႔ဗ်ာ။ လူထုက တပါတီ စံနစ္ကို ႀကိဳက္၊ မႀကိဳက္ ဆႏၵယူပြဲတခု လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အေရးအခင္း ျဖစ္ေနခ်ိန္ႀကီးဗ်ာ၊ လူအုပ္ႀကီးထဲကို ဦးတင္ေအာင္ဟိန္း ေပါက္ခ်လာတယ္။ ႏိုင္းတူးႏုိင္းႀကီးနဲ႔ ပါပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္ သူ႔ကို အနီးကပ္ေတြ႔ရတယ္။ ဦးဝိစာရလမ္းေပၚက အင္ဗိဳြ င္းခန္းမနားမွာဗ်ာ။ သူလာမယ္ဆိုတာ လူထုက ႀကိဳ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

25

သတင္းရထားေတာ့ တပါတီစံနစ္ကို မႀကိဳက္ေတာ့တ့အ ဲ ေၾကာင္း ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ လမ္းအျပည့္ ဧရာမလူအုပ္ႀကီးက ေစာင့္ေနတယ္။

သူ႔ကားက

မနက္ကိုးနာရီေလာက္မွာ

ဝင္လာတယ္။

လူေတြက

သိပ္မ်ားေနေတာ့

ကားက

ေမာင္းမရဘူး။ တလွိမ့္ခ်င္းလွိမ္႔ေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကုိ သတၱိေကာင္းတဲ့ ဘုိးေတာ္ဗ်ာ။ အခန္႔မသင့္ရင္ ကားေရာလူပါ တစစီ ျဖစ္သြားႏုိင္တာေနာ။ သူကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပံုစံ၊ သူ႔ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မွဳအျပည့္ ရွိေနပံုပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဦးတင္ေအာင္ဟိန္းဟာ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ပမာဏကို ၾကည့္ၿပီး ဆႏၵခံယူစရာမလိုေတာ့ဘူးဆိုတ့ဲ မွတ္ခ်က္န႔ဲ ျပန္ထြက္ခြာ သြား ပါေလေရာဗ်ာ။

ခင္ဗ်ားလည္း သိၿပီးသားေတြေနမွာပါဗ်ာ။ တႏိုင္ငံလံုး႐ႈပ္ေထြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးစိန္လြင္က ၁၇-ရက္ သမၼတ တက္ျဖစ္ လုိက္ေသးဗ်ာ။ ဦးစိန္လင ြ ္ဟာ ဇြတ္တရြတ္သမား၊ တကယ္႔ကို ရက္စက္တ့သ ဲ ူဗ်။ အရပ္သတင္းျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္ ေဗဒင္ဆရာ၊ ဆရာၿမိဳင္ဆိုတ့ပ ဲ ုဂၢိဳလ္က ဦးစိန္လြင္ကို အခါေတာ္ေပးသတဲ့။ ေက်ာင္းသားေျခာက္ေထာင္ ပစ္သတ္လိုက္ရင္ တိုင္းျပည္အေျခအေနေကာင္းသြားမယ္ဆိုလား။ ဒီေတာ့ဦးစိန္လြင္က ေျခာက္ေသာင္း သတ္ရလည္း သတ္မယ္ ဆိုသတဲ့ဗ်ာ။ တကယ္ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း အတည္မျပဳႏုိင္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ ဦးစိန္လြင္တာဝန္ယူခ႔တ ဲ ့ဲ သမၼတသက္တမ္း ၁၇-ရက္မွာ ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ ျပည္သူေတြပါ အမ်ားႀကီး ပစ္သတ္ခံခ႔ရ ဲ တာေတာ့ အမွန္တရားပဲ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပေန တဲ့ လူအုပ္ႀကီးထဲကို စြတ္ပစ္တယ္ဗ်ာ။ ေသလိုက္တာမွ အတုံးအ႐ံုးဗ်ာ။ မေသမရွင္ေတြ ကားေပၚအကုန္ဆြဲတင္ၿပီး ဘယ္လို လက္စေဖ်ာက္မွန္းမသိ အေဖ်ာက္ခံရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လမ္းထဲက ၾကက္ေရာင္းတဲ့ ဦးစိုးဝင္းသား တင္ထြန္း ဆိုတ့ဲ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေလးတုိ႔၊ တကၠစီေမာင္းတဲ့ ေမာင္ခ်စ္တို႔လည္း အဲဒီ စာမလာ သတင္းမၾကား၊ ဘယ္ဂတိ လားမွန္းမသိ လားရခဲ႔တာေတြေပါ႔ဗ်ာ။ သူတို႕အေလာင္းကို ဘယ္လိုသၿဂႋဳဟ္လုိက္ၾကတယ္ဆိုတာ ဒီေန႕အထိ မသိၾက ရပါဘူး။

အေရးအခင္း ကာလမွာ က်ေနာ္ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ သတင္းစာေတြပဲဗ်ာ။ သတင္းစာေတြဟာ တကယ့္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးႏိုင္ခ့တ ဲ ့အ ဲ ခ်ိန္ေလးေပါ႔ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ... ကမၻာဆံုးတုိင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု၊ ... ဦးႏု ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ တျပားသားမွ မေလွ်ာ့၊ ... ေအာင္၊ စု၊ တင္ အကြဲအျပဲေပေလာ ... စံုလို႔ပါပဲဗ်ာ။ ဒီမိုကေရစီ အျမည္းေလး တဇြန္း ႏွစ္ဇြန္း စားလုိက္ရသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဦးစိန္လြင္ ျပဳတ္ျပန္ေတာ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ သမၼတ ျဖစ္လာျပန္ေရာဗ်ား။ သူကေတာ့ လူေအးလူေပ်ာ့လုိ႔ က်ေနာ္ ထင္တယ္။ သူေျပာခဲ့တာေတြ က်ေနာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္ဗ်ာ။ ... ႏိိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီကို ဖ်က္ပါ၊ ဖ်က္ပါ၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ဖ်က္ပါ၊ ဖ်က္ပါ၊ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကုိ ဖ်က္ပါ၊ ဖ်က္ပါနဲ႔ ... ဘယ္အရာကို ေတာင္းဆုိေနၾကတာလဲ၊ ၁၉၆၂-ခုႏွစ္တုန္းကတခါ မလႊြဲသာ၊ မေရွာင္သာလို႔ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းလုိက္ရတယ္။ ေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ... သံုးလ၊ ရက္ေပါင္း ကုိးဆယ္အတြင္း ေရြးေကာက္ပြဲ ျပဳလုပ္ေပးပါ့မယ္ ... ... တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးႀကီးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အုတ္ျမစ္ခ်ၾကပါစုိ႔ ... ... အစိုးရ႐ံုးေတြ အဆင့္ဆင့္ေသာ ေကာင္စီ႐ံုးေတြကိုသိမ္းၿပီး ထင္တုိင္းၾကဲေနတာေတြ ရပ္တန္းကရပ္ၾကေပေတာ့ ... သူ ေျပာတာေတာ့အရွည္ႀကီးပဲဗ်ာ၊ အဲဒီ မိန္႔ခြန္းကိုလည္း ႐ုပ္ျမင္သံၾကားတုိ႔၊ ေရဒီယိုတို႔ကေန လႊြင့္တ့အ ဲ ႀကိမ္ေပါင္း လည္း မနည္းလွပါဘူးဗ်ာ။ သူက မ်က္ရည္ေတြစို႔ၿပီး ေျပာေနတာဗ်။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ ဒီလုိ ေျပာေနတာ နားေထာင္ရတာ စိတ္ထဲ မေကာင္းလွဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္႔အက်င့္က ေအးေအးေဆးေဆး ေခ်ာ့ေမာ့ ေျပာရင္ လက္ခံခ်င္တ့ဲ ဓာတ္ခံဉာဥ္ ရွိတယ္။ က်ေနာ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ေတာ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ ေျပာတာ လက္ခံသင့္တယ္ ထင္တာပဲဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

26

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ လူေတြဟာဆႏၵသာျပေနၾကတာ၊ ဘာကုိဘယ္လိုဦးတည္ေနမွန္း သိပ္မသိၾကေတာ့သလိုပဲဗ်ာ။ ဒီၾကားထဲမွာ စစ္တပ္ကစေဖာက္ေပးခဲ့တ့ဲ ဂုိေဒါင္ေတြကိုဝင္ၿပီး ရရာထမ္းၾက၊ ယူၾက၊ သယ္ၾကနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းကို ျဖစ္ ေနေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕ ။

ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ တက္လာၿပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒကုိ ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ေတာ့ စစ္သားေတြန႔ဲ ဆႏၵျပတဲ့လူေတြ တြဲၿပီး ကၾကခုန္ၾကေသးဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ဝမ္းသာသဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕မိန္းမပ်ဳိေလးေတြလည္း စစ္သားေတြကို ပန္းကံုးေတြ ဘာေတြ စြပ္ၾကလုိ႔ေပါ႔။ ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ္လည္း ဘာေကာင္မွမဟုတ္၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာလည္း သိပ္နားလည္လွတာမဟုတ္ပါဘူး။ တုိင္းျပည္ ဆင္းရဲတယ္၊ လူေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္၊ ဒီေတာ့ တိုင္းျပည္ႀကီးပြားမယ့္ စံနစ္တခု ေျပာင္းေစခ်င္တယ္၊ က်ေနာ္ နားလည္တာ ဒီေလာက္ပဲဗ်။ ေနာက္တခုက လူထုဆႏၵျပပြဲႀကီးကို က်ေနာ္ေလးစားတဲ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီတို႔၊ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္တို႔လုိ လူေတြက အစ တကယ္ တတ္ကၽြမ္းနားလည္တ့သ ဲ ူေတြကလည္း ေထာက္ခံၾကေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေထာက္ခံလိုက္တာပဲ။ ဆက္ၿပီး ဆႏၵျပေနတာပဲ ဗ်။ က်ေနာ့္စိတ္ထင္ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုးခ်ဳပ္၊ ေျခာက္ထပ္႐ံုးမွာျဖစ္ခ႔တ ဲ ့ျဲ ပႆနာကလည္း တိုင္းျပည္ႀကီးတမ်ဳိးတဖံုျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ေလသလား ထင္မိေတာ့တာပဲဗ်ာ။

ကုန္သြယ္ေရး႐ံုး ျပႆနာက ဒီလုိဗ်။ အဲဒီ႐ံုးေပၚမွာ စစ္တပ္က တပ္ခြဲတခြဲ တာဝန္က်ေနတယ္။ ေအာက္ဘက္လမ္းမေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ဆႏၵ ျပေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီး။ အဲဒီ ႐ံုးအေပၚထပ္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ တပ္ခြဲထဲက တေယာက္က ဆႏၵျပေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးကို အေပၚကို ေက်ာ္ၿပီး ေသနတ္န႔ဲ လွမ္းပစ္တာ ကုန္သည္လမ္းဘက္က တုိက္နံရံကို မွန္ၿပီး ျပန္ကန္လာတဲ့ က်ည္ဆံက ဆႏၵျပေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးထဲက တေယာက္ရဲ႕ေခါင္းကို ရွပ္မွန္သြားတယ္။ ေသနတ္သံန႔ေ ဲ သြးကို ျမင္ေတာ့လူအုပ္ႀကီးဟာ တကယ့္ ကို ထိန္းရခက္လာပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္လား၊ အဲဒီ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုး ေရွ႕ကို ေရာက္ေနတယ္ေလ။ အမွန္က ေသနတ္န႔ပ ဲ စ္လုိက္တာက အုတ္နံရံကုိဗ်။ နံရံက ျပန္ကန္လာတဲ့ က်ည္ဆံကမွ လူကို ထိတာ။ နားထင္ ကို ရွပ္မွန္တာ။ က်ည္ဆံမွန္ထားတဲ့ အုတ္နံရံက က်ည္ဆံရာကိုလည္း က်ေနာ္ ၾကည့္လုိက���ရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာ အဲဒီတပ္ခြဲကို ဦးေဆာင္တာက ဗိုလ္ႀကီးခင္ေမာင္ခ်ိဳတဲ့။ ျပႆနာက ႀကီးခ်င္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုး အေပၚထပ္ က ေန လူအုပ္ႀကီးကိုပစ္ပါတယ္ ဆုိတ့သ ဲ တင္းဟာ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လုံးကို ပ်ံ႕သြားလုိက္တာမ်ား ေတာမီးထက္ေတာင္ ဆုိးေသးဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ လူထုႀကီး က ကုန္သြယ္ေရး႐ံုးကုိ ေအာက္ကေန ဝိုင္းထားၾကေတာ့တာပဲ။ ႐ံုးေရွ႕ မွာ စစ္ကား တီအီး သံုးစီး ရပ္ထားတယ္ဗ်။ ကားေပၚမွာ ေမာ္တာက်ည္ဆံလုိလိုလည္း သံုးခုေလာက္ေတြ႔တယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္လုိ ဘယ္ပံု လုပ္လိုက္တယ္ မသိပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီ စစ္ကားသံုးစီးလံုး ရဲ႕တာယာေတြမွာ ေလမရွိေတာ့ဘူး။ အကုန္ ျပားခ်ပ္ကုန္ၿပီ။

ေက်ာင္းသား တဖြဲ႔ကေတာ့ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုးေရွ႕မွာ ထုိင္သပိတ္ ေမွာက္ေနၾကေလရဲ႕။ အစပိုင္းက လူေလးငါးရာထက္ မပိုပါဘူးဗ်ာ။ တၿမိဳ႕လံုးက အဖြဲ႔ေတြ စုလာလုိက္ၾကတာ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုး ပတ္ဝန္းက်င္တဝိုက္ဟာ ေျခခ်စရာေတာင္ မရွိေလာက္ေအာင္ လူအုပ္ႀကီးနဲ႔ ျပည့္ေနပါေတာ့တယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

27

႐ံုးေပၚကတပ္ခြဲန႔ဲ လမ္းေပၚကလူအုပ္ႀကီးကုိ ၾကားဝင္ဖ်န္ေျဖႏိုင္ဖုိ႔အဖြဲ႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာၾကတယ္ဗ်။ ဦးေအာင္ႀကီး တို႔၊

ဦးတင္ဦးတို႔၊

တုိက္ပြဲဝင္ေရွ႕ေနမ်ားတို႔၊

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက

႐ံုးေပၚတက္သာြ းလုိက္၊

ျပန္ဆင္းလာလုိက္၊

ညႇိႏွဳိင္းေနၾကတာပါပဲဗ်ာ။ ညေနသံုးနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္မွာ မင္းကိုႏုိင္ ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ စိတ္ထင္ ဟုိင္းလတ္ကားထင္ပါရဲ႕၊ အမိုးဖြင့္ထားတယ္။ မင္းကုိႏုိင္က ေနာက္ခန္းရဲ႕ေရွ႕တန္းမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း၊ လက္ကုိင္ စပီကာ တလံုးနဲ႔ ... “က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ ျမင္းခြာတခ်က္ေပါက္ရင္ တတုိင္းျပည္လံုး မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေစ ရမယ္” တဲ့ ... တကယ့္ကို ရဲရဲေတာက္ မိန္႔ခြန္းေတြ ေျခြေနေလရဲ႕ဗ်ာ။ သူလာေတာ့ လူထု အထိုက္အေလ်ာက္ အားတက္ ၿငိမ္သက္သလို ျဖစ္သြားတာလဲ အမွန္ပဲဗ်ာ။ မင္းကိုႏုိင္ကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုျမင္သလဲ ဟုတ္လား။ ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ္က သံုးဆယ္ဝန္းက်င္၊ သူက အသက္ အစိတ္ ဝန္းက်င္ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔ေလသံန႔အ ဲ မူအရာဟာ သူ တကယ္ယံုၾကည္ရာကုိ လုပ္ေနတာေတာ့ ထင္ရွားတယ္ဗ်။ အရပ္အေမာင္းကလည္း သိပ္ေကာင္းလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အသံကေတာ့ ျပတ္သားတယ္ဗ်။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဗ်ာ၊ လူငယ္ေတြက တက္တက္ၾကြၾကြ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္န႔ဲ လုပ္ေနတာကို က်ေနာ္ေတာ့ အားေပးတယ္။

က်ေနာ္ တခုေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္ဗ်ာ။ ဆႏၵျပတဲ့ရက္ အေတာ္ေညာင္းလာေတာ့ ဂ်ီတီအိုင္တက္ဖက္ က်ေနာ္႔ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆက္မိတယ္။ သူတို႔က ျမန္မာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ဂ်ီတီအိုင္မ်ားသမဂၢ တဲ့၊ ဦးေနာ ဇရပ္ေဘးက မူလတန္း ေက်ာင္းမွာ

သပိတ္စခန္းလို႔

ေခၚမလား၊

႐ံုးထုိင္တယ္

ေခၚမလား၊

စုရပ္လုပ္ထားတယ္

တဲ့၊

လုိက္ခ့ပ ဲ ါတဲ့၊

ဘုန္းေက်ာ္(ယခု အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ေနထိုင္လ်က္ရွိ)၊ ရဲမြန္လွဳိင္(ယခု ၾသစေတးလ်တြင္ ေရာက္ရွိေန)၊ ခ်စ္စိန္၊ နဲ႔ ေအးလြင္တို႔ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုက္သြားလုိက္တယ္။ တကယ္တမ္း က်ေနာ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က သူတို႔ေငြေရးေၾကးေရး အပါအဝင္လုိအပ္တာရွိရင္ကူညီေပးဖုိ႔ဗ်။ ဥကၠဌက အမ္အီးတက္ေနတဲ့ ျမႀကီးတဲ့။ အတြင္းေရးမွဴးက ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ တဲ့။ ေအာင္ေက်ာ္ေဇာက မူဆလင္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

သမဂၢကို ေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ့္အုပ္စုေတြက က်ေနာ့္ကုိ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔လံုျခံဳေရးမွာ တာဝန္ယူဖုိ႔ ေျပာ တယ္။ ဘာတဲ့ ... စည္းလံု ဆိုလား။ က်ေနာ္က ငါ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး၊ မင္းတုိ႔လိုတာသာေျပာ၊ ငါတတ္ႏုိင္သေလာက္ ေငြေရးေၾကးေရး ေထာက္ပံ႔ခ်င္တယ္ ဆုိေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဘာမွလုိေလေသးမရွိပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။ ေအးေလ၊ ဘယ္လုိမလဲဗ်ာ။ တ႐ုတ္တန္းနဲ႔နီးေနေတာ့ ေန႔ေရာညေရာ စားစရာ အလွ်ံပယ္ပါပဲ။ ေကာင္းေပ့ ဆိုတ့ဲ ထမင္းထုပ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ေတြ ေရြးစားေန႐ံုပါပဲ။ ေငြေၾကးလုိလာရင္လည္း ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြက ခ်က္ခ်င္း ေထာက္ပံ႔ေနပံု ရပါတယ္။။ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုးေအာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ဂ်ီတီအုိင္သမဂၢက ေမာင္ေတြလည္း ဘယ္ကဘယ္လို သတင္းၾကားလို႔ ေရာက္ လာတယ္ မသိပါဘူး၊ အဖြဲ႔လုိက္ခ်ီတက္လာပါေလေရာဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းက ကထိက ဆရာ ဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာ လည္း ပါသဗ်ာ။ တကယ့္ တည္တန္႔ၿပီး ခံယူခ်က္ျပင္းတဲ့ ဆရာဗ်။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔မိတ္ေဆြ၊ ဆရာ ဦးခင္ဝင္း ဆိုတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္န႔ဲ က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္ဗ်။

ဆရာဦးခင္ဝင္းဟာ တဦးတည္းေသာသား စစ္တပ္ကပစ္လို႔ ေသသြားသတဲ့ဗ်ာ။ ဒီအတြက္ စစ္တပ္ကို ေတာ္ေတာ္နာ က်ည္းေနပံု ရတယ္ဗ်။ စစ္တပ္ကို လက္လုပ္ပစၥည္းမ်ဳိးစံုန႔ဲ ဒုကၡေပးနည္း၊ ေခ်မွဳန္းနည္းေတြကို က်ေနာ္႔ကုိ သင္ေပးခဲ့ ပါေသးတယ္။ သူဟာ တကယ့္ပါရမီရွင္ ဆိုရမယ္ဗ်။ စမံုနက္ေစ့ေတြန႔ဲ တပ္ခြဲတခြဲလံုး ႏွာေခါင္းေသြးယိုေစတဲ့နည္းေတြ၊ သံဆူးႀကိဳး အပိုင္းေလးေတြကို ျဖတ္ၿပီး စစ္ကားေတြလာရာလမ္းမွာ ခ်ထားတာမ်ိဳး၊ လက္လုပ္ဗံုး လုပ္နည္းမ်ဳိးစံု၊ ကေလးေတြ ကစားတဲ့ ရိမုဒ္ကြန္ထ႐ိုးပါတဲ့ အ႐ုပ္ေတြန႔ဲ ေဖာက္ခြဲေရး ပစၥည္းေတြကို ဆက္စပ္နည္းေတြက အစေပါ႔။ သူသင္ေပးခဲ႔တာေတာ့ အမ်ားႀကီးဗ်။ မွတ္စုန႔မ ဲ ွတ္ခြင့္ မေပးဘူး။ နားေထာင္ၿပီး မွတ္ထားေစတဲ့နည္းသက္သက္ပဲဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

28

က်ေနာ္လား၊ အဲဒီနည္းေတြကို အခုထိ မသံုးျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ အၾကမ္းဖက္တယ္၊ ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးတယ္ဆိုတာ လုပ္တုိင္း ေကာင္းတာမ်ဳိးမွမဟုတ္ဘဲဗ်။ ေနာက္ က်ေနာ္႔အက်င့္က ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္ လုပ္ရတာကို တယ္ သေဘာမက်လွ ဘူးဗ်ာ။

က်ေနာ္လည္း ညေနပိုင္းေရာက္လာေတာ့ ဂ်ီတီအုိင္အုပ္စုန႔ဲ ေပါင္းမိသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဆရာ ဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာ က က်ေနာ့္ကို သူ႔အနားေခၚၿပီး လူငယ္ေတြကုိ ၾကည့္ထိန္းေပးဖုိ႔ ေျပာေနတယ္။ အစက က်ေနာ္ တေယာက္တည္း မနက္ကိုးနာရီဝန္းက်င္ကတည္းက အဲဒီကုန္သြယ္ေရးရံုးေရွ႕ကို ေရာက္ေနတာဗ်။ ဘယ္လုိဘယ္ပံု ေရာက္ေနလဲ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ မနက္ကိုးနာရီ ေလာက္က စလုိက္တ့ဲ ျပႆနာဟာ ညေနေလးနာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ က်ေတာ့ ထိန္းမရေတာ့ ပါဘူးဗ်ာ။

လူအုပ္ႀကီးဟာ ေျခာက္ထပ္႐ံုး ကိုတထပ္ၿပီး တထပ္ တက္ၿပီး စီးနင္းလုိက္ၾကတယ္။ တထပ္တက္လည္း စစ္သားဆုိတာ ရွာမေတြ႔၊ ႏွစ္ထပ္တက္လည္း ရွာမေတြ႔၊ ေနာက္ဆံုး အထပ္အားလံုးသာ ကုန္သြားတယ္၊ စစ္သားဆုိလုိ႔ တေကာင္တၿမီးမွ မေတြ႔ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေအးေလ၊ က်ေနာ္လည္း တထပ္ခ်င္း တက္ လုိက္ သြားတာေပါ့။ အမွနက ္ ၾကားဝင္ေစ့စပ္ေနတဲ့တဖြဲ႔က အရပ္ဝတ္လဲၿပီး ေခၚသြားခဲ႔ၾကပါၿပီ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေခၚထုတ္သြားမွန္း ေတာင္ မသိလိုက္ၾကပါဘူး။ ေကာင္းပါေလရဲ႕ဗ်ာ။ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ရင္ႏွစ္ဘက္စလံုးနာကုန္မယ့္အျဖစ္ႀကီးပါဗ်ာ။ သူတို႔ေခၚထုတ္ သြားတဲ့နည္းကုိ က်ေနာ္ သေဘာက်ပါတယ္။ လူေတြက ခက္ေတာ့ခက္တယ္ဗ်ာ။ စစ္သားေတြလည္း မေတြ႔ေရာ၊ တခ်ိဳ႕က စစ္သားေတြ ထားခဲ့တ့ဲ ေသနတ္ေတြကို လူအုပ္ရွိရာ ကိုင္ေျမႇာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံသလုိ လုပ္လုိလုပ္၊ အဆိုးဆံုး ကေတာ့ ႐ံုးပစၥည္းေတြ ဖ်က္၊ အေပၚထပ္ေတြမွာ ေတြ႔တ့ဲ ဆန္အိတ္ေတြကို ေအာက္ပစ္ခ်တဲ့သူကပစ္ခ်၊ ထမ္းသြားတဲ့ေကာင္ေတြကထမ္း၊ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ ေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပါပဲဗ်ာ။။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

29

tcef; (41) - rkefwdkif;xefaom &ufpJGrsm;

ေန႔စြဲရက္စြဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ အေရးအခင္းအတြင္းမွာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီး အင္းစိန္ေထာင္က လြတ္လာၿပီး တရားေဟာမယ္ဆိုလုိ႔ လွဳိင္ကေန ေျမနီကုန္း စမ္းေခ်ာင္း ပဒုမၼာကြင္းကို အေျပးလာလုိက္ရေသးဗ်ာ။ ဘာကားမွ မရွိ ေတာ့ ကုန္းေၾကာင္းတလွည့္၊ ေျခက်င္တလွည့္၊ အေျပးတပုိင္းေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ပဒုမၼာကြင္းကို ေရာက္ေတာ့ တရားပြဲက စ႐ံုပဲ ရွိေသးတယ္ဗ်ာ။ ညေနေလးနာရီ ဝန္းက်င္ေပါ႔။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မိသားစု အေၾကာင္းတုိ႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ အေၾကာင္းတို႔ ေရးခဲ့တ့လ ဲ ူဆိုေတာ့ က်ေနာ္ သူေဟာတာ နားေထာင္ခ်င္တာေပါ႔ဗ်ာ။ သူေျပာတာ ေဟာတာ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိေနတာက ဒီမိုကေရစီ ေသခ်ာေပါက္ရမယ္။ တပ္မေတာ္ကို စိတ္န႔ေ ဲ တာင္ မျပစ္မွား နဲ႔။ တပ္မေတာ္ကို စိတ္န႔ေ ဲ တာင္ မျပစ္မွားနဲ႔တ့။ဲ အဲဒီ အသံေတြခ်ည္း ထပ္ေနေတာ့တာပဲဗ်ာ။ သူ ဘယ္လို ေတြးေခၚ သလဲ ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဉာဏ္မမွီပါဘူးဗ်ာ။ စစ္တပ္အေၾကာင္းကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တေယာက္က ပိုသိလုိ႔ ေျပာ ေနတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ စစ္တပ္ဘာလုပ္မယ္ ဆိုတ့ဲ ေျခလွမ္းကို သိေနလို႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲဗ်။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ အဲဒီ တပ္မေတာ္ကို စိတ္န႔ေ ဲ တာင္မျပစ္မွားနဲ႔ဆိုတာႀကီးကို က်ေနာ္ အပါအဝင္ ပရိႆတ္အမ်ားစု မႀကိဳက္ ၾကဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္႔မွာဗ်ာ၊ သံုးမိုင္ေလာက္ ေျပးလာလုိက္ရတာ အေမာမေျပလုိက္တာလုိ႔ အျပန္လမ္းမွာ ေျမနီကုန္းက တ႐ုတ္ ေဆးျမစ္စိမ္တ့ဲ အရက္ ေလးငါးပက္ေလာက္ ဝင္ခ်လုိက္ရေသး ဗ်ာ။

ေအာ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တရားပြဲလား၊ က်ေနာ့္ စိတ္ထင္ ၁၉၈၈-ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ(၂၆)ရက္ေန႔ ထင္တာပဲ။ ေရႊတိဂံု အေနာက္ဘက္မုခ္မွာေလ။ ေရာက္တာေပါ့ဗ်ာ၊ မ်ားလုိက္တ့ဲ လူထုႀကီးဗ်ာ။ က်ေနာ့္ တသက္န႔တ ဲ ကုိယ္မွာ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့လူထုပရိႆတ္ကို ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ဖူးဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ခ့ဖ ဲ ူးတဲ့ လူသပ ိ ္မ်ားပါတယ္ ဆိုတ့ဲ ႐ုိက္ကြက္႐ိုက္ကြင္းေတြထဲက လူအုပ္ႀကီးေတာင္ အဲဒီ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တရားပြဲက ပရိသတ္ကို မီမယ္ မထင္ ဘူးဗ်ာ။ ေျခေထာက္မွာ ဗြက္ေတြေပေနတဲ့ လူေတြေရာ၊ တကယ့္ေတာသား ေက်ာေျပာင္ေတြေရာ၊ ဖိနပ္မပါတဲ့သူေတြေရာ။ ေအာ္ ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေသြးကို ျမင္ခ်င္စိတ္၊ သူ႔စကား ၾကားခ်င္စိတ္ေတြ သိပ္ျပင္းထန္ေနတယ္ထင္ပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့။ အဲဒီေန႔က လူထုႀကီးဟာ က်ေနာ္႔စိတ္ထင္ ငါးသိန္းေလာက္ေတာင္ ရွိမယ္ထင္တယ္ဗ်ာ။ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ က်ပ္ညပ္ၿပီး မူးေမ့သြားတဲ့သူေတာင္

အေယာက္သံုးေလးဆယ္ေလာက္

ရွိသတဲ့ဗ်ာ။

တရားပြဲစမယ့္အခ်ိန္ထက္

ေတာ္ေတာ္

ေနာက္က်မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရာက္လာသဗ်ာ။ ေအးေလ၊ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူအုပ္ႀကီးကို ေျပာဖို႔ ေဟာဖို႔၊

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

30

တျခား ဗာဟီရေတြလည္း ရွိေပမေပါ႔။ ကိစၥမရွိပါဘူးဗ်ာ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕သမီး ႐ုပ္န႔အ ဲ သံကို ျမင္ရ၊ ၾကားရဖုိ႔ ဒီေလာက္ေစာင့္ရတာ ဘာမွ အပန္းမႀကီးပါဘူးဗ်ာ။

အမယ္ ထူးဆန္းတာ တခုရွိေသးတယ္ဗ်ာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တရားေဟာေတာ့မယ္လုပ္ေတာ့ ဧရာမ ပရိသတ္ ႀကီးကုိ ၿငိမ္သြားေအာင္ ဘယ္လို ထိန္းတယ္ မွတ္သလဲ ။။ အသံန႔ထ ဲ ိန္းတာဗ်။ က်ေနာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဒီလုိဗ်။ လူငယ္ေလးငါးရာေလာက္က တညီတညြတ္တည္း ၿပိဳင္တူေအာ္ၿပီး ထိန္းတာ ... “စည္းကမ္းရွိပါ” “စည္းကမ္း ရွိပါ” “ စည္းကမ္းရွိပါ” တဲ့။ ေအာင္မယ္ … ေလးငါးခြန္းလည္းေအာ္လုိက္ေရာ သိန္းခ်ီတ့လ ဲ ူထုႀကီးက ၿငိမ္သြားပါ ေလေရာဗ်ာ။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီနည္းကို တီထြင္လုိက္သလဲေတာ့ မသိဘူးဗ်။ အေတာ္ေတာ့ ဟန္က်သား။ ေဒၚစု ဘာေျပာလဲ၊ ဟုတ္လား။ ေအာ္၊ ေဖေဖ ထူေထာင္ခ့တ ဲ ့ဲ တပ္မေတာ္ဟာ လူထုကို ညႇင္းပန္း ႏွိပ္စက္ဖုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အားကုိးရာ၊ မွီခိုရာ၊ လဲေလ်ာင္းနားခိုရာ ျဖစ္ရမယ္ ေပါ႔ဗ်ာ။ ေနာက္ သူ ေျပာေသးတယ္။ အခုတုိက္ပြဲဟာ ဒုတိယအႀကိမ္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲတ့။ဲ အခမ္းအနားမွဴးက ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဦးထြန္းေဝ ဗ်။ အသံကေတာ့ စံပဲေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဦးထြန္းေဝရဲ႕ အသံကို ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာလည္္း ေတာ္ေတာ္ သေဘာက် တယ္ဗ်။

ေနဦးဗ်ာ။ အေရးအခင္း အရွိန္ျမင့္ေနတုန္းမွာ တုန္လွဳပ္ထိတ္လန္႔စရာေတြ၊ ယုတ္မာ ေကာက္က်စ္မွဳေတြ၊ အထင္ အျမင္ လဲြမွားမွဳေတြလည္း ဒုန႔ေ ဲ ဒးဗ်ာ။ ေတာင္ဥကၠလာ ၾကည္ၾကည္ ဘီစကြတ္စက္႐ံုဝန္းက်င္မွာ မဆလ ေထာက္ခံတ့ဲ အုပ္စုက ဂ်င္ကလိေတြ၊ ဒုတ္ေတြ၊ ဓားေတြန႔ဲ ရန္ျပဳလို႔ဆိုၿပီး တရပ္ကြက္လံုးကို အေျပာင္ရွင္းဖုိ႔ လုပၾ္ ကေသးဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုး ေငြၾကာယံ စာသင္တုိက္က ဝင္ကယ္လုိက္တယ္ ဆိုလား။

ေနာက္တခုက ေသာက္ေရေတြန႔ဲ ထမင္းထုပ္ေတြမွာ အဆိပ္ေတြ ခပ္လာတယ္ဗ်ာ။ အဲဒါ ေကာလဟလ လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ တည့္တည့္က အုတ္သဲေက်ာက္ေရာင္းဝယ္ေရးလုပ္ေနတဲ့ လႊြတ္ေတာ္ေရွ႕ေနႀကီး ဦးေမာင္ကေလး လို႔ေရးထားတဲ့ တုိက္က က်ေနာ္႔ မိတ္ေဆြ ကိုေက်ာ္မင္းေလးရဲ႕အကုိ၊ ကိုေက်ာ္မင္း၊ မရမ္းကုန္းမွာ ေသာက္ေရကေန အဆိပ္မတ ိ ာက ကံေကာင္းလုိ႔မေသတာေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔စ ဲ ကားေျပာျဖစ္တုန္းကေတာင္ သူက ...“ေအးဗ်၊ ေသာက္လုိက္တာနဲ႔ အဆိပ္ပါမွန္း ခ်က္ခ်င္းသိတယ္” တဲ့။ ေခါင္းထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ၿပီး ေမ့သြားေတာ့တာပဲတ့။ဲ သူသတိရေတာ့ ေဆး႐ံုေရာက္ေနၿပီ တဲ့။ သူ႔အျပင္ လွဳိင္ ၿမိဳ႕နယ္ မွာတင္ ေလးငါးေယာက္ထက္ မနည္း အဆိပ္မိသဗ်ာ။

အေရးအခင္း အရွိန္ျမင့္ေနတုန္းမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေၾကညာခ်က္တေစာင္ထြက္လာတာ မွတ္မိေသးတယ္ဗ်ာ။ ဒုတိယ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္(ေရ)နဲ႕ (ေလ)က ထုတ္ျပန္တာဆုိပဲ။ အဲဒါကေတာ့ စစ္အစိုးရအေနနဲ႕ အာဏာကို သတ္မွတ္ရက္အမီ မလႊဲေျပာင္းဘူးဆုိရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာရွိတ့ဲ အေရးႀကီးတဲ့ အစုိးရဌာန႐ံုးေတြ၊ သမၼတ အိမ္ေတာ္ေတြကို တပ္မေတာ္ (ေရ)နဲ႕(ေလ)က ဗံုးၾကဲတုိက္ခိုက္မယ္ ဆုိတ့ဲ ေၾကညာခ်က္ဗ်။ ပစ္ခတ္မယ့္စာရင္းထဲမွာ လႊတ္ေတာ္အေဆာက္အဦ၊ ေအဒီလမ္းတေလွ်ာက္ ဆုိတာေတြလည္းပါတယ္၊ ေအဒီလမ္းမွာ ဦးေနဝင္း ေနအိမ္ရွိလို႕ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာင္ ေၾကညာခ်က္ဖတ္ရေတာ့ အေမ့ဆီေျပးၿပီး၊ နတ္ေမာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပဲခူးဘက္ျဖစ္ျဖစ္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

31

ေရွာင္ေနဖို႕ေတာင္ ေျပာမိေသးဗ်ာ။ အေမကေတာ့ သိပ္ပူပင္ဟန္ မျပပါဘူးဗ်ာ။ လူဆုိးေတြကုိ ရွင္းတာ ကိုယ္ပါသြား လည္း ကံတရား ေပါ့တ့။ဲ

ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးဟာ ဆင္ျခင္တံုတရား မရွိေတာ့ဘူးဗ်။ ဆႏၵျပတာကလည္း တႏုိင္ငံလံုး စံုေနၿပီဗ်ာ။ မဂၤလာဒံုေလတပ္ကလည္းပါလာတယ္။ အင္းစိန္တဖက္ကမ္း၊ ၾကည့္ျမင္တုိင္ တဖက္ကမ္း၊ လွဳိင္ျမစ္တဖက္ကမ္း ရြာေတြက လူေတြလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ။ ျဖတ္လုိက္တ့ဲ ေခါင္းေတြဗ်ာ။ ေတာင္ဥကၠလာ၊ အလံု၊ အုတ္က်င္း၊ ဦးဝိစာရ အိမ္ယာ၊ ေျမာက္ဥကၠလာပ၊ အို ... က်ေနာ္ မသိတ့ဲ ၿမိဳ႕နယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိအံုးမွာပါဗ်ာ။ အလံုဘက္မွာ ေခါင္းျဖတ္ခံရတဲ့ ကုလားေလး ဟူစိန္ ဆိုရင္၊ က်ေနာ့္ေက်ာင္းနားမွာ ေနတာေလ။ သူ႔အေဖက ဆိတ္ေမြးတာဗ်။ ဟူစိန္ မိန္းမရေတာ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္တ့ဲ ေက်ာင္းေဘးက ဗမာမေလးနဲ႔ ရတာ။ ၿမိဳ႕ထဲကေန လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္ကိုအျပန္ သူက ဘယ္က ဘယ္လုိယူလာသလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔လက္ထဲမွာ လွ်ပ္စစ္နဲ႕ေရေႏြးအိုးက်ဳိတ့ဲ ေဂါက္ေတြ႔ၿပီး အဲဒါ ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းပဲလုပ္ၿပီး ဖမ္းလိုက္ ေတာ့တာပဲ။။ သူ႔ကိုဖမ္းၿပီးေခါင္းျဖတ္မယ္လုပ္ေတာ့ သူ႔မိန္းမေလးက က်ေနာ့္ကိုလိုက္ရွာၿပီး ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔လုိက္ရွင္းခုိင္းေတာ့တာပဲ။ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေက်ာင္းဆရာမို႔အကူအညီေတာင္းတဲ့ သေဘာပါ။ က်ေနာ္ သိေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီ။ အလံုကို က်ေနာ္ ေရာက္သြားေတာ့ ညေနသံုးနာရီခြဲ၊ ဟူစိန္ ကံဆိုးရွာသဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့သူ႔ေခါင္းကုိ ျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။

အလံု

လွ်ပ္စစ္ဝင္းမွာ

က်ေနာ္

ေလလံဆြဲေနေတာ့

နယ္ခံလူမိုက္ေတြန႔က ဲ ်ေနာ္

သိေနတယ္။

အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးၿပီး ဟူစိ္န္ယူလာတဲ့ ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းကို ျပစမ္းပါဆိုေတာ့ ... ေရေႏြးက်ဳိတ့ဲ ေဂါက္ဗ်ာ။ က်ေနာ္က ... ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ၊ နားလည္တ့သ ဲ ူကိုလည္း ေမးစမ္းၿပီးမွ လုပ္သင့္တာေပါ့ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေမးတယ္ ဆရာရဲ႕ တဲ့။ စစ္သားလူထြက္တေယာက္က အဲဒါ မိုင္းခြဲရင္သံုးတဲ့ စံနက္တံလိုလိုန႔ေ ဲ တာ့တူတာပဲ ဆိုၿပီး ေျပာခ် လုိက္တာ၊ ေခါင္းျဖတ္ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ တဲ့။ စိတ္ညစ္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ စိတ္ထိခိုက္စရာ ခ်ည္းပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ေခါင္းျဖတ္ခံရတဲ့ လူေတြက ဘာမွ ေမးလုိ႔စမ္းလို႔မရဘဲ ခပ္တင္းတင္း ခပ္ရဲရဲ အေသခံသြားတယ္ ဆိုတ့ဲ သတင္းေတြ ကလည္း ရွိေသးဗ်ာ။ စိတ္ၾကြေဆးေတြ တုိက္ထား ထိုးထားတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကသဗ်ာ။ ဘယ္သူက လုပ္တယ္လို႔ေတာ့ က်ေနာ္လည္း အတတ္မေျပာႏုိင္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဒီကာလႀကီးမွာ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔ဆိုတာ ေတာ္႐ံု အေတြ႔အၾကံဳ၊ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ၊ ေငြေၾကးေထာက္ပံ႔မွဳနဲ႔ေတာ့ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ႐ုိး႐ုိးအရပ္သား ေတြေတာ့ မလုပ္ရဲေလာက္တ့ဲ အလုပ္ဗ်။ လုပ္ခ့ရ ဲ င္ေတာင္ ဒီကာလမ်ဳိးမွာ မေတာ္တဆေပၚသြားရင္ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ ဒုကၡေရာက္မယ့္ကိစၥ။ က်ေနာ္႔ တေယာက္တည္းရဲ႕ အယူအဆအရ ဒါေတြဟာ ေထာက္လွမ္းေရးလုိ အဖြဲ႔မ်ဳိးက ဖန္တီးေနတယ္လို႔ ထင္တာပဲ။ အေရးအခင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ဗိုလခ ္ ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ရဲ႕ ညာလက္႐ံုး တေယာက္ျဖစ္တ့ဲ တပ္ၾကပ္ႀကီး ေမာင္တင္န႔ဲ ခင္မင္သြားေတာ့ သူ ေျပာတဲ့စကားထဲမွာ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္တိုင္ အေရးအခင္း ကာလမွာ လူအုပ္ထဲကို ေရာက္ခ့တ ဲ ယ္။ သူ႔အဖြဲ႔ေတြ လူအုပ္ထဲကို လႊတ္ထားခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲဗ်ာ။ သူတို႔ အဆိပ္ခတ္တာ၊ ေဆးထိုးေဆးခတ္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္မလုပ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။ မလုပ္ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ ပါဗ်ာ။ က်ေနာ္လက္မခံဘူး။ ဒီလုိအလုပ္မ်ဳိးကုိ လုပ္ခ့တ ဲ ့သ ဲ ူဆုိရင္လည္း ဘယ္သူ႔ကိုမဆိုခြင့္မလႊတ္သင့္ဘူး လုိ႔ ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေအးပါဗ်ာ၊ ေခါင္းျဖတ္တ့ထ ဲ ဲမွာေတာ့ နာမည္အႀကီးဆံုးက ဦးဝိစာရလမ္းမွာ ျဖတ္တ့ဲ မဂ်ဴး ဆိုတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးေပါ႔။ သူက ႐ုပ္ရည္လည္း ေတာ္ေတာ္ေခ်ာဆိုပဲ။ က်ေနာ္ေတာ့မျမင္ဖူးလုိက္ဘူး။ ေထာင္ထဲမွာရွိတုန္း မဂ်ဴး ေရခ်ဳိးတာ သြားေခ်ာင္း ဖုိ႔ ႏွစ္ႀကီးသမားေတြ က်ေနာ့္ကို အေဖာ္စပ္ေသးတယ္။ “မလုိက္ခ်င္ဘူး” ျငင္းလႊတ္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္က လူျမင္ခ်င္တာ ဗ်၊ မဟုတ္တ႐ုတ္ လုိက္ၾကည့္ခ်င္တာမွ မဟုတ္တာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

32

မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၁၈) ရက္ေန႔ ညေန ေပါ႔။ညေန ေလးနာရီ ေလာက္မွာ က်ေနာ္ အိမ္က တီဗီက ြ ုိ ဖြင့္လုိက္တာနဲ႔ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြ ထူးထူးဆန္းဆန္း ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္႔ အိမ္အေပၚထပ္ကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပို႔လိက ု ္ပို႔လုိက္။

လမ္းမေပၚမွာ

ဆန္တျပည္

ထံုးစံအတုိင္း

ဆယ့္ငါးက်ပ္၊

...

နဖူးေျပာင္ေျပာင္၊

စိန္လြင္ေခါင္းကိုျဖတ္

တဲ့။

ဦးေမာင္ေမာင္၊

အ႐ူးေထာင္ကို

ေအာ္လုိ႔ေကာင္းတုန္း။

က်ေနာ္လည္း

စိတ္ေပါက္ေပါက္န႔ဲ လူအုပ္ထဲကို အသံကုန္လွမ္းေအာ္လိုက္မိတယ္ဗ်ာ ... ေဟ့လူေတြ စြပ္ေအာ္မေနနဲ႔အံုး။ တပ္က အာဏာသိမ္းေနၿပီ ထင္တယ္။ တီဗီေ ြ လးဘာေလးဖြင့္ ေရဒီယိုေလးဘာေလး နားေထာင္ၾကအံုး လို႔ ......

က်ေနာ္ကသာ လွမ္းေအာ္ေနတာပါဗ်ာ။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက က်ေနာ့္အသံကို ၾကားတယ္ေတာင္ မထင္ရ ပါဘူး။ ေနဦးဗ်၊ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ႕လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ပိုင္ရွင္ ဦးၾကည္ကေတာ့ က်ေနာ္ လွမ္းေအာ္ေနတာကို သတိျပဳမိပံု ရတယ္။ သူက ေျခဟန္လက္ဟန္န႔ဲ ဘာလဲ လို႔လွမ္းေမးေနတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္က တီဗီဖ ြ ြင့္လုိက္လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္ တယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ တီဗီက ြ ို ထပ္လွည့္ၾကည့္လုိက္တ့အ ဲ ခ်ိန္မွာေတာ့ ... သတင္း ေၾကညာသူဟာ ဦးတည္ခ်က္ ေတြ ရြတ္ေနပါၿပီ ... ေသခ်ာပါၿပီ ဗ်ာ၊ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းလုိက္ၿပီဗ်။ က်ေနာ္ အ႐ိုးသားဆံုးေျပာရရင္ ပထမဆံုး က်ေနာ္စိတ္ပူသြားတာက ဦးေနာဇရပ္ေဘးက က်ေနာ္႔ အဖြဲ႔သားေတြ အတြက္ပါပဲ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ထစ္ကနဲရွိ ပစ္ဟယ္၊ ခတ္ဟယ္လုပ္ဖုိ႔ နည္းနည္းေလးမွ ဝန္ေလးတာ မဟုတ္လုိ႔ ပိုစိတ္ပူ ပါတယ္။ အဲဒီညက က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာမလဲ။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ။ က်ေနာ္ မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး ။ မိုးမလင္းခင္ က်ေနာ္ ဦးေနာ ဇရပ္ကို အေရာက္သြားရပါ့မယ္။ လြယ္တ့အ ဲ လုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဟုတ္လား။ လမ္းေတြ အကုန္လံုးက သစ္တံုးေတြ၊ သံစည္ပိုင္းေတြ၊ အထပ္ထပ္ပိတ္ဆို႔တားဆီးထားတဲ့ အေျခအေနပါ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ေဘးအိမ္က ဆိုင္ကယ္သိန္းဝင္းကို အေဖာ္စပ္ၿပီး သူ႔ဆုိင္ကယ္ေနာက္ကေန လုိက္ခ႔ရ ဲ ေတာ့တာေပါ႔ဗ်ာ။

အာဏာသိမ္းတယ္သာဆိုတယ္၊ ေနာက္ေန႔မနက္အထိ စစ္တပ္ဟာ ဘာမွေရေရရာရာ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ သမဂၢ႐ံုးကို ေရာက္သြားေတာ့ မနက္ရွစ္နာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ ရွိေနၿပီ။ အံ့ၾသဖို႔ေတာ့ အေကာင္းသားဗ်ာ။ က်ေနာ့္လို စိတ္ပူၿပီး ေရာက္ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးဗ်။ က်ေနာ္ သိခ်င္တာတခုက ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ... ဘာ ဆက္လုပ္ဖုိ႔ ဘယ္သူက ဘယ္လုိ အမိန္႔မ်ဳိး လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ဳိးေပးမယ္ဆိုတာပါပဲ။ စစ္တပ္ဘက္ေျပာေနတာ မဟုတ္ ဘူးဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ဆႏၵျပေနၾကတဲ့ဘက္ကေျပာေနတာ။ ေတြ႔သမွ်လူကို က်ေနာ္ ေလွ်ာက္ေမးေနတယ္။ ေဟ့... ဘာဆက္ လုပ္ၾကမွာလဲ ... ဆုိေတာ့ အကုန္လံုးက ေယာင္ဝါးဝါးခ်ည္း ပါပဲဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ကိုးနာရီေလာက္မွာ ေက်ာင္း ေနာက္ဘက္က စာသင္ခန္းတခုထဲမွာ လူစုလုိက္ၾကတယ္။ အစည္းအေဝးေပါ႔ဗ်ာ။

က်ေနာ္ တကယ္ကို စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ အစည္းအေဝးလုပ္ခ်ိန္မွာ ဂ်ီတီအုိင္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြေရာ၊ အသစ္ေတြပါ ေပါင္းရင္ ႏွစ္ရာဝန္းက်င္ေလာက္ရွိမယ္ဗ်။ က်ေနာ့္မွတ္ဉာဏ္ေၾကာင္႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သမဂၢထဲမွာ မိန္းကေလးေတြ သိပ္မေတြ႔မိဘူးဗ်။ ေအးေလ၊ ဂ်ီတီအုိင္က နဂုိကတည္းက ေက်ာင္းသူနည္းတဲ့ ေက်ာင္းကိုး။ အစည္း အေဝး ဆုိေပမဲ့ ေသေရးရွင္ေရးေန႔ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆုိတာ က်ေနာ့္လိုပဲ စိတ္ဝင္စား ေနၾကတာဗ်။ လူစုံဆိုေတာ့ဗ်ာ၊ ထုိင္ခံုမွာထုိင္တ့သ ဲ ူေရာ၊ စာေရးတဲ့ခံုေပၚ ဖင္လႊဲထုိင္တ့သ ဲ ူေရာ၊ မတ္တတ္ရပ္ေကာစံုလို႔ ပါပဲဗ်ာ။ ေအးေလ၊ ထုိင္ဖုိ႔ထဖို႔ အေရးႀကီးတာမွမဟုတ္တာ။ လူစံုသေလာက္ရွိေတာ့ အတြင္းေရးမွဴး ကိုေအာင္ေက်ာ္ ေဇာ က ထတဲ့ၿပီး ... ေရွ႕ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာ ေျပာပါမယ္တ့။ဲ အားလံုးဟာ ႐ုတ္ျခည္ ၿငိမ္သက္သြားၾကပါ သဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

33

ကိုေအာင္ေက်ာ္ေဇာ ေျပာတာ အကုန္ေတာ့မမွတ္ဘူးေတာ့ဘူးဗ်။ စစ္တပ္က အာဏာ သိမ္းလုိက္ၿပီ ဆိုတ့အ ဲ ေၾကာင္း၊ ဆက္လက္တုိက္ပြဲဝင္သြားမယ့္ အေၾကာင္းေပ့ါ။ ဘယ္လို ဆက္တုိက္မွာလဲလုိ႔ တေယာက္က ထေမးတဲ့ အခါ ကိုေအာင္ေက်ာ္ေဇာ ေျဖလိုက္တာက ရန္ လာ၊ ငါ ဆုတ္ တဲ့။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ ေတြေဝသြားပံုပဲဗ်။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ေဇာရဲ႕လမ္းညႊန္ခ်က္ဟာ ရန္လာ ငါဆုတ္ တလံုးတည္း နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ဗ်ာ၊ ရန္လာတာကုိ ဘယ္လုိ ငါက ဆုတ္မွာလဲ၊ ရွင္းကို မရွင္းဘူးဗ်ာ။ ဒီစခန္း ဒီ႐ံုးကို စြန္႔ခြာသြားၾကေတာ့မွာလား၊ ဘယ္လုိစြန္႔ခြာၾကမွာလဲ၊ က်ေနာ္သိခ်င္ေနတာေရာ၊ တျခား ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသူေတြ သိခ်င္တာေရာ ဒီသေဘာပဲ ျဖစ္မွာပါဗ်ာ။

ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ပံုဘယ္လုိ အစီအစဥ္ေျပာင္းသလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းေရွ႕ထြက္လုိက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲကို ခါတိုင္းေန႔လိုပဲ ခ်ီတက္ဆႏၵျပဖုိ႔ ငါးေယာက္တတြဲ တန္းစီၿပီးေနပါၿပီ။ ရန္လာ ငါဆုတ္န႔ေ ဲ တာ့ တျခားစီပဲဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္လည္း အဖြဲ႔ေတြ လုိက္ရွာလုိက္ေတာ့ ေအးလြင္၊ ေရႊြေသြး၊ ရဲမြန္လွဳိင္၊ ခ်စ္စိန္၊ ဘုန္းေက်ာ္ အားလံုးတန္းစီ ၿပီးေန ပါၿပီဗ်ာ။ ေအးလြင္က တန္းစီေနရင္း ... သက္ခုိင္လာေလကြာ ဆုိၿပီး သူ႔ေဘးမွာ ေနရာေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ေသာကေရာက္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္ဟာ ဂ်ီတီအိုင္ ပထမႏွစ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဥပေဒတတိယႏွစ္ေက်ာင္းသား အသက္အရြယ္ေရာ ျပင္ပအေတြ႔အၾကံဳပါ သူတို႔ထက္ႀကီးေနေတာ့ သူတို႔ထက္ ပိုစဥ္းစားရပါ႔မယ္။ ဒီအခ်ိန္ အားလံုး အိမ္ျပန္ၾက ဆုိတာလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ျပန္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူးေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕ဆက္ ရင္ဆုိင္လုိက္ၾကဖုိ႔ က်ေနာ္ သေဘာတူတယ္ဗ်။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ တခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီလုိ႔က်ေနာ္ အလုိလို သိလုိက္ပါတယ္။ သပိတ္ေပါင္းစုံႀကီးၾကပ္ေရးေကာ္မီတီကလား၊ ဘယ္ကလာမွန္းမသိတ့ဲ ရန္လာငါဆုတ္ လမ္းညႊန္ခ်က္န႔က ဲ ြဲလြဲၿပီး ၿမိဳ႕ထဲ ကို ခ်ီတက္ဖုိ႔လုပ္ေနၾကတာေလ။ တကယ္ေတာ့က်ေနာ္လည္း ေနာက္မဆုတ္ခ်င္ဘူး။ လာတဲ့ရန္ကို ေျပးေတြ႔ဖုိ႔သာ အမ်ားနည္းတူ သေဘာပိုက္လုိက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ေအးလြင္ေခၚတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္ ဝင္ၿပီး တန္းမစီဘဲ အသံ ခပ္က်ယ္က်ယ္န႔ဲ ... ေဟ့၊ ဥကၠဌ ျမႀကီးနဲ႔ အတြင္းေရးမွဴး ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ ... ဘယ္မွာလဲကြာ လုိ႔ ... ေအာ္ေမးလုိက္ ပါေတာ့တယ္။ တခြန္းတင္ ဘယ္ကမလဲဗ်ာ။ သံုးေလးခြန္း ဆက္တုိက္ထြက္သြားေတာ့တာေပါ႔။ လူအုပ္ေတြထဲ ကေန အသံျပန္ထြက္လာတယ္ဗ်။ စခန္းလံုျခံဳေရးအတြက္ သူတို႔က်န္ခ႔မ ဲ ယ္တ့။ဲ ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ ေျဖသလား၊ ျမႀကီး ေျဖသလား၊ ဘယ္ပြဲစားက ေျဖလိုက္သလဲေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ ေဒါပြသြားတယ္။ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ အသံလာရာကို တုန္႔ျပန္လိုက္ပါတယ္။ ဟ ... မင္းတုိ႔အေမ့လင္က အာဏာသိမ္းၿပီးပါၿပီ ဆိုေနမွ ဘာ စခန္းလံုျခံဳေရးမွ မလုိဘူးကြာ။ မင္းတုိ႔ ေရွ႕ဆံုးကထြက္တန္းစီ။ ငါလည္း မင္းတို႔န႔အ ဲ တူစီမယ္ ဆုိၿပီး ရမ္းပစ္လုိက္ေတာ့ တာပဲဗ်ာ။။ တန္းစီထားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြစီက အသံေတြ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ ... ဟုတ္တယ္ ... ဒါမွန္တယ္ ... ထြက္၊

ထြက္၊

အားလံုးထြက္

...

ဆိုတာနဲ႔

တုိက္ပံုန႔ဲ

ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ

ထြက္လာပါတယ္။

လက္ကိုင္စပီကာနဲ႔ပါ။ ျမႀကီးလည္း သူ႕ေနာက္ ဆက္ၿပီးထြက္လုိက္လာပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/

လက္ထဲမွာ


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

34

tcef; (42) - EdkifiHawmfudk aoG;pGef;cJhonf

ေအးေပါ့ဗ်ာ၊ အာဏာသိမ္းပါတယ္ဆိုတာကုိ အာဏာဖီဆန္ၿပီး လမ္းေပၚကို ရဲရဲတင္းတင္း ထြက္လာတဲ့ လူတန္းႀကီးရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးမွာ က်ေနာ္ပါလာခဲ႔ပါၿပီ။ ဟုိအရင္ရက္ေတြက ဂ်ီတီအိုင္သမဂၢန႔ျဲ ဖစ္ျဖစ္ တျခားအဖြ႔န ဲ ႔ဲ ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ျပခဲ့တုန္းက က်ေနာ္က ေနာက္က ခ်ည္းေနခဲ့တာဗ်။ ေနရတဲ့အေၾကာင္းက က်ေနာ္က သူတို႔န႔ဲ အသက္နည္းနည္း ကြာေနၿပီ မဟုတ္လားဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံလံုး ဆုိင္ရာ ဂ်ီတီအုိင္မ်ား သမဂၢဟာ ၿမိဳ႕ထဲကို ပထမဦးဆံုး လွည့္လည္ ခ်ီတက္ၾကတဲ့အဖြဲ႔ပါပဲဗ်ာ။ ၾကြားတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒါ တကယ္ပဲဗ်ာ။ မနက္ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိအံုးမယ္။ က်ဳံးႀကီးလမ္းကေန သိမ္ႀကီးေစ်းဘက္ကို ခ်ီတက္သြားတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္တုိ႔ သိမ္ႀကီးေစ်းေဒါင့္ေရာက္ေတာ့ ကိုဇာဂနာတို႔က လူစုတုန္းဗ်ာ။ ေနာက္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားဇင္ဝိုင္းကိုလည္း ေတြ႔မိေသးတယ္။ ေနာက္ သိမ္ႀကီးေစ်းေရွ႕ကေန အေနာ္ရထာ လမ္းအတိုင္း လမ္းမေတာ္သံေစ်းဘက္ကို ခ်ီတက္ျပန္တယ္။ ေနာက္ ဘုန္းႀကီးလမ္းေရာက္ေတာ့ က်ဳံးႀကီးလမ္း ဘက္ကို ျပန္ေကြ႔တယ္။ ေျပာရင္းေတာင္ စိတ္ထဲတမ်ဳိး ျဖစ္လာတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်ီတက္ဆႏၵျပေနရင္း အသံကုန္ ေအာ္ဆိုခ႔တ ဲ ့ဲ သီခ်င္းကို သတိရလုိ႔ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ...

ရဲရဲေတာက္

ဒို႔ဗမာေတြ

သတၱိခဲေတြ

ရာဇဝင္ထုိးေလာက္ေအာင္

စြန္႔ေပ။

ဒို႔တုိင္းဒုိ႔ျပည္

သတၱိေသြးေတြ၊

အာဇာနည္မ်ဳိးေတြ၊ အ႐ုိးေၾကေၾက ဒုိ႔ေျမ ဒို႔ေျပ၊ ေခတ္ေဆြးကိုေျပာင္းျပန္၊ ေခတ္သစ္ကို စီမံ၊ လြတ္လပ္ဖုိ႔ စိတ္အၾကံ၊ ညီေစေနာ္၊ ဒို႔ရဲေဘာ္ ခ်ီတက္ၾကစို႔ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ၊ ဗမာျပည္ငါတုိ႔ျပည္၊ ဗမာျပည္ ငါတုိ႔ျပည္၊ ညီညီညာညာ အမ်ဳိးဂုဏ္ေစာင့္ၾက၊ ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ လာၿပီေလ၊ သာကီေတြ၊ ဒီအခ်ိန္ေနာ္ ညီညာေစ ... ဗမာဆုိ ဓားကိုဆလ ဲြ ုိ႔ ထြက္ဖုိ႔ေတာ္ၿပီေလ တဲ့။ စစ္သားမွ တုိင္းျပည္ခ်စ္ၿပီး ဒီသီခ်င္းဆိုရတာမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ နဂိုကမွ သီခ်င္း ဆုိတာ ဝါသနာခပ္ပါပါ။ အခုလုိ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အသံေတြ ဝင္ကုန္ေအာင္ သံကုန္ဟစ္ပစ္လုိက္ တယ္ဗ်ာ။ သူမ်ားေတြလား၊ က်ေနာ့္လုိခ်ည္းပဲေပါ႔ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

35

ဆုိလုိ႔လည္းေကာင္း အားလည္းတက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ပန္းကံုးထြက္စြပ္ေပးတဲ့ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ၊ ကေလး၊ လူႀကီးေတြလည္း မနည္းလွဘူးဗ်ာ။ လည္ပင္းမွာပန္းကံုးေတြန႔ဲ မိုးေရစက္စက္ၾကားမွာေပါ႔။ မိုးက သည္းႀကီးမဲႀကီးေတာ့မဟုတ္ဘူး။

ခပ္ဖြဲဖြဲရြာလုိက္

တိတ္သြားလုိက္ေပါ႔ဗ်ာ။

ဝတ္ထားတဲ့အက်ႌလံုခ်ည္ေတြလည္း

စိုလုိက္ေျခာက္လုိက္ ေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီအခ်ိန္ အသက္စြန္႔ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဝန္မေလးတဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚေနၿပီဗ်။ က်ေနာ္ တေယာက္တည္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးလည္း ဒီအတိုင္းခ်ည္း ေနမွာပါဗ်ာ။ အေရးထဲဗ်ာ၊ ဒုတိယတေခါက္ထပ္ပတ္ေတာ့ က်ဳံးႀကီးလမ္းအလြန္ေလာက္မွာ ခ်စ္စိန္ ေကာင္မေလးက လမ္းေဘး ကေန ခ်စ္စိန္ကုိ လွမ္းေခၚေနတယ္။ ေအာ္၊ ေျပာဖုိ႔ေမ့ေနလုိ႔၊ ေအးလြင္တုိ႔၊ ခ်စ္စိန္တုိ႔၊ ေရႊေသြးတုိ႔အားလံုး လူပ်ဳိေတြ ခ်ည္းပဲဗ်။ က်ေနာ္ တေယာက္တည္းသာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ဇနီးေတြ သမီးေတြန႔ျဲ ဖစ္ေနတာေလ။ ႐ုတ္တရက္ ေဘးမွာအားေပးေနတဲ့လူထုႀကီးက ရွိေနေတာ့ ေအးလြင္က က်ေနာ္႔ကို သတင္းလွမ္းပို႔တယ္။ ေဟ့ေကာင္ သက္ခုိင္၊ ဟုိမွာ ခ်စ္စိန္ခ်ာတိတ္မက ခ်စ္စိန္ကို လွမ္းေခၚေနတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲတဲ့။ က်ေနာ္လည္း မင္းတုိ႔ဟာ အေရးထဲကြာလုိ႔ ... ေနာက္မွေတြ႔လို႔မရဘူးလား ဆုိေတာ့ ပထမတေခါက္တည္းက ေခၚေနတာတဲ့။ ကဲ ဒီလုိဆုိလည္း သြားေပ့ေစကြာ ဆုိၿပီး မီးစိမ္းလုိက္ေတာ့ ဖိုးခ်စ္စိန္တို႔မ်ား သြက္လိုက္တ့ျဲ ဖစ္ျခင္း၊ လူအုပ္ထဲ ဘယ္လုိ ဝင္သြားမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ပါဘူးဗ်ာ။

ပထမလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ဒုတိယအႀကိမ္ပတ္မိတ့အ ဲ ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္းဟာ လူအင္အား အဆမတန္ မ်ားလာပါၿပီ။ ကိုဇာဂနာတို႔၊ ဇင္ဝိုင္းတုိ႔လည္း ဒုတိယအေခါက္မွာ ေရာပါလာပါၿပီ။ ဘာအဖြ႔၊ဲ ညာအဖြဲ႔ ခဲြမေနေတာ့ ပါဘူးဗ်ာ။ အဆင္ေျပသလုိဝင္ၿပီး တန္းစီ

ခ်ီတက္ေပါ႔။ ခ်ီေလတဲ့ခ်ီေလေပါ႔။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕လံုးဟာ စစ္တပ္

အာဏာသိမ္း တာကို ၿမိဳ႕လံုးကၽြတ္ ဆႏၵျပေနၾကၿပီဗ်ာ။ တတိယေျမာက္အေခါက္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းဟာ ဘုန္းႀကီးလမ္းဘက္ကို ျပန္မေကြ႔ေတာ့ဘဲ ဆူးေလ ဘုရားဘက္ကို ခ်ီတက္ဖုိ႔ ဦးတည္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ေအးဗ်ာ၊ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ အခုထိ နားမလည္ႏုိင္တာ တခု ရွိတယ္ဗ်။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ဟာ ဘာလုိ႔ ပထမအေခါက္ကတည္းက ဆူးေလဘက္ကို ဦးတည္ခ်ီမတက္ခ႔တ ဲ ာလဲ ဆုိတာ ပဲဗ်။ ပစ္မွာခတ္မွာကို စိုးရိမ္လို႔လား၊ ဒီလုိပဲ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ ခရီးတေၾကာင္းတည္းကို ႏွစ္ႀကိမ္ပတ္ခ႔မ ဲ ိသလားေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဟုတ္လား။ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဆူးေလဘက္ကို လွည့္လုိ႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ကမၻာပ်က္သလုိ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီေန႔၊ အဲဒီေနရာကုိ က်ေနာ္႔ တသက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး ... က်ေနာ္တုိ႔က စထြက္လာတုန္းကသာ ေရွ႕ဆံုးကဗ်။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဟုိအဖြဲ႔ဝင္စီလုိက္၊ ဒီအဖြဲ႔ဝင္စီလုိက္န႔ဲ တတိယ အေက်ာ့မွာ က်ေနာ္တို႔န႔ဲ တပ္ဦးဟာ ဓာတ္တုိင္သံုးတုိင္ ေလာက္ကို ကြာသြားၿပီဗ်။ (၃၁) လမ္းထိပ္ကို က်ေနာ္တို႔ အေရာက္ေပါ႔။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၁၉) ရက္ မနက္ ၁၁ နာရီဝန္းက်င္ေပါ႔ဗ်ာ။

ေသနတ္သံေတြ ဆက္တုိက္ထြက္လာေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဆက္တုိက္ အတြဲလိုက္ေနရာ အႏွံ႔ကေပၚလာတာ။ ခ်ီတက္ေနတဲ့လူတန္းႀကီးဟာဝ႐ုန္းသုဥ္းကားျဖစ္သြားတယ္။ ျဖစ္ပံုက စစ္တပ္ဟာ ဆူးေလဘုရား လမ္းမႀကီးရဲ႕ ကမ္းနားဘက္ျခမ္းကေန ေစာင့္ေနတာဗ်။ စစ္တပ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔တပ္ဦးကို ရက္ရက္စက္စက္ စၿပီး ပစ္ခတ္ေနပါၿပီဗ်ာ။ လက္ထဲမွာ အပ္တုိတေခ်ာင္းေတာင္ မပါတဲ့လူထုႀကီးကို မညႇာမတာကို ပစ္ေနတာဗ်။ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံန႔ဲ ဟုိတယ္ခရီးသြားလာေရး႐ံုးၾကားမွာ၊ အေမရိကန္သံ႐ံုးနဲ႔ နီးတယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔တပ္ဦး ဘယ္လုိ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ

ေနာက္ပိုင္းခိုး႐ုိက္ထားတဲ့

ဗြီဒီယိုအေခြေတြမွာ

အေသးစိတ္ေတြ႔ရပါတယ္။

စစ္သားတရာေက်ာ္

ေလာက္ဟာ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ေသနတ္ေတြကို လူထုႀကီးဆီ ထိုးခ်ိန္ၿပီး တတန္းပစ္လုိက္၊ ေဘးဖယ္ေပးလုိက္၊ ေနာက္က အတန္းက ပစ္လုိက္န႔၊ဲ တကယ့္ကုိ လူမဆန္တ့ဲ လူသတ္ပြဲႀကီးကို ဆင္ႏႊဲေနခဲ႔ေတာ့တာပဲဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) ဘာမွဳိင္းမိေနမွန္းမသိဘဲ

36

လူစိတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့

ေသနတ္ကိုင္ရဲေဘာ္ေတြ

ဘယ္ေလာက္

ပစ္အားေကာင္းသလဲ

မေမးနဲ႔ဗ်။ ဗြီဒီယို အေခြထဲမွာ မူရင္းအသံတခုပါ ပါလာတယ္။ စစ္ဗုိလ္က ေအာ္ဆဲေနတဲ့ အသံ။ ပီပီသသႀကီးကို ၾကားေနရတာ။ “ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ စြပ္ပစ္မေနနဲ႔အံုးဟ၊ မေအ -ုိးေတြရ၊ ငါပစ္ဆုိမွ ပစ္” တဲ့။ ရက္စက္မိုက္႐ုိင္းခ်က္ ကေတာ့ ကမ္းကုန္တာထက္ ဟုိဘက္ေတာင္ လြန္ေသးဗ်ာ။

ဒါတင္ဘယ္ကအံုးမလဲဗ်ာ။ လမ္းေဘးေျမာင္းထဲကေန ေခါင္းေထာင္အၾကည့္ မွာ ဒိုင္းကနဲ ေသနတ္စာ မိၿပီး လန္က် သြားတာေတြ။ လူအုပ္ႀကီး အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ ေသြးအလူးလူးနဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြ အစံုေပါ႔။ က်ေနာ္လား၊ ခဲန႔ပ ဲ စ္ေတာင္ ေရာက္တ့ဲ ေနရာမွာဗ်။ အဲဒီေနရာနဲ႔ တံေတာင္ဆစ္ခ်ိဳးေနရာမွာ။ ေအးေလ၊ ေသနတ္သံေတြ ဆူညံေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း က်ည္ကြယ္ မ်က္ကြယ္ ရွာရေတာ့တာေပါ႔။ သတၱိနည္းတယ္ ေျပာခ်င္လည္းေျပာေပေတာ့ဗ်ာ။ ကိုယ္က ဓားမတိုေတာင္မပါတာ ဟုိက အတြဲလုိက္ဆြဲလုိက္ေနတာကို ရင္ေကာ့ဝင္သြားေလာက္ေအာင္ေတာ့ က်ေနာ္ သတၱိမေကာင္းဘူး။ က်ေနာ္ ဆက္သြယ္ေရး တာဝါတုိင္ ေထာင္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးေဘးကို ေျပးကပ္ေနလုိက္တယ္။ ယမ္းေငြ႔ေတြ ဖံုးေနတဲ့ ဆူးေလဘက္က အေျခအေနကို လွမ္းၾကည့္ေနလုိက္တယ္။ လူအုပ္ႀကီးဟာ ဟိုဟုိဒီဒီ ေဘးကင္းမယ္ထင္ရာကို စြပ္ေျပးေနၾကတယ္ဗ်။ ေနရာအႏွံ႔၊ ၾကည့္ေလရာမွာ လူေတြ ေျပးလႊားေနၾကတာကိုပဲေတြ႔ေနရတယ္။ ေသနတ္သံေတြလည္း ဆက္တုိက္ၾကားေနရတုန္း။ အဲ ... အဲဒီအခ်ိန္မွာပါဗ်ာ။ က်ေနာ့္ေဘးကို ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိတ့ဲ အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္အရြယ္ ေက်ာင္းသူေလး တေယာက္ဟာ ပြန္းပဲ႔ စုတ္ျပတ္တ့ဲ ဒဏ္ရာေတြန႔ဲ ေရာက္လာပါေလေရာဗ်ာ။

သူက က်ေနာ့္ကုိ အားကုိးတႀကီး ေျပာရွာတယ္။ “ဦးရယ္၊ ကယ္ပါအံုး”တဲ့၊ “က်မသူငယ္ခ်င္းကုိ

ေသနတ္ထိသြားၿပီ”

တဲ့။

သူ႔ဒူးေတြ၊

တံေတာင္ေတြ

စုတ္ျပတ္ၿပီး ေသြးစို႕ေနတာကို သတိေတာင္ ထားမိပံု မေပၚဘူးဗ်ာ။ “ဟုိမွာလဲေနတာ က်မသူငယ္ခ်င္း” တဲ့။ လက္ညိဳးကို ဆူးေလဘုရားဘက္က ကတၱရာလမ္းမေပၚကို ထိုးျပေနတယ္။ ေအာ္ ... အေရးအေၾကာင္းဆုိေတာ့ ငါ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္သလဲ၊

ဘယ္လုိအၾကံေပးရင္

တတ္ႏုိင္သေလာက္

ဉာဏ္ကို

ေကာင္းမလဲ၊

အေျပးအလႊား

က်ေနာ္လည္း

ထုတ္ရပါေတာ့တယ္။

႐ုတ္တရက္ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ အၾကံရလာ တယ္ဗ်။ ဒါနဲ႔ “ခဏေလးေနဦး၊ မင္းတုိ႔အထဲမွာ

ၾကက္ေျခနီအလံန႔ဲ

ၾကက္ေျခနီအက်ႌပါလား”

လုိ႔ေမးလိုက္တယ္။ သူတုိ႔ ကလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲဗ်ာ။ အလံေရာ၊ အက်ႌပါ ပါတယ္ဆိုၿပီး

ဘယ္က

ယူလာမွန္းေတာင္

မသိလုိက္ဘူး။

အဆင္သင့္

ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ “ကဲ ... ဒါဆို ၾကက္ေျခနီအလံကိုေထာင္လုိက္၊ ေနာက္ ၾကက္ေျခနီအက်ႌဝတ္ထားတဲ့ တေယာက္က သူငယ္ခ်င္းကုိ သြားေကာက္” လုိ႔ လူတတ္ႀကီးလုပ္လိုက္ပါေရာ။ ၾကက္ေျခနီအက်ႌဝတ္ထားတဲ့ ကေလးမေလး ႏွစ္ေယာက္က ေရွ႕က၊ အလံကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားေလးတေယာက္က ေနာက္က၊ အေျပးတက္ၿပီး သူ႔တုိ႔သူငယ္ခ်င္းကို တက္ဆြဲပါေလေရာ ဗ်ာ။ သံုးေယာက္စလံုး ဆယ့္ငါးႏွစ္ထက္ မေက်ာ္ဘူးဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

37

အဲဒီေျပးထြက္သြားတဲ့ ကေလးေတြဆီကို ဝိုင္းပစ္လုိက္တ့ဲ နားကြဲမတတ္ ဆူညံတ့ဲ ေသနတ္သံေတြ ထြက္လာျပန္ပါ ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ ဝိုင္းပစ္ေနၾကသလဲ ဆိုရင္ က်ေနာ္ ရွိတ့ဘ ဲ က္ကို ျပန္ေျပးလာတဲ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ရဲ႕ ေနာက္က ကတၱရာလမ္း မ်က္ႏွာျပင္ကို ေသနတ္မွန္လုိ႔ မီးပြင့္ ပြင့္ေနတာ က်ေနာ္ ေတြ႔ေနရတယ္ဗ်ာ။ ကေလးေတြ က ေရွ႕ကေျပး ေနာက္က မီးပြင္႔ေတြက ထပ္ခ်ပ္လိုက္ ေနတာဗ်ာ။

ေနာက္သတိထား

ဆက္သြယ္ေရး

တာဝါတုိင္ေပၚမွာ

ေလ့လာလုိက္ေတာ့ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး

လမ္းေပၚကို ပစ္ေနတဲ့ စစ္သား ႏွမေစာင္း သံုးေကာင္ ကို ေတြ႔ေနရသဗ်ား။ “ေတာက္” ... စစ္သားတဲ့ဗ်ာ။ အသက္ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ၾကက္ေျခနီအလံန႔ဲ အက်ႌဝတ္ၿပီး လူနာေကာက္ဖို႔ သြားတဲ့ ကေလးေတြကုိ စိမ္ေျပနေျပ ပစ္ေနလုိက္တာမ်ား ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း စစ္သမိုင္းေတြ စစ္တပ္အေၾကာင္းေတြ ၾကံဳဖူးၾကားဖူးပါရဲ႕။ ဘယ္ကမၻာ၊ ဘယ္သမိုင္းမွာမွ မရွိတ့ဲ အာဂစစ္သားေတြ ပါပဲဗ်ာ။ လူေတြမွ ဟုတ္ၾကေသးရဲ႕လား။ စစ္တပ္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ကုန္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ ပါပဲဗ်ာ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္က

က်ေနာ္႔ေဘးနားကို

ျပန္ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ။

တေယာက္

ဘာဒဏ္ရာမွ ကေတာ့

မရဘဲ

ေသသလား

ရွင္သလား မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္လည္း ဒီကိစၥကို တသက္လံုး ေနာင္တရလို႔မဆံုးေတာ့ဘူးဗ်ဳိ႕။ အမွန္က ငါကိုယ္တိုင္ တက္ဆြဲရမွာ၊ မဟုတ္တ့ေ ဲ နရာမွာ လူတတ္ႀကီး လုပ္လုိက္မိလုိ႔ ေနာက္တေယာက္ ဘယ္လုိ

ျဖစ္မွန္းမသိ

ၾကက္ေျခနီအလံတုိ႔

ၾကံဳသြားရၿပီလို႔။

က်ေနာ္

ၾကက္ေျခနီဝန္ထမ္းတို႔ဆုိရင္

သိထားတာက ကမၻာစစ္

ႀကီး

ျဖစ္တာေတာင္ မပစ္ရ၊ မခတ္ရဘူးလုိ႔ နားလည္ထား ခဲ့လို႔ က်ေနာ္ အၾကံျပဳမိတာပါဗ်ာ။

က်ေနာ္ဗ်ာ

...

ေၾကာက္

ေနတဲ့စိတ္

ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိဘူး၊ ေဘးက ကေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္က်လာတယ္။

သူတို႔ကို

(၃၁)လမ္း

အတြင္းပိုင္းကို

လက္ညိႇဳးညႊန္ၿပီး ေဘးကင္းရာ ကို အျမန္သြားဖုိ႔ အမူအရာျပလုိက္ရ ပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္

စကား

မေျပာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး

ဗ်ာ။

ရင္ထဲမွာဆို႔ေနတယ္။ အခုျပန္ေတြးရင္ အခုရင္ဆို႔ တုန္းဗ်။

က်ေနာ္ဟာ

႐ုတ္တရက္

စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားသလားေတာင္

ေအာက္ေမ့ေတာ့တာပဲဗ်ာ။

လမ္းမေပၚမွာလူေတြ

ရွင္းေနတဲ့အခ်ိန္ စစ္ကားေတြ၊ စစ္သားေတြက တလမ္းခ်င္း ေရွ႕တက္ၿပီး အတားအဆီးေတြ ဖယ္လုိက္။ ေရွ႕တလမ္း တုိး လာလုိက္ လုပ္ေနတဲ့ အခိ်န္ႀကီးမွာ ဆူးေလကေန လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္က က်ေနာ္႔အိမ္ရွိရာကုိ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ ျပန္ေနပါတယ္။။ ေနာက္က စစ္ကားေတြ၊ စစ္သားေတြ တေရြ႕ေရြ႕လုိက္လာေနတာကို က်ေနာ္က တလွမ္းခ်င္း ေခါင္းငိုက္စုိက္ ငိုက္စုိက္န႔ဲ ျပန္လာေနတာေပါ့ဗ်ာ။ လမ္းေပၚမွာက အတားအဆီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနေတာ့ ထင္သေလာက္ေတာ့ သူတို႔ျမန္ျမန္ ေရွ႕မတိုးႏိုင္ေတာ့ က်ေနာ္႔ကို မမီႏိုင္ဘူးေပါ႔။ က်ေနာ့္ကို လုိက္ပုိ႔တ့ဲ ဆိုင္ကယ္ သိန္းဝင္းလား၊ ဒီေလာက္ ပစ္ခတ္ေနမွေတာ့ သူလည္း သူဘာသာ ျပန္ၿပီေပါ႔ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) က်ေနာ္

38

လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ေနတာဟာ

ဟံသာဝတီအဝိုင္းအထိ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္လုိပဲ ရွိေသးဗ်ာ။ သစ္ပင္ေတြ

ဘာျပႆနာမွ

စစ္ကားအစီးေရ အင္းစိန္ဘက္ကို လမ္းမေပၚ

အင္းစိန္လမ္းမႀကီးအတိုင္းဗ်။ မရွိေပမဲ့

အသံလႊင့္႐ံုနား

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေလွ်ာက္ျပန္ေနတဲ့

ေလွ်ာက္ျပန္ၾကတာေတာ့

ကြယ္ကသြားလုိက္၊

ေရာက္ေနၿပီ။ လူတခ်ိဳ႕လည္း

ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်။

လမ္းၾကားတၾကားထဲဝင္လုိက္၊

အေျခအေနၾကည့္လုိက္ ျပန္ေနၾကတာ။ ေလးေယာက္တစု ငါးေယာက္ တစုေတြေပါ့။

တၿမိဳ႕လံုးဟာ

ေျခာက္ခ်ားစရာ

ေကာင္းေလာက္တ့ဲ

တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ တိတ္လုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္ ရွိေနၿပီဗ်။ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဗ်ာ

...

ဟံသာဝတီအဝိုင္းနားက

စက္မွဳ(၁)

ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေရး႐ံုး ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္ေတာ့ အပ္ခ်ဳပ္ သင္တန္း ဖြင့္ထားတဲ့အိမ္ထဲမွာ ခဏခုိေနတဲ့ က်ေနာ္န႔ဲ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ဖက္ လွဳိင္(၆) ရပ္ကြက္ စိတၱသုခ လမ္းထဲ က ဆရာကိုတင္ျမင္႔ကိုေတြ႔ လိုက္ရတယ္။ သူလည္း တခုခု ထိတ္လန္႔ေနတဲ့ပုံပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူက အျမဲတမ္း ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနေတာ့ သိပ္မသိသာဘူး။ သူက က်ေနာ္႔ကိုလွမ္းေခၚၿပီး ပုဆိုးကို ေပါင္ၾကားေနရာ ဟ ျပတယ္။ ေဟ့ ... ကုိသက္ခုိင္ တဲ့ ... ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုးတဲ့ ...

...

ဘာမ်ားတုန္း

ထုတ္ခ်င္းခတ္ေပါက္ေနတဲ့

ဆိုၿပီး

ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့

အေပါက္ကေလး

ႏွစ္ေပါက္ဗ်ာ။

ပုဆိုးကို သူက

လန္႔ေနတဲ့ၾကားက စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔။ ကံေကာင္းလို႔မေသတာ ဆရာေရ တဲ့။ က်ေနာ့္ ေဘးက

လူေတြေတာ့

လဲက်က်န္ခ့ၾဲ ကတာပဲတ့။ဲ

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ္လည္း

အတုန္းအ႐ုန္း

က်ည္ဆံေပါင္ၾကားကို

ဝင္ၿပီး

ပုဆိုးေဖာက္သြားတာ မသိလိုက္ဘူး။ လြတ္ရာေရာက္မွ ဘယ္ေနရာ ထိသြားလဲ ေလွ်ာက္လွန္ၾကည့္ေတာ့ ေတြ႔တာဗ်ိဳ႕ တဲ့။ တကယ့္ကုိ ကံႀကီးတဲ့သူဗ်ာ။ အေတာ္ပဲဗ်ာ။ သူန႔က ဲ ်ေနာ္ အေဖာ္ရသြားတာနဲ႔ အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ခ်ီတက္သြားတယ္။ လမ္းမေပၚ ေျပာင္တက္ေလွ်ာက္ၿပီးခ်ီတက္တာဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။

ေဘးကင္းရာကင္းေၾကာင္း

ခိုးေၾကာင္ခုိးဝွက္န႔ဲ

က်ီးကန္း

ေတာင္းေမွာက္ မ်က္လံုးေတြန႔ေ ဲ ပါ႔။ ဇာတ္ပြဲထဲမွာ ခၽြတန ္ င္းသလုိ သူခိုးသြားေလးေပါ့ဗ်ာ။

ဘယ္လို အမိန္႔မ်ဳိးကို ဘယ္သူက ေပးေနသလဲေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ထူးဆန္းေနတာ ေတြ႔ရျပန္ေရာ။ ဟံသာဝတီအဝိုင္းကိုေက်ာ္လာေတာ့ အသံလႊင ြ ့္႐ံုေရွ႕မွာ ရပ္ထားတဲ့ စစ္ကားေတြက လမ္းတျခမ္းကိုပဲ ေနရာယူ ထားတယ္။ တျခမ္းကုိ လႊတ္ထားတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြ သြားေနတာကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနတဲ့ ပံုစံေတြန႔ေ ဲ ပါ႔။ က်ေနာ္န႔ဲ ကိုတင္ျမင္႔လည္း အသံလႊင့္႐ံုေရွ႕ကေန ခပ္သုတ္သုတ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ လာေတာ့ ပညာေရးတကၠသိုလ္ေရွ႕ ေရာက္လာတယ္။ အသံလႊင္႔႐ံုန႔ဲ ဓားလြယ္ခုတ္ေလ။ လိပ္ခံုးေရွ႕လည္းေရာက္ေရာ ဗ်ာ၊ ေဆးတကၠသိုလ္(၁)နဲ႔ ပညာေရးတကၠသိုလ္ဝင္းထဲမွာ ေလးငါးရာေလာက္ရွိတ့လ ဲ ူေတြဗ်ာ၊ ရရာေတြ႔ရာ ပစၥည္းေတြ ဝင္သယ္ေနလုိက္ၾကတာ။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းဆရာလူထြက္ဗ်။ ပညာေရးေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္ေလ။ ဒီအသံလႊြင္႔႐ံုေရွ႕က စစ္သားကုိယ္ေတာ္ ေခ်ာေတြက အျပစ္မ့ဲ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ႀကီးကိုေတာ့ စြတ္ပစ္ေနၿပီး တကၠသိုလ္ဝင္းႀကီးတခုလံုးကို ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ လူစုက်ေတာ့ ေဘးမဲ့ ေပးထားသဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ညစ္ေနေၾကာက္ေနတဲ့ၾကားက ရင္က်ဳိးမိေတာ့တာပါပဲ ဗ်ာ။ ဒီလုိ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ဳိးတခု ျဖစ္လာဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္တ့အ ဲ လုပ္မွ မဟုတ္တာ။ စကၠဴထုတ္ေတြ၊ အႏုၾကည့္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

39

မွန္ေျပာင္းေတြ၊ ဘီဒုိေတြ၊ အုိ ... ရွိရွိသမွ်အကုန္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ စစ္သားေတြက လွမ္းျမင္ေနရတာ၊ ေသနတ္တခ်က္ ေဖာက္လိုက္ရင္ေတာင္ တန္႔သြားမွာကုိ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ၾကည့္ေနသဗ်ာ။

ဘာလဲ၊ ခင္ဗ်ားက စစ္သားဆုိတာ အမိန္႔နာခံ ရတယ္။ အသံလႊင့္႐ံု လံုျခံဳေရး ယူထားတာမို႔ ေဆးတကၠသိုလ္န႔ဲ ပညာေရးတကၠသိုလ္ကို လွမ္းစြက္ဖက္လုိ႔ မရဘူး ေျပာ မလို႔လား၊ အေျဖက ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္

က်

ေတာ့ ရွင္းသြားတယ္ဗ်ာ။ လွည္းတန္းလည္း ေက်ာ္ ေရာ လမ္းေဘးဝဲယာမွာ အထုပ္ႀကီး အထုပ္ငယ္ေတြ နဲ႔၊

နီးစပ္ရာ

စက္႐ံုေတြက

ပစၥည္းမ်ဳိးစံု

ထမ္းပိုး

သယ္လာ ေနၾကတဲ့ လူအုပ္ႀကီးကို ေတြ႔ရပါေလေရာ ဗ်ာ။ ပြဲေတာ္ႀကီးကို ျဖစ္လို႔။ က်ေနာ္လည္း

မေနႏုိင္ေတာ့တာနဲ႔

စစ္တပ္လာရင္

ဘယ္လုိလုပ္မလဲလို႔ နီးရာလူ တေယာက္ကုိ ေမးလုိက္မိတယ္။ ဒီလူက က်ေနာ္႔ကုိ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျပန္ၾကည့္ၿပီး စက္႐ံုေတြကို စစ္တပ္က ဖြင့္ေပးထားခဲ့တာေလတဲ့။ သူတို႔ လုိခ်င္တာ သယ္သာြ းၿပီးၿပီ တဲ့။ ေအာ္. ... က်ေနာ္လည္း အဲဒီေတာ့မွ စစ္တပ္ဟာ အကြက္က်က် စီမံၿပီး မၾကံေကာင္း မစည္ရာ၊ မလုပ္အပ္တ့ဲ အလုပ္မ်ဳိးကို လုပ္ေနပါလားလုိ႔ ရိပ္မိလာပါေတာ့တယ္ဗ်ား။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္ မေသခ်ာဘဲ ရမ္းစြပ္စြဲတယ္ ထင္ေနလုိ႔လား။ လွဳိင္၊ အုတ္က်င္း၊ သမိုင္း ဆိုတ့ေ ဲ နရာေတြမွာလည္း တေထရာတည္း တပံုစတ ံ ည္းပါပဲဗ်ာ။ သမ္ိုင္းခ်ည္မွ်င္န႔အ ဲ ထည္စက္၊ သိပၸံပစၥည္းစက္႐ံု၊ စီးကရက္စက္႐ံု၊ ထီးစက္၊ ဆပ္ျပာစက္႐ံု၊ ရွိရွိသမွ်စက္႐ံု အကုန္ေလွ်ာက္ဖြင့္ေပးၿပီး လူထုကို မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေအာင္ လမ္းလြဲကုိ ေလာဘနဲ႔လိုက္ ေအာင္ စစ္တပ္က ေသခ်ာ စီမံကိန္းခ်ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာလုိ႔လဲ ဟုတ္လား။ လူေတြ အဲဒီလုိ လြယ္လြယ္ရတာေတြ ေနာက္ လုိက္ၿပီး ခိုးေန၊ ဝွက္ေန၊ သယ္ေန၊ မ,ေနမွ သူတို႔အာဏာသိမ္းတဲ့ကိစၥ ေလွ်ာေလွ်ာလ်ဴလ်ဴ ျဖစ္မွာေလဗ်ာ။

အလကားရတဲ့ပစၥည္း ဆိုေတာ့ သူသူကိုယ္ကုိယ္ လုိခ်င္ၾကတာကလား။ ဒီေတာ့ တေခါက္န႔မ ဲ တင္းတိမ္၊ ႏွစ္ေခါက္န႔ဲ မတင္းတိမ္၊ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ သယ္ၾက၊ ယူၾက။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကမ္းကုန္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကသလဲ ဆိုရင္ ဆပ္ျပာစက္႐ံုက ဆပ္ျပာခ်က္တ့ဲ ဆီေပပါေတြဟာ အလံုးေပါင္း ေသာင္းခ်ီရွိမယ္။ ဆီအျပည့္န႔ေ ဲ နာ္။ တလံုးကို အဲဒီ ေခတ္ကေတာင္ သံုးေသာင္းေလာက္တန္မယ္။ ဒါေတြကိုဗ်ာ၊ လူေတြက ဆီအျပည့္န႔ဲ မ,မႏိုင္ေတာ့ ဆီေတြကို ေစာင္းၿပီးသြန္၊ ေပပါခြန္ေတြ ယူၾကသဗ်ာ။ ေပပါခြံကုိ တေယာက္တေယာက္ ႏွစ္လံုးသံုးလံုး လွိမ္႔ၿပီး တြန္းလာၾက သဗ်ား။ ေပပါခြန္ တလံုး သံုးရာတဲ့၊ ဆပ္ျပာတေသတၱာ ေလးရာတဲ့၊ တုိင္းျပည္ပ်က္ေအာင္ ဖ်က္ၿပီး အာဏာ ရရင္ ၿပီးေရာ လုပ္လုိက္ၾကတာဗ်ာ။ အေခါက္ေပါင္းမ်ားလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ တစစ အႏိုင္ျပလာ၊ အားသာလာေတာ့ စက္႐ံုေတြ ကို မသမာသူေတြက ေဖာက္ပါတယ္ဆိုၿပီး ပစ္မိန္႔လည္း ေပးလုိက္ေရာ သယ္ေနက် စိတ္ေအးလက္ေအး လာသယ္တ့ဲ သူေတြ ေသနတ္မွန္ၿပီး ေသလုိက္ၾကတာေသာက္ေသာက္လဲေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္ ေဒါ့ဂ်စ္ကားတစီးတိုက္ အေလာင္းေတြ သေဖာ့ေတာ သုႆန္မွာ လုိက္ျမႇဳပ္ေပးခဲ႔ရေသးဗ်ာ။ ေအးေပါ႔ဗ်ာ၊ အာဏာလည္းေသခ်ာသိမ္းႏုိင္ေရာ၊ အဲဒီစက္႐ံုေပါင္းစံု အပ်က္အစီးေတြကို တီဗီ႐ ြ ုိက္ၿပီး ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ကေန “ဆံုး႐ႈံးရသမွ် ျပည္သူ႔ဘ႑ာ” ဆိုၿပီး လႊင့္လုိက္တ့ရ ဲ က္ေပါင္း မနည္းပါဘူးဗ်ာ။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ ဆံုး႐ႈံးရ သမွ် ျပည္သူ႔ဘ႑ာဟာ စစ္တပ္လုပ္လုိ႔ အကြက္ဆင္လို႔ ဆံုး႐ႈံးကုန္တာဗ်။ ေအးဗ်၊ ဒီအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ ရွာထားတဲ့ တရားေတာင္ ေမ့ခ်င္ခ်င္ပဲဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ္တ့ဲ စစ္တပ္လုိ႔သာ ၾသခ်မိေတာ့တာပဲဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

40

tcef; (43) - "m;udk"m;csif;? vSHudkvSHcsif;

ေအာ္ ... စက္႐ံုေဖာက္ဇာတ္လမ္းဘက္ေရာက္သြားလုိက္တာ က်ေနာ္ ေျပာလက္စက အိမ္ေတာင္ ျပန္မေရာက္ေသး ဘူး။ ဒီလုိန႔ဲ က်ေနာ္ ဘူတာ႐ံု လမ္းထိပ္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေတာ္ပဲဗ်ာ၊ အဲဒီ လမ္းထိပ္က ဘန္ဒါပင္ဆုိင္ လုိ႔ ေခၚတဲ့ ကိုသန္းညြန္႔ အရက္ဆုိင္ထဲ ဝင္ၿပီး ဘီအီးတလံုးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ မူးေအာင္ ေသာက္ပစ္လုိက္တယ္။ ေဘးက ေမာင္ေတြလည္း ကၽြက္စီကၽြက္စီန႔ဲ တိုးတိုးတိုးတုိးနဲ႔ ေျပာခ်င္ရာေျပာေနတာကို က်ေနာ္ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူး ဗ်ာ။ အဲဒါ က်ေနာ္ မွားျပန္ေရာ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕ ေျပာေနတာဟာ တကယ့္ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းတခု ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ အေၾကာင္းဗ်။ က်ေနာ္က ၿမိဳ႕ထဲမွာ ပြဲၾကမ္းေနတာေလာက္ပဲ သိတာေလ။ လွဳိင္မွာ ဘာမွမျဖစ္ဘူးထင္တာေပါ႔။ လူကလည္း ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားျဖစ္ေနေတာ့ မူးေလေကာင္းေလဆိုၿပီး စြပ္ေသာက္လုိက္တာ ညေန ေလးနာရီေလာက္က်ေတာ့ အသိဆိုက္ကားတစီးနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ဘူတာ႐ံုလမ္းအတုိင္း ျပန္လာေရာဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က မူးခ်က္ကေတာ့ဗ်ာ ... ေခါင္းငိုက္စုိက္က်ေနတာမ်ား နဖူးနဲ႕ဆုိက္ကားေျခနင္းခံု ထိေနတယ္မွတ္တာပဲ။ ဒုတ္ ဒုတ္န႔ဲ ဆိုက္ကားကသံလမ္းကို ေက်ာ္တ့အ ဲ သံၾကားေတာ့ ကမာရြတ္ဘူတာ ေက်ာ္လာၿပီဆိုတာ သိတာေပါ႔။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ အသံနက္ႀကီးတခုက က်ေနာ္႔နားထဲေဆာင့္ဝင္လာတယ္။ ဆရာ .. က်ေနာ္သြားေတာ့မယ္ ဆရာ တဲ့။

ဘယ္ကေကာင္က ဇာတ္လာ႐ႈပ္ျပန္ၿပီလဲဆုိၿပီး မူးေနတဲ့ၾကားက ေခါင္းကို အားယူၿပီး

ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့

က်ေနာ္႔

တပည့္ေက်ာ္

အုန္းျမင့္

ပါလားဗ်ာ။ မီးသတ္ဝတ္စံုနက္ျပာကုိ အေပၚေအာက္ ဝမ္းဆက္ဝတ္လုိ႔။ ဂ်ီးသရီးလိုလို

ေသနတ္ကို

ကိုင္ထားတာနားရြက္နားကပ္ၿပီး၊

မိုးေပၚေထာင္လုိ႔။ ရမ္ဘုိ စတားလံုး စတိုင္ဗ်။ ေအးေပါ႔ဗ်ာ၊ စံရိပ္ၿငိမ္ ဘဏ္တုိက္ပြဲမွာ တကယ့္ကုိ လက္သံေျပာင္ခ႔တ ဲ ့ဲ က်ေနာ့္တပည့္ေက်ာ္ အုန္းျမင့္ေပါ့။

သူ႔ေဘးမွာလည္း

လူအုပ္ႀကီးနဲ႔။

ေနာက္ေသခ်ာေအာင္

ထပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႔ေနာက္မွာလည္း ေသနတ္ကိုယ္စီန႔ဲ လူေတြဗ်။ က်ေနာ့္စိတ္ထင္ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိမယ္။ အုန္းျမင့္က က်ေနာ္ စီးလာတဲ့ဆုိက္ကားကုိ ဟန္ဒယ္ကိုင္ၿပီး ရပ္ခုိင္းတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာ့တပည့္ သြားေဆာ္ေတာ့မယ္ ဆရာတဲ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

41

လူအုပ္ႀကီးလည္း ခဏရပ္သြားတယ္ဗ်။ က်ေနာ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္န႔မ ဲ ို႔ အိပ္မက္မက္ေနတာလား၊ အမူးလြန္ ေနသလား ေဝခြမ ဲ ရခင္မွာဘဲ အုန္းျမင့္က ဆရာ စိ္တ္မပူန႔တ ဲ ့။ဲ လူအုပ္ႀကီးနဲ႔ဆက္ပါသြားပါေလေရာဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႕ဆိုက္ကားဆရာက

က်ေနာ့္ကုိ

အိမ္ေရာက္ေအာင္ဆက္နင္းပို႕ေနတုန္း၊

တျဖည္းျဖည္း

အိမ္န႔န ဲ ီးလာေလ၊

က်ေနာ္ဟာ အသိစိတ္ျပန္ဝင္လာေလ ျဖစ္လာတယ္ဗ်။ က်ေနာ့္ တပည့္ေက်ာ္ အုန္းျမင့္အေၾကာင္း က်ေနာ္ အသိဆံုး။ ဒီေကာင္က လုပ္လုိက္ရင္ ေသာက္ရမ္းခ်ည္းပဲ ဆုိတ့အ ဲ ထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက။ ေအာ္ ... ဒါနဲ႕ အုန္းျမင့္ အေၾကာင္း ေျပာရအံုးမယ္။ က်ေနာ္က လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီးဌာနနဲ႔ အလုပ္အေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ဖူးတယ္ဗ်ာ။ အေရးအခင္း မျဖစ္ခင္က ေပါ႔ဗ်ာ။ အလံု လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပးစက္႐ံုဝင္းထဲမွာ လမ္းခင္းတဲ့ ကန္ထ႐ုိက္ ရဖူးတယ္ေလ။ က်ေနာ္႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံုက သူမ်ားနဲ႔နည္းနည္းကြဲတယ္။ က်ေနာ္က အလုပ္ကုိ ဇယားဆြဲတ့ဲ ေနရာမွာ လူႀကီးႀကိဳက္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူတို႔ၿပီးခ်င္တ့အ ဲ ခ်ိန္၊ ၿပီးခ်င္တ့အ ဲ လုပ္ကုိ က်ေနာ္ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္။ အဲဒီလုိ လုပ္ေပး ႏုိင္ဖုိ႔ အလုပ္သမားေကာင္းေတြ လိုတယ္။ သူတို႔ကုိ အလိုလုိက္သင့္တာလုိက္၊ လူမွဳေရးအရေထာက္ပံ႔စရာရွိေထာက္ပံ႔ တာမ်ဳိးေတြ လုပ္ေပးေလ႔ရွိေတာ့ က်ေနာ္႔ေမာင္ေတြဟာ က်ေနာ္ကသာခိုင္းရင္ မုိး မီးနဲ႔တက္႐ိႈ႕မယ့္ေကာင္ခ်ည္းပဲဗ်။

အေရးအခင္းမျဖစ္ခင္

တႏွစ္ေလာက္က

သကၤန္းကၽြန္းဓာတ္အားေပးစက္႐ံုကုိ အဂၤလန္ က

ဝန္ႀကီး

တေယာက္လာမယ္

အေရးေပၚလုပ္ငန္းတခ်ိဳ႕

က်ေနာ္

ဆိုေတာ့ လုပ္ျပခဲ႔

ဖူးတယ္။ သိပ္ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ ဘူးဗ်ာ။ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ေနရာကုိ လူျမင္သူျမင္ ေကာင္းေအာင္ လုိတာမွန္သမွ် ေလွ်ာက္ မြမ္းမံ ရတာမ်ဳိးပါ။

ဒါေပမဲ့

ေပးႏုိင္တ့ဲ

အခ်ိန္က

သိပ္နည္း ေနလို႕ သူတို႔ဌာနက အရာရွိေတြ ဘယ္လုိမွ မလုပ္ႏုိင္တ့အ ဲ လုပ္ကုိ ဧည့္သည္ ဝန္ႀကီး လာမယ့္ ရက္အမီ က်ေနာ္ လုပ္ေပးခဲ့ တယ္။

က်သင့္တာထက္

ပိုေတာင္းလုိက္တယ္။

သံုးဆေလာက္

တပည့္ေက်ာ္ေတြကို

လုပ္အားခ ႏွစ္ဆနဲ႔ ပုတ္ျပတ္ေပးလုိက္ေတာ့ ဘယ္မၿပီးဘဲေနမလဲဗ်ာ။ သိပ္လည္း အထင္ႀကီးစရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ အဲဒီတန ု ္းက အုန္းျမင့္ဟာ ေျမာက္ကိုးလမ္း လို႔ က်ေနာ္တို႔ေခၚေခၚေနတဲ့ လွဳိင္ျမစ္လမ္း ေျမာက္ပိုင္း ကိုးလမ္းကေန က်ေနာ္႔အလုပ္ကိုဝင္လုပ္ရာက သိတာ။ သူကလည္း ရာဇဝင္န႔ဗ ဲ ်ာ။ တပ္ထဲမွာ တပ္ၾကပ္ႀကီး အဆင့္ကေန တပ္ခြဲမွဴးကို ေသနတ္န႔ပ ဲ စ္မွဳနဲ႔ စစ္ေထာင္မွာ ေထာင္ငါးႏွစ္က်ၿပီး လြတ္လာတာ။ တပ္ခြဲမွဴးရဲ႕ေအာက္ပုိင္းကုိ ဂ်ီသရီးနဲ႔ ေလးငါးခ်က္ ဆြဲ ရမ္းလုိက္တာ ေပါင္ေရာ၊ ေျခသလံုးေတြပါ ေက်ကုန္တယ္ ဆုိပဲ။ ေအးဗ်၊ လူမိုက္ေတြန႔ေ ဲ တာ့ ဘယ္ဘဝက ေရစက္ မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ပထမ သူက ေန႔စား။ ေနာက္ေတာ့ သူက ဇ,ကေလးကလည္းရွိေတာ့ သူ႔ကို ပုတ္ျပတ္ေပးဖုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ အေရးဆုိရာက သူန႔ဲ က်ေနာ္ တြဲမိသြားတာ။ ဆရာတပည့္အရင္း ျဖစ္သြားေရာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ ထူးဆန္းတာက ဒီေကာင္ အရက္ မေသာက္တတ္ဘူးဗ်။ သူက ဖြန္လိုင္း၊ မိန္းမဆုိ အေသေရာ အရွင္ေရာ မထားဘူး ဆိုတ့အ ဲ ထဲက။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေသာက္တာကုိေတာ့ လုိက္လုိက္ၿပီး ထိန္းရွာတယ္။ ဒီေကာင္က က်ေနာ္႔ တလက္ကိုင္ဗ်။ ဘယ္သူန႔မ ဲ ွလည္း သိပ္ တည့္လွတယ္ မရွိဘူးဗ် ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

42

အုန္းျမင္႔ က်ေနာ္႔ဆီ ေရာက္ေနတာ တႏွစ္ေလာက္ ရွိေနၿပီ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ လူေကာင္က ခပ္ထြားထြား၊ အရပ္က ငါးေပ ကုိးေလာက္န႔ဲ ဆိုေတာ့ သူ႔ပံုက လူရွိန္တယ္ ေျပာရ မယ္။

ဆိုက္ကားဆရာက ... ဆရာ၊ အိမ္ေရာက္ေနၿပီ ဆရာ ... ဆုိမွ က်ေနာ္လည္းသတိျပန္ကပ္သြားတယ္ဗ်။ ဒါနဲ႔ ပံုမပ်က္ကေလး ဆင္းလုိက္တယ္။ က်ေနာ္႔အက်င့္က အျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္ မူးလာလာ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ရင္ ထိန္းႏုိင္ သြားတယ္။ အံ့ၾသစရာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။

ေယာကၡထီးႀကီး

အထင္ေသးမွာ

စုိးလို႔

ထိန္းက်င္႔ ရသြားတာပါ။ အိမ္ထဲေတာင္

မဝင္ရေသးပါဘူးဗ်ာ။

က်ေနာ္

ဇနီးက

မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္န႔၊ဲ ကိုသက္ခိုင္၊ ရွင့္တပည့္ အုန္းျမင့္ တို႔ ေသနတ္ေတြန႔ထ ဲ ြက္သြားၿပီ။ ကုိလွေရႊလည္း ပါသြားတယ္ တဲ့။ ရွင္႔ေကာင္က ဂမူးရွဴးထုိးေကာင္၊ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္မလဲ မသိဘူး တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က ေနပါဦးဟ၊ ညည္းဥစၥာက အရင္းမရွိ အဖ်ားမရွိန႔။ဲ ငါလည္း အုန္းျမင့္ကို လမ္းမွာေတြ႔လုိက္တယ္။ သူတို႔လက္ထဲက ေသနတ္ေတြက တကယ္႔ ေသနတ္ေတြလား။ ဒီေကာင္ ငါ့ကုိ လွမ္းေအာ္သာြ းေသးတယ္လုိ႔လည္း ဆုိေရာ ... ဇနီးလုပ္သူက ဇာတ္စံု ခင္းပါေတာ့တယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုတ့ဲ ဗ်ာ။ ေသနတ္ေတြက စီးကရက္စက္႐ံု ဂုိေဒါင္ေတြမွာ အေစာင့္က်တဲ့ လံုထိန္းတပ္ခြဲရဲ႕လက္နက္ေတြ တဲ့။

ရန္ကုန္

အင္းစိန္လမ္းမႀကီးကေန

ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံု

လမ္း

(လွဳိင္ျမစ္လမ္း) အတုိင္းဝင္လာရင္ လွဳိင္အထက (၁) အလြန္မွာ မယ္စီကုန္းလမ္းဆုိတာ ရွိတယ္။ အထက (၁) နဲ႔ ကပ္လ်က္ပဲ။ အဲဒီ လမ္းထဲခ်ဳိးရင္ ဘယ္ဘက္မွာ ျမေလး႐ံုလမ္း၊ စိတၱသုခလမ္း၊ ေနာက္ လွဳိင္ၿမိဳ႕စီးကရက္စက္႐ံု အမွတ္(၂) ကို ေရာက္ေရာပဲ။ ေနဦး၊

အဲဒါက

စီးကရက္ထုတ္လုပ္တ့ဲ

ထုတ္တ့စ ဲ ီးကရက္ေတြလား၊

ဒူးယား၊

စက္႐ံုသက္သက္ ခေပါင္း

ဗ်။

အစီခံေရာ၊

အစီခံမပါတာေရာ အကုန္ထုတ္သဗ်ာ။ ၾကည့္ရတာ ျမန္မာ စီးကရက္ ေတြက

ႏုိင္ငံျခား

ေစ်းကြက္ေတြ

မွာ

ေပါက္ပံုရ

တယ္။

သိတ့အ ဲ တိုင္းေပါ့ဗ်ာ။ တလဲြဆံပင္ေကာင္းေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးေလ။ ျမန္မာဘီယာ၊ ျမန္မာစီးကရက္ ဆို ႏုိင္ငံ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ႀကိဳက္ၾကတယ္ဆုိေလရဲ႕။

စီးကရက္ စက္႐ံုက လစာအျပင္ ေဘာနပ္စ္တို႔၊ စီးကရက္ခြဲတမ္းကိုတာတုိ႔၊ အုိဗာတိုင္တုိ႔ပါ ရေတာ့ စီးကရက္ စက္႐ံု လုပ္သားေတြ အထုိက္အေလ်ာက္ ေခ်ာင္လည္ၾကတယ္။ စီးကရက္စက္႐ံုမွာ အလုပ္ရဖုိ႔ ေတာ္႐ုံတန္႐ံု အကပ္န႔လ ဲ ည္း မရႏုိင္ဘူး။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

43

အဲဒီ စီးကရက္စက္႐ံု ေရွ႕တည့္တည့္ ညာဘက္ကိုခ်ဳိးသြားတဲ့လမ္းက သုခလမ္းပဲ။ သုခလမ္းထဲကုိ စီးကရက္စက္႐ုံေရွ႕ ကေန ဓာတ္တုိင္ ေလးငါးေျခာက္တုိင္ေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္ရင္ ၅၃-လမ္း၊ ၅၄-လမ္း၊ ၅၅-လမ္း ဆိုၿပီး ဘယ္က ဘယ္လုိ ေပၚလာမွန္းမသိတ့ဲ နံပါတ္စဥ္တပ္ထားတဲ့ လမ္းက်ဥ္းေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီလမ္းေတြထဲမွာ စီးကရက္ စက္႐ံုက ထြက္သမွ် ကုန္ေခ်ာေတြ၊ စီးကရက္လုပ္တ့က ဲ ုန္ၾကမ္းေတြကို ဧရာမဂုိေဒါင္ႀကီးေတြန႔ဲ ေလွာင္ထားတာဗ်။

ေလွာင္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြက တန္ဘုိးသိပ္ႀကီးတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ အေရးအခင္း ျဖစ္လာေတာ့ လံုထိန္းတပ္ခြဲတခြဲကို ေစာင့္ဖုိ႔ထိန္းဖုိ႔ တာဝန္ခ်ထားတယ္ဗ်။ ဂုိေဒါင္ေတြေဘးမွာ လူေနအိမ္ေတြဗ်။ တကယ့္အိမ္ႀကီး အိမ္ေကာင္းေတြ။ လူဂုဏ္တန္အိမ္ေတြ။ ေအာ္ ... ေျပာရင္းေတာင္ သတိရလာၿပီ။ အဲဒီ သုခလမ္းထိပ္နားမွာ ဦးေနဝင္း ရဲ႕ တတိယလား၊ စတုတၳလား မသိတ့ဲ ဇနီး၊သမိုင္းကထိက ေဒၚနီနီျမင့္ တို႔အိမ္ ရွိသဗ်ာ။ ကဲပါေလ၊ တုိတိုေျပာၾကပါစို႔ဗ်ာ။

အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ မနက္ ကိုးနာရီေလာက္ တဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီ စီးကရက္ စက္႐ုံ ဂုိေဒါင္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ လုံျခံဳေရးယူေနတဲ့ လံုထိန္းတပ္ခြဲကို ဧရာမ လူအုပ္ႀကီးက ဝိုင္းမိသာြ း သတဲ့။ လက္နက္မ့ဲ လူအုပ္ႀကီးက လက္နက္အျပည့္ နဲ႔လံုထိန္းေတြကို ဝိုင္းမိေနသတဲ့ဗ်။ ဝိုင္းမိေနတုန္းမွာပဲ ႏွစ္ဖက္ ညႇိလုိက္ ၾကတာ လူထုက ... လံုထိ္န္းေတြ လက္နက္အားလံုး လူထုကိုအပ္ခ႔ရ ဲ င္ .. ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ထြက္သြားခြင္႔ေပးမယ္လို႔ လည္း ညႇိုလုိက္ေရာ လံုထိန္းအရာရွိက သေဘာတူတယ္တ့။ဲ ေနာက္ေတာ့ လုံထိန္းေတြက လက္နက္ေတြကို လူအုပ္ ႀကီးနဲ႔ အတူရွိေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ လက္ထဲကုိ အပ္လုိက္ပါေရာတဲ့ ဗ်ာ။ ေသနတ္ အားလံုေပါင္း ရွစ္လက္တ့။ဲ က်ေနာ္ ျမင္လုိက္တာကေတာ့ အုန္းျမင့္ကိုင္သြားတဲ့ ဂ်ီသရီးလိုလို ရယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုလွေရႊ လက္ထဲကေန က်ေနာ္႔ လက္ထဲကိုေရာက္လာတဲ့ ေနဝင္းစတင္း တလက္ရယ္ဗ်။ က်ေနာ္႔ လက္ထဲကို အဲဒီ ေသနတ္ဘယ္လို ေရာက္လာသလဲ၊ ဟုတ္လား။ အဲဒါကို ခဏထားလုိက္ပါအံုးဗ်ာ။ တုိက္ပြဲေလး ဆက္လိုက္ၾကရေအာင္။

အဲဒီ လူအုပ္ႀကီးဟာ လံုထိန္းကို ဝိုင္းတာက အေၾကာင္းရွိတယ္ဗ်။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္မွာေရာ၊ တႏိုင္ငံလုံး ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ စစ္တပ္က ရက္စက္ခ်င္တိုင္း ရက္စက္၊ ထင္တုိင္းၾကဲေနတာကို တယ္လီဖုန္းသတင္းေတြေရာ၊ တဆင့္ စကား တဆင့္နားၾကားနဲ႔ေရာ သိကုန္ၾကၿပီး ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ အေကာင္းဆံုးတုန္႔ျပန္ၾကမယ္ဆိုတာ လံုးပမ္းၾကံဆၾကရာ က ေတာက္လာတဲ့မီးပြားဗ်။ အလကားေနရင္း လက္ေဆာ့ၿပီး တက္ပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လုိမွ သည္းမခံႏုိင္ လြန္းလုိ႔ ေပါက္ကြဲၾကတာ။ ေအာ္ ... အဲဒီလက္နက္ေတြကို ခြဲေဝပံုက ေတာ္ေတာ္စိတ္ဝင္စားဖုိ႔အေကာင္းသားဗ်။ လက္နက္ေတြ ရွိတယ္ဆိုေရာ၊ ေနာက္ လက္နက္ေတြကိုလည္းျမင္လိုက္ၾကေရာ လူထုထဲက စစ္တပ္ကုိ တက္ရင္ဆိုင္မယ့္၊ တက္ပစ္ရဲတ့ဲ လူေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနသတဲ့ဗ်ာ။ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး စစ္တပ္ကုိ ရင္ဆုိင္တိုက္ရဲတ့သ ဲ ူေတြ တန္းစီၾကပါဆိုေတာ့ တန္္းစီလုိက္ၾကတာ ေထာင္ခ်ီတ့ဲ အတန္း ႀကီး ျဖစ္သြားတယ္တ့။ဲ ေသနတ္ေတြကိုလား၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြက သိမ္းထားၿပီး တက္ပစ္မယ့္ လူစြမ္းေကာင္းေတြကို လူအုပ္ထဲက ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕နဲ႔ တိုင္ပင္ေနတာေလ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

44

ေနဦး ... စီးကရက္စက္႐ံု ဂိုေဒါင္ေတြရဲ႕ေနာက္တည့္တည့္မွာ လွဳိင္ျမဳိ႕နယ္ ပရဟိတက်ားေက်ာင္း ရွိတယ္ဗ်။ မိဘမဲ့ ကေလးေတြ အတြက္ ဒုိက္ဦးဇာတိ စကၤာပူ က်ားဘမ္းပ႐ုပ္ဆီသူေဌး ေအာ္ဘြန္ေပါနဲ႔ေအာ္ဘြန္ပါတို႔ ညီအကို တည္ေထာင္ ထားတာတဲ့ ။ ေနဦးဗ်ာ၊ အေရးထဲမွာ ၾကားျဖတ္ၿပီး ၾကြားလိုက္အံုးမယ္။ စာေရးဆရာ ဇင္သန္႔ရဲ႕ ဒိုက္ဦးမွသည္ စကာၤပူသို႔ ဆုိတ့ဲ စာအုပ္က က်ေနာ္ ထုတ္တာဗ်။ ဇင္သန္႔က က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအရင္း၊ သူ႔သားက က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာဘဝတုန္းက တပည့္။ က်ေနာ္ တျပားမွ ေငြျပန္မယူဘဲ က်ေနာ္ ေငြစုိက္ၿပီး ထုတ္ေပးခဲ႔တာဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ က်ားေက်ာင္း အေၾကာင္း ပိုသိေနတာေလ။ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ဂုိေဒါင္ေတြေနာက္ဘက္ဟာ က်ားေက်ာင္းရဲ႕ေနာက္ဘက္ပဲ။ က်ားေက်ာင္းေရွ႕ေပါက္က ဘူတာ႐ံု လမ္းဘက္မွာ။ ေက်ာင္းဝ အုတ္တိုင္ထိပ္က ဆုိင္းဘုတ္မွာ ေအာ္ဘြန္ ညီအကိုနာမည္ထိုးထားတာ ပ႐ုပ္ဆီပုလင္းမွာပါတဲ့ က်ား႐ုပ္ ႏွစ္႐ုပ္ေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္။ ႐ုပ္ထု မဟုတ္ဘူး၊ သံပန္းနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ပါဗ်ာ။

ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ “မဲ့ေနသူ ျပံဳးေအာင္လုပ္ပါ” “သူတပါး၏ ဒုကၡကို သုချဖင္႔ အစားထုိးပါ” ဆိုတ့ဲ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ကုိသေဘာက်တဲ့ စာတန္းဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ ေထာင္ထားတယ္။ တခ်ိဳ႕စာတန္းေအာက္မွာ ...“မဟတၱမ ဂႏၶီ” လုိ႔လည္း ေရးထားေသးတယ္။ ဘူတာ႐ံုလမ္းဘက္က ျမင္ရတဲ့ ေက်ာင္းစုိက္ခင္းေတြၾကားမွာ၊ ေက်ာင္းတြင္း တခ်ိဳ႕ လမ္းေဘးေတြမွာ ေထာင္ထားတာဗ်ာ။ ရွိတ့ဲ ေသနတ္က ရွစ္လက္၊ တက္ပစ္ခ်င္တ့သ ဲ ူက ေထာင္ခ်ီရွိေနေတာ့ ဒီနည္းနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူး ဆိုၿပီး အရပ္က အယံုအၾကည္ရွိတ့၊ဲ တကယ့္ကို စြမ္းစြမ္းတမံ တက္ပစ္ရဲတ့ဲ စစ္ေရးအေတြ႔အၾကံဳရွိတ့ဲ စစ္မွဳထမ္းေဟာင္းေတြပဲ တန္းစီ ၾက ဆုိၿပီး လုပ္ရျပန္ေရာတဲ့။ ဒါနဲ႔ တန္းစီေနတဲ့ေထာင္ခ်ီရွိတ့လ ဲ ူစြမ္းေကာင္းေတြထဲက စစ္သားမဟုတ္တ့ဲ ေမာင္ေတြ ေဘးထြက္လုိက္ၾကတယ္။ ဒါေတာင္ ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ က်န္ေနေသးသတဲ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ စစ္မွဳထမ္းေဟာင္းထဲကေန ဘယ္သူတက္ပစ္ဆုိတာေတာ့ စစ္သားေဟာင္း အခ်င္းခ်င္းပဲ ေရြးၾကေပေတာ့ ဆုိၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြက စစ္သားေဟာင္းခ်င္းညႇုိၾကဘုိ႔လႊဲလုိက္ေရာတဲ့ဗ်။ ေအာ္ ... တခု က်န္ခ႔အ ဲ ံုးမယ္၊ ေနဦး ... တက္ပစ္ဖုိ႔ ဝင္တန္းစီတ့အ ဲ ထဲမွာ အရာရွိတေယာက္မွ မပါဘူးဗ်။ အျမင့္ဆံုးက တပ္ၾကပ္ႀကီးပဲတ့။ဲ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

45

tcef; (44) - EGm;odk;rSef&ifawmh? *sdK(csdK)csufb,fuif;yghrvJ

အဲဒီ လူစြမ္းေကာင္းေတြထဲက စစ္သက္အရင္႔ဆံုး၊ တပ္ၾကပ္ႀကီး လွေရႊဟာ က်ေနာ္န႔ဲ တလမ္းတည္းေနတဲ့ ကိုလွေရႊပ။ဲ က်ေနာ္န႔လ ဲ ား၊ ရင္းႏွီးပါေသာ္ေကာဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔ေ ဲ တာင္ ဖုိက္တင္ပေလးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး ရွိေသးဗ်ာ။ အဲဒီ ဇာတ္လမ္းေၾကာင့္ပဲ

က်ေနာ္န႔ဲ

ကိုလွေရႊၾကားမွာ

နားလည္မွဳလြဲၿပီး

ကိုလွေရႊ

ေထာင္ဆယ္ႏွစ္က်သြားရတယ္။

စိတ္မေကာင္း စရာပါဗ်ာ။ ကိုလွေရႊက မူဆလင္ဗ်။ တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္န႔ေ ဲ ဆးပင္စင္ယူလာတာ။ တပ္ထဲမွာတုန္းက ကြန္မန္ဒုိတ့ဗ ဲ ်။ သူ႔မ်က္ႏွာ သူ႔ကိုယ္ဟန္အေနအထားဟာ တကယ့္ကို ကြန္မန္ဒုိပံုေပါက္တယ္ဗ်။ ၾကံခုိင္မွဳအျပည့္ရွိတယ္။ စစ္သားပံု ေပါက္တယ္။ ကိုလွေရႊ႕မိန္းမက ရွမ္းေသြးပါတယ္ဗ်ာ။ ေတာင္ႀကီးဘက္က။ စစ္ဆင္ေရးသြားရင္း အိမ္ေထာင္က်ခဲ႔တာလုိ႔ ကိုလွေရႊ ေျပာဖူးတယ္။။ တပ္က ပင္စင္ယူၿပီး စီးကရက္စက္႐ံုမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး အလုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ သူတုိ႔မိသားစု အထုိက္ အေလ်ာက္ ေခ်ာင္လည္ၾကပံု ေပၚပါတယ္။ သူဆိုးတာက အရက္မူးရင္ မိန္းမကုိ “ကြန္မန္ဒုိ လွေရႊက”ြ ဆိုတ့ဲ ေၾကြးေၾကာ္သံန႔ဲ ႐ုိက္တတ္တ့အ ဲ က်င္႔ပဲ။ လမ္းထဲက ေတာ္႐ံုတန္႐ံု လူမုိက္ေတာင္ သူ႔ကို လန္႔တယ္။

သူန႔က ဲ ်ေနာ္႔ ျပႆနာက သိပ္ႀကီးက်ယ္လွတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေသြးၾကြတာလည္း ပါတယ္။ သူ မူးၿပီး ပါးစပ္ ေဆာ့တာလည္း ပါတယ္။ အေရးအခင္းမျဖစ္ခင္ တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က က်ေနာ္ ညခုနစ္နာရီေလာက္ လမ္းထိပ္ထြက္လာတယ္။ ဘာအေၾကာင္း နဲ႔မွ

မဟုတ္ဘူး။

အိမ္ထဲမွာ

စာဖတ္ေနတာၾကာလုိ႔

ခါးဆန္႔ခ်င္တာနဲ႔ထြက္လာတာ။

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့

ကိုလွေရႊ

မူးျပန္လာတာနဲ႔ တုိးေနေရာဗ်ာ။ သူက ဆုိက္ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း က်ေနာ္႔ကိုျမင္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ္႔ဆီ ဦးတည္ၿပီး တန္းေလွ်ာက္ လာတယ္။ သူက ခပ္ေထြေထြေလနဲ႕ စကားစတယ္။ ဆရာ၊ ထမင္းစားၿပီး ၿပီလားတဲ့။ ဟာ ... က်ေနာ္လည္း ကိုလွေရြႊ ႏွဳတ္ဆက္ေနတာ လူႀကီးလူေကာင္း ပံုစံပဲ ဆိုၿပီး ... ဟုတ္က့ဲ ... စားၿပီးပါၿပီ လုိ႔လည္း ေျဖလုိက္ေရာ သူက ... ဒါဆုိ ဆရာတို႔အိမ္ေရွ႕က ခင္ေဌးရီကို က်ေနာ္ ဟုိဟာ လုပ္ခ်င္တယ္ တဲ့။ ဘာမွလည္း မဆိုင္ ပါလား ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

46

သူေျပာတဲ့ခင္ေဌးရီက က်ေနာ္တို႔အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ကဗ်။ ကိုယ္ခႏၶာ အခ်ဳိးအစား ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ႐ုပ္ကေတာ့ ရြက္ၾကမ္းေရက်ဳိပဲ။ ကိုလွေရႊြက ဘယ္တုန္းက ခင္ေဌးရီကို စိတ္ဆာေနတယ္ မသိဘူး။ ေနာက္ က်ေနာ္န႔ဲ ခင္ေဌးရီ ဘာလုိလို ထင္ေနပံုရတယ္။ မူးေနေတာ့ သူ႔စိတ္မွာ တိတ္တခိုး မ်ဳိသိပ္ထားရတာ ပြင့္အံလာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူထင္တာ အေရးမႀကီးဘူးေလဗ်ာ။ လူကို ဆရာေခၚၿပီး အိမ္ေရွ႕က မိန္းမကုိ ဟုိဟာ လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္ဘဝ ေရာက္သြားၿပီလဲ။ က်ေနာ္ အသာေလး ေဒါသကို ခ်ဳပ္တီးလုိ္က္တယ္။ အဲဒီေန႔ညက က်ေနာ္တညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေန႔ ကိုလွေရႊ အလုပ္သြားမယ့္အခ်ိန္ လမ္းထိပမ ္ ွာ ခုနစ္နာရီေလာက္ကတည္းက ထြက္ေစာင့္ေန လုိက္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔က ႐ံုးပိတ္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က မနက္ ကိုးနာရီေလာက္မွ လမ္းထိပ္ ထြက္လာေရာ။

ကြန္မန္ဒုိသတိေတာ့ မေပ်ာက္ေသးဘူးဗ်ာ။ သူ႔ အႏၱ���ာယ္အနံ႔ကုိ သူသတိထားမိပံုရတယ္။ က်ေနာ္႔ မလွမ္းမကမ္းက ဟန္မပ်က္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၿပီး (၁၂) လမ္းထိပ္က ေရႊြလိပ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲဝင္သြားတယ္။ ေနာက္ ေကာင္စီ လူႀကီးဦးေအာင္ႏိုင္တုိ႔အဖြဲ႔ထုိင္တ့ဝ ဲ ုိင္းမွာသြားထုိင္တယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ႔ေနာက္က ကပ္လုိက္သြားၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္း က ခံုမွာ ထုိင္လိုက္တယ္။ သူက ေနာက္ေက်ာ မလံုဘူး။ ေနာက္ကုိ လွည့္လွည့္ ၾကည့္ေနတယ္။ ေကာင္စီလူႀကီးေတြ ဝိုင္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္႐ုတ္တရက္ မရမ္းေလာက္ဘူးလုိ႔လည္း သူတြက္ပံုရတယ္။ က်ေနာ္လည္း တညလံုးမအိပ္ႏုိင္ဘဲ စိတ္ေပါက္ေနတာနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ မုန္႔ဘီဒုိေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ လွီးတဲ့ တေပခြဲေလာက္အရွည္ ဓားကို ဆတ္ကနဲေကာက္ၿပီး ကိုလွေရႊထုိင္တ့ဝ ဲ ိုင္းကို ကူးသြားလုိက္ၿပီး သူ႔ေရွ႕ကို ဓား ပစ္ခ် ေပးလုိက္တယ္ဗ်ာ။ ေရာ့ ... ခင္ဗ်ားက ကြန္မန္ဒုိ ဆုိေတာ့သတၱိေကာင္းတယ္။ ညက ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကုိ ေစာ္ကားသြားတာ က်ဳပ္ မေက်နပ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကုိ ထိုးရင္ထုိး၊ မထိုးရင္ က်ဳပ္ထိုးမယ္ လုပ္လုိက္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ သူက ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေၾကာင္ေနလုိ႔ က်ေနာ္က ဓားျပန္ယူၿပီး ထိုးမယ္လုပ္ေတာ့ လူေတြ ဝိုင္းဆြဲၾကေပါ့ဗ်ာ။ ငယ္စိတ္ေတြပါဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ရန္ကိုရန္ခ်င္း တုန္႔ႏွင္းခ်င္တ့၊ဲ ရမ္းကားခ်င္တ့၊ဲ မိုက္ေသြးျပခ်င္တ့ဲ စိတ္သက္သက္ပါ။ တကယ္တမ္း အခုေန ျပန္စဥ္းစားရင္ က်ေနာ္ဟာ သူ႔ေလာက္တိုင္းျပည္အတြက္ မစြန္႔စားႏိုိင္ခ႔ပ ဲ ါဘူး။ သူ တကယ့္ကုိ စစ္သားေဟာင္းဘဝနဲ႔ေတာင္ လူထုအတြက္ စြန္႔စားခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုရပါလိမ္႔မယ္။

သူ ဒီလုိ စြန္႔စားလုိက္တ့ဲ အေၾကာင္းရင္းက သားေဇာနဲ႔ရွက္စိတ္လဲပါတယ္ဗ်။ ကိုလွေရႊမွာ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္။ သားက အႀကီးေကာင္။ အဲဒီတုန္းက ကိုးတန္းေက်ာင္းသားထင္တယ္။ ကေလးက ဆႏၵျပတဲ့ထဲေလွ်ာက္ပါေနတယ္။ အေဖကို သိပ္ေၾကာက္ရတဲ့သားဟာ ကိုလွေရႊြ ဘယ္ေလာက္ႀကိမ္းႀကိမ္း၊ ဘယ္ေလာက္႐ုိက္႐ုိက္ သူ႔သားက လစ္တာနဲ႔ လူအုပ္ထဲမွာ ဆႏၵေလွ်ာက္ျပေတာ့တာပဲ။ ကေလးက ရွိလွမွ ဆယ္႔ေလး ႏွစ္၊ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေပါ့။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီဆိုေတာ့ ကိုလွေရႊက စစ္သားလူထြက္ပီပီ စစ္တပ္အေၾကာင္း ရိပ္မိတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔သား ကို လုိက္ေခၚရာက စီးကရက္စက္႐ံု ဂိုေဒါင္က လံုထိန္းတပ္ဖြ႔က ဲ ိုဝိုင္းၿပီး လက္နက္ေတြသိမ္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းထဲကို ေရာက္လာတာေပါ႔ဗ်ာ။

ကိုလွေရႊ သူ႔သားကိုလုိက္ရွာတာ ေတြ႔မ့ေ ဲ တြ႔ေတာ့ သူ႔သားဟာ စစ္တပ္ကို တက္ပစ္ဖို႔ တန္းစီေနတဲ့လူတန္းထဲမွာ သြားေတြ႔သတဲ့ဗ်ာ။ ကေလးက ငယ္ငယ္တုန္းကတပ္ထဲမွာေနဖူးေတာ့ ေသနတ္ကိုအကၽြမ္းတဝင္ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

47

သူတက္ပစ္ရင္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္ေနတာကုိး။ ကိုလွေရႊြက သူ႔သားကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာတယ္ဗ်။ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး အေဖနဲ႔ ျပန္လိုက္ခ႔ပ ဲ ါ သားရယ္ ဆိုၿပီးေခၚတယ္။ သားက ခပ္မာမာ၊ ခပ္ျပတ္ျပတ္ျငင္းတယ္။ ဒါနဲ႔ကိုလွေရႊက သူ႔သားကုိ မင္းစစ္တပ္အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္သိလို႔လဲကြ။ ေနရာတကာမွာ ပစ္ကုန္ၿပီ။ မင္းျပန္ မလုိက္ဘူးလား လုိက္မလား ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလုပ္ပါေလေရာ။ သူတုိ႔သားအဖ အေခ်အတင္ ျဖစ္ေနတာက တကယ့္ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ဆုိေတာ့ အားလံုးလည္း ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္႔ကို ကုိလွေရႊကိုယ္တုိင္ျပန္ေျပာဖူးတယ္။ မိ္န္းမရွာလုိေနတဲ့ က်ေနာ္႔သားကဗ်ာ၊ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ့္ကုိ ... အေဖက ကြန္မန္ဒုိစစ္သားသာ ေျပာေနတာ၊ အေျခာက္ေလာက္ေတာင္ သတၱိမရွိဘူး လုိ႔ခံလည္း တြန္းလုိက္ေရာ၊ က်ေနာ္ဗ်ာ ... ေသသြားတာကမွေကာင္းဦးမယ္ ဆိုၿပီး ... ကဲ ... ကဲ ... ငါ့သား မင္းတက္မပစ္န႔ေ ဲ တာ့၊ မင္း ဒီေလာက္ပစ္ခ်င္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကို အေဖကိုယ္တုိင္ တက္ပစ္ေပးမယ္ကြာ ဆုိၿပီး က်ေနာ္ သားေနရာမွာ ဝင္စီ လုိက္ၿပီး လက္ေရြးစင္တပ္ဖြဲ႔ကို ဦးစီးခဲ့တာပါပဲတ့။ဲ အားလံုးေပါင္း ရွစ္ေယာက္။

ကဗ်ာ ဆန္ဆန္ေျပာရရင္ ရွစ္ေယာက္၊ ရွစ္လက္နဲ႕ ရွစ္ေလးလံုး ေသြးကလဲ့စားလုိ႔ေတာင္

ေျပာလုိ႔ရသဗ်ာ။

ေသနတ္ေတြ

ေဝေတာ့ ညေနေလးနာရီ ဝန္းက်င္ဗ်။ အားလံုးဟာ

စစ္မွဳထမ္းေဟာင္းေတြခ်ည္းပဲ။

တပ္ၾကပ္ႀကီး၊

တပ္ၾကပ္၊ ဒု တပ္ၾကပ္၊ တပ္သား အစံုေပါ႔ဗ်ာ။ ေသနတ္ နဲ႔ က်ည္ဆံေတြလည္း ကိုယ္စီလည္း ေဝျခမ္းၿပီးေရာ ဘယ္သူက ဘယ္ေသနတ္ကို

ကိုင္မယ္၊

ဘယ္သူန႔ဲ

တြဲလ်က္ရွိမယ္၊

ဘယ္လုိ ေနရာယူမယ္၊ ဘယ္သူက အမိန္႔ေပးမယ္ ဆုိတာ ေတြကို အေသးစိတ္ညႇိၾကသတဲ့။ က်ည္ဆံအင္အား၊ ေသနတ္ေတြရဲ႕ၾကံ့ခုိင္မွဳ၊ အရာေရာက္မွဳ၊ တေယာက္ခ်င္းရဲ႕စစ္သက္၊ စစ္ေရးကၽြမ္းက်င္မွဳေတြကိုပါ ထည့္တြက္ၾကရသတဲ့ဗ်ာ။ သိေနၾကတယ္ေလ။ တံခါးပိတ္အစည္းအေဝးမွမဟုတ္တာ၊ လူအုပ္ႀကီးေရွ႕၊ ဂုိေဒါင္ေရွ႕ ေျမျပင္မွာ ဒုတ္န႔ဲ ေျမပံုျခစ္ၿပီး စစ္ဆင္ေရးကို ဇယားဆြဲေနၾကတာတဲ့။

ရဲေဘာ္ ရွစ္ေယာက္ ဟာ ရန္ကုန္ဘက္ကေန အင္းစိန္ဘက္ကုိ တလမ္းခ်င္း သိမ္းၿပီး ၊ ဆႏၵျပ အျပစ္မ့ျဲ ပည္သူေတြကို စိတ္တုိင္းက် ပစ္ခတ္ တက္လာေနတဲ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႀကီးရဲ႕ တခုေသာ စစ္ေၾကာင္းကုိ ရန္ကုန္ အင္းစိန္ လမ္းမ ၾကားျဖတ္ တေနရာကေန ရင္ဆိုင္တုိက္ခုိက္ဖုိ႔ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကသတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီလုိ ဆံုးျဖတ္ၿပီး လူအုပ္ႀကီး ဝန္းရံ ခ်ီတက္ လာတဲ့ အုန္းျမင့္တို႕အဖြ႔က ဲ ို လမ္းမွာ က်ေနာ္တိုးခဲ႔တာေပါ႔။။

က်ေနာ္ မမူးခ်င္ဟန္ေဆာင္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ တကယ့္ကုိ အမူးေျပသြားပါၿပီ။ က်ေနာ္ အုန္းျမင့္ေနာက္ကို လုိက္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ဝင္၊ ေခါင္းကို ေရေလးငါးေျခာက္ခြက္ေလာင္းခ်၊ အဝတ္အစား ေကာက္လဲ ၿပီး အုန္းျမင့္တို႔၊ ကိုလွေရႊတို႔ ခ်ီေလတဲ့ လွည္းတန္းဘက္ကုိ ဦးတည္ၿပီး ဂမူးရွဴးထုိး ထြက္ခ့ပ ဲ ါေတာ့တယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

48

ဘာလုပ္ဖို႔လဲ ဟုတ္လား။ အုန္းျမင္႔ကို စိတ္ပူလုိ႔ဗ်ဳိ႕။ ေသာက္ရမ္းေလွ်ာက္လုပ္ရင္ မျဖစ္သင့္တာေတြ ေလွ်ာက္ျဖစ္ ကုန္မွာ စိုးလုိ႔။ ေနာက္တခ်က္က က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းကိုလြတ္သြားမွာ ေၾကာက္တာလည္း ပါႏိုင္သေပါ႔ဗ်ာ။ ေအးေလ၊

အိမ္ကေန

ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ကိုေတာ့

ဆုိကၠားနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

လမ္္းထိပ္ေရာက္ေတာ့

ဆိုကၠားမေျပာနဲ႔

ေခြးတေကာင္ ေၾကာင္တၿမီးမွ မရွိေတာ့ဘူးထင္ရေအာင္ေတာင္ လူရွင္း ေနေလရဲ႕။ ေအာ္ ... ရန္ကုန္ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးေပၚကို ေျပာတာဗ်။ လမ္းခြဲ လမ္းသြယ္ေတြထဲမွာ လူေတြက ျပဴတစ္ျပဴတစ္န႔ဲ ေရွ႕ဆက္ ဘာျဖစ္ေလမလဲ စိတ္ေစာေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းေပါ႔ဗ်ာ။

က်ေနာ္ လွည္းတန္းဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္ပါ တယ္။ လမ္းမေပၚ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ အတားအဆီး အျဖစ္ခ်ထားတဲ့ စည္ပုိင္းေဟာင္းေတြ၊ သစ္သားတံုး ေတြ၊

အုန္းပင္ေတြကို

ခုတ္ျဖတ္ထားတဲ့

အုန္းတံုး

ျပတ္ေတြ၊ ကြန္ကရစ္တံုး ခပ္လတ္လတ္၊ ခပ္ႀကီးႀကီး ေတြကိုသာ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေရွ႕ေမွ်ာ္ၾကည့္လည္း ဒီျမင္ကြင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ သတိခ်ပ္လိုက္ပါတယ္။ တစံုတရာ ျဖစ္လာ ေတာ့မယ့္

အရိပ္အေငြ႔၊

အနံ႔အသက္ကို

က်ေနာ္

ေကာင္းေကာင္း ရေနပါၿပီ။

ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ဓာတ္ဆီဆိုင္ေရွ႕ ေဘးက်က်ကေန လွည္းတန္းဘက္ကို အေျပးတပိုင္းသြားေနတာေပါ႔ဗ်ာ။ ပလက္ ေဖာင္းေပၚေတာင္မတက္ရဘ ဲ ူးဗ်ာ။ က်ည္ဆံက အေဝးႀကီး ခရီးတြင္တယ္ဆုိတာေလာက္ေတာ့ သိေနတယ္ေလ။ ပိုစိတ္ခ်ရေအာင္

ဓာတ္တိုင္

တတိုင္ၿပီးတတိုင္

ကြယ္ကြယ္ၿပီး

ကူးသြားလုိက္တယ္။

ဓာတ္ဆီဆုိင္ေက်ာ္ေတာ့

သေဖာ့ေတာသခ်ဳိင္းကုန္းလမ္းထိပ္ ေရာက္ေရာဗ်ာ။ အဲဒီလမ္းလည္း ဝါးကပ္ေတြန႔ဲ ပိတ္ထားေလရဲ႕။ တကယ့္ကုိ အင္းစိန္လမ္းမေပၚမွာ လူရွင္းေနတယ္ဗ်ာ။

ေနာက္ ကေန ... ရွဴး ... ရႊတ္ ... ရႊတ္ ... ဆိုတ့အ ဲ သံၾကားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သေဖာ့ေတာ လမ္းကုိ ပိတ္ထား တဲ့ ဝါးကပ္ၾကားက မ်ဳိးျမင့္ဆိုတ့ဲ က်ေနာ့္ အသိတေယာက္ရဲ႕ေခါင္းကို လွမ���းျမင္ေနရတယ္။ သူက ကိုသက္ခုိင္ ... မသြားနဲ႔တ့။ဲ သူ႔ လက္ညိႇဳးကို ေကြးေကြးျပတယ္။ အဲဒီ လက္ညိႇဳးက လွည္းတန္းဘက္ ညႊန္ေနတယ္။ လွည္းတန္း ဘက္မွာ ပစ္တာခတ္တာေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆုိတ့ဲ အဓိပၸာယ္ေပါ့။ ေရာက္ခ်င္လုိ႔သြားပါတယ္ ဆုိေနမွ မသြားပါနဲ႔ လာတားေနသဗ်ာ။ ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနဘဲ ဆက္သြားလုိက္ေတာ့ ကမာရြတ္ နဲ႔ လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္ကုိ နယ္နမိတ္စည္းျခားထားတဲ့ ေရေျမာင္းႀကီးနားကိုေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ ဆင္ေရတြင္းမွတ္တုိင္ကိုလည္းေက်ာ္ၿပီးေရာ အာတီစီဝင္းေရွ႕ေရာက္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္က အာတီစီဝင္း ဘက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဘက္အျခမ္းမွာ က်ေနာ္ လွည္းတန္း အဝိုင္းကို လွမ္းျမင္ေနရပါ ၿပီ။ အမွန္က သိပ္သတၱိေကာင္းလြန္းလုိ႔ သတ္ကြင္းစစ္ေျမျပင္ ျဖစ္ေတာ့မယ့္ ေနရာဘက္ကို တုိး တိုးသြားေနတာ ေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ်။ အုန္းျမင့္ကုိ မွီလိုမွီျငား ဆိုတ့စ ဲ ိတ္ ေရွ႕က ဦးေဆာင္ေနတာ တပိုင္းပါပါလိမ့မ ္ ယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

49

ဟံသာဝတီဘက္ကေန စစ္ကားႏွစ္စီး မီးထုိးၿပီးလာ ေနတယ္ ဗ်။ ေအးေလ၊ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေပါ႔။ ညေနေလးနာရီခြဲ သာသာေပါ႔။ ဘာလဲ (ယ) ရက္ကုိ မွတ္ထားခ်င္လုိ႔လား၊ ၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၁၉) ရက္ေပါ႔ဗ်ာ။ (န) နာရီကုိ ေသခ်ာခ်င္ရင္ေတာ့ ... ညေနသံုးနာရီထက္ မေစာ၊ ငါးနာရီခြဲထက္ ေနာက္မက်တဲ့ အခ်ိန္သာ မွတ္ထားေပေတာ့ဗ်။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ က်ေနာ္ လက္ပတ္နာရီေတာ့ၾကည့္မထားမိဘူး။ ေသခ်ာတာက အဲဒီ တိုက္ပြဲမတိုင္ခင္အခ်ိန္န႔ဲ တုိက္ပြဲ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနေလေတာ့ ... ၾကားထဲက ဟေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ တုိက္ပြဲခ်ိန္ပ။ဲ ေသခ်ာသလား မေမးနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

50

tcef; (45) - aoG;a<u;qyfjcif; (odkY) pH&dyfNidrfbPfwkdufy JG

အစိမ္းရင့္ေရာင္ တီအီး စစ္ကားႏွစ္စီးဟာ လွည္းတန္း မီးပြဳိင့္ဆီကုိ ေမာင္းလာေနတယ္၊ ေနာက္လွည္းတန္း မီးပြဳိင့္ကို ေက်ာ္လာတယ္။ ကားေတြကို အမိုးကိုင္းပဲ ပါတယ္။ အမိုးဖ်င္ အုပ္မထားဘူးဗ်။ ကားေနာက္ပိုင္းမွာ စစ္သားေတြ အျပည့္ပါ လာတယ္။ ခပ္ေျဖးေျဖး ေမာင္းလာေနတယ္ဗ်ာ။ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္နားက လွည္းတန္းရဲစခန္းကိုေက်ာ္လာေတာ့ ကားႏွစ္စီးလံုး ႐ုတ္တရက္ ရပ္လုိက္တယ္။ လွည္းတန္း မွတ္တိုင္ေလ၊ မွတ္မိလား။ ပန္းကမၻာအေအးဆိုင္လားရွိတယ္ဗ်ာ။ ကားႏွစ္စီး လာေနတာက လမ္းတလမ္းလံုးကို ေနရာယူၿပီး ေမာင္းလာတာေနာ္။ ဘယ္ဘက္ယာဥ္ေၾကာမွာ တစီး၊ ညာဖက္ ယာဥ္ေၾကာမွာ တစီး။ အင္းစိန္ဘက္ကို ခ်ည္း ဦးတည္ၿပီး ေမာင္းလာေနတာဗ်။

က်ေနာ္လား၊ စံရိပ္ၿငိမ္ဘဏ္ေရွ႕ကို ေရာက္လာၿပီေလ။ ဆင္ဝင္အုတ္တုိင္ႀကီးေတြန႔ဲ ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦ ပံုစံ စံရိပ္ၿငိမ္ဘဏ္ေရွ႕၊ လမ္းေဘးျခံစည္း႐ုိး မွာ ကပ္လ်က္ က်ေနာ္ ရွိေနတယ္။ အဲဒီ စံရိပ္ၿငိမ္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးဘဏ္က ႏွစ္ထပ္တုိက္ ေလ။ ျပည္သူပုိင္ သိမ္းထားတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ ... သူ႔ေဘး ကပ္လ်က္က လူမွဳဖူလံုေရး႐ံုး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ ရွိေနတဲ့ စည္း႐ုိးက အတြင္းဘက္ကို မသိမသာ ေထာင့္ခ်ဳိး ခ်ိဳးေနတဲ့ေနရာ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကသာ သူတို႔ကို လွမ္းျမင္ေနရတာ၊ သူတို႔ က်ေနာ္႔ကို လွမ္းမျမင္ႏုိင္ဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ေနလုိ႔ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်ာ့။ က်ေနာ္လည္း ႐ုပ္ရွင္ စစ္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ၾကည့္ဖူးတယ္ေလ။ ေျမႀကီးေပၚဝပ္ၿပီး မိေက်ာင္းတြားေလး ဘာေလးနဲ႔ ေပါ႔။ စည္း႐ုိး အုတ္နံရံၾကား အေပါက္ကေလးကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနလုိ႔ျမင္ေနရတာ။

လမ္းမႀကီးေပၚမွာ စစ္ကားႏွစ္စီးနဲ႔ စစ္သားေတြသာ ရွိပါတယ္။ မိုးလည္း မရြာ၊ ေနလည္း မပူတ့ဲ အေျခအေန။ မိုးတိမ္မိုးသား ခပ္ပါးပါးနဲ႔ဗ်။ စစ္သားနဲ႔ စစ္ကားေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ဟုိး အေဝးႀကီးက ဟံသာဝတီဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္၊ ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ျမင္ကြင္းပါပဲ။

စစ္သားေတြ ဆင္းမလာဘူးဗ်ာ။ စစ္ကားႏွစ္စီးဟာ ငါးမိနစ္ေလာက္ ရပ္ၿပီး ေရွ႕ကို ဓာတ္တိုင္သံုးေလးတိုင္ စာေလာက္ တိုးလာျပန္တယ္။ ေနာက္ ရပ္လုိက္တယ္။ လွည္းတန္းမွတ္တုိင္န႔ဲ စံရိပ္ၿငိမ္မွတ္တိုင္ ၾကားမွာေပါ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) ေနာက္

ကမာရြတ္ရဲစခန္းဘက္အျခမ္းက

ဗိုလ္ႀကီးဗ်။

အသက္သံုးဆယ္ဝန္းက်င္။

51 စစ္ကားရဲ႕ေခါင္းခန္းတံခါးပြင့္လာၿပီး သူ႔ပုခံုးေပၚက

အရာရွိတေယာက္ဆင္းလာတယ္။

ၾကယ္ပြင့္ေတြကိုေတာင္လွမ္းျမင္ေနရတယ္။

ေရွ႕တန္း

စစ္ဆင္ေရးေတြမွာ အညိဳေရာင္ၾကယ္ပြင့္ေတြ တပ္ေလ႔ရွိတယ္ ဆိုေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ဗိုလ္ႀကီးတပ္ထားတာ ေရႊေရာင္ဗ်။ ေနာက္ ဆက္တိုက္ဆိုသလုိ ေနာက္ကားတစီးေပၚက ေနာက္ထပ္ ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ ဆင္းလာျပန္တယ္ ... ကားတံခါးေတြကို မပိတ္ဘူးဗ်ာ။ ဖြင့္လ်က္သားပဲ။ ဗုိလ္ႀကီးက ကားတံခါးကို လက္တဖက္န႔က ဲ ိုင္ထားလုိက္ေသးတယ္။ က်န္တ့တ ဲ ဘက္က ခါးေထာက္ထားတယ္ဗ်။ စစ္ဦးထုပ္အေပ်ာ့ကို ေဆာင္းထားတယ္။ သူတို႔တခုခု သိေနေလၿပီ လားလို႔ ထင္မိေသးတယ္ဗ်။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

က်ေနာ္႔ေခါင္းထဲကို

အုန္းျမင့္

ဝင္လာ

တယ္ဗ်ာ။ ဒီေကာင္ဘယ္ေနရာမွာ ေနရာယူေနသလဲ ... ေပါ့။ ေအာင္မယ္ ... ဘဏ္အေပၚထပ္က အသံတခ်ိဳ႕ ၾကားေနရတယ္။ တခုခု အခ်င္းခ်င္း လွမ္းေျပာေနတဲ့ အသံ ေတြ၊ ဘာတဲ့ ... လာေနၿပီ။ အသင့္ျပင္ထား ... ဆိုတာ ေလာက္ေတာ့ ၾကားတယ္။ ခပ္အုပ္အုပ္ အသံေတြဆိုေတာ့ အကုန္လံုးေတာ့ မသဲကြဲလွဘူး။ လက္စသတ္ေတာ့ အုန္းျမင့္တို႔အဖြဲ႔ထဲက တခ်ိဳ႕က ဘဏ္ ေပၚမွာ ေနရာယူထားၾကတာကိုး။ ေတာ္ေတာ္ကို ေနရာ အေရြးေတာ္တယ္ဆိုရမယ္ဗ်ာ။ တကယ့္ခ်က္ေကာင္းေတြ ခ်ည္း မွန္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္တ့ေ ဲ နရာဗ်။

ဟား ... က်ေနာ္လည္း ပြဲေကာင္းေတာ့မယ္ဆုိကာမွ က်ေနာ္႔ ဟုိဘက္ ကတၱရာလမ္း အျခမ္းဘက္ကို လွမ္းၾကည့္ မိတယ္။ ေအာ္ ... ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့ အက်ီအညိဳေရာင္န႔လ ဲ ူတေယာက္က ေရေျမာင္းအုတ္ခံုကို ေနာက္မွီၿပီး အဆင္သင့္ ေနရာယူထားေလရဲ႕ဗ်ာ။ လက္နက္ကုိင္ ရဲေဘာ္ရွစ္ေယာက္ဆိုေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ တေယာက္ရယ္၊ ဘဏ္အေပၚ ထပ္က ႏွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ သံုးေယာက္ရယ္၊ အားလံုး သံုးေလးေယာက္ ေနရာယူထားတာကိုပါ သိေနရတာဗ်။ က်န္တ့ေ ဲ လးေယာက္ဘယ္လုိေနရာမွာ ရွိေနသလဲ ဆုိတာေတာ့က်ေနာ္လည္း မသိႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ။ တခု သတိထားမိတာက ဘဏ္ေပၚကို က်ေနာ္႔ေရွ႕ကလူက လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနေတာ့ သူဟာ ဘဏ္ေပၚက ရဲေဘာ္ရဲ႕ အခ်က္ေပးခ်က္၊ သို႔မဟုတ္ စတင္ပစ္ခတ္မွဳကို သူ ေစာင့္ေနတာေလာက္ေတာ့က်ေနာ္ ရိပ္မိေနတယ္။ ေအာ္... အခ်ိတ္အဆက္န႔ပ ဲ ါကလားဗ်ာ။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကားေနာက္ပိုင္းမွာ ပါလာတဲ့စစ္သားေတြဟာ ကားေပၚကေန ခုန္ဆင္းခ်လာပါေတာ့တယ္။ အားလံုး လက္နက္ကိုယ္စီန႔။ဲ ကိုယ္ခႏၶာမွာ စစ္အသံုးအေဆာင္အျပည့္န႔။ဲ သံခေမာက္ ဦးထုပ္ေတြန႔ေ ဲ လ။ က်ေနာ္ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း လွမ္းျမင္ ေနရတယ္။ ဆင္းလာၾကတာက ကားရဲ႕ ညာဘက္ကုိခ်ည္း ဆင္းလာတာဗ်။ တစီးတစီးမွာ စစ္သား ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ေလာက္ ပါလာတယ္။ ေနာက္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး တန္းစီလုိက္ၾကတယ္။ ခင္ဗ်ား မ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္ ေျပာရရင္ စစ္ကားတစီးေဘးမွာ စစ္သားႏွစ္ဆယ္၊ ဆယ္ေယာက္ႏွစ္တန္း။ ေနာက္ စစ္ကားတစီး။ ေဘးမွာ စစ္သားႏွစ္ဆယ္၊ ဆယ္ေယာက္ ႏွစ္တန္း၊ ခန္႔မွန္းေျခေနာ္။ တစ္ႏွစ္သံုးေလးလို႔ေတာ့

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

52

မေရလုိက္မိဘူး။ ကားေတြေရာ၊ စစ္သားေတြပါ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး စီထားတာ ...။ စစ္သားေတြက ေသနတ္ကုိ ရင္ဘတ္မွာ ကန္႔လန္႔ ျဖတ္ပံုစံ အသင့္အေနအထားနဲ႔ ကိုင္ထားၾကေလရဲ႕ဗ်ား။ အမွန္ေတာ့ သူတို႔အားလံုးဟာ သတ္ကြင္းထဲမွာ အေသခံဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ေပးေနတာနဲ႔ တူေနတယ္ဗ်။

က်ေနာ္႔ စိတ္ထဲမွာ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတာက လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္က လူထုႀကီးဟာ လက္နက္တခ်ိဳ႕ ရသြားၿပီးသူတို႔ကို ရင္ဆုိင္ တုိက္ခိုက္ၾကေတာ့မယ္ ဆိုတ့ဲ သတင္းကို သူတို႔ သိ မသိ ဆုိတာပဲ။ တကယ္တမ္း သိရင္ အခုလို ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး အဆင္သင့္ အေသခံဖုိ႔ တန္းစ���ေပးထား တာမ်ဳိး လုပ္ပါ႔ မလား ေပါ႔။ ေနာက္တခ်က္က ကားေတြ ရပ္ၿပီး စစ္သားေတြ ေသနတ္ ကိုယ္စီ အသင့္အေနအထားနဲ႔ တန္းစီ ေနတယ္ ဆိုေတာ့ တခုခု သတိထားရမယ့္ သတင္း ရေနတယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာေနတာေပါ႔။ က်ေနာ္ ေတြးတာ မဆံုးလုိက္ေတာ့ပါဘူး။ ဒုိင္းကနဲ ပထမဆံုး ေသနတ္ကို စၾကားလုိက္ ပါေတာ့တယ္။ ဆက္တိုက္ ဆက္တုိက္ ေသနတ္သံေတြ ဆူညံျမည္ဟီး ထြက္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ရွင္းသလား မေမးနဲ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔ဲ ဓာတ္တုိင္ႏွစ္တုိင္အတြင္းေလာက္သာကြာတဲ့ေနရာဗ်။ တခုပဲ ရွိတယ္။ လူထုရဲေဘာ္ေတြ ဘယ္လုိေနရာယူေနၾကသလဲ အတိအက်မသိတာေပါ့။ စစ္တပ္လွဳပ္ရွားမွဳေတာ့ အားလံုး ျမင္ေနရတယ္ဗ်ာ။

စစ္ကား ႏွစ္စီးလံုးရဲ႕ ေရွ႕ကာမွန္ေတြကြဲေက်ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္ကားေတြရဲ႕ ေဘးတံခါး ေတြကို ဖြင့္ထားေတာ့ အဲဒီ တံခါးေတြရဲ႕မွန္ေတြေရာ၊ တံခါးေဘာင္ေတြေရာ ခၽြင္ကနဲ၊ ဒုတ္ကနဲ၊ ဒက္ကနဲ၊ ေနရာအႏွံ႔က ထြက္လာတဲ့က်ည္ဆံေတြ ဆက္တုိက္ မွန္ေနေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္ ေသခ်ာ ျမင္လုိက္တာကေတာ့ ဘယ္ဘက္ကားေဘးက ဗိုလ္ႀကီးဟာ ဇတ္ကနဲ ေနာက္လန္က်သြားတာကို ပါ ပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကတၱရာလမ္းမေပၚကို တည့္တည့္ေနာက္လန္က်သြားတာဗ်ာ။ အသင့္ေနရာယူထားတဲ့ စစ္သက္ရင္႔ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ အမိန္႔ေပးမယ့္ ဗိုလ္ႀကီးကုိ အရင္ျဖဳိရတယ္ဆုိတာ ႀကိဳသိထားၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူ အရင္ဆံုး စ က်တာပဲဗ်။ ဆက္တုိက္ဆက္တိုက္ လူထုဘက္က ရဲေဘာ္ေတြကခ်ည္းပစ္ေနလုိက္တာ ရင္ေဘာင္တန္း ေနတဲ့ စစ္သားေလးဆယ္ ေလာက္ ထဲက တဝက္ေလာက္နီးပါးဟာ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ က်ကုန္ၾကေရာဗ်ာ။ က်ပံုက က်ည္ဆံမွန္တာဆိုေတာ့ ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ၊ တြန္႔ကနဲ တြန္႔ကနဲ က်က် ကုန္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာမွကို လုပ္ခ်ိန္၊ ျပင္ခ်ိန္မရပါဘူး။ ဘယ္ေနရာက ပစ္လုိက္မွန္းလည္း သိမယ့္ပံု မေပၚပါဘူး။ ေအးေလ ... ပစ္တ့ဘ ဲ က္ကေန ႀကိဳေရာက္ ေနတဲ့ က်ေနာ္ေတာင္ ဘယ္ေနရာမွာ ရဲေဘာ္ေတြ ေနရာယူထားမွန္း မသိတာ။ က်ေနာ္န႔မ ဲ လွမ္းမကမ္း ကားလမ္းဟုိဘက္ျခမ္းက ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ကလည္း ေသနတ္ကို ေရေျမာင္း ႏွဳတ္ခမ္းေဘာင္ ေပၚတင္ၿပီး လက္ညိႇဳးကုိေကြးလိုက္ဆန္႔လုိက္န႔ဲ ဆက္တုိက္ ပစ္ေနေလရဲ႕ဗ်ာ။ သူ႔ေဘးက ျခံစည္း႐ုိးဟာ စစ္အတြင္းက ေလယာဥ္ေတြ ဆင္းရင္ သံုးတဲ့ သံျပားေပါက္ အဝိုင္းေတြ ကာထားတာ ကိုေတြ႔ေနရတယ္။ သူက ေဘးကိုေတာင္ လွည့္မၾကည့္အားပါဘူး။ သူ႔ေသနတ္က က်ည္ဆံတေတာင္႔ ထြက္သြားတုိင္း သူ႔ ေခါင္းက ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ ၿငိမ့္ၿငိမ္႔ သြားတယ္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက အတုိင္းေပါ႔ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

53

လက္ျမန္တ့ဲ သတိေကာင္းတဲ့စစ္သား ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ေလာက္က ျပန္ပစ္ေလသလားေတာ့မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ဘဏ္အေပၚထပ္က မွန္တခ်ိဳ႕ကြဲသံေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကို ေရာက္လာတဲ့ေသနတ္သံ တခ်ိဳ႕ ၾကားတယ္ဗ်။ က်ေနာ္လည္း ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္န႔ဲ ျပန္ဝပ္ေန လုိက္တယ္။ ျပန္ပစ္တ့ဲ အသံက ခပ္က်ဲက်ဲဗ်။ ျပန္ပစ္သံ အဆံုးမွာ လူထုရဲေဘာ္ေတြ က်ေနာ္ရွိေနတဲ့ အနားတဝုိက္ ကေန ထပ္ၿပီး ပစ္လုိက္တ့ဲ အဆက္မျပတ္ ေသနတ္သံေတြ ထြက္လာျပန္ေရာဗ်ာ။

နံရံကို ေက်ာေပးမွီၿပီး ရင္ထိတ္ေနတဲ့က်ေနာ္ဟာ စစ္ကားေတြ စက္ႏွဳိးတဲ့အသံၾကားေတာ့ အလန္႔ တၾကား လွမ္းၾကည့္ မိလုိက္ပါတယ္။ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာေတြ ေရွ႕ကိုမ်ား ဆက္တက္လာေလသလားေပါ႔ဗ်ာ။ ေရွ႕ဆက္တက္လာတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေနာက္ကုိ ျပန္လွည့္ေမာင္းေနတာဗ်။ က်သြားတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးနဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ အေလာင္းေတြလည္း ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ မရွိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ၾကည့္မိတ့ဲ အခ်ိန္မွာ ျပန္လွည့္ေနတဲ့ စစ္ကား ႏွစ္စီးလံုး တဝက္ပဲ ေကြ႔ရေသးတယ္ဗ်ာ။ ေဘးထုိင္ခံုေတြမွာ စစ္သားတေယာက္မွ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ေသနတ္တခ်ိဳ႕ ထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္ေတာ့ လွမ္းျမင္ေနရေသးတယ္ဗ်ဳိ႕။ တိုက္ပြဲအစအဆံုးဟာ ဆယ္မိနစ္ထက္ပို မၾကာလုိက္ပါဘူး။

က်ေနာ္႔ အျဖစ္က ဆန္းေတာ့အဆန္းသားဗ်ာ။ အဲဒီမနက္ပိုင္းမွာပဲ လက္နက္မ့ဲ ဆႏၵျပတဲ့လူထုႀကီးကုိ စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ရမ္းခ်င္တုိင္း ရမ္းၿပီး ပစ္ခတ္တာ ကုိလည္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔။ ေဟာ ... အခု၊ လက္နက္ ကိုင္ထားတဲ့ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သားေတြက လက္သံ ေျပာင္ေျပာင္န႔ဲ တက္ခ်ဲလုိ႔ စစ္သားေတြ အတုန္းအ႐ံုးက်ကုန္တာလည္း ျမင္ရတယ္။ ေနာက္ပုိင္း သတင္းအရ ဗိုလ္ႀကီး တေယာက္န႔စ ဲ စ္သား ဆယ့္ခြန္ႏွစ္ေယာက္ က်သတဲ့ဗ်ာ။ လူထု ရဲေဘာ္ေတြဘက္ က တေယာက္က်သတဲ့။ က်ဆံုးသြားတဲ့လူထုရဲေဘာ္ နာမည္က ... ကရင္ႀကီးတဲ့။ လွိဳင္(၅) ရပ္ကြက္ ဒုိဘီလုိင္း ဘက္ကတဲ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေန႔က ေသတဲ့သူ၊ ဒါဏ္ရာရတဲ့သူ၊ ပစ္ခတ္တ့သ ဲ ူ အားလံုးဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။ ဒါေတာ့ခင္ဗ်ား ေမ့မေနနဲ႔အံုး။ က်ေနာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဒီေလာက္ေတာင္ ရမ္းကားတဲ့စစ္တပ္၊ မွတ္ကေရာကြ ဆုိတ့စ ဲ ိတ္မ်ဳိး ေပၚမိတာ အမွန္ပါပဲ ဗ်ာ။

တုိက္ပြဲသာၿပီးသြားတယ္၊ ဇာတ္လမ္းက မၿပီးေသးပါဘူးဗ်ာ။ ခန္႕မွန္းေျခ ဆယ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စစ္တပ္က ေနာက္တခ်ီ ျပန္တက္လာျပန္တယ္ေလ။ ဘယ္အရင္စစ္သားေတြဟုတ္ပါ႔မလဲဗ်ာ။ ေနာက္တပ္ခြဲေတြေပါ့။ သူတို႔ လူ ေတြ အပစ္ခံရတယ္၊ အတံုးအ႐ံုးက်ကုန္တယ္ဆိုၿပီး နာက်ည္းစိတ္န႔လ ဲ က္စားေခ်ရေအာင္၊ လူထုကိုထပ္ၿပီး ရက္စက္ ရေအာင္ ထပ္ၿပီး တက္လာတာ ေပါ့ဗ်ာ။ အသံလႊြင့္႐ံုဘက္က ေနာက္ထပ္ တက္လာတဲ့စစ္တပ္က ကားေတြကို လွည္းတန္းေက်ာ္ေအာင္ ေမာင္းမလာေတာ့ဘူး ဗ်။ ဂုိး႐ႈိး အထည္ဆုိင္မေရာက္ခင္ ဓာတ္တုိင္ ေလး ငါးတုိင္ေလာက္ အကြာမွာ ရပ္ၿပီး လမ္းေဘးေရေျမာင္းေတြ ဓာတ္တုိင္ေတြကို ကြယ္ၿပီး တက္လာၾကတာ။ ဟား ... ပစ္သလား မေမးနဲ႔ဗ်ဳိ႕။ က်ည္ကုန္သံုး ပစ္ၿပီးေတာ့ကို တက္လာတာ ဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

54

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္နားထဲကုိ အသံေတြဝင္လာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ေတြ ဆုတ္၊ ဆုတ္၊ ဆုတ္၊ ဆုတ္ေတာ့၊ မင္းတို႔ေနာက္ဆုတ္ေတာ့ ငါတုိ႔ခံပစ္မယ္တ့။ဲ တခြန္းတည္းမဟုတ္ဘူး၊ ဆက္တိုက္ ေအာ္ေနတာ။ မင္းတုိ႔ ဆုတ္ေတာ့၊ မင္းတုိ႔ဆုတ္ေတာ့၊ ငါတုိ႔ခံပစ္မယ္၊ ငါတုိ႔ ခံပစ္မယ္ ဆိုတ့အ ဲ သံေတြပဲ ဆူညံ ေနတယ္ ဗ်ာ။ လူထုဘက္က ခံပစ္တ့ဲ ရဲေဘာ္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ေနာက္တက္လာတဲ့ စစ္တပ္ကို ခံပစ္ၿပီး က်န္တ့ရ ဲ ဲေဘာ္ေတြကုိ ဆုတ္ခုိင္း ေနတာဗ်။ ဘယ္သူေတြ ဆုတ္တယ္၊ ဘယ္သူေတြ က်န္ခ႔တ ဲ ယ္ဆိုတာေတာ့ ဘယ္သိမလဲဗ်ာ။ က်ဳပ္လား ... ဆုတ္တယ္ေလ။ ဆုတ္တာမွ ေျပးၿပီး ဆုတ္တာ။ လမ္းမေပၚတက္ေျပးလို႔ ေနာက္ေစ့ က်ည္ဆံဝင္သြားမွာေပါ့ဗ်ာ။ ျခံစည္း႐ုိးေတြဘက္ကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုးကပ္ၿပီး ေျပးရ ေတာ့တာေပါ႔။ ေအးေလ၊ က်ည္ဆံေတြက အေဖာ္န႔အ ဲ ေပါင္းနဲ႔ တေဖ်ာေဖ်ာ တဒုိင္းဒုိင္း ဆုိေတာ့ ...

ေနဦးဗ်။ က်ဳပ္ေျပးေနရင္း လူထုဘက္ကတုိက္ေနတဲ့ေမာင္ေတြထဲက ေနာက္ခ်န္ခံပစ္က်န္ရစ္တ့ေ ဲ မာင္ေတြကုိ ေက်းဇူး တင္မိ ေနေသး ဗ်ာ။ ဒီေမာင္ေတြသာ ခံပစ္မထားရင္ ေျပးရင္း ကိုယ္က်ဳိးနည္းရခ်ည့္ရဲ႕။ က်ေနာ္႔ စိတ္ထင္ လူထုရဲေဘာ္ေတြဟာ လူေနရပ္ကြက္ေတြထဲကေန ျဖတ္ၿပီး တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ ဆုတ္သြားၾက ပံုရတယ္။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတြ႔ရလုိ႔။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း တိတ္ေနတယ္ဗ်။ က်ေနာ္က ဘူတာ႐ံု လမ္းထိပ္ကုိ ေရာက္ရင္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေတြကို ေတြ႔ရမယ္ ထင္ ေနတာ။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ဘူးဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုဘက္ကုိ ဆက္ၿပီး ေျပးသြားလုိက္တယ္။ က်ေနာ္သိလိုက္တယ္ေလ။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ ဘယ္လုိဆုတ္တယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္ရိပ္မိသြားၿပီ။ ေအးေပါ့ဗ်။ ဘဏ္ေနာက္ဘက္ကေန ခုိင္ေရႊဝါလမ္းဘက္ ျဖတ္ၿပီး ကန္းဇြန္းခင္းေတြကုိ္ျဖတ္၊ ရထားလမ္းကူး၊ ေနာက္ လိႈင္ျမစ္လမ္းဘက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ဆုတ္သြားတာေလ။ ဒီေတာ့ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုဘက္ကို က်ေနာ္ျပန္မွ သူတုိ႔ကို ဆံုႏုိင္မွာေလ။ က်ေနာ္ မယ္စီကုန္းလမ္း ေက်ာ္႐ံုရွိေသး၊ တေယာက္က်သြားတယ္ ... တေယာက္က်သြားတယ္ ���ိုတ့အ ဲ သံေတြ ၾကား ရျပန္ေရာ။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကုိ ေျပာေနမွန္းေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ တေယာက္က်သြားတယ္ ဆိုေတာ့က်ေနာ္လည္း အုန္းျမင့္အေၾကာင္း ေခါင္းထဲျပန္ဝင္လာျပန္ေရာ။ က်သြားတယ္ဆုိတာ အုန္းျမင့္မ်ားလားေပါ႔ ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

55

tcef; (46) - tajrmufoH pdefoH AHk;qHawGMum;

ဒါနဲ႔က်ေနာ္ဟာ မိုက္႐ူးရဲစိတ္ ဘယ္လုိ ေပါက္လာသလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္ၿပီး

ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္

ျပန္ေျပးသြားမိျပန္ေရာ။

ေတာင္ေျပးေျမာက္ေျပး

တေယာက္တည္း

အလုပ္႐ႈပ္

ေနတာေလ။ အဲဒါ က်ေနာ္႔ရဲ႕မိုက္မဲမွဳပဲဗ်။ က်ေနာ္ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆင္ေရတြင္းေျမာင္းနားအထိ ေတာင္မၾကည့္ ေျမာက္မၾကည့္ ေရာက္သြား ေရာဗ်ာ။ အမွန္က မဲမဲျမင္ပစ္ေနတဲ့၊ ေနာက္ထပ္တက္လာတဲ့ စစ္တပ္ဟာ စံရိပ္ၿငိမ္ေလာက္မွာပဲ ရပ္သြားမယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔ဗ်။ ေသနတ္သံေတြ တိတ္ေနျပန္ၿပီေလ။ တကယ္ေတာ့ အသားကုန္ပစ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ဟာ ဆင္ေရတြင္း မွတ္တုိင္အထိ ေရာက္ေနၿပီဗ်။ ပစ္တာရပ္ၿပီး အေျခအေနကုိ ခဏေစာင့္ၾကည့္ေနတာ။ ဒါကုိက်ေနာ္က စြတ္ေျပးသြားမိေနတာ။ လားလား ... ေတာ္ေတာ္လည္းကန္းတဲ့က်ေနာ္ဗ်ာ။ ဆင္ေရတြင္းေျမာင္း လွဳိင္ဘက္ျခမ္းကေန လွည္းတန္းဘက္ လွမ္း ၾကည့္ လုိက္ေတာ့မွ က်ေနာ္န႔ဲ ဓာတ္တိုင္သံုးတုိင္ေလာက္အကြာမွာ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး တလမ္းလံုးအျပည့္ ေသနတ္ ကုိယ္စီန႔ဲ ေလွ်ာက္လာေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေတြကုိ ဘြားကနဲ ေတြ႔ရပါေလေရာဗ်ာ။ အလင္းေရာင္က အေမွာင္ ဘက္ကုိ လုေနတာလည္း ပါမယ္ဗ်။ ေရႊကိုယ္ေတာ္ေတြဟာ က်ေနာ္႔ကိုလည္းျမင္ေရာ ႐ုတ္တရက္ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၿပီး ေအာ္ဟစ္ႀကိမ္းေမာင္းသံ ေတြန႔အ ဲ တူ ေသနတ္ေတြန႔ဲ ထိုးခ်ိန္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ ထိုးခ်ိန္တာမွ တေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး။ တဒါဇင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ရွိတ့ဲ စစ္သားတန္းက တၿပိဳင္တည္း ထိုးခ်ိန္လုိက္ၾကတာဗ်။

က်ေနာ္လည္း ကမန္းကတန္း ေျပးေပါက္ရွာရေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္လွည့္ေျပးလုိ႔လည္း မျဖစ္။ ေဘးမွာလည္း ဝင္စရာ လမ္းမရွိ။ ျခံတိုင္း၊ အိမ္တိုင္း တံခါး အေသပိတ္ထားၾကတဲ့ အခိိ်န္ ဆိုေတာ့ ေျပးေပါက္ဟာ ထင္သလုိ မလြယ္ေတာ့ ဘူးဗ်ဳိ႕။ ဒါနဲ႔အေျပးအလႊြား ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေရွ႕တည့္တည့္ကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ကတၱရာလမ္း ဟုိဘက္ျခမ္းမွာ တံခါးဖြင့္ထားတဲ့ျခံတံခါးတခုကို ေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ... လမ္းေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ သစ္သားစည္ပုိင္းေတြ၊ သစ္တံုးေတြကုိ ကြယ္ၿပီး လမ္းဟုိဘက္ ေရာက္ေအာင္ လွိမ့္ခ်လုိက္ေတာ့ တာေပါ႔ ဗ်ာ။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ကူးေရာ၊ သူတို႔လည္း ပစ္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ ပစ္သလားလို႔မေမးနဲ႔ဗ်ိဳ႕။ က်ည္ဆံေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ က်ေနာ့္နားက ျဖတ္ျဖတ္သြားေနတာ ရႊီကနဲ ရႊြီကနဲ အသံေတြကုိေတာင္ ၾကားေနရေတာ့ တာပဲဗ်။ ပစ္႐ံုတြင္ ဘယ္ကမလဲ၊ တန္းစီထားတဲ့ စစ္သားတန္းႀကီးတခုလံုးကို ပစ္တက္ တက္လာေသးသဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

56

က်ေနာ္ နားလည္လုိက္ပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့သူတို႔ဟာ က်ေနာ့္ကို ေစာေစာက တက္ပစ္ သြားတဲ့ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေတြ ထဲက ေနာက္ခ်န္ေနခဲ့တ့ဲ အထဲက တေယာက္ေယာက္လုိ႔ ထင္ၿပီး အေသလုိက္ပစ္ေနတာဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္ ဆိုတ့ေ ဲ ကာင္ကလည္း ေသခါနီးေတာင္ ေလတခ်က္လည္ လုိက္ခ်င္ေသးတယ္ ဆိုတ့ေ ဲ ကာင္ဗ်ာ။ လွိမ့္ေနရင္း တန္းလန္းနဲ႔ ဒီငနဲေတြကို လွမ္းၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္မိေသး တယ္။ ဆဲသံ၊ ဆိုသံ ေမတၱာပို႔သံမ်ဳိးစံုန႔ပ ဲ စ္ရင္း အေျပးေလွ်ာက္၊ အေျပးေလွ်ာက္ရင္းပစ္ လုပ္ေနၾကသဗ်ာ။ ကံႀကီးပံုမ်ား ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ကတၱရာလမ္း ဟုိဘက္ကို ေရာက္သြားမွန္းေတာင္မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ခလုပ္မထိ ဆူးမၿငိ၊ ပိန္းၾကာေရမတင္ ဆိုသလုိေပါ့။ ဒါနဲ႔ျခံထဲ ဆက္လွိမ့္ဝင္လုိက္တာ အဲဒီအိမ္အေပၚထပ္ကို တက္တ့ဲ ေလွခါးရင္း ကိုေရာက္ေရာဗ်ာ။ အဲဒီအိမ္ရဲ႕ေလွခါးက အိမ္ေနာက္ဖက္ခပ္က်က်မွာဗ်။ က်ေနာ္ ေဟာဟဲလိုက္ေနတဲ့ၾကားက ေလွခါး အတိုင္းအေပၚကို ေျပးတက္သြားလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ား မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ၾကည့္လုိက္ဗ်ာ။ ေလွခါးေဆာက္ထားပံုက ေနာက္ကေန အိမ္ေရွ႕ကုိ ျပန္ေရာက္ တက္သြား တဲ့ ပံုစံဗ်။ အိမ္ေနာက္ဖက္ ခပ္က်က်ေနရာကေန ေလွခါးအတုိင္း တက္လာေတာ့ အေပၚထပ္လည္းေရာက္ေရာ လမ္းမဘက္မ်က္ႏွာျပဳေနတဲ့ ဝရန္တာေပၚကိုေရာက္တာေပါ့။ က်ေနာ္ဝရန္တာက ဖိနပ္ေတြေဘးမွာ ပက္လက္လွန္ၿပီး လွဲေနတုန္းမွာပဲ ေရႊကိုယ္ေတာ္ေတြက က်ေနာ့္ေအာက္တည့္တည့္ေရာက္ေနၿပီဗ်ာ။

တကယ္တမ္း သူတုိ႕နဲ႕ က်ေနာ့္ အကြာအေဝးဟာ ေပႀကိဳးဆြဲၿပီးတိုင္းရင္ ေျခာက္ေပထက္ မကြာပါဘူး။ အသံေတြ အတုိင္းသား

ၾကားေနပါတယ္။

“ဒီထဲကို

ဝင္ေျပးသြားတာကြ”

“အေပၚတက္သြားတယ္

ထင္တယ္”

“ထင္ရင္

ပစ္သာထည့္ လုိက္ကြာ ... ” တဲ့။ ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ၊

ထင္တယ္ေျပာေနတဲ့ေမာင္ရဲ႕

အေပၚတည့္တည့္မွာ

က်ေနာ္

ရွိေနတာဗ်။

ပစ္လုိက္လုိ႔

ကေတာ့ဗ်ာ။ က်ည္ဆံဟာ ေက်ာကိုေဖာက္ၿပီး မ်က္ႏွာက်က္ကိုတန္းမွန္ေတာ့မွာပဲ။ က်ေနာ္အသက္ေတာင္ မရွဴရဲဘူး။ ပက္လက္ကေလးကေန တုပ္တုပ္ေတာင္ မလွဳပ္မိေအာင္ ၿငိမ္ေနလုိက္ရတယ္။ ဘုရားတ,ဖုိ႔ေတာင္ သတိမရေတာ့တ့ဲ အထိဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေသေန႔မေစ့ေသးဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အသံတသံက ေဟ့ေကာင္ေတြ အဲဒီမွာသြားျပံဳမေနနဲ႔။ ျပန္ဆုတ္၊ ျပန္ဆုတ္ေတာ့တ့။ဲ ေအာင္မယ္ေလး၊ ကံႀကီးေပလို႕သာေပါ့ဗ်ာ။ ေက်းဇူးရွင္ေတြ ခ်က္ခ်င္းျပန္ ထြက္သြားၾက ေလရဲ႕ဗ်ာ။ သူတို႔ျပန္ဆုတ္သြားတဲ့ ဖိနပ္သံေတြက က်ေနာ့္အတြက္ မဂၤလာစည္ေဗ်ာသံ ေတြေပါ့။ ထုတိၾသဘာသံ ဆိုလည္း ရသဗ်ာ။ ဒါတင္ စိတ္ခ်ေနလို႔မရေသးဘူး ဆုိၿပီး အိမ္ထက ဲ ုိ နားစြင့္လုိက္ေတာ့ တုိးတိုးေျပာေနတဲ့ အသံတခ်ိဳ႕ၾကားတာနဲ႔က်ေနာ္ အိတ္ကပ္ထဲက ဘြဲ႔ရေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြ႔က ဲ ကဒ္ျပားေလးရယ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ဂ်ီတီအုိင္မ်ား သမဂၢ ကဒ္ကေလး ရယ္ကို တံခါး ေအာက္ေျခလြတ္ေနတဲ့ေနရာေလးကေန အသာထိုးသြင္းလုိက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလုိ တံခါး ပြင့္လာေလေရာဗ်။

က်ေနာ္လည္း

ပက္လက္ကေနလွိမ့္ရင္း

အိမ္ထဲေရာက္သြားေရာ

ဆိုပါေတာ့။

တံခါးဖြင့္ေပး

တာက

အသက္

ဆယ့္ရွစ္ေလာက္ရွိတ့ဲ တ႐ုတ္မေလးတေယာက္န႔ဲ သူအေမထင္ပါရဲ႕။ သားအမိအရြယ္ ႏွစ္ေယာက္ဗ်။ အေရးထဲဗ်ာ။ အိမ္ထဲမွာ က်ေနာ့္လုိ ေျပးရင္းလႊားရင္း က်ေနာ္႔ အရင္ေရာက္ေနတဲ့ ေမာင္တေယာက္က ရွိေနေသးတယ္။ အဲဒါ ဂ်ာဝါးေပါ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) ဟုတ္တယ္

ဂ်ာဝါးဆိုတာ

57

ရန္ကုန္မူးယစ္ေဆးဝါးေလာကမွာ

နာမည္ႀကီးေနတဲ့

ဂ်ာဝါး။

အမယ္၊

သူကလည္း

ေခေတာ့မေခဘူး။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ေဘာ္ဒါဆုိလားပဲ။ ဂ်ာဝါးတုိ႔ဆုိးတဲ့ေလာကမွာေတာ့၊ သူအေမ ကုလားမႀကီး ရွိရွိသမွ် စည္းစိမ္ တုိက္ခန္းေတြ၊ အတြင္းပစၥည္း လက္ဝတ္ လက္စားေတြ အားလံုးေျပာင္တာ ဂ်ာဝါးလက္ခ်က္ခ်ည္းပဲ။ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပလ ္ ုိ ေနရာမ်ဳိးမွာ ဂ်ာဝါးအေမ နာမည္န႔ဲ တိုက္ခန္းအက်ယ္ႀကီးေတြ ေလးခုေလာက္ပိုင္တာ။ ဂ်ာဝါး ဂ်င္ရွံဳးလိုက္၊ နီးစပ္ရာက ဆြဲသံုးလုိက္န႔၊ဲ ေနာက္ဆံုးတက္ တက္ စင္ေအာင္ ကုန္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔ဂ ဲ ်ာဝါး စသိေတာ့ သူ႔အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိေနၿပီဗ်။ ဘယ္အခ်ိန္ ၾကည့္လုိက္ၾကည့္လုိက္ ဂ်ာဝါး တုိ႔က ႐ႈိးအျပည္န႔။ဲ ေအာ္ ... ဂ်ာဝါးက ေဆးသမားမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဂ်င္သမား။ က်ေနာ္ေတာင္ ဂ်င္ဝိုင္းေရာက္ဖူးတာ သူ႔ အဆက္အသြယ္မကင္းဘူး။ က်ေနာ္႔ဂ်င္ဝိုင္းအေတြ႔အၾကံဳလား။ ေနာက္မ်ားမွ ၾကံဳရင္ေျပာျပရေသးတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ဂ်ာဝါး ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡေရာက္သာြ းသလဲ ဆိုရင္ က်ေနာ္ေတာင္ သူ႔ဒုကၡကုိ မၾကည့္ရက္လြန္းလို႔ ဘိန္းေတာင္ ေရာင္းေပးခဲ့ရတဲ့အထိ ။ ဘိန္းမွ ႐ုိး႐ုိးဘိန္းေတာင္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ဘိန္းျဖဴ။ ေအးဗ်၊ တသက္န႔တ ဲ ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္ ထားတဲ့ ဘိန္းျဖဴေရာင္းတဲ့အလုပ္ေတာင္ လုပ္ေပးခဲ့ဖူးတာ အမွန္ပဲ။ က်ေနာ္က တခါတခါ စြတ္ရမ္းလုပ္ပစ္တတ္တ့ဲ အက်င့္ ရွိတယ္။

ဒီလုိပါဗ်ာ။ ဂ်ာဝါးကို ဂ်င္ထိုးတာကုိ သဲသဲမဲမဲ ဝါသနာႀကီးတာေၾကာင္႔ စည္းစိမ္ျပဳတ္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ စည္းစိမ္လည္း ျပဳတ္ေရာ မိန္းမလည္း ရေရာ ဗ်ာ။ ရတဲ့မိန္းမကလည္း အရင္အိမ္ေထာင္ ရွိ႐ံုတင္မကဘူး။ အရက္ပါ စြဲေနတဲ့မိန္းမ။ အရင္အိမ္ေထာင္ကပါလာတဲ့

ကေလးေတြကလည္း

ဆယ့္ငါးႏွစ္ဆယ္ေျခာက္ႏွစ္ဝန္းက်င္ေတြခ်ည္း

ႏွစ္ေယာက္။

ဂ်ာဝါးနဲ႔ကတေယာက္ စုစေ ု ပါင္း သံုးေယာက္ေပါ့။ ဂ်ာဝါး ဘိန္းျဖဴစ ေရာင္းတာကလည္း ဂ်င္ရွံဳးရာက စတာပဲ။ ဂ်ာဝါးက ဘိန္းမစားဘူး၊ ဘိန္းမထိုးဘူး။ အဲ ... အရက္ေတာ့ေသာက္တယ္။ က်ေနာ္န႔ဲ တခါတခါ တြဲေသာက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္႔အႏြံအတာေတြ ခံတာလည္းရွိခ့ဖ ဲ ူးတယ္။ ဂ်ာဝါးက တျခားမိတ္ေဆြေတြဆီကေန အကူအညီ ေတာင္းဖူးတယ္ ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ က်ေနာ္႔ဆီကိုေတာ့တခါတခါ တေထာင္မ်ဳိး ႏွစ္ေထာင္မ်ဳိး ေတာင္းဖူးတယ္။ တေန႔ေတာ့ ဂ်ာဝါး ေခါင္းငိုက္စုိက္န႔ဲ က်ေနာ္႔႐ံုးကုိ ေရာက္လာတယ္။ ဆရာ က်ေနာ္႔ကုိ ကူညီပါအံုးတဲ့။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္လည္း အိတ္ကပ္ထဲက ေငြႏွစ္ေထာင္ထုတ္ၿပီး စားပြဲေပၚလည္း တင္ေပး လုိက္ေရာ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူက မယူဘူးဗ်ာ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ... .ဆရာ၊ က်ေနာ္တို႔အေရာင္းအဝယ္တခုမွာ မ်က္ႏွာလုိက္ျပေပးပါ တဲ့။ ဘာအေရာင္းအဝယ္လဲ ဆုိေတာ့ေဆး ... တဲ့။ ဘာေဆး လဲ ရွင္းေအာင္ ေျပာစမ္းပါကြာ ဆိုေတာ့သူက လက္ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္။ က်ေနာ္ ေဒါကန္သြားတယ္။ ဂ်ာဝါး ကိုယ္ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလုပ္တ့ေ ဲ ကာင္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိရက္သားနဲ႔ ဘာေတြလာေျပာတာလဲ ဆိုေတာ့ သူက တကယ့္ကုိ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ ခံစားေနရတဲ့ေလသံ နဲ႔ ဆရာ က်ေနာ္ အႀကီးအက်ယ္ဒုကၡေရာက္ေနလို႔ပါ ဆရာတဲ့။

သူေျပာတာေတြကေတာ့အစံုပဲဗ်ာ။ ထမင္းေတာင္ ခ်က္ဖို႔မရွိတာ၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းအပ္ရမွာ၊ မိန္းမ အရက္ဘုိး၊ သူ႔ဂ်င္ေၾကြး၊ မေပးႏုိင္ရင္သူ႔အသက္ပါ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မ့ဲ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ သူထက္စံုတာေတာင္ သူ႔ေလာက္မစံုဘူး။ က်ေနာ္လည္း ဇာတ္ကသိပ္နာလာေတာ့ ... ဒါဆိုလာစမ္းကြာ။ ဂ်ာဝါး ငါ မင္းအိမ္ လိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ကန္လမ္း ထဲက ေဘာကန္ေက်ာ္ျမင့္ဖိနပ္ဆုိင္ ေနာက္မွာရွိတ့ဲ သူ႔အိမ္ေရာက္သြားေရာ။ လမ္းေလွ်ာက္သြား႐ံုပဲေလ။ က်ေနာ့္႐ံုးက ရွမ္းစု(၁)လမ္းထိပ္မွာ ရွိတာဆိုေတာ့။ အိမ္ထဲေတာင္ မဝင္ရေသးပါဘူးဗ်ာ။ ဂ်ာဝါးမိန္းမ ကဗ်ာရြတ္သံၾကားရေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ အေမဂ်မ္းဝင္သလုိ အယုတၱအနတၱေတြ ရြတ္ေနတာ။ ေနာက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္အရြယ္ မယားပါ သမီးေလးကလည္း အားတုံ႔ အားနာ ပံုစံန႔။ဲ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ ဒန္ခြက္လြတ္တခုေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ငူတူတူ ျဖစ္ေနတဲ့ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

58

ကလည္း လူ႐ုပ္သိပ္မေပၚခ်င္ဘူး။ ေရာဂါသည္ ပံုစံ။ ဂ်ာဝါးမိန္းမ ဆိုတာလည္း အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ္ ေသခ်ာ ျမင္ဘူးတာ။ ဂ်ာဝါး နဲ႔ယူတုန္းက ဘယ္ေလာက္ ေခ်ာေမာသလဲေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ျမင္တာကေတာ့ တကယ့္ကို အ႐ူးမတေယာက္ ပံုစံေပါက္ေနတယ္။ မိန္းမတေယာက္ အရက္သိသိသာသာ မူးေနတာ ကိုျမင္ဖူးတာ ဒါပထမဆံုး အႀကိမ္ပဲ။

က်ေနာ္လည္း အာ႐ံုေနာက္ၿပီး ျပန္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ ဂ်ာဝါးကုိ ... ကုိယ္ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ ေျပာကြာလုိ႔လည္း ေမးလုိက္ေရာ ဘိန္းျဖဴကုန္သည္က စိတ္ခ်ရတဲ့ ႐ုပ္ခံရွိရင္ ပစၥည္းကို လႊဲထားေပးခဲ့မယ္ လုိ႔ေျပာတယ္တ့။ဲ ဟ ... ကိုယ္က ႐ုပ္ခံရွိမရွိ ဘယ္လုိလုပ္သိႏုိင္မလဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ ပါ႔တနာကို ဆရာ့ပံုစံ ေခၚျပၿပီးၿပီတ့။ဲ သူက ျဖစ္တယ္ဆုိလို႔ ဆရာ့ကုိ အကူအညီေတာင္းတာတဲ့။ ေနာက္မွ သိရတာက ဂ်ာဝါးက သူ႔ပါတနာကုိ က်ေနာ္ အရက္ ေသာက္ေနက် ေရႊလမင္း ဘားထဲေခၚၿပီး က်ေနာ္႔ ပံုစံကုိ ျပထားၿပီးသား။ ဒီ႐ုပ္ခံန႔ဆ ဲ ို ျဖစ္တယ္လို႔ ေထာက္ခံတယ္ ဆိုပဲ။ သူ႔ပါတနာ လား။ အဆုိေတာ္ေနာ္လီဇာရဲ႕ ပထမေယာက္်ားလုိ႔ ေျပာတာပဲဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတဲ့။ မြတ္ဆလင္ ကုလား။ အရပ္ေျခာက္ေပေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိမယ္။ ပါးသုိင္းနဲ႔ မုတ္ဆိတ္န႔။ဲ

တိုတိုေျပာရရင္ ဗ်ာ။ ေနာက္တေန႔ည ခုနစ္နာရီေလာက္မွာ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ မန္စီဘက္ကေန ရန္ကုန္ကို ေရာက္ေနတဲ့ နံပါတ္ဖိုးကုန္သည္န႔ဲ ဆံုဖုိ႔ခ်ိန္းလိုက္ၾကေရာ ဆုိပါေတာ့။ ပထမဆံုးခ်ိန္းတာက သိမ္ျဖဴလမ္းက ခါလာႀကီးဆိုတ့ဲ စားေသာက္ဆုိင္မွာ။ ေနာက္ က်ေနာ္က အလုပ္လုပ္ရင္ ဇယားေလးနဲ႔လုပ္တတ္တာ ဆိုေတာ့ ခါလာႀကီးဆုိင္ ကေန ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေနရာကုိ မိနစ္သံုးဆယ္ေလာက္အတြင္း ထပ္ထပ္ေရႊ႕ၿပီးမွ အဲဒီကုန္သည္ကို လက္ခံေတြ႔လိုက္တယ္။ ခ်ိန္းတဲ့ဆိုင္ထဲမွာ က်ေနာ္ရယ္၊ ဂ်ာဝါးရယ္၊ ေမာင္ေမာင္ႀကီးရယ္၊ ဘိန္းျဖဴကုန္သည္ရယ္ စားပြဲမွာ ဝိုင္းထုိင္လုိက္ ၾကေရာ။ အမွန္က ကုန္သည္က ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာက္ျခားေနၿပီ။ သူ႔ေနာက္က သတင္းရလုိ႔လိုက္ေနတာ သူသိတယ္တ့။ဲ သူကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ေျပာရွာတယ္။ သူ႔ပံုစံက ရွမ္းတ႐ုတ္ဗ်။ အသက္သံုးဆယ္ဝန္းက်င္ပဲ။ ဗမာစကားေတာင္ သိပ္မပီဘူး။ က်ေနာ္လည္း ပြဲျမန္ျမန္သိမ္းမွ ဆိုၿပီး အိတ္ထက ဲ ဘဏ္ခ်က္စာအုပ္ ထုတ္ၿပီး ... ကဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပစၥည္းနဲ႔ေစ်းနဲ႔တည့္ရင္ က်တဲ့ amount ကိုသာ ေျပာေတာ့။ က်ေနာ္လည္း ဒီေလာကထဲက မဟုတ္ဘူးလုိ႔ လုပ္လိုက္ေရာ။ ဘယ္ တကယ္ေရးေပးမလဲဗ်။ ဘလိုင္း႐ႈိးလုိက္တာ။ ခ်က္လက္မွတ္ေရးၿပီး ဘိန္းျဖဴဝယ္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ႔မလဲ။ ဒါနဲ႔ ကုန္သည္က သူ႔လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ျခဴးႏွစ္ေကာင္ ကမၻာလံုးတံဆိပ္ သံုးထုပ္ကုိ စားပြဲေပၚတင္လိုက္တယ္။ ေအးေပါ့ ဗ်ာ။ စားေသာက္ဆုိင္က သီးသန္႔ခန္း ရွိတ့ဲ ဆိုင္ေပါ႔။

က်ေနာ္က မွင္ေမာင္းနဲ႔သာ လုပ္ေနတာ၊ ဘိန္းျဖဴျခဴးႏွစ္ေကာင္တံဆိပ္ဆိုတာ အခုမွ အျပင္မွာ ျမင္ဖူးတာဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္ လည္း ေသခ်ာျမင္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ မသိမသာ ခုိးခိုးၾကည့္ရတာေပါ႔ဗ်။ ပလစ္စတစ္အိတ္ေပၚမွာ အနီေရာင္န႔ဲ ျခဴး ႏွစ္ေကာင္က အဝါေရာင္၊ ကမၻာလံုးေပၚကုိ ေဘးႏွစ္ဘက္က တက္ေနတဲ့ပံုဗ်။ တကီလို ထုပ္ခ်ည္းပဲ သံုးထုပ္။ က်ေနာ္လည္း ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္အိုက္တင္န႔ဲ ... ေဟ့ေကာင္ ဂ်ာဝါး ပစၥည္းစစ္ကြာလုိ႔ ေျပာေတာ့ ဂ်ာဝါးက အိတ္ သံုး အိတ္ထဲက တအိတ္ကုိေဖာက္ၿပီး အမွဳန္႔နည္းနည္းထုတ္၊ လွ်ာနဲ႔လ်က္ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္ သိသေလာက္က ဘိန္းျဖဴ အစစ္ဟာ ေအးၿပီးခါးတယ္ ဆုိပဲ။ ေနာက္ ဂ်ာဝါးက က်ေနာ္႔ကုိ ေခါင္းၿငိမ္႔ျပတယ္။ စစ္တယ္ ဆုိတ့ဲ သေဘာေပါ့ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

59

က်ေနာ္လည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပါပဲ။ ဒါဆုိ ေစ်းညႇိေလလုိ႔ဆက္တြန္းလုိက္ျပန္ေတာ့ ကုန္သည္က ေပါက္ေစ်းပဲ ေပးပါ တဲ့။ ေဟ့ေကာင္ ဂ်ာဝါး ေစ်းဘယ္ေလာက္ေပါက္သလဲ ဆိုေတာ့ ဂ်ာဝါးဆိုတ့ဲ ေကာင္ဗ်ာ၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းေနတဲ့ ေကာင္တ့။ဲ အထစ္အထစ္န႔ဲ ... ဆရာ .. တဖံုးကို ေလးေထာင္။ တေဟာင္းကုိ ဘယ္ေလာက္၊ တပုလင္း ဆုိ ဘယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၿပီး အေသးစိတ္ တြက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ စားပြဲေအာက္ကေန က်ေနာ္႔ ရွဴးဖိနပ္ခြာနဲ႔ သူ႔ ေျခဖမိုး ကုိ ေဆာင့္ခ်လုိက္တယ္။ အမယ္ ေမာင္ေမာင္ႀကီးက လူလည္ဗ်။ က်ေနာ္ လုပ္လုိက္တာကုိ ရိပ္မိတယ္။ ဂ်ာဝါးမ်က္ႏွာ ပ်က္သြားလုိ႔။ ေမာင္ေမာင္ႀကီး က ဝင္ၿပီး ဆရာပဲ ကီလုိေစ်းျဖတ္လိုက္ပါ တဲ့။ ၾကည့္ ... လုပ္ပံုက က်ေနာ္ေခါင္းေပၚျပန္လႊြဲခ်ေနတယ္။ ခက္ေနပါလားဗ်ာ။ ဘိ္န္းျဖဴကို ေသခ်ာမျမင္ဖူးတဲ့ေကာင္က ေခါင္းေဆာင္ေနတာကုိ တကယ္တမ္း အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေနတဲ့ ေမာင္ေတြက ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေနတာကို က်ေနာ္ အံ့ၾသလြန္းလုိ႔။ က်ေနာ္က သက္သက္ ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ ေနတာေလ။ သူတို႔ကပါ ေရာၿပီး ကၽြတ္ေနသလိုပဲ။ ကဲ မထူးေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး ... ကုန္သည္ဘက္လွည့္၊ ကဲ ခင္ဗ်ားဘက္ကသာ ေပါက္ေစ်း ဆိုတာကို ဖြင့္လုိက္။ ရန္ကုန္ မွာက နယ္ေျမအလိုက္ ေစ်းက သိပ္တူတာမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ေစ်းႏွိမ္သလုိျဖစ္ရင္ မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ လကၠား ေစ်းသာ တခါတည္းေျပာခ်လုိက္ဆိ���ေတာ့မွ တကီလုိ ရွစ္သိန္းခြဲတ့။ဲ

က်ေနာ္က ဂ်ာဝါးမ်က္ႏွာ လွမ္းၾကည့္ုလိုက္ေတာ့ေခါင္းၿငိမ့္တယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္ကပဲ ... ကဲ၊ ခင္ဗ်ား ေစ်းက လက္လီေစ်း ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ပဲ ျဖတ္လိုက္ေတာ့မယ္။ သံုးကီလုိကုိ ဆယ့္ငါးသိန္း ယူလိုက္။ တခု ရွိတာက ခင္ဗ်ား ပစၥည္းက ေနာက္ေၾကာင္း သိပ္ပူလြန္းတယ္လည္း လုပ္လိုက္ေရာ ကိုယ္ေတာ္က သေဘာတူသဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ေငြေခ်မဲ့ရက္ကုိ ေနာက္ဆယ့္ငါးရက္ကိုခ်ိန္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေနာက္ထပ္ မပတ္သက္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ... ကဲ ေနာက္ဆယ့္ငါးရက္မွာ က်သင့္ေငြ ဆယ့္ငါးသိန္းကုိ ဒီေနရာမွာ လာယူေပေတာ့။ ဒီေကာင္ေတြပဲ လာပို႔ေပးမယ္။ တကယ္လုိ႔ ခ်ိန္းတဲ့ေန႔ေငြမရရင္ က်ေနာ့္ကို ဖုန္းဆက္ ။ က်ေနာ္ ရွင္းေပးမယ္ ဆုိၿပီး ဇာတ္လမ္းျပတ္ခ့ေ ဲ ရာ ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္လား၊ အဲဒီ အေရာင္းအဝယ္က တျပားမွ မယူခ့ပ ဲ ါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္႔အတြက္ဆုိလို႔ ရမ္တစိတ္န႔အ ဲ ားလူးေၾကာ္ ေလးငါးဖတ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ သံုးဇြန္းပါပဲ။ က်ေနာ္ယူမယ္ဆိုရင္ အျမတ္တဝက္ယူပါလုိ႔ေျပာပါသဗ်ာ။ က်ေနာ္က ဒီအလုပ္ဟာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္သာလုပ္လိုက္ရတယ္၊ တုိင္းျပည္ေရာ လူမ်ဳိးအတြက္ပါ မေကာင္းဘူးလုိ႔သိေနတာပဲဗ်။

အျမတ္လား၊ အဲဒီ သံုးကီလုိထဲန႔တ ဲ င္ ဂ်ာဝါးနဲ႔ေမာင္ေမာင္ႀကီး တေယာက္ဆယ္သိန္းစီေလာက္ပုိက္သြားတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္ ငါးညပုဒ္မနဲ႔ အင္းစိန္ေထာင္ထေ ဲ ရာက္သြားေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြ ေထာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္စီ က်ေန ေလရဲ႕။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ဂြင္ေခ်ာင္ၿပီ ဆုိၿပီး ေနာက္အခ်ီေတြ ဆက္လုပ္ၾကတာေလ။ အဲဒီကုန္သည္န႔ပ ဲ ဲတ့။ဲ က်ေနာ္လုိက္သြားတဲ့ေန႔က ဂ်ာဝါးတုိ႔စီးလာတဲ့ဘလက္တကၠစီဒ႐ုိင္ဘာေတာင္ အမွဳတြဲ ပါလုိက္ေသး။ ေငြအလြယ္ရ တာ အားက်တယ္ ထင္ပါ့ဗ်ာ။

ဂ်ာဝါးအေၾကာင္း စာဖြဲ႕ေနလုိက္တာ ေစာေစာက စစ္သားေတြနဲ႕ လုိက္တမ္းေျပးတမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ ေအာ္ ... အဲဒီ ဂ်ာဝါးက မုိးထဲေရထဲ က်ေနာ့္ကုိ တပ္က ေသနတ္န႔လ ဲ ုိက္ပစ္လုိ႔ ေတြ႔ရာအိမ္ေပၚ တက္ေျပးေနတုန္း၊ သူလည္း ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႕ လာေတြ႔ေနတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ရွင္မိန္းကေလးက ေနာက္ေဖးဘက္ေခၚသြားၿပီး ေနာက္တံခါး ဖြင့္ေပးတာနဲ႔ ဂ်ာဝါးနဲ႔ က်ေနာ္ ဆင္ေရတြင္း ေရေျမာင္းႀကီးအတုိင္း ရႊံေတြ၊ ႏွဳံးေတြ၊ အိမ္သာေတြ ၾကားကေန

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

60

ဆက္ေျပးၾကရေတာ့ တာေပါ႔။ ဂ်ာဝါးက လွဳိင္ဘက္ကိုေျပးတယ္။ က်ေနာ္က ဆင္ေရတြင္း ကမာရြတ္ဘက္ျခမ္းကို ေျပးတယ္။ တကယ္ဗ်။ က်ေနာ့္ အက်င့္က ေတာ္႐ံုန႔ေ ဲ နာက္မဆုတ္ခ်င္ဘူး။ ေစာေစာကေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဒီဘက္ကိုလာတာက တုိက္ပြဲမွာ အုန္းျမင့္က်တာ ဟုတ္မဟုတ္သိခ်င္တာေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာက တုိက္ပြဲ ျဖစ္တ့ေ ဲ နရာကို ေရာက္ေအာင္သြားမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ။ စစ္တပ္က တနာရီေက်ာ္ေလာက္ တက္ပစ္ၿပီး ဟံသာဝတီဘက္ကုိ ျပန္ဆုတ္သြားၿပီဗ်။ ဒါေပါ့၊ က်ေနာ္ ေစာေစာက တုိက္ပြဲျဖစ္ခ့တ ဲ ့ဲ ေနရာကိုေရာက္တယ္။ က်သြားတာ လွခင္ ေခၚ ကရင္ႀကီးဆိုတာ ေသခ်ာသိလုိက္ရတယ္။ အေလာင္း ကုိ တပ္ၾကပ္ႀကီးလွေရႊတုိ႔ မရ ရေအာင္ ျပန္ဆြဲသြားတယ္တ့။ဲ

စံရိပ္ၿငိမ္ဘဏ္ရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္ ဟိုဘက္ပလက္ေဖာင္းေဘးက ေရေျမာင္းထဲမွာ အေလာင္းတေလာင္း ေတြ႔လုိ႔ေတာင္ ေျမာင္းေပၚဆြဲတင္ေပးခဲ႔ရေသးဗ်ာ။ လူငယ္ေလးဗ်။ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ အက်ီလက္တုိ အျဖဴေရာင္န႔ဲ သူ႔ဗိုက္ရဲ႕ဘယ္ဘက္မွာ ေသနတ္မွန္ထားတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကနဖူးမွာ။ က်ပ္ျပားဝိုင္းေလာက္ အေပါက္ကေလး ေတြ႔ရတယ္။ အနီးကပ္ပစ္သတ္သြားတာေပါ႔ဗ်။ ဒီကေလးက ဘယ္လုိလပ ု ္ ဒီလုိ အပစ္ခံရတယ္ ဆုိတာ က်ေနာ္လည္း မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အေလာင္းကုိ ဆိုကၠားတစီးေပၚတင္ေပးၿပီး လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္ဖက္ကို ျပန္လာတယ္။အဲဒီမွာလည္း ေနာက္ ဆုိကၠားတစီးနဲ႔ေနာက္တေလာင္းတင္ထားတယ္၊ ေတြ႔ျပန္ေရာ။ မဲမဲျမင္စြတ္ပစ္သြားတယ္ ဆိုတာ ယံုလိုက္ ေပေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီအေလာင္းက လွခင္ ေခၚ ကရင္ႀကီး အေလာင္းထင္လို႔လား။ မဟုတ္ဘူး။ လွခင့္ အေလာင္းက လွဳိင္ျမစ္လမ္းထဲက က်ေနာ္႔အိမ္ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီ။ ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ့္ အိမ္ေရွ႕မွာတင္ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ ျပန္လာတာကို အေလာင္းက ေစာင္႔ေနတာ ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

61

tcef; (47) - &JabmfvScif? oifhtm;OD;ñTwfyg\

က်ေနာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနေျခာက္နာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတဲ့ လွခင္ ေခၚ ကရင္ႀကီးရဲ႕ အေလာင္းဟာ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ႕ လမ္းဟုိဘက္ျခမ္း ကုကၠိဳပင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ ဟ၊ ဘယ္ႏွယ့္ ဒီအေလာင္းက ဒီနားမွာ ေက်ာက္ခ်ေနသလဲ ေတြးလို႔ေတာင္ မဆံုးေသးပါဘူးဗ်ာ။ “ကိုသက္ခိုင္ ျပန္လာၿပီေဟ့” ဆိုတ့ဲ အသံက ဆူညံသြားတာေၾကာင့္ အေလာင္းဆီကို ေလွ်ာက္သြားလုိက္ရတယ္ဗ်ာ။ အမွန္က ကရင္ႀကီးရဲ႕ အေလာင္း ကို သေဖာ့ေတာ သုႆန္မွာ သြားျမႇဳပ္ဖုိ႔ က်ေနာ့္ကို ေစာင့္ေနၾကတာပါ။

ေနာက္မွ က်ေနာ္ သိရတာက တုိက္ပြဲမွာက်တဲ့ ကရင္ႀကီးကို ကိုလွေရႊတို႔ က အေလာင္း ရေအာင္ ျပန္ဆြဲလာတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲေရာက္ေတာ့ သူ႔ကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ အေလာင္းကို တုိက္ပြဲဝင္ ရဲေဘာ္ေတြက ထမ္းၿပီးေလွ်ာက္လွည့္ျပၾကတယ္။ အေလာင္းကုိေျမႇာက္၊ ေသနတ္ေတြကုိေျမႇာက္၊ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ဒုိ႔အေရး ဒို႔ အေရး။

အေရးေတာ္ပံုေအာင္ရမည္။

ေအာင္ရမည္လို႔

ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး

လွည့္တာမွ

ေလးရပ္ကြက္

ငါးလမ္းကြက္ လမ္းေပါက္ေစ့ဆုိပဲဗ်ာ။ ကရင္ႀကီး အေလာင္းေျမက်ဖို႔ ရပ္ကြက္လူထုက ဝိုင္းၿပီး သူတို႔ အသိစိတ္ဓာတ္န႔ဲ သူတို႔ လွဴၾကတန္းၾကတာ သိန္းခ်ီၿပီးေတာင္ရတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီေငြေတြအားလံုးကို ကရင္ႀကီးရဲ႕ ဇနီးလက္ထဲကို အပ္ လိုက္ ၾကတယ္္။ စိတ္မေကာင္းစရာက ကရင္ႀကီးဟာ မိန္းမရတာ ရက္ပုိင္းပဲ ရွိေသးတယ္တ့ဗ ဲ ်။

အေလာင္းက ဝါးဓနိသယ္တ့တ ဲ ြန္းလွည္းနဲ႔ တင္ထားတာဗ်။ ေအးေလ၊ သံေဂြေတြကုိ တာယာေဟာင္းခံၿပီး ဘီးလုပ္ ထားတာ။ သစ္သားအိမ္န႔ဲ ေနာက္ကေန တြန္းရတဲ့လွည္းမ်ဳိး။ အေလာင္းက တြန္းလွည္းၾကမ္းျပင္ေအာက္ေျခမွာ ခ် ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တြန္းလွည္းရဲ႕အေပၚႏႈတ္ခမ္းကုိ သစ္သားတန္းပစ္ၿပီးခင္းထားတဲ့အထပ္သားခင္း အေပၚမွာပါ။ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးနည္းေတြန႔ဲ သူ႔ကုိဂုဏ္ျပဳထားတာသိသာပါတယ္။ ကရင္ႀကီး ေခၚ လွခင္ဟာ အသား လတ္လတ္ နဲ႔ အသက္သံုးဆယ္ မေက်ာ္ပါဘူး။ ေသနတ္ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ေသြးသံရဲရဲ ျဖစ္ေနမယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္တာ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဝတ္အစားအသစ္ေတြလဲေပးထားတယ္။ ေသြးစေတြတခ်ိဳ႕ေတြ႔ရေပမဲ့ ေျခာက္ေနပါၿပီဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

62

က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို အခိုင္အမာ ခ်ရပါတယ္။ အေလာင္းကုိ ေျမျမႇဳပ္ဖုိ႔အခ်ိန္တန္ေနပါၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ညခုႏွစ္နာရီထိုးေတာ့မယ္ဗ်။ သေဖာ့ေတာသုႆန္ဟာ ေစာေစာက တိုက္ပြဲျဖစ္ခ့တ ဲ ့ဲ လွည္းတန္းဘက္ကို ျပန္သြားရ မွာပါ။ အသုဘပို႔လိုက္မယ့္ လူထုႀကီးကလည္း ေထာင္ခ်ီရွိေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူထုႀကီးနဲ႔သြားလို႔ မေတာ္တဆ စစ္တပ္န႔ဲ ထပ္တုိးေနရင္ မျဖစ္သင့္တာေတြထပ္ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပးႏိုင္လႊြားႏိုင္တ့လ ဲ ူတခ်ိဳ႕နဲ႔ ကရင္ႀကီး မိန္းမေလာက္သာ လုိက္ပုိ႔ဖုိ႔ နားခ်ရပါတယ္။ ေနာက္တခုက ေသနတ္ေတြအတြက္ က်ည္ဆံလက္က်န္ဟာ နည္းေန ပါၿပီ။ အုန္းျမင့္န႔ဲ ကုိလွေရႊတို႔ကေတာ့ ေသြးဆူေနတုန္းပါ။ ကရင္ႀကီးအေလာင္းေျမက်ၿပီးတာနဲ႔ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုမွာ ရွိတ့ဲ ဂုံးေက်ာ္တံတားေပၚကေန ေနဝင္းစတင္းကိုေထာက္ၿပီး ဘူတာ႐ံုလမ္းတေလွ်ာက္ ဝင္လာမဲ့ စစ္တပ္ကုိ ထပ္ၿပီး ရင္ဆိုင္ဖုိ႔ အားသန္ေနၾကျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘူတာ႐ံုလမ္းဟာလမ္းက်ဥ္းတခုပါ။ ဒီလမ္းက်ဥ္းထဲမွာ စစ္တပ္န႔ဲ သူတင္ကိုယ္တင္ ပစ္ခတ္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္ေတြထဲကို က်ည္ဆံ ေတြ ဝင္ကုန္မွာ ေသခ်ာတာေပါ့။ က်ေနာ္ ကိုလွေရႊကို ���ားခ်၊ အုန္းျမင့္ကုိ ဖိေဟာက္ၿပီးတားရပါေတာ့တယ္။ အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ က်ေနာ္႔အသိဉာဏ္ကသာ တားေနတာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ စစ္တပ္ကုိ ဘယ္ေနရာကေန ပစ္ရင္ ဂြင္က်မလဲ ေတြးေနတာ ဗ်။

အတိုခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ညခုႏွစ္နာရီေက်ာ္မွာ လက္ေရြးစင္ လူငါးဆယ္ေလာက္န႔အ ဲ တူ ကရင္ႀကီးရဲ႕အေလာင္းကုိ သေဖာ့ေတာသုႆန္ကို သယ္ခ့ၾဲ ကေရာ ဆိုပါေတာ့။ အေလာင္းေဘးမွာ ကရင္ႀကီး မိန္းမေလးကလည္း တ႐ႈံ႔႐ႈံ႔န႔င ဲ ိုၿပီး လုိက္လာတာေပါ့ဗ်ာ။ တခုထူးျခားတာကဗ်ာ၊ အသုဘပို႔လုိက္လာၾကတဲ့လူေတြဟာ တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စန ြ ္႔ သြားရွာတဲ့ သူရဲေကာင္းတေယာက္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္ေနၾကတဲ့ပံုစံဗ်။ ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္႔ စိတ္ထဲမွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲဗ်ာ။ ဘဝဆိုတာ တိုက္ပြဲမကင္းဘူး။ တိုက္ပြဲမွာ သူရဲေကာင္းပီသစြာ က်ဆံုးရတာမ်ဳိးကို က်ေနာ္ ႏွစ္သက္ တယ္။ က်ေနာ္တင္မကပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္အေမပါ ပါလိုက္ေသးလို႔ဆိုရမယ္ဗ်ာ။

ကရင္ႀကီး အသုဘကို သေဖာ့ေတာပို႔ခါနီးေလးမွာ က်ေနာ္ အေမ့ဆီ ခဏဝင္လုိက္တယ္ဗ်။ အေမ က်ေနာ့္ကုိ စိတ္ပူ ေနမွာစုိးလုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က အေမ စစ္သားေတြန႔ရ ဲ င္ဆုိင္တုိက္တာ ဒီဖက္က က်သြားတဲ့ ရဲေဘာ္အေလာင္းကို က်ေနာ္ သြားျမႇဳပ္ေပးမလို႔ဆိုေတာ့ အေမက သူသိၿပီးၿပီဆိုပဲ။ ေနာက္ စကားဆက္ေသးတယ္။ အေမစိတ္မေကာင္းဘူး။ သတၱိေကာင္းခ်က္ကေတာ့ သူေသကိုယ္ေသကုိ တုိက္ရဲတ့လ ဲ ူေတြ၊ အံ႔ခ်က္တ့။ဲ

တကယ္ေတာ့ အေမဟာ စစ္ကုိ ဆန္းတယ္မွတ္တ့ထ ဲ ဲ မပါဘူးဗ်။ အေမ ခဏခဏ ေျပာဖူးတာေတြ ရွိတယ္။ လြတ္လပ္ ေရး အႀကဳိ ကာလေတြတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ရြာဘက္ကို မဟာမိတ္ေလထီးတပ္ေတြ ဆင္းဖူးတယ္ တဲ့။ ဂ်ပန္တပ္ေတြန႔ဲ ဗမာ့ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြ ရြာနားမွာ တုိက္ပြဲျဖစ္ဖူးတယ္တ့။ဲ ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ေဒသတဝိုက္မွာ ... မထူးထ,ဖူးသတဲ့။ မထူးထ,တယ္ဆိုတာ အဲဒီ ေဒသတဝိုက္မွာ ဆင္းရဲၾကပ္တည္းလြန္းလို႔၊ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ျပင္းထန္လြန္းလို႔ ကိုယ္ပုိင္ တပ္ေတြေထာင္ၿပီး မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး လုၾကယက္ၾက၊ တုိက္ၾကခုိက္ၾကတာတဲ့။ နတ္ေမာက္ဘက္က ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးဟာ မထူးတပ္ေတြ တုိက္တာလည္း ပါတယ္ တဲ့။

သေဖာ့ေတာ ေရာက္ေတာ့ သုႆန္လူႀကီး ဦးေက်ာ္ခင္ကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ ဦးေက်ာ္ခင္လို လူကေတာင္ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ကူညီသဗ်ာ။ ပုိက္ဆံေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔ဆရာတဲ့။ ဆရာႀကိဳက္တ့ေ ဲ နရာေျပာပါတဲ့။ သူက က်ေနာ့္ကို သုႆန္ထဲေခၚသြားၿပီး တြင္းသစ္တြင္းေဟာင္းလုိက္ခြဲျပေနေသးတယ္။ ေအးေလ၊ ကရင္ႀကီး အေလာင္းက သရဏဂံုတင္တ့ဲ ဇရပ္ေပၚက ခံုတခုေပၚမွာ ရွိေနတယ္။ ေနဦးဗ်ာ၊ ေမ့ေနလို႔။ အသုဘ ခ်လာရင္း မီးရထားလမ္း

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

63

ေက်ာ္လာေတာ့မွ သရဏဂံုတင္ဘုိ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသံုးပါးကုိ အလံတုိင္ေက်ာင္းက ဝင္ပင့္လာေသးတယ္။ ဇရပ္ေပၚမွာ သရဏဂံုတင္ေနတုန္း က်ေနာ္န႔ဲ ဦးေက်ာ္ခင္က ေျမေနရာလိုက္ေရြးေနတာ။

အဲဒီတုန္းက သုႆန္ေတြဟာ

ေတာ္ေတာ္

ေအာ္ဂလီဆန္စရာ ေကာင္းတာကလားဗ်ာ။ ညီႇစုိ႕စို႕ အနံ႕ႀကီးက

ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ပ်က္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လူ႐ိုးေတြ ဦးေခါင္းခြံေတြေတာင္ ျမင္ျမင္ေနရတယ္၊ ေခြးေတြ လာလာယက္လို႔ဆိုလားဗ်ာ။ စိုစိစိုစိေျမေပၚမွာ အ႐ုိးေတြ ေခါင္းေတြ ေက်ာ္ခြၿပီး ဦးေက်ာ္ခင္က ေလွ်ာက္ေခၚ ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း တြန႔ေ ္ နလို႔ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ လုိက္ရေတာ့တာေပါ့။ သူက ဘယ္ေနရာဟာ တြင္းႏွစ္ထပ္။ ဘယ္ေနရာက သံုးထပ္၊ ကေလးနဲ႔လူႀကီး ဘယ္လုိထပ္ျမႇဳပ္ထားတယ္ဆုိတာေတြပါ ေလွ်ာက္ရွင္းျပေနေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ... ဦးေက်ာ္ခင္ ေကာင္းတဲ့ေနရာသာ ေရြးပါေတာ့ ဆုိၿပီး အာဏာကုန္လႊဲရေတာ့သဗ်ာ။

အခုမရွိေတာ့တ့ဲ သေဖာ့ေတာသုႆန္ရဲ႕ ဇရပ္ညာဘက္ေဘး လမ္းမနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ ကရင္ႀကီးကို ျမႇဳပ္လုိ္က္ၾက တယ္ ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဦးေက်ာ္ခင္န႔ဲ ေဖာက္သည္ျဖစ္သြားတယ္ ေျပာရမွာပဲ။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ေနာက္ေန႔လည္း က်ေနာ္လူေသလာျမႇဳပ္ရေသးတယ္။ တေလာင္းတည္းေတာင္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေျခာက္ေလာင္းတၿပိဳင္နက္။ ဒီလုိဗ်ာ။ စစ္တပ္ကို ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ေနတဲသ ့ ူေတြရွိသလုိ အေခ်ာင္ရတုန္းလုပ္ထားမွ ဆုိတ့သ ဲ ူေတြလည္းဒုန႔ေ ဲ ဒးဗ်။ စစ္တပ္က ဖြင့္ထားခဲ့လုိ႔ ပြင့္ေနတဲ့ ဂိုေဒါင္ေတြကေန ပစၥည္းသြားသယ္ေနၾကတဲ့ သူေတြကလည္း ပြဲေတာ္ႀကီးလို ျဖစ္ေနျပန္ၿပီဗ်ာ။ စစ္တပ္ကလည္း အာဏာသိမ္းတာ ဟန္က်ေလာက္ၿပီ ထင္ေတာ့ ဂုိေဒါင္ေတြ ေဖာက္တယ္ ဆိုၿပီး ပစ္မိန္႔ ေပးတယ္။ လူထုကေတာ့ဗ်ာ၊ စစ္တပ္ဆင္တ့ေ ဲ ထာင္ေခ်ာက္ထဲ တည့္တည့္ကိုတုိးေတာ့တာပဲ။ သယ္လာထမ္းလာၾကတဲ့ လူေတြ လည္း တ႐ုန္း႐ုန္း၊ ပစ္လုိ႔ခတ္လို႔ ေသရတဲ့ မသာေတြလည္း အတုန္းအ႐ုန္း ဆိုပါေတာ့။

၂၀၊ ၉၊ ၁၉၈၈ ေန႔လည္မွာ ကိုလွေရႊတို႔က ကရင္ႀကီး ျမႇဳပ္ထားတဲ့ေနရာကုိ သြားၿပီး ေသနတ္တင္ အေလးျပဳၾက ေသး တယ္။ ေအာ္ ... စစ္သားေဟာင္းခ်င္းေတာ့ သံေယာဇဥ္ ႀကီးၾကရွာသားပဲဗ်ာ။ စစ္ထံုးစံန႔အ ဲ ညီ အေလးျပဳတာတဲ့။ ေျမျမႇဳပ္ဖုိ႔ သြားတုန္းက သူတုိ႔မပါဘူးေလ။ က်ေနာ္ပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေနရစ္ခ႔ၾဲ ကလုိ႔ ထားခဲ့တာ။ မလုိလားအပ္ဘဲ ဇာတ္ေတြ ထပ္႐ႈပ္ကုန္မွာစိုးလုိ႔။

ကိုလွေရႊြတို႔က က်ဆံုးရဲေဘာ္ ကရင္ႀကီးကုိ အေလးျပဳၿပီး ကမ္းနားဘက္ကို ျပန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ဘူတာ႐ံုလမ္း ထိပ္က ကိုသန္းညြန္႔အရက္ဆိုင္ဘက္ကို သြားတယ္။ ဒါေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ေန႔ေတြ ညေတြ ေရာကုန္ၿပီေလ။ နည္းနည္းေတာ့ေသာက္လုိက္အံုးမွေပါ႔။ သံုးစိတ္ေလာက္လည္း ခ်ၿပီးေရာ အိမ္ျပန္ဦးမွ ဆိုၿပီး ဆုိင္ထဲ ကေနထြက္ၿပီး လမ္းဟုိဘက္ျခမ္းကို ကူးလုိက္တယ္။ လမ္းတဘက္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူးဗ်ာ၊ ေဒါ႔ဂ်စ္ကား တစီးက ဟြန္း အဆက္မျပတ္တီးၿပီးလာေနလို႔ခဏရပ္ေပးလုိက္ရတယ္။ လမ္းလည္ေခါင္တည့္တည့္မွာ။ ဒီကားဘာေၾကာင့္ ဟြန္းရွည္ တီးရသလဲ လွမ္းၿပီး စပ္စုလုိက္ေတာ့ ... လားလား ... ကားေနာက္မွာ လူေတြ ပုိးလုိးပက္လက္န႔။ဲ ေခါင္းေတြက ကားေမာင္းတဲ့ အရွိန္န႔ဲ ဘယ္ညာရမ္းေနတယ္ဗ်ာ။ လက္စသတ္ေတာ့အေလာင္းေတြပါလား။ ဟုတ္တယ္၊ သမိုင္း ဘုရားလမ္းဘက္က သိပၸံပစၥည္း စက္႐ံုမွာ ဂိုေဒါင္ေတြ ဖြင့္ထားတယ္ ဆုိၿပီး သြားသယ္ရာက က်ည္ဆံန႔ည ဲ ားလာၾကတာတဲ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

64

ေဒါ႔ဂ်စ္ကားက ေရွ႕ဆက္မေမာင္းဘူးဗ်ာ။ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္မွာတင္ ရပ္ေနတယ္။ ရပ္တာက က်ေနာ္႔ကိုေတြ႔လုိ႔ ရပ္ တာေလ၊ ဒ႐ုိင္ဘာက ကားကုိ လမ္းေဘးမက်တက်ရပ္ၿပီး ဆင္းလာတယ္။ ဘယ္သူရွိရမလဲဗ်ာ။ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္က ကုလားလွဝင္းေပါ႔။ စစ္တပ္က အတင္းတင္ေပးလုိက္လုိ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္န႔တ ဲ င္ေမာင္းလာရတာတဲ့။ က်ေနာ့္ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာၿပီး ဆရာလုိက္ခ့ပ ဲ ါအံုး၊ ဒါေတြကို သေဖာ့ေတာမွာ လုိက္ျမႇဳပ္ေပးပါအံုးတဲ့။ ေကာင္းၾက ေရာေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဘယ္လုိျငင္းမလဲဗ်။ မလုိက္ခ်င္ မပို႔ခ်င္ဘူးဆိုရင္ ဒီအေလာင္းေတြရြာလည္ေနအံုးမယ္။ ေဘးက လူေတြကလည္း အမွဳပတ္မွာ ေၾကာက္တ့ပ ဲ ံုစံန႔ဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန အသုဘကမၼဌာန္းလွမ္း႐ႈေနၾကတာ။ တခ်ိဳ႕လည္း ဘယ္စက္႐ံုကေဖာက္လာမွန္းမသိတ့၊ဲ ဘာမွန္းမသိတ့ဲ ပစၥည္းမ်ဳိးစုံထမ္းပုိးၿပီး သူတို႔အလုပ္န႔သ ဲ ူတို႔ ႐ႈပ္ေနတာေလ။ ဒါနဲ႔မထူးပါဘူး၊ ပို႔တာေပါ့ကြာ၊ ဦးေက်ာ္ခင္န႔င ဲ ါ ရင္းႏွီးပါတယ္ ဆိုၿပီး မူးမူးနဲ႔ကားေခါင္းခန္းေပၚတက္ထုိင္ၿပီး သေဖာ့ ေတာ ေမာင္းကြာ လုပ္လုိက္ရေတာ့တာေပါ့။ သေဖာ့ေတာေရာက္ေတာ ့ဦးေက်ာ္ခင္က ဆရာလာျပန္ၿပီလားတဲ့။ ဒီေလာက္ အေလာင္းေတြကို က်င္းေစ့ တူးဖုိ႔ မလြယ္ဘူးတဲ့။

အေလာင္းစုစုေပါင္း

အက်ီရင္ပတ္ဟကြဲန႔ေ ဲ ရာ၊

ေျခာက္ေလာင္းဗ်ာ။

ပုဆုိးခါးပံုစ

ေယာက္်ား

ခပ္ရွည္ရွည္န႔ေ ဲ ရာ၊

အေလာင္းေတြခ်ည္းပဲ၊

ေဘာင္းဘီတိုန႔ေ ဲ ရာ၊

ကတံုးေတြေရာ၊

အေလာင္းဒီဇုိင္းအစံု။

ဒါေပမဲ့

အေလာင္းေတြအားလံုးဟာ အညိဳေရာင္သန္းေနၿပီဗ်။ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲဗ်ာ။ တက်င���းထဲေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔။ သံုးေယာက္ တက်င္းေလာက္ လုပ္ပါ ေစ်းဆစ္ၿပီး ကိစၥျဖတ္လိုက္ရေတာ့တာေပါ႔။ အခုမွ သတိရတယ္ဗ်ာ၊ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ဦးေက်ာ္ခင္႔ကုိ

ပုိက္ဆံတျပားမွမေပးခဲ႔ဘူးဗ်။

က်ေနာ္ေခါင္းထဲဝင္လာတာက

ဒီလူေတြ

ဘယ္ကလဲ၊

အသက္

ဘယ္ေလာက္လဲ၊ သူတို႔မိသားစုေတြ ဘယ္လုိလုပ္သိၾကမလဲ ဆိုတာေတြပဲ။ ေသာက္ထားတဲ့အရက္အရွိန္ေလးေတာင္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အဲဒီရက္ေတြက က်ေနာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာမ်ားဗ်ာ၊ ေျပာေတာင္ မကုန္ေလာက္ေတာ့ဘူး။ ကရင္ႀကီးကုိ ျမႇဳပ္ၿပီးတဲ့ေန႔ ညကိုးနာရီေလာက္ကို က်ေနာ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေရွ႕ကုိ ေရာက္သြားေသးတယ္။ ဘာလုိ႔လဲ၊ ဟုတ္လား။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ပိတ္မိကုန္ၿပီ ၾကားလုိ႔ေျပးသြားတာဗ်ိဳ႕။ ခင္ဗ်ားကေတာ့မဆိုင္ဘူး ေျပာမွာပဲ။ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဆိုင္ေနတယ္။ စစ္တပ္ရဲ႕ မေတာ္မတရားလုပ္မွဳကို က်ေနာ္ တတ္ႏုိင္သမွ် တားဆီးကာကြယ္ရမယ္။ က်ေနာ္ ဘာေကာင္မွေတာ့မဟုတ္ဘူး။ တကၠသိုလ္ေရွ႕ကိုက်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ တံခါးပိတ္ထားတယ္။ တကၠသိုလ္ စာတုိက္န႔ဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရန္ကုန္ဝိဇၨာႏွင့္သိပၸံတကၠသိုလ္ ဆိုတ့မ ဲ ိန္းဂိတ္ေပါက္မွာေပါ႔ဗ်ာ။ တံခါးအျပင္မွာ ရပ္ကြက္ ထဲက လူႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ေနတယ္။ အထဲက ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က ဝင္ခြင့္မေပးဘူး။ မလွမ္းမကမ္းက စစ္ကားေတြ ေမာင္းသံ၊ ဟြန္းတီးသံေတြေတာင္ၾကားေနရတယ္။

က်ေနာ့္မွာ လူ႐ႈပ္ဇာတာပါလာတယ္ဆိုတာအမွန္ပဲ။ က်ေနာ္ ဝင္ရွင္းလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအထဲကို ဝင္ခြင့္ရသြားတယ္။ ျဖစ္ေနပံုက ေက်ာင္းထဲက ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းကေန တဖဝါးမွ မခြာဘဲ အေသခံမယ္လုပ္ၿပီး တံခါးဖြင့္ မေပးတာဗ်။ အထဲေရာက္ေတာ့ စစ္ကားေတြအသံေတြ သိပ္နီးလာတာနဲ႔ ... အဓိပတိလမ္းမႀကီးအတိုင္း ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ခန္းမဘက္ကုိ ေျပးၾကရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေျပးေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ နီးရာအေပါက္က ထြက္ၾကဖုိ႔ေအာ္ေနရတယ္။ ေအာ္ရမယ္ဗ်။ စစ္တပ္ဟာ ဘာဆင္ျခင္တံုတရားမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ပစ္တာခတ္တာ၊ ေသတာေက်တာ က်ေနာ္႔မ်က္ျမင္ ကုိယ္ေတြ႔မို႔။

မင္းတို႔ငါ့စကားကိုနားေထာင္ပါ။

အကုန္ေသကုန္လိမ့္မယ္လုိ႔

စြတ္ေအာ္ေနရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ

ေက်ာင္းသူမိန္းခေလးတေယာက္က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေရွ႕မွာ ေနရစ္ၿပီး အေသခံပါ့မယ္လုပ္ေနလို႔ ေတာ္ေတာ္နားခ် ယူရတယ္။ ငိုယိုၿပီးေတာ့ကုိ ဇြတ္ေနရစ္မယ္လုပ္ေနလို႕စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ဘက္ အေပါက္ကေန တရြတ္တိုက္ ဆြဲေခၚလာရတယ္ဗ်ာ။ တကယ့္ကုိ အမွတ္တရ ေန႔တေန႔။ မေမ့ႏိုင္တ့ေ ဲ န႔တေန႔ေပါ႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

65

အာဏာသိမ္းေတာ့ က်ေနာ္ေျခၿငိမ္သြားတယ္ထင္လုိ႔လား။ မၿငိမ္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္အက်င့္ကုိက ခက္ခက္ကိုမွ လုိခ်င္ တာ။ ဒီစစ္တပ္ကုိ ဘယ္နည္းနဲ႔ ဒုကၡေပးရမယ္၊ ၿပိဳေအာင္ ၿဖိဳရမလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္ ဆက္ၾကံတာေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ဆရာဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာက သူ႔မိတ္ေဆြ ဦးခင္ဝင္းနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဦးခင္ဝင္းရဲ႕သားက အေရးအခင္းမွာ အပစ္ခံရလုိ႔ ဆံုးသတဲ့။ သူက ဓာတုေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႏွံ႔စပ္တ့ပ ဲ ုဂၢိဳလ္။ ဆရာဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာက လွ်ာမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနလို႔ သိပ္မေနရေတာ့ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိေနတယ္။ သူ႔ပါးစပ္ပါးေခ်ာင္မွာ ႏြယ္ခ်ဳိျမစ္ကေလး ဝါးရင္း အေရးအခင္းတေလွ်ာက္လံုး သံ႐ံုးေပါင္းစံုကုိ က်ေနာ္န႔ေ ဲ လွ်ာက္သြားေနတာ။ စာပို႔တာ၊ အကူအညီေတာင္းတာ မ်ဳိးစံုပဲ။ အားကိုးရလုိ ရျငားေပါ႔ဗ်ာ။ ဆရာက က်ေနာ့္ကုိ ေတာ္ေတာ္အားထားပံုရတယ္။ ဦးခင္ဝင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတာ ဟာ က်ေနာ္ဘာဆက္လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာ ပညာသားပါပါ လမ္းညႊန္လုိက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္တယ္။ ဟုတ္ခ်င္မွ လည္း ဟုတ္မယ္ေပါ႔ဗ်ာ။

ခင္ဗ်ားကို ဟုိတခါ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလုိေပါ့။ ဓာတ္ဆီတိုင္ကီေတြကုိ ဂံုးေက်ာ္တံတားေတြလုိ ဆင္ေျခေလွ်ာေနရာမွာ ထားၿပီး စစ္ကားေတြ လာတာနဲ႔ လွိမ့္ၿပီးမီး႐ိႈ႕တာကေန အေဝးထိန္းခလုတ္ပါတဲ့ကစားစရာေတြန႔ဲ ထိန္းခ်ဳပ္ေဖာက္ခဲြ တာတို႔အထိ အမ်ဳိးကိုစံုေအာင္က်ေနာ္ေလွ်ာက္ေလ့လာခဲ့ပါသဗ်ာ။ ျဖစ္ႏိုင္မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ က်ေနာ္႔စိတ္မွာထက္သန္ ေနလို႔ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာဗ်။ ဆရာ ဦးခင္ဝင္းနဲ႔ တလေလာက္ တြဲလိုက္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြား တယ္။ ျပတ္မယ္ေလ။ ဖမ္းတာ၊ ဆီးတာ၊ စစ္တာ၊ ေဆးတာေတြ လုပ္လာေနၿပီကုိး။ သူဘာျဖစ္ေလသလဲေတာ့ မသိ ဘူး။ က်ေနာ့္ကုိ ပုိ႔ခ်ေနတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကေတာ့အဲဒီမွာ တစခန္းရပ္သြားေတာ့တာပဲ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

66

tcef; (48) - vufeufudkifawmfvSefa&;qDokdY

က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးတမ်ဳိး ၾကံျဖစ္တာကေတာ့ ေတာခိုၿပီး လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ဖုိ႔ပ။ဲ မိန္းမကေတာင္ သေဘာတူ တယ္ဗ်။ က်ေနာ္န႔အ ဲ တူေတာခိုမယ့္အထဲမွာ ရဲမြန္လွဳိင္၊ ေရႊြေသြး ဘုန္းေက်ာ္တို႔ ပါတယ္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္ ေတာခိုဖို႔ စိတ္ကူးသလဲ ဟုတ္လား။ ဘာပါတီ၊ ဘာဝါဒေၾကာင့္မွ မဟုတ္ဘူး။ မတရားဘူး ထင္လုိ႔။ ေတာခိုမယ့္အုပ္စုထဲမွာ စာစံု ဖတ္ စာဂ်ပုိးဆိုလို႔ က်ေနာ္တေယာက္ပဲ ပါတာ။ က်န္တ့ဲ ဘုန္းေက်ာ္၊ ရဲမြန္လွဳိင္၊ ေရႊေသြးတုိ႔ဆိုတာ က်ေနာ္န႔စ ဲ ာရင္ တကယ့္ အျဖဴထည္သက္သက္ေတြ။ လူငယ္စိတ္န႔မ ဲ တရားမွဳကိုခံတြန္းႏိုင္မယ့္နည္းကိုရွာရင္း ေတာခုိဖုိ႔ဆံုးျဖတ္တာဗ်။

ဒီေနရာမွာ

က်ေနာ္

ခင္ဗ်ားကုိ

တခုေတာ့

ေျပာပါရေစ။

ေတာခိုမယ္ဆိုလုိ႔

ဘာမွ

အထင္မႀကီး

လုိက္ပါနဲ႔။

က်ေနာ္တေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး။ တတိုင္းတျပည္လံုးကလူငယ္လူရြယ္မွန္သမွ် အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီကာလက အားလံုး ဒီစိတ္ေပါက္ၾကတာပဲ။ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ်ာ၊ အခု စစ္တပ္ထဲမွာ အခု ဗိုလ္မွဴးႀကီးေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ေမာင္ေတြေတာင္ ပါ ပါတယ္။ စစ္တပ္ႀကီး မေတာ္မတရားလုပ္တာ ကေလးလူႀကီး အကုန္သိေနတာပဲ။ သူတို႔ ႐ုိး႐ိုးသားသား ဝန္ခံခ႔ဲ ရင္ေပါ့ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

67

ေတာခိုမယ္သာေျပာတာ ဘယ္ေနရာကေန ေတာထဲ ေရာက္ေအာင္သြားရတယ္ ဆိုတာကို ေသခ်ာ မသိၾကဘူးပါဗ်ာ။ အနီးစပ္ဆံုးက ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ကေန နယ္စပ္ကုိေရာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲသိၾကတာ။ ေမာ္လၿမိဳင္ေတာ့ က်ေနာ္ကၽြမ္းတယ္ဆိုရမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့က်ေနာ့္ေယာက္ဖေတာ္ ေဆးသမားအေက်ာ္အေမာ္က ေတာင္စြန္း ရဲဘက္ကို ေရာက္ခ့ဖ ဲ ူးလုိ႔။ ေရာက္လုိက္တာမ်ား အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာဗ်ာ။

ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ ေယာက္ဖဟာ တဦးတည္းေသာ သားလည္းျဖစ္၊ ယစ္မူးတာကုိ ႀကိဳက္လြန္းသူလည္း ျဖစ္ တာေၾကာင့္ သူ႔ေခတ္န႔သ ဲ ူေတာ့ တကယ့္အထင္ကရ ေဆးသမားပါဗ်ာ။ ေဆးသမားမွ အျပားလိုင္း အရည္လုိင္း ထက္ ျမင့္တ့ဲ ဒုတ္လုိင္း။ အေၾကာထဲကုိ ထိုးသြင္းတာကို ေျပာတာေလ။ က်ေနာ္ေျပာလို႔ ေဆးစြဲေနတာ သိေတာ့ သူ႔မိဘ ေတြက

ေဆး႐ံုပို႔ျဖတ္ခိုင္းေပမဲ့

မျပတ္ဘူး။

ေဆးဖိုးလုိလို႔ကေတာ့နည္းလမ္းေပါင္းစုံန႔ရ ဲ ွာတယ္၊

နည္းမ်ဳိးစံုသလား

မေမးနဲ႔။ အိမ္ၾကမ္းျပင္ကုိ ဓာတ္ဆီေလာင္းတယ္။ လက္ထဲမွာ မီးျခစ္န႔၊ဲ မေပးရင္ ႐ိႈ႕လုိက္မယ္ လုပ္တ့အ ဲ ထိ။ ေထာင္ထဲ ေရာက္သြားတာကလည္း ရဲမိတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေမြးသမိခင္ က်ေနာ့္ေယာကၡမကိုယ္တုိင္ က်မသား ေဆးစြဲေနပါတယ္ ဆိုၿပီး ေထာင္ထဲသြင္းလိုက္လို႔ဗ်ိဳ႕။ ေယာကၡမႀကီးက ျပတ္ေတာ့ျပတ္သားဗ်။ ေထာင္ဝင္စာေတာင္ မသြားဘူး။ က်ေနာ္ ကသာ မေနႏုိင္လြန္းလို႔ ရဲဘက္အထိ လုိက္ေတြ႔ၿပီး လိုတာလုိက္လုပ္ ေပးရတာေလ။ ေအာ္ ... သူက က်ေနာ္႔သမီး ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာသားဗ်ာ။

မွတ္မွတ္ရရ တေခါက္ေတာင္ ရွိေသးတယ္ဗ်။ သည္းထိတ္ရင္ဖို ဆိုပါစို႔။ က်ေနာ္ ေတာင္စြန္းရဲဘက္ကို ေရာက္တ့ဲ တေခါက္ေပါ႔။ က်ေနာ္ ရဲဘက္ေရာက္တယ္ ဆိုတာ ဒီလုိေထာင္က် မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေယာက္ဖ ေရာက္ေနတဲ့ ရဲဘက္ ကို သြားတာကို ေျပာတာဗ်။ ခဏခဏ ေရာက္ေနေတာ့ ရဲဘက္က ေထာင္မွဴး ဦးသိန္းထြန္းနဲ႔ေတာင္ အရက္ေသာက္ ဘက္ ျဖစ္ၿပီး ရင္းႏွီးေနတယ္။ အမယ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဒီလူေတာင္ လူမွဳထူးခၽ���န္ေတြ ဘာေတြ ရေသးဆုိပဲ။ ေအးေလ။ ေထာင္က်ရဲဘက္ေတြကုိ ကၽြဲလိုႏြားလိုခိုင္းၿပီး၊ တေန႔လံုးမူးေနတဲ့ ေမာင္က ဘာေတြထူးၿပီး ခၽြန္သလဲ က်ေနာ္လည္း စဥ္းစားမရဘူး။

အဲဒီတေခါက္ က်ေနာ္ ေတာင္စြန္းရဲဘက္ကိုေရာက္ေတာ့ ညေနေလးနာရီေက်ာ္ ဘုတ္ျပန္သိမ္းတဲ့အခ်ိန္။ ဦးသိန္းထြန္း က ... ကိုသက္ခုိင္၊ ခင္ဗ်ား ေယာက္ဖ ဘုတ္ျပန္ဝင္ေတာ့မွာ။ ဗူးဝကပဲ ေစာင့္ေနေတာ့တ့။ဲ ေထာင္က်ဦးေရ ငါးရာေလာက္ တန္းစီၿပီး အိပ္ေဆာင္ထဲ ျပန္ဝင္တာကို ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ေယာက္ဖကို ရွာလုိက္တာ။ လူသာကုန္တယ္ မေတြ႔ဘူးဗ်ာ။ ဦးသိန္းထြန္းကေတာင္ ကိုသက္ခိုင္ မမွတ္မိလို႔ေနပါလိမ့္မယ္တ့။ဲ ဟ၊ က်ေနာ္ မမွတ္မိရင္ က်ေနာ္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတာ က်ေနာ္႔ေယာက္ဖက လွမ္းေခၚမွာေပါ့ဗ်ာလုိ႔ ျပန္ေျပာလို႔ေတာင္ မဆံုးေသး ဘူး၊ ေသနတ္သံေတြ ဆူညံၿပီး ရဲဘက္ေတြေျပးတယ္ ဆိုတ့အ ဲ သံၾကားေတာ့တာပဲဗ်ာ။

ကိုသိန္းထြန္းလည္း မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္န႔ေ ဲ သနတ္ဆြဲၿပီးလုိက္၊ က်ေနာ္လည္း တည္းတဲ့အိမ္ျပန္ေန။ ဇာတ္လမ္းကို ခ်ဳံ႕ ရရင္ ငါးေယာက္ေျပးတယ္၊ က်ေနာ္႔ေယာက္ဖပါတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္လြတ္တယ္၊ ႏွစ္ေယာက္မိတယ္။ တေယာက္ အေသမိတယ္။ က်ေနာ့္မွာ အေသမိတယ္ဆိုတ့ေ ဲ မာင္ဟာ ေယာက္ဖမ်ားလားလုိ႔ အေလာင္းတင္လာတဲ့လွည္းေပၚက အေလာင္းအုပ္ထားတဲ့သေဖာ့ဖ်ာကို ဖြင့္ၾကည့္ၿပီးမွ ဟင္းခ်နိုင္သဗ်ာ။ ကိုယ္ေတာ္က အရွင္မိတ့ဲအထဲ ပါတာကိုး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္မွဳနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္႐ံုးလုိက္ ဘာလုိက္န႔ဲ ေမာ္လၿမိဳင္ကုိ အကၽြမ္းဝင္ေနတာဗ်ိဳ႕။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

68

ေတာခိုမယ့္က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ေမာ္လၿမိဳင္ထြက္မ့ဆ ဲ ဲဆဲညမွာေပါ႔။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ (၁၁) ရက္ေပါ႔။ အဲဒီေန႔ဟာ

က်ေနာ္

အိမ္ေထာင္သက္ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တ့ေ ဲ န႔ပဲ။

ေတာခုိမယ့္က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္လံုး

က်ေနာ့္အိမ္ေရာက္ေနၾကၿပီ။ မိန္းမက က်ေနာ္ ယူသာြ းဖုိ႔အဝတ္အစားေတြ မီးပူတုိက္ေနတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာ ရဲမြန္လွဳိင္ က ေကာက္ကာငင္ခါ မပီကလာပီကလာနဲ႔ စကားတခြန္းေျပာလိုက္တယ္။ ေအးေလ၊ ရဲမြန္လွဳိင္က အသက္သာ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တာ၊ စကားေျပာရင္ မပီေသးဘူးဗ်။

ေနဦးတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔အားလံုးေတာခိုသြားေတာ့ ေျမေပၚမွာဘယ္သူက်န္ခ႔မ ဲ ွာလဲ။ ကိုသက္ခုိင္က အိမ္ေထာင္န႔ဆ ဲ ိုေတာ့ ေျမေပၚမွာက်န္ခ့ပ ဲ ါ၊ ေတာခိုတ့သ ဲ ူေတြ မိသားစုန႔ဲ ဆက္ခ်င္ရင္၊ အေၾကာင္းကိစၥရွိရင္ ကူညီႏိုင္မယ္တ့။ဲ သူ႔ စကားက ဟုတ္သလုိလုိ ျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာမွတ္ခ်က္မွ မေပးႏိုင္ဘူး။ မီးပူတုိက္ေနတဲ့ မိန္းမေတာင္ ေတြသြား တယ္။ ေဘးက ေရႊြေသြးတို႔၊ ဘုန္းေက်ာ္တုိ႔ကလည္း ရဲမြန္လွဳိင့္စကားကုိ ဝိုင္းေထာက္ခံၾကျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔အစီအစဥ္ကို တမ်ဳိးေျပာင္းရတယ္။ ေရႊြေသြး၊ ဘုန္းေက်ာ္န႔ဲ ကုိရန္ဝင္းထည့္လိုက္မယ့္ ခ်ာတိတ္သံုးေယာက္က တဖြ႔၊ဲ တရက္ႀကိဳၿပီး အရင္သြားႏွင့္၊ က်ေနာ္န႔ဲ ရဲမြန္လွဳိင္က ေနာက္ေန႔ဆက္လုိက္မယ္ေပါ႔။

တိုတုိ ေျပာၾကစို႔ဗ်ာ။ ေနာက္ေန႔မနက္ ငါးနာရီမွာ ဘုန္းေက်ာ္န႔ေ ဲ ရႊေသြး ဦးေဆာင္တ့အ ဲ ဖြဲ႔ကုိ ေငြသံုးေသာင္း ထုတ္ေပး ၿပီး ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးကေန ေမာ္လၿမိဳင္ ရထားေပၚတင္ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ က်ေနာ္န႔ရ ဲ ဲမြန္လိွဳင္ ေမာ္လၿမိဳင္ လုိက္သြားတယ္။ ေမာ္္လၿမိဳင္ကမ္းနားလမ္းက ေလညႇင္းသာဟုိတယ္မွာတည္းၿပီး ခရီးလမ္းစ ရွာတယ္။ မြန္ျပည္သစ္ ပါတီန႔လ ဲ ိုက္ခ်ိတ္တာဗ်ိဳ႕။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တကယ္တက္ၾကြတ့ဲ မြန္ဘုန္းေတာ္ႀကီး တပါးနဲ႔ ဆက္မိတယ္။ သူက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ေဟာင္း ႏုိင္ကင္ခၽြန္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ မုဒံုမွာ ခၽြန္း႐ုပ္ရွင္႐ံု ဆိုတာကို သူပိုင္တာပါပဲ။

ေမာ္လၿမိဳင္ေထာက္လွမ္းေရးကို မ်က္ေျချဖတ္ရင္း ႏုိင္ကင္ခၽြန္းနဲ႔ ဆံုၾကတယ္။ ႏိုင္ကင္ခၽြန္းဟာ က်ေနာ္န႔ဲ ေတြ႔ေတာ့ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနားက သူ႔အိမ္မွာ အထက္ဂိုဏ္းဆရာေတြလက္စြဲ၊ ကန္ေတာ့ပြဲမ်ဳိးစံုန႔ဗ ဲ ်ာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ႏုိင္ကင္ခၽြန္းက က်ေနာ္႔လက္မွတ္နမူနာကုိ သူ႔မွတ္စုထဲမွာ ထုိးေပးခဲပ ႔ ါဆိုၿပီး ေတာင္းထားလုိက္ သဗ်ာ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ဆန္းေတာ့ဆန္းေနသလိုပဲ။ မယံုရင္ ပံုျပင္သာမွတ္ေပေတာ့။ အဲဒီလက္မွတ္ဟာ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးေဟာင္း ဗို္လ္မွဴးႀကီးစိန္ျမ ေတာခုိတ့အ ဲ ခါ လြတ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ေပးႏုိင္တ့ဲ လက္မွတ္ ျဖစ္လာတယ္ဗ်ာ။

ျဖစ္ပံုက ေမာ္လၿမိဳင္မွာေလးငါးရက္ေနေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက သံသယရွိလာပံုရတယ္။ ေအးညႇင္းသာ တည္းခိုခန္း ကုိ ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြကလာစစ္လို႔ က်ေနာ္႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေရတပ္က ဗိုလ္ႀကီးခင္ေဇာ္ ကို လွမ္းဖုန္းဆက္ရေသး တယ္။ ငါ့အလုပ္သမားေတြကုိ မင္းတို႔လူေတြလာေမးေနတာ ၾကည့္ေျပာပါအံုးေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္၊ တကယ့္ေတာ့ ခင္ေဇာ္န႔ဲ က်ေနာ္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းပါ။ သူ ဆယ္တန္းေအာင္တာေတာင္ က်ေနာ္႔ေက်းဇူးမကင္းဘူး ဆိုႏုိင္တယ္ဗ်။ ဒီလုိ ေလ၊ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ သခ်ၤာေျဖတဲ့ေန႔က သူမေျဖႏုိင္လို႔ အေျဖလႊာေတြ ျခစ္ပစ္မယ္လုပ္လို႔ က်ေနာ္ တားလိုက္ရတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ အမွတ္နည္းေပမဲ့ ေဒသေကာလိပ္ေတြေပၚလာေတာ့ အာအုိင္တီ ဆက္ တက္ခြင့္ရတယ္။ ဘီအီးနဲ႔ၿပီးေတာ့ စစ္တပ္ထဲဝင္ၿပီး ဗိုလ္ျဖစ္လာတာ။ သူကလည္း က်ေနာ္႔ကုိ ခင္ရွာလြန္းလို႔ ေတာခိုမ့ဲ ေမာင္ေတြကုိ ဘုမသိဘမသိ အကာအကြယ္ ေပးခဲ့တယ္ဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိတပတ္႐ုိက္ခ့တ ဲ ာလည္း ပါသေပါ႔ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

69

ေနာက္ဆံုး ေရႊေသြး၊ ဘုန္းေက်ာ္၊ ရဲမြန္လွဳိင္န႔ဲ ကုိရန္ဝင္း ထည့္ေပးလုိက္တ့လ ဲ ူငယ္သံုးေယာက္ဟာ ေသေဘာဘိုး စခန္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားပါသဗ်ာ။ က်ေနာ္က ေမာ္လၿမိဳင္မွာ တင္က်န္ရစ္ေရာ ဆုိပါေတာ့။ ကုိရန္ဝင္း ဆိုတာ အခု ေအဝမ္းကုမၸဏီေထာင္ၿပီး အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြန႔ဲ ႀကီးပြားေနသူပါ။ သူဟာ အေရးအခင္းကာလမွာ တကယ့္ကုိ အားတက္သေရာလွဳပ္ရွားခဲ႔သူပါ။ အထူူးသျဖင့္ ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွ လက္တြန္႔ခ႔သ ဲ ူ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အခုေတာ့လည္း သူ႔ဘဝနဲ႔သူ႔အေၾကာင္းေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာင္ ေနာက္ပုိင္း စစ္အစိုးရနဲ႔ မကင္းႏုိင္ခ႔ဲ ေသးတာပဲဗ်ာ။

ေအာ္ ... ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမ ကိစၥလား။ ကိုရန္ဝင္းပဲ စီစဥ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တလေလာက္ အၾကာမွာ ဗုိလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမကို ရန္ကုန္ကို လာျပန္ေခၚတာက ေရႊေသြး။ ရဲမြန္လွဳိင္ေတာင္ ေမာ္လၿမိဳင္အထိ ပါလာေသးဆိုပဲ။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမနဲ႔အတူ သူ႔လူရင္းတေယာက္ပါ ေတာခိုတယ္။ သူက အခု မဲေဆာက္မွာ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္ (ပီဒီအက္ဖ္) ဥကၠ႒ လုပ္ေနတဲ့ ကိုေက်ာ္ထက္ပဲ။ ကုိေက်ာ္ထက္က ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္န႔မ ဲ ခင္ဘူးဗ်။ မုတ္ဆိတ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ တခါလား ဆံုခ့ဖ ဲ ူးတယ္ ထင္ပါ့။ အခုက်ေနာ္ ေထာင္ထဲ မဝင္ခင္ မဲေဆာက္ေရာက္ေတာ့ ေတြ႔ခ့ပ ဲ ါေသးတယ္။ ဗို္လ္မွဴးႀကီး စိန္ျမနဲ႔ ကိုေက်ာ္ထက္ ေမာ္လၿမိဳင္ ေရာက္ေနတဲသ ့ တင္းကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက ရသြားတယ္။ ပိုဆိုးတာက ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမဟာ တပ္ထဲမွာ တာဝန္ထမ္းတုန္းက မြန္ျပည္နယ္ စစ္ဆင္ေရးေတြ ကိုင္ခ့ဲ တဲ့ သူဆိုေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက နယ္ေက်ာ္ခြင့္ မေပးဘူး ။ ေရွ႕ေရာေနာက္ေရာ ညပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။

ထံုးစံအတုိင္း အဲဒီျပႆနာဟာ က်ေနာ္႔ေခါင္းေပၚ ေရာက္လာျပန္တာပဲ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ပိတ္မိေနတဲ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမ ကို လြတ္လြတ္ကင္းကင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါအံုးလို႔ ေရႊြေသြးက ေမာ္လၿမိဳင္ကေန ဖုန္းဆက္တယ္။ က်ေနာ့္ဆီ ဆက္တာမဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ ဆိုတ့ဲ ဂ်ီတီအုိင္ေက်ာင္းဆင္းတေယာက္ကိုဆက္တာ။ ေနာင္ က်ေနာ့္ကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက ဆြဲေတာ့ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔ဟာ က်ေနာ္႔အမွဳ တြဲျဖစ္လာတယ္ ဗ်ာ။

ေမာင္ေမာင္ျမင့္က က်ေနာ္႔႐ံုးကို အေရးတႀကီးလုိက္လာ���ပီး ျပႆနာကို ကုိယ္စားလွယ္လႊဲေတာ့တာပဲ။ ကုိယ့္အေရးနဲ႔ တုိင္းျပည္အေရး ယွဥ္လာတာမို႔ တုိင္းျပည္အေရးကုိ ဦးစားေပးဖုိ႔ က်ေနာ္႔ တကယ့္ကုိ အဆင့္သင္႔ ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ တုိက္ဆုိင္လာတာက မြန္ျပည္သစ္ပါတီဟာ ႏုိင္ကင္ခၽြန္းကေထာက္ခံခ႔ရ ဲ င္ သူတို႔နယ္ေျမကုိျဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ ေပးမယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ႏိုင္ကင္ခၽြန္းက က်ေနာ္႔ကုိ သူသိပ္သံေယာဇဥ္ရွိၿပီး ဆံုးပါးသြားရွာၿပီ ျဖစ္တ့ဲ သူ႔တူ တေယာက္နာမည္က လည္း သက္ခုိင္ ျဖစ္ေနတာမို႔ အေရးအေၾကာင္း ရွိရင္ ကူညီႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ့္လက္မွတ္ကို ယူထားလုိက္တာ ဆိုတာ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္သိလာရတယ္ဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ က်ေနာ္ လွဳပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္တာ ခံေနရပါၿပီ။ က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္ လုိက္သြားရင္ လမ္းမွာတင္ ကြိကနဲေနမွာမို႔ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကို လက္ထဲကို ႏိုင္ကင္ခၽြန္းဆီေရးတဲ့စာနဲ႔ လမ္းစားရိတ္ ထည့္ၿပီး ညတြင္းခ်င္း ေမာ္လၿမိဳင္ကိုလႊတ္လုိက္ရပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ကာလေပါ႔။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလေလာက္မွာပါ။ ပါတီမ်ဳိးစံုေထာင္တာတုိ႔၊ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ျပင္ဆင္တာတုိ႔ပါ လုပ္ေနၾကတဲ့ တကယ့္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ကာလပါဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

70

က်ေနာ္ေရးေပးလုိက္တ့စ ဲ ာနဲ႔ လက္မွတ္နမူနာကုိ ၾကည့္ၿပီး ႏုိင္ကင္ခၽြန္းဟာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမနဲ႔ ကိုေက်ာ္ထက္တို႔ကို မြန္ျပည္သစ္ပါတီ စိုးမိုးတဲ့နယ္ေျမကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ရေအာင္ ကူညီေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမတုိ႔ လြတ္သြားေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့မလြတ္ပါဘူး။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ ျပန္လာၿပီး တလေက်ာ္ေလာက္လည္းေနေရာ က်ေနာ့္ကုိ ေထာက္လွမ္း ေရး အကူတပ္က ပင့္ဖိတ္ေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ ပုဒ္မ ၁၇(၁)၊ ၅(ည) တဲ့။ လက္နက္ကိုင္ေသာင္းက်န္းသူႏွင့္ ဆက္သြယ္မွဳ၊ ၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရး အက္ဥပေဒ ေတြန႔ေ ဲ ပါ႔။ ေအာ္ ... ခေရေစ့တြင္းက် သိခ်င္ျပန္ၿပီလား။ ေျဖးေျဖးေပါ့၊ ေျပာမွာပါဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

71

tcef; (49) - jzpfysuf&SmyHkawmf c&D;onf

“ေအာ္ ... ျဖစ္ခ့ပ ဲ ်က္ခ့သ ဲ မွ် အခုေန ျပန္ေတြးရင္ အိပ္မက္လုိပါပဲလားဗ်ာ” ဇာတ္ရွည္ႀကီးကုိ ခင္းေနေသာ ကုိသက္ခုိင္ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ႐ုတ္တရက္ သတိျပန္ဝင္ လာသည္။ ကိုသက္ခုိင္ကား ထံုးစံအတိုင္း စကားေျပာလုိက္၊ ကြမ္းယာစားလုိက္၊ မ်က္လံုးကိုေမွးစင္း၍ ဘိန္းမွိန္းသလိုလုိ၊ တရား မွတ္သလိုလိုလုပ္လုိက္ ပံုေသအုိက္တင္ႏွင့္ပင္။ အမွန္ဆိုရလွ်င္ က်ေနာ္ ကုိသက္ခုိင္႔ ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ ကုိယ္တိုင္ ဝင္၍ စိတ္ကူးထဲတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနမိ၍ ၿငိမ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ အေဆာင္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္တည္ရွိေသာ ကိုသက္ခုိင္၏ တဲငယ္ထဲတြင္ပင္ျဖစ္သည္။ ညေနေျခာက္နာခြဲၿပီ။ ဘုတ္ ျပန္တက္ၿပီး စားေသာက္ၿပီးၾကခ်ိန္။ က်ေနာ္က ေက်ာခင္းလ်က္။ ကိုသက္ခုိင္က တင္ပလႅင္ေခြလ်က္။ သူ႔ပံုမွာ ဘုိးေတာ္လိုလို။ ဂိုဏ္းဆရာလိုလုိ ပံုစံေပါက္ေနသည္။ မုတ္ဆိတ္ႏွင့္ ပါးမုန္းေမႊး တခ်ိဳ႕ပင္ အေတာ္ရွည္လ်ား ေနေခ်ၿပီ။ သူ႔ကို စကားဆက္ေစရန္ က်ေနာ္ တရားေထာက္ကေလး လုပ္ဦးမွဟု စိတ္ကူးေပၚသည္ႏွင့္ ... “ကုိသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ား မုတ္ဆိတ္ေလး ဘာေလး ရိတ္ပါဦးလား။ နည္းနည္း ႐ုပ္ပ်က္ေနသလားလုိ႔” ဟု ဆိုလိုက္ရာ ကိုသက္ခုိင္က ခပ္ေထ့ေထ႔ အျပံဳးျဖင့္ .. “က်ေနာ္ အက်င့္က တခုခုလုပ္ရင္ ေဇာက္ခ်လုပ္တယ္။ က်န္တာေတြကို ေမ့ေမ့ေနတယ္။ တမင္လုပ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေဘးၾကယ္ႀကီးကေတာင္ ဆရာ၊ သန္႔ရွင္းေရးေလးဘာေလး လုပ္ပါဦး တဲ့။ မေတြ႔မခ်င္း မရိပ္ဘူးဗ်ာ” ကိုသက္ခိင ု ္ စကားကုိ က်ေနာ္ နားမရွင္းပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေမးလိုက္သည္။ “ဘာရွာေနလို႔လဲဗ်” “ျဖစ္ပ်က္ေလ” “ျဖစ္ပ်က္ကုိ ခင္ဗ်ားေတြ႔မေတြ႔ေတာ့ မသိဘူး။ အခုေတာ့ ဆာဒူးတေယာက္ကုိ က်ေနာ္ ရွာေတြ႔သလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားက ျဖစ္ပ်က္ဆိုတာ ရွာေတြ႔ႏုိင္တယ္လို႔ ဘာလို႔ စိတ္စြဲေနတာလဲဗ်ာ” ကိုသက္ခုိင္က အလြန္တည္တန္႔ေသာ အၾကည့္တခုျဖင္႔ က်ေနာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္သည္။ ေနာက္ ... စကားကုိ တခြန္းခ်င္း ေျပာသည္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

72

“ေအာ္ ... ကိုမင္းဒင္၊ သိဒၵတၳဆိုတ့ပ ဲ ုဂၢိဳလ္က စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး နန္းေတာ္ထဲကထြက္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ သိဒၵတၳလည္း လမ္းမွန္မေရာက္ခင္ ဘယ္လမ္းဟာ အမွန္လဲ၊ စမ္းတဝါးဝါးေရြးရတာပဲေလ။ ေနာက္ တကယ့္ အက်င့္ သိကၡာ သမာဓိန႔ျဲ ပည္စံုတ့ဲ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြကလည္း စားေကာင္းေသာက္ေကာင္း ေလွ်ာက္ေရးေလွ်ာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေဟာေနတာေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ ယုတၱိနည္းနဲ႔လက္ခံသင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္” က်ေနာ္လည္း ဤတႀကိမ္ေတာ့ကိုသက္ခိုင္႔စကားကုိ ျပန္ေထာက္လိုက္သည္။ “ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားပဲ ကာလာမသုတ္မွာ ယုတၳိနည္းနဲ႔ဆင္ျခင္မိယံုမွ်နဲ႔ လက္မခံပါနဲ႔အံုး ဆို” “ေရာ ... ခက္ပါလား ကိုမင္းဒင္ရာ ... အဲဒါက ဘာသာအယူဝါဒတခုကို တသက္လံုးစြဲျမဲလက္ခံဖုိ႔ ဆိုလိုတာဗ်။ အခု က်ေနာ္ ေျပာေနတာက ေလ့က်င့္ခန္းရဲ႕ပထမအဆင့္ကိုေျပာေနတာပါ။ အခု က်ေနာ္ေလ့က်င့္ေနတာက ... “ဒီလုိ ေလ့က်င့္ၾကည့္၊ ဒါေတြ ေတြ႔မယ္၊ ဒါေတြ သိမယ္၊ ဒါေတြ ရွိတယ္” ဆိုတာ ဟုတ္မဟုတ္ တေသြမတိမ္း ခပ္ျပင္းျပင္း လုပ္ၾကည့္ေနတာ၊ ေနာက္ ေလ့က်င့္ခန္းဆိုတာကလည္း ဓားစုိက္ထားတယ္ ဗိုက္ေမွာက္ခ်လိုက္ဆုိတာမ်ဳိးမွမဟုတ္ဘဲ၊ ေလဝင္ေလထြက္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္႐ံုကိစၥ၊ အစြန္းေရာက္တယ္မဆိုႏိုင္ဘူး၊ သိဒၵတၳအပါအဝင္ ေလာကေကာင္းက်ဳိးကုိ တကယ္ ေမွ်ာ္ကုိးအားထုတ္ခ႔တ ဲ ယ္ ဆုိတ့ဲ သာသနာ့အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ဒီနည္းကုိ လက္မလႊတ္ခ့ဘ ဲ ူး၊ ဒီေတာ့ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ နည္းလမ္းတက်ေလ႔က်င့္ၾကည့္ေနတာ၊ က်ေနာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အမ်ားစုဟာ စာကုိ ေသခ်ာ မဖတ္ဘူး၊ တရားကို ေသခ်ာမနာဘူး၊ လက္ေတြ႕ မက်င့္ၾကံဘူး၊ သူေရးတာ သူေျပာတာဆို ဟုတ္မွာပါပဲ ဆုိၿပီး ဇြတ္ယံု ေတာ့တာပဲ” ကိုသက္ခိုင္၏ မ်က္ႏွာထားသည္ တစံုတရာ ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ထားဟန္ရွိ၏။ သူက စကားဆက္ျပန္သည္။ “ေနာက္တခု ရွိေသးတယ္၊ ကိုယ္က စိတ္မဝင္စားတဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုယ္လုပ္ဖုိ႔ခက္ခဲတယ္ ဆုိတ့ဲ ကိစၥမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႔လာရင္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ၊ ဒါကိုလုပ္ေနတဲ့လူေတြက ငါတုိ႔န႔လ ဲ ိုင္းမတူဘူး လုပ္ခ်ပစ္လိုက္ေရာ၊ အဆိုးဆံုးကေတာ့ အဲဒီ အလုပ္မ်ဳိး လုပ္ေနတဲ့သူေတြကုိ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လိုင္းထဲ သြင္းပစ္လုိက္ေရာ။ ဒီထက္ဆိုးတာရွိေသးတယ္ဗ်ာ။ တကယ့္ေလ့က်င့္တ့လ ဲ ူက အထိုက္အေလ်ာက္ သမာဓိေလးရလာလို႔ ရွိစုမ့စ ဲ ု သမာဓိ ေလး နဲ႔ အထူးအဆန္းလုပ္ျပလို႔ကေတာ့ဗ်ာ၊ တခါတည္း အေဖႀကီးကုိအားကိုးပါတယ္ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ၊ ဒါေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ၊ လူအမ်ားစုဟာ ေလာကႀကီးကိုတပ္မက္စရာေတြ ျပည့္ေနတယ္ထင္လို႔၊ ပတ္သက္မွဳေတြ ကေန ျပႆနာ႐ႈပ္တာကုိ မသိလို႔၊ လြတ္ေျမာက္မွဳအစစ္ ရွိတယ္ဆိုတာ မသိလုိ႔၊ လြတ္ေျမာက္ေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြ နည္းစံနစ္ေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ မသိလို႔။ တခ်ိဳ႕သိတယ္ဆိုတ့လ ဲ ူကို ေမးၾကည့္လုိက္၊ ဘယ္စာအုပ္မွာေလ၊ ဘယ္ဆရာ ေတာ္ ေဟာတာေလ ဆိုၿပီး အိေယာင္ဝါးလုပ္ခ်လိုက္တာ ကုိးဆယ့္ကုိးရာခုိင္ႏွဳံး။ အခု က်ေနာ္ ရွာေနတာက မွန္ကန္ခ်က္တခုကို ရွာေနတာ၊ ျပည္စံုတိက်တဲ့နည္းစံနစ္ႀကီးတခုဟာ ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ တကယ္ရွိမရွိ သိခ်င္လို႔။ စာထဲမွာေရးထားတာ၊ ဆရာေတာ္ေတြ ေရးထားတာ ဟုတ္မဟုတ္၊ က်ေနာ္႔ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွာၾကည့္ေနတာ၊ သူတို႔က ဇြတ္ယံု ခိုင္းေနတာမဟုတ္ဘူး၊ ေလ့က်င့္ၿပီးရွာၾကည့္၊ ေတြ႔မယ္ဆိုလို႔ ေလ့က်င့္တာ၊ တိတိ က်က် ေလ့က်င့္လုိ႔ မေတြ႔ဘူးဆုိရင္ အဲဒီလုိမေတြ႔ရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းကို ခိုင္ခိုင္လံုလံု ရွင္းမျပႏုိင္ရင္ ဒီေလ့က်င့္ခန္းကုိ က်ေနာ္ရပ္မယ္။ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာလည္း က်ေနာ္ ကုိးကြယ္ရမယ့္ ဘာသာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာၿပီ” “ဒီလုိဆို ကိုသက္ခိုင္က ေလ့က်င့္ခန္းကေန တခုခု သိလာတာ ရွိလုိ႔ ဆက္လုပ္ေနတာလား” “ဒါေပါ႔ဗ်၊ သူ႔အဆင့္န႔သ ဲ ူ တဆင့္ခ်င္း လက္ခံႏုိင္စရာေတြရွိလို႔ ဆက္လုပ္ေနတာေပါ့” “ဘာေတြမ်ား ေတြ႔သိလာသလဲဗ်ာ” “အခုေတာ့ ေနဦးဗ်ာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္လာတဲ့ တေန႔မွာ “ျဖစ္ပ်က္ရွာပံုေတာ္ ခရီး သည္” ဆုိၿပီး ဇာတ္လမ္းတြဲတခုခင္ဗ်ားကိုေျပာျပႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အခုေနေလွ်ာက္ေျပာရင္ ေတာင္တခြန္းေျမာက္တခြန္း နဲ႔ မျပည့္စံုေလာက္ဘူး” “ကဲပါ ကိုသက္ခုိင္ရာ၊ မျပည့္စံုလည္းေနပါေစ၊ ထူးဆန္းရင္ၿပီးေရာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေတြ႔တာေလး တခုေလာက္ေတာ့ ေျပာစမ္းပါ။ အနည္းဆံုး ဗဟုသုတေလာက္ေတာ့ ျဖစ္တာေပါ႔”

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

73

“ခက္တာပဲ ကိုမင္းဒင္ရာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔က်ေနာ္တို႔တသက္လံုး ဒီအထူးအဆန္း အံ့ၾသစရာေတြန႔ပ ဲ ဲ နပမ္းလံုးခဲ့ၾကတာ ကလား” “အေရးထဲ ခင္ဗ်ားက ေစ်းကိုင္ေနျပန္ၿပီဗ်ာ” “ေစ်းမကုိင္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္က တခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား အမွန္တရားရွာတဲ့အခါ လမ္းလဲြေနမွာစိုးလို႔ အထူးအဆန္းကုိ ဦးစား မေပးခ်င္တာ၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔တ့ျဲ ဖစ္ရပ္က ခင္ဗ်ားပါ အရံဇာတ္ေဆာင္အျဖစ္ပါေနလုိ႔ ေျပာလိုက္ ပါ့မယ္၊ ဒီလိုဗ်၊ က်ေနာ္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ၿပီး တပတ္ေလာက္မွာပဲ အလင္းမွဳန္ေတြ၊ အလင္းတန္းေတြ ေတြ႔ေတြ႔လာတယ္၊ စာထဲမွာ ပါတဲ့ အတိုင္းေပ့ါဗ်ာ။ ေနာက္တဆင့္တက္လာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ျခင္း ကာလႏွစ္ခုစပ္ၾကားမွာ ျမင္တာ ၾကားတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ အခုေျပာမွာက မေန႔ညကမွေတြတ ႔ ့ဲ ေနာက္ဆံုးေပၚအျဖစ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေစာင္းေနတာ၊

ေလ့က်င့္ခန္းျဖဳတ္ၿပီး ေန႔လည္းက

အိပ္ရာထဲကို

အမွတ္မပ်က္ဘဲ

ကြမ္းစားတာမ်ားလို႔လားေတာ့မသိဘူး၊

လွဲလုိက္တယ္ဗ်ာ။

ပထမ

ညာဘက္ကုိ

အသက္ရွဴရတာ

သိပ္အဆင္မေျပတာနဲ႔

ပက္လက္လွန္လုိက္တယ္။ အသက္ရွဴလို႔အဆင္မေျပဘူးဆိုတာ ေလရွဴရတာျပင္းထန္ေနလို႔။ အဲဒီလုိ ပက္လက္လွန္ ၿပီး

မ်က္ေစ့မွိတ္ထားလို႔

ငါးမိနစ္သာသာေလာက္ရိွေတာ့

...

က်ေနာ္႔နားထဲကုိ

အသံတခုဝင္လာတယ္။

ဒီမွာ

ၾကည့္စမ္းပါတဲ့ ... ။ ဟ ... ဘာမ်ားတုန္းဆုိၿပီး မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္လုိက္တယ္ဗ်ာ”

ကိုသက္ခိုင္ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ တခုခုကို ေဇာကပ္ၿပီး ေျပာေနဟန္ရွိသည္။ လူကသာ က်ေနာ့္အနားမွာ ရွိေနသည္။ သူ႕စိတ္က တေနရာရာသုိ႕ ေရာက္ေနသည့္ပံုျဖင့္ စကားဆက္ပါသည္။ “ေၾကာင္တယ္ေတာ့ မထင္လိုက္န႔။ဲ က်ေနာ့္အိပ္ရာအထက္ ေျခာက္ ေပေလာက္အျမင့္မွာ ပန္းခင္းႀကီးတခု ေပၚေနတယ္ဗ်။ ပန္းေတြမွ ေတာင္ႀကီး႐ႈိးပန္းေတြဗ်ာ။

ေနဦး၊

က်ေနာ္႔႐ံုးခန္းမွာ

ဘုရားစင္

ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မို႔သာ ဘုရားစင္ လုပ္ထား တာပါဗ်ာ။ ဘုရားတရားအားထုတ္တ့ထ ဲ ဲ မပါခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ ဘုရားစင္ ကုိ ဘုရားပန္းတင္ရင္ ေတာင္ႀကီး႐ႈိးပန္းေတြကို က်ေနာ္ တင္ေလ့ ရွိတယ္။ ဘုရားက ေတာင္ႀကီး႐ႈိးပန္းကုိ ႀကိဳက္မႀကိဳက္ေတာ့က်ေနာ္ မသိဘူး။

တင္တာက

က်ေနာ္ႀကိဳက္လို႔။

ဒါေၾကာင့္

ေတာင္ႀကီး

႐ႈိးပန္းေတြကို က်ေနာ္ ရင္းႏွီးေနတာ၊ သိေနတာေလ။ က်ေနာ့္အိပ္ရာ အထက္မွာ ေလထဲဆိုင္းၿပီး ေပၚေနတဲ့ပန္းခင္းဟာ အလ်ားေျခာက္ေပ အနံေလးေပေလာက္ ရွိမယ္။ တီဗီမ ြ ွာ ေပၚေနတာ မ်ဳိးနဲ႔လည္း ခပ္ဆင္ဆင္ပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္က ဒါနဲ႔ပဲ ယံုလိုက္ေရာ ထင္လို႔ လား၊ သက္ခုိင္ပဲဗ်ာ။ ဆက္ၿပီး စပ္စုတာေပါ့။ ေသခ်ာစုိက္ၾကည့္ ေနလုိက္တယ္။ ပန္းေတြက တေရာင္တည္းမဟုတ္ဘူး၊ ေရာင္စံု။ အျပာ၊ လိေမၼာ္၊ အဝါ၊ ေနာက္ စပ္ၾကားအေရာင္ေတြ။ ဒါေပမဲ့ တခု သိသာတာက အဝါေရာင္ေတြမ်ားတယ္။ ပန္းေတြကို ၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ့္

မ်က္လံုးက

ပန္းခင္းေအာက္ေျခကို

ေရာက္သာြ းတယ္။

ဒီပန္းေတြ ဘယ္လုိ စုိက္ထားၿပီး ဘယ္လို လာေပၚေနတာလဲ ဆိုတာ သိခ်င္လို႔။ ဟာ ... က်ေနာ္ ျခံဳအိပ္ေနတဲ့ ေစာင္က ပန္းခင္းေအာက္ေျခကုိ ေရာက္ေနသဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ငါ့ေစာင္ေလးေတာ့ျပန္ယူထားအံုးမွဆိုၿပီး ေစာင္ကုိလွမ္းဆြဲလုိက္တယ္။ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ဆြဲတာ ေပါ့ဗ်။ ေအာင္မယ္၊ ေစာင္က က်ေနာ့္လက္ထဲကို အလုိက္သင့္ ျပန္ပါလာသဗ်ာ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္ နည္းနည္းလန္႔သြားတယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

74

ဒီေလာက္ထူးဆန္းေနတာ ဘာသေဘာလဲ၊ ငါတေယာက္တည္း ၾကည့္ေနလို႔မၿပီးေသးဘူး၊ တျခားသူေတြပါ ေခၚျပအံုးမွ လို႔ စိတ္ကူးေပါက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္႔ ေခါင္းထဲမွာ ခင္ဗ်ား နာမည္ေပၚလာတာနဲ႔ ... အသံခပ္က်ယ္က်ယ္န႔ဲ ... ဗ်ိဳ႕ ... ကိုမင္းဒင္လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ေရာက္လာတယ္။ အမယ္၊ အေဖာ္ေတာင္ပါလိုက္ ေသးဗ်ာ။ ဘယ္သူရွိရမလဲ၊ မူဆလင္ကိုတင္ဝင္းေပါ့။ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ပန္းခင္းႀကီးကုိ လက္ညိႇဳးထုိးျပၿပီး “ကဲ ... ၾကည့္ၾကစမ္းပါအံုးဗ်ာ” လုိ႔ ေျပာေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အံ့ၾသတႀကီး ပန္းခင္းကို ေမာ့ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ခင္ဗ်ားက ေျပာေသးတယ္၊ ထူးဆန္းလွခ်ည့္လား။ ဒီပန္းခင္းႀကီးက ဒီအိပ္ရာေပၚ ဘယ္လုိလုပ္လာေပၚေနတာလဲ တဲ့။ က်ေနာ္က . က်ေနာ္မသိလုိ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေခၚျပတာေပါ့ဗ်ာလုိ႔ အေငၚတူးလုိက္ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ၊ ကိုတင္ဝင္းပါ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ငူတူတူ ေငးေတးေတး စဥ္းစားၿပီး ေခါင္း႐ႈပ္တ့ပ ဲ ံုစံန႔ဲ ျပန္ထြက္သြား တယ္ဗ်ာ။ ပန္းခင္းႀကီးနဲ႔က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခဲျပန္ေတာ့ အသံတခု ထြက္လာတယ္။ ဒါဟာ ... ပညတ္ ေတြတ့။ဲ ပညတ္ဆိုတာလည္းၾကားေရာ တရားစကားပါလားလို႔ က်ေနာ္လန္႔ၿပီး ထပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပန္းခင္းႀကီး လည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တကယ္လာသြားသလား ျပန္စဥ္းစားေနတယ္။ ဒီေလာက္ပဲဗ်ာ” “ဘာအဓိပၸါယ္လဲ

ကိုသက္ခုိင္ရယ္။

ပန္းခင္းႀကီးနဲ႔ပညတ္

..

ဘာဆိုင္လုိ႔လ”ဲ “ခင္ဗ်ားကလည္း ပညတ္ဆိုတာ

ရွင္းတာကုိ

တကယ္ရွိတာ

႐ႈပ္ေအာင္လုပ္ေနျပန္ပါၿပီ။ မဟုတ္ဘူးလုိ႔

ဆိုလိုတာေလ။

တိတိက်က် ေျပာရရင္ ဒီပန္းခင္းႀကီးဟာ က်ေနာ့္ အိပ္ယာေပၚမွာ တကယ္ ရွိတာမဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ” “ဘာေၾကာင့္ လာေပၚေနသလဲဗ်” “အဲဒါ

ျဖစ္ပ်က္ကုိ

က်က်နန

မေတြ႔ေသးလို႔၊

အားေကာင္းလြန္းတဲ့သမာဓိေၾကာင့္ ေပၚတာလုိ႔ပဲ က်ေနာ္ယူဆ တယ္။ ဝိပႆနာ လမ္းလြဲေပါ႔။ ဝိပႆနာမွာတင္ လမ္းလြဲရွိတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီမိုကေရစီမွာလည္း လမ္းလြဲရွိတယ္” “ကိုသက္ခုိင္ကေတာ့ ထပ္႐ႈပ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ေနျပန္ပါၿပီ” “မ႐ႈပ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ေလာကီမွာ

ေလာကုတၱရာမွာ ဒီမိုကေရစီေရးကုိ

မဂ္ဖိုလ္ကိုေမွ်ာ္မွန္းသလို ေမွ်ာ္မွန္းၾကတာပဲေလ။

ဒီမိုကေရစီတုိ႔၊ လူ႔အခြင့္အေရးတုိ႔ကုိ ေဟာေျပာလံႈ႕ေဆာ္ခ့သ ဲ ူေတြ ဟာ အ႐ူးေတြမွ မဟုတ္ဘ။ဲ ကိုယ္က်ဳိးေတြစြန္႔၊ အသက္ေတြစြန္႔ၿပီး လမ္းညႊန္သြားခဲ႔ၾကတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီရေအာင္က်ဳိးပမ္းတာဟာ မမွားဘူး။ သို႔ေသာ္ ဒီမိုကေရစီလမ္းလြဲ ေရာက္ မသြားဖုိ႔သာ လုိတယ္” “ခင္ဗ်ားက ဒီမိုကေရစီကုိ စိတ္မကုန္ေသးဘူးလားဗ်ာ။ အခုလည္း မဂ္တရား၊ ဖိုလ္တရား ရွာေနၿပီလည္း ဆိုေသး ...” “ခင္ဗ်ားနဲ႔ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ ကိုမင္းဒင္။ ခင္ဗ်ား ေျပာေနပံုက မဂ္ဖိုလ္အလုပ္လုပ္တ့သ ဲ ူက တသက္လံုး ဒီမုိကေရစီေရး မလုပ္ရဘူး၊ ဒီမုိကေရစီေရး လုပ္ေနတဲ့သူက မဂ္ဖုိလ္ကုိ မစူးစမ္းရဘူးလို႔ ဆိုလိုရာေရာက္ေနတယ္။ အဲဒါ အမွားႀကီးဗ်။ က်ေနာ္က အခု တရားေတြ႔ၿပီး မိုးေပၚပ်ံတက္သြားမွာမဟုတ္ဘူး။ အျမင့္ဆံုးဉာဏ္အလင္းရၿပီလုိ႔ဆိုရင္ေတာင္ ဒီခႏၶာ သက္တမ္းကုန္ေအာင္ ဝန္ထမ္းရအံုးမယ္။ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတာ ဘယ္ကာလမွာ ျဖစ္ေပၚလာမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မလြတ္ေျမာက္ခင္ စပ္ၾကား ေလ့က်င့္ခန္းလည္းဆင္း၊ ေလာကအက်ဳိးလည္း တတ္ႏုိင္တာ ေဆာင္ရြက္ေပါ႔၊ ေလ့က်င့္ထားလို႔ အမွန္တရားႀကီးကုိသိေနရင္ ပူပူေလာင္ေလာင္ မခံစားရဘူးေပါ့။ အခု က်ေနာ္ လုပ္ေနတာ ရဟႏၱာ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ခင္ဗ်ားတို႔လို လူေတြအတြက္ ရဟႏၱာျဖစ္္နည္း ဆုိတာလည္း ရွိတာလည္းမရွိဘူး။ ဒါက Original နဲ႔ ဆိုင္တယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းတရားဟာ ဂ်ပန္ အင္ဂ်င္လို အႏွဳိးျမန္တာ၊ ၾကာၾကာခံတာ၊ ဆြဲအားေကာင္းတာကမ်ဳိးလည္းရွိေတာ့ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႕ ေအာင္ျမင္ထေျမာက္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

75

သြားတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိတတ္ပါရဲ႕၊ က်ေနာ္တို႕ခင္ဗ်ားတို႕လို လူသာမန္အေနနဲ႕ကေတာ့ အမွန္တရားကုိ သိေအာင္လုပ္တ့ဲ နည္းသာ ရွိတယ္။ သိလာရင္ သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ၿပီး တုိက္ဆုိင္အံက်လာတဲ့ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ သူ႔အလိုလို ျဖစ္ လာတတ္တာမ်ဳိး။ ဒီမိုကေရစီလည္း ဒီနည္းအတိုင္းပဲ၊ အက်ဳိးကုိ အားမထုတ္ဘဲ အေၾကာင္းကိုသာ ျဖည့္ရင္ ဒီမို ကေရစီမဂ္ ဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ ဆုိက္လာတာမ်ဳိးပဲ လုိ႔သာမွတ္” “ကဲ ... ခင္ဗ်ားရဲ႕ေလာကုတၱရာေၾကာင္းကုိ ခဏထားပါအံုးဗ်ာ။ ဒီမိုကေရစီလမ္းလြဲဆိုတာ ခင္ဗ်ား ၾကံဳခဲ႔ဖူးလုိ႔လား” “ဟာ ... ၾကံဳပါေသာ္ေကာဗ်ာ။ အေရးအခင္းအၿပီးမွာ အေရာင္အလင္းေတြျမင္၊ အာ႐ံုမ်ဳိးစံုရ၊ သူေဌးျဖစ္ခ်င္တ့ဲ စိတ္က တားမရေတာ့ လမ္းလြဲေရာက္သြားတာေပါ႔” “ကဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဒီမိုကေရစီလမ္းလြဲတရားေလး နာပါရေစ ကိုသက္ခုိင္ရာ” “ေအာ္ ... ဒီလုိလား။ လမ္းလြဲတရား မနာခင္ ေထာက္လွမ္းေရး အခ်ဳပ္စခန္းတရားေလး စေဟာမွ ျပည့္စံုေပမဗ်ာ။ ဗို္လ္မွဴးႀကီးစိန္ျမတုိ႔ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမဆိုလား ေရာက္သြားၿပီးလုိ႔ တလေက်ာ္ေလာက္မွာေပ့ါ” ဤသုိ႔လွ်င္ အစခ်ီလ်က္ မဂ္တရားဖိုလ္တရားရွာေနေသာ ကိုသက္ခုိင္သည္ သူ၏ ဒီမုိကေရစီလမ္းလြဲတရားကို ဆက္၍ ေဟာျပန္ေတာ့၏။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

76

tcef; (50) - pdk;aESmifhAsmayG? wm&SnfonfhaeY&ufrsm;

က်ေနာ့္လူေတြေတာခုိရာကို က်ေနာ္လိုက္မသြားျဖစ္တာဟာ ေျမေပၚမွာလုိတာလုပ္ေပးဖုိ႔ တခုတည္းေတာ့မဟုတ္ဘူး ဗ်။ စံရိပ္ၿငိမ္မွာ စစ္တပ္ကို ေသနတ္ေတြန႔တ ဲ က္ပစ္တ့ေ ဲ နရာမွာ ပါခဲ့တ့ေ ဲ မာင္ေတြအတြက္ ရတက္မေအးတာလည္း ပါပါတယ္။ ေအးေလ၊ စစ္တပ္ဘက္က လူႏွစ္ဆယ္နီးပါးက်ေအာင္ တက္ပစ္ထားတဲ့ကိစၥဟာ မၿငိမ္းႏုိင္ေသာ မီးဆုိတာေလာက္ ေတာ့ က်ေနာ္ ေသခ်ာသိထားတယ္။ တျခားလူေတြကုိ လက္လွမ္းမမီေပမဲ့ အုန္းျမင့္န႔ဲ ကိုလွေရႊအတြက္ က်ေနာ့္မွာ တာဝန္ရွိတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ တခုထူးျခားတာက ဒီျဖစ္စဥ္ကုိ စစ္တပ္က သိပ္ၿပီး လူသိေစခ်င္တ့ပ ဲ ံု မေပၚဘူး။ ေအးေလ။ တကယ္လို႔ဟုိးေလးတေက်ာ္ျဖစ္ကုန္ရင္ စစ္တပ္သိကၡာက်မယ္၊ ျပည္သူက ဒီေလာက္ေတာင္ ေမတၱာထား ေနၿပီ ဆိုၿပီး စည္း႐ံုးေရးပါထိခိုက္ႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ စစ္တပ္န႔ျဲ ပည္သူ ရင္ဆိုင္တုိက္ပြဲကို ေမွာင္ခ်ထားပံုရတယ္ဗ်။

စစ္တပ္ကေကာင္ေတြကလည္း ငလည္ေတြဗ်။ တက္ပစ္တ့လ ဲ ူေတြကို စိတ္မဝင္စားပါဘူးတဲ့။ ေသနတ္ေတြကေတာ့ လံုျခံဳေရးအရ အေရးႀကီးလို႔ ျပန္လိုခ်င္ပါတယ္တ့။ဲ က်ေနာ္႔ကို လာေျပာတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ငါးရပ္ကြက္ ဓမၼသုခ (၁) လမ္းထဲမွာရွိတ့ဲ ေဇယ်ာသိဒၶိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္တာေလ။ အမွန္က ဆရာေတာ္ ဟာ ရပ္ကြက္န႔ဲ မရင္းႏွီးေသးဘူးဗ်။ ရပ္ကြက္ေကာင္စီလူႀကီး ဦးေအာင္ႏိုင္က ေရႊဘို၊ ေရဦးဘက္ကေန ပင့္လာၿပီး ေက်ာင္းေဆာက္ကိုးကြယ္ထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ထံုးစံအတုိင္း ရပ္ကက ြ ္ထဲမွာ ဘယ္ေကာင္ လူရည္ လည္သလဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္ကို ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။

ေအးဗ်။ က်ေနာ္ကလည္း အေရးအခင္း မျဖစ္ခင္က ရန္ကုန္ကုိ ေရာက္လာၾကတဲ့ ရဲအဖြဲ႔အသစ္ ေနျပည္ေတာ္ရဲ ဆုိတာေတြန႔ေ ဲ တာင္ အေတာ္အဖြဲ႔က်ခဲ့တာကလား။ အဲဒီေနျပည္ေတာ္ရဲေတြက အရင္ရဲေတြန႔က ဲ ြာတာ ဦးထုပ္ပဲ။ အရင္ ရဲေတြ ဦးထုပ္က လမ္းစဥ္လူငယ္တို႔၊ ၾကက္ေျခနီတို႔ ေဆာင္းတဲ့ဦးထုပ္မ်ဳိး။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ေနျပည္ေတာ္ရဲေတြ ရဲ႕ ဦးထုပ္က စစ္တပ္က အရာရွိေတြေဆာင္းတဲ့ဦးထုပ္မ်ဳိး။ က်ေနာ္ေတာ့နာမည္ မေခၚတတ္ဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြ ေသြးၾကြေအာင္ တမင္ထြင္တာလုိ႔ပဲ က်ေနာ္ထင္တယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

77

အဲဒီ ရဲေတြက ေဒသအစံုက ေျပာင္းလာေတာ့ သူတုိ႔ကေလးေတြကို လွဳိင္မွာ ေက်ာင္းျပန္အပ္ၾကရတယ္။ လွဳိင္ ေက်ာင္းဆရာ ေလာကမွာ က်ေနာ္က ခပ္႐ႈပ္႐ႈပ္စာရင္းထဲပါေနေတာ့ ေက်ာင္းအပ္တာ၊ ေမးခြန္းလိုခ်င္တာေတြ၊ စာေမးပြဲေအာင္ခ်င္တာေတြ အထုိက္အေလ်ာက္ ကူညီႏုိင္တယ္။ ေနာက္တခုက လူဆုိးေတြန႔က ဲ ်ေနာ္န႔က ဲ ငယ္ေမြး ျခံေပါက္ေတြ ျဖစ္ေ တာလည္း ပါပါရဲ႕။

ဇာတ္လမ္္းဆက္ရရင္ အဲဒီေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က က်ေနာ္ကုိ သူ႔ေက်ာင္းလာပါဦးလို႔ ဦးေအာင္ႏုိင္က တဆင့္ ေခၚ ခုိင္းတယ္။ ေခတ္ေျပာင္းေနေတာ့ ဦးေအာင္ႏုိင္လုိ ေကာင္စီျပဳတ္က ဘာအာဏာမွ မရိွေတာ့ဘူးေလ။ က်ေနာ္က ဦးေအာင္ႏုိင္ကုိေတာ့ခင္ပါတယ္။ သူလည္း ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း မဟုတ္ဘူး။ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတ့၊ဲ ေရႊဘုိသားပါ။ ေျပာစရာ ဆိုလုိ႔ မဆလလုပ္တာမွန္သမွ် အားလံုးေကာင္းတယ္ လုိက္ေအာ္တာ တခုပဲ။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ဆီ ေရာက္သြားေရာဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္တို႔လူမ်ဳိးက ဘုန္းႀကီးေခၚရင္ ျငင္းတဲ့ လူမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက “ဒကာႀကီး ... ရပ္ကြက္မနာေအာင္ ကူညီပါ” တဲ့ ...။ က်ေနာ္လည္း ခပ္တံုးတံုးေကာင္မွ မဟုတ္တာ။ ဘုန္းႀကီးစကားမဆံုးခင္ ေသနတ္ေတြ ေျပးျမင္ေတာ့တာပဲ။ ဘာျပႆနာမွ ေနာက္ဆက္တြဲ မျဖစ္ေအာင္ သူတာဝန္ယူပါတယ္ တဲ့။ စစ္တပ္က တပ္ရင္းမွဴးကိုယ္တုိင္ကလည္း စံရိပ္ၿငိမ္မွာ တက္ပစ္တ့သ ဲ ူေတြကုိ ဘာမွ အေရးမယူပါဘူးလုိ႔ ကတိျပဳပါသတဲ့ဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း “အရွင္ဘုရား ေသနတ္ေတြက တပည့္ေတာ္ သိမ္းထားတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တက္ပစ္တုန္းက တပည့္ေတာ္က ၿမိဳ႕ထဲမွာေရာက္ေနတာ” ေပါ့။ ငါးဖယ္တုိးေလးနဲ႔ ေရွာင္ၾကည့္တာေပါ႔ဗ်ာ၊ မရဘူးဗ်။ ဒကာႀကီးရာ ..။ ဒီလူေတြ ဒကာႀကီးေျပာရင္ နားေထာင္မ့သ ဲ ူေတြဆိုတာ ဘုန္းႀကီးသိပါတယ္တ့။ဲ ေသနတ္ေတြ ျပန္အပ္ဖုိ႔ နားခ်ေပးပါ တ့ဲ။ ဇြတ္တြန္းေနျပန္ေရာဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဒီေသနတ္ေတြ ဆက္ရွိေနရင္၊ ေသခ်ာအသံုးမျပဳတတ္ရင္ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိး သာ မ်ားမယ္လို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ ကဲ ... အရွင္ဘုရား ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာအတြက္ တာဝန္ယူတယ္ ဆုိတာသာ ေသခ်ာပါေစ။ တပည့္ေတာ္ ဘယ္လုိလုပ္ေပးရမယ္ ဆိုတာသာ အမိ္န္႔ရွိပါလည္းဆိုေရာ ဒကာႀကီး ေကာင္းသလုိ သင့္ေတာ္သလုိ လုပ္ပါ။ ေသနတ္ေတြ ျပန္ရရင္ၿပီးပါတယ္ တဲ့။ ၾကည့္ ... ဒီေခါင္းေပၚ တည့္တည့္ျပန္က်တာပါပဲဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ မထူးပါဘူးေလ ဆုိၿပီး ... အရွင္ဘုရား ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေစာင့္ပါ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အခ်ိန္ လာယူရမယ္ ဆိုတာ တပည့္ေတာ္ လာထပ္ေလွ်ာက္ပါ့မယ္ ဆုိျပိး ကိုလွေရႊြတုိ႔ကုိ နားခ်ရေတာ့တာေပါ႔။ မျငင္းၾကပါဘူးဗ်ာ။ ဆရာ တာဝန္ ယူရင္ၿပီးေရာတဲ့။ လာျပန္တာပဲ ေခါင္းေပၚကုိ။ ကဲ ဒါဆို ခင္ဗ်ားတုိ႔ေသနတ္ေတြသိမ္းထားတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း သံေခ်ာင္းသာ ေခါက္လုိက္ေပေတာ့။ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီမွာ ဘယ္ကင္းတဲကို ဘယ္ေသနတ္လာပုိ႔မယ္ ဆိုတာသာ ေျပာေပေတာ့လုိ႔ ဇယားဆြဲလုိက္ရေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္တေန႔ည ကုိလွေရႊန႔ျဲ ပန္ဆံုေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္လမ္းထိပ္က မူဆလင္ဗလီေရွ႕တည့္တည့္မွာဗ်။ သူက ေနဝင္းစတင္း ကို ပုဆိုးေဟာင္းတထည္န႔ထ ဲ ုပ္ထားတယ္။ ဘာမွေတာင္မေျပာရေသးဘူး၊ ေရာ့ ... ဆရာ၊ ဆရာ့ဖာသာ ၾကည့္ရွင္း ေပေတာ့တ့။ဲ ေကာင္းေရာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

78

က်ေနာ္လည္း ပုဆိုးကိုေျဖၿပီး ေနဝင္းစတင္းေလးကိုၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ဘက္ကဒင္ဟာကြင္းေလးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အားလံုး သံခ်ည္းပဲေလ။ စစ္သားမဟုတ္ေတာ့ ေသနတ္ကုိ ၾကံဳတုန္းရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ထားမွလုိ႔ မအပ္ခင္စပ္စုေနတာ။ ေဟ့လူ ကိုလွေရႊ ... က်ည္ဆံေတြကုိ ေရာ ... ဆိုေတာ့ ကုန္ၿပီဆရာတဲ့၊ က်ည္ဆံမကုန္ရင္ ဆရာ့ကို ေသနတ္ျပန္အပ္ခ်င္မွ ျပန္အပ္ျဖစ္မွာတဲ။့ သိပ္ၾကာၾကာ ကိုင္မထားလုိက္ပါဘူးဗ်ာ။ ကိုလွေရႊ လာေပးေတာ့ ညဆယ္နာရီ။ က်ေနာ္ ဆယ့္တလမ္းထိပ္ ေရေျမာင္း နားက မီးကင္းတဲကုိ သြားတင္ထားလုိက္ေတာ့ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီ။ ေနာက္ က်ေနာ့္ညီအငယ္ဆံုးကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလြႊတ္ၿပီး ေသနတ္တလက္သြားသိမ္းလို႔ရၿပီ လို႔ သတင္းပို႔လုိက္ ေတာ့ တာပဲဗ်ာ။ လက္လြတ္စပါယ္ေတာ့ ဘယ္ထားခဲ႔မလဲဗ်။ အဲဒီ မီးကင္းတဲကို က်ေနာ့္ အိမ္ေရွ႕က လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ္ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတာေပါ႔။ ဘယ္လုိသတင္းဆက္ပုိ႔သလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိဘူး။ ညသန္းေကာင္ေက်ာ္၊ ႏွစ္နာရီ ေလာက္မွာ စစ္ကားတစီး ခပ္ျပင္းျပင္းေမာင္းလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မီးကင္းနားမွာ ခဏထိုးရပ္ၿပီး ေသနတ္ကို လာသိမ္းသြား ေလရဲ႕ဗ်ာ။

က်န္တ့ေ ဲ သနတ္ေတြလည္းထုိနည္းလည္းေကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ ေန႔ရက္၊ အခ်ိန္၊ ေနရာေတာ့ကြာတာေပါ႔။ ျပန္အပ္၊ ျပန္သိမ္း တဲ့ နည္းကေတာ့အတူတူပါပဲ။ က်ေနာ္ စိတ္ခ်ေနတယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ထင္လို႔လား။ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ မ,အဘူးဗ်။ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ က်ေနာ္ အုန္းျမင့္ကုိ ေခၚလုိက္တယ္။ မင္းဘယ္လုိ သေဘာရသလဲလို႔ေမးတယ္။ သူက ဆရာ့သေဘာပဲေလတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုလွေရႊြကိုပါ ထပ္ေခၚၿပီး တေနရာရာကိုေရႊ႕ေနဖုိ႔အၾကံေပးတယ္။ သူကလည္း အစပိုင္းမွာ က်ေနာ္႔သေဘာလုိ႔ဆိုေပမဲ့ က်ေနာ္န႔သ ဲ ူက ၿငိထားဘူးတာလည္းရွိ၊ သူ႔မိန္းမ မစႏၵာကလည္း ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေျပာတာကို နားဝင္ေနေတာ့ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္ဆြဲတ့ဲ ဇယားထဲမွာ မပါေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ စိတ္မေအးတာ အေၾကာင္းရွိတယ္ဗ်။ တရက္ ... ရွမ္းစုလမ္းထိပ္က က်ေနာ္႔႐ံုးခန္းကို နယ္ထိန္းရဲ တပ္ၾကပ္ ထြန္းထြန္း ေရာက္လာၿပီး ဆရာ့ တပည့္ထဲမွာ အုန္းျမင္႔ ဆိုတာ ရွိသလား။ စစ္တပ္က ထြက္လာတာေလတဲ့။ အမွန္က အုန္းျမင့္က ေနာက္ခန္းထဲမွာ အိပ္ေနတာ။ က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖလိုက္ရတယ္။ အုန္းျမင့္ေတာခိုသြားတာ တလေတာင္ ေက်ာ္ၿပီလုိ႔ ...။

ဒါနဲ႔ အုန္းျမင့္ကုိ လမ္းစားရိတ္ထုတ္ေပးၿပီး ဧရာဝတီတိုင္းဘက္ကုိ ေရွာင္ခိုင္းလုိက္တယ္။ သူ သြားမဲ့ေနရာကုိ က်ေနာ့္ ကိုေတာင္ မေျပာနဲ႔လုိ႔ ေျပာရတယ္။ မင္းလိုတာရွိရင္သာ ငါ့ကုိ လွမ္းဆက္လုိ႔။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲမွာ မေျပာမျဖစ္ရင္ သိမေနတာ အေကာင္းဆံုးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္လို႔။ အုန္းျမင့္ ေရွာင္သြားလုိ႔ ဆယ္ရက္မျပည့္ခင္ ကိုလွေရႊတို႔ကုိ ဆြဲေတာ့တာပဲ။ ဖမ္းမိတာ ခုႏွစ္ေယာက္တ့။ဲ ေနာက္ပုိင္း ကိုလွေရႊြတို႔ကို ႐ံုးထုတ္ေတာ့ ဘားလမ္းမွာ တႀကိမ္သြားေတြ႔ေသးတယ္။ ဆိုင္မဆုိင္ေတာ့ တိတိက်က် ေျပာဖို႔ ခက္တယ္ဗ်ာ။ အေရးအခင္းၿပီး ေနာက္ပုိင္း ေဇယ်သိဒၶိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ တုိက္ေက်ာင္းျဖစ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးလာတာပဲ ဗ်။ ေအးေလ အရင္က သစ္သားေက်ာင္း။ က်ေနာ္ေတာင္ ၾကမ္းခင္းေတြ လွဴဖူးေသးတယ္။ ဒီအေၾကာင္းက မေျပာတာ ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္႔အတြက္ေတာ့ က်ေနာ့္ရဲေဘာ္ေတြကို ကတိအတိုင္း တည္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ခ့ဘ ဲ ူး လုိ႔ သာ ေျပာပါရေစ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

79

မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ကို ဖမ္းတဲ့ေန႔ေရာက္လာတာပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ မတ္လ(၂၄)ရက္ေန႔ပဲဗ်ာ။ ဘာလုိ႔ မွတ္မိလဲ၊ ဟုတ္လား။ က်ေနာ္႔ကုိမိၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးအကူမွာ ခ်ဳပ္ထားတာ ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ ေလ။ အခုေတာ့့တပ္မေတာ္ေန႔ ဆိုလားဗ်ာ။ အဖမ္းခံရမယ့္ေန႔က နည္းနည္းေတာ့ထူးျခားေနတယ္ဆိုတာ မနက္ကိုးနာရီေလာက္ကတည္းက သိေနတာ။ ဒီလိုေလ၊ မနက္ ရွစ္နာရီေလာက္မွာ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔ က်ေနာ္႔ ႐ံုးေရာက္လာတယ္။ သူ႔န႔လ ဲ ွဳပ္ရွားဘက္ ေသာၾကာဆုိတ့ေ ဲ မာင္ကုိ ဖုန္းဆက္လုိ႔မရဘူးတဲ့။ တခုခုေတာ့ျဖစ္ၿပီထင္တယ္တ့။ဲ ေသာၾကာ ဆိုတာ က က်ေနာ္န႔အ ဲ မွဳတြဲပဲ။ သူ႔ကုိ ေထာက္လွမ္းေရးတုိက္ထဲမွာ အသံသာၾကားဖူးတာ။ လူခ်င္း ဒီေန႔အထိ မျမင္ဖူးဘူး။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္က ေသာၾကာကို ဆက္မရဘူး ေျပာေတာ့မွ က်ေနာ္ ကိုရန္ဝင္းကုိ သတိရမိေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ဖုန္းဆက္ ၾကည့္တယ္။ ကိုရန္ဝင္းတပည့္ ဖုန္းကိုင္တယ္။ သူ႔အသံက တုန္တုန္ရီရီန႔ဲ မရွိဘူး၊ မသိဘူးခ်ည္း လုပ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ပိုရွင္းသြားေအာင္ ဆူးေလဘုရားနားကို ကုိရန္ဝင္း အလုပ္ဆိုဒ္ထဲကို လုိက္သြားလိုက္တယ္။ အခု Sofitel Hotel တပုိင္းတစ ေဆာက္ထားတဲ့ေနရာေလ။ ဟုိတယ္ခရီးသြား႐ံုးနဲ႔မေဝးလွဘူး။ ခင္ဗ်ားမွတ္မိေအာင္ ေျပာရ ရင္ အဲဒီကြက္လပ္ႀကီးက ဘတ္စကားမွတ္တိုင္န႔ဲ နီးတယ္။ ဘတ္စကားေစာင့္တ့ေ ဲ ယာက္်ားေတြ အေပ့ါသြားလုိ႔ရတဲ့ ကြက္လပ္ႀကီး။ ေနာက္ အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ေန႔ စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္တာ အဲဒီေနရာပဲဗ်ာ။ ကိုရန္ဝင္းလုပ္ငန္းခြင္႐ံုးထဲကိုေရာက္ေတာ့သူတပည့္တခ်ိဳ႕မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာေတြ႔တယ္။ ဘာမွေမးလုိ႔မရဘူး။ တခါတခါ ႀကိဳသိေနတာမေကာင္းဘူးဗ်။ ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ႀကိဳသိေနၿပီ။ အဖမ္းခံရ တာက ငါးနာရီခြဲ၊ သိေနတာက ေန႔လည္ႏွစ္နာရီ၊ ေတာ္ေတာ္ခံစားရခက္တေ ့ဲ ဝဒနာဗ်ာ။ က်ေနာ္က မတုန္လွဳပ္ပါဘူး လို႔ လိမ္မေျပာခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္လည္း ေသြးနဲ႔သားနဲ႔ကုိယ္ ေၾကာက္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ က်ေနာ္ လုပ္ဖုိ႔ မေမ့ဘူးဗ်။

က်ေနာ္န႔ဲ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ လွဳိင္ရွမ္းစု႐ံုးကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနသံုးနာရီထိုးေနၿပီ။ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေသခ်ာေျပာတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ မင္းေရွာင္ေနခ်င္ရင္ အခ်ိန္ရတယ္။ ငါေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွ မေရွာင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့မင္းေရွာင္ေနမလား၊ အဖမ္းခံမလား၊ မင္း ဖာသာဆံုးျဖတ္၊ အခ်ိန္သိပ္မရွိဘူး ... လုိ႔။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္က ကေလးဗ်။ အသက္က က်ေနာ္႔ထက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ငယ္တယ္။ ေရဒီယိုသတင္းေတြ နားေထာင္ၿပီး စကားႀကီး စကားက်ယ္ေတြသာ ေျပာေနတာ၊ တကယ္႔ မိုးထဲေရထဲက်ေတာ့ အင္းမလႈပ္အဲမလႈပ္ အူေၾကာင္က်ား ေနတယ္ေလ။ က်ေနာ့္ဘက္ကေတာ့ ဝတၱရားကုန္ၿပီေလ။ သူကိုယ္တုိင္ ဆံုးျဖတ္ဖို႔သာလိုေတာ့တယ္ ဆိုၿပီး ႐ံုးခန္းထဲ မွာ ငုတ္တုတ္သြားထိုင္ေနလုိက္တယ္။ အရက္လား၊ တကယ္ဗ်ာ၊ အဲဒီေန႔က အရက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ကုန္ေနတယ္။ ေနာက္တခုက ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အရက္ပါလာရင္ ပို႐ႈပ္ပိုဆုိးကုန္မွာကိုလည္း သိေနလို႔ဗ်။

ေမာင္ေမာင္ျမင့္လား ... က်ေနာ့္႐ံုးေဘးက ဝါးကပ္ေတြပံုထားတဲ့ အပံုေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ေနတယ္။ အက်ီခၽြတ္ႀကီး နဲ႔ေလ။ ေရခ်ဳိးမလုိ႔ျပင္ေန ထင္ပါရဲ႕။ မၾကာပါဘူးဗ်ာ၊ ညေနငါးနာရီခြဲဝန္းက်င္ေပါ့။ က်ေနာ့္႐ံုးေရွ႕ကိုေပါင္မုန္႔ကားတစင္း ဝင္ခ်လာတယ္။ ေပါင္မုန္႔ေရာင္းတဲ့ ကားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ Town Ace တို႔၊ Lite Ace တို႔လုိ ဗင္ကားမ်ဳိးကုိ ေျပာတာပါ။ အဲဒီကားကုိ က်ေနာ့္ျခံတံခါးကို ေက်ာ္ၿပီး က်ေနာ္ျမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ့္႐ံုးခန္းက လမ္းမႀကီးေပၚမွာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းမႀကီးကေန အုတ္တံတုိင္း တခု ကို ေကြ႔ေက်ာ္ၿပီးမွ ေရာက္တာ၊ ႐ုတ္တရက္ လူတ႐ံုး႐ံုး ျဖစ္ေလာက္တ့ဲ ေနရာမဟုတ္ဘူးဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

80

ကားေပၚကေန အရပ္ဝတ္န႔ဲ လူႏွစ္ေယာက္ဆင္းလာတယ္။ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ေတြ။ ကားေမာင္းတဲ့ ဒ႐ုိင္ဘာ ကေတာ့ မဆင္းဘူး။ က်ေနာ္သိလုိက္ပါၿပီ ... ဒီလူေတြဟာ က်ေနာ့္ကို လာပင့္တ့ဲ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဆုိတာကိုေပါ႔။

က်ေနာ္ ေၾကာက္စိတ္နည္းသြားၿပီဗ်။ မလာခင္ ေၾကာက္ ၿပီးၿပီေလ။ ေတာ္ေရာေပါ႔။ လုပ္စရာရွိတာ ရွင္းစရာရွိတာ ရွင္း႐ံုပဲ။

က်ေနာ္

႐ံုးေရွ႕ကုိ

ဆင္းခ်သြား

လိုက္တယ္။

ေနာက္ ျခံတံခါးနားကို ေလွ်ာက္အသြားမွာ ေစ့႐ံုေစ့ထားတဲ့ ျခံတံခါးကို အဲဒီအထဲက

တြန္းဖြင့္ၿပီး

လူႏွစ္ေယာက္

တေယာက္ဟာ

က်ေနာ္န႔ဲ

ဝင္လာတယ္။ အရမ္းကပ္

ေနတယ္။ ေနာက္တေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းက။ က်ေနာ္န႔က ဲ ပ္ေနတဲ့လူက

...

က်ေနာ္

တပ္မေတာ္

ေထာက္လွမ္းေရးကပါတဲ့။ ေျပာေနရင္း သူ႔အိတ္ကပ္ထဲကို လက္ႏွဳိက္ၿပီး မွတ္ပံုတင္ကဒ္တခုကုိ တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ထုတ္ျပတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိတာေတာ့ ... အဲဒီမွတ္ပံုတင္ကဒ္မွာ ဓာတ္ပံုတပုံန႔ဲ အနီေရာင္ ၾကက္ေျခခတ္ ခပ္ႀကီးႀကီး တခု ကန္႔လန္႔ျဖတ္ခ���္ထားတယ္ ဆုိတာပဲ။ ေနာက္ သူ႔ကဒ္ကုိ ျပန္ထည့္လုိက္ရင္း ... ကိုသက္ခုိင္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား လား တဲ့။

သက္ခုိင္ ေရွ႕တည့္တည့္ရပ္ၿပီး သက္ခုိင္လားဆိုေတာ့ ... ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္သက္ခုိင္ပါ ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာလဲ ... ခင္ဗ်ား ၾကည့္ပံုက သူတို႔ လုပ္သမွ် ခံရေလသတည္းလို႔ ထင္လို႔လား။ ဟား ... ဟား ... သက္ခုိင္ဗ်။ သူတို႔ေတြးေနတာကတျခား၊ က်ေနာ္ၾကံေနတာကတျခား ... သက္ခုိင္ သူမ်ားနဲ႔မတူဘူး ဆိုတာ ဒီေမာင္ေတြ ေနာက္သံုးရက္ၾကာေတာ့မွ သိသြားတယ္။ ရယ္စရာလို႔ သေဘာထားပါဗ်ာ။ ၾကြားတာမဟုတ္ရပါဘူး။ ဒီေမာင္ေတြ က်ေနာ့္ကို သက္ခုိင္လား ေမးေနမွေတာ့ သက္ခုိင္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ သူတို႔ ႀကိဳမသိတာ ထင္ရွားေနတာ ေပါ႔။ ေအာ္ ... ခင္ဗ်ားကလဲ၊ မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ၾကည့္ေနျပန္ပါၿပီ။ အမွန္က က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္႔ေဘးမွာကပ္ရပ္ေနတဲ့ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကို အတူတူ အဖမ္းမခံရေအာင္ အၾကံႀကီးၾကံေနတာဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

81

tcef; (51) - vlBuD;rif;udk,fwkdif rysufruGuf <ua&mufyg&ef zdwfMum;tyfygonf

ကိုသက္ခိုင္ကို က်ေနာ္တုိ႔ေမးစရာရွိလုိ႔ ခဏလုိက္ခ့ပ ဲ ါတဲ့။ သိတ့အ ဲ တိုင္းေပါ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ့္ကုိ သူတို႕ဖမ္းလိုက္ၾကပါၿပီ။ က်ေနာ္ စိတ္ကုိ ေလွ်ာ့ထားလိုက္ပါတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကေတာ့ က်ေနာ့္ေဘးက လုိက္ခ႔ပ ဲ ါ ျမနႏၵာဆုိၿပီး ေခၚေနတဲ့ ေမာင္န႔ဲ ဓားလြယ္ခုတ္မွာ၊ အက်ီခၽြတ္ႀကီးနဲ႔၊ ပုဆုိးကို မိန္းမေတြထမိန္ရင္လ်ားထားသလုိ ပံုစံန႔၊ဲ ပါးစပ္ေလး ဟ လို႕။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းၿငိမ့္လုိက္ေရာ၊ သူက ကုိေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိသိလားတဲ့။ ဒီလူ ေထာက္လွမ္းေရးသာလုပ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ညံ႔တာပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးလုိက္မိတယ္။ က်ေနာ္က ခပ္ေအးေအးေလသံန႔ဲ ... သိတယ္လုိ႔လည္း ေျဖ လိုက္ေတာ့ သူဘယ္မွာ ေနသလဲ တဲ့။

က်ေနာ္က တကယ့္ကုိ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးတဲ့ ေလသံန႕ဲ “ေမာင္ေမာင္ျမင့္န႔က ဲ ်ေနာ္ တေနကုန္အတူရွိေနတာဗ်။ မနက္ ရွစ္နာရီေလာက္က က်ေနာ့္႐ံုးကုိလာတယ္၊ တေနကုန္နီးပါးေနၿပီး ညေနသံုးနာရီေလာက္ကမွ သူ႔အိမ္ျပန္သြားတာ” လုိ႔ ေျဗာင္လိမ္လိုက္ေရာဗ်ာ၊ လူလည္ပါဆို။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္အေၾကာင္းျပန္ေျဖေတာ့ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ဘက္ ဘယ္လွည့္ ၾကည့္မလဲ။ က်ေနာ္လွိမ့္လံုးက ေထာက္လွမ္းေရးကုိယ္ေတာ္ရဲ႕ ဂိုးေပါက္ထဲကုိ တန္းဝင္သြားေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ကုိေမာင္ေမာင္ျမင့္ အိမ္ကုိ လုိက္ျပေပးပါတဲ့။ သူက ခပ္ေလာေလာ က်ေနာ္လက္ေမာင္းကုိ ကုိင္ၿပီး ကားေပၚတက္ဖုိ႔ လက္ဟန္ျပလုိက္တယ္။ က်ေနာ္ေပါင္မုန္႔ကားထဲ ဝင္ထုိင္လိုက္တယ္။ ထုိင္လို႔ေတာင္ ေနရာမက်ေသးဘူး။ က်ေနာ့္ ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္တ့တ ဲ ေယာက္ေသာေမာင္က စိတ္ေတာ့မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ဒါေလး စြပ္လိုက္ပါတဲ့။

ေအးေပါ့ဗ်ာ ... နက္ျပာေရာင္ေခါင္းစြပ္ေပါ့။ အနက္ေရာင္မဟုတ္ဘူး၊ နက္ျပာေရာင္။

ဇင္ပိတ္စခပ္ထူထူန႔ခ ဲ ်ဳပ္ထားတာ။

ဘယ္ေခ်ာင္ကေန

လာခါနီးဝင္ဆြဲလာသလဲေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ ေခါင္းစြပ္က ခပ္ညစ္ညစ္န႔ဲ ေအာက္သိုးသုိးမွဳိေစာ္ေတာင္ နံေနၿပီဗ်ာ။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ စြပ္ဆို စြပ္႐ံုေပါ့။ စြပ္ၿပီးေတာ့လည္း မၿပီးဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေသခ်ာထိုင္လိုက္ ေတာ့မွ က်ေနာ့္အရပ္ႀကီးနဲ႔ ထိုင္ေနတာ ကားအျပင္က ထင္းထင္းႀကီး ျမင္ေနရတယ္။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား ေခါင္းငံုထားတဲ့။ ငံု႔တယ္။ မရဘူးဗ်ာ။ ေဘးမွန္ေအာက္ကို မေရာက္ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူက ကိုသက္ခိုင္ လွဲၿပီး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) ေတာ့သာအိပ္ေနပါဗ်ာ

တဲ့။

82 လွဲတယ္ဗ်ာ။

အိပ္တယ္ဗ်ာ။

ကားေမာင္းထြက္ေတာ့

က်ေနာ္လည္း

ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးပံုစံန႔ဲ လွဲလ်က္ပါသြားပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကေတာ့ ဘယ္လုိပံုန႔ဲ က်န္ေနခဲ႔ေလ သလဲ မသိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္႔ ဝတၱရားေတာ့ ကုန္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔အိမ္ကုိ ဘယ္လုိေမာင္းရမယ္ဆိုတာ လွဲေနရင္း လမ္းညႊန္လုိက္တာ ေရာက္သြားေရာ ဆုိပါေတာ့။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေကာင္စီလူႀကီးကုိ ရွာေသးတယ္။ ေကာင္စီလူႀကီးေတြေရာ ေထာက္လွမ္း ေရး ႏွစ္ေယာက္ပါ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ အိမ္အတြင္းထဲကို ေနရာအႏွံ႔ဝင္ၿပီး ပုိက္စိတ္တိုက္ေနတာကို အသံေတြ ၾကားေနရ တယ္ဗ်ိဳ႕။ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔အေမရဲ႕အသံေတာင္ ၾကားရေသး။ ဘာတဲ့ ... ကိုသက္ခိုင္ ႐ံုးဘက္ကို မနက္ရွစ္နာရီ ေလာက္ ကတည္းက ထြက္သြားတာ ခုထိ ျပန္မလာေသးဘူးတဲ့။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ေရွ႕ကထြက္လာၿပီး ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိလာရွာေနတာ ဘယ္ေတြ႔မလဲဗ်။ နာရီဝက္သာသာေလာက္ အိမ္ထဲေမႊၿပီး မေက်မခ်မ္းအသံေတြန႔ဲ ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကားထဲမွာ လွဲေနရင္း ရယ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတယ္။

ထံုးစံအတုိင္းေပါ့ဗ်ာ။ ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းေခၚလာတယ္ဆိုေတာ့ လမ္းကုိေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မေမာင္းဘဲ ဟုိေကြ႔ ဒီေကြ႔ ေမာင္းေနတာေပါ႔။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း တိုးတုိး တိုးတိုးလုပ္ေနတာ က်ေနာ္ ရိပ္မိေနတယ္ေလ။ က်ေနာ္လည္း မထူးေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး အသက္ေလးမွန္မွန္ရွဴၿပီး မ်က္လံုးမွိတ္ေနလုိက္တာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသဗ်ာ။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေဟ့လူ ကိုသက္ခုိင္ ထေတာ့ တဲ့၊ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ဒါအိပ္ေပ်ာ္ေနရမယ့္ အခ်ိန္လားဗ် တဲ့။ က်ေနာ္လည္း လူးလဲထၿပီး ကားျပင္လည္း ထြက္လိုက္ေရာ ... တေယာက္ေသာေမာင္က က်ေနာ့္ လက္တဖက္ကိုတြဲၿပီး အေဆာက္အဦးတခုထဲကုိ ေခၚသြားသဗ်ာ။ မ်က္ေစ့ကေတာ့ မျမင္ရဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေအာက္က သမံတလင္းကို ေျခေထာက္က သတိျပဳမိတယ္၊ ေနာက္ၿပီး အေဆာက္အဦးအတြင္းအျပင္ အလင္းအေမွာင္ ျခားနား ခ်က္ ရွိေတာ့ သိေနတယ္ေလ ... ။

အေဆာက္အဦးထဲမွာ ဟုိေကြ႔ဒီေကြ႔ သံုးေလးေကြ႔လည္း ေကြ႔ၿပီးေရာ အခန္းတခုထဲကိုေရာက္လာေရာ။ ေနာက္ က်ေနာ္႔ေခါင္းကအစြပ္ကုိျဖဳတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဟာ ... တခန္းလံုး ေမွာင္အတိ ဖံုးေနပါေရာလားဗ်ာ ...။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ သူတို႔ က်ေနာ္႔ကုိ အေမွာင္ခန္းတခုထဲမွာထားခဲ့ၿပီး ထြက္သာြ းၾကၿပီ။ တကယ္႔ အေမွာင္ခန္းဗ်ာ။ အလင္းေရာင္ တစက္မွ မဝင္ႏိုင္တ့အ ဲ ျပင္ နံရံကုိေတာင္ ေဆးအမည္းေတြသုတ္ၿပီး မည္းေမွာင္ေနေအာင္ လုပ္ထားတာဗ်။ မသိဘူးေလ။ ဘာေၾကာင့္ ဖမ္းလာတဲ့လူတေယာက္ကုိ အေမွာင္ခန္းထဲ စထည့္ရတယ္ ဆိုတာေတာ့။

က်ေနာ္

အေမွာင္ခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ၊

အေမွာင္ထဲမွာ

ေတာင္စမ္း

ေျမာက္စမ္း လုပ္ရင္း အခန္း ဘယ္ေလာက္ က်ယ္သလဲ၊ ဘာစက္ေတြမ်ား တပ္ထားသလဲ ေလွ်ာက္စပ္စုတယ္။ အခန္းက ၁၅-ေပ၊ ၈-ေပ ေလာက္ရွိမယ္၊ အျမင့္ ၉-ေပ ေလာက္ရွိတယ္။ အရမ္းေမွာင္ေနတယ္ဆိုေပမဲ့ နည္းနည္းၾကာ လာေတာ့ ခပ္ေရးေရးျမင္ႏုိင္တာေတြ ရွိတယ္ေလ။ ဝင္လာတဲ့ တံခါးေပါက္န႔ဲ တည့္တည့္

အခန္းအဆံုး

နံရံအထက္

၈-ေပေလာက္

အျမင္႔မွာ

စပီကာ

ေသးေသး တလံုးလုိ ဟာမ်ဳိးကုိေတြ႔ေနရတယ္။ ခင္ဗ်ားက

႐ႈပ္တယ္ေျပာလည္း

ခံ႐ံုပဲဗ်ာ။

က်ေနာ္

သတိျပန္ဝင္လာေတာ့

ရင္ထဲမွာ ဒိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ထိတ္ရမွာ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေဒၚလာတသန္း တန္တယ္ဆိုလား။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

83

၁၈၀၄-ခုႏွစ္က အေမရိကန္မွာ ထုတ္တ့ဲ ေရွးေဟာင္း ေငြဒဂၤါးတျပား ပါလာတာကို အခုမွ သတိရေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ဒုကၡေတာ့ေရာက္ႀကၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေပါ့။

ဒီလုိဗ်ာ ... က်ေနာ့္မွာ ငယ္ဆရာတေယာက္ နာမည္က ဦးျမေမာင္တ့၊ဲ က်ေနာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝက စာသင္ခ့တ ဲ ာ။ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီးကြဲေန ၿပီးေတာ့ လြန္ခ႔တ ဲ ့ဲ တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကမွ အဆက္အသြယ္ျပန္ရတာ။ သူက အင္းသား ဗ်ာ။ အင္းသားဆိုတာ ေညာင္ေရႊဘက္က အင္းေလးမွာ ေမြးတာလို႔ ေျပာတာဗ်။ သူက ေက်ာင္းဆရာအလုပ္က ထြက္ၿပီး ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ေတြထတ ု ္ေနတာ။ သူတို႔အင္းေလးမွာ ေရွးေဟာင္း ပစၥည္း ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိတယ္ဆုိပဲ။ တေန႔ က်ေနာ္႔႐ံုးခန္း ေရာက္လာၿပီး ေရွးေဟာင္းဒဂၤါးတျပား ထုတ္ျပတယ္။ ထုတ္တ့ဲ ခုႏွစ္က ၁၈၀၄-ခုႏွစ္။ တဘက္မွာ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ရဲ႕ဦးေခါင္း၊ ေနာက္တဘက္မွာ လင္းယုန္ငွက္ တေကာင္က

ျမားေတြကုိ ေျခသည္းမွာဆုပ္ထားၿပီး သံလြငခ ္ က္ေတြ ရံထားတဲ့ပံု။

ဒဂၤါးတခုတည္း ���ပ႐ုံန႔ေ ဲ တာ

့ဘယ္ေလာက္တန္ပါတယ္ ဆုိတာ ယံုပါ့မလားဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ဆရာက ဒဂၤါးေရာ၊ ဒဂၤါးေတြအေၾကာင္း အေသးစိတ္ေဖာ္ျပ ထားတဲ့ ကတ္တေလာက္ စာအုပ္တအုပ္ေရာ၊ ေနာက္ အဲဒီ ၁၈၀၄-ခုႏွစ္ အေမရိကန္ဒဂၤါးရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေလလံပြဲ အေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ထား တဲ့ ဗြီဒီယိုအေခြတခုပါ ပါတာဗ်။

ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာင္ အင္းေလးဘက္ကိုဆရာနဲ႔လုိက္သြားဖူးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ေဖာင္ေတာ္ဦး ေရာက္ေတာ့လည္းေသာက္ထားတာပဲ။ အင္းေလးေရျပင္က်ယ္ႀကီးမွာ ေလွတစီးနဲ႔ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ေတြ ေလွ်ာက္လည္ ေတာ့လည္း ေသာက္ထားတာပဲ။ က်ေနာ္ေရာက္သြားတာ အင္းေလး ဟဲယားရြာမဗ်။ ဆရာဦးျမေမာင္ ဇာတိေလ။ ခင္ဗ်ားကုိ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ေျပာရဦးမယ္။ အရက္ေသာက္ၿပီး အင္းေလးေရျပင္ ေလွေပၚမွာအိပ္ေနရင္ ဖ်ားတတ္သတဲ့ ဗ်။ ေရေပၚမွာ

ခရမ္းခ်ည္သီးလုိ

ေဘာလံုးကန္တ့က ဲ ြင္းေရာ၊

စိုက္ခင္းတင္မကဘူး၊

ေဘာလီေဘာ႐ုိက္တ့က ဲ ြင္းေရာ

ရွိတယ္။ ဆရာ့အမ အိမ္ကေန အင္းေလးအရက္ဆိုင္သြားရင္ ေဘာလီေဘာကြင္းကုိ မွတ္မိေနတာဗ်။

ျဖတ္ျဖတ္သြားရလုိ႔

တအိမ္န႔တ ဲ အိမ္၊

တအံ့တၾသနဲ႔

ျခံဝင္းတဝင္းနဲ႔တဝင္း

ဆက္ထားတာက ေရေပၚမွာ လုပ္ထားတဲ့ ေျမလမ္းေလးေတြ နဲ႔ဗ်ာ။

ေနာက္

သံုးဆယ့္ေျခာက္ေကာင္

ဆုိတာလည္း

စပ္စုခ႔ေ ဲ သးတယ္။ က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ေတာ့ ဖြင့္မယ့္ အေကာင္ကုိ

မနက္ပိုင္းမွာ

အိတ္ထဲထည့္ၿပီး

အိမ္ေခါင္မွာဆြဲထားတာ။ ေနာက္ ကဗ်ာလိုလို၊ တေဘာင္ လိုလို စာခ်ဳိး ေလးနဲ႔ အတိတ္စိမ္းေပးတယ္။ ဒါကုိ လူေတြက မွန္းဆၿပီး ထိုးၾကတာ။ ေသခ်ာေတာ့သေဘာမေပါက္ဘူး။ က်ေနာ္

နားလည္သေလာက္ေတာ့

လူလိမ္ေတြ

ပါရင္

ကစားလုိ႔

ေကာင္းတဲ့

အလုပ္မဟုတ္ဘူး

ထင္တာပဲ။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ထုပ္တန္းမွာ ဆြဲထားတာ အခ်ိန္မေရြးခ်ၿပီး ျပင္လုိ႔မရဘူးလား ေတြးမိလို႔ ... ။ ေနဦးဗ်။ က်ေနာ္မူးမူးနဲ႔ ဘီလူးေခ်ာင္းအတိုင္း ဆန္တက္သြားဖူးတယ္။ ခပ္တိမ္တိမ္၊ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ေခ်ာင္းေလးပါဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြဆို ေလွအေသးစားေတာင္ ေျမႀကီးနဲ႔ မလြတ္လို႔ ေလွကို လူက ဆင္းဆင္းတြန္းေနရေသးတယ္။ ေခ်ာင္းတဘက္ တဘက္မွာ ျခံေတြခ်ည္းပဲဗ်ာ။ လိေမၼာ္ျခံေတြ၊ ကၽြဲေကာျခံေတြ၊ အျပန္ေတာင္ ဆရာ့အသိ ကၽြဲေကာျခံ တျခံထဲ ဝင္ၿပီး ေရႊလိေမၼာ္တပုလင္း ခ်ခဲ့ေသးတယ္။ ႀကိဳက္တယ္ေလ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

84

ေခ်ာင္းအထက္ကုိ ေလးနာရီခရီးေလာက္ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး သြားလုိက္ေတာ့ ေစ်းေန႔လို ေစ်းေရာင္းေနတဲ့ေနရာတခု ကိုေရာက္တယ္။ နံမည္ေတာ့မမွတ္မိဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ေခါင္တ့ေ ဲ နရာဗ်။ ေတာင္႐ုိးေပၚမွာ ေနတဲ့လူေတြ ဆင္းလာၿပီး ေရာင္းၾက ဝယ္ၾကတာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းဗ်။ အဲဒီေစ်းေန႔မွာ ထမင္းေရာင္းတာ ပိႆာခ်ိန္န႔ဲ ... တပိႆာ ႏွစ္ရာေလာက္ရွိမယ္။ ထမင္းဝယ္ရင္ ပဲဟင္းခပ္ညိဳညိဳ အလကား ေပးတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္က မုိးလင္း ေလွေပၚေရာက္ကတည္းက ေသာက္ထားေတာ့ ဗုိက္ထဲ ဟာတာတာ ရွိတာနဲ႔ ပဲဟင္းနဲ႔ထမင္းကို နယ္ၿပီး တလုပ္ ေလြးလုိက္တာ ... ဟာ ... ခါးလိုက္တာဗ်ာ။ ဘယ္လိုေၾကာင္႔ ပဲဟင္းအခါးႀကီးကုိ အမ်ားႀကိဳက္ေနၾကသလဲေတာ့ က်ေနာ္လည္း အခုထိ မသိဘူး။ ဆရာ ေျပာတာေတာ့ အဲဒါ ႐ုိးရာ အစားအစာ ဆုိပဲ။

ေနာက္ ေစ်းနဲ႔မလွမ္းမကမ္း ေတာင္ကမူေလးေပၚမွာ ဉာဏ္ေတာ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေစတီေတာ္ တဆူရွိတယ္။ ဉာဏ္ေတာ္က ေပတရာေက်ာ္ေလာက္ကို ရွိႏုိင္တယ္ဗ်။ က်ေနာ္ ေလွခါးအတုိင္းတက္သြားေသးတယ္။ ဆရာ ေျပာေတာ့ မင္းတုန္း မင္းႀကီး ေကာင္းမွဳတဲ့။ ဘယ္ႏွယ္႔ ဒီေလာက္ေခ်ာင္က်တဲ့ေနရာမွာ ဒီေလာက္ဘုရားအႀကီးႀကီး ဘယ္လုိလုပ္ လာတည္ ထားသလဲေတာင္ ေတြးမိေသးဗ်ာ။ အမယ္ ... ဘုရားရဲ႕ပရဝုဏ္ကုိ ကာထားတဲ့တံတိုင္းမွာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သူရေက်ာ္စြာ ေကာင္းမွဳတဲ့။ ေအးေလ၊ အေရးအခင္းတုန္းက စစ္ကုိင္းမွာ ဆႏၵျပတဲ့ျပည္သူေတြကုိ ရာနဲ႔ခ်ီၿပီးေသေအာင္ ရက္ရက္ စက္စက္ ပစ္ခတ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့တ့ဲ သူရေက်ာ္စြာေပါ႔။ ဟုတ္ပါတယ္ ... အဲဒီရက္စက္မွဳေၾကာင့္သဲကုန္းဆရာေတာ္ဦးဥာဏိႆရက ရာေဇာဝါဒဆုိၿပီး မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါး အေၾကာင္း ေဟာျဖစ္တာေပါ့။ အဲဒီ အင္းေလးေစ်းထဲမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကေန ေရႊထည္ေတြအထိေရာင္းတယ္ေလ။ ဆုိင္ခန္းေတာ့သီးျခားမရိွဘူး။ ပါလာတဲ့ မိုးကာဖ်င္ကာစကုိ ေျမႀကီးေပၚခ်ခင္းလိုက္ရင္ ဆုိင္ျဖစ္ေရာ။ အင္ရြက္ေတြနဲ႔ ေတာ့ အမိုးမိုးထားတာေပါ႔ဗ်။ ခင္ဗ်ားကလည္း ကပ္တီးကပ္ဖ႔၊ဲ အမိုးမရွိဘဲေတာ့ ဘယ္ေနမလဲ။ က်ေနာ္လုိက္လာတဲ့ ေလွက အဲဒီေစ်းမွာ ေရႊထည္လာေရာင္းတဲ့ ဆရာဦးျမေမာင္ရဲ႕တူ ပိုင္တ့ေ ဲ လွေလဗ်ာ။

အေရးထဲ

ခင္ဗ်ားက

ဒဂၤါးအေၾကာင္းက

ဒဂၤါးအေၾကာင္း

ေျပာရရင္

စိတ္ေရာက္ေနျပန္ပါၿပီ။

အရွည္ႀကီးဗ်။

အဲဒီ

အစစ္ဟုတ္မဟုတ္

ခြဲတ့ဲ

အခ်က္ေတြေတာင္ ႏွစ္ဆယ္နီးပါးေလာက္ရွိတယ္။ UNITED STATES OF AMERICA, IN GOD WE TRUST, ONE DOLLAR ဆိုတ့ဲ စာတန္းေတြက ဘယ္လုိ၊ အတုအစစ္

ၾကယ္ေတြကဘယ္ပံု။ ဘယ္လုိကြဲတယ္။

အမ်ဳိးသမီးေခါင္းက သံလြင္ခက္က

ဆံပင္

တမ်ဳိး၊

ဒီဇုိင္းက

ေတာ္ေတာ့္ကို

႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး၊ ခက္ခက္ခဲခဲ ခြဲရမယ့္ အလုပ္ပါဗ်ာ။ ေအးေလ ... ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္ လာ တာေပါ႔။ တကယ္တမ္း စစ္မစစ္ေတာ့မသိဘူး။ ထိတ္ထိတ္ၾကဲ သူေဌးေတြ တေယာက္ႏွစ္ေယာက္ ျပၾကည့္ေတာ့ သူတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အေျဖမွန္ထြက္ေအာင္ ေရွးေဟာင္းသုေတသနက ကၽြမ္းက်င္သူ တေယာက္ေယာက္န႔ဲ ခ်ိတ္ၿပီး စစ္ေဆးဖုိ႔လုပ္ေနတုန္းအခ်ိန္ေပါ့။ တခုအံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက အဲဒီဒဂၤါးျပားကုိ လက္ညိႇဳး နဲ႔ လက္မၾကားမွာ ထားၿပီး ပါးစပ္န႔မ ဲ ွဳတ္လိုက္၊ ေနာက္ နားနားမွာကပ္ၿပီး နားေထာင္ရင္ လိုဏ္သံၾကားတယ္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္ကုိ သိသာတာ။ ေထာက္လွမ္းေရးကလာေခၚေတာ့ က်ေနာ္႔အိတ္ကပ္ထဲ ပါလာတာပဲဗ်ာ။ ဒီလုိပဲဗ်။ က်ေနာ္႔ အက်င့္က တျခားလူေတြ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ေနတာကို က်ေနာ္က သိပ္အေလးမထားတတ္ဘူး။ ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ အခု ၾကည့္ေလ။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္ ဆိုတ့ဲ ပစၥည္းက က်ေနာ္႔အိတ္ကပ္ထဲ ကေန ေထာက္လွမ္းေရးက ေတြ႔သြားရင္ ျပႆနာ ပို႐ႈပ္ၿပီေပါ႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

85

ကံဆုိးရင္ က်ေနာ္႔ဆရာေတာင္ အေဖာ္ပါလာအံုးေတာ့မယ္။ အမွန္က က်ေနာ္႔ကုိ ေခၚလာတဲ့ေမာင္ေတြက ငတံုးေတြမို႔ ဗ်။ တကယ္လည္တ့ေ ဲ ကာင္ဆုိ က်ေနာ့္ကို အေမွာင္ခန္းထဲမသြင္းခင္ တကုိယ္လံုး ပိုက္စိ္တ္တိုက္ရမွာ ... ။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ အၾကံထုတ္လုိက္တယ္။ ရၿပီ ... က်ေနာ္ စီးလာတဲ့ ေျခညႇပ္ သားေရဖိနပ္ ျမမာလာ အသစ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ခံသားေရကုိ အစ မရရေအာင္ရွာၿပီး အသာေလးခြာတယ္၊ အမ်ားႀကီး ခြာလို႔မရဘူးေလ။ ဒဂၤါးတျပားစာသာသာေပါ႔။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ေအာက္ခံသားေရနဲ႔ အေပၚသားေရၾကားကုိ ဒဂၤါးျပားကို ညႇပ္ေနေအာင္ ေသခ်ာထိုးထည့္လုိက္တယ္။ ကံႀကီးပါေပ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔လြတ္တ့အ ဲ ထိ အဲဒီ ဒဂၤါးျပားဟာ အျပင္ကို ျပန္ပါလာသဗ်ာ။

ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္န႔ဲ ေျဗာင္လိမ္ၿပီး ခ်န္ထားခဲ့တ့ဲ ကိစၥလား။ ပထမ ႏွစ္ရက္ က်ေနာ္႔ကို စစ္ေဆးေနတဲ့အထိ ဘာျပႆနာမွ မရွိေပမဲ့ ေနာက္ သံုးရက္ေျမာက္မွာ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ ဖမ္းမိေတာ့ က်ေနာ္ ေခ်ာက္က်ေတာ့့တာပဲ။ သံုးရက္ေျမာက္မနက္မွာ က်ေနာ္႔ကုိ တုိက္ပိတ္ထားတဲ့ အခန္းထဲကေန အေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ေခါင္းကုိနက္ျပာေရာင္စြပ္ထားတဲ့ ေမာင္တေယာက္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ ေသခ်ာေအာင္စပ္စုလုိက္တာ ... ဟာ ... အဲဒါ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ပါပဲဗ်ာ။ ေသခ်ာတာေပါ႔။ က်ေနာ္ေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္သြားေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။ ကြိဳင္က ေတာ့ တက္ၿပီဗ်ာ။ ေအးေလ၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ က်ေနာ္ထားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေမာင္ေမာင္ျမင့္န႔က ဲ ်ေနာ္ လုပ္ခ့သ ဲ မွ် ကိစၥေတြကို က်ေနာ္ အားလံုး မလိမ့္တပတ္ လုပ္ထားတာေလ။ မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကို သြားဆြဲတ့ေ ဲ မာင္က က်ေနာ့္ကို ဆြဲခ႔တ ဲ ့ေ ဲ မာင္ပဲ ဆုိေတာ့ က်ေနာ���႔ကို ထည့္ထားတဲ့ အခန္းေရွ႕ကုိ ေမာႀကီးပန္းႀကီး ေရာက္လာၿပီး သံဇကာေပါက္ေသးေသးေလးကေန ကိုသက္ခုိင္ ... ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ က်ေနာ္တို႔ မိလာၿပီ။ ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ့္ကို လည္တ့လ ဲ ူပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔ကိုေတာင္ တပတ္႐ုိက္တယ္။ တပ္မွဴးသိရင္ေတာ့့ က်ေနာ္ ဒုကၡ ေကာင္းေကာင္း ေရာက္မယ့္အေပါက္ တဲ့။ ခင္ဗ်ား သတိ ၾကပ္ၾကပ္ထားပါ တဲ့။ ကဲ ... ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

86

tcef; (52) - rif;vnf;a,mufsm;? igvnf;a,mufsm;

က်ေနာ့္ကို ဖမ္းလာၿပီး ပထမႏွစ္ရက္မွာ စစ္ပံုေဆးပံုေလးကို အေသးစိတ္ေျပာျပမွ ျပည့္စံုပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ ...။ အေမွာင္ခန္းထဲကိုထည့္ထားၿပီး က်ေနာ္လည္းဒဂၤါးျပားကိုဖိနပ္ေအာက္ထိုးသြင္းၿပီးေရာ ကိုယ္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ လာၿပီး က်ေနာ္႔ကုိျပန္ထုတ္သြားၾကတယ္။ ေခါင္းစြပ္ေတာ့မစြပ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ အခန္းတခုထဲကုိေရာက္ေတာ့ ကုလား ထိုင္တလံုးမွာ ထုိ္င္ခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေခတ္က မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာသံုးတဲ့ သစ္သားေခါက္ကုလားထုိင္မ်ဳိးပါဗ်ာ။ အခန္းက စစ္ဖုိ႔ေဆးဖုိ႔ သီးသန္႔လုပ္ထားတဲ့အခန္းဗ်။ ဘာမွ ႐ံုးသံုးပစၥည္းမရွိဘူး။ စာပြဲေသးေသးတလံုးနဲ႔ ကုလားထုိုင္ သူတလံုး၊ ကိုယ္တလံုး။ သူ႔ကုလားထုိင္က က်ေနာ့္လိုမဟုတ္ဘူး။ လက္တန္းနဲ႔လက္တင္န႔။ဲ ဘာမွေတာင္ မေမးရေသးဘူးဗ်ာ။ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိတ့ဲ ေမာင္တေကာင္က က်ေနာ့္ေရွ႕ကစားပြဲကို လက္ဝါး နဲ႔ ဝုန္းကနဲ ခပ္ျပင္းျပင္း႐ုိက္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္၊ ေကာင္းေကာင္းေမးတာကို ေကာင္းေကာင္းေျဖတဲ့။

႐ုတ္တရက္ေတာ့ လန္႔သြားတာအမွန္ပဲ။ ေနာက္ခ်က္ခ်င္းေဒါကန္သြားတယ္။ သက္ခိုင္ဗ်ာ၊ ဒင္န႔ဒ ဲ ိတ္ ဆိုတ့လ ဲ ူမိုက္ေတြ ၾကားမွာ ႀကီးလာတာ။ ဟုိဒင္းကုိ ဟိုဒင္းနဲ႔လာေျခာက္သလုိျဖစ္ေနလို႔။ က်ေနာ့္ကုိ စစ္မယ့္ေမာင္က လုပ္ေသးတယ္၊ အဲဒီလူက ခါးပတ္နက္တ့။ဲ ေအးေပါ့ဗ်ာ၊ ခါးပတ္နက္န႔ဲ ေျခာက္ေတာ့လည္း ေျဖလုိက္ရတာေပါ႔။ ေျဖလိုက္တာမွ အေရးႀကီးတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေယာင္ဝါးနဲ႔အမွားႀကီးပဲ။ ဒါလည္း က်ေနာ္႔အက်င့္ဗ်။ က်ေနာ္က ၿခိမ္းလားေျခာက္လား၊ မင္းဘာလဲ၊ ငါဘာလဲ လုပ္တ့ေ ဲ ကာင္ေတြကုိ ျဖဳိရမွ အရသာရွိတယ္ ထင္တ့ေ ဲ ကာင္။

က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ ဓာတ္ပံု႐ုိက္တ့အ ဲ ခန္းေတြထဲမွာသုံးတဲ့ အားေကာင္းေကာင္း မီးဆလုိက္တလံုး ထုိးထားၿပီး စ စစ္ ေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္႔ကိုစစ္တ့အ ဲ ဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္နာမည္က စိုးသန္းတဲ့။ တပ္ၾကပ္ႀကီး အဆင့္။ က်ေနာ့္ကို လာဖမ္းတဲ့ ေမာင္ပဲ ေလ ... ။ နာမည္ ... သက္ခုိ္င္၊ တျခားနာမည္ရွိေသးလား၊ အေဖနာမည္ေျပာ ဆိုတာေတြန႔ဲ ညရွစ္နာရီေလာက္က စလိုက္တာ မနက္ေျခာက္နာရီထုိးေရာ။ အဲဒီေတာ့ ခဏအိပ္ဆိုၿပီး စစ္တ့ေ ဲ မာင္က ထြက္သြားတယ္။ ေနာက္ ေျခာက္နာရီခြဲေတာ့ ေနာက္တေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ထေတာ့တ့။ဲ မ်က္ႏွာသစ္လုိက္တ့။ဲ ဒန္ခြက္ခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ေရတခြက္ လာခ်ေပး တယ္။ မ်က္ႏွာေတာင္ သစ္မၿပီးေသးဘူး၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမအေၾကာင္း ဆက္ၾကရေအာင္တ့။ဲ ဆက္လုိက္တာ ညေန ေလးနာရီထုိးျပန္ေရာ။ ထမင္းခိ်န္ေတာ့ ထမင္းပန္းကန္ လာလာခ်ၿပီး စားရင္းနဲ႔ေျဖပါ လုပ္တယ္ဗ်။ ဘယ္စားႏိုင္မလဲ ဗ်ာ။ စားခ်င္စိတ္လည္း မရွိဘူးဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

87 သူတို႔သာ ဒုိင္ခံ။

လူလဲတာ

က်ေနာ္က

ေနာက္ေန႔ေလးနာရီမွာ

တေယာက္တည္း

စစ္တာ

ခဏရပ္ၿပီး

သူတို႔အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ခဏေတာ့ အိပ္လုိက္ဦး မယ္ လုပ္ခါရွိေသး၊ မရွင္းတာရွိလို႔ ထပါဦး တဲ့။ က်ေနာ္ သိလိုက္ပါၿပီ ...။ က်ေနာ့္ကို တမင္ညႇဥ္းေနတယ္ဆုိတာ ကိုေပါ႔။

ေနာက္ညလည္း

မအိပ္ရဘူးဗ်ာ။

မွတ္မွတ္

ထင္ထင္ ေျပာရရင္ စုစုေပါင္း မနားတမ္း နာရီ ငါးဆယ္ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္။ ၾကာေတာ့မခံႏုိင္ဘူးဗ်။ ေန႔လား ညလား သိပ္မကြဲ ေတာ့ဘူး။ စိတ္ကလည္း မရွည္ခ်င္ ေတာ့ဘူး။ ေအးေလ ... က်ေနာ္ အိပ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေရွ႕ကို ငိုက္ငိုက္က်ေတာ့ စားပြဲန႔န ဲ ဖူးနဲ႔ ခဏခဏ ႐ိုက္မိေနေတာ့ က်ေနာ္ နဖူးတခုလံုး က်ိန္းေနၿပီ။ မ်က္ႏွာသစ္တ့ဲ ေရခြက္ထဲကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္႔နဖူးတခုလံုး သေျပသီးမွည့္ေရာင္ေပါက္ေနၿပီ။ က်ေနာ္လည္းေမးသမွ်ကုိ လွိမ့္ႏုိင္သေလာက္ လွိမ့္တာပဲ။ ေထာင္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ႐ုိက္ေတာ့႐ုိက္တယ္ မမွတ္မိေပါ႔။ တခု က်ေနာ္႔ဘက္က အားသာေနတာက ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမတို႔ ရွိေနတဲ့ေမာ္လၿမိဳင္ကုိ က်ေနာ္လုိက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ လုိက္သြားတာ ဆိုေတာ့ ေမာင္ေမာင္္ျမင္႔ကိုမမိဘဲ ဘယ္လုိမွ သူတို႔အမွန္အတိုင္း မသိ ႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ပတ္တာလွိမ့္တာကို သူတုိ႔ခံေနရတာ။ ထိုေန႔က က်ေနာ္ လုိက္ပါ မသြားပါ ...။ မုတ္ဆိတ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ဆံုခ့သ ဲ ူမ်ားမွာ ငါးဦးခန္႔ရိွမည္ထင္ပါသည္ ...။ နာမည္မ်ားေတာ့မမွတ္မိပါ ...။ ေန႔စြဲ အတိအက် ကို မမွတ္မိေတာ့ပါ ...။ လူျမင္လွ်င္မွတ္မိပါသည္ ...။ ေတာခိုသြားသူမ်ား ယခုဘယ္ေရာက္ေနသည္ကုိ မသိပါ ...။ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ အားလံုး ဂ်က္စီဂ်ိန္း အေျဖေတြခ်ည္း ဆိုပါေတာ့။ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔အတြက္ က်ေနာ္မပူဘူးေလ။ ေဘးလြတ္ေအာင္ က်ေနာ္ လုပ္ေပးထားခဲ႔ၿပီပဲ။ သူ႔အစီအစဥ္န႔သ ဲ ူ ေရႊေသြးတုိ႔ေနာက္ လုိက္သြား႐ံုပဲေပါ႔။ က်ေနာ္ စိတ္မရွည္ႏိုင္လုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေရးခ်င္တာသာ ေရးေတာ့ ဗ်ာလုိ႔ ႏွစ္ခါေလာက္ ျပန္တြန္းလုိက္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ဒါလည္း ေနာက္ပုိင္း ျပႆနာ တက္ျပန္တာပဲ ... ။

နာရီငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္လည္း စစ္ၿပီးေရာ စစ္ေဆးခ်က္ စာရြက္ေပါင္း ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိသြားတယ္။ သိတယ္ေလ။ တရြက္ခ်င္းထိပ္မွာ နံပါတ္စဥ္ေတြ တပ္ထားလုိ႔။ က်ေနာ့္ကုိ မ်က္ႏွာဖံုးျပန္စြပ္ၿပီး အလံုပိတ္ အခန္းတခုထဲကို ပို႔လုိက္တယ္။ အခန္းထဲ မသြင္းခင္ ကိုစုိးသန္းက က်ေနာ့္ကို တိုးတိုးေလး ေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားအခု ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာ သိလားတဲ့။ က်ေနာ္က သိတယ္ လုိ႔လည္း ေျဖလုိက္ေတာ့ ... ဘယ္ေနရာလဲ တဲ့။ မဂၤလာဒံုေထာက္လွမ္းေရးတပ္ လုိ႔လည္း ျပန္ေျဖေရာ ဟ ... ကိုသက္ခုိင္၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိသိတာလဲ တဲ့၊ မ်က္ကလဲ ဆန္ျပာလုပ္ပါေရာ။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ ... အခု ခင္ဗ်ား ျပန္ေခၚလာတုန္း က်ေနာ္ မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အျဖဴအနီၾကား ေဆးသုတ္ထားတဲ့ တုိငက ္ ီေတြ တင္ထားတဲ့ ေရစင္အျမင့္ႀကီးေတြ ေတြ႔တယ္။ စစ္ေနတဲ့ ေန႔ေတြ၊ ညေတြ ေလယာဥ္ပ်ံ ဆင္းသံတက္သံေတြ ၾကားရတယ္၊ ဒါ မဂၤလာဒံု မဟုတ္လုိ႔ ဘယ္ေနရာျဖစ္ရမလဲ လုပ္လုိက္ေရာဗ်ာ။ သူက ခပ္ညစ္ညစ္အသံန႔ဲ ခင္ဗ်ားသိလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားသိတယ္ဆိုတာ တပ္မွဴး မသိပါေစနဲ႔တ့။ဲ အခန္းထဲ သြင္းလုိက္ေရာဗ်။

က်ေနာ့္ကိုခ်ဳပ္ထားတဲ့ အခန္းဟာ စံနစ္တက် ေဆာက္ထားတဲ့ အက်ဥ္းခန္း မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ လက္နက္တိုက္ တျခမ္းကို အခန္းႏွစ္ခန္းဖြ႔ၿဲ ပီး အခ်ဳပ္ခန္းလို ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လုပ္ထားတာ။ ေပေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ အေဆာက္အဦးဟာ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

88

အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာလမ္းရွိတယ္။ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ အခန္းႏွစ္ခန္းစီ စုစုေပါင္းေလးခန္းရွိတယ္။ ညာဘက္ က ႏွစ္ခန္းက အခ်ဳပ္ခန္း။ ဘယ္ဖက္မွာက လက္နက္ေတြ သိမ္းထားတာ။ ျဖစ္ကတတ္ဆန္းလို႔ေျပာရတာက တခ်ိဳ႕ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကုိ အထပ္သား အေဟာင္းေတြ၊ ကတၱဴစကၠဴခ်ပ္ေတြန႔ဲ ကာထားတာကုိ ေျပာတာ။ ဂ်ီသရီး ကိုင္ၿပီး ေန႔ေရာညေရာ ေစာင့္ေနတဲ့ အေစာင့္စစ္သား သံုးေယာက္ အျမဲရွိတယ္။ သူတို႔က လက္နက္တိုက္ကိုလည္း ေစာင့္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကိုလည္း ေစာင့္။ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ လုပ္ထားတာ ... ။

အခု မဂၤလာဒံုေထာက္လွမ္းေရး အကူတပ္ကိုဝင္လာရင္ အဝင္ဝကေန ဓာတ္တိုင္ေလး ငါးတုိင္ေလာက္ အကြာ၊ ညာဘက္မွာရွိတ့ဲ

အေဆာက္အဦးပဲ။

ဒီေနရာကို

ဘာလို႔

တိတိက်က်

ေျပာႏုိင္သလဲ၊

ဟုတ္လား။

က်ေနာ္

ေနာက္တေခါက္ ေရာက္ေသးတယ္ေလ။ ဘယ္ကလာ အခ်ဳပ္ထပ္က်ရမွာလဲ။ ဝ အမ်ဳိးသားမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး အဖြဲ႔ရဲ႕ ရန္ကုန္တိုင္း စီးပြားေရး တာဝန္ခံအျဖစ္ ဦးသက္ခုိင္အား အသ���အမွတ္ျပဳပါသည္။ ပံု သန္းႀကိဳင္ ... ။ (ဗိုလ္မွဴး) တပ္မွဴး ... ။ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးအကူတပ္ ... ဆုိတ့ဲ ေထာက္ခံခ်က္ကို လာထုတ္တာ။ က်ေနာ့္ကုိ သူတို႔ ဧည့္သည္ေဟာင္းႀကီးမွန္း မသိၾကေတာ့ဘူးေလ။ တပ္မွဴးကလည္း ေနာက္တေယာက္ ေျပာင္းသြားၿပီကုိး။ အံ့ၾသသြား လား၊ ဟုတ္ပါတယ္။ ဝ လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္က ေပါက္ယူခ်န္းတို႔အဖြဲ႔ေပါ႔။ ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္ နည္းနည္းရွည္မယ္။ ေနာက္မ်ား ၾကံဳမွ ေျပာၾကစို႔။ ေပါက္ယူခ်န္းရဲ႕ ညာလက္႐ံုး ဦးေက်ာက္အုိက္နပ္က က်ေနာ္န႔ဘ ဲ ယ္လုိ ခင္မင္သြားတယ္ ဆုိတ့ဲ အေၾကာင္းေပါ႔။ အခုေတာ့ ငရဲခန္းေလးပဲ ဆက္လုိက္ၾကအံုးစုိ႔ ... ။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့

ဖ်ာတခ်ပ္၊

ေစာင္တထည္

ေတြ႔တယ္။

ေရေသာက္ခ်င္ရင္

အျပင္က

ခပ္ေပးမယ္တ့၊ဲ

ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့ ေမာင္က ခပ္တင္းတင္း ေျပာတယ္။ အခန္းက ဆယ့္ႏွစ္ေပပတ္လည္ေလာက္ရွိတယ္ဗ်။ က်ေနာ္႔ကိုထည့္ၿပီး မၾကာပါဘူး၊ ေဘးခန္းက အသံၾကားတယ္။ ေသာၾကာ ထြက္မယ္တ့။ဲ ေသာၾကာ အျပင္ထြက္မယ္ တဲ့။ ေအာ္ ... ေမာင္ေမာင္ျမင့္ေဘာ္ဒါ ေသာၾကာက က်ေနာ္႔အခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္အခန္းမွာ ေရာက္ေနတာကိုး။ ကိုရန္ဝင္းလည္း

ေရာက္ေလာက္ၿပီေပါ႔။

ေအးေလ၊

တပ္ၾကပ္ႀကီးစိုးသန္း

က်ေနာ့္ကို

စစ္ေနတုန္းမွာ

“ကိုရန္ဝင္းေျပာေတာ့ ဘယ္လို ဘာညာ” ထည့္ေျပာတာကိုး၊ က်ေနာ္ ရိပ္မိတာ မထူးဆန္းပါဘူးဗ်။ အခန္းထဲကုိ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ခုႏွစ္နာရီေလာက္ အိပ္မေပ်ာ္ေသးလို႔ အျပင္ဘက္ကို က်ေနာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္ လုိက္တာ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ ေတြ႔တာေပါ႔။ ျပႆနာကေတာ့ စတက္ေနပါၿပီဗ်ာ ... ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေရးခ်င္သလုိသာ ေရး ေတာ့ဗ်ာလုိ႔ ေျပာမိတ့ဲ စနက္ေပါ႔။

တိုက္ထဲ

စပိတ္တ့ေ ဲ န႔

ညေန

ေလးနာရီေလာက္မွာ

က်ေနာ္႔ကုိ

မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ၿပီး

လာေခၚျပန္တယ္။

ငါးမိနစ္

ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္မိေတာ့ အရာရွိ႐ံုးခန္း တခုထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ေရာက္စက အရာရွိ ေရာက္မလာေသးဘူး။ တေအာင့္ၾကာမွ အင္ဒုိနီးရွားပါတိတ္ ဟာေဝယံ ရွပ္အက်ီန႔ဲ ဆရာက ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူ႔အသက္က ရွိလွရင္ သံုးဆယ့္တစ္၊ သံုးဆယ့္ႏွစ္ ေပါ့။ က်ေနာ္ ဗုိလ္မွဴးသန္းထြန္း ပါတဲ့ ... ။ ဟုတ္က႔ဲ က်ေနာ္ သက္ခုိင္ပါ ေပါ့ဗ်ာ ... ။ ေအးေပါ့ဗ်။ ေနာက္ပိုင္း ေထာက္လွမ္းေရးမွာ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္အထိ ျဖစ္လာၿပီး ကမၻာေပၚမွာ လူေတြ ျမန္မာျပည္က စ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ႐ုပ္ၾကြင္းပ႐ုိင္းမိတ္ေတြ တူးေဖာ္ မွတ္တမ္းတင္တ့ဘ ဲ က္မွာ လူတြင္က်ယ္ျဖစ္လာတဲ့ေမာင္ေပါ႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

89

သူက က်ေနာ့္ထြက္ခ်က္အရွည္ႀကီးကိုအၾကာႀကီးဖတ္ေနတယ္။ က်ေနာ့္ေနာက္မွာ ကိုစိုးသန္းက မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ေစာင့္ေနတယ္။ က်ေနာ္႔စိတ္ထင္ တနာရီ နီးပါးေလာက္ကို ၾကာမယ္ထင္တယ္။ ထြက္ခ်က္ေတြ ဖတ္လို႔လည္းဆံုးေရာ ... ဗိုလ္မွဴးသန္းထြန္းဟာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုစံန႔ဲ ... ကိုသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ား ဗ်ာ၊ တပ္မေတာ္ကုိ လက္နက္စြဲကိုင္ေတာ္လွန္မွ ဒီမုိကေရစီရမယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ား ယံုၾကည္တယ္ ဆိုတယ္ ဆိုတာ တကယ္ပဲလားဗ်ာ ... ။ ေတာ္ေတာ္ခက္တ့လ ဲ ူပဲဗ်ာ ... တဲ့။ သူက ဆက္ေျပာေသးသဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေနတာ ဦးေနဝင္းခိုင္းလုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ခင္ညြန္႔ ခိုင္းလို႔မဟုတ္ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆုိတာ အားလံုးရွင္းသြားမွာပါ ... တဲ့။

အမွန္ေတာ့အရွင္းႀကီးဗ်။ ေတာခိုမယ့္ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြကုိ အိမ္မွာတည္းခိုင္း၊ စားရိတ္ထုတ္ေပး၊ လြတ္ေအာင္ လုိက္ပို႔၊

ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးေဟာင္းကုိလည္း

မလြတ္လြတ္ေအာင္

လုပ္ေပး။

ဒါဟာ

လက္နက္ကုိင္လမ္းစဥ္ကို

ယံုၾကည္လုိ႔ေပါ့ ... ။ ဒါေပမဲ့ သူက က်ေနာ္႔ စစ္ခ်က္ကုိ ကုိင္ေျပာေနေတာ့ စစ္ခ်က္ထဲမွာ ငါလည္း မေျပာမိပါလား လုိ႕ေတြးမိၿပီး တခ်က္ ျပန္ေထာက္လုိက္တယ္ ... ။ ေနပါဦး ဗိုလ္မွဴး ... ၊ က်ေနာ္လုပ္ခ့တ ဲ ာ ကိုယ္က်ဳိးတျပားသားမွမပါခဲ့ဘူး။ မဆိုင္တ့ဲ ကေလးေတြ မပါေအာင္သာ ထြက္ခ်က္ေပးခဲ့တာ။ အခု ဗုိလ္မွဴးက က်ေနာ္႔ထြက္ခ်က္မွာ ဘာေရးထားတာ ေတြ႔လုိ႔လဲ လို႔။ က်ေနာ္လည္း ေမးလုိက္ေရာ ဟ ... ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ားထြက္ခ်က္ကုိ ခင္ဗ်ား ျပန္ဖတ္မၾကည့္ရေသးဘူးလား။ ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္၊ ခင္ဗ်ား ထြက္ဆိုထားတာ ... ဆိုၿပီးေနာက္ဆံုးစာရြက္ႏွစ္ရြက္ကို က်ေနာ့္ ေရွ႕ထုိးေပးလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ဖတ္တာေပါ့။ အမယ္ ... တပ္မေတာ္ကို လက္နက္စြဲကုိင္ ေတာ္လွန္မွ ဒီမိုကေရစီရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယံုၾကည္တ့ဲ အေၾကာင္း ေရးထားလိုက္တာ ဖတ္လို႔ေတာင္ ေကာင္းေနေသးဗ်ာ။ အဲဒီ အခ်က္န႔က ဲ ို နိဂံုးခ်ဳပ္ထားတာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဖတ္ၿပီးေရာ ... ဝမ္းနည္းပါတယ္ ဗိုလ္မွဴး၊ ဒီစာထဲက စာလံုးေတြကို က်ေနာ္ မေျပာခဲ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေရးခ်င္တာေရးလုိ႔ေတာ့ ေျပာမိတယ္ ...

လို႔လည္း ေျပာမိေရာ ... ဗိုလ္သန္းထြန္းဟာ သူတပည့္ ရွိရာကုိ က်ေနာ္႔

စစ္ခ်က္ စာရြက္ထပ္ႀကီးနဲ႔ လွမ္းေပါက္လုိက္ပါေလေရာဗ်ာ။ ေဟ့ေကာင္၊ စိုးသန္း၊ မင္းသူဘာဘြဲ႔ရထားသလဲဆိုတာ ဖတ္မၾကည့္ဘူးလားတဲ့။ သူေျပာမွ က်ေနာ္လည္း သတိရ တယ္။ ဟုတ္သားပဲ၊ က်ေနာ့္မွာ လူ႐ုိေသ ရွင္႐ုိေသ၊ စာေပးစာယူ ဥပေဒဘြ႔ေ ဲ လးတခု ရွိေသးတယ္လို႔။

ခင္ဗ်ား အထင္ေသးလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူးဗ်ာ။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ခ႔ၿဲ ပီးၿပီ။ ဒါကို ရင္ေကာ့ၿပီး အျပစ္ပုိႀကီးခ်င္ႀကီးေပ့ေစ လုိ႔ သေဘာထားၿပီး သူေရးသလုိ စကားမ်ဳိးေတာ့ က်ေနာ္မေျပာခဲ့တာ အမွန္။ ေနာက္တေန႔မနက္ ဆယ္နာရီ ေလာက္က်ေတာ့ က်ေနာ္မေတြ႔ဖူးတဲ့ ေမာင္ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းစြပ္စြပ္၊ ကားေပၚတင္ေခၚသြားျပန္ေရာ။ ကားကလည္း တီအီးကားႀကီးပါဗ်ာ။ ထံုးစံအတိုင္း လွဲအိပ္ၿပီး လုိက္လာရတာပါပဲ။ လွည္းတန္းမေရာက္ခင္ ရန္ကုန္ဝိဇၹာသိပံၸတကၠသိုလ္ကို ႏွစ္ပတ္ ပတ္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘားလမ္း ေရာက္တာပါပဲ။ သိတယ္ဗ်၊ က်ေနာ္က လစ္တာနဲ႔ ခိုးခိုးၾကည့္ေနတာ။ ဘားလမ္းလည္းေရာက္ေရာ က်ေနာ္႔ေခါင္းစြပ္ကုိ စြပ္ၿပီး ပထမထပ္ကုိ ေဘးႏွစ္ဘက္ လူႏွစ္ေယာက္ညႇပ္ၿပီး ေခၚသြား တယ္။ ေနာက္ တရားသူႀကီးတေယာက္ရဲ႕ ႐ံုးခန္းထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီတရားသူႀကီးက ဟိုေမာင္ေတြ တင္ျပ တဲ့ စာရြက္တခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာတယ္။ ကိုသက္ခိုင္ ... ခင္ဗ်ားကို ပုဒ္မ(၁ရ)(၁)။ ပုဒ္မ ၅(ည) ေတြန႔ဲ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ ရီမန္ယူတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာေျပာစရာ ရွိသလဲ တဲ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

90

က်ေနာ္လည္း နည္းနည္းေတာ့လွ်ာရွည္လုိက္မိတယ္၊ “အဲဒီပုဒ္မေတြက ဘာေတြလဲ က်ေနာ္ သိခ်င္တယ္” လို႔ ... ။ တရားသူႀကီးက မ်က္မွန္ကိုေက်ာ္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္။ သက္ျပင္းခ်တယ္။ ေနာက္ တခြန္းခ်င္း ေျပာတယ္။

ပုဒ္မ (၁၇)(၁) က လက္နက္ကိုင္ ေသာင္းက်န္းသူန႔ဆ ဲ က္သြယ္မွဳ၊ ပုဒ္မ ၅(ည) က ၁၉၅၀ ျပည္ႏွစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရး အေရးေပၚ အက္ဥပေဒ တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ရွင္းပါၿပီ ဆိုတ့ဲ အဓိပၸါယ္န႔ဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလုိက္တယ္။ ေဘးကေမာင္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း တရားသူႀကီး လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ စာရြက္ကို ေကာက္ယူၿပီး က်ေနာ္႔ကို အျပင္ ျပန္ေခၚထုတ္လာတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ဆီမန္းမန္းသလို ေျပာေနေလရဲ႕။ “ဒါေၾကာင့္ တပ္မွဴးက မွာလုိက္တာ ...၊ သက္ခိုင္ ဆိုတ့ေ ဲ မာင္ စာတတ္တယ္ သတိထားလို႔” တဲ့။ တခုထူးတာက ကိုရန္ဝင္းတုိ႔၊ ေသာၾကာတို႔ကို ႐ံုးထုတ္ၿပီး ရီမန္ မယူဘူး။ ခုိးမွဳတို႔၊ မသကၤာမွဳတို႔န႔ဲ အခ်ဳပ္ထဲက မထုတ္ဘဲ ယူတာတဲ့။ သူတုိ႔လြတ္လာေတာ့ျပန္ေျပာတယ္ေလ။ ရီမန္ယူၿပီးလုိ႔ ဘားလမ္း႐ံုးႀကီးေပၚကေန ေလွခါးတထစ္ခ်င္းဆင္းလာၾကတယ္။ က်ေနာ္က အလယ္က၊ ေဘးလူ ႏွစ္ေယာက္က တုိက္ပံုကိုယ္စီန႔၊ဲ သူတို႔က တိုက္ပံုအက်ႌေတြ အိတ္ထဲကို လက္ႏွဳိက္ထားၾကတယ္။ ေအာ္ ... က်ေနာ့္ ကို လက္ထိပ္ခတ္မထားဘူးဗ်။ လက္ထိပ္ခတ္မထားလို႔ေပါ႔ဗ်ာ။ ေလွခါးတဝက္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ ထဲမွာ ဆံုခ႔တ ဲ ့ဲ တင္ေဌးဆိုတ့ေ ဲ မာင္က က်ေနာ္႔ကုိလွမ္းျမင္သြား ၿပီး ... ဘာအရိပ္အကဲမွ မၾကည့္ဘဲ ... က်ေနာ္ ေရွ႕ တည့္တည့္ကေန လာရပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကြဲေနတဲ့ေယာက္ဖကို ေတြ႔တ့ဲ ေလသံန႔ဲ ဟား ... ကိုသက္ခုိင္ႀကီး ေနေကာင္းရဲ႕လားတဲ့။ ခက္ေတာ့ေနပါၿပီ ... ။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ မ်က္လံုးျပဴးၿပီး ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ေခါင္းကုိ ဘယ္ညာမရမ္းေစဘဲ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကုိ ဟုိေဒါင့္ကပ္ ဒီ ေဒါင့္ကပ္ လုပ္လုိက္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ မင္းဂ်ီးေဒၚလင္ေတြ ေဘးမွာပါတယ္ ဆိုလုိတာပဲ။ အမယ္ ... အကင္း ေတာ့ အပါးသားဗ်။ တင္ေဌးဟာ က်ေနာ္႔န႔ဲ ပုခံုးခ်င္းယွဥ္ၿပီး ေဘးကေန ေလွခါးအတိုင္း ဆက္တက္သြား ေလရဲ႕။ ေဘးက ေမာင္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားၿပီး ... ေလွခါး ေလးငါးထစ္ေလာက္ လြန္ခါမွ ေစာေစာက လူ ... ခင္ဗ်ားကို ႏွဳတ္ဆက္လိုက္သလားလို႔ တဲ့။ က်ေနာ္လည္း ... ဗ်ာ ... ဘယ္သူလဲဗ် ... ဆုိၿပီး အ႐ူးကြက္နင္းလိုက္ရတာေပါ့။

ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္က ပုိ႔ထားတဲ့ အဝတ္အစားႏွစ္စံုန႔ဲ ဘုရားရွိခုိး အမ်ဳိးမ်ဳိး စာအုပ္တအုပ္ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အဝတ္အစားႏွစ္စံုဟာ ရွပ္အက်ီ ႏွစ္ထည္၊ ပုဆုိးႏွစ္ထည္န႔ဲ စြပ္က်ယ္ ႏွစ္ထည္၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ထည္ဗ်။ က်ေနာ္က ရွပ္အက်ီကုိ ေအာက္ခံစြပ္က်ယ္ မပါရင္ မဝတ္တတ္ဘူးေလ။ ေအးဗ်ာ။

သံုးရက္လံုးလံုး

ဒါဝတ္ဘုိင္န႔ေ ဲ နလာတာ၊

စစ္လုိက္ေဆးလိုက္န႔ဲ

ေလာကႀကီးကုိ

အဆက္ျပတ္သလုိ

ျဖစ္ေနတာ။ အိမ္က ပစၥည္းေတြျမင္ကာမွ၊ ေအာ္ ... ငါတကယ္ အဖမ္းခံေနရၿပီပဲလုိ႔ သတိကပ္မိေတာ့တယ္ဗ်ာ။ အမွန္ အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ အဲဒီ တခဏမွာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းသလုိလုိ၊ ေခ်ာက္ျခားသလုိလုိ ျဖစ္သြားတယ္ဗ်။ သူေျပာငါေျပာ၊ တအံ့တၾသ ေျပာေလ႔ရွိၾကတဲ့၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ ဝတၳဳေတြထဲမွာ ဖြ႔ၾဲ က၊ ေရးၾကတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး၊ ၎ေထာက္လွမ္းေရး၊ ထုိေထာက္လွမ္းေရးကို က်ေနာ္ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ၾကံဳေနရပါၿပီ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

91

tcef; (53) - armifhudkaoap ñTef;a&mhavovm;

အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သမီးငယ္၊ ေယာက္်ား လုပ္သမွ် အျမဲမွန္သည္ ဆုိတ့ဲ ဇနီးသည္၊ က်ေနာ္႔ သတင္းတခုခု ၾကားရင္ အိမ္ကုိ လူလႊတ္ေခၚခိုင္းၿပီး ငါ့သား ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ ... အျမဲေမးတတ္တ့ဲ အေမ ... က်ေနာ္႔ ေခါင္းထဲကုိ တန္းစီ ဝင္လာေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္ အေစာင့္ စစ္သားမျမင္ႏုိင္တ့ဲ အဝင္တံခါး နဲ႔ သံုးေပေလာက္အကြာ နံရံကုိေက်ာမွီထိုင္ၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဒူးႏွစ္လံုးေပၚတင္လိုက္မိတယ္။ ေခါင္းေတာ့ မငံု႔ဘူး၊ ေခါင္းငံု႕စရာ မလိုဘူးေလ။ က်ေနာ္ လုပ္ခ႔သ ဲ မွ်ဟာ ကိုယ္က်ဳိးမပါ ခဲ့ဘူး။ ယံုၾကည္ရာကို စိတ္သန္႔သန္႔န႔လ ဲ ုပ္ခ႔တ ဲ ာမို႔ပါ။ ခဏၾကာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တခုခု လုပ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတယ္။ ေဘးဘီကို ေသခ်ာရွာလုိက္ေတာ့ ဇီးေစ့ခပ္ႀကီးႀကီး အရြယ္ရွိတ့ဲ အုတ္နီခဲစေလးတစ ေတြ႔တာနဲ႔ ဇတ္ကနဲ ေကာက္ၿပီး ေနာက္ေက်ာက နံရံမွာ ... တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးကုိ ခ်စ္ျခင္း၏ သေကၤတ။ သက္ခိုင္ ... ၂၉၊ ၀၃၊ ၁၉၈၉ ... ဆိုတ့ဲ စာလံုးေတြကုိ အုတ္နီခဲစ မကုန္မခ်င္း ေလွ်ာက္ျခစ္ ေနမိတယ္။ တကယ္ခ်စ္တယ္ မခ်စ္တယ္ ေတာ့ေမးမေနပါ နဲ႔ေတာ့။ အားငယ္သလုိလုိ ျဖစ္ၿပီး မာန္တင္းတဲ့သေဘာ ထင္ပါရဲ႕။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ ေဘးအခန္းက တေဒါက္ေဒါက္ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္၊ ေသာၾကာေရာက္ေနတဲ့ အခန္း ကေလ၊ ေတာက္ ေတာက္၊ ေတာက္ေတာက္ေတာက္၊ ေတာက္ေတာက္ တဲ့။ ဘာလုပ္ေနပါလိမ္႔ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ပုိင္း အျပင္ေရာက္မွ သိရတာက အဲဒါ ေသာၾကာက က်ေနာ့္ကို သေဘၤာသားေတြလို ေမာ့စ္ နဲ႔ စကားေျပာေနတာတဲ့။ သိပါဘူးဗ်ာ။ ေမာ့စ္ ႐ုိက္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အိမ္ေဘးက ကုိသက္ဦးဆိုတ့သ ဲ ေဘၤာသားတေယာက္ က်င့္က်င့္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဒစ္ဒစ္ဒါဒါ ... ၊ ဒါဒစ္ဒစ္ ဆိုလား။ ဒီေလာက္ပဲ သိတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ္ နားမလည္တာ သူသိသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အသံထြက္လာတယ္။ က်ေနာ္န႔ဲ နီးတဲ႔နံရံနားကေန ကပ္ေျပာေနတာ ... ။ http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

92

ကိုသက္ခိုင္လား တဲ့ ... ။ ဟုတ္က႔ဲ သက္ခိုင္ပါ ဆိုေတာ့ “ဓာရဏ ပရိတ္” ရလားတဲ့။ က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္းသိလုိက္တယ္။ ေသာၾကာက လူလည္ပဲ။ လက္နက္ကုိင္အေစာင့္ ေထာက္လို႔မရေအာင္ ဝိနည္း ေရွာင္တာေလ။ အမွန္က သူ စကားေျပာခ်င္လို႔။ အေတာ္ပဲ၊ က်ေနာ္လည္း စကားေျပာခ်င္ေနတာနဲ႔။ မရဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ား ကိုေသာၾကာ ဆိုတာလား ျပန္ေမးေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္တ့။ဲ က်ေနာ့္မွာ ဓာရဏ ပရိတ္စာအုပ္ရွိတယ္။ ယူမလား၊ ဓာရဏ ပရိတ္က တကယ္စြမ္းတာဗ်၊ ေန႔တိုင္းရြတ္၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္က အျမန္လြတ္တယ္တ့။ဲ က်ေနာ္႔အဖြားက ႏွစ္အုပ္ေတာင္ ထည့္ေပးလုိက္သတဲ့။ ယူမယ္ဗ်ာ၊ ယူမယ္ လို႔လည္း ေျပာၿပီးေရာ သူ႔အသံၿငိမ္သာြ းတယ္။ ေနာက္ တေအာင္႔ ၾကာေတာ့ အေစာင့္ စစ္သားကုိ ဘယ္လုိ စည္း႐ံုးလုိက္သလဲ မသိဘူး။ တံခါးေအာက္ေျခကေန အဝါေရာင္ ဓာရဏ ပရိတ္ စာအုပ္ေလး ဝင္လာတယ္။ အမွန္က ဓာရဏပရိတ္ ကို စိတ္ဝင္စားလြန္းလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္လူအခ်င္းခ်င္း စကားေျပာခ်င္ေနတာပါဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔ဆီက သိရသေလာက္ ေသာၾကာဟာ ျမန္မာစာအဓိကနဲ႔ မဟာဘြဲ႔ တက္ေနတာတဲ့။

က်ေနာ္လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ေသာၾကာေရးတဲ့ ဇာတ္ညႊန္း ပိုပီျပင္သြားေအာင္ဆိုၿပီး ဓာရဏ ပရိတ္ စာအုပ္ေလး ဖြင့္ၿပီး သံုးေလးပုိဒ္ေလာက္ အသံထြက္ဖတ္လိုက္တယ္။ ေသာၾကာဆီကေန အသံျပန္ထက ြ ္လာတယ္။ ခင္ဗ်ား ရြတ္ေန တာ အသံထြက္ မမွန္ဘူးတဲ့။ မွားတဲ့ေနရာေတြ လုိက္ေထာက္ေပးေနတယ္။ တျခားစကားေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူးဗ်။ အေစာင့္က တျခားအေၾကာင္း ပါလာရင္ ဝင္ဝင္တားတယ္။ ဓာရဏပရိတ္ အေၾကာင္းဆိုရင္ ဘာမွ ဝင္မေျပာဘူး။ ဓာရဏပရိတ္ဟာ အခ်ဳပ္က လြတ္မလြတ္မသိေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အသံုးဝင္သဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ မိုးခ်ဳပ္သြားေရာ ဆုိပါေတာ့။ ည ဆယ္နာရီေလာက္မွာ အခ်ဳပ္ခန္းေဘး ျပဴတင္းေပါက္ဘက္က အသံေတြ ၾကားေန ရတယ္။ မွန္းၾကည့္ရတာ အဲဒီနားမွာ စားပြဲခံုလုိဟာမ်ဳိးရွိပံုရတယ္။ ပန္းးကန္ေတြ၊ ခြက္ေတြ ခ်တာ ၾကားလို႔ေလ။ သိပ္မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ အဲဒီ ျပဴတင္းေပါက္ကုိ အျပင္ကေန ေခါက္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ ... က်ေနာ့္ကုိ ေခၚေနတာဗ်။ မသိမသာ တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ၿပီး ေခၚေနတာ။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္လည္း ျပဴတင္းေပါက္နား ထသြားၿပီး ျပန္ေခါက္လိုက္တယ္။ ေဒါက္ ... ေဒါက္ ... ေဒါက္ ... ေပါ့။ က်ေနာ့္ေဒါက္သံလည္း ၾကားေရာ အျပင္ဘက္ကလူတေယာက္အသံ ထြက္လာတယ္။ အထဲက ဂ်က္ကို ျဖဳတ္လုိက္ ေလ တဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဂ်က္ျဖဳတ္လုိက္ေရာ အျပင္က လူဟာ ျပဴတင္းတံခါးရြက္ကုိ အသာေလး ဆြဲဟ လုိက္ေလရဲ႕။ ဟ ေနတဲ့ တံခါးရြက္န႔ဲ သံတိုင္ၾကားကေန သူက ေလသံတုိးတိုးနဲ႔ ေမးတယ္။။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ေက်ာင္းသားေတြလား တဲ့။ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဗ် ... တဲ့။ သံတုိင္ေတြၾကားကေန အသက္သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္အရြယ္၊ မ်က္ႏွာခပ္ရင့္ရင့္၊ ေရွ႕တန္းျပန္ ပံုစံန႔ဲ တပ္ၾကပ္ႀကီးတေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

က်ေနာ္လည္း ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္လုိက္ၿပီ။ ဒီစစ္သားဟာ ရန္ကုန္က မဟုတ္ဘူး။ အစုိးရဟာ ရန္ကုန္မွာ အဓိက႐ုဏ္းတခုခု ျဖစ္ရင္ ေဝးလံတ့ေ ဲ ဒသကုိ ေရာက္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကုိ ေခၚေခၚၿပီး သံုးတတ္တယ္ ဆုိတာ က်ေနာ္ ၾကားဖူး ထားတယ္။ အခုေတာ့ ဒါ မွန္ေနၿပီဗ်။ က်ေနာ္လည္း ပံုမွန္ေလသံန႔ဲ ခင္ဗ်ားတို႔စစ္တပ္က ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္းတေယာက္ ေတာခိုတာကုိ ကူညီမိလုိ႔ ေခၚစစ္ ေနတာလို႔။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းသားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဘြ႔ရ ဲ ေက်ာင္းသားေဟာင္း လို႔လည္း ျဖန္ေျဖေရာ သူက က်ေနာ္တို႔ ေနာင္ခ်ဳိဘက္ကေန ေရာက္လာတာ ရက္ပုိင္းပဲ ရွိေသးတယ္တ့။ဲ ရန္ကုန္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ၊ က်ေနာ္ တပ္ၾကပ္ႀကီး ခင္ေမာင္ေသာင္း ပါတဲ့။ သူ႔ၾကည့္ရတာ တကယ္႔စိတ္ရင္းနဲ႔ ေမးေန ေျပာေနပံုပဲဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

93

က်ေနာ္လည္း တအံ့တၾသနဲ႔ ... ဒီေလာက္ ကမၻာပ်က္မတတ္ တတုိင္းျပည္လံုး ဆႏၵျပပြဲေတြ ျဖစ္ခ့တ ဲ ာ ခင္ဗ်ား မသိဘူး လား၊ အစုိးရကို မေက်နပ္လုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ျပည္သူေတြ ဆႏၵျပခဲ႔ၾကတာေလ ဆိုေတာ့ ... သူက ... ၾကားေတာ့ ၾကားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး တဲ့။ သူက ေျပာေနရင္း စားပြဲေပၚက အုိးတလံုးထဲကေန ခြက္န႔ခ ဲ ပ္ၿပီး ဘာမွန္းမသိ ေသာက္ေနတယ္။ ေရမဟုတ္ဘူးဗ်။ သူေျပာတာ ... ေခါင္ရည္စိမ္ေလ။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ စိမ္ထားတာ တဲ့။ ေနာက္ သူက ရီရီေမာေမာ နဲ႔ ေသာက္ဦးမလား၊ ေသာက္တတ္လား တဲ့။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းရမ္းျပၿပီး ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ လုိက္ရတယ္။ တကယ္ပါ၊ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက က်ေနာ္ အရက္ ေသာက္ခ်င္စိတ္မရွွိဘူး။ ေရွ႕ ဘာဆက္ျဖစ္မယ္ ဆုိတာကိုပဲ ေတြးေနတာ။ တပ္ၾကပ္ႀကီး ခင္ေမာင္ေသာင္း ေမးသမွ် သိသေလာက္ ျပန္ေျဖရင္း ည တစ္နာရီေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီညက က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္တယ္ဗ်။

မနက္ မုိးလည္းလင္းေရာ ... ျပႆနာကအသင့္ေစာင့္ေနေလရဲ႕။ ေအးေလ၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကိုမိလာၿပီဆိုေတာ့ စစ္ေန ၿပီေလ။ နည္းနည္းစစ္လုိက္တာနဲ႔ သူ႔ထြက္ခ်က္ေတြန႔ဲ က်ေနာ္ထြက္ခ်က္ေတြက ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္လုိ႔ မရေအာင္ ကြဲေနတာကို မၾကာခင္ သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ... ျပႆနာေပါ႔။

အမွန္ေတာ့ ေမာင္ေမာင္ျမင္႔ အဖမ္းခံလုိက္တာဟာ သူ႔ညီေၾကာင့္ပါ။ က်ေနာ္ ဒီအခ်က္ကို ထည့္မတြက္ခ့မ ဲ ိခ႔ဘ ဲ ူး။ သူ႔ ညီ ေမာင္ေမာင္ေအာင္က တိေမြးကုန႔ဘ ဲ ြ႔ရ ဲ ၿပီး ဗုိလ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာေလ။ က်ေနာ္န႔လ ဲ ည္း ရင္းႏွီးပါတယ္။ ရင္းတာမွ က်ေနာ္ သူ႔လူပ်ဳိေဆာင္ကုိ မိန္းမလွေလးတေယာက္ေခၚသြားဖူးတာ သူန႔ေ ဲ တာင္ေနာက္ပုိင္းၿငိက်န္ခ႔ေ ဲ သးဗ်ာ။ ဒါလည္း ထားလိုက္ပါဗ်ာ။ ေျပာခ်င္တာက ေမာင္ေမာင္ျမင့္ အဖမ္းမခံရင္ ေမာင္ေမာင္ေအာင္ပါ ျပဳတ္ေပါက္ေလ။ ေနာက္ပိုင္း သိရတာက ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ သူ႔ညီကုိယ္တုိင္ လာပုိ႔သြားတာတဲ့။ အခုေျပာေနတာ

ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ

နာက်ည္းေနတာ

မဟုတ္ဘူးဗ်။

ပို႐ႈပ္ကုန္လို႔ေျပာေနတာ။

ေအးေလ

...

ေမာင္ေမာင္ျမင့္က ငယ္လည္းငယ္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တတ္ဆိုေတာ့ ေမးသမွ်ကို ခေရေစ့တြင္းက်တာထက္ အေသးစိတ္ေအာင္ အစစ္ခံတာကလား။ သူက အေသးစိတ္ေလ သူ႔ထြက္ခ်က္ထဲမွာ က်ေနာ္လုပ္ခ့သ ဲ မွ် အကုန္ ေပၚေလေပါ႔။

ခင္ဗ်ား သိေအာင္ ေျပာရအံုးမယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔၊ စသံုးလံုးတုိ႔က ဆြဲတ့အ ဲ မွဳေတြမွာ အမွဳတြဲေတြရဲ႕ ထြက္ခ်က္ ေတြက အခ်ိတ္အဆက္မိမွ စစ္တာေဆးတာကိုရပ္တာ။ လြဲေနလို႔ကေတာ့ တုိင္ပတ္ၿပီမွတ္။ အခု တုိင္ပတ္ေနၿပီေလ။ မုိးလင္း မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးလုိ႔ သံပန္းကန္ ခပ္စုတ္စုတ္ထဲက ဘူးသီးဟင္းခ်ဳိန႔ဲ ထမင္းေတာင္ စားလို႔ မၿပီးတတ္ေသးဘူး။ ဆယ္နာရီခြဲေလာက္မွာ ေမာင္စုိးသန္း ေရာက္လာၿပီး ျပန္ေခၚထုတ္သြားပါျပန္ေလေရာ။ နာရီကုိသိေနတာက အခ်ဳပ္ ခန္း ေရွ႕မွာ အခ်ဳပ္ခန္းေစာင့္ေတြ ၾကည့္တ့ဲ တုိင္ကပ္နာရီရွိလို႔ဗ်။ ဟုတ္ပါတယ္ ... ေခါင္းစြပ္န႔ေ ဲ ပါ႔။ ေဘးကေန တြဲေခၚေနရင္း ကိုစိုးသန္းက ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ တကယ္႔ကို အလုပ္မ႐ႈပ္႐ႈပ္ေအာင္ လက္တလံုးျခားလုပ္တ့လ ဲ ူ၊ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္ဖိ႔ေ ု ကာင္းတဲ့ လူပါလားတဲ့ ... ။ ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႔ အကုန္ အစအဆံုး ျပန္လုပ္ရေတာ့မယ္။ ေဘးကေန ပြစိပြစိ လုပ္ေနေလရဲ႕။ ေအာ္ ... ေျပာဖို႔ေမ့ေနလုိက္တာ၊ အဲဒီေန႔က ေတာ္လွန္ေရးေန႔ဗ်။ ၁၉၈၉ခုႏွစ္ မတ္လ(၂၇) ရက္ေန႔။ ဘယ္ေမ့မလဲဗ်ာ။ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲက်ခဲ႔ရတဲ့ေန႔ေလ။ ငရဲက နည္းနည္းေတာ့ ထူးတယ္။ ဘယ္သူမွေတာင္ ၾကံဳဖူးမယ္မထင္ဘးူ ဗ်။ စိုးသန္းက က်ေနာ္႔ ကြင္းလယ္ေခါင္ မွာရွိတ့ဲ အမိုးခပ္နိမ္႔နိမ္႔အေဆာက္အဦးတခုဆီကုိေခၚသြားတာ။ အဲဒီအေဆာက္အဦးက ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ေလာက္ ရွိမယ္။ အခန္းထဲမွာ စားပြဲတလံုးနဲ႔ ကုလားထုိင္တလံုးပဲ ရွိတယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

94

ထူးျခားတာကေတာ့ အဲဒီအခန္းဟာ ဝင္လုိက္တာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ပူေလာင္ေနတာပဲ။ သူက က်ေနာ့္ကုိ ေလသံ ေအးေအးေလးနဲ႔ ထုိင္ဗ်ာတဲ့။ စုိးသန္းဟာ ခါးတုတ္တုတ္န႔ဲ အညာသားပံုဗ်။ မ်က္ႏွာကေတာ့ ခပ္ခ်ဳိခ်ဳိပါပဲ။ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္က လြတ္ၿပီးတာေတာင္ က်ေနာ္႔အိမ္ကုိ ေရာက္ေရာက္လာတတ္လုိ႔ အျပန္မွာ အဝတ္အစားေလး ဘာေလး လက္ေဆာင္ ထည့္ထည့္ေပးေနရေသးတယ္။ သူက က်ေနာ္႔ေရွ႕မွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ထိုင္၊ စာရြက္တခ်ိဳ႕ဟုိလွန္ဒီလွန္လုပ္ၿပီး ... ခဏေနဦးဗ်ာ၊ က်ေနာ္ ေရေႏြးအုိး သြားက်ဳိ လုိက္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး ထြက္သြားပါေလေရာဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ က်ေနာ့္ကုိ အကြက္က်က်စီစဥ္ၿပီး ငရဲခန္းထဲ ထည့္ခ႔တ ဲ ာဗ်။ က်ေနာ္လည္း အစက သေဘာ မေပါက္ဘူး။ ေနာက္ ႏွစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွ သေဘာ ေပါက္ေတာ့တယ္။

အခန္းတခုထမ ဲ ွာ

တေယာက္တည္း

ထားခဲ့တာမ်ား

ဘယ့္ႏွယ္ ငရဲခန္းျဖစ္ရမွာလည္း ေမးေပမေပါ႔။ ေသခ်ာ နားေထာင္။ အခ်ိန္က မတ္လ ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူတ့ဲ ရာသီ။

ထားသြားတာက

အမိုးခပ္နိမ့္နိမ့္

မ်က္ႏွာက်က္

ေတာင္မရွိဘဲ သြပ္မုိး မိုးထားတာ။ အခ်ိန္က ဆယ့္တစ္ နာရီ၊

ျပတင္းတံခါးရြက္ေတြက

မွန္ေတြကို

သံတုိင္ကာ

ထားတယ္။ ပထမ တနာရီက ဘာမွ မသိသာေပမဲ့ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္ နာရီလည္း ေက်ာ္ေရာ ဘယ္လုိမွ ေနလုိ႔ မရေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ကုလားထုိင္မွာထိုင္ေနရင္း ပူလြန္းေလာင္လြန္းလို႔ အက်ႌေရာ၊ ပုဆုိးပါ ေခၽြးေတြရႊဲလာတယ္။ တကုိယ္လံုးရႊဲနစ္လာေတာ့ အက်ႌကုိခၽြတ္ၿပီး ေခၽြးညႇစ္ရတယ္။ ပုဆုိးေတာ့မခၽြတ္ဘူးဗ်။ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီပါမလာလုိ႔။ ေခၽြးညႇစ္ၿပီး အက်ႌျပန္ဝတ္ တယ္။ မဝတ္လို႔မရဘူးဗ်။ ပူလြန္းေတာ့ အက်ႌအစုိေလးနဲ႔ သက္သာသလုိပဲ။ အခုအထိ မေမ့ေသးဘူးဗ်ာ၊ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ဝတ္ထားတဲ့အက်ႌက အစိမ္းေရာင္ေအာက္ခံမွာ အနက္စင္းထရံကြက္ေတြန႔၊ဲ မၾကာဘူး၊ ျပန္ေျခာက္။ ေနာက္ ေတာ့ ျပန္စိုပဲ။ ညႇစ္လုိက္၊ ျပန္ဝတ္လုိက္၊ ျပန္ေျခာက္လုိက္၊ ေခၽြးျပန္စုိလုိက္န႔ဲ ေန႔လည္ႏွစ္နာရီေလာက္လည္းက်ေရာ ေခါင္းေတြပါ မူးလာေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ပုိဆုိးတာက ေသာက္စရာေရလည္းမရွိဘူးဗ်ာ။ နံရံမွာကပ္ထားတဲ့ နာရီတလံုးကလြဲရင္ ဘာဆိုဘာမွမရွိတ့ဲ အခန္းေလ။ အျပင္ကုိ သံတုိင္ေတြ၊ မွန္ခ်ပ္ေတြ ၾကားကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ေနေရာင္က်ဲက်ဲေအာက္မွာ ကြင္းျပင္ႀကီးကုိ ေက်ာ္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရး ဝန္ထမ္းအိမ္ရာေတြကိုပဲ ျမင္ေနရတယ္။ ႏွမေစာင္းေတြ ဒီလုိႏွိပ္စက္တ့န ဲ ည္းကုိ ဘယ္က ဘယ္လုိ ရွာေတြ႔ၾကပါလိမ့္လုိ႔လည္း ေဒါကန္ေနတယ္။ ဒီလုိ လုပ္တာဟာ တပ္မွဴးဆိုတ့ေ ဲ မာင္က လမ္းညႊန္လိုက္တာ လား၊ စုိးသန္းပဲ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္သလား သိခ်င္ေနတယ္ဗ်။

အဲဒီအခ်ိန္မွာက်ေနာ္အေတာင့္တဆံုးကေတာ ့တပ္ၾကပ္ႀကီးစိုးသန္းျပန္လာေရးပါပဲ။ ေရငတ္တာသူျပန္လာမွေသာက္ရ မွာေလ။ တံခါးမွန္ေတြကုိ ထုိင္ေနတဲ့ကုလားထိုင္န႔ဲ ႐ုိက္ခြဲဖုိ႔ေတာင္ စိတ္ထဲေပၚလာေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထူးထူး ဆန္းဆန္း က်ေနာ့္ မာနစိတ္ကေလးက ေပၚလာေသးဗ်ာ။ သူတုိ႔ႏွိပ္စက္တာကုိ ငါမခံႏုိင္ဘူး ဆိုတာ သူတို႔မသိေစရဘူး ဆိုတ့ဲ စိတ္ဗ်။ လွဳပ္လုိက္တာနဲ႔မူးလာတာေၾကာင့္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနလုိက္ရတယ္။ အတတ္ႏုိင္ဆံုး စိတ္ကို တင္းရတယ္။ သက္ခုိင္ ... မင္းဒီေလာက္ေတာ့ ခံႏုိင္ရမယ္၊ မင္းကုိ ေရေႏြးပူစိမ္ၿပီး လက္သည္းခြံ ခြာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ေနပူထဲက အခန္းထဲမွာ ထားသြားတာေလာက္ေတာ့ မင္းခံႏုိင္ရမယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ ညေန သံုးနာရီေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ နည္းနည္းခံသာသလုိ ရွိလာ တယ္။ စိုးသန္းလား၊ ႏွမေစာင္းက ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေရေႏြးအိုးတလံုးနဲ႔။ ေရာက္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

95

ေရာက္ခ်င္း ... ေဆာရီး ကိုသက္ခုိင္ရာ၊ ဒီေန႔ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္း အလုပ္႐ႈပ္တယ္၊ ေရာ့ ေရေႏြး ... ေသာက္လုိက္ဦး တဲ့ ... ။

ေကာင္းၾကေရာေပါ့ဗ်ာ။ ပါလာတဲ့ေရေႏြးပူပူက ခ်က္ခ်င္းေသာက္မရျပန္ဘူးေလ။ က်ေနာ္လည္း မခံခ်င္စိတ္က ေရွ႕ ထြက္လာတာနဲ႔ ကိုစုိးသန္း၊ ခင္ဗ်ား လက္စားေခ်နည္းက ထူးဆန္းေပမဲ့ လူမဆန္ဘူးလို႔ ခံတြန္းလိုက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ခံုေပၚမွာ မူးၿပီ���လဲက်မသြားေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းေနရပါၿပီ။ ရင္ထဲမွာလည္း လွပ္လွပ္ လွပ္လွပ္ နဲဗ ႔ ်ာ။ စုိးသန္းက က်ေနာ္ ခံတြန္းတာကုိ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ စာရြက္ထပ္ႀကီးတခုကုိ ေတာင္လွန္ ေျမာက္လွန္ လုပ္ေနတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ ထြက္ခ်က္ေတြေလ။ ေအးေလ၊ ကုိယ့္ဘက္ကလည္း သူတို႔ကုိ တပတ္႐ုိက္ၿပီး ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကုိ ခ်န္ထားတာရယ္၊ မွင္ေသေသနဲ႔ ထြက္ခ်က္ေတြ လိမ္ထားရယ္၊ တပ္မွဴးက စကၠဴလိပ္န႔ေ ဲ ကာက္ေပါက္တာ ခံထားရတာရယ္ ဆုိေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ႔ဗ်ာ။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ ေနာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္မွာ ပဲဟင္းတခြက္န႔ဲ ၾကက္႐ုိးႏွစ္တံုး ထမင္းပန္းကန္ ေရာက္လာတယ္။

အမွန္က

က်ေနာ့္ကုိ

ေကၽြြးေနတာ ေထာင္ထမင္း၊

အခ်ဳပ္ထမင္းေတာ့

ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။

ေထာက္လွမ္းေရး မိသားစုေတြ စားတဲ့အထဲကလုိ႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ အဲဒီေန႔က ထမင္းတနပ္ကေတာ့ ဘယ္ဟုိတယ္ က အစားအေသာက္မွ မမီႏုိင္ဘူး ထင္တာပဲဗ်ာ။ ဗိုက္ထဲ အစာဝင္သြားေတာ့မွ နည္းနည္း ေနသာထိုင္သာ ျဖစ္သြား တယ္။ ဒါေပမဲ့ ... ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ အခုမွ ပြဲက စတာကလား ... ။

က်ေနာ္ ထမင္းလုပ္ လည္ေခ်ာင္းဝကေတာင္ မဆင္းေသးဘူး၊ ေမာင္စုိးသန္းက ကဲ ... ကုိသက္ခိုင္၊ ေနေအးတုန္း အလုပ္ေလး စလုိက္ရေအာင္တ့။ဲ အရင္တႀကိမ္လို က်ေနာ္မေခ်ာင္ေတာ့ပါဘူး။ နာမည္န႔ဲ မိဘအမည္၊ အလုပ္အကုိင္ ေလာက္သာ ေရွာေရွာ႐ွဴ႐ွဴ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အေရးအခင္းတြင္ ပါဝင္ခ႔မ ဲ ွဳမ်ား ... ဆိုတာ စလိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာသမွ် မယံုေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္က ယူလာမွန္းမသိလုိက္ဘဲ စားပြဲေပၚကို ေရာက္ေနတဲ့ မီးဆလုိက္ တခု ကလည္း မင္းသားေခ်ာကုိ ဒုကၡလွလွေပးဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္္ေနၿပီဗ်။ ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ မီးေရာင္ေအာက္ကုိ ဝင္ရ ေတာ့တာပဲ။ မီးဆလုိက္က ၾကာေတာ့ ပူလာတယ္ဗ်ာ။ ေနရထုိင္ရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္အုိက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္န႔မ ဲ တူမခ်င္း အေျခအတင္ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ေမးလုိက္၊ ေျဖလုိက္၊ မတူလုိက္၊ စာရြက္ေတြ ဆြဲဆုတ္ ပစ္လုိက္န႔ဲ ဂ်ာေအး သူ႔အေမ႐ုိက္ေနပါေတာ့တယ္။ ဆယ္နာရီေလာက္မွာ ေနာက္တေယာက္လဲ စစ္ျပန္ပါတယ္၊ ညလည္း နက္လာပါၿပီ။ သန္းေခါင္ေက်ာ္ တနာရီမွာ ေနာက္ တေယာက္ ေျပာင္းျပန္ပါတယ္။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္န႔ဲ မတူလုိက္၊ ျပန္ေမးလိုက္၊ ျပန္စဥ္းစားခိုင္းလိုက္၊ က်ေနာ္က အိပ္ငိုက္သြားလိုက္၊ မ်က္ႏွာသစ္ခိုင္းလိုက္ ... ။ ၾကာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ညစ္လာတာေပါ႔ဗ်ာ။ စာမ်က္ႏွာ ရွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ ကုိ တသေဝမတိမ္းတူဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္တ့ဲ ကိစၥဗ်။

သူတို႔ အဓိက ေဇာင္းေပးေနတာက ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိန္ျမကို မြန္ျပည္သစ္နယ္ေျမ ျဖတ္ခြင့္ရေအာင္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီန႔ဲ က်ေနာ္ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိပတ္သက္တယ္ဆုိတာကုိသိခ်င္ေနတာဗ်။ ဒီေလာက္ဝိုင္းဝန္းပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ၾကားထဲ ကေန လြတ္သြားေအာင္ လုပ္ခ႔တ ဲ ာကိုလည္း စဥ္းစားရၾကပ္ေနပံုရတယ္။ ခက္တာက က်ေနာ္ ပတ္သက္ခ့တ ဲ ာကို ေမာင္ေမာင္ျမင့္ မသိ။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္လိက ု ္လုပ္ခ႔တ ဲ ာကို က်ေနာ္မသိန႔ဲ မုန္႔လံုးကို စကၠဴကပ္ေနတာ ... ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

96

ဒီထက္ပုိ႐ႈပ္လာတာက ကိုရန္ဝင္း ထြက္ခ်က္ေတြကိုပါ ယူလာျပန္ေရာဗ်ာ။ ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ မတူတာ၊ သံုးေယာက္ ဆိုေတာ့ ပိုဆုိးကုန္ျပန္တာပဲဗ်ိဳ႕။ က်ေနာ္န႔ဲ ကိုရန္ဝင္း ကလည္း သိပ္အဆက္အသြယ္ရွိလွတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ဒါကို သူတို႔က မယံုျပန္ဘူး။ မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ တနာရီေလာက္ အိပ္ခြင့္ေပးၿပီး ထပ္စစ္ျပန္ပါေရာဗ်ာ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီးေရာ ဆုိတ့စ ဲ ိတ္ေတြေပၚေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာအတိုင္း တျခားလူထြက္ခ်က္ေတြန႔ဲ က်ေနာ္႔ ထြက္ခ်က္ ညီေအာင္သာ ေရးလုိက္ေပေတာ့ ေျပာေတာ့လည္း ... ေတာ္ပါေတာ့ကိုသက္ခိုင္၊ ေနာက္တခါ ဒုကၡ ထပ္ မေပးပါနဲ႔ေတာ့တ့။ဲ ေနာက္တေန႔ ေန႔လည္ေလာက္ ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တခုေျပာခ်င္တာက တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ အမွန္ေတြခ်ည္း ျပာေတာ့မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနၿပီဗ်။ ေအးေလ၊ လိမ္ေနလည္း အပိုပဲျဖစ္ေနၿပီေလ။ ကုိရန္ဝင္းလည္း အမွန္၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္လည္း အမွန္၊ က်ေနာ္ တေယာက္ထဲ ထြက္ခ်က္ကြဲေနတာ။ ဒါကို ေရႊကိုယ္ေတာ္ေတြက က်ေနာ့္ကုိ လုိတာပုိၿပီး အထင္ႀကီးေနတာဗ်။ သူတို႔ စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ္က ရဲရဲေတာက္ေသြးနဲ႔အာခံေနတယ္ ထင္ေနတာ။ ဘယ္ကလာ ရဲရမွာလဲ၊ ပါတားနီ ျဖစ္ေနၿပီ။ ပါတားနီ ဆိုတာေတာင္ မသိဘူးလား ဗ်ာ ။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက ဒန္အုိးဒန္ခြက္ အေဟာင္းေတြကို ပါတားနီလို႔ေခၚတဲ့ ေဆးနီဆိုးထားတဲ့ ပဲလံုးေလးေတြ နဲ႔လဲလို႔ရတယ္။ အဲဒီပါတားနီက စားလိုက္ရင္ ပါးစပ္မွာ နီကုန္တယ္၊ စားတုန္းခဏပဲ နီတာ၊ ေနာက္ ခဏၾကာရင္ ေပ်ာက္သြားေရာ။ က်ေနာ္န႔ဲ ကာလူးခ်ဖက္ အလံနီလူထြက္ ကိုတင္ထြန္းကို က်ေနာ္ ေပးထားတဲ့နာမည္က ပါတားနီ။ သူက သခင္စိုး တပည့္အရင္း။ အခု က်ေနာ္လည္း ပါတားနီ ျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ဆိုလုိတာေလ။ တခုေတာ့ က်ေနာ္ အေသအေၾက ဖုံးကြယ္ထားတာရွိတယ္။ ဒါက ဗုိလ္ႀကီးခင္ေဇာ္ကိစၥ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ က်ေနာ္ မုပန ြ ္ေရတပ္စခန္းမွာ သြားသြားအိပ္ေနတဲ့ကိစၥ။ မလုပ္ေကာင္းဘူး၊ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္လုိ႔ပါဗ်ာ။ မေတာ္တဆေပၚသြားရင္ ခင္ေဇာ္ ခမ်ာ မိန္းမရတာေတာင္ မၾကာေသးဘူး၊ တခါတည္း တန္းျပဳတ္ၿပီး ေထာင္ထဲဝင္ရမယ့္ ကိန္းေလ။ ဒါေတာ့ က်ေနာ္ ထိန္းရမယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခင္ေဇာ္႔ကို က်ေနာ္အဖြ႔ေ ဲ တြ တေယာက္မွ မသိၾကဘူး။

ေနဦး၊ ၾကံဳတုန္း ခင္ေဇာ္႔ကို က်ေနာ္ဂ်ီက်တာေျပာရအံုးမယ္။ ဘုန္းေက်ာ္၊ ေရြႊေသြးနဲ႔ ရဲမြန္လွဳိင္တို႔လည္း လြတ္သာြ း ေရာ၊ က်ေနာ္က မုပန ြ ္ေရတပ္မွာရွိတ့ဲ ခင္ေဇာ့္အခန္းမွာ သြားအိပ္ေနလုိက္တယ္။ သံုးညေလာက္ရွိမယ္။ ဒီေကာင္ ကလည္း

ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္မွ

ဘာေသာက္သလဲ

မေမးနဲ႔၊

အရက္ဆို

လာသာလာခဲ့၊

အခ်ိန္မေရြးဆုိတ့အ ဲ ထဲက။

အကာလိေကာလည္း ခ်တာပဲ။ က်ေနာ္န႔ေ ဲ တာ့ တကယ့္ကုိ ဘက္က်ေနတာပဲ။ က်ေနာ္ ေမာ္လၿမိဳင္ကုိ လာတာ ငန္းေတး လွ်ပ္စစ္စက္႐ံုက မီးထုိးဆီပ်က္ေတြ ေလလံဆြဲမလုိ႔လာတာလုိ႔ ေျပာထားတာ၊ သူကလည္း တခြန္းမွ ထပ္ မေမးဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း မေမးေလ ႀကိဳက္ေလ။ လူခ်င္းေတြ႔တာနဲ႔ ပုလင္းဖြင့္တာပဲ။ အရက္က အာမီေလ။ သူ႔ အခန္းမွာ အလံုအေလာက္ ရွိတယ္။ တည ခင္ေဇာ္န႔က ဲ ်ေနာ္ မူးၿပီး တပ္အျပင္ဘက္ထြက္တယ္။ ေသာက္ၿပီး ထမင္းစားမလို႔ ဟင္းထြက္ဝယ္တာ ထင္တယ္။ ခင္ေဇာ့္မိန္းမက ရန္ကုန္ခဏ ျပန္သြားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အိမ္မွာ ဘာမွ စားစရာမရွိတာ။ ဘာဝယ္ၿပီး ျပန္လာ မွန္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ တပ္ထဲ ျပန္အဝင္မွာ စခန္းအဝင္ဝက ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကုိ က်ေနာ္ ၾကည့္ၿပီး အသံျပဲ ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ဖတ္ပစ္လုိက္တယ္။ တပ္မေတာ္သားအမိ၊ တပ္မေတာ္သားအဖ၊ ဒုိ႕သားအဖ သံုးေယာက္ ... လို႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

97

ေနာက္တခြန္းလည္း ထပ္ေအာ္လုိက္ေရာ ကင္းတဲက တပ္ထိန္းႏွစ္ေယာက္ထြက္လာပါေလေရာ။ ခင္ေဇာ့္ကို ေတြ႔ ေတာ့ အေလးျပဳတယ္။ ခင္ေဇာ္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းပါကြာ မူးေနလို႔တ့။ဲ ေဟ့ေကာင္ သက္ခိုင္ ... တပ္မေတာ္သာ အမိ၊ တပ္မေတာ္သာ အဖ၊ ဒုိ႔တာဝန္အေရးသံုးပါး ပါကြ၊ ေသခ်ာလည္း မဖတ္ဘဲန႔တ ဲ ့။ဲ သူ႔ခမ်ာ လုိက္ဖံုးရွာ၊ ကာရွာတယ္ဗ်ာ။ သူ႔အိမ္မွာ အရက္ထုိင္ေသာက္ရင္း ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြ ေပၚလာရင္ ထထၿပီး ပိတ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္ မႀကိဳက္တာ ရိပ္မိပံုရတယ္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ ဒီျပႆနာမွာ ခင္ေဇာ္႔ကို ပါမလာေစ့ခ်င္ဘူး။

ကဲပါဗ်ာ၊ စစ္တ့ေ ဲ ဆးတဲ့ဇာတ္လမ္းကို ျဖတ္ၾကပါစုိ႔။ ဂ်ာေအးနဲ႔မုန္႔လံုးဇာတ္ဟာ ေလးဆယ့္ရွစ္နာရီေလာက္ မနားတမ္း စစ္ၿပီးေတာ့ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားေရာ ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္လည္း အ႐ုိက္အႏွက္မခံရဘဲ ခပ္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ေတာ့ ေနပူထဲ မထားခဲ႔ေတာ့ဘူးဗ်။ သူတို႔လည္း ျပဴတင္းတံခါးေတြဖြင့္၊ ပန္ကာေတြယူလာၿပီး ဆက္စစ���တာ။ က်ေနာ္႔အခန္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ တခ်ဳိးတည္း ထိုးအိပ္လိုက္တာ ေန႔တေန႔ေတာင္ ေပ်ာက္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

98

tcef; (54) - rl;,pfa0? aEG&ufrsm;udkjzwfausmfjcif;

ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔ ေန႔လည္မွာ ေသာၾကာက ဇာတ္လမ္းတခု ထြင္ျပန္ေရာ။ ေတာတြင္းကေန ဆက္သြယ္တ့ဲ အေရးႀကီး စာရြက္စာတမ္းတခ်ိဳ႕ သူအိမ္မွာရွိေနတာ အခုမွ သတိရတယ္တ့။ဲ အေစာင့္စစ္သားကို သတင္းပို႔ေနတယ္။ မၾကာပါဘူးဗ်ာ၊ ဝုန္းဒုိင္းဆုိ တံခါးဖြင့္သံၾကားၿပီး ေသာၾကာကုိ ေခၚထုတ္သြားပါေလေရာ။ အဲဒီေန႔က ေသာၾကာ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညတနာရီခြဲေလာက္ ရွိေနၿပီ။ ေခၚသြားတဲ့ငနဲေတြရဲ႕ မေက်မခ်မ္း အသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ အလုပ္႐ႈပ္ေအာင္လုပ္တ့ေ ဲ ကာင္ကြာတဲ့။ ေသလည္း မေသခ်ာဘဲန႔တ ဲ ့ဲ ... ။ ေနာက္ေန႔မနက္ အေစာင့္အလစ္မွာ ေဟ့ ကိုေသာၾကာ ... မေန႔က ဘာေတြျဖစ္ကုန္သလဲ ဆုိေတာ့ သူက ... အိမ္ကို ခဏျပန္ရတာ အျမတ္ပဲေလ။ စာရြက္ေတြက ဘယ္မွာ အထားမွားသလဲ မသိဘူး၊ ရွာမရေတာ့ဘူးတဲ့။ ၾကည့္ လုပ္ပံုကိုက၊ ခပ္႐ႈပ္႐ႈပ။္ ကိုယ္တေယာက္တည္း ထင္ေနတာ၊ သူက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ သာေနေသးဗ်ာ ... ။

ေနာက္ရက္ေတြလား၊ ဓာရဏ ပရိတ္န႔ဲ ႏွစ္ပါးသြားတယ္ေလ။ ဘာအလုပ္မွမရွိတာ၊ ဒါရြတ္ရင္ ျမန္ျမန္လြတ္တယ္ လည္း ဆိုေတာ့ ရြတ္တယ္ေလ။ လြတ္ခ်င္တယ္ေလ၊ ရြတ္လိုက္သမွ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ အာဂံုေဆာင္၊ ႏွဳတ္တုိက္ရၿပီး ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပး ရြတ္လာႏုိင္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ဓာရဏ ပရိတ္မရြတ္တ့အ ဲ ခ်ိန္လား၊ သီခ်င္းဆိုတယ္ေလ။ ဘာလဲဗ်ာ ... လႊမ္းမိုးသီခ်င္းေလ။ ဟုိ အကိုိႀကီးရဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီက က်ေနာ့္မူပုိင္ပဲ၊ ဆုိတာမွ ဌာန္န႔မ ဲ ာန္န႔၊ဲ ဌာန္က႐ုိဏ္းက်က်ကုိ ဆိုတာ။ ေအာ္ ... စင္တင္ျပဇာတ္ေတြကုိ တင္လာတဲ့ ဒါ႐ုိက္တာေလ။ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ေတြမွာ ႏွစ္ပြဲသံုးပြဲေလာက္က်ဲဖူးတယ္။ THE KING ဆိုတာ လႊမ္းမိုး ေထာင္ထားတဲ့ တီးဝိုင္း။ THE KING က တီးဝိုင္းပစၥည္းေတြငွားၿပီး သီခ်င္းတိုက္ၾကေတာ့ က်ေနာ္ လႊမ္းမိုး သီခ်င္းဟဲေနတုန္း ကုိစိုးစုိး (လႊမ္းမိုး) ေရာက္လာဖူးတယ္ေလ။ သူက နားေထာင္ၿပီး က်ေနာ့္ သီခ်င္းေတြ ကိုသက္ခုိင္ ဆိုလို႔ျဖစ္တယ္ ဆုိပဲဗ်။ ေအးဗ်ာ၊ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းမွတ္လိုက္ရေတာ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ ... ။ က်ေနာ္တို႔ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အခ်ဳပ္ခန္းက ကြင္းျပင္မွာဆိုေတာ့ လြတ္လပ္တယ္ေလ။ ေန႔ဘက္ေစာင့္တ့ဲ စစ္သား အေစာင့္ေတြေတာင္ မၾကာမၾကာ ပြဲေတာင္းပါသဗ်ာ။ ညဖက္ဆို ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းက အားေပးျပန္ေရာ။ ကိုသက္ခုိင္ ... လုပ္ပါဦးဗ် ... ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕“မခင္ႏွင္းဆီေလး” တဲ့။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆို အဲဒီတပုဒ္တည္းကို ေျခာက္ခါေလာက္ဆိုေန ရတယ္။ အေစာင့္ရဲေဘာ္တေယာက္ကေတာ့ ဓာတ္ကူးသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ စာရြက္ေလးတရြက္န႔ဲ ေဘာပင္ထုိးေပးၿပီး အဲဒီ သီခ်င္းေလး ေရးေပးပါဗ်ာ ... တဲ့။ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ေျပာရွာတယ္။ ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းကလည္း သႀကၤန္ က်ေတာ့မွာဗ်၊ သႀကၤန္မွာ ဇာတ္စင္ထုိးမွာ၊ မုိက္က႐ုိဖုန္းကုိ ဒီအခ်ဳပ္ခန္းထဲသြင္းၿပီး ခင္ဗ်ားကို သီခ်င္းဆိုခိုင္းရမယ္တ့။ဲ ဇာတာတက္ပံုမ်ား ေထာက္လွမ္းေရး အခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္ေနတာေတာင္ ေတးခ်စ္သူပရိသတ္ေတြန႔ဲ ... ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

99

ေသာၾကာကေတာ့ ရသမွ် စာအုပ္ေတြခ်ည္း သြင္းၿပီး ဖတ္ေနေလရဲ႕။ တခါတခါ ရွိတယ္ေတာင္ မထင္ရဘူးဗ်ာ။ သူက က်ေနာ္႔ သီခ်င္းသံကုိ နားၿငီးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တခါမွ ပြဲမေတာင္းဖူးဘူး။

ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းေျပာတာေရာ၊ က်ေနာ္သိထားသေလာက္ေရာဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ကို စစ္ေဆးထားတဲ့ မွတ္တမ္းေတြ ကို တပ္မေတာ္ေထာက္လွမ္းေရးညႊန္ၾကားေရးမွဴးဆီ တင္ထားတာပါ။ သူ႔အမိန္႔ကို ေစာင့္ေနတာပါ။ ေနာက္တခ်က္က တရား႐ံုးက်င့္ထံုးအရ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခြင့္ဟာ ဆယ့္ေလးရက္ပဲရွိပါတယ္။ ဒီရက္မတိုင္ခင္ လႊတ္ရင္လႊြတ္၊ မလႊြတ္ရင္ တရားစြဲဆိုခံရဖုိ႔ ေသခ်ာပါၿပီ။ တရားစြဲခံရရင္ တပ္ထားတဲ့ ပုဒ္မေတြန႔ဆ ဲ ုိ အနည္းဆံုး ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေတာ့ တန္းေနပါၿပီ။ ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ကုိ ညညမွာ ေမတၱာပို႔ပါလားတဲ့။ ညြႊန္မွဴးက သေဘာေကာင္းပါတယ္ တဲ့။ ေအးဗ်၊ ကိုယ့္ဖမ္းထားတဲ့လူကို ေမတၱာပို႔ဖုိ႔ဆိုတာ ထင္သေလာက္ေတာ့ မလြယ္လွဘူးဗ်။ ပုိ႔မိသလား မပို႔မိဖူးလား လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဓာရဏ ပရိတ္ရြတ္လိုက္၊ သီခ်င္းဆိုလိုက္န႔ဲ လက္ရွိအေျခအေနကုိ ေမ့ေပ်ာက္ေနႏုိင္ေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားေနပါၿပီ။ လူ႔ဗီဇစိတ္လို႔ေျပာရမလား၊ ေၾကာင္တယ္ေျပာမလား၊ မာတယ္ေျပာမလား ႀကိဳက္သလိုသာ ေျပာေပ ေတာ့ဗ်ာ။ မနက္မိုးလင္းရင္ အျပင္ကုိထြက္ၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ခြင့္ေပးတယ္။ ဧၿပီလဆန္းေရာက္လာတာေၾကာင့္ အေဝးမွာ လွမ္းျမင္ ေနရတဲ့ ပိေတာက္ပင္ႀကီးတခ်ိဳ႕ဆို က်ဳိးတိုးက်ဲတ့ပ ဲ ြင့္တ့ဲ အပင္ေတြေတာင္ ပြင့္ေနၾကတာျမင္ေနရၿပီဗ်။ ဒါေပမဲ့ ငါနဲ႔ မဆုိင္ဘူး လုိ႔သာ သေဘာပုိက္ရေတာ့သဗ်၊

လူပဲဗ်ာ ... ရီမန္ ျပည့္မယ့္ေန႔ကုိေတာ့ ေမွ်ာ္တာေပါ႔။ ေအးေလ၊ ရီမန္ မျပည့္ခင္ လႊတ္လိုက္ရင္ ပြဲၿပီးၿပီေပါ႔။ အထဲမွာ ဆိုေပမဲ့ အျပင္က သတင္းေတြလည္း သိေနရတာပါပဲဗ်ာ။ အခ်ဳပ္ခန္းထဲကို သတင္းသြင္းေပးတယ္ဗ်။ ေတာခို သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကုိ မိဘရင္ခြင္ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေပးေနတာတုိ႔။ ဘယ္အဖြဲ႔က ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို ကုိင္ၿပီး ေလယာဥ္ပ်ံေပၚက ဆင္းလာတာတို႔ သိေနရတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ထဲမွာကြက္မိတယ္ဗ်ာ။ ပို႔မိတ့ေ ဲ ကာင္ေတြက အခ်ဳပ္ထဲက မထြက္ရေသးဘူး၊ ျပန္လာတဲ့ ေကာင္ ေတြက ေလယာဥ္ပ်ံေပၚက ဆင္းလာေနလို႔။ တခါတခါမ်ား ကားလမ္းေပၚက ကားေတြေမာင္းသြားတဲ့ အသံၾကားရင္၊ အဲဒီ ကားေတြေပၚမွာ ေတာခိုေက်ာင္းသားေတြမ်ား ပါခဲ႔ရင္ လမ္းၾကံဳတုန္း ငါတို႔ကုိ ဝင္ၾကည့္ဦးဟ ... လုိ႔ေတာင္ ေအာ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္တ့အ ဲ ထိဗ်ာ ... ။

ေထာင္မွာ လြတ္ေၾကာင္ဆိုတာ ၾကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ လြတ္ခါနီးတဲ့ အက်ဥ္းသားက စိတ္ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္တတ္တာေလ။ ေသခ်ာေပါက္ လြတ္မယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့ အက်ဥ္းသားဟာ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္အလိုမွာ အိပ္မေပ်ာ္ စားမဝင္ေတာ့ဘူး။ လြတ္ခ်င္စိတ္ေစာၿပီး ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတတ္တယ္။ အခု က်ေနာ္က ေသခ်ာေပါက္လြတ္မယ္ဆုိတာ မသိလို႔ အဲဒီေလာက္ေတာ့မဆိုးဘူး။ ေမွ်ာ္ေတာ့ ေမွ်ာ္တာပဲ ... ။ ဒီလုိန႔ဲ ... ရီမန္ႀကီး ႏွစ္ပတ္ျပည့္တ့ေ ဲ န႔ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ တေနကုန္ ဓာရဏ ပရိတ္ကို ရြတ္ပါေတာ့တယ္။ ထမင္းလည္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးကိုဘယ္အခ်ိန္လာဖြင့္ၿပီး ... “ခင္ဗ်ား အိမ္ျပန္လို႔ရၿပီ” လို႔ လာေျပာမွာကိုပဲ ေစာင့္ေနမိေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ တကယ့္ကုိ ေန႔တာရွညတ ္ ့ဲ ေန႔ႀကီးတေန႔ပါပဲ ... ။ အခ်ိန္ေတြဟာ ထင္တာထက္ေတာင္ ကုန္ခဲေနပါတယ္။ အိပ္ရာထဲ မွာ ပက္လက္လွဲလိုက္၊ လမ္းထေလွ်ာက္လိုက္၊ ျပန္လွဲလိုက္န႔ဲ လွဲေလွ်ာက္ သံသရာလည္ေနတာေပါ႔ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

100

ညေန ေျခာက္နာရီသာ ထုိးသြားတယ္၊ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေခၚသူက ေရာက္မလာေတာ့ပါဘူး။ မခင္ႏွင္းဆီကိုလည္း မတ,ႏုိင္ ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနႏိုင္တ့ဲ နည္းလမ္းကို ငါ ရွာရေတာ့ မယ္။ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ရင္ဆိုင္လိုက္ဖုိ႔ တလမ္းသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္အခ်ဳပ္၊ ဘယ္ေထာင္မွ ေရာက္ခ႔ဖ ဲ ူးတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ အခု ေထာက္လွမ္းေရး အခ်ဳပ္ ခန္း ထဲကုိေရာက္ေနတာဟာ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္။ ပြဲဦးထြက္ ကိုင္းႀကီးႀကီးမွာ နားၿပီ လုိ႔လည္း ... ေတြးမိသေပါ့ဗ်ာ။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းက ျပတင္းေပါက္သံတုိင္ေတြၾကားကေန တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာတယ္ ... ။ ကိုရန္ဝင္း ဆိုတ့လ ဲ ူကုိ ဒီေန႔လႊတ္လိုကၿ္ ပီ တဲ့ ... ။ ေအာ္ ... ေသခ်ာပါၿပီ ... ။ က်ေနာ့္ကို မလႊြတ္ေတာ့ဘူးေပါ႔။ ရီမန္လည္း ေစ့သြားခဲ႔ပါၿပီ။

ဓာရဏ

ပရိတ္ေၾကာင့္ပဲလား။

ေတာခိုရာကေန

မိဘရင္ခြင္

ျပန္လာပါတယ္ဆုိတ့ေ ဲ မာင္ေတြရဲ႕ေက်းဇူးေပပဲလား၊

ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ခင္ညြန္႔ရဲ႕ မဟာဂ႐ုဏာေတာ္ေၾကာင့္ပဲလား ေသခ်ာမေျပာႏုိင္ေပမဲ့ ေနာက္တေန႔ နံနက္ ၁၀-နာရီ ဝန္းက်င္မွာ က်ေနာ္ ေထာက္လွမ္းေရး အခ်ဳပ္က ျပန္လြတ္လာပါတယ္။ ဒီလုိဗ်ာ ... ။

အဲဒီမနက္က ဘာမွ ေမွ်ာ္လင့္စရာ မရွိတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ခပ္ေငါင္ေငါင္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ေနတုန္း ေမာင္စိုးသန္း ျဗဳန္းဆုိ ေရာက္လာသဗ်။ ကုိသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ားကို တပ္မွဴးက ေတြ႔ခ်င္လို႔ ဆုိပဲ။ ထံုးစံအတုိင္း ေခါင္းစြပ္ကေလး ေခါင္းၿမီးျခံဳၿပီးလုိက္သြားရတာပါပဲ။ တပ္မွဴး႐ံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္မွဴးသန္းထြန္းဟာ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ထုိင္ဗ်ာ ... ကိုသက္ခုိင္ တဲ့ ... ။ သူ႔ပံုစံက ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ရႊင္ရႊြင္လန္းလန္းပံုစံန႔ပ ဲ ါပဲ။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အင္ဒုိနီးရွားပါတိတ္ခေရဇီထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ္န႔ဲ ေတြ႔ တိုင္း စစ္ဝတ္စံုန႔ဲ မဟုတ္ဘဲ ဟာေဝယံရွပ္န႔ခ ဲ ်ည္း ေတြ႔ေနလို႔ဗ်။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာမွေမွ်ာ္လင့္စရာမရွိေတာ့ဘူးဆိုတ့ဲ အသိစိတ္န႔ဲ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရင္ေကာ့ခံလုိက္ဖုိ႔စိတ္ကို တင္းေနရ ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သိပ္လည္း စိုးရိမ္ပူပင္မွဳရွိလွတယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်။ အဆိုးခ်ည္းပဲ ေတြးရဖန္မ်ားလာေတာ့ မေတြးခ်င္ေတာ့တာလည္း ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕။ တပ္မွဴးက စားပြဲေပၚက စာရြက္ထပ္ထဲက ဘာရွာေနမွန္းမသိ၊ တရွပ္ရွပ္န႔ဲ လွန္ရွာေနတယ္ဗ်။ က်ေေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္သိသေလာက္ဥပေဒလုပ္ထံုးလုပ္နည္းနဲ႔ ရဲစခန္းကို လႊဲေလမလား၊ ေထာင္ကုိ တန္းပို႔ေလမလား စဥ္းစား ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗို္လ္သန္းထြန္းဟာ ဘာမွ နိဒါန္းမပ်ဳိးဘဲ ... ကိုသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ားကို ဒီေန႔လႊတ္မယ္တ့ဲ ... ။ တကယ္ပါဗ်ာ၊ က်ေနာ္႔နားေတြ အူသြားတယ္။ သူက တခြန္းခ်င္းထပ္ေျပာတယ္ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားကို လႊြတ္ရမဲ့စာက မေန႔က ညေနမွ ဝင္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ညြႊနခ ္ ်ဳပ္က ခင္ဗ်ားတုိ႔အဖြဲ႔ကို လႊြတ္ေပးဖုိ႔ မွတ္ခ်က္ေပးတယ္ တဲ့။ ေျပာခ်င္သလိုသာ ေျပာေပေတာ့ဗ်ာ။ လြတ္မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္လည္း ဆိုေရာ၊ က်ေနာ္ဟာ ကုလားထိုင္မွာ ထုိင္ေနရာကေန စိတ္ထဲမွာ ေနာက္ဂၽြမ္းထုိးလုိက္တာ သံုးရာ့ေျခာက္ဆယ္ဒီဂရီ ျဖစ္သြားတယ္ဗ်။ လူကသာ ထိုင္ေန တာ စိတ္က ေနာက္ဂၽြမ္းပစ္သြားတာေလ။ က်ေနာ္ လြတ္သြားတဲ့ စိတ္ကုိ အခ်ိန္မီ ထိန္းလိုက္ရတယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

101

တပ္မွဴးကေတာ့ လႊြတ္ခါနီးေဟာေနက် တရားေတြ ထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ္ကုိ ႏွစ္ႏွစ္ေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္ဆိုတ့အ ဲ ေၾကာင္း၊ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ေကာင္းမြန္စြာေနဖုိ႔ အေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္ကို အထင္မလြဲဖုိ႔၊ ဒို႔တာဝန္ အေရးသံုးပါးကိုသာ အျမဲ ထမ္းေဆာင္ေနမယ့္အေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္န႔ဲ လက္တြဲၿပီး ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရးမွာ ပါဝင္ၾကဖုိ႔ အေၾကာင္း၊ စံုလို႔ပါပဲဗ်ာ။ ေနာက္ထူးထူးျခားျခားစကားတခြန္းကေတာ့ ... ကိုသက္ခုိင္ ခင္ဗ်ားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ က်ေနာ္တို႔အကူအညီ လုိရင္ေျပာဗ်။ ဘာမဆို ကူညီပံ့ပိုးေပးမယ္ ဆိုပဲ။ အခ်ိန္မေရြး ဝင္ဖုိ႔ထြက္ဖုိ႔ေတာင္ ပါေသး။

ေအာ္၊ ဒီအတုိင္း အိမ္ကုိ တန္းျပန္လႊတ ြ ္လုိက္တာေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်။ တရား႐ံုးကုိ ေခၚသြားေသးတယ္။ တပ္မွဴး ႐ံုးခန္း

ကေန

တပ္မွဴးရဲ႕

လႊြတ္တရားနာၿပီး

က်ေနာ့္အခန္းကုိ

ျပန္ေခၚလာတယ္။

ကိုသက္ခုိင္

ပစၥည္းေတြ

သိမ္းထားပါတဲ့။ နာရီဝက္ေလာက္ေနရင္ ျပန္လာေခၚမယ္ ဆိုၿပီး ကိုစုိးသန္း ထြက္သြားတယ္။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းလို႔သာေျပာတာ၊ အဝတ္အစား ႏွစ္စံုကလြဲလို႔ ဘာမွ မွမရွိတာ။ စုိးသန္း ျပန္အလာကိုပဲ ထုိင္ေစာင့္ေန တာေပါ့။ ေနဦးဗ်ာ၊ ေသာၾကာ အသံေပ်ာက္ေနတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ ရီမန္မေစ့ခင္ တရက္အထိ အဆက္အသြယ္ ရေသးတယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ ကိုသက္ခုိင္ ခင္ဗ်ားက လြတ္မွာတဲ့။ သူကေတာ့ ေတာထဲက ျပန္ဝင္လာတာမို႔ လြတ္ဖုိ႔ လမ္းမျမင္ဘူးတဲ့။ ေအးဗ်၊ သူ႔သတင္းကို အခုထိ က်ေနာ္ မၾကားမိဘူးဗ်ာ။

သတိရလုိ႔ ေျပာရဦးမယ္ဗ်။ နာရီဝက္ေလာက္ေနေတာ့ စိုးသန္းျပန္လာေခၚလို႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲက လြတ္ၿပီကၽြတ္ၿပီေဟ့ ဆိုတ့ဲ စိတ္န႔ဲ အားရပါးရ ေျခတလွမ္း စလွမ္းလိုက္တာ ဒူးေတြ ေခြက်သြားတယ္ဗ်ာ။ ေခြက်သြားတာက ျမန္လြန္းလုိ႔ သမံတလင္းကုိ လက္ေထာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းမတ္တတ္ ျပန္ရပ္လုိက္ရတယ္။ စိတ္ေလွ်ာ့လုိက္လုိ႔လား၊ အခန္းက်ဥ္းေလး ထဲမွာ ႏွစ္ပတ္ထည့္ထားလုိ႔လား ေသခ်ာေတာ့ က်ေနာ္ မသိဘူးဗ်။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ေဒါကန္သြား တာပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ့ရသလားကြာလို႔။ ဒီတခါ က်ေနာ့္ကို ေခၚသြားတဲ့တရား႐ံုးက ဘားလမ္း႐ံုးမဟုတ္ဘူး။ ပန္းဆိုးတန္း တရား႐ံုးဗ်။ လမ္းေတာ့ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး။ ဆူးေလ ဝန္းက်င္မွာပဲ။ တရား႐ံုးလည္းေရာက္ေရာ တရားခြင္ကို တန္းၿပီး ေခၚသြားတယ္။ တရားသူႀကီးက က်ေနာ္႔အရင္ စင္ျမင့္မွာ ေနရာယူၿပီးေနၿပီ။ တရားခြင္ပံုစံေတာ့သိပ္မက်လွပါဘူး။ က်ေနာ္န႔လ ဲ ည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိ ေရာ တရားသူႀကီးက နာမည္ တဲ့ ... ။ က်ေနာ္က သက္ခုိင္ လုိ႔ တံုးတိတိ ေျဖလုိက္တယ္။ သူက မ်က္မွန္ကုိ ပင့္ၿပီး ... ခင္ဗ်ားနာမည္ ေမးေနတာ တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ က်ေနာ္ေျဖတာ က်ေနာ္႔နာမည္ပဲေလ။ သက္ခုိင္ ... သက္ခိုင္လို႔ အပ္ေၾကာင္းထပ္လုိက္တယ္။ တရား သူႀကီး က ခပ္တည္တည္ေနတဲ့ အမူအရာကေန ခ်က္ခ်င္း ရယ္ေတာ့မယ့္ ပံုစံေျပာင္းသြားတယ္ဗ်။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္႔နာမည္လည္း သက္ခုိင္ ပဲတ့ဲ ... ။ ေအးဗ်ာ၊ သက္ခုိင္က သက္ခုိင္ကုိ လႊတ္လုိက္တယ္ ဆိုပါစို႔။ ေနဦး၊ ဘာေတြ ေရးထားမွန္း မသိတ့ဲ စာရြက္တခ်ိဳ႕လည္း လက္မွတ္ထုိးေပးခဲ႔ရေသးတယ္။ ေအးေလ၊ တရားသူႀကီးလုပ္တ့ဲ သက္ခုိင္က ဒီေနရာမွာ လက္မွတ္ထုိးလုိက္ပါတဲ့။ ဘာမွေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ဘူး၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းပါတဲ့။ က်ေနာ္လည္း ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီးေရာ လက္မွတ္ထိုးခဲ့တယ္ဗ်ာ။

႐ံုးအျပင္လည္း ထြက္လုိက္ေရာ မဒမ္ သက္ခုိင္၊ မစၥက္သက္ခိုင္ ေရာက္ေနသဗ်ာ။ က်ေနာ္က အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ညည္းက ငါလြတ္မွာ သိလုိ႔လားလို႔ အေလာတႀကီး ေမးလိုက္ေတာ့ ကိုရန္ဝင္းကို ဒီ႐ံုးကေန လႊတ္လုိက္တာလို႔ ကိုရန္ဝင္း ဖုန္းဆက္လုိ႔ သိသတဲ့။ ဒါေၾကာင္႔ လြတ္လုိလြတ္ျငား လာေစာင့္ေနတာတဲ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

102

ကိုစိုးသန္းတို႔ကလည္း ကိုသက္ခုိင္ ... ခင္ဗ်ား အမ်ဳိးသမီးေရာက္ေနၿပီပဲ။ က်ေနာ္တို႔ လုိက္မပို႔ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ ျပန္သြားေလရဲ႕။ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆူးေလေစတီေတာ္ကိုလွမ္းျမင္ေနရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ နီးစပ္ရာဆိုင္တခုထဲကေန ကိုရန္ဝင္းကို ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္ေတာ့ သူလာခဲ့မယ္တ့။ဲ မၾကာပါဘူး သူ႔ ပါပလစ္ကာေလးနဲ႔ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္႔ အိမ္လုိက္ပို႔သဗ်ာ။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္လုိ႔ ကားေပၚကလည္း က်ေနာ္ဆင္းေရာ ..

လူေလးငါးဆယ္ေလာက္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသဗ်။ က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာ ငါ ေထာက္လွမ္းေရးက ျပန္လြတ္လာတာမို႔

ဝိုင္းၾကည့္ၾကတယ္ထင္ေနတာ၊ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အိမ္ေပၚေရာက္မွ မွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ေတြန႔ဲ

စုတ္ျပတ္ေနတာ သိေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ အိိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရႊြေသြးဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ေက်ာ္လႊြားၿပီး က်ေနာ္႔ အိမ္ေရာက္လာေသးသဗ်ာ။ ကိစၥက က်ေနာ္႔ အိမ္မွာထားခဲ႔တ့ဲ သူ႔အေမ ဓာတ္ပံုလာယူတာဗ်။ မွတ္မိသေလာက္ သႀကၤန္ေနာက္ဆံုးရက္လုိ႔ ထင္တယ္။ သူ႔ အက်ီမွာ ေရေတာင္ စိုေနေသးတယ္။ က်ေနာ္လည္း အေျခအေန ရွင္းျပၿပီး ရန္ကုန္က ျမန္ျမန္ ခြာဖုိ႔၊ လုိတာ လွမး္ မွာဖုိ႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။

ေတာခိုတ့ဲ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္လာၾက။ ပါတီေတြေထာင္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ စိတ္ထဲမွာ လည္း ဒီေလာက္ တတိုင္းတျပည္လံုး မႀကိဳက္ပါဘူးလို႔ တညီတညြတ္တည္း ကန္႔ကြက္ခ႔ၾဲ ကတဲ့ စံနစ္ႀကီးလည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေတာ့မွာပဲလုိ႔ ထင္ခ့တ ဲ ယ္။ ေရြးေက���က္ပြဲ အတြက္ ျပင္တာ ဆင္တာေတြလည္း လုပ္ေနႀကၿပီေလ။ က်ေနာ္န႔ဲ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ ေရွ႕ေန ဝင္းေဆြဦး တုိ႔ေတာင္ သူတို႔ေရွ႕ေနေတြ စု ၿပီး “people solidarity” ပါတီဆိုလား ေထာင္ၾကေသးဗ်ာ။ က်ေနာ္လား၊ ပိုးက ဘယ္ေသမလဲ။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကုိ သြားဝင္တယ္ေလ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဝင္လို႔မရဘူး ဗ်ာ။ က်ေနာ္က ဝန္ထမ္း အျဖစ္ကေန မထြက္ရေသးလုိ႔ တဲ့။ အမွန္က က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေဆာက္လုပ္ေရး ေဂ်အီးသာ ဝင္လုပ္ေနတာ၊ အလုပက ္ ုိ ရွိတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့တ့ဲ ေကာင္ မဟုတ္ဘူးေလ။ ပါတီဝင္ ေလွ်ာက္လႊာထဲမွာ အလုပ္အကုိင္ ျဖည့္ေတာ့ အစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား ေလွ်ာက္ထားျခင္း မျပဳႏိုင္ ဆုိတာေတြ႔တာ။ ေနဦး၊ က်ေနာ္႔ ပါတီဝင္ဖုိ႔ေလ်ာက္လႊာသြားတင္တာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျခံထဲမွာဗ်။ ပါတီဝင္မယ့္လူေတြက က်ေနာ္ တေယာက္တည္း ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ က်ိတ္က်ိတ္ကုိ တုိးေနတာ။ လူေတြ ေသာင္းခ်ီ ရွိမယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္း ျဖစ္ေနရင္ ဝင္မရဘူး ဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္န႔ဲ လက္မေလွ်ာ့ခ်င္တာနဲ႔ ျခံဝနားက ႐ံုးခန္းကို ဝင္သြားလုိက္တယ္။

က်ေနာ္

သိခ်င္တ့အ ဲ ေျဖကို

ေျဖႏုိင္မယ့္သူကို

ရွာလုိက္တယ္။

မၾကာပါဘူး၊

ေရွ႕ေနႀကီး

ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ကို ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ သူ႔ပံုစံကုိ က်ေနာ္ သိပ္သေဘာမက်ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္က အားႀကိဳးမာန္တက္ ပါတီဝင္ျဖစ္ႏုိင္မယ့္နည္းလမ္းကို ေမးေန တယ္။ သူက ေျဖတာ တခြန္းပဲ။ ဝင္လုိ႔မရဘူးတဲ့။ အလုပ္က ထြက္ၿပီးမွ လာဝင္ပါတဲ့။ ဒါေတာ့ ႏိုထႀတီပဗၺလစ္ တေယာက္ ေျဖမွလားဗ်ာ။ က်ေနာ့္လုိ စာေပးစာယူ ဥပေဒဘြဲ႔ရတေယာက္ေတာင္ သိေသးတာ။ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ဟာ ေဆးလိပ္ေတြမ်ား သိပ္ေသာက္သလားေတာ့မသိဘူး။ ႏွဳတ္ခမ္းျပာျပာနဲ႔ စြာမယ့္ပံုေပါက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ မႀကိဳက္ တာ လန္ေနတဲ့ သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းပဲ။ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ္လည္း အလုပ္ထဲက ဘယ္လုိထြက္ရမလဲ၊ အလုပ္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ သိခ်င္တာ နဲ႔ အလုပ္ထဲကို ျပန္ၿပီး ေျခဦးလွည့္ခ့တ ဲ ယ္ ဆိုပါေတာ့၊

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

103

tcef; (55) - ausmrJGrsm;qDokdY wacguf

ေထာက္လွမ္းေရးဟာ က်ေနာ့္ကို ေခၚယူစစ္ေဆးတဲ့ အေၾကာင္း က်ေနာ့္ အလုပ္ဌာနကို အေၾကာင္းၾကားတာ အသိေပးတာ မလုပ္ခ့ပ ဲ ါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္အလုပ္ရွိရာကုိ ဘာမွမျဖစ္ခ့တ ဲ ့ပ ဲ ံုစံနဲ႕ ျပန္ဝင္ႏိုင္ခ့ပ ဲ ါတယ္။ က်ေနာ္႔အလုပ္က ရန္ကုန္ျပည္လမ္း တိုးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္ေရး စီမံကိန္းဗ်။ အာရွဖံျြ ဖဳိးေရးဘဏ္ အကူအညီန႔ဲ ေဖာက္ေန တာ။ အဲဒီစီမံကန ိ ္းမွာ လမ္းပုိင္း၊ စီမံ၊ ေက်ာက္ထုတ္၊ ဆီ၊ ဆိုၿပီး အပိုင္းေတြ ခြဲထားတယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာက္ ထုတ္လုပ္ေရးမွာ က်တယ္။ က်ေနာ္ အလုပ္ စဝင္ေတာ့ လမ္းကို စခ်ဲ႕ေနတာ မဂၤလာဒံုေတာင္ မေက်ာ္ေသးဘူး။ အလုပ္ဝင္တုန္းက စီမံကိန္း မန္ေနဂ်ာ ေအစီအီးက ဦေပၚဝင္း၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးေအေအာင္ႀကီး။ က်ေနာ္က အစုိးရဝန္ထမ္း နာမည္ခံသက္သက္ပဲဗ်။ အလုပ္ထဲကို သိပ္သြားလွတယ္မဟုတ္ဘူး။ စီမံကိန္း႐ံုးက ေမွာ္ဘီ အလြန္မွာဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ေအအီး ဦးအုန္းေက်ာ္က ျပည္နားက ေရြႊေတာင္မွာ ေက်ာက္စုေဆာင္းေရး႐ံုးခြဲ ဖြင့္ထား တယ္။ ရန္ကုန္မွာ က်ေနာ္႔ စီးပြားေရးခြင္ေတြလည္းရွိ၊ သြားရတာလည္းေဝး၊ အလုပ္ထဲမွာ ခြင္လည္း က်မယ့္ပံုမရတာနဲ႔ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ လုပ္ေနတာေလ။ ခြင္မက်ဘူး ဆိုတာက ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ ေအအီး၊ အက္စ္ေအအီး၊ ေဂ်အီး၊ ႐ံုးဝန္ထမ္းေတြအတြက္ ေလးသံုးႏွစ္တစ္ ဆိုတ့ဲ အၾကံအဖန္ခြဲေဝရပံုရွိတယ္။ တရားဝင္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ နားလည္မွဳနဲ႔ တတိုင္းျပည္လံုး လိုက္နာေနၾက တာ။ က်ေနာ္တို႔ေအအီးဦးအုန္းေက်ာ္က ဒီမူကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အဲဒီ ေအာက္ဆိုက္ ကို မလိုခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ဖာသာကုိယ္ အျပင္မွာ ဂ်လမ္းေနခ်င္တာ။ သူက တခါႏွစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ပြမ္တယ္။ ေနာက္ သူ လိပ္သည္းေက်ာက္ပံုတပံုကို တုိင္းေတာ့ သူလုပ္ေနတာ က်ေနာ္ အားလံုးဓာတ္ေပါက္တယ္ ဆိုတ့ဲ အထာလည္း ျပလုိက္ေရာ အပြမ္ရပ္ၿပီး က်ေနာ္မလာေလ သူ အႏၱရာယ္ကင္းေလ ဆုိတာ သေဘာေပါက္ သြားတယ္။ ေအာ္ ... က်ေနာ္ မ႐ိုင္းပါဘူးဗ်ာ။ တလတခါ ႏွစ္လတခါ ဆိုသလို ေက်ာက္ေျမာင္းကသူ႔အိမ္ကုိ ပုဇြန္ေျခာက္ေလး ငါးေျခာက္ ငါးျခမ္းေလး ပို႔ပါေသးတယ္။ ဘာ ေဝစုမွလည္း မယူဘူးေလ။

ဝန္ထမ္းေလာကဟာ တခါတခါ ခက္တယ္ဗ်။ ေအအီးနဲ႔ပိုင္လို႔ ေအးတယ္မွတ္သလား၊ က်ေနာ့္ကုိ ဘယ္ေမာင္က မ်က္ေစ့ေနာက္တယ္ မေျပာတတ္ဘူး၊ ခၽြန္ုလုိက္တယ္ထင္ပါရဲ႕၊ က်ေနာ္ ဖရီး႐ုိက္ေနတာကုိ ေအစီအီး သိသြားပါ ေလေရာဗ်ာ။ ႐ံုးစာထုတ္ၿပီး လာေတြ႔ဖုိ႔ ဆင့္ပါေလေရာ။ အဲဒီေခတ္က ေအစီအီးက ေဂ်အီးကုိ စာထုတ္ၿပီးေတြ႔တယ္ဆိုတာ တကယ့္ ထူးထူးဆန္းဆန္းဗ်။ က်ေနာ္လည္း ျပဳတ္လည္းမတတ္ႏုိင္ဘူး ဆိုၿပီး သြားေတြ႔ရေတာ့တာေပါ့။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရ ရင္ ဘာမွမဟုတ္တ့ဲ ရာထူးေလးကုိ လူ႐ိုေသ ရွင္႐ိုေသ ရွိေနခ်င္တ့စ ဲ ိတ္က မေပ်ာက္ဘူးဗ်ာ။ ေငြအတြက္မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္႔အဆင့္က ဂုဏ္ယူေလာက္တ့ဲ အဆင့္လည္းမဟုတ္ဘူး။ ဒါကုိ အလုပ္ထြက္ရမွာ ဝန္ေလးေနတာ။ ေတာ္ေတာ္ ေျပာရခက္တ့ဲ စိတ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2) ေအစီအီး

ဦးေအေအာင္ႀကီးကုိေတြ႔ဖုိ႔

104 မနက္ရွစ္နာရီေလာက္ကေန

သူ႔႐ံုးခန္းေရွ႕မွာ

ထုိင္ေစာင့္လုိက္တာ

ဆယ့္တစ္နာရီေလာက္မွ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဘးက ဘဝတူဝန္ထမ္းေတြ က်ေနာ္႔ကို ၾကည့္တ့ဲ အၾကည့္ဟာ ႀကဳိးမိိန္႔က်ေတာ့မယ္႔ တရားခံကုိ ၾကည့္တ့ဲ ပံုေပါက္ေနတယ္ဗ်ာ။ ေအစီအီး ႐ံုးခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ ဦးေအေအာင္ႀကီးက ခန္႔ခန္႔ႀကီးထုိင္ေနတယ္။ ကုိယ္ခႏၶာ အခ်ဳိးအစားႀကီးတယ္။ အသားညိဳတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္လုိ႔ က်ေနာ္ သိထားတယ္။ သူက က်ေနာ့္ ကို တည္တည္ခန္႔ခန္႔ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စေမးတယ္။ “သက္ခုိင္ဆိုတာ မင္းလား” တဲ့၊ “ဟုတ္က႔၊ဲ က်ေနာ္ သက္ခုိင္ပါ” ဆိုေတာ့.. “မင္းက အလုပ္ထဲမွာ မေနဘဲ ဘာေလွ်ာက္လုပ္ေနလို႔လဲ။ မင္း ခြင့္မ့ဲ ပ်က္ကြက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ” တဲ့ ... ။ က်ေနာ္လည္း လိမ္ေနအပိုပဲ ဆိုၿပီး အမွန္အတိုင္း ေျပာခ်လုိက္ပါတယ္။ “ေအစီအီး ခင္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္႔မွာ အျပင္ကုိယ္ပုိင္အလုပ္ရွိပါတယ္။ ဒီ ေဂ်အီး ရာထူးေလးက ဂုဏ္ရွိမလားလုိ႔ လုပ္ေန တာ ပါ။ က်ေနာ္႔အလုပ္န႔က ဲ ်ေနာ္႐ႈပ္ေနလုိ႔ အလုပ္ထဲမေရာက္တာပါ” လို႔ေျဖလုိက္တယ္။ ေနာက္သူက ကိုယ္ပုိင္အလုပ္ ဆုိတာ ဘာလဲတ့။ဲ က်ေနာ္က “လွ်ပ္စစ္ဌာနက ေလလံေတြ ဝင္ဆြဲေနတာပါ” လို႔လည္း ေျဖလုိက္ေရာ သူ႔ မ်က္ႏွာထား ဟာ ခ်က္ခ်င္းကုိ သိသိသာသာေျပာင္းသြားေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ေနာက္ အားရပါးရ စကားေတြ ဆက္ေျပာေတာ့တာပဲဗ်ာ။ “ေအးကြ၊ ဒါဆို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔တူေနၿပီ။ ငါလည္း ဂုဏ္ရွိေအာင္ အစိုးရအလုပ္ လုပ္ေနတာကြ။ ငါ႔ မူရင္းစိတ္က အျပင္ စီးပြားေရး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခ်င္တာ” ဆိုၿပီး စကားေတြေဖာင္ဖြ႔ေ ဲ တာ့တာပါပဲဗ်ာ။ သူကိုယ္တုိင္ ခရမ္းသီးတုိ႔၊ ေဂၚဖီထုတ္တို႔ စိုက္ဖုိ႔ စီစဥ္တာ၊ စီမံကိန္းေျမမွာ ဘူဒုိဇာေတြသံုးၿပီး အေပၚယံေျမလႊြာေတြကို ထုိးေကာ္မိလုိ႔ အပင္ေတြ မျဖစ္တာ၊ အမွန္က အေပၚယံေျမလႊြာေတြ ကသာ အပင္ေတြကို ျဖစ္ထြန္းေစတာ၊ တျခား ေလလံတင္ဒါေတြ ဝင္ဆဲြတာ ... ။ စံုေနေအာင္ ေျပာလိုက္သမွ ႏွစ္နာရီနီးပါးကုိ ရွိသဗ်ာ။ အျပင္မွာ ေအစီအီးကိုေတြ႔ဖုိ႔ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေအအီးေတြလည္း တန္းစီေနတာကို အျပင္ ထြက္ေတာ့ သိရတယ္။ ေအစီအီးက စကားကုိ အဆံုးမသတ္ခ်င္သတ္ခ်င္န႔ဲ ရပ္လုိက္ၿပီး က်ေနာ္႔ကုိ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္က သူ႔အိမ္ကုိေရာက္ေအာင္လာခဲ့ဖုိ႔၊ ေလလံမွာ ရွယ္ရာဝင္ပါခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး တဖြဖြ မွာေနေသးဗ်ာ။ ေအစီအီး ႐ံုးခန္းအျပင္လည္း ေရာက္ေရာ ရင္မၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ က်ေနာ္ ေအအီး ဦးအုန္းေက်ာ္က ... ကိုသက္ခုိင္ကုိ ေအစီအီးက ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားပံုရတယ္တ့။ဲ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း ျပံဳးလုိ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ေျပာတာေတြ အျပင္က ၾကားေနရတယ္ ထင္ပါ့ဗ်ာ။ ႐ံုးအဖြဲ႔လား၊ က်ေနာ္ ျပန���ထြက္လာေတာ့ ေအာင္ပြဲရတဲ့ စစ္သူႀကီးကုိ ၾကည့္သလိုေပါ့ဗ်ာ။ မဆန္းပါဘူးဗ်ာ၊ လူေတြဟာ ဒီလုိပါပဲေလ။

က်ေနာ့္ကုိ ေအစီအီးေခၚေတြ႔တ့ေ ဲ န႔ကစၿပီး အလုပ္န႔ပ ဲ တ္သက္လုိ႔ေနာက္ေၾကာင္းေအးေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ အလုပ္ထဲကုိ လံုးဝ မသြားတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဆိုက္ကို ေရႊြေတာင္ကေန ျပည္တဖက္ကမ္း အ႐ိုးေတာင္ေက်ာက္မိုင္းကုိ ေရႊ႕တုန္း က သံုးေလးေခါက္ေလာက္ ေရာက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေျပာရဦးမယ္၊ ခင္ဗ်ား ေက်ာမြဲဆုိတာ သိလားဗ်။ က်ေနာ္လည္း အရင္က ေက်ာမြဲလူတန္းစားတုိ႔ဘာတုိ႔ကုိ ေထြးညိဳ သီခ်င္းဇာတ္လမ္းေတြမွာေလာက္သာ သိခ့တ ဲ ာ။ ေက်ာမြဲဆုိတာမျမင္ဖူးဘူးဗ်။ က်ေနာ္က နတ္ေမာက္က ယာသမား ကိုင္းသမား ေက်ာျပင္ေလာက္သာျမင္ဖူးတာ။ တကယ့္ကုိ ေက်ာမြဲဆိုတာ ျမင္ဖူးတာက အဲဒီ ျပည္တဖက္ကမ္းမွာ။ ရန္ကုန္ျပည္လမ္း စီမံကိန္းအတြက္ အဓိကလိုအပ္တ့ေ ဲ က်ာက္ေတြကုိ ေက်ာ္စြာရယ္၊ ျပည္တဖက္ကမ္းကရယ္ အဓိက ထုတ္တာဗ်။ လမ္းခင္းတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္ေက်ာက္ဘယ္ေလာက္မာသလဲ ဓာတ္ခြဲခန္းပုိ႔ၿပီးလို႔ သံုးလုိ႔ရတယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္စခန္း ဖြင့္တာပဲ။ ရဲဘက္ေက်ာက္ထုတ္ စခန္းေတြလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ေပၚလာတာ ထင္တာပဲဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

105

က်ေနာ္တို႔က မိုင္းခြဲတယ္။ ေနာက္ ပုဂၢလိကကုန္သည္ေတြဆီကလည္း ဝယ္တယ္။ က်ေနာ္ ၾကံဳခဲ႔တ့ဲ ေက်ာက္သြင္းတဲ့ ကန္ထ႐ုိက္တေယာက္နာမည္က ဦးေက်ာက္ဖားတဲ့။ ျပည္ဇာတိဗ်။ လူပံုကေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ဓားေတာင္ဝတၳဳ ထဲက ဦးဘရန္ကိုသာ ျမင္ၾကည့္ေပေတာ့ဗ်ာ။ တကယ့္ကုိ အရင္းရွင္႐ုပ္၊ ဘူဇဝါေလသံန႔။ဲ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ေအအီးကအစ ကၽြြတ္ပံရ ု တယ္။ ဦးဘရန္က က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ေတြကုိ လုိ္ေလေသးမရွိ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံ တာ အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းလွဘူး။ တျခား ေဂ်အီးေတြအတြက္ကေတာ့ ဆန္းခ်င္ဆန္းေပမေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ အတြက္ ကေတာ့ ကိုယ္႐ုိက္လာတဲ့နည္းနဲ႔ ကုိယ့္လာျပန္႐ုိက္ေနတာမို႔ သူ႔႐ိုက္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မထိဘူးေလ။ ကဲပါဗ်ာ၊ ေျပာခ်င္တာက ဦးေက်ာက္ဖားအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ သူန႔အ ဲ တူ ျပည္တဖက္ကမ္းက ေတာင္တန္းေတြေပၚ ေရာက္ၿပီး ေက်ာမြဲေတြကုိ ေတြ႔တာပဲ။

က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ဖိုးဝန္းေတာင္ထင္တာပဲဗ်ာ။ အဲဒီ ေတာင္႐ုိးတေလွ်ာက္မွာ ေက်ာက္ရွာေနတဲ့ မိသားစု ေတြရွိတယ္။ တဲအိမ္ေတြကလည္း ဟုိတလံုး ဒီတလံုးနဲ႔၊ ေျခတံရွည္ အိမ္တခ်ိဳ႕လည္း ေတြ႔မိပါရဲ႕။ ေက်ာက္ရွာတယ္ ဆိုတာ လမ္းခင္းတဲ့လိပ္သည္းေက်ာက္ေတြကို ဟိုတလံုးဒီတလံုး ေလွ်ာက္ရွာတာကိုေျပာတာဗ်။ ေျပာရင္ယံုႏိုင္စရာေတာင္ မရွိဘူး။ လူတႏုိင္စာေလာက္ ေက်ာက္တံုးေတြကုိ ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ရွာၿပီး တေနရာမွာ စုပံုထားတယ္။ ေနာက္ကုန္သည္က တက်င္းဘယ္ေစ်းဆိုၿပီး ေစ်းျဖတ္ၿပီး ဝယ္တယ္။ လူႀကီးေတြတင္ မကဘူး။ အသက္ဆယ္ႏွစ္ဝန္းက်င္ ကေလးေတြပါ ေက်ာက္တံုးေလွ်ာက္ရွာၿပီး အသက္ေမြးေနၾကတာဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ဌာနက ေက်ာက္တက်င္းကုိ ငါးေထာင္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေက်ာက္ဖားေကာက္တ့ေ ဲ စ်းက ေထာင့္ႏွစ္ရာပဲ ရွိတယ္။ ေက်ာက္လုိက္ေကာက္ေနတဲ့ ကေလးလူႀကီး အားလံုး ေက်ာေျပာင္န႔ခ ဲ ်ည္းပဲဗ်ာ့။ ဦးေက်ာက္ဖားနဲ႔အတူ

အဲဒီ

ေက်ာက္ေကာက္တ့ဲ

မိသားစုအိမ္ေတြ

ေလွ်ာက္ဝင္၊

ေလွ်ာက္ႏွဳတ္ဆက္ေနတုန္း

ဦးေက်ာက္ဖား က ... ခင္ဗ်ားတို႔ အညာသားေက်ာမြဲဆိုတာ မျမင္ဖူးရင္ ၾကည့္ထားၾကေပေတာ့လုိ႔ ေျပာလုိ႔သိတာ။ က်ေနာ္ ေသခ်ာကို သူတို႔ေက်ာေတြကုိ ၾကည့္မိတယ္။ ခ်စ္တီးေခါင္းေတြလုိ မဲၿပီး ေျပာင္ေခ်ာေနတာဗ်ာ။ အေမႊးအမွ်င္ ေတာင္ ေပါက္တယ္ မထင္ဘူးဗ်။ သူတို႔ဇာတိကို ေမးစမ္းၾကည့္ေတာ့ ပုပၸားတို႔၊ ပုဂံေညာင္ဦးတို႔ဖက္ကဆိုပဲ။ က်ေနာ့္ ဇာတိန႔ဲ သိပ္ေတာ့ ေဝးလွတယ္မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္႔စိတ္ထင္ မ်ဳိး႐ိုးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်။ ေနေလာင္ဖန္ မ်ားၿပီး မုန္႔ကၽြဲသည္းေရာင္ေပါက္ေနတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေအာ္ ေနဦး၊ မုန္႔ကၽြဲသည္းကုိ တခ်ိဳ႕ အရပ္ေတြက အညာသားေက်ာကုန္း လုိ႔ ေခၚ ဆိုပဲ။ က်ေနာ္ သူတို႔ဆီက ပညာတခုေတာ့ ရလိုက္တယ္ဗ်ာ။ ေက်ာက္တံုးခပ္ႀကီးႀကီးေတြကို မပင္မပန္းပဲ ခြဲတ့ပ ဲ ညာဗ်။ အဲဒီနည္းကုိ က်ေနာ္ တသက္မေမ့ဘူး။ စစ္ခ်ီစစ္တက္မွာ ဧတဒဂ္ရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ကာေသ႔စစ္သူႀကီး ဟန္နီေဘာ သံုးခဲ့တ့န ဲ ည္းပဲ။ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္႔ ဘဝမွာ သိပ္က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲၾကံဳလာရင္ အဲဒီနည္းကို အျမဲေခါင္းထဲေရာက္တယ္။ ဒီလုိဗ်ာ ... တခ်ိဳ႕ေက်ာက္တုံး အပိုင္းေတြက လူဆယ္ေယာက္ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ မ,လို႔ေတာင္ မေရြ႕ႏိုင္ေအာင္ ႀကီးေနတယ္။ ဆုိပါစုိ႔၊ အရာရွိထုိင္တ့ဲ စားပြဲသံုးလံုးစာေလာက္ ႀကီးတယ္။ ဒါကုိ ဆယ္ေပါင္တူ၊ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္တူန႔ဲ ထုခြဲလုိ႔လည္း မကြဲဘူး။ မ,လို႔လည္း မႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ နည္းနဲ႔ သူတို႔ကေတာ့အလြယ္ေလးဗ်။ အဲဒီေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ဟင္းခ်က္တယ္၊ ထမင္း ခ်က္တယ္၊ ေရေႏြးက်ဳိတယ္။ အဲဒီ အပူရွိန္က ေက်ာက္တုံးထဲမွာ စုေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ မနက္ပုိင္းက်ေတာ့ ႏွင္းက်တယ္။ မုိးတြင္းဆုိ မိုးရြာတဲ့အခါေပါ့။ ပူလုိက္ေအးလိုက္န႔ဲ တပတ္ေတာင္ မၾကာဘူး။ အက္ကြဲၿပီး လိုက္လာတယ္ တဲ့ ဗ်ာ။ မယံုရင္ ပံုျပင္သာ မွတ္ေပေတာ့ဗ်ိဳ႕။

သိပ္မၾကာပါဘူး။ အ႐ုိးေတာင္ေက်ာက္မိုင္းမွာ က်ေနာ္ မူးမူးနဲ႔ အေရွာင္အတိမ္းမတတ္တ့သ ဲ တင္း ေအအီး ဦးအံုးေက်ာ္ ၾကားသြားၿပီး ေရႊြေတာင္မွာပဲ ေနေတာ့လုိ႔ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ ျဖစ္ပံုက အဲဒီေန႔က ေက်ာက္ကမ္းပါးယံႀကီးကုိ မုိင္းခြဲမယ့္ ေန႔။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

106

ဝါးသံုးေလးျပန္ေလာက္ အျမင့္မွာ ေမ်ာတုိင္လို သစ္သားေခ်ာင္းေတြ ျငမ္းဆင္ၿပီး မုိင္းေပါက္ေတြတူး၊ ယမ္းေတာင့္ေတြ ထည့္ၿပီး ေဖာက္ခြဲဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ က်ေနာ္က အဲဒီနားကုိ ေယာင္လည္ေယာင္လည္ ေရာက္သြား တာေလ။ က်ေနာ္႔တာဝန္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ မနက္ကိုးနာရီေလာက္ ပ်င္းစရာေကာင္းလြန္းလို႔ ေမာနင္းပက္ကေလးခ်ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ အ႐ိုးေတာင္ေက်ာက္မုင ိ ္းက ျပည္တဘက္ကမ္းကေန ရခုိင္ဘက္ကိုသြားတဲ့ လမ္းမေပၚမွာဗ်။ ပုသိမ္ မံုရြာ အေဝးေျပး လမ္းမႀကီး ကလည္း ေဖာက္ေနတုန္းေလ။ အဲဒီတုန္းက ျပည္တဘက္ကမ္းကုိ ကူးတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ကူးတံတားဆိုတာ ဘယ္ဆီေနမွန္းေတာင္ မသိေသးဘူးဗ်။ က်ေနာ္႔ နားထဲမွာ မိုင္းခြဲမယ္၊ ခြဲမယ္၊ ေဝးေဝးမွာေန၊ ေဝးေဝးမွာေန ဆိုတ့ဲ ေအာ္သံေတြ ၾကားေနတယ္။ အသံေတြက သိပ္မေဝးလွဘူး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကိုသြားတဲ့ၿပီး ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးတခု အဆင့္ဆင့္န႔ဲ က်ေနတဲ့ ေနရာမွာ ေရအုိင္ခပ္ေသးေသးကေလးထဲ ဆင္းေနလုိက္တယ္။ ေသာက္ထားတာ မ်ားလုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး ။ ရင္ပူ သလုိလို ရွိတာနဲ႔ ေရအုိင္ထဲမွာ ေခါင္းကို ႏွစ္ထားလုိက္တယ္ဗ်။ လူလည္းေအး၊ ေဘးလည္းကင္းေပါ႔။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဘယ္ကေပၚလာမွနး္ မသိတ့ဲ ေမာင္တေယာက္က က်ေနာ္႔ဂုတ္ကို ပုလိပ္ဆြဲသလုိ ဆြဲမၿပီး ... “ခင္ဗ်ား ဘယ္ကလဲ ... နားကြဲၿပီးေသမွာ မသိဘူးလား” တဲ့။ က်ေနာ္လည္း သူေျပာမွ အမူးေျပသလုိလို ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ အခုမွေျပာင္းလာတဲ့ ေဂ်အီးအသစ္လို႔လည္း ေျဖလိုက္ေရာ ... ဟာ ... ခက္ေတာ့တာပဲ ဆရာရယ္၊ လာ ျမန္ျမန္ ဆုိၿပီး ခ်ိဳင္းေဘးကေနမ,ၿပီး ခပ္ေဝးေဝးေခၚသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ အဲဒီသတင္းလည္း ဦးအံုးေက်ာ္ၾကားေရာ၊ ေရႊြေတာင္ျပန္ေတာ့လို႔ အမိန္႔ခ်လုိက္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ေျမဝယ္ မက် ပါပဲ ။ ရန္ကုန္ကုိ တန္းျပန္လာလိုက္တယ္ေလ။

ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ သံလ်က္စန ြ ္း ဧရာဝတီေရတပ္စခန္းက ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းတခု ကန္ထ႐ုိက္ရတယ္။ ဘယ္သူ႔အကပ္န႔မ ဲ ွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္႔ကုမၸဏီနာမည္န႔ဲ သတင္းစာထဲမွာ က်ေနာ္ ေၾကာ္ျငာထည့္တာကို ေတြ႔ၿပီး အလုပ္ လွမ္းအပ္တာပါ။ ေၾကာ္ျငာထည့္တာေတြ ဘာေတြ က်ေနာ္တတ္ေနၿပီဗ်။ ၾကံဳတုန္းၾကြားရအံုးမယ္။ က်ေနာ္ ေထာင္ထားတဲ့ GRAND AND ABLE PARTNERSHIP ဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဆံုး အစုစပ္လုပ္ငန္းပဲ။ မွတ္ပံုတင္အမွတ္ ၁/၈၉ ေလ။ ဧရာဝတီေရတပ္စခန္းဆုိလုိ႔ အေရးအခင္းထဲမွာ ဗိုလ္မွဴးဘေသာ္ (စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က) က ေရတပ္တပ္သား ေတြ ပါလာဖို႔ ဌာနခ်ဳပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္းညြန္႔ဆီ စာေရးဖူးတယ္ေလ။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္းညြန္႔ ေဖာ္ေကာင္ လုပ္လို႔ ဗိုလ္မွဴး ဘေသာ္လည္း ေထာင္ထဲမွာ ေသသြားရရွာတယ္။ တခု ေျပာရဦးမယ္ဗ်။ စစ္တပ္ဟာ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း လူထုကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ဖုိ႔ စံနစ္တက် အစီအစဥ္ဆြဲထားခဲ႔တာဗ်။ က်ေနာ္လည္း မထင္မွတ္ဘဲ သိလုိက္တာပါ။ သူတို႔အပ္တ့ဲ အလုပ္က ဧရာဝတီေရတပ္စခန္းထဲက ေစ်း၊ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြ ျပန္ေဆာက္ဖို႔ဗ်။ အလုပ္အပ္တ့ဲ စာခ်ဳပ္ကုိ တာဝန္ယူ လက္မွတ္ထုိးတာက ဗိုလ္မွဴး ၾကည္ဝင္းဗ်။ သူ႔တပည့္ေက်ာ္ ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္က ထြန္းျမင့္သိန္း ဆိုတ့ဲ ေမာင္။ ဒီေမာင္က နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏုိင္ပံုရတယ္။ သူက စကားေျပာရင္ တခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္လာမွာ ဆိုတာခ်ည္း ထည့္ထည့္ေျပာေလ႔ရွိတယ္။ သူ႔ကြယ္ရာမွာ က်ေနာ္က နာမည္ေပးထားတယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လုိ႔။ ျပႆနာ စျဖစ္တာလည္း အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါပဲဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ သူတို႔လိုခ်င္တ့ပ ဲ ံုစံန႔အ ဲ ရည္အေသြးအတိုင္း က်ေနာ္က ပုတ္ျပတ္ လက္ခံတာ။ အေသးစိတ္တြက္ခ်က္ပံုေတြပါ တင္ေပးလုိက္တယ္။ လုပ္ငန္း စံညႊြန္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အတုိင္းပါပဲ။ သူတို႔က ေငြသားအစား တခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြ ထုတ္ေပးခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း သေဘာတူလုိက္မိတယ္။ လုပ္ငန္းလည္းၿပီးေရာ သူတို႔ထုတ္ေပးတဲ့ သြပ္ျပား၊ ဘိလပ္ေျမနဲ႔ သံေခ်ာင္းတခ်ိဳ႕ က်န္ေနတယ္။ အမွန္က YELLOW

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

107

BOOK အတိုင္း တြက္ထားလို႔ ပိုသင့္တာ ပိုေနတာ၊ ဒါကို သူတို႔ကုိ ျပန္အပ္ရမယ္ လုပ္ပါေလေရာ။ က်ေနာ္က အေဆာက္အဦး စံခ်ိန္စံညႊန ြ ္းကိုသာ စစ္ပါ။ ဒီပစၥည္းက ခင္ဗ်ားတို႔န႔ဲ မဆိုင္ဘူးလုိ႔ အာေပါက္ေအာင္ရွင္းလည္း မရဘူး ဗ်ာ။ ေနာက္တခုက စာခ်ဳပ္ထမ ဲ ွာ အုပ္စု(၁) သစ္မာလုိ႔ေရးထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ပ်ဥ္းကတိုးေတြ ရွားေနခ်ိန္မို႔ သစ္ယာေတြကုိ ခင္းေပးလုိက္တယ္။ အေရာင္မနီလုိ႔ ဆိုၿပီး ျပႆနာ ထရွာျပန္ေရာဗ်ာ။ ရွင္းေနအပုိပဲ ဆိုၿပီး ေတာသစ္ ဂနီသားေတြလည္း မွာခင္းလိုက္ေရာ ဗိုလ္ႀကီး ထြန္းျမင့္သိန္း ဆိုတ့ေ ဲ မာင္ ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳျပံဳးနဲ႔ လႊတ္သေဘာက်ေနေလရဲ႕ ဗ်ာ။ ပိုေနတဲ့ သြပ္ျပားေတြလည္း ေနာက္ထပ္ အေဆာင္အမိုးမွာ ႏွစ္ခ်ပ္သံုးခ်ပ္ ထပ္႐ိုက္ပစ္လုိက္ကြာလုိ႔ က်ေနာ္႔ အဖြဲ႔ကုိ အမိန္႔ေပးလုိက္ရေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔ဲ ဗုိလ္ႀကီး ထြန္းျမင့္သိန္း အေျခအတင္ ျဖစ္ေနတာကို ဗိုလ္မွဴးၾကည္ဝင္း သိေတာ့ ဆင္းလာၿပီး ... ေဟ့ေကာင္ ထြန္းျမင့္သိန္း ... ဒီလူေတြကုိ ေလွ်ာ့မေပးနဲ႔ကြ။ စာ ဝင္ထားတယ္။ စစ္ဖိနပ္န႔ေ ဲ ဆာင့္ကန္တာတို႔၊ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြက္တာတို႔ လုပ္ရမယ္လို႔ ညႊန္ၾကားထားၿပီးသားတဲ့။ ႏွိပ္ကြက္ (ႏွိပ္ကြပ္) ဆိုတာ လက္သည္းကြင္းနဲ႔ကို ေရးၿပီး ညႊြန္ၾကားထားတာတဲ့။ သူက က်ေနာ္ မၾကားဘူးထင္ေနတယ္။ က်ေနာ္က သူတုိ႔ ေျပာေနတဲ့ေနရာနဲ႔ သြပ္ျပား နံရံပဲ ျခားတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ ႐ံုးခန္းထဲမွာေလ။

က်ေနာ္လည္း ဆက္လုပ္ေနရင္ ႐ႈပ္ကုန္ေတာ့မယ္လို႔သေဘာပိုက္ၿပီး ေနာက္ထပ္လုပ္ငန္း ဆက္လက္မခံေတာ့ဘဲ နားလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရင့္ေနာင္ေစ်း စီမံကိန္းကို ေရာက္သြား တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီစီမံကိန္းကုိ ကုိင္တ့ဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္လွဟာ စီမံကိန္း အစတုန္းက အိမ္မွာ ေရာင္စံုတီဗေ ီြ တာင္ ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ စီမံကိန္းအသစ္ ကမာရြတ္ အေဝးေျပးစီမံကိန္းလည္း စေရာ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္လွလည္း မုိးမခရိပ္သာထဲမွာ ဧရာမအိမ္ႀကီး စေဆာက္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ သိတယ္ဗ်။ သူ႔အိမ္ကို ေဆာက္ေပးတာက သန္းေထြး ဆုိတ့ဲ ေမာင္။ သူက စက္မႈ အထက က ဆင္းတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ကားတုိက္မွဳျဖစ္ရင္ ေထာင္ခ်မယ္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္။ သန္းေထြးမူးမူးနဲ႔ လွဳိင္ရဲစခန္းေရွ႕မွာ လူတေယာက္ကုိ ကားနဲ႔တုိက္သတ္သလုိျဖစ္လို႔ ၿမိဳ႕နယ္မွဴးက ထုမယ္၊ ႐ုိက္မယ္လုပ္တုန္း က်ေနာ္႔နာမည္ အတ ေကာင္းလုိ႔ သက္သာသြားဖူးတဲ့ေမာင္ေလ။ ေထာင္ခ်မယ္သာ ဥပေဒ ထုတ္ထားတာ၊ သန္းေထြးက တပ္မမွဴးအိမ္ ေဆာက္ေပးေနတဲ့ေမာင္ဆိုေတာ့ ေနာက္ပုိင္း လႊတ္ေပးလုိက္တာပါပဲ။ က်ေနာ့္သေဘာအရကေတာ့ သန္းေထြးဆုိတ့ဲ ေမာင္ သိပ္မစြံဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ၊ ဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ကုိ တုိက္ခန္းတခန္းႀကိဳေရာင္းထားၿပီး အခန္းလႊဲမေပးဘဲ ဘတ္သြားဖူးလို႕ေလ။

ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနလား။ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေန ဆယ္မိနစ္လား ဆယ့္ငါးမိနစ္လား ေျပာခြင့္ရ ေန ၾကတယ္ေလ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ႏိုင္ငံအႏွံ႔ မဲဆြယ္တရားပြဲေတြ လုပ္ေနၿပီ။ ဧရာဝတီတုိင္း ခရီးစဥ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင့္ေအာင္ ေႏွာက္ယွက္တ့ဲ သတင္းေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ စစ္အစိုးရ ကလည္း ဦးလဘန္ဂေရာင္ဆုိတ့ဲ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကုိ ဆြဲထုတ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ယွဥ္မလိုလို ဝင္ေႏွာက္တ့ဲ သတင္းေတြလည္းပါရဲ႕။ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးဘက္ကုိ သိပ္ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဗ်။ ခ်မ္းသာခ်င္တ့သ ဲ ူဆုိေတာ့ အခြင့္အေရးဆိုတ့ဲ အေရာင္ အလင္းေတြန႔တ ဲ င္ ဒီမုိကေရစီနဲ႕လမ္းလြဲစျပဳေနၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဝဋ္ေၾကြးက မကုန္ေသးဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေရြးေကာက္ပြဲလည္း နီးေရာ၊ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္က်ျပန္ေရာ။ ႏိုင္ငံေရးအမွဳေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

108

tcef; (56) - 'ku©eJYaqmhupm;? eifvm;[Jh avmu"H

ထုိေန႔ကား ရဲဘက္စခန္းခြဲတြင္ မိုးႀကီးသည္းေသာ ေန႔တေန႔ျဖစ္ေလသည္။ နံနက္ငါးနာရီေလာက္တြင္ စတင္ခ့ေ ဲ သာ မိုးမွာ ညေန ေလးနာရီခန္႔တြင္မွ တိတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ရဲဘက္မ်ားအတြက္ကား ဘုတ္ဆင္းမပ်က္။ မုိးထဲေရထဲမွာပင္ ဒိုက္ရွင္းၾကရ၏။ ထိုေန႕က ေန႔လည္စာကုိ ရဲဘက္တို႔ ေန႔လည္ႏွစ္နာရီက်မွ စားၾကရသည္။ ျပႆနာ၏ အေၾကာင္းရင္းကား ရဲဘက္ဖိုႀကီးအတြက္ရသမွ်စုေဆာင္းထားခဲ႔ေသာ ညံ႐ိုး လက္က်န္ ျပတ္သြားျခင္း ေၾကာင့္ပင္။ အမွန္က နံနက္စာခ်က္စဥ္ကပင္ ဖိုႀကီးမွာ ထင္းျပႆနာ တက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။။ ညံ႐ိုးကား ရဲဘက္စခန္း ဖိုႀကီး အတြက္ အဓိကေလာင္စာျဖစ္၍ ျပႆနာက မေသး။

မုိးေအးလြန္းေသာေၾကာင့္

ညေနေလးနာရီခန္႔တြင္

ဘုတ္ျပန္တက္လာၾကသည္။

ထင္းျပႆနာကား

မေအး။

ေကာက္႐ိုးမ်ားျဖင့္ ႀကိဳးပမ္းေသာ္လည္း ေရစိုေကာက္႐ိုးမ်ားေၾကာင့္ ထင္တုိင္းမေပါက္ျပန္္။ ဤအတုိင္းသာ စခန္းသြား ပါက ညေန အိပ္ေဆာင္ပိတ္သည့္တုိင္ ရဲဘက္တို႔ ထမင္းငတ္ေပါက္။ တေနကုန္ မိုးထဲေရထဲ လုပ္ခ့ရ ဲ ေသာ ရဲဘက္တုိ႔ ငတ္လွ်င္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာသည္ မေသး။ စခန္းတာဝန္ခမ ံ ွာလည္း ဖိုႀကီးတာဝန္ခံ ကိုေအာင္ၾကည္ကိုပင္ လွိမ့္ ႀကိမ္းေမာင္းေနသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဖိုႀကီးမွာတက္ေနေသာျပႆနာသည္ ကိုသက္ခိုင္ထံေရာက္လာျပန္ေတာ့သည္။

ကိုသက္ခိုင္ကား ခပ္ေအးေအးပင္။ ခ်က္ခ်င္းပင္စီမံခန္႔ခြဲသည္။ ဖိုႀကီးက ထမင္းကုိသာ တာဝန္ယူ အခ်ိန္မီေအာင္ခ်က္။ ရဲဘက္အားလံုး အထူးအစီအစဥ္ျဖင့္ ဆယ္ေယာက္တတြဲ ကုိယ့္ဟင္းကုိယ္ခ်က္ၾက ဟူ၏။ ထုိအစီအစဥ္ကို ရဲဘက္ အားလံုးက တခဲနက္ ေထာက္ခံအတည္ျပဳၾကေလ၏။ အေၾကာင္းမွာ ရဲဘက္တုိ႔သည္ သာမန္အားျဖင့္ ကိုယ့္မီး ကိုယ္ဖို ၍ ဟင္းခ်က္ခြင့္သည္ အထူးအခြင့္အေရး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ ရဲဘက္တုိင္းလိုလို ကိုယ္ပုိင္အိတ္တလံုးစီ ကိုယ္ႏွင့္ မကြာေဆာင္ထားေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုအိတ္ထဲတြင္ေခါင္းကုိက္ဖ်ားနာေပ်ာက္ေဆးမ်ဳိးစံု၊ အခ်ိဳမွဳန္႔၊ ဆားပုလင္း၊ ပ႐ုပ္ဆီ၊ ေတေဇာဘန္း၊

အပ္ခ်ည္၊

အပ္၊

ငပိေၾကာ္ပုလင္း

တတ္ႏုိင္သမွ်

အဆင့္သင့္

စုေဆာင္းသိုးမွီးထားသည့္

အသက္ကယ္အိတ။္ ရရာအသား၊ ရရာအသီးအရြက္ ေတ���႔ရာေနရာမွာ စစ္ဆင္ေရးပံုစံျဖင့္ အသင့္ခ်က္ျပဳတ္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားၾကရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ၾကြက္လည္းမေရွာင္၊ ေျမြလည္း အလြတ္မေပး ။ ဖားဆို အေကာင္ေသးေသး၊ ႀကီးႀကီး ဖားျပဳတ္ပါ မေရွာင္ေသာသူ မ်ားေလ၏။ က်ေနာ္က မေနႏုိင္မထုိင္ႏိုင္ ကိုသက္ခိုင္ကုိ ေမးမိျပန္သည္။ “ေဟ့လူ ... ခင္ဗ်ားက ခပ္႐ႈပ္႐ႈပ္ ျပႆနာမွန္သမွ် ေတာ္ေတာ္ကုိ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ေနပံုရတယ္” ကိုသက္ခိုင္သည္ ႐ုတ္ျခည္း မ်က္ႏွာတည္သြားကာ စပါးကြင္း စိမ္းစိမ္းမ်ားဆီသုိ႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္လ်က္ ...

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

109

“ကိုမင္းဒင္ ရယ္၊ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြကို မုန္းသူဗ်။ က်ေနာ့္ စိတ္ကူးေလးနဲ႔က်ေနာ္ ျခံေလးစုိက္ စာေလးဖတ္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဘဝကို ေတာင့္တခဲ့တာပဲဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ အတြင္းပိုင္း နက္႐ႈိင္းတဲ့က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာ ႐ႈပ္႐ႈပ္ ေထြးေထြးေတြကုိ ခင္တြယ္မက္ေမာ ေနေလေရာ့သလားေတာ့ မဆိုတတ္ဘူးဗ်ာ။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္တယ္၊ ႀကီးပြားခ်င္တယ္၊ မိုးကိုဒူးနဲ႔တိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုတ့ဲ စိတ္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကို မသိမသာ လႊမ္းမိုးေနခဲ႔သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္န႔အ ဲ ေျခအေနကပဲ က်ေနာ့္ကုိ ပံုသြင္းခဲ့ေလသလား။ အဲဒီ ႏွစ္ခုစလံုးေၾကာင့္ပဲလား၊ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တုိင္သာ အေျဖထုတ္ေပေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးဘဝမ်ား ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေျပာျပပါ့မယ္ေလ။ ဇာတ္လမ္းဆံုးရင္ေတာ့ အေျဖတခု ေပၚေကာင္းပါရဲ႕ဗ်ာ”

ဒီတေခါက္ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္က်တာဟာ က်ေနာ္႔ဘဝ အေတြးအျမင္ကုိ ေျပာင္းလဲသြားေစတာပဲဗ်။ ေနာက္ထပ္ ဆယ့္ေလးရက္ ေနခဲ႔ရတဲ့ အခ်ဳပ္ထဲမွာ အခုေခတ္ စီးပြားေရး ေလာကထဲမွာ ထိပ္သီးစာရင္းဝင္ေနတဲ့ မဂၤလာသန္းျမင့္၊ စလင္း၊ အီဘူး၊ လူမိုက္ထဲမွာ ထိပ္ထိပ္ၾကဲ ဆိုတ့ဲ စိုးျမတ္၊ နာမည္ေက်ာ္ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာနဲ႔ အ႐ုိင္းတို႔ပါ ေရာက္ေန သဗ်ာ။

အမွဳလား၊ လက္ႏွိပ္စက္ဝယ္မိတ့ဲ အမွဳပါဗ်ာ။ က်ေနာ့္အစုစပ္လုပ္ငန္းအတြက္ က်ေနာ္ဝယ္လုိက္မိတ့လ ဲ က္ႏွိပ္စက္ ႏွစ္လံုးဟာ အေရးအခင္းတံုးက ဂိုေဒါင္ေဖာက္တုန္းကပစၥည္း ျဖစ္ေနတဲ့အမွဳပါပဲ။ ဒီကိစၥကိုေတာ့ က်ေနာ္ နည္းနည္း ရွင္းခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ဟာ အေရးအခင္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဂုိေဒါင္ေတြေဖာက္တာ၊ ပစၥည္းမ်ဳိးစံု သူခိုးေစ်းနဲ႔ ရႏုိင္ေနတာကို လံုးဝ စိတ္ဝင္စားခဲ့တ့ေ ဲ ကာင္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေငြေတြန႔သ ဲ ာ ေခတ္ပ်က္ပစၥည္း ဝယ္ခ့မ ဲ ယ္ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္း သူေဌး ထျဖစ္ေလာက္တ့ဲ အေျခအေနပါ။ ဝယ္လိုက္တာကလည္း အိမ္ေဘးက ဆိုင္ကယ္သိန္းဝင္း ဆီကပါပဲ။ ဝယ္္လိုက္ၿပီးကာမွ ဂုိေဒါင္ေဖာက္တ့ဲ ပစၥည္းေတြအျဖစ္ သိပ္မသကာၤတာနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာကို ကိုယ္တိုင္သြားအပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းဗ်။ ျပႆနာျဖစ္ခ႔ရ ဲ င္ ပို႐ႈပ္ကုန္မလားလုိ႔ သိန္းဝင္းဆီက ဝယ္တယ္ ေတာင္ မေျပာခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အဲဒီ လက္ႏွိပ္စက္ႀကိဳးကြင္းက က်ေနာ္႔လည္ပင္းစြပ္က်န္ခ့တ ဲ ာဗ်ာ။ ေျပာရင္ေတာ့ က်ေနာ္

ဆင္ေျခေပးတယ္

ထင္မွာပဲ။

တကယ္ေတာ့

က်ေနာ္

အစုစပ္လုပ္ငန္း

ေထာင္တ့အ ဲ ခ်ိန္မွာ

႐ံုးသံုး

လက္ႏွိပ္စက္ကုိ ဘယ္ဆိုင္မွာမွ ဝယ္လို႔မရတဲ့ ေခတ္ဗ်ာ။

ဘာေၾကာင့္၊ ဘယ္လို ဆိုတာ က်ေနာ္လည္း မရွင္းျပတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ စသံုးလံုး အရာရွိ ဦးသိန္းထြန္း(ဖားႀကီး သိန္းထြန္း) အဲဒီမနက္ကအိမ္ေရာက္လာၿပီး ကိုသက္ခိုင္ ... ခဏလိုက္ခ့ပ ဲ ါ၊ အမွဳျဖတ္စရာရွိလုိ႔ပါ ဆိုလို႔ ဥေရာပ ဝတ္စံု နဲ႔ကို ဘားလမ္းအခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္သြားတာဗ်ာ။ စလင္း၊ အီဘူးနဲ႔ မဂၤလာသန္းျမင့္တို႔က အေရးအခင္းအတြင္းက ပစၥည္းေတြ ဝယ္တ့အ ဲ မွဳပဲေလ။ သူတို႔ဝယ္တာကမွ ေရစုပ္စက္ေတြ၊ ေမာ္တာေတြ ဂိုေဒါင္အလံုးလုိက္ ဝယ္တာဗ်။ က်ေနာ္န႔သ ဲ ူတုိ႔ အခ်ဳပ္ထဲမွာေနတုန္း က်ေနာ္ သတိျပဳမိတာက ဒီလူေတြဟာ ေငြကိုအဓိကထားၿပီးေတာ့သာ ရွာေန တာဗ်။ သိပ္လူရည္လည္ လွတယ္ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ က်ေနာ္က က်ေနာ္႔ကိုစြဲတ့အ ဲ မွဳကို အျပစ္မရွိေၾကာင္း ေခ်ဖ်က္ဘုိ႔ ႀကိဳးပမ္းေနေပမဲ့ သူတို႔ကေတာ့ အမွဳျပတ္ဖုိ႔ ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲပဲ သိခ်င္တာ။ တခ်ိဳ႕ခြင္ေတြ၊ လုိင္းေတြ က်ေနာ္ ေတာင္ သူတို႔ကို သင္ေပးခဲ႔ရေသး။ ဘာပုိ ဘာပက္သေဘၤာေဆး၊ သုတ္ေဆး စက္႐ံုပိုင္တ့ဲ ကုိစလင္းက လူေအး လူေပ်ာ့ဗ်။ မဂၤလာသန္းျမင့္ကေတာ့ လုပ္ရဲကိုင္ရဲတ့ဲ စာရင္းထဲမွာပါတယ္။ စီးပြားေရးမွာ ေျပာတာေနာ္။ ဆိုးတာ မိုက္တာကုိ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး။ သူက က်ေနာ္အျပင္ျပန္ထြက္ရင္ ဆက္ဆက္လာခဲ့ဖုိ႔၊ ခြင္ေကာင္းေတြ႔ရင္ လက္တြဲဖုိ႔ မွာေတာင္ေနေသး။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

110

အဲဒီ ကိုသန္းျမင့္က မဂၤလာသန္းျမင္႔ ျဖစ္လာပံုကလည္း ရယ္ဖုိ႔ေတာ့ေကာင္းသလိုလုိပဲဗ်ာ။ အဲဒီေခတ္္က လမ္းေဘးမွာ အိမ္ေတြ၊

ဆိုင္ေတြမွာခ်ိတ္တ့ဲ

သစ္ထြင္းစာလံုးဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ

ခ်ခ်ေရာင္းတာ

ခင္ဗ်ားသိမယ္ထင္တယ္။

ဖိနပ္ခၽြတ္ပါ။ ႀကိဳဆိုပါ၏။ မဂၤလာပါ။ ဝင္ခြင့္ေတာင္းပါ ဆိုတာမ်ဳိးေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီသစ္ထြင္းစာလံုးေတြထဲက မဂၤလာပါ ဆိုတ့စ ဲ ာလံုးကို သူ႔က သူ႔ဆိုင္မွာခ်ိတ္ထားတယ္။ ေအာက္မွာ သူ႔နာမည္ကုိ ေရးထားတယ္။ ဆက္တုိက္ဖတ္ လိုက္ရင္ မဂၤလာပါ။ သန္းျမင့္ေပါ႔။ မဂၤလာ သန္းျမင့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ကေန (ပါ) ဆိုတ့ဲ သစ္ထြင္းစာလံုး ေလးက ျပဳတ္က်သြားတယ္။ ဒီေတာ့ ... မဂၤလာပါ၊ သန္းျမင့္ ... ကေန မဂၤလာသန္းျမင့္ ျဖစ္သြားေရာဗ်ာ။ ဟုတ္ရဲ႕ လား ေမးမေနပါနဲ႔ဗ်ာ။ သူကိုယ္တုိင္ က်ေနာ့္ကိုေျပာျပတဲ့ အျဖစ္မွန္ပါပဲ။

အခ်ဳပ္ထဲမွာ ေနရတာ သူတို႔လည္း ဆယ့္ေလးရက္၊ က်ေနာ္လည္း ဆယ့္ေလးရက္ပါပဲ။ ဆယ့္ေလးရက္ျပည့္ေတာ့ ဒဏ္ေငြ ေထာင့္ငါးရာနဲ႔ ျပန္လႊတ္လုိက္သဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ အဲဒီ ဆယ့္ေလးရက္ဟာ က်ေနာ္႔တသက္မေမ့ႏိုင္တ့ဲ ဆယ့္ေလးရက္ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ ဟုတ္လား။ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္ထဲမွာ ရွိေနတုန္းမွာ စစ္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပဲြ လုပ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္ မဲမေပးလုိက္ရဘူးဗ်ာ။ ကိုဇာဂနာနဲ႔ အ႐ုိင္းလား။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကိုဇာဂနာ့ အေမ ေဒၚၾကည္ဦး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ မဲဆြယ္စည္း႐ံုးတဲ့စင္ေပၚတက္ၿပီး တရားေဟာလုိ႔တ့။ဲ အလံုစိုးျမတ္ကေတာ့ အေရး အခင္းအတြင္းမွာ လူသတ္ေခါင္းျဖတ္မွဳနဲ႔ ႐ံုးတင္စစ္ေဆးေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ သူန႔ဆ ဲ ံုခ့တ ဲ ာ။ လူမိုက္ေလာကမွာ လွ်မ္းလွ်မ္း ေတာက္ခ့တ ဲ ့စ ဲ ိုးျမတ္ဟာ က်ေနာ့္န႔စ ဲ ေတြ႔ခ်ိန္မွာပဲ ထင္ေပၚေနပါၿပီ။ လူခ်င္းေတာ့မရင္းႏွီးေသးဘူးဗ်။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ စိုးျမတ္ေရႊေခတ္န႔ဲ စုိးျမတ္ဇာတ္သိမ္းမွာပါ က်ေနာ္န႔ဲ အဖြဲ႔က်ေနခဲ႔ပါတယ္။ ၾကံဳေတာ့ ေျပာျပရေသးတာေပါ့ဗ်ာ။

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီအမွဳအတြက္ က်ေနာ္ ရွက္လည္းရွက္၊ ေဒါသလည္းျဖစ္တယ္။ ျဖစ္ပံုကိုလည္း ၾကည့္ဦးဗ်ာ။ ဂိုေဒါင္လုိက္ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္တ့သ ဲ ူေတြက ဒါဏ္ေငြ တႀကိမ္န႔တ ဲ င္ၿပီးတယ္။ က်ေနာ္က တႀကိမ္န႔မ ဲ ၿပီးဘူးဗ်။ ဆယ့္ေလးရက္ အခ်ဳပ္ခံရၿပီး တလ ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖားႀကီးသိန္းထြန္း ထပ္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ကိုသက္ခိုင္၊ လုိက္ခ့ပ ဲ ါအံုးတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း ဒီတခါခပ္တင္းတင္းပဲ ... ခင္ဗ်ား ဘာအမွဳဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာမွ က်ေနာ္ လုိက္ႏိုင္မယ္လုပ္တယ္။ သူက လက္ႏွိပ္စက္ကိစၥေလး မျပတ္ေသးလို႔ပါတဲ့။ က်ေနာ္က ဟ ... လက္ႏွိပ္စက္ ကိစၥ ဘာ မျပတ္စရာ ရွိလဲ၊ တရား႐ံုးက ဒဏ္ေငြေဆာင္ပါဆိုလို႔ေဆာင္ခ႔ၿဲ ပီးၿပီ။ ဒီကိစၥန႔ေ ဲ တာ့က်ဳပ္မလုိက္ႏိုင္ဘူး ... ခံတန ြ ္းတယ္။ သူကလည္း သူတို႔ စြဲတင္ခ႔တ ဲ ့အ ဲ မွဳဟာ လက္ႏွိပ္စက္ႏွစ္လံုးအနက္ ျမန္မာလက္ႏွိပ္စက္အတြက္ကိုသာ စြဲတင္လုိက္မိ လုိ႔ အဂၤလိပ္လက္ႏွိပ္စက္ က်န္ေနတဲ့အတြက္ အထက္အရာရွိက ဖိေထာင္းေနလို႔ အကူအညီေတာင္းတာပါတဲ့။ က်ေနာ္က ဦးသိန္းထြန္း ဒီကိစၥမ်ဳိးက အကူအညီေတာင္းရမယ့္ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား လုပ္တ့အ ဲ လုပ္ က်န္ေနတာ ခင္ဗ်ား တာဝန္။ က်ေနာ္ မလိုက္ႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး က်ေနာ္ ဇြတ္ေပခံေနေတာ့ သူျပန္သြားတယ္ဗ်ာ။

ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္န႔ဲ ဥပေဒစာေပးစာယူအတူတက္ခ႔တ ဲ ့ဲ ဥပေဒအရာရွိ ဆြဲခ် တပြင့္န႔ဲ ဘုိႀကီး ေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔ကို အကူအညီေပးပါဆိုၿပီး ႐ံုးေရွ႕လုိက္ခ႔ဖ ဲ ုိ႔ ေခ်ာ့ေမာ့ စည္း႐ံုးတယ္ဗ်ာ။ မခ်ဳပ္ မေႏွာင္ပါဘူး လို႔လည္း တာဝန္ခံတယ္။ ေဆာင္ရမယ့္ဒဏ္ေငြကိုလည္း သူတို႔စိုက္ေဆာင္ပါ့မယ္တ့။ဲ တုိတုိေျပာၾကပါစို႔ ဗ်ာ။

ဒီအတိုင္းဆက္ေနရင္

အမွ်င္တတန္းတန္းနဲ႔

ျဖစ္ေနပါ့မယ္ေလ

ဆိုၿပီး

လိုက္သြားလုိက္တယ္။

ဘားလမ္း

တုိင္းတရား႐ံုးေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္က တရားခံ ဝက္ျခံထဲ ဝင္ရပ္ေနရတယ္။ အဲဒီမွာတင္ တရားလို ဦးသိန္းထြန္းက အမူအယာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ အျပစ္ခ်ေအာင္ ေလွ်ာက္လဲေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူေလွ်ာက္လဲေနတဲ့ တရားသူႀကီး အိမ္ကုိ လြန္ခ႔တ ဲ ့ဲ ႏွစ္ရက္က က်ေနာ္ ေရာက္ခ့ၿဲ ပီးပါၿပီ။ စ သံုးလံုးက စြဲတင္တာ က်န္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္လက္ႏွိပ္စက္အမွဳဟာ က်ေနာ္န႔ဘ ဲ ာမွ မပတ္သက္ဘူး။ သူတုိ႔ေပါ့ဆမွဳပဲ။ က်ေနာ္ ကလန္ကဆန္လုပ္ ရင္ သူတို႔ပါ အမွဳတြဲျဖစ္ကုန္ေလာက္တယ္ ဆိုတာလည္း သိထားၿပီးေနပါၿပီ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

111

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ၿပီးသင့္တာ ၿပီးပါေစေတာ့လုိ႔ က်ေနာ္႔မခံခ်င္စိတ္ကို ခ်ဳိးႏွိမ္ၿပီး တရား႐ံုး လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ ေလွ်ာက္လဲ ေျပာဆုိေနတာေတြကို သည္းခံနားေထာင္ေနခဲ႔ေပမယ့္ ကြယ္ရာတမ်ဳိး၊ ေရွ႕တင္တမ်ဳိး၊ မင္းသားအုိက္တင္ ဖမ္းေနတဲ့ စသံုးလံုး သံုးပြင့္ ဦးသိန္းထြန္းကုိ က်ေနာ္ ျမင္ျပင္းကပ္ေနပါၿပီ။ ဦးသိန္းထြန္း တနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လဲ ၿပီးေတာ့ တရားသူႀကီးက က်ေနာ့္ကုိ ဘာတင္ျပခ်င္တာရွိသလဲ လွမ္းေမးပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္ ရွိတာနဲ႔ တရားသူႀကီးမင္းခင္ဗ်ာ၊ ေငြဒဂၤါးတျပားခိုးမွဳမွာ ေခါင္းဖက္အတြက္တမွဳ၊ ပန္းဘက္အတြက္တမွဳ၊ ျပစ္မွဳ စီရင္ရ မယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာမ်ား ဘယ္စီရင္ထံုး ဘယ္ဥပေဒမွာ ေဖာ္ျပထားပါသလဲ ခင္ဗ်ာ ... လုိ႔ စြတ္တြန္းလုိက္ ပါေတာ့တယ္။ တရားသူႀကီးဟာ တကယ္ပါးနပ္တယ္ ဆိုရမယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္႔အေမးကုိ သူမေျဖဘဲ ဦးသိန္းထြန္းကုိ ေမးေစ့န႔လ ဲ ွမ္းၿပီး

ခင္ဗ်ားေျဖေလလုိ႔

အခ်က္ျပပါတယ္။

ဒီေတာ့

ဦးသိန္းထြန္းက

ျပာျပာသလဲလဲ

ထၿပီး

...

ကိုသက္ခိုင္ရယ္၊ ျမန္ျမန္ျပတ္သြားရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ တဲ့။ က်ေနာ္ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ ခ်တဲ့ ဒဏ္ေငြ ေထာင့္ငါးရာ ေဆာင္ၿပီး ဘုိႀကီးတို႔အဖြဲ႔ကိုပါ ငါးေထာင္္ဘုိးေလာက္ အရက္ထပ္တုိက္ထားခဲ႔တယ္ဗ်ာ။

ေအးဗ်ာ။ အေျခအေနအခ်ိန္အခါေတြဟာ တကယ့္ကုိေျပာင္းေနၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးဆိုတ့ဲ ေခါင္းစဥ္ဟာ မွဳန္ဝါးသြားခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ စစ္တပ္က ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ခ့တ ဲ ာပါသလုိ က်ေနာ္႔ ဘဝ ႀကီးပြားေရးအတြက္ ေဇာကပ္သြားတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တခုေတာ့ေျပာပါရေစအံုးဗ်ာ။ တုိင္းျပည္အတြက္ လုပ္ခ်င္ ကုိင္ခ်င္စိတ္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူး။ စတီဗင္ စပီလ္းဘတ္ဂ္ ႐ုိက္တ့ဲ ရွန္ဒလားလစ္ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလို လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္က စီးပြားေရးသမား၊ တခါတခါ တိုင္းျပည္အက်ဳိး၊ အမ်ားအက်ဳိး၊ အားႀကိဳးမာန္တက္ လုပ္ခ်င္စိတ္ေပၚတာမ်ဳိးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္မ်ားျဖစ္ေနေရာ့သလားေတာ့ မဆိုႏုိင္ဘူး။ ဒါလည္း က်ေနာ္ တေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ ျပန္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္႔ အယူအဆအရဆိုရင္ ၁၉၉၀ ကေန ၁၉၉၅ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ ေခတ္ပ်က္သူေဌးေတြ မွဳိလိုေပါက္လာတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ခ်ဲထီေရႊြေခတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ထူးျခားတာက က်ေနာ္န႔ဲ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ ရာဇဝင္လူဆိုးလူမိုက္ေတြ ဟာ အေရးအခင္း အတြင္းမွာေရာ၊ အၿပီးမွာပါ အားလံုးနီးပါး ေထာင္ကလြတ္လာၾကတာပဲ။ ကမာရြတ္ ေခၚ ေက်ာ္ရွိန္၊ အာရကီး၊ စိုးေအာင္ (ႏြားေလး)၊ မ်ဳိးေအာင္(ႏြားႀကီး) စတဲ့ေမာင္ေတြဟာ က်ေနာ့္ေဘးကို ဘာလားက တဆင့္ ေရာက္လာကုန္ပါၿပီ။ သူတို႔ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနလာခဲ့ၿပီး အျပင္ကိုေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ သူတို႔ အထင္ႀကီးေလးစားတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ့္ဆီ ဝင္ထြက္ေနေပမဲ့ သူတို႔ဘဝေဟာင္းကုိ ေျခဦးျပန္မလွည့္ဖို႔ က်ေနာ္ တရားေဟာပါတယ္။ တတ္ႏိုင္တာ ကူညီတယ္။ အဆင့္အတန္းမခြဲပဲ ဆက္ဆံတာေၾကာင့္ နဂိုကမွ ငယ္ေပါင္းေတြလို ျဖစ္ေနရာက ပိုရင္းႏွီးလာပါတယ္။ သူတို႔ကုိသာ လိမၼာဖုိ႔ တရားေဟာေနေပမဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ထင္ရာစိုင္းတဲ့ အေျခအေနကုိေရာက္ေနပါၿပီဗ်ာ။

က်ေနာ္ေဟာတဲ့တရားကုိ ရာဇဝင္လူဆိုးအားလံုး နားဝင္ၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏြားႀကီး လို႔ေခၚတဲ့ မ်ဳိးေအာင္ဆုိ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုနားက ေစ်းေလးထဲမွာ ေသနတ္န႔ပ ဲ စ္ဖမ္းရတဲ့အထိ ၾကမ္းေနရမ္းေနတုန္းပါပဲ။ ျဖစ္ပံုက ႏြားႀကီး ႏြားေလး ညီအကိုလို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ စိုးေအာင္မ်ဳိးေအာင္ လူမိုက္ညီအကုိဟာ အရက္ဆုိင္မွာ နယ္ထိန္းတပ္ၾကပ္ တင္ျမင့္န႔ဲ

ဘယ္ကဘယ္လုိၿငိၾကတယ္မေျပာတတ္ဘူး။

နယ္ထိန္းတင္ျမင့္ကုိ႐ုိက္ၿပီး

သူ႔ေသနတ္ကို

လုသြားတဲ့

ျပႆနာကစတာပါပဲ။ မ်ဳိးေအာင္တုိ႔ညီအကုိကလည္း ေသနတ္ျပန္လုိခ်င္ရင္ လွဳိင္ရဲစခန္း အခ်ဳပ္ထဲက သူတို႔လိုခ်င္တ့ဲ အခ်ဳပ္သား ႏွစ္ေယာက္န႔ဲ အလွဲအလွယ္လုပ္တ့ဲ အထိ ျပႆနာကႀကီးလာ ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၿမိဳ႕နယ္မွဴးအျဖစ္ တာဝန္ယူေနတဲ့ ရဲမွဴး ဦးျမင့္အုန္းကလည္း က်ေနာ္႔ မိတ္ေဆြရင္း ျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္ လည္းမဆီမဆုိင္ၾကားညပ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွညႇိမရတဲ့အဆံုး တုိင္းရဲမွဴးဆီကပစ္မိန္႔န႔ဲ မ်ဳိးေအာင္ကုိ ေစ်းေရာင္း ေစ်းဝယ္သူေတြ တျပံဳႀကီး ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ ေစ်းကေလးထဲမွာ ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးတာေတြ ျဖစ္လာေတာ့ပါပဲဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

112

ေစ်းထိပ္က ေရာင္နီဦး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ မ်ဳိးေအာင္ရွိေနတုန္း နယ္ထိန္း တင္ေအာင္က ေသနတ္န႔ထ ဲ ိုးခ်ိန္ၿပီး အဖမ္းခံဖုိ႔ ေျပာတာကုိ ႏြားႀကီးက ေျခသလံုးမွာ ကပ္ထားတဲ့ ဓားနဲ႔ ထထိုးတယ္။ တင္ေအာင္ကုိေတာ့မထိလိုက္ဘူး။ တင္ေအာင္ဟန္ပ်က္သြားတုန္း ႏြားႀကီးေစ်းထဲကုိ ဝင္ေျပးေတာ့ တင္ေအာင္လုိက္ပစ္တယ္။ ညေန သံုးနာရီေလာက္ ဆုိေတာ့

ေစ်းထဲမွာ

ပစ္တာကလည္း

ေစ်းေရာင္းေစ်းဝယ္ေတြ

အေသလုိက္ပစ္တာဆိုေတာ့

႐ႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဗ်ာ။ ကမၻာပ်က္သလိုကုိ

လူေတြေျပးၾကလႊြားၾက၊ ဝ႐ုန္းသုဥ္းကား

ေရွာင္ၾကတိမ္းၾက။

ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

စုစုေပါင္း

ေျခာက္ခ်က္ပစ္တာ မ်ဳိးေအာင္ကုိ သံုးခ်က္ ထိပါတယ္။ ဘယ္ညာေျခေထာက္မွာ ႏွစ္ခ်က္န႔ဲ မ်က္လံုး ေအာက္နားမွာ တခ်က္ပါ။ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲမ ႔ ်ဳိးေအာင္ကုိ ေဆး႐ံုကုိ တန္းပို႔ရေတာ့တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ႏြားႀကီးကုိ အေသပစ္ႏုိင္ခ့ရ ဲ င္ ရဲတပ္ဖြဲ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပမဲ့ မယံုႏုိင္စရာ ျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္လာသဗ်ာ။ ရဲတပ္ဖြ႔ဘ ဲ က္က ကံဆိုးသဗ်ာ။ မ်က္လံုးေအာက္ တလကၼေလာက္မွာ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္က်ည္ဆံ ထိတ့ဲ

လူတသန္းမွာ

လူတေယာက္

အသက္ရွင္ဖို႔

မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့

ႏြားႀကီးကေတာ့

လူမုိက္ကံေကာင္းတယ္၊

အသက္ျပင္းတယ္ ေျပာရမယ္ဗ်ာ။ မ်က္လံုးေအာက္က ဝင္သြားတဲ့က်ည္ဆံဟာ ဦးေႏွာက္ကို ျဖတ္ၿပီး ေဖာက္မသြားဘဲ နားရြက္ေအာက္ကေန ျပန္ထြက္သြားတာေၾကာင္႔ အသက္မေသဘူးဗ်ာ။ မယံုရင္ ပံုျပင္လုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့။ က်ေနာ္ အကုန္သိေနတာေပါ့ဗ်ာ။ စုိးေအာင္က က်ေနာ္န႔အ ဲ တူရွိေနသလုိ ၿမိဳ႕နယ္မွဴး ဦးျမင့္အုန္းနဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္ ရွိေနတာကိုး။ မ်ဳိးေအာင္လည္း မေသေရာ၊ ရဲေတြ ဟုိေျပာင္းဒီေရႊ႕ ထုေခ်လႊြာအေတာင္းခံရနဲ႔ ခ်ာလပတ္ရမ္းကုန္ ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ ႏြားႀကီး ေခၚ မ်ဳိးေအာင္ဟာ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာပဲ အခုအခ်ိန္အထိ ရွိေန ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ ဒီရဲဘက္ မလာခင္ သူလာေတြ႔မယ္လုပ္ေနတုန္း က်ေနာ္ ဒီကို ေရာက္လာတာပဲဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

113

tcef; (57) - vlrdkufqdkwm csdKeJYvm;AsdKU

လက္ထဲမွာ ေငြေၾကးလည္းျပည့္စံု၊ အေပါင္းအသင္းကမ်ား၊ ေထာင္တို႔အခ်ဳပ္တို႔ဆိုတာလည္း သိပ္မဆန္းဘူး ထင္လာ တဲ့

က်ေနာ္ဟာ

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပြဲေတြ

က်ေနာ္ႏႊေ ဲ နပါၿပီ။

ေခတ္ေဟာင္းလူမုိက္ေတြဟာ

က်ေနာ္ရဲ႕

ေခတ္သစ္

ပညာတတ္လူမုိက္ လုပ္ရပ္ေတြကုိ ေဘးကၾကည့္ေန႐ံုသာတတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေကာင္းသည္၊ ဆိုးသည္ သူတို႔ မေဝဖန္ ႏိုင္ဘူးလို႔ ယူဆပံုရတယ္ဗ်။ အလုပ္သမား ႏွစ္ရာဝန္းက်င္ေလာက္ ထိန္းေနရတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕ပြဲေတြမွာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဇာတ္လမ္းေတြ ပါလာပါ တယ္။ အခုက်ေနာ္ ေျပာျပေနတာက ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားၿပီး ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခင္ဗ်ား သတိေတာ့ ခ်ပ္ေစ့ ခ်င္တယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ေစ်းက အေခ်ာသပ္လုပ္ငန္းေတြလုပ္ေနခ်ိန္၊ ကမာရြတ္ အေဝးေျပးယာဥ္ရပ္နားစခန္းက ပႏၷက္ လုပ္ငန္း စေနတဲ့အခ်ိန္။ က်ေနာ္ကလည္း အလုပ္မ်ားေလ ပိုေသာက္ေလ၊ လူဆိုးလူမိုက္ တျပံဳတမႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။

အဲဒီညက က်ေနာ္ ဘုရင္ေနာင္လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ညဘက္ဆယ္နာရီေလာက္မွာ ေရာက္သြားတယ္။ အေခ်ာသတ္ လုပ္ငန္းလည္းျဖစ္၊ ျမန္ျမန္လည္း ၿပီးဖုိ႔လိုတ့အ ဲ ခ်ိန္မို႔ က်ေနာ့္လူရင္းေတြအျပင္ တျခားအဖြ႔ေ ဲ တြကိုပါ နီးစပ္ရာက ဆြဲေခၚၿပီး ပုတ္ျပတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေခၚတဲ့အဖြ႔ေ ဲ တြက အဲဒီစီမံကိန္းပတ္ဝန္းက်င္မွာေနတဲ့ အလုပ္သမား ေတြ။ သူတို႔ကလည္း သိပေ ္ တာ့ ရာဇဝင္ေသးလွတ့သ ဲ ူေတြ မဟုတ္ဘူး။ လက္ရဲဇက္ရဲေကာင္ေတြပါတယ္။ က်ေနာ့္ အလုပ္က မုိက္တာမမိုက္တာနဲ႔လည္း မဆိုင္၊ လူမိုက္ဆိုတာ က်ေနာ္ အကၽြမ္းဝင္ၿပီးသားဆိုေတာ့ စိတ္ထဲ ဘာမွမထား ခဲ့တာ အမွန္။ က်ေနာ္ေရာက္တာနဲ႔ အလုပ္သမားအားလံုးေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ကုိ တန္းစီခိုင္းၿပီး မွာစရာရွိတာမွာ၊ လိုတာရွိရင္ေျပာဆိုၿပီး အလုပေ ္ နရာ ခြဲေပးလိုက္တယ္။ တဖြဲ႔က က်ေနာ့္ ညာလက္႐ံုးျဖစ္တ့ဲ ျမလွဳိင္။ သူက လူကသာ ဗမာဆုိေပမဲ့ ကုလားပံုေပါက္ေနတယ္။ ပန္းရံအတတ္ပညာမွာေတာ့ တကယ့္ကုိ ၿပိဳင္စံရွားဆိုေလာက္ေအာင္ ေတာ္ပါ တယ္။ အဂၤေတေဖ်ာ္ထားတာကို သံလ်က္န႔ေ ဲ ကာ္စရာမလုိဘဲ ဒယ္လုိက္ နံရံကိုပစ္ကပ္ၿပီး အေခ်ာကိုင္ႏုိင္ေလာက္ကို ကၽြမ္းက်င္တ့ေ ဲ မာင္။ သူ႔အားနည္းခ်က္ကေတာ့ အဲဒီညက ျပႆနာေပၚတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးပဲဗ်ာ။ ဒီလုိဗ်။

က်ေနာ္လည္း ညဘက္ အလုပ္ထဲမွာပဲ အိပ္လိုက္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ဝီစကီတလံုးနဲ႔ ဇရက္မင္း စည္းစိမ္ယူၿပီး ဒရင္းဘက္ ေလးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ့္န႔အ ဲ တူ ဘားလား၊ စိုးေအာင္၊ အာရကီးတို႔၊ ကမာရြတ္ ေခၚ ေက်ာ္ရွိန္

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

114

လည္း ပါလာေသးတယ္။ သူတို႔က ဘီအီးလုိင္း၊ ႏုိင္ငံျခားအရက္ဆို ျမန္မာရမ္ေတာင္ အနံ႔ခံမရဘူး။ သူတို႔လည္း ေရခ်ိန္မွန္ေတာ့ ေတြ႔ရာဆုိင္ခံုေတြေပၚမွာ အိပ္လုိက္ၾကေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အေရးထဲ ခင္ဗ်ားက ဒီလူမိုက္ေတြဘာလုပ္သလဲ လာသိခ်င္ေနျပန္ၿပီလားဗ်ာ။ ဒီလုိပဲ အားအားရွိ က်ေနာ့္ဆီ တ႐ုန္း ႐ုန္း လာလုပ္ေနၾကတာေလ။ ဘာလားက လူမိုက္သာ လုပ္ေနတာ၊ သူ႕အေဖလက္ငုတ္၊ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုးေတြလုပ္တ့ဲ စက္႐ံုရွိတယ္။ မိဘ လက္ငုတ္လက္ရင္းေပါ့။ ေနာက္အလုပ္က ဘုရားေဂါပကလူႀကီး။ ေက်ာ္ရွိန္က ကမာရြတ္ဝက္သတ္႐ံုမွာ အခ်ိန္ပုိင္း ဝက္သတ္တ့ဲ အလုပ္ ဝင္လုပ္တယ္။ အလုပ္သိမ္းတာနဲ႔ က်ေနာ္႔႐ံုးခန္း ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္ေလ။ အာရကီး ကေတာ့့ အိမ္ေထာင္မရွိ ဘာမရွိန႔ဲ ေဘာ္ဒါေတြ အားကိုးနဲ႔ ဘယ္လို အထိုင္ခ်ရမယ္ဆိုတာ ၾကံတုန္း။

စုိးေအာင္ကေတာ့ နည္းနည္းဆုိးတယ္ေျပာရမယ္။ အၾကမ္းလိုင္း။ ဓားေထာက္လုတာ၊ ဆြဲႀကိဳးျဖတ္တာေတြ လုပ္ေလ့ လုပ္ထ ရွိတယ္။ ခက္တာက သူက ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ျပည္တို႔၊ ပဲခူးတုိ႔လို နယ္ဘက္မွာလုပ္တာ။ က်ေနာ္က သိသာေနတာ၊ သူ႔ကို ဖြင့္ေျပာၿပီးမတားသာဘူး။ သူက သူ႔နည္းနဲ႔သူ ရွာလာတဲ့ေငြေတြကို ရန္ကုန္မွာ လာျဖဳန္းတယ္။ အစပိုင္းမွာ က်ေနာ္န႔ဲ စိုးေအာင္က သိပ္မရင္းႏွီးလွဘူးဗ်။ ဘားလားေခၚလာလို႔ အတူတဝုိင္းတည္းထုိင္ေသာက္ၿပီး က်ေနာ္႔တရား ေတြ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္လည္းနာၿပီးေရာ က်ေနာ္ကို သူ႔ ဆရာအျဖစ္တင္ေတာ့တာပဲ။

အမွန္က စိုးေအာင္တို႔ညီအကိုန႔ဲ က်ေနာ္က တရပ္ကြက္တည္းသားေတြဗ်။ ဟုိဘက္အစြန္ ဒီဘက္အစြန္ ျဖစ္ေနတာ ရယ္၊ သူတို႔က ေထာင္ကို အပန္းေျဖခရီးထြက္တ့ဲ ေနရာလိုသေဘာထားၿပီး ဝင္လုိက္ထြက္လုိက္လုပ္ေနလုိ႔ မရင္းႏွီး တာ။ စိုးေအာင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုိင္း က်ေနာ္႔႐ံုးမွာ တေနကုန္ လာထိုင္ၿပီး က်ေနာ္အလုပ္ၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္တယ္။ ပါလာတဲ့ေငြန႔ဲ က်ေနာ့္ကို ဇြတ္အရက္တုိက္တယ္။ ႀကိဳက္တာလုိက္စားပါလုပ္တတ္တယ္။ က်ေနာ္က သူ ေငြဘယ္လုိ ေငြရွာလာတယ္ဆိုတာ သိေနေတာ့ ျငင္းေပမဲ့ မရဘူး။ မေသာက္ရင္ အသားလြတ္ စိတ္ဆိုး၊ ေဒါကန္တ့ပ ဲ ံုစံမ်ဳိး ထထ လုပ္ေတာ့ နားေအးၿပီေရာ လုိက္လုိက္သြားရတယ္။ အမွန္က သူက သူန႔ဲ အထိုက္အေလ်ာက္ ပတ္သက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြ အေၾကာင္း က်ေနာ့္ကုိ ေျပာခ်င္တာဗ်။ မိန္းခေလး သံုးေလးေယာက္ ဓာတ္ပံုေတြ ဆိုက္ႀကီး ဆိုက္ေသး မ်ဳိးစံုကို ထုတ္ျပ၊ ဘယ္သူက ဘယ္မွာေနတယ္၊ ဘာလုပ္တယ္၊ ဘုိင္အုိဂရပ္ဖီေတြ အကုန္ ေျပာျပ၊ သူ ဘယ္သူ႔ကုိ လက္တြဲသင့္သလဲ ... က်ေနာ္႔အျမင္ကို ဇြတ္ေမးေနေတာ့တာပဲ။ သူ႔အျမင္မွာ က်ေနာ္ဟာ ပညာတတ္ၿပီး အေတြးအေခၚ၊ အေျမာ္အျမင္ရွိတ့သ ဲ ူလို႔ ထင္ေနပံုရတယ္ဗ်ာ။ အမွန္က က်ေနာ္လည္း သူန႔သ ဲ ိပ္ျခားနားလွတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ယမ္းဘီလူးပဲေလ။

ခင္ဗ်ား အျမင္ေတာ့ဘာမွ မဆန္းလွဘူး ထင္ရေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ လူဆိုးလူမိုက္အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေထာင္ထဲမွာ ေနလာခဲ့တ့လ ဲ ူတေယာက္ရဲ႕ စိတ္အတြင္းပိုင္းမွာျဖစ္ေနတဲ့ေဝဒနာကုိ က်ေနာ္ျမင္ေနရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း သူျပတဲ့ မိန္းကေလးဓာတ္ပံုေတြကို ေသခ်ာစိတ္ဝင္တစားၾကည့္ၿပီး တတ္သမွ်မွတ္သမွ် မွတ္ခ်က္ေတြ ေပးရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္ေျပာရရင္ သူျပတဲ့ဓာတ္ပံုေတြထဲမာွ က်ေနာ္႔မ်က္ေစ့န႔၊ဲ က်ေနာ့္သေဘာနဲ႔ တုိက္ဆိုင္တ့ဲ မိန္းခေလးဆိုလို႔ ေတြ႔ကို မေတြ႔မိဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာပါေစေတာ့၊ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်သြားရင္ ဒုစ႐ုိက္ေလာက လြတ္ပါေစေတာ့လို႕သာ က်ေနာ့္ စိတ္မွာရွိခ့ပ ဲ ါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ ေနာက္တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ စိုးေအာင္ အသတ္ခံရတယ္။ သတ္တ့ေ ဲ မာင္ ကလည္း က်ေနာ့္႐ံုးခန္းကုိ သူ႔အေဖာ္အျဖစ္န႔ပ ဲ ါလာဖူးတဲ့ ေက်ာ္ႏိုင္ဆိုတ့ဲ ခ်ာတိတ္ဆိုပဲ။ မိန္းမကိစၥဆိုလား၊ ေဝစု မတည့္တာဆိုလား။ ျပည္မွာ ဟုိတယ္တခုတည္း အတူတူတည္းေနတုန္း ညတနာရီေလာက္မွာ တံခါးလာေခါက္ၿပီး ဓားနဲ႔ ထိုးသတ္သြားတယ္ ဆုိတာေလာက္ပဲ က်ေနာ္သိရတယ္ဗ်ာ။ ကဲပါေလ။ က်ေနာ္႔ပြဲၾကမ္းေလးဘက္ ျပန္လွည့္ လုိက္ၾက ရေအာင္ဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

115

ညႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒုိင္း ဆူဆူညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ က်ေနာ္လည္း မ်က္လံုးဖြင့္လုိက္ေရာ က်ေနာ္အိပ္ေနတဲ့ ဒရင္းဘက္ တဖက္တခ်က္မွာ အလုပ္သမားအုပ္ႀကီး ႏွစ္အုပ္ ရင္ဆိုင္ အေနအထားနဲ႔ ရွိေနသဗ်ာ။ က်ေနာ္န႔ဲ အနီးဆံုးမွာ ရပ္ေနတာက က်ေနာ့္ညာလက္႐ံုး ပန္းရံေခါင္းေဆာင္ပါပဲ။ သူ႔ ေခါင္းကို လက္န႔အ ဲ ုပ္ထားတယ္။ လက္ၾကားက ေသြးေတြ ယိုက်ေနတယ္။ သူ႔ပါးစပ္ကလည္း က်ေနာ္႔ကို တိုင္ေန တယ္။ ဆရာ ... သူတို႔က်ေနာ္႔ ကုိ ႐ုိက္ခြဲလုိက္ၿပီ ဆရာ ... တဲ့။ တၿပိဳင္တည္း တခ်ိန္တည္းမွာပဲ တဖက္ကအုပ္စု ကေန လွမ္းေျပာတဲ့ အသံကိုပါ ၾကားေနရ ပါတယ္။ က်ေနာ္ ႐ုိက္ခြဲလုိက္တာ ဆရာတဲ့။ က်ေနာ္႔ေရွ႕မွာတင္ က်ေနာ္႔ ညီမကုိ အခန္းတခုထဲ ေခၚသြားၿပီး မေတာ္တေရာ္ လုပ္တယ္ ဆရာ။ ဒီေလာက္န႔ဲ က်ေနာ္ မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး။ ဆရာေျပလည္ေအာင္ မရွင္းရင္ က်ေနာ္တို႔ဆက္ရွင္းမယ္ ဆရာတဲ့။ က်ေနာ္စကားသံထြက္လာရာကို

လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့

က်ေနာ္

အသစ္ထပ္ေခၚၿပီး

ပုတ္ျပတ္ေပးထားတဲ့

ေဘးရပ္ကြက္က ပန္းရံေခါ���္းေဆာင္ စိုးသိန္းကုိ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ပံုစံက စိတ္ေကာင္းရွိတ့ဲ မဟုတ္မခံ လူမိုက္ပါ။ အျပန္အလွန္ေျပာၿပီး ႏွစ္ဘက္စလံုးက ဆူဆူညံညံအသံေတြ ထြက္လာျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သတိေကာင္းေကာင္း ဝင္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသံုး လက္နက္အျပည္အစံုန႔ဲ အသင့္အေနအထားမွာ ရွိေနၾကပါၿပီ။

က်ေနာ္သိလုိက္ၿပီေပါ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အရွင္းမတတ္ရင္ ဇာတ္လမ္းက ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္ လက္စြဲေတာ္ လူမုိက္ေတြလည္း အကုန္ႏုိးၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာေပးေတြန႔ဲ ဒီဇာတ္လမ္းကို က်ေနာ္ ဘယ္လုိ ရွင္းမလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕ဗ်ာ။

က်ေနာ္ေခါင္းကုိ ေမာ္တာတပ္ၿပီး စဥ္းစားလုိက္ရပါတယ္။ ျမလွဳိင္ရဲ႕ေနာက္က ဒုတိယေခါင္းေဆာင္ ေသာင္းႀကိဳင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းရွိတယ္ဗ်၊ က်ေနာ္မအိပ္ခင္ ေသာင္းႀကိဳင္ က်ေနာ့္ အနားလာၿပီး ... “ဆရာ့တပည့္ကုိ ၾကည့္ထိန္းအံုးဆရာတဲ့၊ ပန္းရံေနာက္လုိက္ ေကာင္မေလးတေယာက္ကုိ အတင္းလုိက္ကပ္ေနတယ္။ အခု အသစ္ေခၚလာတဲ့အဖြဲ႔ထမ ဲ ွာ သူ႔အကိုေတြ ပါလာတယ္ ထင္တယ္ ... ” ဆိုၿပီး၊ က်ေနာ့္ကုိ ကပ္ေျပာထားခဲ့တာ သြားသတိရလို႔။ က်ေနာ္က ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူးဆိုၿပီး မေျပာျဖစ္တာ၊ ေသာင္းႀကိဳင္က က်ေနာ္႔မ်က္လံုး အၾကည့္မွာ မ်က္လႊာခ်သြားတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ သိလိုက္ပါၿပီ။ ေသာင္းႀကိဳင္န႔ဲ ျမလွဳိင္က တကယ့္လူရင္းေတြ။ ေနာက္တခုက ျမလွဳိင္ မိန္းမကိစၥသရမ္းတာကို က်ေနာ္ နဂိုကတည္းက သိထားၿပီးသား။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္တုန္းက ေက်ာင္း ေဘးမွာ ျမလွဳိင္ေနတာ။ ကိုေသာင္းျမင့္ ဆိုတ့သ ဲ ူရဲ႕မယားမျမစန္း ကိုလည္း အလြတ္မေပးဘူး။ ျမလွဳိင္ေရွ႕ ဝါးကား ေတာင္ျဖတ္မေမာင္းနဲ႔ ဆိုတာမ်ဳိးအထိ က်ေနာ္ သိၿပီးသားေလ။ အခုကိစၥဟာ က်ေနာ္ တစံုတခုကို ျပတ္ျပတ္ သားသား ရွင္းရမယ့္အေျခအေနပါ။ ျမလွဳိင္တကုိယ္လံုး ေသြးသံရဲေနတာလည္း က်ေနာ့္မ်က္ျမင္ပါ။ က်ေနာ္ဟာ မိန္းမ ကိစၥကို ေျခာက္ပစ္ကင္းတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ မစားေကာင္းတဲ့အသီးစားတာ၊ လူက်င့္ဝတ္ကို ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ခ်ဳိးေဖာက္တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ သေဘာမေတြ႔ဘူး။

စဥ္းစားခန္းဟာ ဆံုးေအာင္ မေရာက္လုိက္ပါဘူး။ က်ေနာ္ဟာ ေသြးသံတရဲရဲန႔ဲ ျမလွဳိင္ကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္နားရင္း ဆင့္႐ုိက္လုိက္တာ ျမလွဳိင္ဟာ ကြန္ကရစ္ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ပံုရက္သား လဲက်သြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ နီးရာက အုတ္နီခဲတလံုးကို ေကာက္ကိုင္လုိက္ၿပီး ထပ္ထုမယ္လုပ္ေတာ့ ေသာင္းႀကိဳင္ ေျပးဝင္လာၿပီး ေတာ္ပါေတာ့ ဆရာ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

116

ဆိုတာနဲ႔ ရပ္သြားေရာဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ့္ ရွင္းပံုရွင္းနည္းဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို မီးေရနဲ႔သတ္သလုိ ၿငိမ္သြားေစပါတယ္။ ေဘးက လူမိုက္ေတြကပါ က်ေနာ္႔ရဲ႕ ထူးထူးဆန္းဆန္း ရွင္းနည္းကို အံ့ၾကကုန္ပါတယ္။ ေအာ္ ... ေနာက္ပုိင္းေတာ့့ ျမလွဳိင္ကုိ ေဆးခန္းပုိ႔၊ တပတ္စာလုပ္ခ တေသာင္းထုတ္ေပးရတာေပါ႔ဗ်ာ။

က်ေနာ္႔တပည့္ေက်ာ္

ျမလွဳိင္ဟာ

အရက္န႔မ ဲ ိန္းမဆိုရင္

ေတြ႔မေရွာင္အခ်ိန္မေရြးဆိုတ့ဲ

အထဲကဗ်။

ေနာက္တခါ

ကမာရြတ္ အေဝးေျပးစီမံကိန္းမွာလည္း မနက္ဆယ္နာရီေလာက္ လူမွန္းမသိေအာင္ မူးေနလုိ႔ ရွိတ့ေ ဲ ကာင္ေတြက ၾကည့္ထိန္းလုိက္ပါဆိုတာလည္းမရတာနဲ႔ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လိုက္သြားၿပီး ေပါက္တူးနဲ႔ ခုတ္ပစ္လိုက္တာ ကံေကာင္းလုိ႔ သူလည္း မေသ၊ က်ေနာ္လည္း လူသတ္မွဳမျဖစ္တာဗ်ာ။ ျဖစ္ပံုကလည္း ရွင္းရွင္းေလးပါဗ်ာ။ က်ေနာ္ သူမူးရမ္း ေနတာကို ၾကားေတာ့ ျမလွဳိင္ကုိ အခန္းတခုထဲမွာ သိပ္ထားလိုက္ကြာလုိ႔ေျပာတာ မရတာနဲ႔ က်ေနာ္လုိက္သြားတယ္။ က်ေနာ္လာတယ္လည္း ၾကားေရာ ျမလွဳိင္က က်ေနာ္မေတြ႔ေအာင္ ပုန္းေနတယ္။ က်ေနာ္ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္ အဦးေတြ ၾကားကုိ အသံမေပးဘဲ ေလွ်ာက္္ၿပီးရွာေနတုန္း ျဗဳန္းဆုိ က်ေနာ္မရွိေလာက္ဘူးထင္တာေၾကာင္႔ အေဆာင္ ႏွစ္ခုၾကား ကြန္ကရစ္ထုတ္တန္းတခုေပၚကေန ခုန္ခ်လာတာ က်ေနာ္႔ ေရွ႕တည့္တည့္ကုိ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မထိန္းႏိုင္တာနဲ႔ အနားမွာ အဂၤေတမဆလာေဖ်ာ္ထားတဲ့ အပံုေပၚက ေပါက္တူးကို ဆြဲယူလုိက္ၿပီး အသားကုန္ခုတ္ခ်လိုက္ေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ဒီေကာင္က ဟာ ... ဆရာ ဆိုၿပီး ေပါက္တူးအရင္းဘက္ကို တိုးလုိက္တာ ကံေကာင္းလုိ႔မေသ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ္႔ တပည့္ေတြက က်ေနာ္ဘာလုပ္လုပ္ ခံမတြန္းတာမ်ားတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း လိုက္ေလ်ာႏုိင္တာမွန္သမွ် လုပ္ေပးလိုက္ဆိုတ့ဲ စိတ္မ်ဳိး။ ေကၽြးးစရာရွိ အန္ေၾကြးၿပီး သည္းမခံႏိုင္ ေတာ့ ေမာင္းထဲ ထည့္ေထာင္းသလိုမ်ား ျဖစ္ခ႔သ ဲ လားေတာ့ မဆိုတတ္ဘူး။ က်ဳပ္တပည့္ေတြန႔ဲ က်ဳပ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနခဲ႔တာပဲဗ်ာ။

ေအာ္ ... ခင္ဗ်ားက လူမိုက္လူရမ္းကားေတြန႔ခ ဲ ်ည္း စခန္းသြားေနခဲ႔တယ္ ထင္ေနသလား။ ဒီလုိဆိုရင္ေတာ့မွားသဗ်ာ။ က်ဳပ္ေရွ႕ဆက္တိုးခဲ့တ့ဲ စီးပြားေရးခြင္ေတြထဲမွာလည္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဇာတ္လမ္းေတြ မကင္းခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ရွမ္းျပည္နယ္ဘက္က မူးယစ္ေဆးဝါးအေရာင္းအဝယ္န႔ဲ ႀကီးပြားေနတယ္ဆိုတ့ဲ အဖြဲ႔တခုကေန ေက်ာေထာက္ခံေပးၿပီး ျမန္မာ့စီးပြားေရးေလာကထဲမွာ တဟုန္တိုး ေအာင္ျမင္လာတဲ့ အာရွဓနဘဏ္ကိုေထာင္ခ႔တ ဲ ့ဲ ကုိအုိက္ထြန္း လိုလူန႔ဲ လည္း သူတျပန္ကုိယ္တျပန္ ဇာတ္လမ္းေတြ ရွိပါေသးဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ ကိုအုိက္ထန ြ ္းက ေအာက္သက္ေၾကတယ္ ေျပာရမယ္ဗ်။ သူဟာ အရင္တုန္းက လက္ဖက္ေျခာက္ ေရာင္းတဲ့ ကုန္သည္ တေယာက္ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ကဘယ္လို အဆက္အသြယ္ေတြ ေကာင္းလာသလဲ မေျပာ တတ္ေတာ့ဘူး။ ဘဏ္ေတြ ဘာေတြေထာင္ၿပီး ႀကီးပြားလာေတာ့တာပဲ။ အစပုိင္းေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္လမ္းထိပ္မွာ ဘဏ္ဖင ြ ့္ ၿပီး သိပ္အလုပ္ျဖစ္လွတယ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူန႔ဲ က်ေနာ္ ထိပ္တုိက္တိုးခဲ႔တာေပါ႔။ လူမိုက္ေတြ ပံုစံေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ သူန႔က ဲ ်ေနာ္ တိုးခဲ့တာက ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးစီးပြားေရးစြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္း ဆိုတာ ေပၚလာ ၿပီး ပထမဦးဆံုး အစိုးရကခ်ေပးတဲ့ စီမံကိန္းမွာ ေတြ႔တာေလ။ ေယာမင္းႀကီးလမ္းထိပ္က၊ ဆန္းကေဖးနဲ႔ကပ္လ်က္ ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္ မဝတ ႐ံုးေဟာင္းႀကီးကုိ ဖ်က္ၿပီး အသစ္ျပန္ေဆာက္တ့စ ဲ ီမံကိန္း။ အမ်ဳိးသမီးအသင္း ဥကၠ႒က အဲဒီတုန္းက လာၿပီလာၿပီ ေဒၚသက္ရီ၊ ဒု-ဥကၠ႒က ေဒၚစိန္စိန္၊ အတြင္းေရးမွဴးက ေဒၚႏုႏုရီ တ့ဲ။ ျမန္မာျပည္ စီးပြားေရးေလာက က ထိပ္ထိပ္ၾကဲ အမ်ဳိးသမီးေတြ ဆိုပါေတာ့။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

117

သူတို႔ကလည္း မအူမလည္ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဲဒီစီမံကိန္းအတြက္ တာဝန္ယူ တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ့္ အဖြဲ႔ကုိ ေလလံ ေခၚတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ ရလုိရျငား ေလလံေလွ်ာက္လႊာတင္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ တင္လိုက္တာ ဘယ္သူ႔အားကိုးနဲ႔မွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဘလိုင္း တင္ထည့္လိုက္တာပါပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုအုိက္ထြန္းကလည္း သူရမယ္ လို႔အေသတြက္ထားတဲ့စီမံကိန္းျဖစ္ေနတယ္။ စီမံကိန္းတန္ဖိုးကလည္းႀကီးေနတယ္။ အက်ဳိးအျမတ္ကလည္း မက္ေမာ စရာ ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ဒီအမ်ဳိးသမီးအဖြ႔က ဲ ုိ ခ်ိတ္ဆက္ထားႏိုင္ရင္ အစိုးရအဖြဲ႔န႔ေ ဲ ရွ႕ေရးအလားအလာ အမ်ားႀကီးရွိတာ ေၾကာင့္ က်ေနာ္န႔ဲ ကိုအုိက္ထြန္းတို႔ရဲ႕ ေလလံတုိက္ပြဲဟာ ျပင္းထန္သြားတယ္ ဆိုပါစို႔ဗ်ာ။ ဗ်ာ ... က်ေနာ္က ကိုအုိက္ထြန္းေလာက္ ခ်မ္းသာသလား၊ ဘယ္ကလာ သူ႔ေလာက္ ခ်မ္းသာ ရမလဲဗ်ာ။ လက္ထဲ စုမိေဆာင္းမိတ့ဲ ေငြသား သိန္းတရာ မေက်ာ္ပါဘူး။ အခု ေလလံပစ္ေနတာက သူေဌးေရြးပြဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဘယ္သူ တာဝန္ယူ လုပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာ ေရြးတာပါ ဆုိေနမွ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ သူေဌးအသင္းက အလုပ္အပ္မယ့္ စီမံကိန္းဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

118

tcef; (58) - OD;tdkufxGef;ESifh pD;csif;xdk;jcif;

အေဆာင္ေဘး

ကြင္းျပင္စပ္ဆီမွ

ဆူညံစြာေပၚထြက္လာေသာအသံမ်ားေၾကာင္႔

ကိုသက္ခိုင္

ေျပာလက္စစကား

ရပ္သြားသည္။ ေဒါသတႀကီးထြက္ေပၚလာေနေသာ အသံမ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကုိသက္ခုိင္ပါ ၾကားေနၾကရသည္။ “ေျပးခ်င္အံုးကြာ၊ ေျပးခ်င္အံုးကြာ” “ေျဖာင္း၊ ေျဖာင္း” “ခင္ဗ်ား မဟုတ္တာမေျပာနဲ႔ေနာ္၊ က်ေနာ္ အသက္ခ်င္းပါ လဲပစ္မယ္” “ေဟ့ေကာင္၊ ငါ့နံမည္ ရဲထြဋ္ကြ။ မင္း ပါးစပ္ ပိတ္ထားစမ္း” “မင္းငါ့ကုိ ေသေအာင္မသတ္ႏိုင္လုိ႔ကေတာ့ မင္းကုိငါ ေသေအာင္သတ္ၿပီလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့ကြ။ ငါ ဘယ္လိုေကာင္ ဆိုတာ မင္းသိေစရမယ္” ကိုသက္ခုိင္သည္ အသံမ်ားေပၚလာရာဆီသို႔ ေခတၱေငးၾကည့္ကာ .... “လာပါ ကိုမင္းဒင္ရာ။ ရဲထြဋ္ ဘာျပႆနာ ရွာေနျပန္ၿပီလဲ မသိဘူး။ သြားလိုက္ၾကရေအာင္” ဆိုကာ က်ေနာ့္ကုိ အေဖာ္ညႇိျပန္ေလသျဖင့္ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ပါရျပန္သည္။ ထိုေန႔က စခန္းခြဲ တာဝန္ခံ ကိုေအးႏုိင္ စခန္းတြင္ မရွိပါ။ တပ္ၾကပ္ႀကီး ေဌးေအာင္ကို တာဝန္လႊဲကာ မႏၱေလးကလာမည့္ ဇနီးကုိ ရန္ကုန္မွာ သြားႀကိဳသည္။ အခ်ိန္ကား ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီခန္႔။

ရဲထြဋ္ကား အက်ဥ္းဦးစီးဝန္ထမ္း၊ တရစ္ႏွင့္ ဒုတပ္ၾကပ္ျဖစ္သည္။ အသက္အစိတ္ဝန္းက်င္ သာရွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚ ဆက္ဆံေရးကား ရက္စက္ျပင္းထန္လြန္းသူအျဖစ္ နာမည္ႀကီးသည္။ ဧည့္ေတြ႔လာသမွ် အက်ဥ္းသားတုိင္းလုိလုိ ပါသမွ် အစားအစာထဲက ရဲထြဋ္ကုိ ေဝစုေပးရသည္။ က်ေနာ္ပင္ ေၾကာက္၍မဟုတ္သည့္တုိင္ နားေအးခ်င္၍ ရဲထြဋ္ကို မသဒၶါေရစာ ေဝေနရသည္။ က်ေနာ္တို႔ေရာက္ေတာ့ လူအုပ္က အေဆာင္ေပၚေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ လူအုပ္အလယ္မွာ ေသြးသံရဲ ေနေသာ ရဲဘက္တေယာက္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထို ရဲဘက္ကား မၾကာမီကမွ စခန္းခြဲသုိ႔ ပင္မစခန္းမွ ေျပာင္းလာသူ ေျခခ်င္း မျဖဳတ္ေသးေသာ ရဲဘက္၊ အက်ီကၽြတ္ႏွင့္။ သူ႔အက်ီကုိ ခါးမွာစည္း ထားသည္။ စည္းထားေသာ အက်ီအျဖဴမွာ ေသြးေတြ ရႊဲေနသည္၊ ေက်ာျပင္လက္ေမာင္းတို႔တြငလ ္ ည္း အ႐ႈိးရာေတြ ပြေနသည္၊ ထို အ႐ႈိးရာမ်ားကား ဘုတ္ကုိင္ ဝန္ထမ္းမ်ား ရဲဘက္တို႔ကို ထိန္းေက်ာင္းရာတြင္ သံုးသည့္ ကားတာယာအေျမႇာင္းကုိ ေၾကးနန္းႀကိဳးရစ္္ထားေသာ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

119

ၾကာပြတ္တို႔၏ ဒဏ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။ အျခားအက်ဥ္းသားရဲဘက္တုိ႔ လည္း ေၾကာင္စီစီ ဝိုင္းၾကည့္ေနသည္။ရဲထြဋ္ ကိုင္ေသာ ဘုတ္က အေဆာင္ႏွင့္ မေဝးလွေသာေနရာမွာ ငုတ္ရွင္းေသာဘုတ္ ျဖစ္သည္။

ကိုသက္ခိုင္ ေရာက္လာသည္ကို ျမင္ေသာ ရဲဘက္အုပ္စုသည္ အသံတိတ္သြား၏။ ကိုသက္ခိုင္က ဒဏ္ရာရေနေသာ ရဲဘက္ကို ေသခ်ာစပ္စုေနသည္။ သူ႔နားထင္ေစာင္းက ဒဏ္ရာမွာ ေလးလကၼခန္႔ ကြဲေနသည္၊ နက္လည္း နက္ပံုရသည္။ အျဖဴေရာင္ အသားတစ္စကိုပင္ ျမင္ေနရသည္။ ေနာက္က တပ္ၾကပ္ႀကီး ေဌးေအာင္လည္း ေမာႀကီးပန္းႀကီး ေရာက္လာသည္။ ဦးေဌးေအာင္က ကိုသက္ခိုင္ကို ျပန္သတင္းပို႔သလုိ အစီရင္ခံေနျပန္သည္။ “က်ေနာ္လည္း ေလေၾကာင္းအရံဘက္ သြားေနလုိ႔ဆရာ၊ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ျပန္ၿပီလဲ၊ ဦးေအးႏိုင္ကလည္း မရွိဘူး၊ ျပႆနာေတာ့ ႐ႈပ္ျပန္ၿပီ ထင္တယ္” ကိုသက္ခိုင္သည္ စကားတခြန္းမွ မေျပာေခ်။ သူက ေဘးမွာရပ္ေနေသာ ရဲထြဋ္ကို ေစ့ေစ့လွမ္းၾကည့္သည္။ ရဲထြဋ္ ဆီက အသံထြက္လာသည္။ “ဒီေကာင္ ထြက္ေျပးမလုိ႔လုပ္ေနလို႔ က်ေနာ္ ႐ိုက္ဖမ္းလာတာ၊ ဆရာႀကီးရ” ဒဏ္ရာႏွင့္ အက်ဥ္းသားဆီမွ အသံထြက္လာျပန္သည္။ “က်ေနာ္က ေျခက်င္းႀကီးနဲ႔ ထြက္ေျပးရေအာင္ အ႐ူးမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒီေကာင္ က်ေနာ့္ကို လုိင္းမဝင္လုိ႔ သက္သက္ ဒုကၡေပးတာ၊ ေထာင္ပုိင္ကုိ သတင္းပို႔ေပးပါ ဆရာႀကီး” ကိုသက္ခိုင္က ဘာမွမေျပာျပန္ဘဲ ေဘးက ရဲဘက္ပရိႆတ္ဘက္ဆီ မ်က္ေစ့ေဝ့လုိက္ျပန္သည္။ အသံတခ်ိဳ႕ ထြက္လာျပန္သည္။

ကိုသက္ခိုင္ကို

ၾကည့္ရသည္မွာ

မ်က္လံုးျဖင့္

ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီး

စိတ္ညိႇဳ႕ေနသည့္

ပံုစံ

ေပါက္ေနေလသည္။ “က်ေနာ္တို႔လည္း ဘာမွမသိဘူး ဆရာႀကီး၊ ဆရာရဲထြဋ္က ေဟ့ေကာင္ေတြ လာၾက၊ ဒီေကာင့္ကုိ ဝိုင္းခ်ဳပ္ထားၾက ဆိုလို႔ ေျပးလာၾကတာ” တပ္ၾကပ္ႀကီး ေဌးေအာင္က ကိုသက္ခိုင္ မည္သို႔ဆံုးျဖတ္မည္ကုိ သိလိုေသာသေဘာျဖင့္ ကိုသက္ခုိင္ကုိ လွမ္းၾကည့္ သည္။ ကိုသက္ခိုင္ က ခပ္ေလးေလး ေလသံျဖင့္ ... “ခက္တယ္ ရဲထြဋ္ရာ၊ မင္းတို႔ အက်ဥ္းဦးစီး လက္စြဲ (Burma Jail Manual) မွာ သူ တကယ္ပဲ ထြက္ေျပးတယ္ ဆိုေစအံုး၊ ဒီလုိလုပ္ခြင့္မရွိဘူး၊ အခု မင္းတို႔ကိုင္ၿပီး ႐ုိက္ေနတ့ဲ ၾကာပြတ္ေတြက ႏြားကို႐ုိက္ရင္ေတာင္ မခံႏိုင္တာ၊ မလြန္လြန္းဘူးလားကြာ၊ မေျပာခ်င္လို႕ ၾကည့္ေနတာကြ။ သိပ္တုံးလြန္းလို႕ ၿငိမ္ခံေနတယ္လို႕ မင္းထင္ေနပံုရတယ္၊ အခု သူ ေျပးတာမေျပးတာ အသာထား၊ ဒီဒဏ္ရာကို ဘယ္လုိရွင္းမလဲ၊ ေနက သိပ္ျပင္းေနၿပီ၊ ေသြးကလည္း သိပ္ထြက္ေနၿပီ။ ဆရာေဌး၊ ေျပးမေျပး ဆိုတာ ဆရာတို႔ ဘာသာဆံုးျဖတ္ရမွာ၊ ေလာေလာဆယ္က သူ႔ကို ဘယ္လို ေဆးကုေပးၾကမလဲ ဆိုတာက အဓိက ျဖစ္ေနၿပီ” ဒဏ္ရာရ ရဲဘက္ အက်ဥ္းသား ထံက နာနာၾကည္းၾကည္း အသံထြက္လာျပန္သည္။ “ေနေပ့ေစ ဆရာႀကီးရာ၊ က်ေနာ့္ကို ေနာက္မွဳဖြင့္ဖုိ႔ ရဲစခန္းသာပို႔ပါ။ စစ္ခ်က္ယူၿပီးမွ ေဆးကုမယ္၊ က်ေနာ္ လံုးဝ မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး၊ အသက္ခ်င္းလဲပစ္လုိက္မယ္ ဆရာႀကီးရာ” ကိုသက္ခိုင္ကအက်ဥ္းသားကုိလက္အသာကာျပလုိက္သည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးေဌးေအာင္႔မ်က္ႏွာကိုပင္ လွမ္းၾကည့္သည္။ ဦးေဌးေအာင္ကား အသက္ငါးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔ ေထာင္သဘာရင့္ေနေသာ တပ္ၾကပ္ႀကီးျဖစ္၍ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိိန္ စကားဆုိသည္။ “ခက္တယ္ ဆရာသက္ခုိင္ရာ၊ စခန္းတာဝန္ခံကလည္း မရွိဘူး၊ ေထာင္ပုိင္မသိေအာင္ ထြက္သြားတာ၊ ျပႆနာက က်ေနာ့္ ေခါင္းေပၚေရာက္လာမယ္။ ေဟ့ေကာင္ ရဲထြဋ္၊ ေသခ်ာရဲ႕လားကြာ၊ ဘက္ေျပးထပ္ဖြင့္ရင္ အကုန္ အစစ္ခံရ မွာေနာ္” http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

120

ရဲထြဋ္ ဆီက အသံထြက္မလာေခ်။

ကိုသက္ခိုင္သည္ သက္ျပင္းတခုကို ခပ္ေလးေလးခ်ကာ ... “ကဲဗ်ာ၊ ဒီကိစၥကို က်ေနာ္ ရွင္းမယ္။ ကုိမင္းဒင္ သြားဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိပ္ထဲမွာ အရက္ပ်ံပုလင္း ရွိတယ္။ ေရေႏြးဆူတာ ယူလာခဲ့ဗ်ာ၊ ေဟ့ေကာင္၊ ႏိုင္ဝင္းလာအံုးကြာ၊ အပ္န႔အ ဲ ပ္ခ်ည္ပါ ယူလာခဲ႔၊ ငါ့ညီ ... မင္းတုိင္ခ်က္ဖြင့္ခ်င္ရင္လည္း ငါ လုပ္ႏုိင္တာ အကုန္လုိက္လုပ္ေပးမယ္၊ ေလာေလာဆယ္ မင္းေသြးလြန္ၿပီးမူးမလဲခင္ လုပ္စရာရွိတာလုပ္မွျဖစ္မယ္ကြာ” “ဆရာေဌး ... ဦးေအးႏိုင္လာမွသာ အေျခအေန ၾကည့္ၿပီး တင္ျပေပေတာ့၊ ရဲထြဋ္ ... မင္းလည္း မင္းဘာလုပ္ခ်င္သလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားထားကြာ” ထံုးစံအတုိင္း ကိုသက္ခုိင္ကား ဗံုတီးသလုိ အမိန္႔တန္းစီေပးေနေလသည္။ က်ေနာ္ အရက္ပ်ံႏွင့္ ေရေႏြး ယူလာသည့္ အခါ ဘယ္လိုဘယ္ပံု စည္း႐ံုး စီမံသည္မသိ၊ ႏုိင္ဝင္းက အက်ီလံုခ်ည္အျပဲအစုပ္ဖာသည့္အပ္မွာ အပ္ခ်ည္တပ္ကာ ဒဏ္ရာကို ခ်ဳပ္ဖုိ႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ကိုသက္ခိုင္သည္ ေဆးမွဴးတေယာက္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ ပက္ျပဲျဖစ္ေနေသာ ဒဏ္ရာကို အရက္ပ်ံျဖင့္ေဆး၊ အဝတ္တစကုိ ေရေႏြးျဖင့္စိမ္၊ အသားတစ္ကို ျပန္ထိုးထည့္ကာ ... ဟုိေနရာကို တခ်က္ ေဖာက္လုိက္၊ ဒီေနရာကို တခ်က္ေဖာက္လုိက္၊ တခ်က္ခ်ည္လုိက္အံုး ... တတြတ္တြတ္ စကားဆုိလ်က္ ႏုိင္ဝင္းႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလသည္။ ဒါဏ္ရာကို အခ်ဳပ္ခံေနရေသာ ရဲဘက္မွာ ဧရာမဒဏ္ရာႀကီးကုိ ျဖစ္သလို ခ်ဳပ္ေနသည္ကိုပင္ တခ်က္မွ မတြန္႔ေအာင္ပင္ အသည္းေကာင္းလြန္း ေနေလ၏။

နာရီဝက္ခန္႔အၾကာ

ဒဏ္ရာခ်ဳပ္၊

ရွိသမွ်

ေဆးတခ်ိဳ႕ေပးၿပီး

က်ေနာ္တို႔

ကိုသက္ခိုင့္တဲျပန္ေရာက္လာၾကသည္။

က်ေနာ္က မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေမးမိျပန္သည္။ “ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ အထည္ခ်ဳပ္တ့ဲ အပ္န႔ဲ ဒီဒါဏ္ရာကို ခ်ဳပ္ရတယ္လုိ႔ဘယ္သူက သင္လုိက္သလဲ” “ႏိုင္ဝင္း ေလ” “ဗ်ာ ႏိုင္ဝင္း” “ဟုတ္တယ္၊ သူန႔တ ဲ ခါ စကားစပ္တန ု ္းက ဒဏ္ရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ႐ိုး႐ိုးအပ္န႔ဲ သူခ်ဳပ္ဖူးတယ္လို႔ေျပာတာ သတိရလုိ႔ သူ႔ကို ခ်ဳပ္ခုိင္းတာေလ” “ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ မေတာ္တေရာ္ေတြ ျဖစ္ကုန္မွ ျဖင့္ ... ” “ကိုမင္းဒင္ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားေလ၊ ဒီနည္းအျပင္ တျခားနည္းဘာရွိသလဲ။ ေလာကႀကီးမွာ တခါတခါ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြ ကို မလႊဲမေရွာင္သာ ထုတ္သံုးရတာေတြ ရွိတယ္ဗ်။ ဦးေဌးေအာင္ကလည္း စခန္းတာဝန္ခံမရွိဘဲ ပင္မစခန္းကို ပို႔ရဲမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒဏ္ရာနဲ႔ ရဲဘက္ကလည္း မခံခ်င္စိတ္န႔သ ဲ ာ တြန္းေနတာ၊ ရဲဘက္ဆုိတာ ေနရာတကာ ခံဘက္ကခ်ည္းပဲ ဆိုတာ သူသေဘာ မေပါက္ေသးလုိ႔ဗ်။ ဒီအတိုင္းၾကည့္ေနၾကရင္ ေသ႐ံုန႔ျဲ ပႆနာ႐ႈပ္႐ံုပဲေလ” “ရဲဘက္က တကယ္ထြက္ေျပးတာဆိုရင္ ရဲထြဋ္န႔ခ ဲ င္ဗ်ား ဘယ္လုိ ရွင္းမလဲ” “ခက္တာပဲ ကုိမင္းဒင္၊ အဲဒီ ရဲထြဋ္ဆိုတ့ေ ဲ ကာင္ကလည္း အက်ဥ္းဦးစီးကေန ထြက္ေျပးဖုိ႔ ၾကံေနတဲ့ ဝန္ထမ္းပဲ။ ဘာထူးလဲ။ သူ႔အေျခအေနကို တပ္ၾကပ္ ကိုခင္ေမာင္ေဌး က်ေနာ့္ကိုေျပာျပထားၿပီးသား” “ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ” “ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ။

ရဲထြဋ္လည္း

မအူမလည္န႔အ ဲ က်ဥ္းဦးစီးေရာက္လာတာ၊

အက်ဥ္းဦးစီးမွာလုပ္မယ့္ဝန္ထမ္း

ရွားတယ္ဗ်။ တႏွစ္တခါဆိုသလို ေထာင္ဝန္ထမ္းလုပ္မယ့္ နယ္ဘက္က မအူမလည္ေကာင္ေတြကို လက္ရွိ ဝန္ထမ္း ေတြက

ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ရွာေနရတာ

က်ေနာ္သိတယ္။

ဝန္ထမ္းရွာဖို႔

ကိုခင္ေမာင္ေဌး

မဲက်တုန္းကေတာင္

လမ္းစားရိတ္ ငါးေထာင္ က်ေနာ္ထုတ္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ ရဲထြဋ္လည္း အဲဒီလုိ နယ္မွာအရွာခံလာရတဲ့ေကာင္ေလ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

121

ခင္ဗ်ား ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ အခ်ဳပ္ခန္းေတြထဲမွာရွိတ့ဲ အခ်ဳပ္သားေတြ၊ ေျခခ်ဳပ္န႔ဲ ဝင္လာတဲ့လူဆုိးေလးေတြကုိ စစ္တပ္ထဲ ဝင္မလား အမွဳ႐ုပ္ေပးမယ္၊ လစာေကာင္းတယ္၊ ေနာင္ေရး စိတ္ေအးရတယ္ ဘာညာ ဆုိၿပီး စည္း႐ံုးတာ မ်ဳိးေလ၊ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္ေတြမွာ ေနခဲ့ရတုန္းက ၾကံဳဖူးေပါင္းမ်ားေနၿပီဗ်။ ရဲထြဋ္လည္း ဝင္မိၿပီးမွ ထြက္ေျပးရင္လည္း စစ္ေျပး၊ ရဲေျပးလုိ ပုဒ္မလုိပဲမုိ႔၊ ဒီေကာင္ ၾကံရာမရျဖစ္ေနတာဗ်။ ဒီေကာင္က ျပဳတ္လည္းၿပီးေရာဆိုၿပီး နင္းကန္ ခြင္ဖန္ေနတာ ” “ခင္ဗ်ားကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြကို စံနစ္တက်ကို သိေအာင္လုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနပါလားဗ်ာ” “ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က လူဖလံေလး၊ မိဘက က်ိက်ိတက္မခ်မ္းသာဘူး။ အရာရွိအရာခံမ်ဳိး႐ိုးလည္း မဟုတ္ ေလေတာ့ ... ေလာကမွာ အႏိုင္ ဆိုတာကို ေသခ်ာေပါက္ရလာဖုိ႔္ ဇယားႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္ ေလ့က်င့္သလုိ ျဖစ္ခ့တ ဲ ယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္ဟာ ကိုအုိက္ထြန္းလုိ လူမ်ဳိးနဲ႔တက္ယွဥ္ႏုိင္ခ့တ ဲ ာေပါ႔” “ေအးဗ်ာ ... လုပ္ပါအံုး၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔အာရွဓနသူေဌး ဦးအုိက္ထြန္း စီးခ်င္းထိုးပြဲေလး” “ေျပာဆိုလည္း ေျပာရတာေပါ႔ဗ်ာ၊ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစရာရယ္လုိ႔ေတာ ့မယူဆပါနဲ႔ဗ်ာ” ဤသို႔လွ်င္ ကိုသက္ခိုင္သည္ သူ႔ဇာတ္လမ္းကုိ ဆက္ျပန္ပါေလ၏။

မွတ္မိေသးတယ္ဗ်ာ။ အမ်ဳိးသမီးစီးပြားေရးစြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းရဲ႕ အမွတ္အသားက ေရႊေရာင္ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမပံု ေလး ေပၚမွာ (MWEA)လုိ႔ စာတမ္းျဖတ္ထိုးတာေလးဗ်။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ Myanmar Women Entrepreneur ေပါ့ဗ်ာ။ အသင္းအမွဳေဆာင္ေနရာယူထားၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကလည္း စီးပြားေရးေလာက က ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲ ဆုိတာေတြခ်ည္းပဲ။ အမယ္ သူတို႔ရင္ထိုးေတြအားလံုးဟာ တကယ့္ေရႊအစစ္န႔ဲ လုပ္ထားၾကတာဗ်ာ။ ဒီအသင္း ေပၚလာတာကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ေပၚလစီန႔ဲ တုိက္႐ုိက္ပတ္သက္ေနပံုရတယ္။ အယ္လဖာဟိုတယ္ ပိုင္ရွင္ ေဒၚစိန္စိန္၊ လာၿပီလာၿပီ ေဒၚသက္ရီန႔ဲ ေဒၚႏုႏုရီတို႔က ေရွ႕တန္းထြက္ၿပီး ဥကၠဌ၊ အတြင္းေရးမွဴးေတြ လုပ္ေနၾကေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္မွာ ဝန္ႀကီးကေတာ္ေတြ အားလံုးပါေနတယ္ဗ်။ ဘာလို႔သိလဲ၊ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ေယာမင္းႀကီးလမ္း ထိပ္က ဆန္းကေဖးေဘးနားမွာ စီမံကိန္းႀကီးတခုရဖို႔ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မက္ဖုိ႔မလြယ္တ့က ဲ ိစၥ၊ အရွင္းႀကီးပါဗ်ာ။ ကိုအုိက္ထန ြ ္း ဒီစီမံကိန္းကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတာ ဒီအခ်က္လည္း ပါပံုရတယ္။ ေအးေလ၊ သူ႔ေနာက္က ပံပုိးေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြက ေငြေတြ သံုးမကုန္ေအာင္ ရေနတဲ့အဖြဲ႔ဗ်ာ။ နံမည္ေတာ့က်ေနာ္ ေသခ်ာ မစပ္စုလုိက္မဘ ိ ူး။ ရွမ္းျပည္ ေျမာက္ပိုင္းက အဖြဲ႔တဖြဲ႔ေလာက္ပဲ သိလုိက္တယ္။ က်ေနာ္ေျပာႏုိင္တာက ကိုအုိက္ထြန္း ရွမ္းျပည္ဘက္ကို ခရီးထြက္ တဲ့ အခါ တုိင္းရင္းသား အပစ္ရပ္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔တခ်ိဳ႕ လံုျခံဳေရး တာဝန္ယူေပးရတယ္ ဆိုတာေတာ့ အဲဒီနယ္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ က်ေနာ္႔တပည့္ေက်ာ္တေယာက္က အတိအက် လွမ္းသတင္းေပးတယ္ေလ။

ဒီစီမံကိန္းကိုရဖို႔ ကိုအုိက္ထြန္းကုိ ေနာက္ကပံ့ပုိးေနတာက ေရႊကမၻာကုမၸဏီအုပ္စုက ကိုေမာင္ေမာင္ ဗ်။ လူရင္းေတြ ကေတာ့ သူ႔ကို ေခါေတာေမာင္ေမာင္လုိ႔ေခၚတယ္။ ေရႊြကမၻာအုပ္စုက ဒီစီမံကိန္းမွာ အဓိကအခန္းက ပါသဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဟုတ္လား။ အဲဒီေရႊကမၻာအုပ္စုမွာ ၾသဇာရွိတ့ဲ မႏၱေလး ဇာတိ စိန္သေ ူ ဌး ေဒၚဆယ္က ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး စီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းမွာ နာယက ေလ။ အန္တီဆယ္န႔တ ဲ ြဲဘက္ေတြက ႐ိုးမဘဏ္ကစကၤာပူေရာက္ျမန္မာျပည္ဖြားလုပ္ငန္းရွင္ ဆပ့္ခ်္ပန္းရဲ႕မိတ္ေဆြဦးလွၾကည္ ရယ္၊ ဦးေကဂါးသရန္လို႔ေခၚတဲ့ အိႏၵိယေသြး စိန္သူေဌးရယ္။ ေအာ္ ... ဒါနဲ႔ ဦးေကဂါးသရန္က တကယ့္သူေဌးဆိုပဲ။ သူက နာမည္ေတာ့ သိပ္မထြက္လွဘူး။ ထူးဆန္းတာက သူ႔ကို သူေဌးအခ်င္းခ်င္းသူေဌးလုိ႔ျပန္ေခၚၾကတာပဲ။ က်ေနာ္န႔ဲ ဆက္ဆံမိသေလာက္ ဦးေကဂါးသရန္က လူေအးဗ်။ ခပ္႐ိုး႐ိုး ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနတာ။ ေျပာမထားရင္ သူေဌးလို႔ေတာင္ ထင္စရာ မရွိေအာင္ ႐ံုးခန္းစားပြဲမွာ သာမန္ စာေရးႀကီး တေယာက္ ထုိင္ေနတဲ့ပံုစံဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

122

ဒီေတာ့ဗ်ာ။ ဒီစီမံကိန္းမွာ ေရႊကမၻာက အဓိကအခန္းက ပါလာတယ္။ ေနဦးဗ်ာ၊ ၾကံဳတုန္း အန္တီဆယ္တုိ႔ ဦးလွၾကည္ တုိ႔ အေၾကာင္း နည္းနည္း ေျပာျပရအံုးမယ္။ အန္တီဆယ္က မႏၱေလး ဇာတိပါဗ်ာ။ သာမန္အရပ္သူ ေစ်းသည္ဘဝကေန ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ ႀကိဳးစားလာရာကေန ႐ိုးေျဖာင့္မွဳေၾကာင္႔ စိန္ကုန္သည္အထိႀကီးပြားခ်မ္းသာလာတာပါ။ ဒီအစိုးရမတက္ခင္ကတည္းက က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာ ေနၿပီးသားပါ။ စစ္အစုိးရတက္လာေတာ့ သတိုးသီရိသုဓမၼသိဂႌဆိုတ့ဲ ဘြ႔ဲေတြဘာေတြရခဲ့ေသးတယ္ေလ၊ စိတ္ရင္း သေဘာလည္း ေကာင္းရွာပါတယ္။ ေျပာတာဆုိတာ တကယ့္ေတာသူမႀကီးလုိ ရွင္းရွင္းဘြင္းဘြင္း ေျပာတတ္တယ္။ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုကအစ ကိန္းခန္းမႀကီးဘဲ ႐ိုး႐ုိးကုပ္ကုပ္ပါပဲဗ်ာ။ ေအာ္ ... အန္တီဆယ့္ သားေယာက္ကေတာ့ ေဆးေတြဘာေတြသုံးတယ္လို႔ အသံသ့သ ဲ ့ၾဲ ကားတယ္ဗ်။ ေသခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္န႔ေ ဲ တြ႔တာေတာ့ ခပ္ေအးေအး ပံုစံပါပဲ။ အန္တီဆယ္ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာသလဲဆိုရင္ သီေပါမင္းရဲ႕မိဖုရား စုဖုရားလတ္ ေနာက္ဆံုးေနသြားခဲ႔တ့ဲ ေရႊတိဂံု ဘုရား အေရွ႕ဖက္မုခ္နားက အိမ္ႀကီးကုိ အန္တီဆယ္ပိုင္တာဗ်။ ဒီအိမ္ႀကီးကို သူဝယ္ခ့ပ ဲ ံုကလည္း နည္းနည္း ထူးဆန္း တယ္ေျပာရမယ္။ မူလ ပိုင္ရွင္က ဖ်ာပံုေဒၚျမႏြယ္လို႔ ဆိုသဗ်ာ။ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အန္တီဆယ္က အဲဒီအိမ္ႀကီးကို ဖ်ာပံုေဒၚျမႏြယ္ဆီက ေငြေခ်ၿပီး ဝယ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေဒၚျမႏြယ္ မေသမခ်င္း လႊြဲမယူခ့ဲ ဘူးတဲ့။ ေဒၚျမႏြယ္ ကြယ္လြန္မွ သူ႔နာမည္န႔လ ဲ ႊြဲယူခ႔သ ဲ တဲ့။ အိမ္ႀကီးက တကယ့္ေရွးေဟာင္းအိမ္ႀကီးဗ်ာ။ စုဖုရားလတ္ မကြယ္လြန္ခင္က ျခံထဲကေန ေရႊြတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးကို လွမ္းၿပီး ဖူးေျမႇာ္တာတုိ႔၊ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္းတုိ႔ အဲဒီအိမ္ႀကီးကုိလာၿပီး ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမင္းဆက္ သီေပါမင္းရဲ႕ မိဖုရားႀကီးကို လာေတြ႔တာတို႔ေတာ့ က်ေနာ္ စာထဲမွာ ဖတ္ခ့ဖ ဲ ူးပါရဲ႕။

ေအးဗ်ာ၊

ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ဘဝမ်ား

ဆန္းလုိက္တာဗ်ာ။

စုဖုရားလတ္ေနာက္ဆံုး

စံျမန္းခဲ့တ့ဲ

အိမ္ႀကီးကို

ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔

ဖ်က္သိမ္းမိန္႔ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မီတီမွာ က်ေနာ္ လုိက္လုပ္ေပးရတယ္ဗ်ာ။ အန္တီဆယ္က သူမေသခင္ သူ႔ေျမးႏွစ္ေယာက္ကို အေမြေပးခဲ႔ခ်င္လုိ႔တ့။ဲ ေျမဂရမ္အမည္ေပါက္ နာမည္ေျပာင္းတာတို႔ ေျမကြက္ခြဲစိတ္ တာတုိ႔က အဲဒီေခတ္က ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ရတဲ့���ခ်ိန္ဗ်။ က်ေနာ္က ခပ္လည္လည္ေကာင္လည္းျဖစ္၊ အန္တီဆယ္႔ဝိတ္ကလည္း ရွိေတာ့ က်ေနာ္႔အဖုိ႔ေတာ့ သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲ မရွိခ့ပ ဲ ါဘူးဗ်ာ။ အခုမွ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္ဗ်ာ။ ဒီလုိ အေဆာက္အဦးမ်ဳိးေတြက ဖ်က္မပစ္ဘဲ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦး စာရင္းသြင္းၿပီး အစိုးရက လက္လႊြဲဝယ္ လုိက္ရင္ မွတ္တမ္းတခုအျဖစ္ရွိေနမွာဗ်ာ။ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ၿပီးတာေတြ ၿပီးခဲ့ပါၿပီ။

ေနာက္ ဦးလွၾကည္ကလည္း အရင္က ေရႊြဘုံသာလမ္းမွာ သာမန္ ေရႊအေရာင္းအဝယ္လုပ္ခ့တ ဲ ့သ ဲ ူပဲလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ မဆလလက္ထက္မွာ ဇူဇကာစစ္ဆင္ေရး၊ ဘာညာ ဆိုၿပီး အစိုးရက ဓာတ္ဆီတပံုးေတြ႔လုိ႔ဆိုလား၊ ေထာင္ခုနစ္ႏွစ္ ခ်လုိက္တယ္တ့။ဲ ေထာင္ထဲမွာဆံုခ့တ ဲ ့ဲ ကုလားသူေဌးေတြန႔ဲ ရင္းႏွီးၿပီး အျပင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရႊြဘံုသာလမ္းက ကုလားသူေဌးေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမွဳ ခံရရာက ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာတယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ဟာ တကယ့္ကို အလုပ္ကို စည္းကမ္းတက်လုပ္တတ္ၿပီး ေျဖာင့္မတ္တ့သ ဲ ူပါ။ သူ႔ေခတ္န႔သ ဲ ူတုန္းက ေရႊဘံုသာလမ္းမွာ ေန႔တိုင္း ေရႊြေစ်းဖြင့္ရင္ ဦးလွၾကည္ ေျပာတဲ့ေစ်းကို အဲဒီေန႔ေပါက္ေစ်း အျဖစ္သတ္မွတ္ရတဲ့အထိ သိကၡာရွိခ့တ ဲ ့သ ဲ ူပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြ အစကေတာ့ဘယ္ႀကိဳသိပါ့မလဲဗ်ာ။ အလုပ္ကိစၥန႔ဲ ဝင္ရင္းထြက္ရင္း တစစ သိလာရတာေလ။ ေအာ္ ... ေသခ်ာပါတယ္ဗ်။ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ေျပာတာပဲဟာ။

ဦးအုိက္ထန ြ ္းနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးစြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္း အလုပ္အမွဳေဆာင္အဖြဲ႔က ပထမအႀကိမ္ မဲခြဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့ ဆယ္မဲစီန႔ဲ အေျဖမထြက္ဘူးလုိ႔ အတြင္းသတင္းအရ ဆိုသဗ်ာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

123

ဒီသတင္းကိုရေတာ့ က်ေနာ္က အလုပ္အမွဳေဆာင္အဖြဲ႔ဆီကို စာတေစာင္ေရးပို႔လုိက္တယ္။ စာက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ဟာ ေငြေတြ ထားစရာမရွိေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာတဲ့သူမဟုတ္တ့အ ဲ ေၾကာင္း၊ ဒီစီမံကိန္းကို အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ တကယ္လုပ္ႏုိင္သူေတာ့ ျဖစ္ေၾကာင္းပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္႔စာဟာ ပစ္မွတ္ကို တုိက္႐ုိက္မွန္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ့။ တကယ္ေတာ့ စီမံကိန္း အတြက္ လူေရြးေနသူေတြဟာ သူေဌးေရြးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာေနၾကသူေတြပါ။ ေနာက္တခုက ခ်မ္းသာတဲ့ အုပ္စုမွာ ေနာက္ထပ္ ေခတ္ေပၚသူေဌးတေယာက္ကို ႐ုတ္တရက္လက္မခံခ်င္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ တုိက္ဆုိင္ခ်င္ ေတာ့ တပ္မ(၂၂) တပ္မမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္လွ ေခၚေခၚေနခဲ့တ့ဲ သူေဌးအစည္းအေဝးေတြမွာ က်ေနာ့္ “ဇ” ကို ဦးလွၾကည္ ေတြ႔ဖူးေနတာလည္း ပါႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒုတိယ အႀကိမ္မဲခြဲေတာ့ က်ေနာ္က ဆယ့္ရွစ္မဲ၊ ဦးအိုက္ထန ြ ္းက ႏွစ္မဲ နဲ႔ ဒီစီမံကိန္းကို က်ေနာ္ရလုိက္ပါတယ္။

ကုိအုိက္ထန ြ ္းဟာ တကယ္ ခင္မင္ေလးစားစရာ ပုဂၢိဳလ္ပါ။ ဒီစကားကို က်ေနာ္ ေျပာတာက သူ႔ ေနာက္က ဘာအဖြဲ႔ ညာအဖြဲ႔ ဆုိတာနဲ႔ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ သူူ႔စိတ္ရင္းကို ဆိုလိုတာပါ။ အဲဒီစီမံကိန္းကို က်ေနာ္ရသြားေတာ့ ကိုအုိက္ထြန္းဟာ သက္ခုိင္ဆိုတာ ဘယ္လုိလူမ်ဳိးပါလိမ္႔ သိခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ့္႐ံုးခန္းကို တကူးတကလာၿပီး ခင္ခင္မင္မင္ဆက္ဆံပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တာရွိရင္ အတူပူးေပါင္းလုပ္ဖုိ႔အဆင့္သင့္ ရွိေၾကာင္း ေျပာရွာပါတယ္။ သူ႔စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ က်ေနာ္ သူန႔သ ဲ ူ႔႐ံုးအဖြ႔က ဲ ို ကန္ေတာ္မင္ပန္းျခံက ရွမ္းကန္စားေသာက္ဆိုင္မွာ ႏွစ္သစ္ကူးညစာ ဧည့္ခံၿပီး လက္ေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း တဟုန္ထုိးေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာသည့္တုိင္ က်ေနာ္ ေတာင္းသမွ် အကူအညီကုိ တခါမွ မျငင္းခဲ့ဖူး ပါဘူးဗ်ာ။ အာရွဓနဘဏ္မွာ က်ေနာ္ ေငြေခ်းလုိ႔ ထုတ္မေပးတဲ့အႀကိမ္ရယ္လုိ႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

အဲဒီပြဲဟာ ရန္ကုန္စီးပြားေရး အသိုင္းအဝိုင္းမွာ က်ေနာ္႔လက္ရည္ကို လုပ္ငန္းရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သတိထားမိသာြ း တဲ့ပြဲ လုိ႔ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ကိုအုိက္ထြန္းဘက္ကရပ္ခ့တ ဲ ့ဲ ကိုေမာင္ေမာင္ေတာင္ က်ေနာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စီမံကိန္းအတြက္ ပံုစံထုတ္ဖုိ႔၊ အစုရွယ္ယာေတြေခၚဘုိ႔ပါ ျဖစ္လာပါတယ္။ အစုရွယ္ယာ ဝင္ခ်င္သူေတြကို က်ေနာ္ ရွာေနစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ အန္ကယ္ ဦးလွၾကည္က က်ေနာ့္ကိုေခၚၿပီး ရွယ္ယာဝင္ခ်င္သူေတြ စာရင္းေျပာျပၿပီး က်ေနာ္႔ သေဘာထားကို ေတာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း လက္ခံႏိုင္တာ သဘာဝက်တာ အားလံုးကိုလက္ခံပါတယ္။ တကယ့္ကို အလုပ္လုပ္ရတာ အားရွိစရာ ေကာင္းခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္႔ စိတ္ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုထည့္ေျပာခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္က ေငြသာရွာေနတာ၊ အတြင္းစိတ္က လူစြမ္းလူစ ျပခ်င္တ့စ ဲ ိတ္ ကပ္ပါေနတယ္ဗ်။ အလုပ္တခုကုိ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တာကလည္း က်ေနာ့္ ဗီဇပဲဗ်ာ။ ရွယ္ယာစာရင္းေတြ၊ အစည္းအေဝးမွတ္တမ္းေတြ၊ ေငြအဝင္အထြက္ေတြကို က်ေနာ္ စံနစ္တက် လုပ္ထားတာကို ဦးလွၾကည္လုိ လူမ်ဳိးေတာင္လက္ဖ်ားခါသြားတဲ့ အထိပါ။ ႂကြားတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ ဘာလုိ႔ေျပာႏိုင္သလဲ ဆိုေတာ့ စီမံကိန္းအတြက္ က်ေနာ္႔ကုမၸဏီကထည့္ရမယ့္ အခ်ဳိးက်ထည့္ဝင္ေငြန႔ပ ဲ တ္သက္လုိ႔ သူ ဘာအတိုးမွမယူဘဲ ထည့္ေပး မယ္ ဆိုတ့အ ဲ ထိ လိုက္ေလ်ာခဲ့လို႔ပါပဲ။ တိုတုိခ်ဳပ္ရရင္ အဲဒီေခတ္က သိန္းေပါင္းေလးေထာင္ငါးရာဝန္းက်င္ရွိတ့ဲ စီမံကိန္းမွာ က်ေနာ့္ ကုမၸဏီဟာ ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳံး ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရွိလာပါတယ္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

124

tcef; (59) - tar

ေလာကႀကီးမွာ

အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဆိုတာ

ဒြန္တြဲလာတတ္တာကလား။

ေအာင္ျမင္မွဳေတြရ၊

ေငြေၾကးျပည့္စံုၿပီး

လုပ္သလိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဘယ္လိုမွ ျပန္လည္အစားထုိးလို႕မရတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမွဳႀကီးတခု ေပၚေပါက္လာ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစီမံကိန္းကို အျမန္စႏုိင္ဖို႔ တက္သုတ္႐ုိက္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္႔အေမ ဆံုးပါတယ္။ က်ေနာ္လုပ္သမွ် မွန္တယ္လုိ႕ ခံယူခ့တ ဲ ့အ ဲ ေမ၊ က်ေနာ္ဆုိးသမွ် ခြင့္လႊြတ္တ့အ ဲ ေမ၊ က်ေနာ့္အေပၚနားလည္မွဳအရွိဆံုးအေမ၊ က်ေနာ္ သမီးတေယာက္ ရတာေတာင္ ဖဲဝိုင္းမွာ၊ ရန္ပြဲမွာ လုိက္လုိက္ေခၚၿပီး “ငါ့သားမွာ အသိဉာဏ္ရွိတယ္ေလ၊ အဲဒီအသိဉာဏ္နဲ႕ ဆံုးျဖတ္မွ ေပါ့။ အေမက င့ါသားေလာက္ တတ္တာမဟုတ္ဘူး” လို႕ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အေမ၊ က်ေနာ့္ကို အထင္ႀကီးလြန္းတဲ့အေမ၊ လူေတြေရွ႕မွာ “အဲဒါ က်မသားေပါ့” လုိ႕ ရင္ေကာ့ၿပီး ေၾကြးေၾကာ္ခ့တ ဲ ့ဲ အေမ။ ကတၱရာ လမ္းကို တေယာက္တည္း မကူးတတ္တ့ဲ အေမ၊ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ႐ုပ္ရွင္႐ုံမွာ “အေလာင္းေတာ္ရာမ” တကားသာ ၾကည့္ခ့ဖ ဲ ူးတဲ့ အေမ၊ သားကိုသခင္ လင္ကိုဘုရား ေရွး႐ုိးစြဲအယူကုိ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ တသက္လံုး ခံယူသြားတဲ့ အေမ။ ... အေမ၊ ... အေမ ၊ ... ... အေမ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအေမဟာ က်ေနာ့္ကို ခြဲခြာၿပီး တမလြန္ သံသရာခရီးရွည္မွာ ျပန္မလာ အၿပီးေန ခဲ့ပါၿပီ။

က်ေနာ့္မွာ တခါတခါ ေရွ႕ျဖစ္ကိုႀကိဳသိေနတဲ့ စိတ္တခု ရွိေနသလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ။ အဲဒါက အေမေသမယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္ ႀကိဳသိေနသလိုပဲ ။ ေျဖးေျဖးနားေထာင္ပါဗ်ာ။ အလုပ္ေတြ အဆင္ေျပေတာ့ က်ေနာ္႔ေခါင္းထဲ အေမေရာက္လာတယ္ဗ်ာ။ အေမက က်ေနာ္တို႔ သားေယာက္်ားေတြန႔ဲ မေနခ်င္ဘူးဗ်။ သူ႔သမီးေတြန႔သ ဲ ာ ေနခ်င္တာမုိ႔ သူ႔အႀကိဳက္အတိုင္း ေနပါေစ ဆိုၿပီးထားရတယ္။ မၾကာမၾကာေတာ့ က်ေနာ္ ေရာက္ပါတယ္။ အေမက ေသြးတိုးရွိေတာ့ ေနာင္မွာ က်န္းမာေရး ဒုတိယဝန္ႀကီးျဖစ္လာတဲ့ သမားေတာ္ႀကီး ဦးျမဦးနဲ႔ တလတခါ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ လုိက္ျပေပးပါတယ္။ အဲဒီ ရက္ပိုင္းလပိုင္းေတြက က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ တမ်ဳိးခံစား လာရတာနဲ႔ ညီမလုပ္သူအိမ္ဝင္ၿပီး အေမ ... အေမ့ကို က်ေနာ္ ၾကည့္ရတာ သိပ္အားမရဘူး။ က်ေနာ္႔အိမ္ လုိက္ေနပါ။ က်ေနာ္ ဂ႐ုတစုိက္ ေဆးကုေပးခ်င္တယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္တာတို႔၊ အစားအေသာက္တုိ႔ကအစ ျပင္မွျဖစ္မယ္ ဆိုၿပီး ဇြတ္ ေခၚခ်လာပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ဇနီးျဖစ္သူကိုလည္း အထူးဂ႐ုစိုက္ဖုိ႔ အထပ္ထပ္မွာတယ္၊ စီစဥ္တယ္၊ အိမ္မွာ အစားအစာကအစ၊ ညေနတုိင္း မနက္တိုင္း က်ေနာ္႔သမီးကို အေဖာ္လုပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခုိင္းေနရင္းက တလ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

125

တိတိ ျပည့္တ့ေ ဲ န႔မွာ အေမ သူ႔သမီးအႀကီးရွိတ့ဲ ကမာရြတ္ေစ်းထဲသြားရင္း လမ္းမွာ မူးလဲၿပီး ေဆး႐ံုတင္လုိက္ရေတာ့ တာပဲဗ်ာ။ အေမ့ေရာဂါက ေက်ာက္ကပ္၊ ေသြးတိုး၊ ႏွလံုး ပတ္လည္႐ိုက္ေနတဲ့ ေရာဂါေပါ႔ဗ်ာ။

အေမ ေဆး႐ံုေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ ညီအကိုေမာင္ႏွမအားလံုးကုိ တပ္လွန္႔လုိက္မိတယ္ဗ်။ မင္းတို႔ေသခ်ာသာ ဂ႐ုစိုက္ ၾကေပေတာ့။ အေမ ဒီတခါေဆး႐ံုတင္ရတာသိပ္လြယ္မယ္လို႔ငါမထင္ဘူးလုိ႔။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ သူတို႔စိတ္ထဲ ေထြေထြထူးထူး ယံုၾကည္ၾကပံုေတာ့မရပါဘူး။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္၊ လူတေယာက္ ေသမယ္ဆိုတာ တြက္ႏိုင္ရေအာင္ က်ေနာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ဘဲေလ။ က်ေနာ္ကေတာ့က်ေနာ္႔စိတ္ေဇာနဲ႔က်ေနာ္ အေမမေသေအာင္ ေသမင္းကိုတေယာက္တည္းစစ္ခင္းသလုိေလွ်ာက္လုပ္ ေတာ့တာပါပဲ။ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာဝန္ႀကီးက လိုေလေသးမရွိ ကုသေပးေနေပမဲ့ က်ေနာ္က မေက်နပ္ႏုိင္ပါဘူး။ မသက္သာတုိင္း နည္းမ်ဳိးစံုေျပာင္းကုဖုိ႔ တတ္သမွ်မွတ္သမွ် နားပူပါတယ္။ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ ရက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိေတာ့ အေမ့ကုိ ဓာတ္ေရာင္ျခည္တခုန႔ဲ စစ္ေဆးမွဳလုပ္ရာကေန ေရွာ့ ရသြားသလုိ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ သိသိသာသာ ယိုယြင္းစျပဳလာပါတယ္။ က်ေနာ္ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက ပံုမွန္ေဆး႐ံုေရာက္လာၾကၿပီး ဝင္ထြက္ေနေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေခါင္းမီးေတာက္ ေနပါၿပီ ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္က ေက်ာက္ကပ္သမားေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာပိုင္စုိးကလည္း ျမန္မာျပည္မွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္ ဆိုေတာ့ ေဒါက္တာပိုင္စုိးကို မရ ရေအာင္ခ်ိတ၊္ အိမ္ကို လူကိုယ္တုိင္သြားေတြ႔ၿပီး အေမ့ကို ကုေပးဖုိ႔ ေတာင္းပန္ရ ပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္လည္း ေဆး႐ံုထံုးစံေတြ နားမလည္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေဒါက္တာပိုင္စုိးက လက္ခံကုသေပးဖုိ႔ သေဘာတူေပမဲ့ လက္ရွိကုသေနတဲ့ သမားေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာေက်ာ္ျမင့္က လႊဲမေပးႏိုင္ဘူး ဆိုပါေရာဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက ေဒါက္တာ ပုိင္စုိးက ပ်ဥ္းမနားေဒၚပု ေဆး႐ံုမွာ တာဝန္က်ေနတာဗ်ာ။ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း ဇြတ္သမားပဲဗ်ာ။ အေမအတြက္ ပူတာတခုပဲသိတယ္။ အေမေသလုိ႔ေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ဘူး ဆိုၿပီး သမားေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာေက်ာ္ျမင့္ကို သြားေတြ႔ၿပီး ေဆး႐ံုလႊဲေပးဖုိ႔ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မရပါဘူးဗ်ာ။ ဘယ္လုိ မွ ေတာင္းပန္မရတဲ့အဆံုး ေဒါက္တာေက်ာ္ျမင့္ မ်က္ႏွာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ... ဆရာ ေျပာင္းမေပးႏုိင္ရင္ က်ေနာ့္ အေမ က်ေနာ္ ျပန္ေခၚသြားၿပီး က်ေနာ္ ႀကိဳက္တ့ေ ဲ နရာကို သြားကုေတာ့မယ္လုိ႔ ခပ္တင္းတင္းေျပာၿပီး ေဒၚပုေဆး႐ံုကို ေျပာင္းတင္လုိက္ပါေလေရာဗ်ာ ... ။

အေမေဆး႐ံု စတက္ကတည္းက က်ေနာ္နံနက္တိုင္း ေဆး႐ံုကို အေစာႀကီး ေရာက္ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ အေမ ဆာေနလို႔ မတည့္တာစားမိရင္ ဒုကၡ ဆိုၿပီး လမ္းသံုးဆယ္ထိပ္က ငါးရံ႕ဆံျပဳတ္ကို အေမမႏိုးခင္ သြားဝယ္ပါတယ္။ ေဆး႐ံုမဖြင့္ေသးရင္ ဆံျပဳတ္ခ်ဳိင့္န႔ထ ဲ ိုင္ေစာင့္ေနလုိက္တာပါပဲ။ ထူးဆန္းတာက က်ေနာ္ မူးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္လည္း ဆံျပဳတ္ ဝယ္ရမယ့္အခ်ိန္ဆုိ ႏုိးေနတာပဲဗ်ာ။ အခုမွ ျပန္စဥ္းစားမိတာက က်ေနာ့္စိတ္မွာ အေမေသေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး စိတၱဇျဖစ္ ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ေဒၚပုေဆး႐ံုေရာက္လုိ႔

နည္းနည္းသက္သာေပမဲ့

က်ေနာ္

ရင္မေအးႏုိင္ေသးဘူးဗ်။

ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါအတြက္

တပတ္တခါ ေသြးသန္႔စင္တ့န ဲ ည္းေတြ၊ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုးတဲ့နည္းေတြ မ်ဳိးစံုေအာင္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေလ့လာၿပီး ေဒါက္တာပိုင္စိုးကို နားပူတာပါပဲ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

126

ေက်ာက္ကပ္ဆိုတာ ေသြးသားရင္းထဲက လဲရင္ရတယ္ဆိုတာ သိထားေတာ့ အေမ့ေက်ာက္ကပ္ကုိ အစားထိုးဖို႔ ညီေတာ္ေမာင္ကို တေယာက္တလံုးကြာ ဆိုၿပီး ဇြတ္ ေခါင္းၿငိမ္႔ခိုင္းျပန္ပါတယ္။ ညီလုပ္သူကေတာ့ ခ်ီတံုခ်တံုေပါ့ဗ်ာ။ သူကလည္း နားမလည္ရွာေတာ့ ေက်ာက္ကပ္တလံုး ထုတ္လုိက္ရင္ သူ ဒုကၡိတျဖစ္က်န္ခ့မ ဲ ယ္ ထင္ေနပံု ရပါတယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာက္ကပ္ကို ႏွစ္လံုးစလံုးလဲရမယ္ ထင္ေနတာကိုး။ ေဒါက္တာပိုင္စိုးကေတာ့ အေမ့ အေျခခံ က်န္းမာ ေရးဟာ ေက်ာက္ကပ္အသစ္ကုိ လက္ခံႏိုင္စြမ္းနည္းေနလုိ႔ အက်ဳိးထက္ အျပစ္သာမ်ားတယ္ ဆိုၿပီ က်ေနာ့္ကို နားခ် ပါတယ္ ။

အေမနဲ႔က်ေနာ္ အေၾကာင္းက ေျပာမယ္ဆုိရင္ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေဆး႐ံုမွာ ဗ်ာမ်ားေနတာကို အေမသိေနေတာ့ မဆံုးခင္ သံုးရက္ေလာက္မွာ အေမက က်ေနာ့္ကို ... ငါ့သား၊ အေမ့နားလာထုိင္ပါအံုး လို႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ္သြားထိုင္လုိက္တယ္။ အေမက က်ေနာ့္ကို ျပံဳးၿပီးၾကည့္တယ္။ ငါ့သားတေယာက္တည္း အေမ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနၿပီတ့။ဲ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ပါေတာ့ငါ့သားရယ္။ အေမေသမွာ မေၾကာက္ဘူး။ ငါ့သားသာ နားေတာ့တ့။ဲ အပ္ေတြ၊ ပိုက္ေတြ ျဖဳတ္လိုက္ပါေတာ့ တဲ့။ က်ေနာ္လည္း ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ အေမဘယ္နည္းနဲ႔မွ မေသေစ ရဘူး၊ မရရေအာင္က်ေနာ္ ကုမယ္ ။ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ လက္မေလွ်ာ့ဘူး ဆုိၿပီး စြတ္ေအာ္ပစ္လုိက္မိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ အေမဟာ က်ေနာ့္ကုိ သိပ္ယံုၾကည္အားကိုး ခဲ့တ့ဲ အေမဗ်။ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ ျပႆနာျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ ရွင္းရင္ ရတယ္လုိ႔ခ်ည္း ယံုၾကည္ခ့တ ဲ ့ဲ အေမ။ သူ႔ သြန္သင္ဆုံးမမွဳေတြန႔ဲ မဟုတ္မတရားတာကို

က်ေနာ္

ဘယ္ေတာ့မွ

မလုပ္ဘူးလုိ႔

ယံုၾကည္ခ့တ ဲ ့ဲ အေမ။ သူတခုခု ခံစားရတာနဲ႔ သက္ခိုင္ကိုသာ ေခၚလုိက္ပါ။

မင္းတုိ႔

အားကိုးလြန္ခ့တ ဲ ့ဲ

ဘာမွ

အေမ။

လုပ္တတ္တာ

က်ေနာ္ရိွေနရင္

မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ သူမေသႏုိင္ဘူးလုိ႔

ယံုၾကည္ ေနခဲ့တ့အ ဲ ေမ ပါဗ်ာ။ ေအးဗ်ာ ... အခုမွ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ဖြင့္ေျပာလုိက္ပါ့မယ္။ က်ေနာ့္ အေမဟာ ေသစာရွင္စာေတာင္ မတတ္ဘဲ ရန္ကုန္လုိ ၿမိဳ႕ႀကီးကုိ အေဖေခၚလုိ႔

လုိက္လာခဲ့တ့ဲ

တကယ္႔ေတာသူ႐ိုး႐ုိးႀကီးပါ

...

တသက္လံုး ေလာကႀကီးကို အေကာင္းျမင္ သြားခဲ့တ့ဲ အေမ။ ေျခာက္ေပနီးပါး

အရပ္အေမာင္းနဲ႔

ၿမိဳ႕ႀကီးသားပံုေပါက္ေနတဲ့

က်ေနာ္ကို အေမနဲ႔တြဲၿပီး ေတြၾ႔ ကတဲ့ အေမ့အသိေတြက ေရႊညာသူ ဒါ ရွင့္သားဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔ေမးရင္ အေမက အားရပါးရျပံဳးၿပီး ... ေအာ္၊ ဒါက်ဳပ္သားေပါ႔။ ရွင္တုိ႔က မယုံၾကဘူးလားလုိ႔ ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြား ေျပာေလ့ ရွိတ့အ ဲ ေမေပါ႔။ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္ ဗ်ာ ...

ဒီေလာက္

လည္တ့ဲ

သားကုိ

ဒီေလာက္

႐ိုးအတဲ့

အေမက

ေမြးတယ္ဆိုတာ

မယံုၾကတာ

ဆန္းေတာ့

မဆန္းလွပါဘူး။ အခု အေမဟာ က်ေနာ့္ကို လက္ေလွ်ာ့ခိုင္းေနၿပီေကာလုိ႔ က်ေနာ္ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္မိတာ အမွန္ပဲဗ်ာ။ တကုိယ္လံုးမွာ အပ္ေတြ၊ ပိုက္ေတြန႔ဲ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလသံန႔ဲ ေသမွာမေၾကာက္ပါဘူးလုိ႔ ေျပာခဲ့တ့ဲ အေမ့မ်က္ႏွာကို အခုထိ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္ေနတုန္းဗ်ာ။

ေန႔ေရာညေရာ ေဆး႐ံုက မျပန္ဘဲ က်ေနာ္ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ဗ်ာ။ အေမက အသက္ေပ်ာက္မသြားေသးဘဲ ေမ်ာေနသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ တတိယေျမာက္ေန႔မွာ အိမ္ျပန္ ေရခ်ဳိးလုိက္အံုးမယ္ ဆိုၿပီး တနာရီေလာက္ အေမ့နားက ခြာသြားလုိက္တာ က်ေနာ္လည္း ေဆး႐ံုဝေရာက္ေရာ အေမဆံုးေတာ့တာပဲ။ ကမန္းကတန္း က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္လာ

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

127

ေတာ့ အေမ့ကုတင္ေဘးမွာ လုိက္ကာေတြကာထားတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေအာ္ ... ျဖစ္ရေလ အေမရယ္၊ က်ေနာ္႔ ေရွ႕မွာ အသက္ထြက္ဖုိ႔ အေမ အားနာေနခဲ့ေလသလား ေပါ့ဗ်ာ။ အေမတကယ္ဆံုးၿပီလည္းဆိုေရာ က်ေနာ္စိတ္မွာ ေလာကႀကီးဟာ ေထာက္တည္ရာမဲ့ သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရ ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္လို႔မရတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးထဲကို ေရာက္သြားသလုိပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ(၂၁) ရက္ေပါ႔ဗ်ာ။ အေမ့ အသက္ (၆၄) ႏွစ္ေပါ့။

က်ေနာ့္အေမဆံုး���ာကို ၾကားေတာ့ က်ေနာ္႔တပည့္ေက်ာ္ ေတြက

အိမ္မွာမ႑ပ္ထိုးလုိက္ၾကတယ္။

က်ေနာ့္အမ

လုပ္သူက သူ႔အိမ္မွာတသက္လံုးေနသြားတာမို႔ တလတည္း လာေနတဲ့

က်ေနာ့္အိမ္မွာ

နားပူျပန္တာေၾကာင့္

ထပ္ၿပီး

နာေရးမလုပ္ပါနဲ႔ဆုိၿပီး စိတ္ဆင္းရဲရ

လာ

ျပန္ပါတယ္။

အမႀကီး အမိအရာပဲေလ။ သူတုိ႔သာ စိတ္ခ်မ္းသာေစေတာ့ ဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့လိုကရ ္ ျပန္ပါတယ္။ အေမ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးလုိက္ႏိုင္တာကေတာ့ အေမ့ရက္လည္မွာ က်ေနာ္ ကုိးကြယ္တ့ဲ တိပိဋကဓရဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလရဲ႕တရားပြဲ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ႕မွာလုပ္ႏိုင္ခ့တ ဲ ာပါပဲ။

ဆရာေတာ္ကေတာင္

က်ေနာ္႔ေသာကကို မၾကည့္ႏိုင္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မၾကားဖူးတဲ့ အသုဘရက္လည္တရားပြဲကို လာေဟာရွာပါတယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ၾကားဖူးမွာပါ၊ သက္ေတာ္ ၂၆-ႏွစ္၊ ရဟန္းဝါ ေျခာက္ဝါမွာ ပိဋကသံုးပံုေအာင္ခ့တ ဲ ့ဲ ဆရာေတာ္ေလ။ စစ္အစိုးရကို ပတၱနိကၠဳဇၨနကံေဆာင္ခ့လ ဲ ုိ႔ ေထာင္ဒါဏ္ဆယ္ႏွစ္အခ်ခံရၿပီး ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ႀကီးက အလွဴခံလို႔ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာမွာျပန္လြတ္လာၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ ဓမၼဘ႑ာဂါရိကဘြ႔ေ ဲ တြ ထပ္ရခဲ့တ့ဲ ဆရာေတာ္ပါ။

အေမဆံုးတဲ့ေန႔ကစၿပီး အေမ အျမတ္တႏုိးဝတ္တ့ဲ ေယာဂီေရာင္ ရွန္သားအက်ႌေလးတထည္န႔ဲ အေမ့ ပါတိတ္လံုခ်ည္ တထည္ကို စိတ္ေျဖရာအျဖစ္ က်ေနာ္႔ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားအိပ္ေနလို႔ ဇနီးသည္ေတာင္ က်ေနာ္႔အခန္းထဲ မဝင္ရဲ ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္တယ္ဗ်ာ။ အင္း ... စိတ္စြဲလန္းမွဳေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ေယာဂီေရာင္ ဝမ္းဆက္ကုိ က်ေနာ္ သြား ကန္ေတာ့တုန္းက ဘာအဝတ္အစားမွ ေရြးခ်ယ္မဝတ္တတ္ခ႔တ ဲ ့ဲ အေမဟာ ခ်က္ခ်င္းဝတ္ျပၿပီး ... အေမနဲ႔ လိုက္တယ္ သားရဲ႕၊ ဥပုသ္ေစာင့္ရင္းဝတ္ရမယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ေမ့မရလို႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္႔ ငယ္ဆရာတေယာက္က လာနားခ်ၿပီး မရွိဆင္းရဲတ့ဲ မိခင္အိုအရြယ္ေတြကုိ မင္းအေမရဲ႕အဝတ္ေတြ လွဴလုိက္ရင္ ပုိေကာင္းပါတယ္ ဆိုမွ ဇာတ္လမ္းဆံုးေတာ့တယ္ ဆုိပါစို႔ ဗ်ာ။ ေအးဗ်ာ .. ဘာပကာသနမွ မမက္တ့အ ဲ ေမ့ကို မေသခင္ သားေတြေျမးေတြတျပံဳႀကီးနဲ႔ ေခတ္မီ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကား အစီးေလးငါးဆယ္ေလာက္န႔ဲ ဧရာမ ပဥၹင္းခံ ရွင္ျပဳပြဲႀကီးတခု သိန္းရာခ်ီအကုန္ခံၿပီး လုပ္ေပးလုိက္အံုးမယ္ ဆိုတ့ဲ အိပ္မက္ကလည္း ပ်က္ျပယ္သြားခဲ႔တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေအးဗ်။ အေမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္႔စိတ္အစြဲက ျပင္းထန္ေလသလား မသိဘူး။ အေမ ေရွ႕မွာ ပဥၹင္းခံမယ္၊ တရားအားထုတ္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ၊ အေမဆံုးသြားေတာ့ အခုထိေတာင္ ပဥၹင္းမခံျဖစ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ တခုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္မွာ ေျဖသာသလုိ ရွိခ့ပ ဲ ါတယ္။ အေမ့ကုိ က်ေနာ္ အစြမ္းကုန္ကုသခြင့္ ရခဲ့လုိ႔ပါပဲ။ အေမ ဆုံးေတာ့ အေမ့အတြက္ လုိရမယ္ရ က်ေနာ္ ဝယ္ထားတဲ့ ေဆးမ်ဳိးစုံ၊ ကိရိယာမ်ဳိးစံုကို စီၿပီး ခ်ထားလုိက္တာ ခြန္ဆာ လက္နက္ခ်တုန္းက စုပံုျပထားတဲ့ လက္နက္ပံုႀကီးကုိေတာင္ ေျပးျမင္မိသလို ျဖစ္ရတဲ့အထိဗ်ာ။ အေမ့ကိုကုသၿပီး

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

128

က်န္တ့ဲ ေဆးဝါးေတြကို အဲဒီလူနာေဆာင္က အေမ့လို ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တ့ဲ လူနာတေယာက္ကုိ လွဴလိုက္ ပါတယ္။

အေမဆံုးၿပီး ရက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးစြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းရဲ႕ အေဆာက္အဦးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ တခ်ိဳ႕လုိအပ္တာေတြ ေလ့လာရေအာင္ အန္တီဆယ္န႔ဲ ဘန္ေကာက္ကုိ ထြက္ခ႔တ ဲ ယ္ဗ်။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

129

tcef; (60) - tm&uD;eJY aMumufuRJ

က်ေနာ္ႏွင့္ကိုသက္ခိုင္တုိ႔ စခန္းခြဲသုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး ငါးလခန္႔အၾကာတြင္ လက္ရွိေထာင္ပိုင္ ဦးေအာင္ဆန္းဦး ႐ုတ္တရက္ ရာထူးမွ က်ေလသည္။ အိုင္စီအာစီ လာေရာက္စစ္ေဆးသြားျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေလာ၊ ဌာနတြင္း ျပႆနာေပေလာ၊ က်ေနာ္ မေဝခြဲႏိုင္ပါ။ ထူးျခားသည္္ကား ယင္းကိစၥရပ္သည္ ကိုသက္ခိုင္ ဖန္တီးေလသေလာဟု ရဲဘက္ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ရဲဘက္ အက်ဥ္းသားမ်ားအၾကား တီးတိုးဆိုသံမ်ဳိးစံုကို ၾကားေနရျခင္းပင္။ ကိုသက္ခိုင္ကား အမူအရာေရာ၊ စကားေျပာပံုပါ ပိုမုိ ထူးျခားသည္ကုိ မေတြ႔ရေခ်။ တခါတရံ အဂၤလိပ္စာအုပ္အထူႀကီးတခ်ိဳ႕၊ လက္ေရးစာမူ၊ အဘိဓာန္ႀကီး သံုးအုပ္ ေလာက္ႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားေနၿပီး တခါတရံ ဘိန္းမွိန္းသလို တရားမွတ္သလိုသာ လုပ္ျမဲျဖစ္ေလ၏။ က်ေနာ္က ကိုသက္ခိုင္အေျခအေနကို အကဲခတ္ၿပီး ေလးငါးရက္ခန္႔ၾကာမွ သြယ္သြယ္ဝိုက္ဝိုက္ ေမးရသည္။ “ခင္ဗ်ား စာအုပ္ေတြက ထူလွခ်ည့္လားဗ်။ ဘာစာအုပ္ေတြလဲဗ်” “ကာရာမာေဇာ့ညီအကိုမ်ားေလ ၊မူရင္းက The brothers Karamazov ၊ ေရးတာက ၿဖိဳဒါ ေဒါ့စတို ယက္စကီး(Fyodor Dostoevsky)၊ ဒါက နတ္ႏြယ္ ဘာသာျပန္တာ၊ က်ေနာ္ အျပင္မွာေနတုန္းက ဖတ္တာ စိတ္ထဲႏွစ္လို႔ မရတာနဲ႔ အခု ေအးေအးေဆး ျပန္ဖတ္ေနတာ” “ဖတ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ခင္ဗ်ား လက္ေရးေတြစာမူေတြက ဘာေတြလဲဗ်ာ” “ဒါက သပ္သပ္ဗ်။ က်ေနာ္က အဂၤလိပ္စာ သိပ္မကၽြမ္းက်င္လို႔ ေလ့က်င့္တ့အ ဲ ေနနဲ႔ ခ်ားစ္ဒစ္ကင္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕ အေၾကာင္းကို ဘာသာျပန္ၾကည့္ေနတာေလ၊ အဘိဓာန္လွန္လိုက္၊ တေၾကာင္းျပန္လုိက္ လုပ္ေနတာ၊ ၿပီးေတာင္ ၿပီးေတာ့မယ္” “ခင္ဗ်ားစာအုပ္ေတြ အသာထားပါအံုးဗ်ာ၊ အခုစခန္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ား မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနတာလားဗ်။ တိုးတိုးတမ်ဳိး၊ က်ယ္က်ယ္တမ်ဳိးနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို မသကၤာေနတာ ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား” “စကားကို ရွင္းေအာင္ ေျပာစမ္းပါဗ်ာ။ ေဝ့ဝိုက္မေနပါနဲ႔၊ က်ေနာ္ မႀကိဳက္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားေျပာခ်င္တာ ေထာင္ပိုင္ျပဳတ္တ့ဲ ကိစၥ မဟုတ္လား” “ေအးေလ၊ ဒါ ရဲဘက္ေနာ္၊ ခင္ဗ်ားအတြက္ စိတ္ပူလုိ႔ေျပာေနတာ၊ ေထာင္ပိုင္ေဟာင္းသာျပဳတ္သြားတာ၊ သူ႔တူ ေထာင္မွဴး တပြင့္န႔ေ ဲ ရာ၊ သူ႔ဘက္ပါတဲ့ဝန္ထမ္းေတြေရာ အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတာ ခင္ဗ်ား ေမ့ေနမွာစုိးလုိ႔” “ခင္ဗ်ားေလသံနားေထာင္ရတာ ေထာင္ပိုင္ျပဳတ္တာ က်ေနာ့္လက္ခ်က္လုိ႔ထင္ေနပံုရတယ္၊ ဒီမယ္ ကိုမင္းဒင္၊ က်ေနာ္ ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာမယ္။ က်ေနာ္သာ ဒီကိစၥမွာပါရင္ ေထာင္ပိုင္က ျပဳတ္ယံုတင္မကဘူး၊ လူသတ္မွဳနဲ႔ပါ ေထာင္ထဲ တန္း ဝင္ ရမွာ” “ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ေထာင္ပိုင္က ဘယ္လုိလုပ္ လူသတ္မွဳ နဲ႔ ပတ္သက္ေနရျပန္တာလဲဗ်ာ” “မသိခ်င္စမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ။ ေအးေအးေနတာ မေကာင္းဘူးလားဗ်၊ က်ေနာ္လည္း သြားစပ္စုတာေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ခင္ဗ်ား သိတ့အ ဲ တုိင္း ဒီရဲဘက္စခန္းလို ေနရာမ်ဳိးက သပြတ္အူကုိ ဆူးလွည္းေပၚတင္လာတာထက္ ဆုိးတဲ့ေနရာ”

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

130

“ကဲပါဗ်ာ၊ ေျပာမွာသာ ေျပာစမ္းပါ” “ေတာ္ေတာ္ခက္တ့လ ဲ ူပါလားဗ်ာ၊ လြန္ခ့တ ဲ ့ေ ဲ လးငါးႏွစ္ေလာက္က ဒီရဲဘက္စဖြင့္တ့ဲ အခ်ိန္မွာ ေျပးတဲ့သူေတြ ျပန္မိလို႔ ရဲဘက္မွာ ႐ုိက္ႏွက္ရင္း လက္လြန္သြားတာေတြရွိတယ္။ စုစုေပါင္း သံုးေယာက္ ေသကုန္တယ္။ ဒါကုိ ဆင္ေသေခ်ာင္း ကို ျဖတ္တ့ဲ တံတားနားမွာ ဂံုနီအိတ္န႔ထ ဲ ည့္ျမႇဳပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ရဲဘက္က ေျပးတယ္ဆုိၿပီး စာရင္းျပလုိက္တယ္၊ ဟုတ္ရဲ႕လား ထပ္ေမးမေနနဲ႔၊ အင္းသူႀကီး ကိုခင္ေမာင္ဝင္း ေျပာျပလို႔သိတာ၊ သူတို႔ကလည္း အက်ဥ္းဦးစီး ဒီဘက္မွာ စဖြင့္ေတာ့ လုပ္လက္စေတြ ဖယ္မေပးရေအာင္ အေပးအယူေလးေတြန႔လ ဲ ုပ္ေနၾကတာ။ ဒါတင္မကဘူး။ ဒီစခန္း စဖြင့္ ကတည္းက ေရာက္ေနတဲ့ႏွစ္ႀကီးသမားႏွစ္ေယာက္ဆီကလည္း အေသးစိတ္သိထားတာေတြ ရွိေသးတယ္။ ေထာင္ပိုင္ ကို ဘာမေက်နပ္သလဲ မသိဘူး၊ က်ဳပ္ဆီကို လာအန္ေနတာဗ်ာ။ ကဲ ေက်နပ္ေတာ့ဗ်ာ၊ ဟုတ္လား” “ေနပါဦးဗ်ာ၊ က်ဳပ္သိထားတာ ျပန္ေျပာပါရေစအံုး။ ခင္ဗ်ား အခု ေထာင္ပိုင္ အသစ္အေဟာင္း အလႊဲအေျပာင္းမွာ လယ္ကြက္စာရင္း၊ စပါးထြက္စာရင္း၊ ငါးကန္စာရင္းေတြအားလံုး ခင္ဗ်ားကို ေထာင္ပိုင္အသစ္က စစ္ခုိင္းေနတာကို ေထာင္ပုိင္အေဟာင္းရဲ႕အုပ္စုက ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ခင္ဗ်ားသိရဲ႕လား။ ခင္ဗ်ား ၾကားညပ္မယ္ေနာ္။ ကုိယ္က ရဲဘက္ဆိုတာလည္း ေမ့မေနနဲ႔အံုးဆရာ” “သတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ��� အခု က်ေနာ္ စစ္ေပးေနတဲ့ စာရင္းေတြက အမွန္အတိုင္းသာ စစ္ေပးရရင္ ေနာက္ေျပာင္းလာတဲ့ ေထာင္ပိုင္အသစ္ ဗိုလ္ႀကီးေက်ာ္သင္းလည္း ဘယ္လိုမွလႊဲယူလုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ျပဳတ္ေတာ့မယ့္ ေထာင္ပိုင္အေဟာင္းလည္း ရွိသမွ်စည္းစိမ္ ထိုးအပ္တာေတာင္ ၿပီးႏိုင္စရာမရွိဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႏွစ္ဘက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မယ့္လမ္းကုိ ႀကိဳးစားေပးေနတာ။ ေထာင္ပိုင္ေဟာင္းရဲ႕တူကိုလည္း စာရင္းေတြ ေခၚျပၿပီး က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္သလဲ ေမးတယ္။ စာရင္းေဖ်ာက္လုိ႔ရမရ၊ လိမ္လို႔ရမရ ဝိုင္းစဥ္းစားေပးဖုိ႔ ေျပာၿပီးၿပီ၊ က်ေနာ့္အတြက္မပူပါနဲ႔ဗ်ာ” “ခင္ဗ်ားက စာရင္းေတြလမ ိ ္ေပးေတာ့ အက်ဥ္းဦးစီး ႐ံုးခ်ဳပ္က လက္ခံအံုးမွေလ” “ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ႐ံုးခ်ဳပ္ကေမာင္ေတြက ရဲဘက္စခန္းမွာ စိုက္တ့စ ဲ ပါးနဲ႔ ေရနက္ကြင္း ထဲမွာ အေလ့က်ေပါက္တ့ဲ ေဒါင္းစပါး ကိုေတာင္ ခြဲျခားႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ စခန္းကို စစ္ေဆးေရးလာတာက အလုပ္ကိုလာစစ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ခြဲတမ္း လာေတာင္းတာ သက္သက္ပဲ၊ အခု ကိုေအာင္ဆန္းဦး ျပဳတ္တာက ျပႆနာေပါင္းစံု လာဆံုေနလို႔ျဖစ္တာ၊ အဓိက အက်ဆံုးကေတာ့ ႐ံုးခ်ဳပ္ကုိပို႔ရမယ့္ခြဲတမ္းကုိ ေလွ်ာ့ပုိ႔ခ်င္လုိ႔ စာရင္းေဖ်ာက္တာ ေပၚသြားတဲ့ကိစၥပဲဗ်ာ။ ေဝစု မတည့္ တာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ” က်ေနာ္က သက္ျပင္းကို ခပ္ေလးေလးခ်ကာ ... “ကိုသက္ခိုင္ရယ္၊ ခင္ဗ်ားကေတာ့ အ႐ႈပ္ေတြန႔က ဲ ုိ ေရစက္ပါလာတယ္ ထင္ပါ့ဗ်ာ” “ေအးဗ်၊ အဲဒါ ဝဋ္ေႂကြးလုိ႔ေတာင္ ေျပာရမလုိပဲဗ်ာ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အျမဲတမ္း ၾကားညပ္ခ့တ ဲ ာခ်ည္းပဲ၊ ခင္ဗ်ားေျပာမွ ၈၈ အေရးအခင္းတုန္းက တိုက္ပြဲဝင္ေရွ႕ေနမ်ားအဖြဲ႔မွာ ပါခဲ႔တ့ဲ က်ေနာ့္မ္ိတ္ေဆြ ကိုေဇာ္မ်ဳိးဝင္း က်ေနာ့္ကို ေဝဖန္ ခဲ့တာ သြားသတိရတယ္ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ... သက္ခုိင္ .. မင္းက ရင္ဖိုခ်င္လို႔ ဓားျပေလွ်ာက္တုိက္ေနတဲ့လူန႔ဲ တူေနတယ္ တ့ဲ။ က်ေနာ္က ေသခ်ာရွင္းပါအံုးဗ်ာလုိ႔ ဆိုေတာ့ သူက ... ဓားျပေတြ ဓားျပတိုက္တာက ပစၥည္းတို႔၊ ေငြတို႔ လိုခ်င္လို႔တုိက္တာတဲ့။ မင္းက ဓားျပအဖြဲ႔ထဲဝင္ပါၿပီး ေငြမလိုခ်င္ဘဲ အရပ္သိလို႔ လူဝိုင္းလိုက္တာကို ရင္ေလးတဖိုဖိုန႔ဲ ေျပးေနရတာ သေဘာက်ေနတဲ့ေကာင္တ့။ဲ ဟိုတုန္းက ဒီလူေျပာတာ သိပ္သေဘာမေပါက္လွဘူး၊ အခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့မွ သူေျပာတာ ဟုတ္တုတ္တုတ္ဗ်။ ကိုယ့္ကိစၥထက္ သူမ်ားကိစၥမွာ ၾကားညပ္လြန္းလို႔ က်ေနာ့္ဘဝက ပုိ႐ႈပ္သြားတယ္ ထင္ပါ့ဗ်ာ” “ဒီေလာက္အေျပာခံရေလာက္ေအာင္ ခင္ဗ်ားက ဘာေတြမ်ား ႐ႈပ္ခ့၊ဲ ဘာေတြမ်ား ၾကားညပ္ခ့ဘ ဲ ူးလို႔လည္းဗ်ာ” “ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႔ ထုိင္းကုိေရာက္သြားတဲ့အေၾကာင္းမေျပာခင္ ေထာင္ထဲ ထပ္ေရာက္တ့ဲ ဇာတ္လမ္းကုိ ျပန္လွန္ရအံုး မွာပါလားဗ်ာ။ ဒီလုိပါဗ်ာ” ကိုသက္ခိုင္က သူ၏ ဘဝထုပၸတ္ အ႐ႈပ္ဇာတ္ ကုိ ဆက္ျပန္ပါသည္။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

131

ေအးဗ်ာ။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္စဥ္းစားမိရင္ ရွက္စရာလို႔ခံစားရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အမွန္တကယ္ပဲ ရွိခ့ပ ဲ ါတယ္။ အားက်စရာလို႔ေတာ့ တလြဲမယူလုိက္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ အေရးအခင္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ လူမုိက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေထာင္ကထြက္လာတာကို က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ ၿပီးပါၿပီ။ တခုထူးျခားတာက သူတို႔ဟာ ေထာင္နံရံတြင္းမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနလာၾကေတာ့ အျပင္မွာ မေနတတ္ၾက ေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာ္ရွိန္ ေခၚ ကမာရြတ္ ဆိုရင္ ဆရာ ... က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ ခဏခဏ လာညည္းတဲ့အထိပါ ပဲ။ ေက်ာ္ရွိန္တင္မကပါဘူး။ အာရကီး၊ စုိးေအာင္၊ မ်ဳိးေအာင္၊ မန္းနီးတို႔လည္း အလားတူပါပဲ။ မွန္ပါတယ္၊ ေခတ္က ေျပာင္းေနပါၿပီ။ သူတို႔မိုက္ခ့ဲ ဆုိးခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေနာက္ေပါက္လူငယ္ေတြက မသိေတာ့ပါဘူး။ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ ၿပီကုိး။

က်ေနာ္က သူတုိ႔န႔ဲ ငယ္စဥ္ကတည္းကလည္း အကၽြမ္းဝင္ၿပီးသားျဖစ္၊ လက္ရွိအေျခအေနက အထိုက္အေလ်ာက္ ျပည့္စံုေနသူ ျဖစ္ေလေတာ့ ရွမ္းစု(၁)လမ္းက က်ေနာ့္႐ံုးခန္းကို ေျခေၾကာင္းက်ေနပါေတာ့တယ္။ ပိုဆိုးတာက က်ေနာ္ ကလည္း ေသာက္တတ္စားတတ္၊ တပည့္ေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ေနတတ္ေတာ့ ေဂါေဏနေဂါေဏာ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ကုိ တတ္သမွ်မွတ္သမွ် အၾကံဉာဏ္ေတြေပးတာလည္းရွိပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ခ်ဲထီေရႊေခတ္ ဆိုေတာ့ မင္းတုိ႔ ဆက္မမိုက္ပါနဲ႔ေတာ့။ အရင္မုိက္ဂုဏ္ေလးေတြန႔ဲ လုပ္စားလုိ႔ရတာေတြရွိပါတယ္။ ခ်ဲဒုိင္ေတြက မိုက္ ဂုဏ္ရွိတ့ဲ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အလိုရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေလ။ ေက်ာ္ရွိန္ဆို က်ေနာ္ ... ဆရာ့ဆီမွာလုပ္မယ္ဗ်ာ ဆိုလို႔ ဘိလပ္ေျမဂုိေဒါင္မွာ အလုပ္ေပးလုိက္တာ သံုးရက္လားပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ေက်ာမွာ ဘိလပ္ေျမအိတ္ပြန္းလုိ႔ အေရျပား ေတြ လန္ကုန္ၿပီး လက္ေလွ်ာ့သြားပါတယ္။ စုိးေအာင္၊ မ်ဳိးေအာင္တုိ႔ကေတာ့ သူတို႔လုိင္းနဲ႔သူတို႔ ဆက္စခန္းသြား ၾကရင္း နံရံေနာက္ ျပန္ေရာက္ကုန္ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ေပါက္လူမုိက္ေလးေတြန႔ဲ ေခတ္ေဟာင္းလူမိုက္ေတြရဲ႕အားစမ္းပြဲေတြလည္း ခဏခဏ ၾကံဳရသဗ်ာ။ အားစမ္းပြဲ တခုမွာ အာရကီး အသက္ေပ်ာက္ခ့ေ ဲ ရာဗ်။ က်ေနာ္အမွတ္မမွားဘူး ဆိုရင္ ၁၉၉၂ ဝန္းက်င္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီေန႔က သႀကၤန္ရက္ႀကီးဗ်။ က်ေနာ္လည္း ကားမသံုးေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဆုိက္ကားတစီးနဲ႔ ရွမ္းစု႐ံုးခန္းကို မနက္ ကိုးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ထြက္လာတယ္။ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံု သံလမ္းအေက်ာ္၊ မိုးပုလဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ အာရကီးက ေရခဲေရေတြ ထည့္ထားတဲ့ ေကာ္ဇလံုႀကီးတလံုးနဲ႔ ေရပက္ေနရာက က်ေနာ့္ကိုေတြ႔ေတာ့ ... အကို ေမာနင္းပက္ကေလး ဝင္ခ်သြားပါအံုးတဲ့။ အမွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္ ေသာက္ဖုိ႔ ထြက္လာတာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုလက္သပ္ေမြးထားတဲ့ မိုးပုလဲ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဝင္းထြန္းကုိ ၾကည့္မရတာနဲ႔ သူသံုးေလးႀကိမ္ ေခၚတာကို “နမာ့စေတး” လုပ္ၿပီး ျငင္းခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ညေနေလးနာရီ ေလာက္က်ေတာ့ က်ေနာ့္႐ံုးခန္းကို ဘားလားေပါက္ခ်လာၿပီး ... ဆရာ၊ အာရကီး ေသၿပီတ့။ဲ ဟ ... ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္းကြာ ဆိုေတာ့ ေနာက္ေပါက္ေလးေတြန႔ဲ ၿငိတာဆိုပဲ။

ျဖစ္ပံုက အာရကီးနဲ႔က်ေနာ္ေတြ႔ခ့တ ဲ ့ေ ဲ နရာမွာပဲ ေန႔လည္ ၂-နာရီေလာက္မွာ ဘူတာ႐ံုလမ္း အေပၚပိုင္းက ခ်ာတိတ္ေတြ မူးၿပီး မိန္းကေလးေတြ ေနာက္ရာကေန အာရကီးနဲ႔ ၿငိၾကပါေလေရာတဲ့။ ႏွစ္ဖက္စလံုး ဝိုင္းဆြဲလုိ႔ ရန္ပြဲက ခဏေလး ၿပီးသြားပါတယ္။ မၿပီးႏိုင္တာက ေနာက္ေပါက္ခ်ာတိတ္ေတြဟာ သူတို႔န႔ရ ဲ န္ျဖစ္ခ့တ ဲ ာဟာ ရာဇဝင္လူမိုက္ အာရကီးလုိ႔ မသိၾကတာပါပဲ။ ရန္ပၿဲြ ပီးလုိ႔ သူတို႔ဘူတာ႐ံုလမ္း အထက္ပိုင္းကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ သူတို႔န႔ဲ ဖိုက္တင္ပေလးခဲ့တာ အာရကီးပဲ။ တကယ့္ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲၾကဲ ရာဇဝင္လူဆိုးပဲ ဆိုတာ အရပ္က ဝိုင္းေျပာၾက၊ ခၽြန္တာတြန္းတာေတြလည္း ပါကုန္တယ္ထင္ပါ့ဗ်ာ။ ဒီအတုိင္းၿငိမ္ေနလို႔ကေတာ့ အာရကီးလက္ခ်က္န႔ဲ ငါတုိ႔အသက္ေပ်ာက္ရခ်ည့္ရဲ႕လို႔ ေတြး ေၾကာက္ကုန္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ အာရကီးကို လက္ဦးေအာင္ ရွင္းဖုိ႔ စီစဥ္ကုန္ၾကပါေလေရာ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

132

ဒါနဲ႔ ညေနေလးနာရီဝန္းက်င္ေလာက္မွာ အာရကီးက ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုလမ္း အေပၚပုိင္းကုိ ဆိုက္ကားတစီးနဲ႔ တက္ လာတယ္။ တက္လာတဲ့အေၾကာင္းက ရန္ထပ္ျဖစ္ဖို႔ လံုးလံုးမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဖာသာ မူးမူးနဲ႔အင္းစိန္ လမ္းမႀကီးဘက္ကုိ ေျခရွည္လာတာ။ ဒါကို အာရကီးတက္လာၿပီေဟ့လို႔ ၾကားေတာ့ ျပႆနာျဖစ္ထားတဲ့ေမာင္ေတြက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳ အျပည့္န႔ဲ ေစာင့္ေနပါေလေရာဗ်ာ။ ကမာရြတ္ေစ်းႀကီးေရွ႕က ေဇယ်ဝတီေက်ာင္းတုိက္အလြန္ ခ်စ္တီးဘုရား ေရကန္နားလည္း ေရာက္ေရာ အသင့္ေစာင့္ ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြက ဆိုက္ကားေပၚက အာရကီးကုိ အုတ္နီခဲတလံုးစီန႔ဲ ေနာက္ေစ့တည့္တည့္ကို အသားကုန္ ႏွစ္ခ်က္စီ ေၾကြးလိုက္တာ အာရကီး အသံေတာင္ မထြက္ႏိုင္ဘဲ ေလာကႀကီးကုိ တာ့တာ့ျပသြားေရာေပါ့ဗ်ာ။ စဥ္းစား ၾကည့္ေလ။ မူးလုိ႔ ဆိုက္ကားေပၚမွာ ေခါင���းငံံု႔ၿပီး လုိက္လာတာကုိ ေနာက္ေစ့ အုတ္နီခဲစာမိတယ္ ဆိုေတာ့ တကယ့္ ခ်က္ေကာင္းပဲဗ်ာ။ အာရကီးခမ်ာ ဘာေၾကာင့္ ေသရတယ္ဆိုတာေတာင္ သိမသြားရွာတာ အမွန္ပဲ။

ဘယ္အခ်ိန္ကစခဲ့တ့ဲ အစဥ္အလာလည္းေတာ့ က်ေနာ္လည္းမသိဘူးဗ်။ ကမာရြတ္ ဘူတာ႐ံုလမ္းမႀကီးမွာ အေပၚပိုင္း၊ အလယ္ပိုင္း၊

ေအာက္ပိုင္းဆိုၿပီး

သံုးပိုင္းကြဲေနတယ္ဗ်။

လွဳိင္ျမစ္ကေန

ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံုအထိ

ေအာက္ပိုင္း၊

ဟုိတုန္းက စက္တြင္းလမ္း၊ သံႀကိဳးတိုင္၊ ေအးရပ္ကြက္ ဆိုတ့န ဲ ာမည္ႀကီးေနရာေတြ။ ကမာရြတ္ဘူတာ႐ံု ကေန လွဳိင္ အထက(၁) ေက်ာ္ေက်ာ္အထိ အလယ္ပိုင္း၊ ျမေလး႐ံုလမ္း၊ မယ္ဇီကုန္းလမ္းနဲ႔ တစ္ရပ္ကြက္ တပိုင္းေပါ့။ အထက(၁) လွဳိင္ကေန အင္းစိန္လမ္းမႀကီးအထိက အေပၚပိုင္းဗ်။ က်ားေက်ာင္းေရွ႕က အုပ္စုတို႔၊ ေဗဒါစုက အဖြဲ႔၊ သေဖာ့ေတာ သုႆန္လမ္းကေမာင္ေတြ ႀကီးစိုးတဲ့ေနရာ။ အဲဒီအပုိင္းသံုးပုိင္းက ရာဇဝင္န႔ခ ဲ ်ီၿပီးကုိ မတည့္ၾကတာဗ်ာ။ အခု အာရကီး ေသရတာလည္း အဲဒီအပိုင္း အားၿပိဳင္မွဳက ေနာက္ကြယ္က ပါေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမိုက္ဆိုတာ ဇာတ္သိမ္း မေကာင္းတတ္ပါဘူးေလ။

http://www.mindin.info/


rif; 'if&JUoufcdkif (twJG - 2)

133

tcef; (61) - wdrfay:ckefwuf rkdufvdkufprf;

အာရကီးေသတာဟာ က်ေနာ္န႔ဘ ဲ ာမွမဆုိင္ဘူး ထင္ရေပမဲ့ ဆိုင္ေနသလုိျဖစ္ေနတာက အဲဒီ ရပ္ကြက္အပိုင္း ျပႆနာ ပါပဲ။ က်ေနာ္န႔အ ဲ ဖြဲ႔က်ေနတဲ့ ရာဇဝင္လူဆုိးေတြက က်ေနာ္ႀကီးျပင္းခဲ့တ့ဲ ဘူတာ႐ံုလမ္း ေအာက္ပိုင္းသားေတြ ျဖစ္ေန တဲ့ ကိစၥေပါ့ဗ်ာ။ ဘူတာ႐ံုလမ္းအေပၚပုိင္း