Page 24

ขอบเขตในการใช้พ้นื ที่ของร้านมีเพียงข้อเดียวคือไม่ให้เจาะผนังของร้านเพิ่มเพราะด้วยตัวร้านที่เป็ นบ้านไม้ที่ค่อนข้าง เก่าถ้าเจาะผนังเพิ่มอาจมีการชํารุ ดได้ ส่ วน การกําหนดราคาของผลงาน เจ้าของร้านได้ให้ศิลปิ นเป็ นผูก้ าํ หนดราคาเองทั้งหมด และถ้าหากมีลูกค้ามาสนใจขอซื้อผลงานศิลปะ เจ้าของร้านก็จะติดต่อศิลปิ นให้กบั ลูกค้าผูน้ ้ นั โดยตรงและไม่มีการหักส่ วนแบ่ง ผลกําไรแต่อย่างใด ในปั จจุบนั เรื่ องของการค้าขายงานศิลปะนั้นไม่ใช่ส่วนหลัก แต่ในอนาคตเจ้าของร้านก็ตอ้ งการนําผลงานที่ สะสมไว้จากผูท้ ี่เคยมาแสดงงานที่นี่ออกขายเป็ นรายได้อีกทางเช่นกัน แต่ยงั คงความเป็ นกันเองกับศิลปิ นและผูช้ มไว้อยู่ เพราะ ต้องการให้ร้านแห่งนี้เป็ นพื้นที่ที่มีความเป็ นกันเองราวกับบ้านของผูท้ ี่มาเข้ามา การพยายามแทรกงานศิ ลปะไว้เป็ นส่ วนหนึ่ งของชีวิตประจําวันที่สามารถมองเห็ นได้ง่ายภายในสถานที่ ที่ ไม่สร้าง ความอึดอัดด้วยกฎเกณฑ์ต่างๆอย่างหอศิ ลป์ หรื อพิพิธภัณฑ์ ทําให้ร้านอาหารหรื อร้านกาแฟจึ งเป็ นทางเลือกสําหรับศิ ลปิ นที่ ต้องการแสดงงานขนาดไม่ใหญ่มาก อีกทั้งยังได้กลุ่มคนผูช้ มหน้าใหม่ที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน เพราะกลุ่มผูช้ มที่ ไปยัง สถานที่น้ นั ก็เพื่อพบปะพูดคุยกับเพื่อนสนิ ท ทําให้อารมณ์ความรู ้สึกในการชมงานศิลปะผ่อนคลายลงมากกว่าในหอศิลป์ หรื อ พิพิธภัณฑ์ และทําให้ผชู ้ มเหล่านั้นได้ชมผลงานศิลปะจนอาจชอบและลองไปลงปฏิบตั ิอย่างไม่รู้ตวั แต่อย่างไรก็ตาม พื้นที่ทางศิ ลปะมีความหมายกว้างไปกว่าสถาบันทางศิ ลปะต่างๆ ซึ่ งอาจรวมไปถึงร้านอาหาร ร้าน กาแฟ โรงภาพยนตร์ สวนสาธารณะ ข้างถนน พื้นที่วา่ ง หรื อแม้อย่างในปั จจุบนั คือพื้นที่ในโลกอินเตอร์ เน็ต ทําให้ขอบเขตของ การจํากัดความศิลปะว่าขึ้นอยูก่ บั พื้นที่น้ นั ได้หายไปและส่งผลให้เกิดศิลปะรู ปแบบใหม่ในเวลาต่อมาอีกด้วย

BY THE WAY by niramum  

TEST ISSUE