Issuu on Google+


διοργάνωση/ produced by :

με την συνεργασία/ with the collaboration of :


04-05

| Χαιρόμαστε πάρα πολύ κάθε φορά που ο ισχυρισμός μας ότι στηρίζουμε σπουδαία γεγονότα του πολιτισμού στην πόλη μας, επαληθεύεται με τον καλύτερο τρόπο. Και ακόμη νιώθουμε ιδιαίτερη χαρά, που φεστιβαλικά δρώμενα σαν αυτό του MIR FESTIVAL καταλαμβάνουν ένα σημαντικό χώρο και χρόνο του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου της Αθήνας. Τούτο το Σεπτέμβριο, αυτό που θα συμβεί στην πόλη θα είναι ότι άνθρωποι της Τέχνης – κάθε μορφής Τέχνης – θα αποπειραθούν να γράψουν με ωραίο τρόπο πολιτιστικές σελίδες, αφηγούμενοι ιστορίες προσωπικές κι ανθρώπινες, σκέψεις και μηνύματα και θα συνυπάρξουν δημιουργικά. Από την άλλη, θα βοηθήσουν να αναπτύξουμε το γούστο και τις καλλιτεχνικές μας προτιμήσεις μέσα από ήχο, φως και θόρυβο, ισχυρά σύγχρονο και πρωτότυπο. Το πρώτο ΜΙR FESTIVAL στην Αθήνα υποστηρίζεται θερμά από τον Πολιτισμικό Οργανισμό επειδή κάθε είδους καλλιτεχνική εφαρμογή με τη μορφή συναυλίας, παράστασης ή Video, προβολών, εγκαταστάσεων ή εκθέσεων αποτελεί πρωτότυπη δυναμική παρουσία, ένα σύνολο παρεμβάσεων στην πόλη μας από καλλιτέχνες και σχήματα διαφόρων χωρών που αξίζει πραγματικά να απολαύσουμε. Η συνεργασία μας επαληθεύει τις επιδιώξεις μας για την προώθηση της πολιτιστικής μας πολιτικής με υψηλών Περιμένουμε τις προκλήσεις για ν’ αδράξουμε την ευκαιρία. Καλή επιτυχία! Σόφη Δασκαλάκη - Μυτιληναίου Πρόεδρος Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων We are especially pleased every time that we are proven right in saying that we support major cultural events in our city. We are all the more pleased that festival events such as MIRfestival form an important part of our agenda at the Cultural Organization of the City of Athens. In September, artists of all persuasions will join forces in creating a cultural narrative both personal and human. Their

|

concerted efforts will help everyone’s aesthetic taste and predilections to develop through a powerful and original

S ofi e Das k a la k i M yti l i nai ou

προδιαγραφών πολιτιστικά προϊόντα.

contemporary sound and vision. Warmly supported by the Cultural Organization of the Municipality of Athens, the 1st MIRfestival in Athens proposes an array of artistic events, concerts, performances, videos, projections, installations, exhibitions in an original and potent series of interventions by artists and groups from many countries for everyone in Athens to enjoy. This joint effort realizes our quest to promote a cultural policy of cultural productions of the highest caliber. We look forward to the challenges in order to seize the opportunities. We wish you every success! Sofie Daskalaki - Mytilinaiou

|

INTR OD UC TION

Chairman of the board, Cultural Organization City of Athens


06-07

| MIRfestival 2008

MIRfestival 2008

MIR: a festivity for universal voyagers. Passing by artists, creators of ephemeral and unique works, stop on MIR for a while

MIR: γιορτή για ταξιδιώτες του σύμπαντος. Στο MIRfestival σταματούν περαστικοί δημιουργοί εφήμερων έργων για

to emit their signal before they continue their trip in time and space. Having shared the glimpse of a frivolous vision with

να εκπέμψουν το σήμα τους για λίγο και να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο χώρο και στο χρόνο. Αφού προηγουμένως

the audience before they go. Having revealed to us something which still has the power to make us think, something

έχουν μοιραστεί τη λάμψη ενός φευγαλέου οράματος με το κοινό. Αφού μας έχουν αποκαλύψει κάτι που μπορεί

which can make us active, something which can open horizons for us in different dimensions of the reality.

ακόμα να έχει τη δύναμη να μας κάνει να σκεφτούμε, να μας κάνει ενεργούς, να μας ανοίξει ορίζοντες σε μιαν άλλη διάσταση της πραγματικότητας.

As it lands, a fresh wind stirs the city… This is how we dreamt of it. MIRfestival orbital station is put into orbit in a city changing every day, in a city crying out loud. In a city over-fed with

Καθώς προσγειώνεται, ένας δροσερός άνεμος ξεσηκώνει την πόλη... Έτσι το ονειρευτήκαμε.

show, and over-consuming it, but producing very little though on contemporary live performance and its hybrid forms.

Ο δορυφόρος MIRfestival μπαίνει σε τροχιά σε μια πόλη που αλλάζει κάθε μέρα, σε μια πόλη που φωνάζει δυνατά.

MIRfestival aims to set up the dialogue. To be a place of meeting about the experiment, where the inherent thirst will be

Σε μιαν Αθήνα με υπερ-τροφοδότηση και υπερ-κατανάλωση πλέον στο χώρο του θεάματος, αλλά με ελάχιστη

exchanged with international creative fever, but a place where these two will be meeting on equal terms.

παραγωγή σκέψης πάνω στο σύγχρονο ζωντανό θέαμα και τις υβριδικές μορφές του. Το MIRfestival φιλοδοξεί να ανοίξει το διάλογο. Να αποτελέσει ένα σημείο συνάντησης για το πείραμα, όπου η ενδογενής δίψα θα ανταλλάσσεται

Live performance: Flesh and bones, public performance, public statement on burning issues, or on things that make us

με τον διεθνή δημιουργικό πυρετό και όπου τα δύο θα συντονίζονται επί ίσοις όροις. Το ζωντανό θέαμα: Σάρκα και οστά, δημόσια παράσταση, δημόσια θέση πάνω σ’ αυτά που μας καίνε ή πάνω σ’

spectator, every festival programme is a crossword puzzle, made up of intersecting works of art. Memory, nostalgia of the

αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε άνθρωποι. Το φανταστικό ανοίγει τη βαριά κόκκινη αυλαία του, και από πίσω

future and intuition make up ours.

αποκαλύπτονται μυστήριοι κόσμοι γεμάτοι σύμβολα. Αυτό που αναπαρίσταται μπορεί να ξεπερνά τις ερμηνείες, να διατηρεί το αίνιγμα ζωντανό. Κι αν κάθε καλλιτεχνικό πείραμα είναι ένα αίνιγμα που ζητά να κεντρίσει το θεατή,

The satellite MIRfestival is put into orbit full of fascinating artistic projects – many of which were produced especially for its

κάθε καλλιτεχνικό πρόγραμμα είναι ένα σταυρόλεξο από έργα που τέμνουν το ένα το άλλο. Μνήμη, νοσταλγία του

audience.

μέλλοντος και διαίσθηση συναντιούνται στο δικό μας σταυρόλεξο.

A space of breathing for imagination, in a hard, discouraging reality. Persistence in Utopia could mean despair, but it could also mean hope. Opting for hope is a statement, as it is a statement to take action in a cultural landscape devouring its

Ο δορυφόρος MIRfestival μπαίνει σε τροχιά γεμάτος έργα και πρότζεκτ συναρπαστικά, πολλά από αυτά φτιαγμένα

children. At any cost.

ειδικά για το κοινό του. Χώρος αναπνοής της φαντασίας σε μια πραγματικότητα σκληρή και αποκαρδιωτική.

Personal stake? Collective utopia? A real vision inspiring a team of people to invest on it? Thankfully all three of them.

Η εμμονή στην Ουτοπία μπορεί να σημαίνει απελπισία• αλλά μπορεί να σημαίνει και ελπίδα. Η επιλογή της ελπίδας

Thanking all those who assisted us in this first flight (especially the Cultural Organisation of the Municipality of Athens, the

είναι θέση, όπως θέση είναι και η επιλογή της δράσης μέσα σε ένα τοπίο πολιτισμού που τρώει τα παιδιά του. Με κάθε

Unification of Archaeological Sites and our sponsors), we express our hope that MIRfestival will soon find the support it

κόστος.

|

overstep interpretations and keep the aenigma alive. And if every artistic experiment is an aenigma asking to provoke the

Chr i s ti a na G ala nopou lou

feel human. Fictional opens its heavy red curtain letting us see mysterious worlds full of symbols. What is re-enacted can

needs to continue the voyage. Προσωπικό στοίχημα; Συλλογική ουτοπία; Πραγματικό όραμα στο οποίο επενδύουν μια ομάδα άνθρωποι που τους In a general condition in which money is worshiped and people usually concentrate on personal profit, finding a team

εμπνέει; Ευτυχώς και τα τρία. Ευχαριστώντας όσους μας στήριξαν σ’ αυτή την πρώτη διαδρομή (και ιδιαίτερα τον

of incredible collaborators who deposit and invest in a shared vision, is so unexpected that it looks like a myth. I am still

ΠΟΔΑ, την ΕΑΧΑ και τους χορηγούς μας), εκφράζουμε την ελπίδα ότι σύντομα το MIRfestival θα βρει την υποστήριξη

searching the proper way to express my gratitude to them… MIRfestival is its population.

που χρειάζεται για να συνεχίσει το ταξίδι. Σε μια συνθήκη γενικότερης θεοποίησης του χρήματος και προσήλωσης στο ατομικό κέρδος, το να βρει κανείς μια

Christiana Galanopoulou

ολόκληρη ομάδα εξαιρετικών συνεργατών που συμπορεύονται στο κοινό όραμα καταθέτοντας και επενδύοντας

MIRfestival director

χωρίς άμεσο κέρδος είναι τόσο απρόσμενο που μοιάζει μυθικό. Ακόμα ψάχνω να βρω τρόπο να τους εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου… Το MIRfestival είναι οι άνθρωποί του. Χριστιάνα Γαλανοπούλου

|

IN TR O DUC T IO N

Διευθύντρια MIRfestival


περφόρμανς/performance


Δημιουργία/ creation : 2007 | 60’

10-11

DÉBUT – v spomin prihodnjega DÉBUT – In Memory of Coming

Ιδέα της/ Concept by: Mala Kline
 Δημιουγία και ερμηνεία/ Creation and performance: Mala Kline, Robert M. Hayden


|

Mala Kline

Σύνθεση μουσικής και ήχων/ Sound and music composition: Robert M. Hayden
 Επιπλέον σχεδιασμός ήχων/ Additional sound design by: Felix Andriessens
 Σχεδιασμός φωτισμών/ Light design: Jaka Šimenc
 Σχεδιασμός κοστουμιών/ Costume design: Maja Čop
 Βίντεο/ Video: Hanna A. W. Slak, Guillaume Cailleau, Jan Wilhelm Schoeningh
 Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Hanna A.W.Slak D É BU T – I n M emo r y o f Co mi n g

Μοντάζ/ Editing: Guillaume Cailleau Γραφιστικός σχεδιασμός/ Graphic design: Metod Blejec
 Παραγωγοί/ Producers: Tamara Bračič, Alma Selimović
 Βοηθός παραγωγής/ Assistant producer: Brina Pungerčič
 Παραγωγή/ Production: Bunker Ljubljana
 Συμπαραγωγή/ Partner: Festival Ljubljana

Ήταν μια θεατρική παράσταση. Δεν είχε καμία σχέση με την Αρχή. Όμως

It was a theatre performance. It had nothing to do with the Beginning. Yet one

το ένα δεν μπορούσε να κάνει χωρίς το άλλο. Και μετά ήρθε η πτώση. Ήταν

could not do without the other. And then there was a fall. It was a fall into a

η πτώση μέσα σε ένα σώμα. Ήταν κάτι που έγινε πριν πολύ καιρό και θα

body. It was something that happened long ago and would still go on.

συνεχιζόταν ακόμη.

The lead was caught in limbo. It was a dream of the fallen, a dream of

Η πρωταγωνίστρια έμεινε μετέωρη. Ήταν ένα όνειρο πτώσης, χωρισμού και

separation and of exile. Then something mysterious happened. A memory

εξορίας. Και ύστερα συνέβη κάτι μυστήριο. Ξετυλίχτηκε μια μνήμη, για ένα

unfolded, about an ancient mystery of the body as a passage to the

αρχαίο μυστήριο του σώματος ως πύλη στον κάτω κόσμο. Εκείνη που είδε

netherworld. The dreamer woke up in her dream and she knew that a hidden

το όνειρο ξύπνησε μέσα στο όνειρό της και ήξερε ότι ένα κρυφό μονοπάτι

path winded through the theatre back into life and unity. She was there to

ανοιγόταν μέσα από το θέατρο πίσω στη ζωή και την ενότητα. Εκείνη

pay her debt. She could see herself in her own dream. And her body would

ήταν εκεί για να ξεπληρώσει το χρέος της. Έβλεπε τον εαυτό της μέσα στο

become a crack, through which it could see to the other side of the mirror.

ίδιο της το όνειρο. Και το σώμα της γινόταν μια σχισμή, που από μέσα της

In the exact moment of her transition, she had to leave the image of the fallen

έβλεπε την άλλη πλευρά του καθρέφτη.

behind. She stepped from the mirror of her memory. A new life sprang forth

Τη στιγμή ακριβώς της μετάβασής της, αναγκάστηκε να αφήσει πίσω την

from the ashes of the past. In this new dream, everything has become what it

εικόνα της πτώσης. Με ένα βήμα, βγήκε από τον καθρέφτη της μνήμης της.

has always been: its other.

όνειρο, όλα έγιναν ό,τι ήταν πάντα: το άλλο τους.

|

Νέα ζωή ξεπήδησε από τις στάχτες του παρελθόντος. Στο καινούργιο αυτό

M ala K li ne

|

Σλοβενία/ Slovenia

Mala Kline

Mala Kline Début is not Mala Kline’s actual début. Rather it is the creation of a unique artist, who, using a Lynchian atmosphere takes her viewers on a pathway

Ο βέλγος Robert Michael Hayden εργάζεται τα τελευταί�� 25 χρόνια ως αθλητής, ηθοποιός, χορευτής και πρόσφατα ως συνθέτης και μουσικός. Από τον Μάιο 2002 είναι χορευτής και ηθοποιός στη βελγική ομάδα χορού Ultima Vez / Wim Vandekeybus από τις Βρυξέλλες. Πρόσφατες παραγωγές του είναι οι BLUSH, SONIC BOOM, PUUR, και, σήμερα, SPEIGEL (Mirror).

Belgian Robert Michael Hayden has been performing for 25 years as an athlete, actor, dancer, and most recently sound composer/musician. Since May 2002, he has been a dancer/actor of the Belgian dance company Ultima Vez / Wim Vandekeybus based in Brussels. Recent productions include BLUSH, SONIC BOOM, PUUR, and currently, SPEIGEL (Mirror).

Η μη κερδοσκοπική πολιτιστική εταιρία Bunker παράγει και παρουσιάζει παραστάσεις σύγχρονου θεάτρου και χορού, οργανώνει διάφορα σεμινάρια και άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα, αναπτύσσει διάφορες ερευνητικές μεθόδους στο χώρο του πολιτισμού και οργανώνει ένα από τα πιο σημαντικά διεθνή φεστιβάλ, το Φεστιβάλ Mladi levi.

Bunker cultural non-profit organization produces and presents contemporary theatre and dance performances, organizes different workshops and other educational programmes, carries out various research methods in the field of culture and brings together one of the most noted international festivals, the Mladi levi festival.

Début: Δεν πρόκειται για το «ντεμπούτο» της Mala Kline, αλλά για το έργο

between worlds and guides them through her work as if through a labyrinth

μιας χαρισματικής δημιουργού. Σε μιαν ατμόσφαιρα που παραπέμπει

of meanings. The piece begins with a diva complaining about work conditions

στις ταινίες του Λυντς αλλά και στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων,

and how she simply “cannot do it”, and flows into a dance solo that both

εκτυλίσσεται μια παράξενη ιστορία με χάπι έντ. Η Kline καθοδηγεί το

physically and on an abstract level opens a new landscape on the stage,

κοινό της σ’ ένα στενό πέρασμα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. H

and ends, as they say in fairy tales, happily ever after. The live performance is

παράσταση αρχίζει με μια ντίβα που παραπονιέται για τις συνθήκες της

accompanied by powerful sound and video images.

δουλειάς της και δηλώνει ότι «απλά δεν μπορεί να την κάνει πια». Αλλά

Début - In Memory of Coming was created by a team at numerous artistic

στη συνέχεια μετατρέπεται σε ένα σόλο σύγχρονου χορού μπροστά σε

residences (Girona, Lisbon, Berlin). It emerged under the auspices of the

δυνατές εικόνες βίντεο, που μας εισάγει σε ένα νέο τοπίο στη σκηνή. Για να

Mediterranean project entitled Sites of Imagination.

καταλήξει, όπως στα παραμύθια, στο «και ζήσαν αυτοί καλά...» Την υποβλητική μουσική της παράστασης ερμηνεύει ζωντανά ο Rob M. Hayden, στενός συνεργάτης του Wim Vandekeybus. Το Début – In Memory of Coming δημιουργήθηκε από μια ομάδα σε διάφορες καλλιτεχνικές residences (Girona, Λισαβώνα, Βερολίνο). Η παραγωγή του έγινε υπό την αιγίδα του μεσογειακού πρότζεκτ με τίτλο Sites of Imagination.

PER F ORMA NCE

Mala Kline is a performance artist and choreographer. Much of her professional knowledge and experience was acquired through her work with Mark Tompkins, Meg Stuart, Josef Nadj, Jordi Cortes Molina, Vera Mantero, Mark Tompkins, Lloyd Newson, Meg Stuart, Jan Fabre, amongst others. She has danced in pieces by Iztok Kovač and Wim Vandekeybus. She has co-choreographed work with Maja Delak. Her first big independent choreographic work Campo de’ Fiori was very successful. She is completing her studies in philosophy.

|

Η Mala Kline είναι περφόρμερ και χορογράφος. Μεγάλο μέρος από τις επαγγελματικές της γνώσεις και την εμπειρία της αποκτήθηκε κατά τη συνεργασία της με τους Mark Tompkins, Meg Stuart, Josef Nadj, Jordi Cortes Molina, Vera Mantero, Mark Tompkins, Lloyd Newson, Meg Stuart και Jan Fabre, μεταξύ άλλων. Έχει χορέψει με τους Iztok Kovač και Wim Vandekeybus. Έχει χορογραφήσει έργα με τη Maja Delak. Η πρώτη μεγάλη ανεξάρτητη χορογραφική δουλειά της, με τίτλο work Campo de’ Fiori, γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ολοκληρώνει τις σπουδές της στη φιλοσοφία.


To turn oneself into an image. Poster plays along the border line which covers

σχέσεων ανάμεσα στο σώμα και την εικόνα, την πραγματικότητα και τη

the relations between body and image, reality and fiction, present and past

φαντασία, το παρελθόν και το παρόν, την κίνηση και την ακινησία.

time, movement and stillness.

«Το έργο αυτό του Cristian Chironi θα έπρεπε ίσως να τιτλοφορείται Rew

“Perhaps this work by Cristian Chironi should have been called Rew or

ή Backwords. Πρόκειται για ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο μέσω της εικόνας.

Backwords. It is a journey backwards in time through the image. A journey

Ένα ταξίδι που επικαλείται τη μνήμη. Ταξίδι, πιθανές αναπαραστάσεις,

appealing to memory. Sailing, inhabiting frames, possible reconstructions,

διανοητικές προβολές.

mental projections.

Η ιδέα είναι απλή: μια επιλογή από 7 φωτογραφίες που δείχνουν τον πατέρα

The concept is simple: a selection of 7 photographs portraying his father, a

του, έναν φανατικό παίκτη ποδοσφαίρου από διάφορες πλευρές (Oranese

passionate football player in different sides (Oranese Calcio and others), posing

Calcio και άλλοι), να ποζάρει μαζί με την ομάδα και τον προπονητή. Οι

with team and coach. Group photos belonging to different years, presumably

ομαδικές φωτογραφίες ανήκουν σε διαφορετικές εποχές, μάλλον από το

1980, 1978, 1971, 1968, 1962... full scale, where a living player sets in: Cristian

1980, 1978, 1971, 1968, 1962 … σε φυσικό μέγεθος, όταν ένα ζωντανός

Chironi. (…)

παίκτης εμφανίζεται: ο Cristian Chironi….

Yet, Poster is not a slide show, it is rather a performance, of which C.C. is the

Κι όμως, το Poster δεν είναι μια προβολή σλάιντ· είναι μάλλον μια

designer, the maker, the performer. Or, from a different perspective, he is

παράσταση, που σχεδιαστής, δημιουργός και εκτελεστής της είναι ο Cristian

director, protagonist, stage hand and individual. A process executed, as in

Chironi. Ή, από μια άλλη οπτική γωνία, είναι ο σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής,

the previous performances (Singer, Rowenta) systematically and without any

βοηθός σκηνής. Μια διαδικασία που πραγματοποιείται, όπως και στις

theatrical affectation. There is nothing to feign: functionality and fluency in the

προηγούμενες παραστάσεις (Singer, Rowenta), συστηματικά και χωρίς

execution. Clearness in moving in one’s personal history.(…)

θεατρική εκζήτηση. Δεν υπάρχει τίποτα να υποκριθείς: λειτουργικότητα και

Then there are variations on the representation. Several plastic attitudes,

άνεση στην εκτέλεση. Καθαρότητα στην περιδιάβαση μιας προσωπικής

according to epoch and cultural models, the skids of which are perceived as

ιστορίας….

the album in the form of poster unfolds. C.C. standing, side glance, crouched

Και ύστερα υπάρχουν παραλλαγές στην αναπαράσταση. Αρκετές πλαστικές

on the floor in the first row, hands on his private parts, with a slightly broken,

προσεγγίσεις ανάλογα με τις εποχές και τα πολιτιστικά πρότυπα, που

swaggerer smile to a companion (…).

διαφαίνονται όπως ξετυλίγεται το λεύκωμα με τη μορφή ενός πόστερ.

It is a process, made of in/out, to the uncovered mechanicalness of which we

Ο Cristian Chironi, όρθιος, να κυτάει λοξά, καθισμένος στο πάτωμα

gladly submit, because it succeeds in gaining the trust of the audience who,

στην πρώτη σειρά, τα χέρια στα απόκρυφα σημεία του, με ένα ελαφρώς

once they realize the rhythm, stop to look. We are no more used to dwelling

αλαζονικό μειδίαμα προς κάποιον σύντροφο….

on an image and this unusual hold-up requires an “auteur” rhythm. C. C. clearly

Είναι μια διαδικασία εισόδων και εξόδων, στη φανερή μηχανικότητα

looks at images with those pauses, so do we. The stasis, the pose, make the

των οποίων πρόθυμα υποτασσόμαστε, γιατί επιτυγχάνει να κερδίσει την

visual patrimony of each single viewer emerge. Individual and collective

εμπιστοσύνη ενός κοινού που, από τη στιγμή που καταλαβαίνουν τον

memory are projected on the freeze-frame of the tableaux vivants.

ρυθμό, σταματά να βλέπει. Δεν είμαστε πια συνηθισμένοι να κοιτάμε

Again on adherence and detachment. In Poster, the performer enters and

μια εικόνα για πολλή ώρα, και αυτό το ασυνήθιστο κράτημα απαιτεί ένα

leaves the images just for a few instants, “wearing” face mask and clothes,

ρυθμό «έντεχνο». Ο Cristian Chironi φανερά κοιτάζει τις εικόνες με αυτές

which he later abandons to become an individual again. Yet, there is also

τις παύσεις, και το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Η στάση, η πόζα, κάνουν να

another level of processing for affective time: photographs part from our

αναδυθεί η εικαστική παράδοση κάθε θεατή. Ατομική και συλλογική μνήμη

look. While turning over the photographic curtains one by one, ranging from

προβάλλουν ακίνητες μέσα σε tableaux vivants.

recent colour, to the staggered chromatisms of the seventies, to the black

Ξανά περί ταυτότητας και απόστασης. Στο Poster, ο ερμηνευτής μπαίνει

and white and sandblasting of the fifties, the tableaux leave C.C. progressively

και βγαίνει από τις εικόνες για μερικές μόνο στιγμές, «φορώντας» μάσκα

alone, firmly planted on the pedestal, now further away from the photograph

στο πρόσωπο και ρούχα, τα οποία αργότερα εγκαταλείπει για να ξαναβρεί

presented, as much as his psychology from that image and that story.”

12-13

Να μεταμορφωθείς σε μια εικόνα. Το Poster παίζει στη λεπτή γραμμή των

|

Ιταλία/Italy

Produzione / Production: Xing/Raum

Απόφοιτος της Accademia de’ Belle Arti της Μπολώνια, ο Cristian Chironi είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανερχόμενους εικαστικούς καλλιτέχνες της πόλης του, με σημαντική εκθεσιακή δραστηριότητα στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Κινείται στο χώρο της φωτογραφίας, της ψηφιακής εικόνας, της εικαστικής περφόρμανς και του βίντεο. Μετά τις περφόρμανς Singer και Rowenta, με το Poster, o Cristian Chironi αφήνει στην άκρη την έρευνά του σχετικά με τη γυναικεία ταυτότητα για να διερευνήσει ανδρικά μοντέλα συμπεριφοράς. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από σαρκαστική διάθεση και τα τελευταία χρόνια αναφέρεται συχνά στην ιστορική και κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου.

Po ste r

Δημιουργία/ creation : 2007 | 27’

Απόφοιτος της Accademia de’ Belle Arti της Μπολώνια, ο Cristian Chironi είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανερχόμενους εικαστικούς καλλιτέχνες της πόλης του, με σημαντική εκθεσιακή δραστηριότητα στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Κινείται στο χώρο της φωτογραφίας, της ψηφιακής εικόνας, της εικαστικής περφόρμανς και του βίντεο. Μετά τις περφόρμανς Singer και Rowenta, με το Poster, o Cristian Chironi αφήνει στην άκρη την έρευνά του σχετικά με τη γυναικεία ταυτότητα για να διερευνήσει ανδρικά μοντέλα συμπεριφοράς. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από σαρκαστική διάθεση και τα τελευταία χρόνια αναφέρεται συχνά στην ιστορική και κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου.

|

Poster

Cristian Chironi

Cr i s ti a n C hi roni

Ιδέα, υλοποίηση και ερμηνεία/ Concept, realisation and performance:

|

Cristian Chironi

την ατομικότητά του. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο επίπεδο επεξεργασίας για τον υποκειμενικό χρόνο: οι φωτογραφίες εκκινούν από το βλέμμα μας.

Extracts from the Silvia Fanti Poster text

Ξεφυλλίζοντας τις φωτογραφικές αυλαίες μία μία, από πρόσφατες έγχρωμες φωτογραφίες ως τα ξεβαμμένα χρώματα της δεκαετίας του 1970 και τον κόκκο των ασπρόμαυρων φωτογραφιών του 1950, οι ζωντανοί πίνακες αφήνουν τον Cristian Chironi, προοδευτικά μόνο, να πατάει γερά στη σκηνή, μακριά πια από τη φωτογραφία, όσο η ψυχολογία του από την εικόνα και την ιστορία.

|

PER F ORMA NCE

Αποσπάσματα από το κείμενο Poster της Silvia Fanti


Δημιουργία/ creation : 2008 | 17’

Milena Ugren Koulas

Χορογράφος και ερμηνεύτρια/ Choreographer and performer:

While Walking

Milena Ugren Koulas

Μουσική/ Music: Lubos Fiser (15 prints after Durer’s Apocalypse), Γιώργος Κούλας/ George Koulas

Δημιουργία/ creation : 2007 | 17’

Irineos Koulouras, Rhinocerose (Installation Sonore)

Milena Ugren Koulas

Μουσική/ Music: Γιώργος Κούλας/ George Koulas, Ειρηναίος Κολούρας/

Σχεδιασμός φωτισμών/ Lighting design: Aleksandar Jotovic

Σχεδιασμός φωτισμών/ lighting design: Panayiotis Manousis

Παραγωγή/ Production: Μουσικά Νιάτα Κύπρου/ Jeunesses Musicales

Παραγωγή/ Production: Πέλμα / Pelma

Cyprus

Κύπρος/ Cyprus

14-15

Nothing

Χορογράφος και ερμηνεύτρια/ Choreographer and performer:

|

Milena Ugren Koulas

Ανάθεση από/ Commissioned by: New Europe Dance Festival Κύπρος/ Cyprus

Απαξιωμένη, αλλά περήφανη Ευάλωτη, αλλά δυνατή

Με την υποστήριξη του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου Supported by Cyprus Ministry of Education

Με την υποστήριξη του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου Supported by Cyprus Ministry of Education

Γυμνή αλλά θερμή Και πάνω απ’ όλα,

Milena Ugren Koulas

αίσθηση ότι βαρέθηκα τον εαυτό μου, την

Η Milena Urgen Koulas γεννήθηκε στην Σερβία. Αποφοίτησε από την Rotterdamse Dance Academy το 2003. Στην διάρκεια της παραμονής της στην Ολλανδία συνεργάστηκε με πολλούς χορογράφους, πιο συγκεκριμένα τους : Andre Gringras, Rinus Sprong, Tom Stuart, Sanja Hasagic, Xing Liang και Dylan Newcomb. Αργότερα, συνεργάστηκε με τον Jacek Luminski στο Silesian Dance Theatre της Πολωνίας. Από το 2004 ζει στην Κύπρο. Έχει χορέψει με όλες σχεδόν τις εγχώριες ομάδες χορού, στην Κύπρο και αλλού. Το 2005 τιμήθηκε με μια υποτροφία του DanceWEB Europe Scholarship Program της Βιέννης. (μέρος του φεστιβάλ ImPuls Tanz). Η πρώτη της χορογραφική δουλειά ήταν το έργο Aftermath (2006). Κέρδισε το τρίτο βραβείο στον χορογραφικό διαγωνισμό New Europe Festival, στην Πράγα, για τις δημιουργίες While walking (2007) & Nothing. Έχει παρουσιάσει έργα της στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Κροατία και στην Τσεχία (Δημοκρατία της Τσεχίας). Milena Urgen Koulas was born in Serbia. She graduated from the Rotterdamse Dance Academy in 2003. During her time in The Netherlands she worked with several choreographers namely: Andre Gringras, Rinus Sprong, Tom Stuart, Sanja Hasagic, Xing Liang, Dylan Newcomb. Later, she worked with Jacek Luminski in Silesian Dance Theatre in Poland. Since 2004 she has been living in Cyprus. She has been performing with almost all Cypriot companies in Cyprus and abroad. In 2005 she was awarded with a scholarship from: DanceWEB Europe Scholarship Program in Vienna (part of ImPuls Tanz Festival). Her first choreographic piece was Aftermath (2006). She was awarded the 3rd prize in choreographic competition in New Europe Festival, Prague, for While walking (2007) & Nothing. She has presented her choreographies in Cyprus, Turkey, Croatia, Czech Republic.

Milena Ugren Koulas

Lonely above all.

The creation of this solo came out of boredom

Milena Ugren Koulas

of myself, tiredness, feeling old and consumed. Milena Ugren Koulas

|

Naked but warm

Αυτό το έργο φέρει την υπογραφή της δημιουργού του, τις ιδιοσυγκρασιακές κινήσεις της, τη συναισθηματική ένταση και την ικανότητά της να διαστρέφει το σώμα. Δημιούργησε ένα έργο που είναι κατ’ εξοχήν γυναικείο. Διερευνά το αίσθημα της μοναξιάς, το ξεκίνημα, τη δύναμη και την απαξίωση. Dara Milovanovic The work carries the choreographer’s signature, her idiosyncratic movements, emotional tension and her ability to distort the body. She has created a piece that is distinctly feminine. It investigates emotions of solitude, the beginnings, strength and disgrace. Dara Milovanovic

M i lena Ugren K oul as

Vulnerable but powerful

|

Disgraced but proud

έχω δώσει όλα.

PER F ORMA NCE

κούραση, το να νιώθω γερασμένη και ότι τα

|

Αυτό το σόλο δημιουργήθηκε από την

No th i n g, Wh i le Walk i n g

μες στη μοναξιά.


Drosos Skotis. Μουσική σύνθεση & ερμηνεία/ Music composition & perofrmance: Μάρθα Μαυροειδή/ Martha Mavroidi Κείμενα, έρευνα/ Text, research: Δημήτρης Βέργαδος/ Dimitris Vergados Κοστούμια/ Costumes: Δανάη Καββαδία/ Danai Kavadia & Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης/ Konstantinos Karvouniaris Ελλάδα/ Greece * Η παράσταση δημιουργήθηκε για το MIRfestival * Performance created for MIRfestival

H χοροθεατρική παράσταση Η σιωπή του παπαγάλου, είναι μία ανοιχτή διερεύνηση των ορίων μεταξύ ανθρώπινου και ζωώδους, σιωπής και

Fingersix was founded during the summer of 2005 by: Sofia Mavragani (GR), Melina Seldes (AR), Marta Navaridas (ES), Eugenie Rebetez (CH), Danielle ES Brown (US), Alessio Castelacci (IT). Fingersix offers the space within which 6 young choreographers connect to one another, envision and create. The 6 members, originating from 6 different countries, met in Holland where they completed studies of choreography in the ARTEZ, DANCEMAKER department of Arnhem Academy of Dance in Holland. Carrying different cultural identities, experiences and artistic approaches they founded the network fingersix, amining at the support and enrichment of their activities, the creative exchange, collaboration and communication. www.fingersix.com

Sofia Mavragani was born in Athens in 1978. Graduated from “Athens School of Economics”, and from the EDDC-European Dance Development Centre, ArtEZ-University of Arts, Arnhem, NL, Bachelor in Dance (2005). During her studies, she worked with Mary O’ Donnell, Eva Karczak, Angus Balbernie, Peter HuLton, Peggy Olislaegers, Nol Tilanus amongst others. In 2005 she moved back to Greece, where she choreographed the productions: To aspromavro teras and To beast or not to beast, be be bomb, Made in kozani. Her last work, M_dancetheatre solo has been performed in several cities in Greece and abroad. Meanwhile, she worked as performer/choreographer for theatre performances and video art projects She teaches composition and improvisation workshops.

16-17

| Th e par ro t ’s si len ce

Andriopoulou, Νικoλέτα Ξεναρίου/ Nikoletta Xenariou, Δρόσος Σκώτης/

H Σοφία Μαυραγάνη γεννήθηκε στην αθήνα το 1978. Σπούδασε οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και στη συνέχεια χορογραφία/dance maker στην Ακαδημία Χορού του Arnhem/Ολλανδία (2001-2005), κοντά σε δασκάλους όπως Mary O’ Donnell, Eva Karczak, Angus Balbernie, Peter HuLton, Peggy Olislaegers, Nol Tilanus. Από το 2005, που επέστρεψε στην Ελλάδα, έχει χορογραφήσει τις εξής παραστάσεις: Tο ασπρόμαυρο τέρας, to beast or not to beast, be be bomb, Made in kozani. Επίσης εργάζεται ως κινησιολόγος σε θεατρικές παραστάσεις και διδάσκει σεμιναριακά σύνθεση/χορογραφία και αυτοσχεδιασμό σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες. H προηγούμενη παράστασή της M_dancethatre solo, παίχτηκε σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί ως περφόρμερ/χορογράφος σε παραστάσεις θεάτρου και έργα βίντεο. Διδάσκει σεμινάρια χορογραφικής σύνθεσης και αυτοσχεδιασμού.

|

Ερμηνεύουν οι / performed by: Παυλίνα Ανδριοπούλου/ Pavlina

To καλλιτεχνικό δίκτυο Fingersix Ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2005 από τους: Σοφία Μαυραγάνη (GR), Melina Seldes (AR), Marta Navaridas (ES), Eugenie Rebetez (CH), Danielle ES Brown (US), Alessio Castelacci (IT). Fingersix είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο 6 νέοι χορογράφοι συνδέονται, οραματίζονται και δημιουργούν. Τα 6 μέλη, ξεκινώντας από τις 6 διαφορετικές χώρες καταγωγής τους, συναντήθηκαν στην Ολλανδία όπου ολοκλήρωσαν σπουδές χορογραφίας στο ARTEZ, τμήμα DANCEMAKER της Ακαδημίας Χορού του Arnhem/ Ολλανδία. Ως φορείς διαφορετικών πολιτιστικών ταυτοτήτων, εμπειριών και προσεγγίσεων ιδρύουν το καλλιτεχνικό δίκτυο “fingersix”, με στόχο την υποστήριξη και εμπλουτισμό των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων τους, την δημιουργική ανταλλαγή, συνεργασία και επικοινωνία. www. fingersix.com

φλυαρίας, αφασίας και λόγου, δοσμένη μέσα από μια επικίνδυνα αφελή ιστορία. Όλοι είναι ανήσυχοι και εφιστούν την προσοχή. Περιμένουν τον παπαγάλο κάτι να τους πει. Οτιδήποτε. Ξέρουν ότι λέει πολλά επειδή ξέρει πολλά, ξέρουν ότι μιλάει ακατάπαυστα, ξέρουν ότι τα λέει όλα. Γιατί, όμως, αργεί; Ο παπαγάλος έρχεται, είναι έτοιμος να βγάλει λόγο και – χωρίς κανέναν απολύτως λόγο – ο παπαγάλος δεν έχει λόγο. The dancetheatre performance The parrot’s silence is an open investigation of the boundaries between human and animal, silence and babbling, aphasia and speech, through a dangerously naive story. Everyone is excited and they demand attention. They are waiting for the parrot to say something to them. Anything. They know that he speaks non-stop, they know that he speaks of everything. The parrot is coming, he is ready to give a speech, But, without

Fi ng er si x – S of i a M av raga ni

any reason at all, the parrot will not speak.

|

Δημιουργία/ Creation : 2008 | 40’

Σοφία Μαυραγάνη/ Sofia Mavragani

PER F ORMA NCE

Η σιωπή του παπαγάλου/ The parrot’s silence*

Σύλληψη, σκηνοθεσία, φωτισμοί/ Concept, director, lighting design:

|

Fingersix – Σοφία Μαυραγάνη/ Sofia Mavragani


Δημιουργία/ Creation : 2008 | 25’

Μέντη Μέγα/ Medie Mega, Moïse Touré Μουσική/ Music: Τάκης Μπαρμπέρης/ Takis Barberis με αποσπάσματα των/ using extracts by: Charles Aznavour (FR) José Afonso (PT) Mablem Hamid El Kasri (MA) Χριστίνα Ανδρέου / Christina Andreou (GR) Σχεδιασμός φωτισμών/ Lighting design: Τάσος Παλαιορούτας/ Tassos Paleoroutas Με την υποστήριξη/ Supported by: Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρα Ντάνκαν/ Duncan Dance Research Center-Athens Παραγωγή/ Production: Χοροεργοτάξια/ Choroergotaxia Γαλλία-Ελλάδα/ France-Greece

Παρελθόν-παρόν-μέλλον / μνήμη

Past-present-future/memory

Χώμα-αλάτι-νερό / Μεσόγειος

Soil-salt-water/Mediterranean

Το σόλο μου είναι αυτοβιογραφικό. Είναι μια αφήγηση ταξιδιών και

My solo is autobiographical. It is a travelogue and at the same time a quest

ταυτόχρονα μια αναζήτηση ταυτότητας. Με τη μουσική συνέργεια του

for identity. In association with composer Takis Barberis, this solo narrates five

συνθέτη Τάκη Μπαρμπέρη, αυτό το σόλο αφηγείται 5 ταξίδια. Εντυπώσεις,

journeys. Impressions, sounds, sketches, colours. This solo is a travel diary:

ακούσματα, σκίτσα, χρώματα. Το σόλο αυτό είναι ένα ημερολόγιο ταξιδιού:

France, Portugal, Morocco, Greece. Countries in which I have lived. Countries

Γαλλία, Πορτογαλία, Μαρόκο, Ελλάδα. Χώρες στις οποίες έζησα. Χώρες

in which I have enjoyed being a foreigner. For being a foreigner means being

όπου μ’άρεσε να είμαι ξένη. Γιατί το να είσαι ξένος σημαίνει να είσαι ξένος

a foreigner also to yourself. I say: “Even in my body I am not at home”. This is a

ακόμη και με τον εαυτό σου. Λέω: «Ακόμα και στο σώμα μου δεν είμαι σπίτι

pleasure, a kind of abandonment of our self, of great revolutions with our body.

μου». Είναι ευχαρίστηση, είναι ένα είδος εγκατάλειψης του εαυτού μας και

Every day. In another language. Every day I dance that “other language”.

μεγάλων επαναστάσεων με το κορμί μας. Κάθε μέρα. Σε μια άλλη γλώσσα.

I would like to dance in the same way that someone writes a poem, that is, in

Κάθε μέρα χορεύω αυτην την «άλλη γλώσσα».

a very distinctive, extremely personal manner and, at the same time, utterly

Θα ήθελα να χορέψω, όπως γράφει κανείς ένα ποίημα, δηλαδή μ’εναν

universal. This may be arrogant or ambitious. I don’t know. I simply try to be

τρόπο πολύ ιδιαίτερο, υπερβολικά προσωπικό και, την ίδια στιγμή, απόλυτα

honest to myself.

οικουμενικό. Είναι αλαζονικό ή ίσως φιλόδοξο. Δεν ξέρω. Προσπαθώ απλά

My fifth journey is a return. It is a departure that is not yet familiar with itself; it

να είμαι τίμια με τον εαυτό μου.

is my possible future, my nostalgias to come; what is yet to be written. The sum

Το 5ο ταξίδι μου είναι μια επιστροφή. Είναι μια αναχώρηση που δεν

total and the balance.

18-19

Καλλιτεχνική υποστήριξη/ Artistic support:

Πολυσχιδής προσωπικότητα, η Jessica Hénou, που δε βρίσκει ησυχία σε μια χώρα, εκτός από το ότι έχει συνεργαστέι ως χορεύτρια με σημαντικά ονόματα του διεθνούς χώρου, όπως η Susan Buirge στη Γαλλία και η Sofia Fitas στην Πορτογαλία, και εκτός από το ότι έχει διδάξει σύγχρονο χορό σε οργανισμούς που δε θα περίμενε κανείς, όπως σε φυλακές στη Γ��λλία και στη Σχολή Τσίρκου της Λισαβόνας, ίδρυσε και υπήρξε αρχισυντάκτρια του περιοδικού για τις παραστατικές τέχνες Espaço Corpo. Έχει πραγματοποιήσει πέντε ξεχωριστά πρότζεκτ με το προσωπικό της δημιουργικό όχημα, τα Χοροεργοτάξια. Ίδρυσε τα Χοροεργοτάξια το 2004, όταν ήρθε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου ζει και δημιουργεί. Το μεταπτυχιακό της (DEA) στο χορό στο Πανεπιστήμιο Paris VIII έθεσε τα θεμέλια στην καλλιτεχνική της εξέλιξη.

|

Jessica Hénou

A multifaceted personality, Jessica Hénou, who cannot sit still in one country, apart from having worked as dancer with important international artists, such as Susan Buirge in France and Sofia Fitas in Portugal, apart from having taught contemporary dance in unexpected organizations, such as prisons in France and the Circus School in Lisbon, has also founded and worked as chief editor of the magazine Espaço Corpo for the performing arts. She has produced five projects with her personal art ensemble, Choroergotaxia. She established Choroergotaxia in 2004, when she came to live in Athens, where she lives and works as an artist. Her postgraduate studies (DEA) in Dance at Paris VIII has shaped her development as an artist.

Exile 2008

Οι Ηλικίες του Κόσμου / Exile 2008 Les Ages du Monde / Exil 2008

Ιδέα, χορογραφία και ερμηνεία/ Concept, choreography and performer:

|

Jessica Hénou

γνωρίζει ακόμα τον εαυτό της, είναι το πιθανό μου μέλλον, οι νοσταλγίες μου που θα έρθουν, είναι αυτό που ακόμη δεν έχει γραφτεί. Είναι το

Jessica Hénou

άθροισμα και το υπόλοιπο.

Countries, floras and landscapes of archetypal materials and colours on a flat earth, marked by the slippery, unexpected, risky trajectories of its travelers, Μια διήγηση σε ενότητες οι Εξορίες της Jessica.

produce a writing that hastily proceeds to leave a window open to a

Χώρες, χλωρίδες και τοπία από υλικά και χρώματα αρχετυπικά πάνω σε μια

panoramic view of the collective.

επίπεδη γη που χαράζεται από τις ολισθηρές, απρόβλεπτες, ριψοκίνδυνες

Takis Barberis’ electric guitar, the point of reference for each new departure, can

τροχιές των ταξιδευτών της, δίνουν μια γραφή, που σπεύδει να αφήσει στο

also be read as a new return, intensifying the feeling of a road movie, in which

βάθος της ένα παράθυρο ανοιχτό σε μια πανοραμική θέα του συλλογικού.

there is no expedience – things happen in time.

Η ηλεκτρική κιθάρα του Τάκη Μπαρμπέρη, σημείο αναφοράς για κάθε

This time, Jessica captures her personal journey by charting an austere

καινούργια φυγή, που μπορεί να διαβαστεί και σαν μια καινούργια

geography of meridians, which each time signal a different age, another way to

επιστροφή, επιτείνει την αίσθηση ενός Road movie, όπου δεν υπάρχει

inhabit the world.

τίποτα που να επείγει – τα πράγματα συμβαίνουν με τον χρόνο.

Next to sensitivity, a merciless attitude, which may be necessary in order to

Αυτή τη φορά, η Jessica αποτυπώνει το προσωπικό της ταξίδι,

be able to leave, or to refuse, is articulated through a physical intensity which

χαρτογραφώντας μια αυστηρή γεωγραφία μεσημβρινών, που

shatters the linear reading of time.

σηματοδοτούν κάθε φορά μιαν άλλη ηλικία, έναν άλλο τρόπο κατοίκησης

Provocative and ironic in this exile, Jessica loses her memory and invites the

του κόσμου.

viewer’s gaze to regain it. She liberates her body from the bondage of her

Δίπλα στην ευαισθησία, μια αμείλικτη στάση –που τη χρειάζεται ίσως για

origin and invents her own flag. In the context of this powerful structure, she is

να μπορεί να φεύγει ή να μπορεί να αρνιέται- αρθρώνεται με μια σωματική

able to seek and realize her freedom.

ένταση που σπάει τη γραμμική ανάγνωση του χρόνου.

Paraphrasing François Ricard from his short story “Agnès’ last afternoon”, Jessica

Προκλητική και ειρωνική, η Jesssica σ’ αυτή την εξορία, χάνει τη μνήμη

inhabits her body “as her true, unique and irreplaceable homeland”.

Jess i c a Hénou

A narrative in chapters: Jessica’s Exiles

|

Jessica Hénou

της και καλεί το βλέμμα του θεατή να την ανακτήσει. Απελευθερώνει το σώμα της από τα δεσμά της καταγωγής και επινοεί τη δική της σημαία. Στο

Penelope Iliaskou

Παραφράζοντας τα λόγια του François Ricard στο διήγημά του Le Dernier Après-midi d’Agnès, η Jesssica κατοικεί το σώμα της «ως την αληθινή, μοναδική και αναντικατάστατη πατρίδα της». Πηνελόπη Ηλιάσκου

|

ελευθερία της.

PER F ORMA NCE

πλαίσιο αυτής της ισχυρής δομής, μπορεί να αναζητά και να πετυχαίνει την


Δημιουργία/ Creation : 2008 | 40’

Κοστούμια/ Costumes: pedestrian- Μαριλένα Πετρίδου/ Marilena Petridou

Μουσική/ Music: Νίκος Βελιώτης/ Nikos Veliotis Μακιγιάζ/ Makeup: Σίσσυ Πετροπούλου/ Sissy Petropoulou Ερμηνεύουν/Performers: Ίρις Καραγιάν/ Iris Karayan, Iωάννα Τουμπακάρη/ Ioanna Toumbakari Παραγωγή/ Production: pedestrian Ελλάδα/ Greece

Pedestrian / Marilena Petridou (ZHTA group, YELP) focuses on site-specific projects. Her research field is the perception of space and time, the real/imaginary and metaphysical, and also the humorous aspect of things. She uses movement-voice, sound-music and image in equal proportions. The performers are multifaceted, and their roles-qualities change in response to the requirements. www.myspace.com/pedestrian_m www.visualpedestrian.blogspot.com

|

M an [ o] e uv re

* Η παράσταση σχεδιάστηκε ειδικά για το MIRfestival και τη συγκεκριμένη τοποθεσία. * This work was conceived especially for MIRfestival 2008 and the specific location.

Η pedestrian / Μαριλένα Πετρίδου (ομάδα ΖΗΤΑ, YELP), ενδιαφέρεται για την παρουσίαση έργων, που κατά κύριο λόγο, διαδραματίζονται σε ειδικούς χώρους. Ως πεδίο έρευνας επιλέγει τον τρόπο αντίληψης σε σχέση με το χώρο και χρόνο, το πραγματικό/φαντασιακό και μεταφυσικό, αλλά ενίοτε και χιουμοριστικό στοιχείο των πραγμάτων. Ως μέσα χρησιμοποιεί κίνηση-φωνή, ήχο-μουσική και εικόνα, με τέτοιον τρόπο, ώστε όλα έχουν ίσο βάρος. Oι performers είναι πολύπλευροι και οι ρόλοιιδιότητες τους αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες.

20-21

Man[o]euvre*

Μαριλένα Πετρίδου/ Marilena Petridou

|

Σκηνοθέτης, Χορογράφος/ Director, Choreographer:

“βραδινά χρώματα φθινοπώρου το ουράνιο τόξο στην κοιλάδα ξεθωριάζει” Kobayashi Issa (1763-1828) “Εvening’s fall colors the rainbow in the valley fades away” Kobayashi Issa (1763-1828)

Το Man[o]euvre είναι μια παράσταση που σχεδιάστηκε ειδικά για μια τοποθεσία. Xρησιμοποιεί την κίνηση και το εικαστικό στοιχείο για να αποτυπώσει μια ευθεία διαδρομή κατά μήκος του πεζοδρόμου της οδού Θεσσαλονίκης, σε μια συγκεκριμένη χρονική φάση της ημέρας, στο λυκόφως. Κατά τη διάρκειά της, δύο χαρακτήρες-όντα έρχονται αντιμέτωπα Μια μανούβρα σε ευθεία που δανείζεται εικόνες, κινήσεις και αισθήσεις από την ‘Aνατολή’, αλλά και από την ιδιαιτερότητα της περιοχής του Κεραμεικού, όπου συναντώνται η σημερινή αστική της μορφή με την αρχαία της

|

ιδιότητα..

Pedes tr i an

με τις μεταμορφώσεις τους, τον άυλο κόσμο τους και τον εαυτό τους.

Man[o]euvre is a site-specific performance. It uses movement and the visual element in order to mark a linear journey along the Thessalonikis Pedestrian Street at a specific time of day, the dusk. During the performance, two characters-beings come face to face with their transformations, the immaterial world and themselves. A linear manoeuvre which borrows images, movements and feelings from the ‘Orient’ as well as the distinctive ambiance of the Kerameikos area, where

PER F ORMA NCE

today’s urban life meets the ancient past..

|

Pedestrian


eekuipoiz & Motus Terrae

Δημιουργία/ Creation : 2008 | 40’

Eρμηνεύουν/ Performers: Xρίστος Kαούκης & Marion Renard,

Eικαστικές παρεμβάσεις/ Visual interventions: Γιώργος Mαραζιώτης

22-23

[non++]*

|

Iδέα και δραματουργία/ Concept and dramaturgy:

Σπύρος Ανδρεόπουλος Παραγωγή/ Production: eekuipoiz & Motus Terrae Ελλάδα/ Greece *H αστική εκδοχή του [non++] έγινε για το MIRfestival *The urban version of [non++] was created for MIRfestival

Tοποθεσία: Πεζόδρομος Ερμού (πλησίον Πειραιώς, Hλεκτρικού, Kεραμεικού, Πετραλώνων, πρώην Kορεάτικης Aγοράς, γραμμών ΗΣΑΠ, γκάζι κ.ά.)

σαν ένα κανάλι επικοινωνίας ή ένας κόμβος που συνδέει περιοχές της πόλης. Tεχνικές τσίρκου και θεάτρου δρόμου στο σύγχρονο αστικό τοπίο. Μέσω της συνεργασίας eekuipoiz και των Motus Terrae δημιουργείται ένας κοινός χώρος όπου συναντιούνται η ανάγκη για “εξερεύνηση” του δημόσιου

|

παρατηρεί το διάλογο και γεωγραφικά. Πεζόδρομος οδού Θεσσαλονίκης:

[non++]

Μια παράσταση/εγκατάσταση για το διάλογο, τοποθετείται στην πόλη και

χώρου και η ανάγκη για την ανάπτυξη ενός καινούργιου λεξιλογίου γύρω από την χειραγώγηση αντικειμένων και το σώμα του περφόρμερ κάτω από μη αμιγώς θεατρικές συνθήκες. location: Ermou Pedestrian Street (near Pireos Street, Kerameikos, Petralona, ex-Corean Market, Electric Railway tracks, Gazi) A performance-installation about dialogue is installed in the city and observes dialogue geographically. Thessalonikis Pedestrian Street: Like a communication channel or like a junction connecting different city areas. Circus and urban theatre techniques in the contemporary urban landscape. The cooperation of eekuipoiz and Motus Terrae establishes a joint space connecting the need to “explore” the public space and the need to develop a new vocabulary regarding object manipulation and the performer’s body

|

Οι eekuipoiz (Xρίστος Kαούκης & Marion Renard) είναι μια ελληνο-γαλλική ομάδα σύγχρονου τσίρκου που έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο χορογραφικό λεξιλόγιο χρησιμοποιώντας τον χορό, το θέατρο, τις τεχνικές ζογκλέρ και τον «χειρισμό αντικειμένων» (οbject manipulation). Ιδρύθηκε το 2004 από τον Χρίστο Καούκη και την Marion Renard και είναι η πρώτη ομάδα που ασχολείται εξ ολοκλήρου με το Juggling & Object Manipulation (J&OM) στην Ελλάδα. Μέχρι σήμερα έχει κάνει 5 παραγωγές αποκλειστικά για J&OM. Έχει συνεργαστεί με μουσικούς και εικαστικούς και πρόσφατα μελετάει την εισαγωγή των τεχνών τσίρκου και θεάτρου δρόμου στο σύγχρονο αστικό τοπίο με site specific δημιουργίες σε συνεργασία με τους Motus Terrae. Έχει πάρει μέρος σε διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Σημαντικές στιγμές μέχρι σήμερα ήταν η πρόσκληση μαθήτευσης από τον Jerôme Thomas και η επιλογή του [nοn+] στην τελική φάση του διαγωνισμού Jeunes Talents Cirque στη Γαλλία.

eek u i poi z & M otu s Ter ra e

under not purely theatrical conditions.

Η Motus Terrae έχει επιλέξει να λειτουργεί ως ένας πυρήνας καλλιτεχνικής έρευνας και παραγωγής με κύριο άξονα την καλλιτεχνική έκφραση σε χώρους του αστικού περιβάλλοντος. Η συνεργασία των eekuipoiz και Motus Terrae και η αστική εκδοχή του [non++] έχουν γίνει ειδικά για το MIRfestival. Motus Terrae has chosen to operate as a core for artistic exploration and production, focusing on artistic expression in urban spaces.

PER F ORMA NCE

Eekuipoiz (Christos Kaoukis & Marion Renard) is a Greek-French contemporary circus group, which has developed its own choreographic vocabulary, using dance, theatre, joggler techniques and object manipulation. They were established in 2004 and is the first group which works exclusively with juggling and object manipulation in Greece. They have produced five projects exclusively of J&OM. They have cooperated with musicians and visual artists and have recently began studying the introduction of circus and street art techniques to the contemporary urban landscape through site-specific productions in cooperation with Motus Terrae. They have participated in various festivals in Greece and Europe, including their invitation to study with Jerôme Thomas and the selection of [nοn+] in the final phase of the Jeunes Talents Cirque competition in France.

|

eekuipoiz & Motus Terrae


ήχος/sound


Γαλλία/ France

οποία κάνει τομές με χειρουργικά εργαλεία συνδεδεμένα με σένσορες ήχου.

KINE & Queen Makita

Europevessel Afrika

ένα καραβάνι προκειμένου να την διασχίσουμε. Το καραβάνι αποτελείτα��

Σχεδόν ακουστική ελεκτρόνικα, με ήχο που χτίζεται αρχικά με ρυθμούς και σκρατς για να χαθεί στη συνέχεια μέσα στο θόρυβο της φθοράς των

Ελλάδα/ Greece

εμπορεύματα και καμήλες, μιγάδες και βεδουίνοι. Όμως, από μακριά μοιάζει

βινυλίων. Θορυβώδης ανατομή βινυλίων/ Noisy LP dissection

Καθώς η Αφρική είναι μία αχανής έκταση, αποφασίζουμε να φτιάξουμε

Yann Leguay operates on LP’s… He mixes while playing vinyl on two decks, on which he makes cuts by surgical tools connected to sound sensors. An almost acoustic electronica, its sound first building on beats and scratch and then getting lost in the noise of the vinyl destruction.

από μία ετερόκλητη σειρά σε πρόσμειξη: πρόσφυγες και τουρίστες,

26-27

CuTTer oFF

Ο Yann Leguay χειρουργεί LP... Μιξάρει ενώ παίζει σε 2 decks βινύλια, στα

|

Yann Leguay

με αδιάσπαστη ενότητα που κινείται αργά στην έρημο, προσπαθώντας να Live performance για εικόνα και ήχο/ Live audiovisual performance 2008, +/- 45’

προσανατολιστεί. Βέβαια, τίποτα δεν είναι αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ξεκινάμε. Η μετακίνηση είναι πάντα αδύνατη (απογοητευτική). Όλα είναι μία επινόηση που τροφοδοτεί την ανάγκη μας ν’ ακούσουμε το ζωικό βόμβο, να νοθεύσουμε την καταγωγή μας. Ίσως, είμαστε περισσότερο ένα σινάφι με μπλε μάσκες ζώων που χτυπάει ξύλα πάνω σε χαρτόκουτα, κάνοντας απλά θόρυβο.

Ο Γάλλος Yann Leguay, με σπουδές πάνω στον ήχο και την περφόρμανς

To Europevessel Afrika είναι ένα πρότζεκτ που παίρνει τη νέα του μορφή

στο περίφημο Εθνικό στούντιο σύγχρονης τέχνης Le Fresnoy και σε άλλα

ειδικά για το MIR και κλείνει τις εκδηλώσεις του φετινού φεστιβάλ.

σημαντικά ιδρύματα, και με συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ στη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, το Χόνγκ Κονγκ κ.α., εντυπωσιάζει με τον τολμηρό του ήχο και τις παράξενες, σχεδόν βιομηχανικές εικόνες του. French Yann Leguay, who has studied sound and performance at the famous National Contemporary Art studio Le Fresnoy and other major educational institutions, and with participations in group shows and festivals in France, Holland, Belgium, Hong Kong, impresses with his bold sound and weird, almost industrial images.

Since Africa is a vast land, we decide to create a caravan to cross it. The caravan is made up of a series of an heterogeneous mixture: refugees and tourists, merchandise and camels, creoles and Bedouins. From a distance, though, it looks like an uninterrupted unity moving slowly in the desert trying to find its orientation. Of course nothing is true. In fact we never set off. Moving is always impossible (frustrating). Everything is an invention that feeds our need to listen to the animal buzz, to falsify our origin. Perhaps what we are is rather a crowd wearing blue animal masks, banging pieces of wood on carton boxes, just making noise. Europevessel Afrika project takes its new form for MIR and closes this year’s

Μέσα από το συγκερασμό διαφορετικών μέσων και υλικών, οι KINE & QUEEN MAKITA αναπτύσσουν τα σχέδιά τους, τα οποία παρουσιάζουν σε ζωντανές οπτικοακουστικές παραστάσεις. Δειγματοληψία ήχων, φιλμ, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και αναλογικές μηχανές προβολής, κείμενα και γλυπτική είναι μερικά από τα δομικά στοιχεία που επιλέγονται για να στηρίξουν το σκελετό των κατασκευών τους, ο οποίος ενισχύεται Ο Αbsent without leave στο πρότζεκτ Misty recollections επιχειρεί

(διαλύεται) από τη συνεχή επανάληψη των επιμέρους τμημάτων του.

Misty recollections

να πλαισιώσει οπτικά και ηχητικά το μελαγχολικό αίσθημα θαμπών αναμνήσεων της εγκαταλελειμμένης υπαίθρου χώρας. Το Misty

Through this combination of means and materials KINE & QUEEN MAKITA

Ελλάδα/ Greece

recollections θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο MIRfestival. Μέρος

are developing their plans, which they always present in audiovisual

του πρότζεκτ είναι μια ταινία του Γιώργου Μαστροκώστα και της Ευτυχίας

performances. Recordings, film, sculpture, computers and analogue projectors,

Ραμαντζά, που μαζί με τον ήχο αποτελεί μια ενότητα.

text and music are some of the structural elements selected to support the frame of their constructions, which is supported by the constant repetition of

In Misty recollections, Absent without leave attempt to complement sonically and visually the melancholy feeling of dim recollections of abandoned countryside. Misty recollections will be presented at MIRfestival for the first time. Part of the project is a movie by Yorgos Mastrokostas and Eftychia

|

Ramantza, which is integral to the sound.

its separate parts.

Αbsent without leave ονομάζεται το προσωπικό μουσικό όχημα του Γιώργου Μαστροκώστα, ο ήχος του οποίου καλύπτει ένα ευρύ φάσμα από post-rock και shoegaze μέχρι ambient και electronica. Έχει ήδη πληθώρα επίσημων κυκλοφοριών και επικείμενες κυκλοφορίες σε διάφορα ανεξάρτητα labels του εξωτερικού. Έχει συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ στην Ελλάδα και διεθνώς. www.myspace.com/geezertek Absent without leave is the personal musical ensemble of Yorgos Mastrokostas, whose sound covers a wide range of post-rock and shoegaze sounds through to ambient and electronica. He has already made a large number of official productions and soon to arrive circulations in several Greece and other countries.

SO UN D P ER FO R MAN CE

international independent labels. He has participated in many projects in

|

Absent without leave

Ya nn Leg uay, Abs ent wi t hout l e ave , K I N E & Q ue e n M ak i ta

festival.


τους, είναι δύσκολο – αν όχι αδύνατο – να συνταχτεί ένα ολοκληρωμένο και ακριβές βιογραφικό στο μέτρο που αφορά σκληρά γεγονότα. Αυτό,

Novi_Sad Eλλάδα/ Greece

O Novi_sad (Θανάσης Καπρούλιας, γενν. το 1980) είναι μεταπτυχιακός φοιτητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Πειραιά. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Επηρεασμένος από τους πρωτοπόρους της

μαζί με τη σκοτεινή φύση της μπάντας, κάνει την ιστορία των The Spectors

ακουστικής προσβολής άρχισε να παράγει ήχους το 2005. Ενισχυμένες

περισσότερο ζήτημα μυθολογίας, παρά βιογραφίας.

μαγνητοφωνήσεις του ήχου του περιβάλλοντος, χειρισμοί drones,

Οι The Spectors βοηθούν στην αντιμετώπιση της σύγχισης από τις δουλειές

δομημένα ambient περιβάλλοντα, μικροτόνοι εναντίον υπερτόνων, όλα

και τα κορίτσια, και κάνουν μουσική που θες να ακούς γυρνώντας σπίτι σου

συγκεντρώνονται σε μια υπερ-κατασκευή εικονοκλαστικής φόρμας. Ο

από τις φυλακές του Stammheim.

Novi_sad μεταχειρίζεται κάθε ήχο που προκύπτει με τη συνοχή ενός

28-29

Eλλάδα/ Greece

Εξαιτίας της επιθυμίας των The Spectors να διατηρήσουν την ανωνυμία

|

The spectors

γλυπτού, και η δύναμη του ήχου του λειτουργεί σε ένα επίπεδο όπου το Because of The Spectors’ wish to preserve anonymity, it is difficult – if not

κοινό συμμετέχει και διανοητικά ξεπερνώντας το απλό άκουσμα.

impossible – to compile a bio that is complete and accurate as far as hard facts

Κάποια από τα πρότζεκτ του εστιάζουν κατ’ εξοχήν στην αρχιτεκτονική

are concerned. This, together with the obscure nature of the band, makes The

ακουστική και στη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον ήχο.

Spectors’ history more a question of myth than biography. The Spectors help deal with the confusion of jobs, girls and they make music

Το πρώτο του άλμπουμ “Misguided heart pulses, a hammer, she and the

to come home to and listen to after Stammheim.

clock” έγινε δεκτό με ενθουσιώδεις κριτικές σε όλο τον κόσμο. Πρόσφατα ο Novi_sad έκανε μια ηχογράφηση στα εξαιρετικά VPRO studios στο Άμστερνταμ, για λογαριασμό της Εθνικής Ολλανδικής Ραδιοφωνίας. Αυτή η δουλειά θα κυκλοφορήσει σύντομα από τη Staalplaat [NL] στη σειρά “Mort Aux Vaches”. Αυτήν ακριβώς τη δουλειά θα παρουσιάσει ο Novi_sad στο MIRfestival. Πρόκειται για ένα έντονο σετ, που κα΄νει το θεατή να βυθίζεται στον ήχο μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Βασίζεται σε μαγνητοφωνήσεις ήχων από τρεις διαφορετικές ηπείρους. Αυτή την περίοδο ο Novi_sad εργάζεται πάνω σε ένα πρότζεκτ βασισμένο σε διάφορες μεθόδους ανάλυσης του ήχου σε κάποιες μοναδικές ηχογραφήσεις που ονομάζονται Σειρήνες. Σ’ αυτό το πρότζεκτ εξερευνά την αισθητική της πληροφορίας στον ήχο χρησιμοποιώντας ποσοτικά data από μεγάλα ιστορικά χρηματιστηριακά κράχ.

Economic University of Piraeus. He lives and works in Athens, Greece. Influenced by the pioneers of audio assault, he began generating sounds in 2005. Amplified environmental recordings, drone manipulations, structured ambient soundscapes, microtones vs overtones, all come together in a

Μπάσο: Δέσποινα Τσάφου

hyper structure of iconoclastic form. Every sound that occurs is treated with

Κιθάρα, αντικείμενα, φωνή: Τζελίνα Πάλλα

a sculptural integrity and his sonic power operates on a level in which the

Κρουστά: Ειρήνη Χριστοφάκη

audience participates as transcendental listeners.

Εικόνες: Χριστίνα Κατσάρη

Some of his projects are primarily focused in architectural acoustics and the

Ηχοληψία: Στέφανος Κωνσταντινίδης

relationship between architecture and sound. His debut album “Misguided heart pulses, a hammer, she and the clock” has

Οι MiniMaxiMuM ΙmproVision είναι ένα ευέλικτο σχήμα, που

been critically acclaimed, worldwide. Recently, Novi_sad did a recording

πειραματίζεται με φυσικά και ηλεκτρικά όργανα, προηχογραφημένους

session at the prestigious VPRO studios in Amsterdam, for the Dutch National

ήχους, αντικείμενα και εικόνες, για την σύνθεση μιας κινηματογραφικής

Radio. This work, will be released from Staalplaat [NL] in the “Mort Aux Vaches”

ατμόσφαιρας. Σε μια αφηγηματική ροή ήχων και μουσικών θεμάτων,

series. This is exactly the project Novi_sad will be presenting at MIRfestival. It is

σκηνοθετούν αυτοσχεδιασμούς και κατασκευάζουν εναλλασσόμενα

an immersive and intense set in absolute darkness, based in source recordings

ηχητικά τοπία.

from 3 different continents.

Από το 2005 που σχηματίστηκαν, έχουν εμφανιστεί, με διαφορετική σύνθεση, με τους Steve Reid και Κieran Ηebden στο house of art

Novi_sad is currently working on a project based on various methods of

(Αθήνα), στο 5ο strange screen festival στο Μουσείο Κινηματογράφου

audio analysis in extremely unique recordings, called “Sirens”. In this project,

Θεσσαλονίκης, στο Βoheme del mar στην Ερμούπολη, στο festival Yuria

he explores the aesthetics of information on sound by using quantitative data

στο vinyl microstore (Αθήνα) και στο 5ο avant garde film festival στο cine

from major stockmarket crashes in history.

TRIANON (Αθήνα).

MiniMaxiMuM ImproVision is a flexible group of experimentation with natural and electric instruments, prerecorded sounds, objects and images in order to create a cinema-like ambiance. They stage improvisations and produce alternating soundscapes in a narrative flow of sounds and music themes. Since their inception in 2005, they have appeared under different line-ups with Steve Reid and Κieran Ηebden at House of Art (Athens), the 5th strange screen festival at the Thessaloniki Cinema Museum, at the Βoheme del mar in Ermoupoli, the Yuria festival at the Vinyl Microstore (Athens) and the 5th avantgarde film festival at Cine TRIANON (Athens).

www.myspace.com/minimaximumimpro

S OUN D PER FO R MAN CE

Eλλάδα/ Greece

Farfisa, τρομπέτα, φωνή: Θάλεια Ιωαννίδου

|

MiniΜaxiΜuΜ ImproVision

|

Novi_sad (Thanasis Kaproulias, b. 1980) is a graduate student from the

The s pec tor s, M i ni M ax i M u m I mpro Vi s i o n , N ov i _sad

www.novi-sad.net


σκοτάδι, δίνουμε στα μάτια μας μια ευκαιρία να «ξεκουραστούν» από το βομβαρδισμό των εικόνων και ταυτόχρονα θέτουμε τον ‘Ηχο ως αυτόνομο

Free Piece of Tape Eλλάδα/ Greece

Οι Free Piece Of Tape δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 2001 απο τον Γιώργο Αξιώτη και τον Ευθύμη Θεοδόση. Πρόκειται για ένα μουσικό σχήμα που ασχολείται τόσο με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό όσο και με τη

πρωταγωνιστή, εναρμονισμένο με το περιβάλλον. Η έννοια της σκηνής

σύνθεση σε πραγματικό χρόνο. Το ηχητικό τους οπλοστάσιο αποτελείται

καταλύεται, καμία δεξιοτεχνική ικανότητα δεν προβάλλεται με σκοπό

κυρίως από αναλογικά και ηλεκτροακουστικά όργανα, κάποια από τα

performer και ακροατές να βιώσουν μια έντονη εσωτερική εμπειρία

οποία κατασκευάζουν οι ίδιοι. Το ενδιαφέρον τους κυρίως εστιάζεται στην

απαλλαγμένοι από αισθητικές και ιδεολογικές προδιαγραφές.

εξερεύνηση των ορίων της μουσικής εκτέλεσης σε πραγματικό χρόνο και

«mecha/orga» είναι το project του Γιώργη Σακελλαρίου Εδώ και 5 χρόνια,

παράλληλα στην άρθρωση ενός μουσικού ιδιώματος που αποτελείται

έχει εκδώσει 5 CD και έχει εμφανιστεί σε συναυλίες και φεστιβάλ στη

απο ελεύθερες drone συνθέσεις και πολυεπίπεδα ηχητικά cut-ups. Πέρα

Ελλάδα και το εξωτερικό (Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία)

από τις ζωντανές εμφανίσεις και την κυκλοφορία ντέμο ηχογραφήσεων,

Έχει ιδρύσει το label πειραματικής μουσικής Echo Music.

οι δραστηριότητες των FPOT φανερώνουν ένα ειδικό ενδιαφέρον

Είναι μέλος του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας και αρθογραφεί για

για την κινούμενη εικόνα. Τέτοιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν

το περιοδικό Highlights.

οπτικοακουστικές περφόρμανς / εγκαταστάσεις / εργαστήρια (Synch

30-31

Eλλάδα/ Greece

Project με ηλεκτρονική μουσική…χωρίς εικόνα! Μέσα σε απόλυτο

|

Mecha/Οrga

Festival, Videodance Festival, Strange Screen Festival) όπως και ζωντανές A project of electronic music… without image! In total darkness, we give

ηχητικές επενδύσεις σε πειραματικές ταινίες και παραστάσεις χορού (Τζίγκα

our eyes a chance to “rest” from the constant alternation of images and at

Βερτόφ / Ο Ανθρωπος με την Κινηματογραφική Μηχανή, Σταν Μπράκατζ /

the same time make Sound an independent protagonist in harmony with

Dog Star Man, Ομάδα Χορού Ζήτα / Going Under).

the environment. The concept of a stage is discarded and virtuosity becomes secondary so that performers and audience may experience an intense

Free Piece Of Tape were formed in Athens in 2001 by Giorgos Axiotis and

personal experience, free from aesthetic and ideological preconceptions.

Efthimis Theodosis. Their music is based on free improvisation as much as in

“mecha/orga” is a project by Yorgis Sakellariou. In the last five years, he has

real-time composition. Their audio arsenal is mainly dominated by analog

produced 5 CD’s and performed in concerts and festivals in Greece, Holland,

and electroacoustic instruments, some of them constructed by the group

the UK, France, Belgium and Germany.

itself. Their primary interest lies in exploring the boundaries of real-time audio

He has established the experimental music lable Echo Music.

performance and at the same time articulating a musical language ranging

He is member of the Contemporary Music Research Centre and contributes to

from freeform drone compositions to dense multi-layered cut-ups. Apart

the magazine Highlights.

from live performances and the occasional CD-R giveaways, FPOT’s activities audio-visual performances/installations/workshops (Synch Festival, Videodance Festival, Strange Screen Festival) to live audio soundtracks for experimental film and dance (Dziga Vertov / Man with a Movie Camera, Stan Brakhage / Dog Star Man, Zita Dance Co / Going Under). www.freepieceoftape.blogspot.com

Χρήστος Παπακωνσταντίνου/ Christos Papakonstantinou

Ο Χρήστος Παπακωνσταντίνου (γεν.1966) ηλεκτρικός κιθαρίστας

Eλλάδα/ Greece

με την έννοια της μετάπραξης για τη δημιουργία ηχητικού περιβάλλοντος.

αυτοδίδακτος, ασχολείται με τον πειραματισμό, αυτοσχεδιασμό από το 1996. Χρησιμοποιεί την κιθάρα, καθώς και αντικείμενα καθημερινής χρήσης Ο άνεμος, ο ανεμιστήρας, μηχανές της κουζίνας και του μπάνιου, σφυριά, μεταλλικά αντικείμενα είναι μερικά από τα μέσα αυτά, τα οποία χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με την κιθάρα, με παιγνιώδη διάθεση, αφού μερικές φορές είναι ωραίο να κάνουμε κάτι άλλο από αυτό που έχει καθοριστεί για ένα πράγμα, όπως και να το καταστρέφουμε, ξεφεύγοντας από τη χρησιμότητα. Επιρροές είναι το ρόκ, η αιολική λύρα, το κίνημα Φλούξους, η sound art, η εννοιακή τέχνη. Παραστάσεις έχει δώσει στο

|

www.mecha-orga.com

M ec ha /Ο rg a , Chr i s tos Pa pa k o n s ta nti n o u, Fre e Pi e ce o f Tape

also involve an affection for the moving image. These activities range from

Μικρό Μουσικό Θέατρο (2002-03-04-05) και στις Πλατφόρμες το 2008. Christos Papakonstantinou (b. 1966) is a self-taught electric guitarist. He has been working with experimentation and improvisation since 1996. He uses the guitar and everyday objects in different ways in order to create sonic ambiances. The wind, the fan, kitchen and bathroom appliances, hammers, metal objects are among the tools he uses in combination with his guitar in a playful mood, since it is often fun to use something in a different way than the one in which it was designed to be used, or even to destroy it, abandoning functionality. His influences include rock music, the Aeolian harp, the Fluxus movement, sound art, conceptual art. He has performed at the Mikro Mousiko Theatro (2002, -3, -4, -5) and

|

S O UND P ER FO R MA NC E

Platformes in 2008.


Eλλάδα/ Greece

ψυχοακουστική. Σκοπός του είναι η έκφραση έξω από φορμαλιστικούς

Me of Curse (guitarist and composer in post punk group Victory Collapse)

περιορισμούς. Εκτός των μουσικών του αναζητήσεων έχει ασχοληθεί

composes and records his songs at home (although he has not released any

αρκετά με την φωτογραφία, τον κινηματογράφο, τα computer graphics και

of the material yet) and is influenced by 60s psychedelia, folk and blues. In MIR

το VJing, την ποίηση και την λογοτεχνία, άλλα και την εννοιολογική τέχνη,

Festival he is presenting his songs in an acoustic performance.

πειραματίζεται αδιάκοπα σε διάφορα στυλ και είδη μουσικής, από τραγούδια μέχρι περιβαλλοντικές ηχογραφήσεις και θόρυβο. Δουλεύει

Eλλάδα/ Greece

O Me of Curse (κιθαρίστας και συνθετική δύναμη των Victory Collapse) συνθέτει και ηχογραφεί κομμάτια στο σπίτι του (αν και δεν έχει κυκλοφορήσει τίποτα μέχρι στιγμής) επηρεασμένος από την ψυχεδέλεια, τη

τόσο στο χώρο του αυτοσχεδιασμού όσο και σ’ εκείνον της γραμμένης

φολκ και τα μπλουζ.

μουσικής. Γράφει για ηλεκτρονικά μέσα και για ακουστικά όργανα και

Στο Mir θα παρουσιάσει ακουστικές εκτελέσεις των κομματιών του.

32-33

Ο Μαρίνος Κουτσομιχάλης συνθέτει μουσική από το 1999. Από τότε

|

Me of curse

Μαρίνος Κουτσομιχάλης Γιώργος Πούλιος/ Marinos Koutsomichalis Yorgos Poulios

σύνολα. Η έρευνά του κυρίως αφορά την ηχοχρωματική αρμονία και την

επεκτείνοντας έτσι τις δραστηριότητές του και σε άλλες σφαίρες. www.myspace.com/meofcurse Marinos Koutsomichalis composes music since 1999. Since then, he has been experimenting constantly in various music styles and genres, from songs to ambient recordings and noise. He works in both improvisation and scored music. He writes for electronic media and acoustic instruments and ensembles. His research mostly focuses on tonal harmony and psychoacoustics. His objective is to achieve expression without formalistic limitations. Besides his music research, he has also worked in photogrpaphy, the cinema, computer

διάφορων βραχύβιων σχημάτων, κάνοντας τον προγραμματισμό και παίζοντας συνθετητή. Αναζητώντας έναν πιο προσωπικό ήχο, οδηγήθηκε σε

Palindrom Eλλάδα/ Greece

πιο πειραματικά μονοπάτια, δουλεύοντας μόνος του πλέον. Χαρακτηριστικά της δουλειάς του είναι τα έντονα ηχοχρώματα, τα ξεσπάσματα θορύβου και

Palindrom είναι το όνομα του προσωπικού project του Δημήτρη Αρώνη (κιθαρίστας και συνθετική δύναμη των modrec) το οποίο δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2005. H δραστηριοποίησή του και οι ζωντανές εμφανίσεις ξεκίνησαν το 2006 έπειτα από μια περίοδο σκόρπιων ηχογραφήσεων, αλλά και μουσικών αναζητήσεων. Τα τραγούδια του έχουν pop διάθεση με αρκετό λυρισμό που ενίοτε οδηγείται σε δραματικές κορυφώσεις. Ξεχωρίζουν οι εμφανίσεις του στο ΑΝ Club (support στον Gruff Rhys), στο 1o Burnt Festival (μικρό μουσικό Θέατρο), στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής 2008 (KinkyKong) και στο θέατρο Pοές. Το project αυτή τη στιγμή αποτελείται από τους Δημήτρη Αρώνη (κιθάρα, φωνή) και Ευαγγελία Ξινοπούλου (φωνή, μεταλλόφωνα, πιάνο) και το φθινόπωρο του 2008 μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει το 1ο του δισκογραφικό εγχείρημα.

τα κοκκωδή νέφη, όλα συχνά με ρομαντική διάθεση. Μεταξύ άλλων έχει ασχοληθεί με το θέατρο, ώς συνθέτης και sound-designer. Yorgos Poulios was born in 1984. He lives and works in Athens as assistant tailor. He began his music research in 2003 as a member of various short-lived ensembles, in which he programmed music and played the synthesizers. Seeking a more personal sound, he moved down a more experimental path, working on his own. His work is characterized by vivid textures, noise

Palindrom is the project of Dimitris Aronis (guitarist in post rock band modrec) located in Athens. He started performing in 2006, even though his first songs and recordings are much older. He creates pop songs, singing and playing classic guitar usually mixed with glocks and pianos so sometimes he performs with a little help from Evangelie (piano, vox, glockenspiels) and other friends. Some of the most important gigs took place at small music theatre (Burnt Fest), AN club (supporting Gruff Rhys), European Music Day 2008 (Kinky Kong) and theatre “Roes”. Palindrom prepares the recordings of his debut album which is expected in 2009.

outbreaks, and grainy clouds, often in a romantic mood. He has also worked for the theatre as a composer and sound designer. www.myspace.com/amniakosakos

www.myspace.com/palindroms

Dash Dot Dash

#1*

Eλλάδα/ Greece

Το #1 είναι μια ηχητική εγκατάσταση δομημένη με ευδιάκριτα ηχοχρώματα που πολλές φορές θα προσπαθήσουν να γίνουν ένα με τον περιβάλλοντα ήχο. Αυτοκίνητα, φωνές, ποτήρια, ψίθυροι, ρεύμα, και άλλοι καθημερινοί θόρυβοι που συνήθως μόνο αδιαφορία ή και εκνευρισμό προκαλούν, εδώ καλούνται να δράσουν αντιστικτικά με το έργο.

Ηχητική εγκατάσταση/ sound installation, 2008 #1 is a sound installation structured on distinct shades of sounds, which are * Το έργο πραγματοποιήθηκε για το MIRfestival. * This installation was conceived and realized for MIRfestival

due to mix with the surrounding natural sounds from time to time. Cars, voices, glasses, whispers, electric appliances and other everyday noises which usually cause indifference or irritation, are now supposed to act in counterbalance with the work. Η Dash dot Dash είναι μία ομάδα που δημιουργήθηκε το 2008. Aποτελείται από μουσικούς, sound-artists και εικαστικούς, και ασχολείται με οπτικά και ηχητικά πειράματα. Dash dot Dash is a group formed in 2008 by musicians, sound artists and visual artists. It experiments with visual arts and sound.

S OUN D PER FO R MAN CE

βοηθός ράφτη, ξεκίνησε τις μουσικές του αναζητήσεις το 2003, ώς μέλος

|

Ο Γιώργος Πούλιος γεννήθηκε το 1984, ζεί και εργάζεται στην Αθήνα ως

|

www.marinoskoutsomichalis.com

M ar i nos Kou t som i c hali s - Yo rg o s Po u l i o s, M e o f curse, Pal in d ro m, Dash D o t Dash

graphics and VJing, poetry and literature as well as conceptual art.


έκθεση/exhibition

Μαγική εικόνα Η ομορφιά κοιμάται μέσα στις εικόνες που μας περιβάλλουν. Η ομορφιά μας έλκει σαν μαγική εικόνα. Η ομορφιά δεν είναι παρά μια ουτοπία ανάμεσα στις άλλες, που θα μας διαφεύγει πάντα. Η ουτοπία είναι μια μικρή αλάνα μέσα στη χτισμένη πραγματικότητά μας. Αυτός ο μικρός χώρος ανάσας χάρις στον οποίο επιβιώνουμε. Η ουτοπία, η δυνατότητά μας να συλλαμβάνουμε ουτοπικούς κόσμους, είναι η απόδειξη της ελευθερίας μας. Να μιλήσουμε για ουτοπίες; Να μιλήσουμε για την πραγματικότητα από την οποία προσπαθούμε με κάθε τρόπο να αποδράσουμε; Για το όνειρο στο οποίο «έφυγε» ο ήρωας του Brazil; Για το όνειρο στο οποίο απέδρασε ο Bladerunner; Να μιλήσουμε για το νησί του ήρωα του Solaris; Υπάρχει για τον καθένα μας μια μαγική εικόνα, που μαγνητίζει το εσωτερικό μας βλέμμα σ’ ένα φωτεινό υποθετικό μέλλον και μας τροφοδοτεί με την πίστη που χρειαζόμαστε. Η ανθρωπότητα σκαλίζει στο βράχο τη διαφυγή της από ένα ζοφερό μέλλον. Κατασκευάζει δορυφόρους και άλλα διαστημικά παιχνίδια νομίζοντας πως θα της εξασφαλίσουν τη δικλείδα της τελευταίας επιλογής. Η ανθρωπότητα είναι ένας χαρταετός παγιδευμένος στο κάδρο του, ένα παιδί που πιστεύει ότι μέσα στην camera obscura υπάρχει μια ανθοδέσμη, ένα παιδί που εκτοξεύει σπαρματσέτα – τάχα διαστημόπλοια – ενώ τα όπλα αυξάνονται και πληθύνονται γύρω του σαν βροχή από βελάκια. Φόβοι (Venturelli), εμμονές (Elisabeth), οδυνηρές διαπιστώσεις (Αυγητίδου, Lapid), συνειδητοποιήσεις (Μιστριώτης), όνειρα για μια ουτοπική κοινωνία (Μπεβεράτος), όνειρα για έναν φανταστικό συνειδητοποιημένο πολίτη (Personal Cinema & The Erasers). Οι καλλιτέχνες αυτής της έκθεσης αρθρώνουν ένα λόγο για την ουτοπία, τις παγίδες της, το όνειρο και την πραγματικότητα. Χριστιάνα Γαλανοπούλου

Magic moving image Beauty sleeps in the images surrounding us. Beauty attracts us like a magic moving image. Beauty is no more than a utopia among the other ones; a utopia that will always escape us. Utopia is a small empty plot amidst our built-up reality. A small breathing space thanks to which we survive. Utopia, or our ability to conceive utopian worlds: that is the proof of our freedom. Shall we speak of utopias? Shall we speak of the reality from which we try in every way to escape? Of the dream to which the hero of Brazil “fled”? Of the dream to which Bladerunner escaped? Shall we speak of the hero’s island in Solaris? There is a magic moving image for each one of us, which, like a magnet, draws our inner gaze towards a bright, hypothetical future and provides us with the faith we need to survive. Humanity carves its escape from a bleak future on a rock. It builds satellites and other space toys, thinking they will guarantee its possibility for a final choice. Humanity is a paper kite trapped inside its frame; a child who believes that inside the camera obscura there is a bouquet of flowers; a child who launches spermaceti candles – pretended spaceships – while weapons multiply around it like a rain of darts. Fears (Venturelli), obsessions (Elisabeth), painful observations (Avgitidou, Lapid), realisations (Mistriotis), dreams of a utopian society (Beveratos, dreams of an imaginary, aware citizen (Personal Cinema & The Erasers). The artists taking part in this exhibition talk about utopia and its traps, about dream and reality. Christiana Galanopoulou


Βίντεο/ Video, 2008 Ελλάδα/ Greece

Kostas Beveratos was born in Athens, Greece, at year 1965. He studied graphic design and music. He is professionally occupied as a free lance graphic designer. He has participated individually or in collaboration several art events, either as visual artist or musician. As a musician he has composed music for dance and theater shows and has performed as a drummer at several jazz clubs and theatrical productions.

Eλένη Πανουκλιά/ Eleni Panouklia

Βλέπω (ή ορισμένα λευκά σημεία)/ I see (or certain white points)* Βίντεο/ Video, 2008 Ελλάδα/ Greece * To έργο πραγματοποιήθηκε για το MIRfestival * Video conceived and realized for MIRfestival

Η Ελένη Πανουκλιά γεννήθηκε το 1972 στο Αγρίνιο. Σπούδασε Χημεία στο πανεπιστήμιο της Πάτρας (1995), Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2004) και Γλυπτική στην Accademia di Belle Arti di Roma (2003-04). Το 2007 ολοκλήρωσε την μετεκπαίδευσή της στην Γλυπτική με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Έχει πραγματοποιήσει δύο ατομικές εκθέσεις ενώ έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Eleni Panouklia was born in 1972 in Agrinio, Greece. She studied Chemistry at the University of Patras (1995), Painting at the Athens School of Fine Arts (2004) and Sculpture at the Accademia di Belle Arti di Roma (2003-04). In 2005 she was awarded the Greek State Scholarship and in 2007 she completed her postgraduate studies in Sculpture in Athens. She has realized two solo exhibitions and taken part in numerous group shows. Panouklia lives and works in Athens, Greece.

Όλα τα τεχνολογικά επιτεύγµατα για τα οποία υπερηφανευόµαστε,

Φτάνοντας στα όρια, δίνει κάπου-κάπου την αίσθηση ότι θα ξεφύγει. Θα

δεν άλλαξαν ούτε για µια στιγµή την αναλογία µεταξύ ευµάρειας και

ξεφύγει ο λευκός χαρταετός;

αθλιότητας. Η προσπάθεια για υπεροχή και κυριαρχία είναι σταθερά η µόνη

«Στο τετράγωνο κάδρο, βουνό-γη και ουρανός βρίσκονται σε αναλογία,

διαχρονική αξία για την ανθρωπότητα, και αυτό είτε µε χρήση ροπάλου, είτε

όπως τα yin και yang μέσα στον κύκλο τους. Ο χαρταετός χαράσσει μια

ξίφους, είτε διηπειρωτικών πυραύλων. Η ανθρωπότητα, από τη στιγµή που

διαδρομή δυσδιάκριτη. Όταν κινείται με φόντο τον ουρανό είναι ορατός,

κυριάρχησε στην φύση, παραµένει επί της ουσίας στάσιµη.

όταν κινείται με φόντο το βουνό σχεδόν δεν υπάρχει. Ένα παιχνίδι του τι

Ο τίτλος τοποθετεί όλα τα καίρια θέµατα που διαπραγµατεύεται το έργο

βλέπουμε, τι υπάρχει και δεν το αντιλαμβανόμαστε. Κάποιος μπορεί να πει,

στο πλαίσιο µιας φάρσας. Ό,τι θα διαβάσετε και θα ακούσετε εµφανίζεται να προήλθε από µια σειρά τυπογραφικών λαθών, τα οποία παρείσφρησαν στον κόσµο των media καταλαµβάνοντας τελικά πραγµατικό δηµοσιογραφικό χώρο. Όπως απολογητικά εξοµολογείται ο «εκδότης», αντί για τον «δαίµονα του τυπογραφείου», υπήρξε παρέµβαση του «δαίµονα της συλλογικής

36-37

Τυπογραφικό Λάθος/ The type error news

Ο Κώστας Μπεβεράτος γεννήθηκε στιν Αθήνα, το 1965. Σπούδασε γραφιστική και μουσική. Εργάζεται ως ανεξάρτητος γραφίστας. Έχει λάβει μέρος σε αρκετά εικαστικά γεγονότα σαν εικαστικός καλλιτέχνης, μόνος ή σε συνεργασίες. Ως μουσικός έχει συνθέσει μουσική για παραστάσεις χορού και θεάτρου και ως ντράμερ έχει δώσει παραστάσεις σε jazz clubs και θεατρικές παραγωγές.

|

Κώστας Μπεβεράτος/ Kostas Beveratos

ότι ο θεατής δεν θα παρατηρούσε το σταθερό κάδρο, αν δεν υπήρχε ο χαρταετός. Η κουκίδα είναι πιο «σημαντική» από το τοπίο…» Ελένη Πανουκλιά

συνείδησης»…

«… Η όραση δεν αποτελεί έναν ορισμένο τρόπο σκέψης, ούτε και

Τα πάντα γύρω µας είναι µια ουτοπία. Η ζωή στο σύνολό της και ο καθένας

αυτοπαρουσία: είναι το μέσον εκείνο που μου επιτρέπει να απουσιάζω από

από εµάς είναι µια ουτοπία. Συγκυρίες πέρα από κάθε πρόβλεψη και

τον ίδιο τον εαυτό μου, να παρίσταμαι από τα μέσα στη διάσπαση του είναι,

σχεδιασµό, σπόροι που θέριεψαν στις πιο αντίξοες συνθήκες. Η ύλη, ο

στο τέρμα της οποίας και μόνο κλείνομαι στον εαυτό μου.» Maurice Merleau-Ponty, Το μάτι και το πνεύμα & Η αμφιβολία του Σεζάν,

κατευθύνει. Όµοια µε εµένα, έτσι και κάθε σκέψη µου είναι µια ουτοπία,

Νεφέλη, Αθήνα 1995 (ελλ.μετ. Αλεξάνδρα Μουρίκη)

σπορά και λίπασµα για τις ουτοπίες του µέλλοντος.

Ελένη Πανουκλιά

Αποσπάσματα από συνέντευξη του Κώστα Μπεβεράτου στην Αγγελική Κρηναία στις 16/4/2008 µε αφορµή την επικείµενη έκθεση του

As it reaches the limits, from time to time it gives the impression that it’ll

Τυπογραφικού Λάθους στο Booze Cooperativa. Από την εφημερίδα της

escape. Will the white kite escape?

έκθεσης.

“Within the square frame, mountain/earth and sky are in proportion, just like

All the technological achievements for which we pride ourselves have not

yin and yang inside their circle. The paper kite charts an indistinct course. When

changed for a moment the ratio between affluence and wretchedness. Striving

it moves against the backdrop of the sky, it’s visible; when it moves against

for supremacy and domination has consistently been the only timeless value for humanity, whether it’s been carried out through use of a club, a sword, or intercontinental missiles. From the moment humanity prevailed over nature, it

the backdrop of the mountain, it almost doesn’t exist. It is a game between what we see, and what exists which we do not perceive. The viewer might say

has remained essentially at a standstill.

that one would not notice the fixed frame if not for the kite. The dot is more

The title places all the crucial issues that the work deals with within the context

‘significant’ than the landscape…”

of a practical joke. Whatever you will read or hear appears to have come from a series of typos that insinuated themselves into the world of media, ultimately

|

να προβλέψει την ουτοπία που θα ακολουθήσει, πόσο µάλλον να την

K ost as B everatos, El eni Pa nou k l i a

Ήλιος, η ζωή, εγώ, εσύ, όλοι είµαστε µια ουτοπία. Κανένας δεν µπορεί

Eleni Panouklia

taking up real journalistic space. As the “publisher” apologetically confesses, it was not the “typo demon” but the “demon of the collective conscience” that

“…Vision does not constitute a certain way of thinking, or a self-presence: it

intervened…

is the medium that allows me to be absent from myself, to be present from

Everything around us is a utopia. Life as a whole and each one of us is a utopia.

inside in the fissure of being, at the end of which, and only there, do I enclose

Coincidences beyond any prediction or planning; seeds that thrived in the

myself within myself.”

most adverse conditions. Matter, the Sun, life, me, you: we are all a utopia. No one can predict the utopia that will ensue, much less give it direction. Just like

Maurice Merleau-Ponty, Eye and Mind & Cezanne’s Doubt (translated into

me, every thought I have is a utopia; seeds and fertilizer for the utopias of the

English from the Greek translation by Alexandra Mouriki, Nefeli Publishers,

future.

Athens 1995).

Excerpts from an interview by Kostas Beveratos to Angeliki Krinea on

Eleni Panouklia

16/4/2008, on the occasion of his Type Error exhibition at Booze Cooperativa.

|

http://thetypeerrornews.blogspot.com/

ΕΧΗ ΙΒΙΤ ΙΟΝ

Reprinted from the exhibition newspaper.


Moυσική/ Music: Morgan Daguenet 3D animation: Florian Brillet

Bruno Elisabeth

TV DROP 2.0

Kαλλιτέχνης/ Artist: Bruno Elisabeth Moυσική/ Music: M. Baroty & J-P Decerf MAX MSP Jitter prog: Morgan Daguenet

38-39

Rich and famous

Kαλλιτέχνης/ Artist: Bruno Elisabeth

|

Bruno Elisabeth

Παραγωγή/ Production: Studio National Le Fresnoy Διαδραστική εγκατάσταση βίντεο/ Interactive video installation, 2007

Βίντεο/ Video, 2007 | 5’ loop

Γαλλία/ France

Γαλλία/ France

Το Rich and famous είναι μία μηχανή του “βλέπειν”, που “τρέφεται” από

Τη νύχτα, όταν οι απλοί άνθρωποι κοιμούνται, οι οθόνες καλωδιακών

Ο Bruno Elisabeth γεννήθηκε στη Vire της Γαλλίας το 1972. Μετά από το

την επιθυμία μας να βλέπουμε. Ένας απίθανος συνδυασμός κουλοχέρη και

τηελοράσεων ζωντανεύουν και αποκαλύπτουν την ψηφιακή τους ουσία. Το

διδακτορικό του στις Καλές Τέχνες (Παρίσι, Παν/μιο Ι της Σορβόνης), αποφοίτησε

Scopitone (γαλλική εφεύρεση της δεκαετίας του ‘60 σαν τζουκ μποξ, που,

αποτέλεσμα είναι μία συναρμολόγηση από τηλεοπτικό υλικό μονταρισμένο,

αντί για δίσκους, έπαιζε φιλμάκια), η υβριδική αυτή μηχανή αναπτύσσει

με σκοπό τη δημιουργία μιας υπαινικτικής αφήγησης. Το TV Drop διερευνά

ένα είδος ήπιας, ανακατατακτικής τρέλας, για να εξιστορήσει κάθε φορά

τις πλαστικές δυνατότητες αυτών των τυχαίων εικόνων. Το σάουντρακ

Bruno Elisabeth was born in Vire, France in 1972. After a fine art thesis (Paris

μια διαφορετική εκδοχή της βραδιάς ενός παθιασμένου τζογαδόρου, που

είναι μουσική ελεύθερη δικαιωμάτων από τη δεκαετία του ’80, η οποία

University Ι, Pantheon-Sorbonne), graduate from Le Fresnoy, Studio national des arts

παλεύει με τον εθισμό του. Το ίδιο το βίντεο, που τείνει πιο πολύ προς τη

προτάθηκε σε διάφορους σκηνοθέτες που προσκλήθηκαν να υποβάλουν

contemporains (Tourcoing, France). Lives and works in Rennes.

νύξη παρά προς την αφήγηση, συνδέεται άμεσα με το αποτέλεσμα ενός

τα πρότζεκτ τους.

τυχαίου γεγονότος. Τοποθετούμε ένα κέρμα στη μηχανή, πατάμε το μοχλό

και από το Le Fresnoy, Studio national des arts contemporains (Τουρσοουάν, Γαλλία). Ζει και εργάζεται στη Ρέν.

Εκθέσεις (επιλογή)/ Exhibitions (Sélection) - Studio, Galerie les filles du Calvaire, Paris, 2007.

λειτουργίας, και η μηχανή αρχίζει να τραβά τα αόρατα νήματα της δομής

During the night, when ordinary people sleep, the screens of cable TV links

- Territoires de l’image, LAB-Labanque, Béthune, 2007

της ιστορίας. Ασχέτως τι σημαίνουν για το μέλλον οι συμβολικές μορφές

come to life and reveal their digital substance. The result is an assemblage of

- Nuits Electroniques de l’Ososphère, festival pluridisciplinaire autour des cultures

που παρουσιάζονται στους προκύπτοντες συνδυασμούς - κέρδος ή χάσιμο

TV found footages edited with the intention of creating an allusive narration.

- η τύχη στήνει την επιθυμία για το παιχνίδι.

TV Drop explores the plastic potentialities of these random images. The

“Το έργο αυτό επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον μου για την τύχη και τα τυχερά παιχνίδια. Εδώ διακυβεύονται δύο βασικά πρότυπα του παιχνιδιού: το

numériques, La laiterie, Strasbourg - Panorama 7, Studio national des arts contemporains, Le Fresnoy, Tourcoing (Nord), 2005

soundtrack used is a free right music from the 80’s proposed to different

- Le Fresnoy à Lille, galerie Espace le Carré, Lille, 2006.

film-makers during a call for projects.

- Panorama 6, Studio national des arts contemporains, Le Fresnoy, Tourcoing (Nord), 2005.

τυχαίο του “τι θα τραβήξεις”, καθώς και ο ιλιγγιώδης υπνωτισμός των περιστρεφόμενων μορφών και της μηχανικής, επαναλαμβανόμενης κίνησης. Η κάθετη πίεση που ασκείται στον μηχανικό βραχίονα προκαλεί την περιστροφή κι ύστερα την πτώση, την έκβαση της τύχης σαν από τον ουρανό. Τα πάντα σε σχέση με τον τροχό και τον βραχίονα δηλώνουν τη συμβολική παρουσία του τυχαίου. Δεν πρόκειται για διαγωνισμό, ούτε για επίδειξη ικανότητας ή πνεύματος: αντίθετα, αυτό που έχει σημασία είναι η απουσία της κρίσης και η απόλυτη ισότητα όλων ως προς την αινιγματική συγκατάθεση της τύχης.”

Unlikely cross between a slot machine and a Scopitone (French film jukebox from the 60’s), this hybrid machine develops a sort of mild rearranging madness to tell each time a different version of the evening of a serious gambler in the throes of his addiction. The video, wich is more on the side of allusion than narration, is itself directly tied to the result of a chance event. A

|

Rich and famous is a machine “to see”, which thrives on our desire to see.

B r uno Eli s abeth

Bruno Elisabeth

token is inserted into the machine, its trigger lever is released, and the machine then pulls the invisible strings of the construction of the story. No matter what the symbolic figures presented in the resulting combinations mean for the future, success, or loss, chance sets up the desire for the game. “This work reaffirms my interest for luck and games of chance. Two main models of the game are at stake here : the randomness of the chance draw, as well as the vertiginous hypnotism of the rotating figures and the mechanical, repetitive motion. The vertical effort impinging on the mechanical arm sets off the rotation and then the fall, the casus, the outcome of chance as if from above. Everything about the wheel and the arm signify the symbolic presence of randomness. No competition here, no skill or demonstration of wit : on the contrary, what matters is the absence of judgment and the perfect equality of all with respect to the enigmatic sanction of chance.”

|

ΕΧ ΗΙΒ ΙΤΙΟ Ν

Bruno Elisabeth


Εγκατάσταση βίντεο/ video installation 2008 | 87’ loop Ισραήλ-Βρετανία/ Israel-UK

Yaron Lapid was born in Israel in 1974. After his Bachelor in Fine Arts from the ‘Bezalel’ Academy of Art and Design, Jerusalem (2005), he did an MFA Fine Arts specializing in video / documentary at Goldsmiths College (University of London, 2007). He lives in London. He works as a film or video director, photographer and film editor. He has exhibited in Israel, UK and many countries abroad. His videos have been part of the programme of many international film festivals.

Benjamin Sabatier

BJR 3000 (Fléchettes/ Bελάκια/ Darts) Βίντεο σε DVD/ video on DVD, 2007 | 9’30” Kαλλιτέχνης/ Artist: Benjamin Sabatier & IBK Company Γαλλία/ France Βίντεο σε τρία αντίτυπα/ 3 exemplary edition

http://www.finderandkeeper.co.uk/

Ευγενής παραχώρηση της γκαλερί/ Courtesy Galerie Jérôme de Noirmont, Paris

Το BJR 3000 (Fléchettes), μεταξύ έργου και παιχνιδιού, μας οδηγεί στην καρδιά της κατασκευής του έργου τέχνης. Ο θεατής-εκτοξευτής έρχεται αντιμέτωπος με την γέννηση ενός έργου, το οποίο δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Έχουμε να κάνουμε με μια προγραμματισμένη μη-

O Benjamin Sabatier γεννήθηκε στο Λε Μαν το 1977. Ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Προκάλεσε το ενδιαφέρον ήδη από την πρώτη του έκθεση στο Palais de Tokyo τον Μάρτιο του 2002, όπου πραγματοποίησε εγκατάσταση-χάπενινγκ με τίτλο 35 ώρες εργασίας. Η πρώτη ατομική του έκθεση, Peinture en kit, έγινε στη Noirmont Prospect την επόμενη χρονιά και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ο Benjamin Sabatier τοποθετεί το έργο τέχνης στην καρδιά της σύγχρονης κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας και θέτει ερωτήματα σχετικά με διάφορα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας – την τυποποίηση, τον απόλυτο καταναλωτισμό, της αποξένωση της εργασίας και την αποξένωση που προκαλεί η εργασία, τις άπειρες επαναλήψεις ορισμένων κινήσεων – και τη θέση που καταλαμβάνουν αυτοί οι ουσιώδεις κοινωνιολογικοί στοχασμοί στη σύγχρονη τέχνη.

40-41

The New Zero

ΟYaron Lapid γεννήθηκε στο Ισραήλ το 1974. Έλαβε Bachelor Καλών Τεχνών από την Ακαδημία Καλών Τεχνών Bezalel της Ιερουσαλήμ (2005), και στη συνέχεια MFA με ειδίκευση στο βίντεο-ντοκιμαντέρ από το Goldsmiths College (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, 2007). Ζει στο Λονδίνο. Είναι σκηνοθέτης βίντεο και ταινιών, φωτογράφος και μοντέρ. Έχει κάνει εκθέσεις στο Ισραήλ, στη Βρετανία και σε άλλες χώρες. Τα βίντεό του έχουν προβληθεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

|

Yaron Lapid

Benjamin Sabatier born in Le Mans in 1977. Lives and works in Paris. Noticed as early as on his first exhibition in the Palais de Tokyo in March 2002, where he realised the installation/happening entitled 35 hours of labour., his first personal show in a gallery was held at Noirmont Prospect the next year. Entitled Peinture en kit (Painting in kit form), it was a true success. Benjamin SABATIER places the work of art at the heart of contemporary socio-economic reality and interrogates on different features of our society - standardisation, complete consumerism, the alienation of work and by work, the infinite repetition of gestures - and the place that these essential sociological reflections occupy in current art... http://www.denoirmont.com/artiste.php?id=20

ολοκλήρωση, είμαστε στον πυρήνα της δημιουργίας ενός έργου, του οποίου το νόημα ή τον σκοπό πρέπει να αναζητήσουμε στην προσπάθεια να «κατασκευαστεί», κάτι που τελικά δεν θα μπορέσει να πάρει σάρκα και οστά. Το BRJ 3000 τοποθετεί την έννοια της δημιουργίας κάπου ανάμεσα στο μύθο του Σισσύφου (η τραγικότητα της ανθρώπινης υπόστασης και ο ανθρώπινος μόχθος) και στο μπουρλέσκ του Σαρλό στην ταινία Μοντέρνοι καιροί. BJR 3000 (Fléchettes), something between a work and a game, leads us to the heart of the construction of the work of art. The viewer/launcher is brought face to face with the birth of a work which cannot be completed. What we’re dealing with here is a programmed non-consummation; we are at the core of the creation of a work, the meaning or the purpose of which has to be sought

τη φύση της φωτογραφίας και την ικανότητά της να συναρμολογεί και να

photography and its ability to assemble and disassemble layers of history.

αποσυναρμολογεί στρώματα της Ιστορίας.

In 1999 Yaron Lapid found on the floor of a recently demolished area in west

Το 1999 ο Yaron Lapid βρήκε πεσμένους στο χώμα, σε μια πρόσφατα

Jerusalem, several envelopes. The envelopes contained hundreds of black

κατεδαφισμένη περιοχή της Ιερουσαλήμ, μερικούς φακέλους. Οι φάκελοι

and white photographs and negatives, which were probably the leftovers of a

περιείχαν εκατοντάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες και αρνητικά που

former photographic studio.

πιθανόν ανήκαν σε πρώην φωτογραφείο.

The artist has reprocessed the found material to create an atypical “family

Ο καλλιτέχνης επεξεργάστηκε τα ευρήματά του και δημιούργησε ένα

album” composed of moving portraits that fluidly fade into black before

διόλου τυπικό «οικογενειακό άλμπουμ», αποτελούμενο από κινούμενα

revealing their main features. By reversing the conventions of documentary

πορτρέτα που κάνουν ένα ρευστό fade σε μαύρο, προτού αποκαλύψουν

editing, the video focuses on marginal details such as body posture, clothes

τα βασικά τους χαρακτηριστικά. Αντιστρέφοντας τις συμβάσεις του μοντάζ

and accessories to suggest the habits and costumes of Jerusalem in the 70s,

του ντοκιμαντέρ, το βίντεο εστιάζει σε περιθωριακές λεπτομέρειες, όπως

providing hints of the atmosphere of that time.

την κορμοστασιά, τα ρούχα και τα αξεσουάρ, υποδηλώνοντας έτσι τις

The loop reinforces the sense of a stratified past that cannot be pictured at

συνήθειες και τον τρόπο ντυσίματος της Ιερουσαλήμ της δεκαετίας του ’70,

once, but has slowly informed the layers of this multifaceted society. A society

και δίνοντάς μας μια ιδέα της ατμόσφαιρας εκείνης της εποχής.

in which the most basic human encounter, eye to eye, is not always effortless

Η λούπα ενισχύει την αίσθηση ενός στρωματοποιημένου παρελθόντος, που

and where formal differences often demark profound cultural oppositions.

έχει σιγά σιγά εμπλουτίσει τα επίπεδα αυτής της πολύπλευρης κοινωνίας.

These photographs, which have crystallised a particular moment of individual

Μιας κοινωνίας, όπου η πιο στοιχειώδης ανθρώπινη επαφή – το κοίταγμα

histories, form a visual archive whose gaps can be filled by the viewer’s

στα μάτια – δεν είναι πάντα αβίαστη και όπου οι τυπικές διαφορές συχνά

imagination and inner projections.

out in the effort to “construct” something which, ultimately, will not be able to take on flesh and bone. BRJ 3000 places the concept of creation somewhere between the myth of Sisyphus (the tragedy of human existence, and human labour) and Charlie Chaplin’s burlesque in Modern Times. Ya ron L ap i d, B enj ami n S a bat i e r

The New Zero is an ongoing artistic project, which plays on the nature of

|

To New Zero είναι ένα συνεχιζόμενο καλλιτεχνικό πρότζεκτ, που παίζει με

υποδηλώνουν βαθύτατες πολιτισμικές αντιθέσεις. Οι φωτογραφίες αυτές, που αποκρυσταλλώνουν μια δεδομένη στιγμή από

Gaia Tedone

πολλές προσωπικές ιστορίες, συγκροτούν ένα οπτικό αρχείο, του οποίου τα κενά μπορούν να τα γεμίσουν η φαντασία του θεατή και οι εσωτερικές

I was born in 1974 in Israel. My interest in art began when I was backpacking in

του προβολές.

South East Asia, and discovered the camera’s ability to capture subtle moments in human consciousness. Since then, my prime interest in making art had been

Gaia Tedone

to try and distil this decisive moment in which, for a brief second I can see through layers of habit and culture, a person.

Γεννήθηκα το 1974 στο Ισραήλ. Άρχισα να ενδιαφέρομαι για την τέχνη, ενώ ταξίδευα στη Νοτιανατολική Ασία και ανακάλυψα την ικανότητα

Yaron Lapid

της φωτογραφικής μηχανής να καταγράφει ανεπαίσθητες στιγμές της ανθρώπινης συνείδησης. Από τότε, σκοπός μου ως καλλιτέχνη είναι να

μπορώ να διακρίνω έναν άνθρωπο. Yaron Lapid

|

κλάσματα δευτερολέπτου, κάτω από στρώματα συνήθειας και πολιτισμού,

ΕΧΗ ΙΒΙΤ ΙΟΝ

προσπαθώ να διυλίσω αυτή την αποφασιστική στιγμή μέσα στην οποία, για


Ελλάδα/ Greece * To έργο πραγματοποιήθηκε για το MIRfestival * Video conceived and realized for MIRfestival

Angeliki Avgitidou studied Architecture in Tehssaloniki and Fine Arts in London. She has exhibited internationally in places including the ICA in London and the French Museum of Photography. In her work she deals with process, everyday actions, banality, whatever is overlooked or remains unnoticed.

Η περφόρμανς Aπαγγελία είναι ένα σχόλιο πάνω στην έννοια της λέξης «πατρίδα», την ταυτότητα, τη μνήμη και τη διαφορά. Με φόντο το οικείο ποίημα του Ι. Πολέμη, η αισιόδοξη προσταγή των παιδικών μας χρόνων μετατρέπεται σε συλλογική αυταπάτη της σύγχρονης πραγματικότητας. Recitation is a comment on the meaning of the word «homeland», but also on identity, memory and difference. With the well known I. Polemi’s poem as a background, familiar to most of us from our school time, the optimistic command of our childhood turns into a collective illusion of the contemporary reality.

Βίντεο εγκατάσταση/ video installation, 2008 Ελλάδα/ Greece * H νέα επεξεργασία του έργου έγινε ειδικά για το MIRfestival 2008 * The reprocessing of his work was done especially for MIRfestival 2008

Το πιο θαυμαστό και το πιο αμφίβολο με τον κόσμο είναι ότι υπάρχει. Οι χίλιες μορφές που τον γεμίζουν του δίνουν αυτό που του παίρνουν. Του δίνουν χώρο και ταυτόχρονα τον πνίγουν. Πως θα ήταν ένας κόσμος, άραγε, χωρίς μορφές; Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τις μορφές χωρίς να φυλακίσεις και να φυλακιστείς. Κάπου ανάμεσα στις εικόνες βρίσκεται αυτό που ψάχνουμε να πούμε. Αν υπάρχει έστω μια μικρή αλήθεια κάπου στον κόσμο, καμιά εικόνα δεν θα την πει ατόφια. Ακόμα κι αν προσπαθήσουμε με όλη μας την δύναμη, με όλη μας την δίψα και την ειλικρίνεια. Αν τρέχουμε από σκέψη σε σκέψη κι από λέξη σε λέξη κι αν οι εικόνες πληθαίνουν και σβήνουν η μία την άλλη είναι που κάποιες στιγμες κάτι αστράφτει κι έτσι ελπίζουμε ακόμα, όπως αστράφτουν φευγαλέα τα σώματα των ψαριών μέσα στα νερά, όπως οι αστραπές που παγώνουν τα πάντα ξαφνικά και θαμπώνουν τα μάτια. Αυτές οι στιγμές μας κάνουν να επιμένουμε κι έτσι ο κόσμος γίνεται επιλογή, κάτι που κοιτάμε επειδή το διαλέξαμε κι όχι γιατί το βρήκαμε μέσα στο μυαλό μας να μας τρώει. Κάθε πρωί ο κόσμος ξαναξεκινάει στα μάτια μας να χορεύει κι εμείς ξαναπερπατάμε τους δρόμους του διψασμένοι γι’ αυτές τις αστραπές και για το πολύτιμο εκείνο σάστισμα. Ο Έρωτας και η ερώτηση είναι πράγματα συγγενή.

42-43

|

Η Αγγελική Αυγητίδου σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη και Καλές Τέχνες στο Λονδίνο. Έχει εκθέσει το έργο της διεθνώς σε χώρους που περιλαμβάνουν το ICA του Λονδίνου και το Γαλλικό Μουσείο Φωτογραφίας. Στο έργο της διαπραγματεύεται τη διαδικασία, την καθημερινότητα, το κοινότοπο, αυτό που παραβλέπεται ή περνά απαρατήρητο.

ΤΟ #7/ ΤΗΕ #7*

Ο Αλέξανδρος Μιστριώτης γεννήθηκε στην Οτάβα του Καναδά το 1973. Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Γαλλία, στην Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών της Μασσαλίας. Από το 2004 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Aσχολήθηκε για ικανά διαστήματα με τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, το πειραματικό και μη σινεμά, τη φωτογραφία και τις υβριδικές πολυμεσικές γλώσσες, με στόχο τη σύνθεσή τους. Η δουλειά του προσανατολίζεται τα τελευταία χρόνια στις συνθέσεις πολλαπλών προβολών και τη μίξη εικόνων σε πραγματικό χρόνο, είτε στο χώρο είτε στη σκηνή. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ βίντεο τέχνης και συμμετείχε ως σκηνοθέτης στην ομάδα που παρουσίασε την εγκατάσταση βίντεο Οι ιππότες της ασφάλτου. Πρόσφατα έκανε τη σεναριακή επιμέλεια στην παράσταση Lights On You της χορογράφου Τζένης Αργυρίου. Θεατρικό του έργο έχει ανέβει στον Άδειο χώρο της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου και έχει επίσης συνεργαστεί και ως καλλιτέχνης βίντεο σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Έργα του σε βίντεο υπάρχουν μεταξύ άλλων στις συλλογές Μπέλτσιου και Ιωάννου. Alexandros Mistriotis was born in Ottawa, Canada in 1973. He grew up in Athens. He studied in France at the Marseille Higher School of Fine Arts. Since 2004 he has been living and working in Athens. He has worked for considerable periods in literature, painting, experimental and non experimental cinema, photography and hybrid multi-media languages, with an aim to synthesize them. In recent years, his work has involved the synthesis of multiple screenings and the mixing of images in real time, either in space or on stage. He has participated in international video art festivals and was part, in the capacity of director, of the team that presented the video installation Knight Riders. He recently acted as scenario editor for the performance Lights On You by choreographer Jenny Argyriou. A play of his was staged at the Experimental Stage of the National Theatre and he has also collaborated as a video artist on National Theatre productions. His video works can be found in, among others, the Beltsios and Ioannou collections.

alexmist@yahoo.fr

Αλέξανδρος Μιστριώτης The most wondrous and doubtful thing about the world is that it exists. The thousands of forms that fill it give it what they take away from it. They give it space and at the same time they stifle it. What would a world be like without forms? It’s difficult to talk about forms without imprisoning or being imprisoned. Somewhere among the images lies what we have been trying to say. If there is even the tiniest truth somewhere in the world, no image can articulate it fully. Even if we try with all our might, with all our thirst and sincerity. If we rush from one thought to the other and from one word to another, and if the images multiply and erase one another, it is because there are moments when something flashes and so we keep on hoping, like the bodies of fish flash for an instant in the water, like lightning that freezes everything and blinds the eyes. These moments make us insist and so the world becomes a choice, something we gaze upon because we choose to and not because we found it in our mind, gnawing at us. Each morning the world begins to dance again before our eyes and we start walking along its roads again, thirsting for those lightning bolts and that precious bewilderment. Love (Erotas) and the question (erotisi) are kindred things.

Ang eli k i Avgi ti d ou, Alexa ndro s M i s tr i o ti s

Περφόρμανς/ performance, 2008 | 5’

Τατιάνα Τσιγαρίδη/ Tatiana Tsigaridi

Αλέξανδρος Μιστριώτης/ Alexandros Mistriotis

|

Απαγγελία/ Recitation*

Ερμηνεύουν/ Performers: Αγγελική Αυγητίδου/ Angeliki Avgitidou,

Αlexandros Mistriotis

ΕΧ ΗΙΒ ΙΤΙΟ Ν

Ιδέα/ Concept: Αγγελική Αυγητίδου/ Angeliki Avgitidou

|

Αγγελική Αυγητίδου/ Angeliki Avgitidou


www.jackistorey.co.uk

Videoinstallation - three channel video, 2007 | 14’ loop Σκηνοθέτης/ Director: Devis Venturelli Ιδέα/ Concept by: Devis Venturelli, Stefano Scheda Ερμηνεύει/ Performer: Stefano Scheda Ιταλία/ Italy

Το Vanitas ζητά να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες της Camera Obscura

Παράλογα συμπτώματα και μια μυστηριώδης λοίμωξη προβληματίζουν

Absurd symptoms and a mysterious infection forms puzzle the doctors of a

μεταμορφώνοντας, μέσα από τις απαράμιλλες οπτικές της ιδιότητες,

τους γιατρούς ενός νοσοκομείου. Είναι δ΄ύσκολο να βγει μια επιστημονική

hospital. It turns out difficult to do a scientific diagnosis when the symptom is

τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε αντικείμενα και χώρους. Σε αντίθεση,

διάγνωση όταν το σύμπτωμα φτάνει τα όρια του απίθανου…

taken to the limit of the improbability…

ωστόσο, με τις συμβατικές προβολές της Camera Obscura, οι εικόνες

Το Protagonista di un film che non voleva fare. Ovvero l’artista (2007)

Protagonista di un film che non voleva fare. Ovvero l’artista (2007) is a sort

δημιουργούνται μέσα από το συγχρονισμό, την αντιπαραβολή, τη

είναι ένα είδος βιογραφικού φόρου τιμής στον Ιταλό καλλιτέχνη Stefano

of biographical homage to the italian artist Stefano Scheda (www.lipuarte.it/

διαφάνεια και τη μετάβαση, καθώς και τον χειρισμό του φωτός αλλά και

Scheda (www.lipuarte.it/desc.php?UID=&id_autore=42&artist=Stefano_

desc.php?UID=&id_autore=42&artist=Stefano_Scheda), in which he appears as

καθημερινών αντικειμένων. Τα αντικείμενα μοιάζουν να υπάρχουν μέσα σ’

Scheda), στο οποίο εμφανίζεται ο ίδιος ως ο ταλαίπωρος πρωταγωνιστής,

hopeless protagonist, prey to himself and slave of his “metteur en scene”.

ένα κενό, ενώ απουσιάζουν πλήρως οποιαδήποτε οπτικά σημεία αναφοράς

θύμα του εαυτού του και έρμαιο του σκηνοθέτη του.

In the narration of this biographical work, the artist is a prisoner of his obses-

από τον περιβάλλοντα χώρο. Έτσι, οι εικόνες εμφανίζονται αποκομμένες

Σύμφωνα με την αφήγηση του βιογραφικού αυτού έργου, ο καλλιτέχνης

sions. The nervous cuts and an editing to the limit of the animation, clearly

από οποιοδήποτε πλαίσιο. Το Vanitas καταγράφει αυτές τις ζωντανές εικόνες

είναι αιχμάλωτος των εμμονών του. Τα νευρικά cut και το μοντάζ που

underline the themes of his fears: hybridization, promiscuity, viral illness,

τις οποίες, κατ’ αρχάς τις βιώνουμε ως προβολική εγκατάσταση.

φτάνει στα όρια του animation υπερτονίζουν τα αντικείμενα των φόβων

contamination through the physical liquids, hysteria for the contact and the

του: υβριδοποίηση, ελευθεριότητα, ιογενή νοσήματα, μόλυνση από

interaction… Sexual identity doesn’t result exclusion of it. The representation

Vanitas seeks to exploit the potential of the Camera Obscura by perceptually

σωματικά υγρά, υστερία στην ιδέα της επαφής και της αλληλεπίδρασης…

of a sort of pathology, which almost corresponds to the state of being normal

transforming objects and spaces using its unique visual qualities. Unlike

Η δε σεξουαλική του ταυτότητα δεν τον εξαιρεί από τίποτε απ’ όλα αυτά.

for Scheda.

conventional Camera Obscura projections however, the imagery is created

Πρόκειται για ένα είδος παθολογίας που, για τα μέτρα του Scheda, σχεδόν

using synchronicity, juxtaposition, transparency and transition and the

συμπίπτει με το φυσιολογικό.

manipulation of light and ordinary objects. Objects appear to reside in a void where there is an absence of surrounding visual reference, causing the imagery to appear disconnected from any context. Vanitas records this live imagery initially experienced as a projective installation.

44-45

|

Devis Venturelli was born in Faenza in 1974. He studied Architecture at Ferrara University. He started his artistic work in 2002 mixing different media such as video, performance and photography. Crossing different disciplines, he produces film, video and performance, he designs art exhibition and architectural work. His film was showed in Film Festivals beetwen art film, performing and visual art amongst others in INVIDEO (Milan), TTV Festival (Riccione), Videoformes (Clermont Ferrand) and VideoDance festival in Athens. In 2005 he was invited for a residence, with Stefano Scheda, in ZKM Center for Art and Media in Karlsruhe.He lives and works in Milan.

Ja c k i Storey, D ev i s Venturel li

Jacki Storey is based in Gloucestershire, England, UK. She studied Sculpture and Fine Arts in Gloucestershire. Vanitas was created following her practice based Fine Art PhD of 2006 at the University of Gloucestershire, UK. The title of her thesis isThe Camera Obscura and the Pursuit of the Uncanny. She has exhibited in England and internationally.

Protagonist of a film he didn’t want to do: behold the artist/ Πρωταγωνιστής μιας ταινίας που δεν ήθελε να γυρίσει: ιδού ο καλλιτέχνης

Ο Devis Venturelli γεννήθηκε στη Φαένζα το 1974. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Φεράρα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως καλλιτέχνη το 2002, συνδυάζοντας διάφορα μέσα, όπως βίντεο, περφόρμανς και φωτογραφία. Περνώντας από τη μια τέχνη στην άλλη, δημιουργεί ταινίες, βίντεο και περφόρμανς, σχεδιάζει εκθέσεις τέχνης και αρχιτεκτονικά έργα. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ταινιών τέχνης, αλλά και των παραστατικών και εικαστικών τεχνών, όπως τα INVIDEO (Μιλάνο), TTV Festival (Ριτσόνε), Videoformes (Κλερμόν Φεράν) και το VideoDance στην Αθήνα. Το 2005 έλαβε, μαζί με τον Stefano Scheda, διδακτική υποτροφία στο Κέντρο Τεχνών και Μέσων ZKM της Καρλσρούης. Ζει και εργάζεται στο Μιλάνο.

|

Unmediated film of Camera Obscura Installation/ Unmediated film of Camera Obscura Installation 2006 | 4’ loop Bρετανία/ UK

Devis Venturelli

ΕΧΗ ΙΒΙΤ ΙΟΝ

Vanitas

Η Jacki Storey έχει την έδρα της στο Γκλόστερσαϊρ της Αγγλίας. Σπούδασε Γλυπτική και Καλές Τέχνες στο Γκλόστερσαϊρ. Το Vanitas δημιουργήθηκε αφού η Jacki έλαβε το διδακτορικό της στις Καλές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο τ��υ Γκλόστερσαϊρ το 2006. Ο τίτλος της διατριβής της ήταν The Camera Obscura and the Pursuit of the Uncanny (Η Camera Obscura και το κυνήγι του αλλόκοτου). Έχει εκθέσει τα έργα της στην Αγγλία αλλά και διεθνώς.

|

Jacki Storey


|

ΕΧ ΗΙΒ ΙΤΙΟ Ν

|

Web 2.0 wants U

|

46-47


Τρισδιάστατο παιχνίδι για πολλούς χρήστες στο διαδίκτυο www.foldedin.net Το Folded-in είναι ένα project για την έννοια των συνόρων και τον τρόπο που αυτά αναπαρίστανται και αναπαράγονται στα κοινωνικά δίκτυα του web 2.0. Συστήματα όπως το YouTube που τροφοδοτούνται με υλικό από τους ίδιους τους χρήστες, δείχνουν πώς οι καταναλωτές/παραγωγοί (prosumers) τείνουν να αναπαραγάγουν στο web τις ίδιες εμπάθειες, προκαταλήψεις και εθνικιστικές ιδεοληψίες του πραγματικού κόσμου διαμορφώνοντας έτσι ξανά σύνορα και συγκρούσεις με τη μορφή βιντεο- πολέμων. Το project επιχειρεί μια μεταστροφή του αναπαραστατικού χώρου του YouTube, μετατρέποντάς τον σε αρένα και μεταβάλλοντας τα επιλεγμένα βίντεο και τις λέξεις κλειδιά (tags) σε στοιχεία παιχνιδιού. Το Folded-in προσβλέπει να συνεισφέρει στην ημι-ουτοπική ιδέα της δημιουργίας του στοχαστικού παίκτη. Τι είδος κοινωνικότητας παράγει το «κοινωνικό δίκτυο» και για χάρη ποιού; Μπορεί να μας απελευθερώσει από τις προκαταλήψεις και τις εμμονές μέσω του παιχνιδιού; Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Alison Williams, Robert Aliaj Dragot , Νικόλας Κοζάκης, Δημήτρης Ντοκατζής, Φωτεινή Γεωργακοπούλου,The Centrals, Koen Wastijn, Κώστας Μπεβεράτος, Μπάμπης Καντιλάπτης, Genco Gulan, Reggy Timmermans, Beatrijs Albers, Irena Paskali Το Personal Cinema είναι ένα δίκτυο που δραστηριοποιείται στο χώρο των media arts. Σχεδιάζει και οργανώνει projects και δραστηριότητες που ενθαρρύνουν την κριτική στάση απέναντι στις νέες μορφές παραγωγής, παρουσίασης και διανομής των οπτικοακουστικών προϊόντων. Αυτές τις μορφές που, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζουν το είδος των κοινωνικών, πολιτιστικών και πολιτικών συνθηκών, που συνδέουν το πλήθος με τα δίκτυα εξουσίας. Το Personal Cinema προσβλέπει σε συνεργασίες με άλλα κοινωνικά και καλλιτεχνικά δίκτυα, ομάδες και άτομα με αντίστοιχη στάση, που εκτιμούν ως απαραίτητη την δημιουργία ενός ορατού χώρου αντιπαράθεσης. Σε εκείνους τελικά, που προσβλέπουν σε μια διαρκή επινόηση τρόπων διασαφήνισης του ‘σήματος’ από τον ‘θόρυβο’, των δύο άνισων μερών, που συνθέτουν την τρέχουσα ψευδή διαλεκτική της πληροφορίας. www.personalcinema.org Οι erasers συνδυάζουν και ενσωματώνουν διαφορετικά στοιχεία στα έργα τους όπως: το live cinema/ ο αυτοσχέδιος ήχος / οι δράσεις performance / το internet/ τεχνικές μορφών εγκατάστασης . Οι erasers είναι ένα ανοιχτό κύκλωμα: είναι κάθε φορά τόσοι λίγοι ή τόσοι πολλοί, όσοι το κάθε project απαιτεί και λειτουργούν στο πλαίσιο των ελεύθερων συσχετίσεων που οι ίδιοι ορίζουν. Η επιθυμία τους να παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε ένα ανοιχτό και μη προκατειλημμένο κοινό τους οδήγησε στη χρήση διαφορετικών ψευδώνυμων, όπως: οι instructors και οι curators. www.theerasers.blogspot.com Personal Cinema & the Erasers (GR)

Folded in 2008

3D multiplayer online videogame www.foldedin.net Folded in is a project about the notion of borders and their representation in the social networks of the web 2.0. Usergenerated systems like the Youtube show that users tend to reproduce in the web the same prejudices, superstitions and nationalistic beliefs of the real world and shape similar types of borders and even conflicts in the form of video wars. The project attempts a detournement of the representational space of YouTube, by transforming it into a gamespace, and by respectively turning the selected videos and the tags into game elements. Users are asked to cross tag - borders, conquer and map territories evaluating the data they watch. The Folded in project wishes to contribute to the semi utopian idea of the creation of the thoughtful gamer. What type of sociality does the ‘Social Web’ produce and for whom? Can liberate ourselves from prejudices and beliefs through play? Participating artists: Alison Williams, Robert Aliaj Dragot , Nicolas Kozakis, Dimitris Dokatzis, Fotini Georgakopoulou,The Centrals, Koen Wastijn, Kostas Beveratos, Babis Kadilaptis, Genco Gulan, Reggy Timmermans, Beatrijs Albers, Irena Paskali

Nils Andres - Brand Science Institute, CEO (DE)

Hatebook 2007

Kοινωνικό δίκτυο www.hatebook.org Το Hatebook είναι ένα κοινωνικό δίκτυο και μία παρωδία του γνωστού Facebook. Στην αρχή το Hatebook ήταν ένα σχόλιο ειδωμένο με χιούμορ πάνω στη μανία των κοινωνικών δικτύων της εποχής μας. Η λέξη μίσος/hate ήταν περισσότερο μία περιγραφή και λιγότερο ένα θέμα που θέλαμε να ακολουθήσουμε. Το δίκτυο σατιρίζει την υπάρχουσα σκηνή των κοινωνικών δικτύων στο internet και τα άτομα που παίρνουν όλη αυτή την υπόθεση πολύ σοβαρά. Το project, αν και ξεκίνησε ως πλάκα, γρήγορα βρήκε πολύ μεγάλη κάλυψη από ειδησεογραφικά δίκτυα όπως το Skynews, το CNN και πολλές εφημερίδες, που δημοσίευσαν το Hatebook και τον προσανατολισμό του. Από τότε, 70.000 άτομα είναι ενεργά μέλη. Το έργο του Nils Andres στους χώρους της έρευνας και της ακαδημαϊκής σφαίρας επιδιώκει να εφαρμόσει την καινοτόμα και πρωτότυπη σκέψη σε προσεγγίσεις management και να εντοπίσει νέες περιοχές αγοράς και λειτουργικής διαχείρισης για πολυεθνικές μάρκες. Αυτές οι μάρκες περιλαμβάνουν 100 εταιρίες από διαφορετικούς χώρους βιομηχανίας, από την κατανάλωση μέχρι την υγεία. Ο σκοπός είναι πάντα ξεκάθαρος. Να γίνουν οι μάρκες και οι εταιρίες πιο δημοφιλείς. Ο Nils Andres είναι Συνεργάτης Επιμελητής Εκδόσεων στην Association of Consumer Research και μέλος της επιτροπής INFORMS, μιας διεθνούς επιστημονικής εταιρίας. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, στο Marketing και την Ψυχολογία. Nils Andres - Brand Science Institute, CEO (DE)

Hatebook 2007

Social network www.hatebook.org Hatebook is a social-network community and a parody to Facebook. At the beginning Hatebook was just a fun project that was build because of the social-networking craze of our time. “Hate” itself was more a description not the topic that we are honestly following. Hatebook makes fun of the current social-network scene and the people who take this whole business too seriously. What started out to be a fun project between friends has taken onto some of the worlds largest media companies such as Skynews, CNN and other newspapers who publicized this network and its fun orientation. From that time over 70.000 active members uploaded themselves up to now. Nils Andres’ work on the sides of the research and academic spheres seeks to bring innovation and novel thinking to brand management approaches and to find new sales areas and functional direction for multinational brands. These brands encompass Fortune 100 companies in various industries, ranging from consumer goods to health care services. And the mission is always clear. It is to make brands and products more desirable. Nils is Associate Editor for practicing marketers of the Association of Consumer Research and is a Committee Member of INFORMS, the international scientific society. Nils received a PhD in Marketing and in Psychology from the University of Hamburg.

logo_wiki

2007 Ευχαριστίες: Luke Munn, Virgil Griffith (WikiScanner) Software art project www.in-vacua.com/logo_wiki.html To logo_wiki είναι ένα καλλιτεχνικό έργο που εντοπίζει τους στρατιωτικούς, εταιρικούς και κυβερνητικούς συντάκτες της Wikipedia (γνωστή και ως ‘the Free Encyclopedia’). Αυτό επιτυγχάνεται εντοπίζοντας τις IP (Internet Protocol) διευθύνσεις των αντίστοιχων συντακτών. Οι στρατιωτικοί, εταιρικοί και κυβερνητικοί «χρήστες» είναι υπεύθυνοι για χιλιάδες από τις αλλαγές που γίνονται στις σελίδες της Wikipedia.Το logo_wiki βρίσκει τις τελευταίες αλλαγές στις σελίδες και ανακαλύπτει ποιος κρύβεται πίσω από αυτές. Αφού το κάνει αυτό, αντικαθιστά το λογότυπο της Wikipedia με το λογότυπο του αντίστοιχου «συντάκτη». Ο Wayne Clements είναι καλλιτέχνης και συγγραφέας που ζει στο Λονδίνο. Το έργο του και η εικαστική του δουλειά έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και βιβλία ενώ το έργο ηχητικής ποίησης που έχει κάνει, έχει περιληφθεί στο βιβλίο και το CD Homo Sonorus, An International Anthology of Sound Poetry, Moscow (2001). Τα καλλιτεχνικά του έργα έχουν παρουσιαστεί στο http:// www.rhizome.org/ και το http://www.runme.org/, καθώς και σε εκθέσεις και φεστιβάλ. Το un_wiki (2006) κέρδισε το Award of Distinction στην κατηγορία Net Vision, Prix Ars Electronica (2006), και παρουσιάστηκε στο Connecting Worlds, ICC Gallery Tokyo (2006). Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Chelsea College of Art and Design το 2005 και τώρα είναι Επισκέπτης Ερευνητής στο Chelsea College of Art and Design www.in-vacua.com. Wayne Clements (UK)

Second Front (Second Life) Grand Theft Avatar 2008 Eικονική performance - βίντεο καταγραφή Ποιος είναι πίσω από τη μάσκα του άβαταρ; Με αφορμή ένα πάνελ στο San Francisco Institute of Art, η ομάδα των Second Front απήγαγε τα πρόσωπα των μελών του πάνελ, των Camille Utterback, Scott Snibbe and Christiane Paul. Οικειοποιούμενοι τις μορφές τους, τα μέλη των Second Front προχώρησαν σε μία εικονική ληστεία, ένα τρελό κυνηγητό, με στόχο να ξεφύγουν με μερικά εκατομμύρια Lynden Dollars από τους Lynden. Το βίντεο από την performance αυτή καταγράφει την παιγνιώδη ανατροπή και κριτική για την έννοια της ταυτότητας, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή στα εικονικά περιβάλλοντα. Πιάνει άραγε κάτι τέτοιο; Η ομάδα των Second Front είναι μία από τις πρώτες και πιο γνωστές κολεκτίβες performance στον εικονικό χώρο της Second Life. Ιδρύθηκε το 2006, και από τότε μέσω ενός τύπου θεάτρου του παραλόγου αμφισβητούν τις έννοιες της εικονικής ενσάρκωσης, των performances στο διαδίκτυο και της δημιουργίας της εικονικής αφήγησης. Έχουν κάνει πολλές performances, ως προσκεκλημένοι από κέντρα, στο Βανκούβερ, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη ενώ άρθρα γι’ αυτούς έχουν γραφτεί στα SLate, Eikon, Realtime Arts, The Avastar, και προσφάτως στο Exibart. http://www.secondfront.org/blog/ Second Front (Second Life)

Grand Theft Avatar 2008

logo_wiki

Virtual performance - video documentation

Software art project www.in-vacua.com/logo_wiki.html

Who is behind mask of the avatar? For a panel at the San Francisco Institute of Art, Second Front “hijacked” the personas of panel discussion members, Camille Utterback, Scott Snibbe and Christiane Paul. With disguises activated, Second Front then proceeded to perform a virtual bank robbery, engaging in a furious gun battle, helicopter chase and looting the “Lynden Treasury” of millions of Lynden Dollars. This playful detournement of identity underscored the facade of online embodiment. Does that work?

2007 Thanks: Luke Munn, Acknowledgment: Virgil Griffith (WikiScanner)

logo_wiki is an artwork that identifies military, corporate, and government editors of Wikipedia (‘the Free Encyclopedia’). It does this by tracking the editor’s IP (Internet Protocol) address. Military, corporate and government users are responsible for many thousands of unacknowledged alterations to Wikipedia pages. logo_wiki reveals the editorial process occurring in real time by running a check of Wikipedia’s ‘Recent Changes’ pages; it shows recently edited ‘diffs’ pages and reveals who the shadowy editor is by replacing the Wikipedia logo with the editor’s logo. Wayne Clements is a visual artist and a writer living in London. His poetry, prose and visual work are published in a number of magazines and books, and his sound poetry is included in the book and CD Homo Sonorus, An International Anthology of Sound Poetry, Moscow (2001). His artworks are featured on the http://www.rhizome.org/ and http://www.runme.org/, ,and are also shown in many festivals and exhibitions of electronic art. un_wiki (2006) received the Award of Distinction, Net Vision, Prix Ars Electronica (2006), and was shown in Connecting Worlds, ICC Gallery Tokyo (2006), in a specially commissioned Japanese language version. He completed a practice-based Ph.D. degree in Fine Art at Chelsea College of Art and Design (2005). Currently he is Visiting Research Fellow at Chelsea College of Art and Design www.in-vacua.com.

Second Front is the pioneering performance art group in the online avatar-based VR world, Second Life. Founded in 2006, Second Front creates theatres of the absurd that challenge notions of virtual embodiment, online performance and the formation of virtual narrative. Since 2006, they have already performed extensively, including in Vancouver, Chicago, New York, and has been featured in publications including SLate, Eikon, Realtime Arts, The Avastar and most recently in Exibart. http://www.secondfront.org/blog/

UBERMORGEN.COM (AT/ SH/ US)

The EKMRZ-trilogy 2005-09

Ubermorgen.com (AT/CH/US), Alessandro Ludovico (IT), Paolo Cirio (IT) 1. GWEI - Google Will Eat Itself 2005-08 Digital Actionism www.gwei.org Εισπράττουμε χρήματα χρησιμοποιώντας την υπηρεσία κειμενικής διαφήμισης της Google (AdSense), σε ένα δίκτυο κρυφών ιστοσελίδων. Με αυτά τα χρήματα αγοράζουμε αυτόματα μετοχές της Google. Με άλλα λόγια, αγοράζουμε την Google μέσω της χρήσης της ίδιας της διαφήμισής της. Το Google τρώει τον εαυτό του αλλά τελικά εμείς το έχουμε υπό την κατοχή μας! Εφαρμόζοντας αυτό το αυτο – κανιβαλιστικό μοντέλο, αποδομούμε τους νέους παγκόσμιους μηχανισμούς της διαφήμισης, θέτοντάς τους μέσα σε ένα σουρεαλιστικό οικονομικό μοντέλο. Μετά από αυτή τη διαδικασία παραδίδουμε την κοινή ιδιοκτησία των Google μετοχών μας στη GTTP

UBERMORGEN.COM (AT/CH/US), Paolo Cirio (IT), Alessandro Ludovico (IT) 2. Amazon Noir - The Big Book Crime 2006-07 Media hacking www.amazon-noir.com Οι κακοί τύποι (Η ομάδα του Amazon Noir Crew: Cirio, Ludovico, Lizvlx, Bernhard) έκλεψαν βιβλία με πνευματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα από το Amazon, κάνοντας χρήση ενός εξελιγμένου-διεφθαρμένου λογισμικού, φτιαγμένο από τον σούπερ-κακό Paolo Cirio. Μια υποδόρια μάχη με τα μίντια και μια νομική διαμάχη εξελίχθηκαν σε ένα online show, με περισσότερα από 3000 βιβλία στο κέντρο της όλης ιστορίας. Στη συνέχεια ο Lizvlx από τους UBERMORGEN.com είχε καθημερινούς καβγάδες με τα μίντια, ο Cirio έσπρωχνε όλο και περισσότερο τα όρια του copyright (τα βιβλία δεν είναι παρά πίξελ σε μια οθόνη ή απλά μελάνι σε χαρτί) και ο Ludovico και ο Bernhard αντιστεκόντουσαν σε απόπειρες δωροδοκίας από το παντοδύναμο Amazon.com, μέχρι που στο τέλος δέχτηκαν να του πουλήσουν το λογισμικό που χρησιμοποίησαν. Η προδοσία, η βλασφημία και ο πεσιμισμός τελικώς διέσπασαν τη συμμορία των κακών τύπων. Οι καλοί τύποι (Amazon.com) κέρδισαν τις εντυπώσεις και έφυγαν οδηγώντας κάτω από ένα φουσκωμένο ήλιο μαζί με τη μοιραία γυναίκα, την γοητευτική και ερωτική massmedia. Κλέφτες του αόρατου http://www.amazon-noir.com/thieves.html UBERMORGEN.COM (AT/CH/US), Paolo Cirio (IT), Alessandro Ludovico (IT) 2. Amazon Noir - The Big Book Crime 2006-07 Media hacking www.amazon-noir.com The Bad Guys (The Amazon Noir Crew: Cirio, Ludovico, Lizvlx, Bernhard) stole copyrighted books from Amazon by using sophisticated robot-perversion-technology coded by supervillain Paolo Cirio. A subliminal media fight and a covert legal dispute escalated into an online showdown with the heist of over 3000 books at the center of the story. Lizvlx from UBERMORGEN.COM had daily shoot outs with the global massmedia, Cirio continuously pushed the boundaries of copyright (books are just pixels on a screen or just ink on paper), Ludovico and Bernhard resisted kickback-bribes from powerful Amazon.com until they finally gave in and sold the technology for an undisclosed sum to Amazon. Betrayal, blasphemy and pessimism finally split the gang of bad guys. The good guys (Amazon.com) won the showdown and drove off into the blistering sun with the beautiful femme fatale, the seductive and erotic massmedia. Thieves of the invisible http://www.amazon-noir.com/thieves.html UBERMORGEN.COM (AT/CH/US), 3. The Sound of eBay 2008-09 Net art www.Sound-of-eBay.com Το ebay αποτελεί το μεγαλύτερο παζάρι στον κόσμο. Δεν είναι τόσο ρομαντικό και σαγηνευτικό όπως τα παζάρια στο Παρίσι αλλά είναι ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερο, πιο αποτελεσματικό και πιο εμπορευματοποιημένο. Το αγαπάμε όλοι! Το Sound of ebay είναι μία συνεισφορά στο soundtrack του νέου peer-to-peer hyper καπιταλισμού. Κάθε μέρα μέσω εκατομμυρίων bots το Sound of ebay αναλύει την αγορά και δημιουργεί τραγούδια. Ο ήχος είναι πολύ ωραίος, η μηχανή παράγει μυριάδες τραγούδια μέσα από τα δίκτυα , μία θάλασσα από τεχνητά τραγούδια. Πως

48-49

|

Ubermorgen.com (AT/CH/US) 3. The Sound of eBay 2008-09 Net art www.Sound-of-eBay.com eBay has become the largest marketplace in the world. eBay is romantic and seductive, not like the local fleamarkets in Paris (Le marché aux puces de Saint-Ouen) but sexed up a million times bigger and spherically transcended, much more effective and thoroughly commercialized. We love it! “The Sound of eBay” is the affirmative high-end low-tech contribution to the atomic soundtrack of the new peerto-peer hyper-catastrophic shock-capitalism. The sound is cool, the machine produces masses of songs and replicates millions of times throughout the networks. How does it really work? You simply enter any eBay username (your own or someone else’s) and add your email address so we can notify you as soon as the song is ready for downloading. Then click „generate“ and the complex software-machine starts generating a score-file which is transformed into your unique but uniform song, presented in teletext porn style! We sell out your human needs digitally... Οι UBERMORGEN.COM είναι ένα καλλιτεχνικό ντουέτο από τη Βιέννη αποτελούμενο από τους lizvlx και Hans Bernhard, ιδρυτή των etoy. Συνδυάζοντας την εννοιολογική τέχνη, τη ζωγραφική, τη software art, το pixel- painting, τις εγκαταστάσεις, τη net.art, τη γλυπτική και τον ψηφιακό ακτιβισμό (media hacking) το έργο τους παίρνει τη μορφή ενός σύγχρονου υβριδικού Gesamtkunstwerk. Ο υπολογιστής και το δίκτυο καταχρώνται για να γίνουν τέχνη και να συνδυαστούν με διαφορετικούς τρόπους. Τα πραγματικά δεδομένα συναντούν τη φαντασία διαμορφώνοντας νέες ευρύτερες ιδέες που περιλαμβάνουν επίσης τις έννοιες των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της παγκόσμιας επικοινωνίας. “Ubermorgen” στα γερμανικά σημαίνει “η μέρα μετά το αύριο” ή “σούπερ - αύριο “. http://www.ubermorgen.com UBERMORGEN.COM is an artist duo created in Vienna by lizvlx and Hans Bernhard, a founder of etoy. Their open circuit of conceptual art, drawing, software art, pixelpainting, computer installations, net.art, sculpture and digital activism (media hacking) transforms their brand into a hybrid Gesamtkunstwerk. The computer and the network are (ab)used to create art and combine its multiple forms. The permanent amalgamation of fact and fiction points toward an extremely expanded concept of one’s working materials, that also include rights, democracy and global communication. “Ubermorgen” is the German word both for “the day after tomorrow” or “super-tomorrow”. http://www.ubermorgen.com O Paolo Cirio, AKA bidibid, σαν agitprop οργανώνει παράνομα γεγονότα, από απεργίες στο δίκτυο μέχρι δρώμενα στους δρόμους και διάφορα ριζοσπαστικά πολιτιστικά γεγονότα. Το έργο του περιλαμβάνει video, street – art, body – art, public – art, interaction design που συνδυάζει με την παράνομη τέχνη (illegal art). Είναι ακτιβιστής κατά του μιλιταρισμού του ΝΑΤΟ και έχει επιμεληθεί ένα σχετικό διεθνές αντί – Νατοϊκό portal. Ήταν μέλος της ομάδας software-art των epidemic και έχει συνεργαστεί με πολλά άλλα ιστορικά net.art σχήματα. Τώρα εργάζεται ανεξάρτητα ως web designer και web developer. http://www.paolocirio.net

Web 2. 0 wa nt s U

2008

Wayne Clements (UK)

Digital actionism www.gwei.org We generate money by serving Google text advertisments on a network of hidden Websites. With this money we automatically buy Google shares. We buy Google via their own advertisment! Google eats itself - but in the end “we” own it! By establishing this autocannibalistic model we deconstruct the new global advertisement mechanisms by rendering them into a surreal click-based economic model. After this process we hand over the common ownership of “our” Google Shares to the GTTP Ltd. [Google To The People Public Company] which distributes them back to the users (clickers) / public.

|

Folded in

UBERMORGEN.COM (ΑT/CH/US), Alessandro Ludovico (IT), Paolo Cirio (IT) 1. GWEI - Google Will Eat Itself 2005-08

λειτουργεί; Απλά συμπληρώνεις το όνομα χρήστη που έχεις στο ebay (ή οποιουδήποτε άλλου) και προσθέτεις το email σου για να σε ειδοποιήσει το σύστημα όταν το τραγούδι είναι έτοιμο. Κατόπιν πατάς το generate και το πολύπλοκο λογισμικό σύστημα μεταμορφώνει τα δεδομένα σου από το ebay σε ένα μοναδικό τραγούδι που παρουσιάζεται με στυλ teletext – πορνό! Πουλάμε τις ανάγκες σου ψηφιακά...

As agitprop Paolo Cirio, AKA bidibid, organizes illegal events, from net-strikes to happenings on the street and various radical culture jamming actions. He works with video-art, street-art, body-art, public-art and interaction-design, especially in the field of illegal-art. He is an activist against the NATO militarism (he curated a international anti-NATO web portal). He was part of the software-art collective [epidemiC] and collaborated with many other historical Net.Art groups. Currently he works freelance as web designer and web developer. http://www.paolocirio.net Ο Alessandro Ludovico είναι κριτικός media και αρχισυντάκτης του περιοδικού Neural από το 1993 (http:// english.neural.it). Είναι ο συγγραφέας των ‘Virtual Reality Handbook’ (1992), ‘Internet Underground.Guide’ (1995), ‘Suoni Futuri Digitali’ (Future Digital Sounds, 2000) και ένας από τους ιδρυτές του Nettime community και του ‘Mag.Net (Electronic Cultural Publishers)’ . Είναι επίσης σύμβουλος στο Documenta 12’s Magazine Project. Έχει δώσει διαλέξεις στην Ευρώπη και τον Καναδά και διδάσκει Computer Art & Interface Aesthetics στην Academy of Art της Καρράρα. Alessandro Ludovico is a media critic and editor in chief of Neural magazine from 1993 (http://english.neural.it). He has written: ‘Virtual Reality Handbook’ (1992), ‘Internet Underground.Guide’ (1995), ‘Suoni Futuri Digitali’ (Future Digital Sounds, 2000). He’s one of the founding contributor of the Nettime community and one of the founders of the ‘Mag. Net (Electronic Cultural Publishers)’ organization. He’s also an advisor for the Documenta 12’s Magazine Project, and has lectured all over Europe and Canada. He teaches Computer Art and Interface Aesthetics at the Academy of Art in Carrara.

ΕΧΗ ΙΒΙΤ ΙΟΝ

Personal Cinema & the Erasers (GR)

The erasers are a group whose work is based on the integration of various seemingly diverse elements such as: live cinema/ improvised music/ performance_actions/ the internet/ and installation techniques. The erasers are an open circuit : they are as few or as many as each project demands and they all function within the free association that the erasers are. The erasers search for the possibility of presenting their work to an open and unbiased audience has led them to work under various pseudonyms, some of these being: the instructors and the curators. http://www. theerasers.blogspot.com/

Ltd. [Google To The People Public Company] η οποία τις διανέμει πίσω στους χρήστες/ στο κοινό.

|

Personal Cinema is a network active in the field of media arts. It plans and organizes projects and activities that encourage the critical stance toward the new forms of production, presentation and distribution of audiovisual products; the forms that at the very end, define the kind of social, cultural and political conditions, which in their turn, connect the multitude to the power structures. Personal Cinema, anticipates cooperation with social and artistic networks, groups and individuals, that take a similar stance and consider necessary the creation of a visible space of debate; with those people that are engaged in constant inventions to render explicit and clear the ‘signal’ from ‘noise’, thus to say, the two unequal parts that compose the current pseudo-dialectic of information. www.personalcinema.org


ταινίες/ films


Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Μοντάζ/ Εditing, Παραγωγή/ Production: Christopher Steel Ένα σιωπηλό, νυχτερινό ταξίδι στο Λονδίνο πάνω σε ένα φιλμ που επανεκτέθηκε 36 φορές. Αίναι μια ανέκδοτη μελέτη της έννοιας της επανάληψης και μια υπενθύμιση του ταξιδιού μου από τη δουλειά στο σπίτι τον καιρό που ήμουν ένας «απλός περαστικός» (CS). A silent nocturnal voyage across London was re-exposed 36 times onto one roll of film. It is an unedited study of repetition and a souvenir of my journey home from work when I was a Passenger on Board (CS). Ο Christopher Steel φτιάχνει ταινίες αποτελούμενες από κινήσεις φωτός, σωμάτων και κάμερας. Δίνει μια νέα ζωή στην καθημερινότητα μέσα απ’την χορευτική του ματιά. Christopher Steel makes films from the movements of light, people and camera. Reanimating the everyday with the spirit of dance.

The Market 2007 | 9’ (HR) Σκηνοθέτης/ Director, Animation, Hχογράφηση/ Sound recording: Ana Hušman Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Ivan Slipčević Mοντάζ/ Editing: Iva Kraljević Σχεδιασμός/ Design: Srđana Modrinić Παραγωγή/ Production: Studio Pangolin The Film was supported by the Ministry of Culture of the Republic of Croatia - Thanks to: Zagreb City Markets, Everybody at Dolac Market Οι άνθρωποι που ψωνίζουν στις λαϊκές αγορές καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να εντοπίσουν ποια από τα προϊόντα είναι ντόπια και ποια εισαγώμενα. Συχνά επιλέγουν να αγοράσουν κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι «δικό μας», προϊόν από την Κροατία, και όχι κάποιο ξένο, άγνωστο, μη ελεγχόμενο είδος τροφής. Από τα αποθέματα που παραδοσιακά ετοιμάζονται για να αντέξουν τον χειμώνα, προτιμώνται πάντα τα ντόπια προϊόντα. Αυτή η διαδικασία επιβάλλει την καταστροφή κάθε «ξένου σώματος», την χρήση μόνο των καλύτερων κομματιών, των αψεγάδιαστων, και τα πάντα πρέπει να καθαριστούν τόσο καλά ώστε να προφυλαχθούν οι προμήθειες από κάθε πιθανότητα εμφάνισης σημαδιών αποσύνθεσης. Market shoppers use all of their senses when trying to ascertain whether the groceries are local or imported. They rather chose to buy local goods simply because it is “our”, Croatian, local produce, and not some foreign, unfamiliar and alien foodstuff. For the preserves traditionally prepared to last throughout the winter, only local produce is considered worthy. This process demands that all foreign bodies be destroyed, that only the best pieces are used, those without fault, all this need to be cleansed for the preserved to be safe from all decay. H Ana Hušman είναι εικαστικός και κινηματογραφίστρια. Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1977. Αποφοίτησε το 2002 από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ, στην Κροατία. Διδάσκει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στο Τμήμα animation και νέων μέσων. Είναι μία από τους οργανωτές του φεστιβάλ Freedom to Creativity! - Free Culture, Science and Technology, στο Ζάγκρεμπ. Για την τελευταία της ταινία της απονεμήθηκαν πολλά διεθνή βραβεία. Έχει εκθέσει σε ατομικές εκθέσεις στην Κροατία και σε ομαδικές διεθνώς. Οι ταινίες της έχουν παιχτεί σε πολλά φεστιβάλ. Ana Hušman is a filmmaker and visual artist. She was born in Zagreb in 1977. She graduated in 2002 from the Academy of Fine Arts Zagreb, Croatia. She teaches at the Academy of fine Arts - Department of animated film and new media. She is one of the organisers of Freedom to Creativity! - Free Culture, Science and Technology Festival, Zagreb.For her last film she received several international awards. She has exhibited in solo exhibitions in Croatia and in group exhibitions in Croatia and internationally and her work was shown in many festivals in Greece and abroad. www.anahusman.net

Ensaio Sobre o Muro / (Essay about Wall) I Won’t Let You Down 2003 | 2’ (JP-GR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Λία Πέτρου/ Lea Petrou Το βίντεο με τίτλο «I Won’t Let You Down» διαδραματίζεται σε ένα Ιαπωνικό λούνα πάρκ. Το υλικό μέσω της ψηφιακής επεξεργασίας γίνεται ένα παιχνίδι που εκφράζει σκέψεις της δημιουργού γύρω από κάποιες απολαύσεις αλλά και βασανιστήρια στα οποία ο κόσμος συμμετέχει καθημερινά. The video «I Won’t Let You Down» takes place in a Japanese amusement-park. After its digital processing it takes the form of a game expressing the personal thoughts of the artist about pleasures and tortures which take place in every day life. Η Λία Πέτρου ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art and Design, στο Central St. Martins College of Art και στο Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist-in-residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu-Ιαπωνία και στη Cite International Des Arts-Παρίσι. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Lea Petrou lives and works in Athens. She studied at Chelsea College of Art and Design, in Central St. Martins College of Art and at the Royal College of Art in London. She has participated as an artist-in-residence in the research project of CCA Kitakyushu-Japan and she has been a resident at the Cite International Des Arts-Paris. Works by her have been exhibited in shows in Greece and abroad.

Winning Story 2008 | 2,5’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Γιώργος Βαβυλουσάκης/ Yiorgos Vaviloussakis Mουσική/ Music: Δείγμα (sample), “She’s my friend” - Fun Lovin’ Criminals Στιγμιότυπα από αγώνα πινγκ πονγκ του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Ένα παιχνίδι από την κατηγορία των γυναικών για την πρόκριση στον τελικό του αθλήματος. Σε ένα παιχνίδι δυο πράγματα μπορούν να σου συμβούν. Το ένα είναι να κερδίσεις. A ping-pong match during the world championship. A game from the women’s preliminaries on the way to the finals. In a game only two things can happen to you. One of them is to win. Ο Γιώργος Βαβυλουσάκης σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το 2001 παρακολουθεί το πρόγραμμα σπουδών Magazine Production & Design στο Central Saint Martin College του Λονδίνου. Εργάζεται στην Αθήνα και έχει βραβευθεί με το βραβείο ΕΒΓΕ, για τον σχεδιασμό επικοινωνιακού υλικού μουσικών παραγωγών το 2002. Yiorgos Vaviloussakis studied painting in the Athens School of Fine Arts. In 2001 he followed the Magazine Production & Design programme at the Central Saint Martin College of London. He works in Athens and has received the ΕΒΓΕ prize in 2002 for designing communication material in music production.

2007 | 5’ (BR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Castor Assunção Tavares, Ana Reis Nascimento Eρμηνεύει/ Performer: Ana Reis Nascimento Παραγωγή/ Production: Ana Reis Nascimento & Guarany Leoncy de Lavor Η ταινία «Essay About Wall» είναι μια διερεύνηση των ορίων μας και της επιθυμίας μας να τα υπερβούμε. Έχει μονταριστεί με τρόπο ώστε να επιτρέπει σε εικόνες και σε σύμβολα να λειτουργούν ως φορείς νοημάτων. Aπορρίπτει την αφηγηματικότητα: δεν επιθυμεί να πει μια ιστορία. Αντιθέτως, επιχειρεί να οδηγήσει τον θεατή σε ενεργητική σκέψη κάνοντας χρήση των κανόνων της οπτικής γραμματικής και της σημειολογίας. “Essay About Wall” is an investigation about limits and the wish to pass over them. Edited in such a way that allows images and symbols to be responsible for the construction of understanding, “Essay About Wall” prescinds narrations, does not want to tell a story, but to drive the spectator to an active thought, through the application of concepts of visual grammar and semiotics. Ο Castor Assunção Tavares είναι τελειόφοιτος στον τομέα της Οπτικοακουστικής Παραγωγής και ερευνά τις δυνατότητες της ψηφιακής εικόνας στους τομείς της βίντεο-τέχνης, της εγκατάστασης βίντεο και της φωτογραφίας. Έχει παρουσιάσει τις δουλειές του σε ομαδικές εκθέσεις όπως στην “Bienal de Arte do Triângulo”, όπου η από κοινού με την Ana Reis δουλειά του έλαβε το “Premio Minas”, την υψηλότερη διάκριση. Η Ana Reis είναι χορεύτρια του σύγχρονου χορού, περφόρμερ και τελειόφοιτη του Universidade Federal de Uberlândia (UFU) στον τομέα των Visual Arts. Συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις, φεστιβάλ και ομάδες, πάντα ερευνώντας τις δυνατότητες του σώματος και της γλώσσας στα όρια της τέχνης του χορού και των τεχνών της εικόνας. Συμμετείχε στο “Festival Internacional de Dança” (FID) του 2006. Castor is about to get his academic degree in Audiovisual Production and is a researcher of digital image and its possibilities in the fields of video art, video installation and photography. He has presented many different works in collective art shows, including “Bienal de Arte do Triângulo”, where he received, in partnership with Ana Reis, the highest prize given to the participants, entitled “Premio Minas”. Ana Reis is a contemporary dancer, performer and is about to get her academic degree in Visual Arts on Universidade Federal de Uberlândia (UFU). She made part of many art shows, festivals and collectives, in research of body and language limits between dance and visual arts. She was an exhibitioner on “Festival Internacional de Dança” (FID) in 2006.

Eικόνα χωρίς έλεος/ Image without mercy

Ο Crispin Gurholt γεννήθηκε στο Όσλο το 1965. Σπούδασε στην Νορβηγική Ακαδημία Καλών Τεχνών (1998) και στο New York University, School of Continuing Education – Film Scholl (1996). Crispin Gurholt was born in Oslo in 1965. He was educated at the Norwegian National Academy of Fine Arts (1998) and at the New York University, School of Continuing Education – Film Scholl (1996)

Επιτέλους. 3000 χρόνια μετά τις πρώτες καταγραφές των ιερών γραφών, αυτή η ταινία παρουσιάζει την πρώτη πλήρη κινηματογραφική εκδοχή της Εβραϊκής Βίβλου, της Χριστιανικής Βίβλου και του Κορανίου! Τίποτα δεν έχει προστεθεί και τίποτα δεν έχει αφαιρεθεί. Η απόλυτη κινημαογραφική ταινία των ιερών γραφών! Now finally, 3000 years after the first records of the biblical writings, this movie presents a complete screen version of the Hebrew Bible, The Christian Bible and the Arabic Quran. Nothing is added and nothing is taken away. The ultimate film version of the holy scriptures.

Over Det Hele 2007-8 | 6’ (DK) Σκηνοθέτης/ Director, Μοντάζ/ Εditing, Παραγωγή/ Production: Stefan Mylleager Mουσική/ Music: Pellarin To “Over Det Hele” ντύνει οπτικά το κομμάτι του Pellarin, “Over Fælleden”. Πρόκειται για μια αέναη κίνηση προς τα εμπρός, μέσα από φυσικά και τεχνητά τοπία. Έχει προβληθεί σε σημαντικά φεστιβάλ: Transmediale, Lovebytes, Sonic Arts και Sonár. “Over Det Hele” is the visual accompaniment to the Pellarin track “Over Fælleden”. It is one continuous movement forward, across landscapes both natural and man-made. It has been screened at major festivals such as: Transmediale, Lovebytes, Sonic Arts and Sonár. Η ταινία είναι η δεύτερη «οπτικοακουστική» συνεργασία των Pellerin και Stefan Myllaeger. Οι δύο τους έχουν την δισκογραφική Statler & Waldrof και επίσης ασχολούνται με τον πειραματικό ήχο και βίντεο. Ο Stefan Mylleager εργάστηκε σε διάφορους τομείς της τέχνης και του ντιζάιν για περισσότερο από 10 χρόνια, και κατεξοχήν στον τομέα του βίντεο. Υπήρξε συνιδρυτής του γκρουπ VJs Effekt (2002), το οποίο ανέπτυξε το δικό του λογισμικό για ζωντανή βίντεο-περφόρμανς. Έχουν εμφανιστεί σε πολλές συναυλίες και φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο, κι ένα από αυτά ήταν το VideoDance2003. This is the second audio/video collaboration between Pellarin and Stefan Myllaeger. Together they run the record label Statler & Waldrof and both work with experimental sound and video. Stefan Mylleager has worked in the fields of art and design for more that 10 years, primarily with video. Co-founder of Effekt VJ group (2002), who developed their own custom software for live video performance and have performed at numerous concerts and festivals around the world, amongst which VideoDance2003.

www.nfi.no

Unlith 2007 | 8’ (FR) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing: Mihai Grecu Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Pukyo Ruiz de Somocurcio Mουσική/ Music: Emmanuel Delpy Eρμηνεύουν/ Performers: Laurent Tran, Noel Richardo, Gilles Mother Fakir Παραγωγή/ Production: Frédéric Papon & Le Fresnoy Ένας αφηρημένος διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους και μαύρα σκυλιά. Σε αυτή την παγωμένη και εχθρική ατμόσφαιρα, οι κινήσεις και οι αντιδράσεις τους γεννούν αδιόρατες εντάσεις. Η επιθετικότητα και η αμηχανία μεταλλάσουν τα σώματά τους και διαστρεβλώνουν το περιβάλλον τους. Βραβεία: Τιμητική αναφορά στο φεστιβάλ IFF Rotterdam, Μεγάλο βραβείο στην δημιουργία βίντεο στο φεστιβάλ Videoformes στο Παρίσι. An abstract dialogue between men and black dogs. In this cold and hostile atmosphere, their gestures and reactions cause subtle tensions to arise. Aggression and perplexity mutate the bodies and distort their environment. Awards: honourable mention at IFF Rotterdam, Grand prix de la création vidéo at Videoformes in Paris.

Κάτι που μας ενώνει!/ Something bonding us!

Homage to Leo the Lion Σ��ηνοθέτης/ Director: Marianne Heske Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Marianne Heske Παραγωγή/ Production: Marianne Heske / Nordic Film Post Production

2007 | 2’ (BR)

Ο Joacélio Batista ζει και εργάζεται στο Belo Horizonte της Βραζιλίας. Σπούδασε animation cinema και σχέδιο στο Escola de Belas Artes του UFMG -Universidade Federal de Minas Gerais. Σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος, έχει κάνει ντοκιμαντέρ, πειραματικά βίντεο και εγκαταστάσεις. Συχνά εργάζεται ως επιμελητής σε εκθέσεις βίντεο και σε φεστιβάλ. Από το 2001 η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε φεστιβάλ κινηματογράφου, βίντεο και animation σε Βραζιλία, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική και έχει βραβευθεί σε αρκετά φεστιβάλ στην Βραζιλία. Joacélio Batista lives and works in Belo Horizonte. Graduated in animation cinema and drawing by the Escola

O Ole Mads Sirks Velve σπούδασε στο Nordland Art and Film School και έχει κάνει αρκετές ταινίες και εγκαταστάσεις βίντεο. Του απονεμήθηκαν δύο βραβεία στην εβδομάδα κριτικής τπυ Φεστιβάλ των Καννών 2003 για τη μικρού μήκους τιαινία του Love is the Law (από κοινού σκηνοθεσία με τον Eivind Tolas). Ole Mads Sirks Velve was educated at the Nordland Art and Film School and has made numerous short films and installations. He was awarded two prizes during the Critics Week at the 2003 Cannes Film Festival for his short Love is the Law (co-directed by Eivind Tolas). www.nfi.no

acro-poli / acro-ligo, 10 Cartes Postales Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/Production: Λία Πέτρου/ Lea Petrou

Se fraquejo diante do escuro, porque meus pés se voltam para a luz que me cega? / (If I’m scared in the dark, why do my legs turn back to lights which are blinding me?)

Μερικοί άνθρωποι μπορούν να δουν την πόρτα, αλλά λίγοι από αυτούς τολμούν να την περάσουν. Some people can see the door, but few of them are those who dare to go beyond.

Σκηνοθέτης/ Director: Ole Mads Sirks Velve Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Morten Skallerud Mουσική/ Music: published by Touch Music Παραγωγή/ Production: Enkeltmannsforetaket Ole Mads Sirks Velve, Ingvild Hellesøy

2007 | 7’ (GR)

www.mylleager.dk

2007 | 1’ (NO)

Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing: Joacélio Βatista Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Pedro Peixoto Mουσική/ Music: Jalver Bethonico Eρμηνεύει/ Performer: Siomara Gomes Faria Παραγωγή/ Production: Juliana Ribeiro, Juliana Rabello & On Off

2007 | 4’ (NO)

52-53

Tanakh The Bible Al-Quran

|

2004 | 3’ (UK)

“There is an electric silence. We are witnessing a frozen moment in a staged drama with the suspense of a detective film. A real tableau presents two living, breathing and thinking human beings located in the narrow confines of an emergency exit. The man has just shot the woman. Is this the future, the present and the past rolled into one single moment? We feel confused. What is happening?” (From the introduction to Gurholt’s book “Live Photo II” by Benedikte Sunde)

Live photo II 2007 |15’ (NO) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Crispin Gurholt Mοντάζ/ Editing: Per-Erik Eriksen, Thor Langfeldt Mουσική/ Music: Kurt Vildgren Παραγωγή/ Production: Crispin Gurholt & Transparent Production «Ηλεκτρισμένη σιωπή. Είμαστε μάρτυρες ενός «παγωμένου» στιγμιότυπου ενός δράματος που έχει παιχτεί, με το σασπένς μιας αστυνομικής ταινίας. Ένα tableau vivant παρουσιάζει δύο ανθρώπινα όντα που ζουν, αναπνέουν και σκέφτονται μέσα στα στενά όρια μιας εξόδου κινδύνου. Ο άνδρας μόλις πυροβόλησε τη γυναίκα. Μπορεί το μέλλον, το παρόν και το παρελθόν να βρίσκονται συγκεντρωμένα σε μία μόνο στιγμή; Νοιώθουμε μπερδεμένοι. Τι να συμβαίνει άραγε;» (Από την εισαγωγή της Benedikte Sunde στο βιβλίο του Gurholt “Live Photo II”)

H ταινία βασίζεται στο κλασικό πλέον λογότυπο της Metro Golwyn Mayer. Ίσως την πιο αναγνωρίσιμη εικόνα στην ιστορία του φιλμ. Η αυθεντική ταινία έχει υποστεί καθυστερήσεις και προσαρμογή μέσω υπολογιστή και έχει ξαναγίνει πάλι ταινία. Αυτές οι καθυστερήσεις κάνουν πιο ορατές τις κινήσεις του λιονταριού και δίνουν στο λογότυπο της MGM μια απρόσμενη προοπτική. The movie is based upon the classical logo of Metro Golwyn Mayer. Maybe the greatest icon in film history. The original movie is time delayed and adapted by computer and further brought back to the film medium. These delays make the animal/lons natural movements and mimic more visible and angles the MGM-logo from an unexpected perspective. H Marianne Heske, είναι Νορβηγίδα καλλιτέχνης που εργάζεται διεθνώς κάνοντας φιλμ, βίντεο και εγκαταστάσεις. Έχει συμμετάσχει στα: The Film FestivalBollywood, Mumbai-India (2007), The Short Film Festival in Grimstad, Noeway (2008) and LIAF Lofoten International Art Festival, Norway (2008). Marianne Heske, is a Norwegian artist working internationally with film, video, installations. She has participated in The Film Festival-Bollywood, Mumbai-India (2007), The Short Film Festival in Grimstad, Noeway (2008) and LIAF Lofoten International Art Festival, Norway (2008).

Το βίντεο είναι εμπνευσμένο από τις καρτ ποστάλ που συχνά πωλούνται σε αρχαιολογικούς χώρους. Αντί για τα αναγνωρίσιμα σε μέγεθος, ορθογώνια, συγκεκριμένου μεγέθους χαρτονάκια, οι 10 βίντεο καρτ-ποστάλ παρουσιάζονται εδώ σε ένα μενού DVD. 10 πρόσωπα, κάποια από τα οποία έχουν μεταναστεύσει στη Αθήνα, παρουσιάζουν την εικόνα που έχουν για το μνημείο της Ακρόπολης. Oι άνθρωποι αυτοί με βάση τις μνήμες, τις γνώσεις και τα πιστεύω τους συνθέτουν κάποιου είδους σουβενίρ «από» και «για» την Ελλάδα. Μέσω των 10 αναγνώσεων διαφαίνεται η συμβιωτική σχέση του «προσωπικού» με το «δημόσιο» στοιχείο. To κείμενο συνυπάρχει με την εικόνα, με ύφος άλλο από του απλού υποτιτλισμού: οι τίτλοι καλύπτουν τα πρόσωπα, τα ρούχα, τείνουν να καλύψουν το παράθυρο και να γίνουν εικόνα. This video is inspired by the cartes-postales often sold in archeological sites. Instead of the well-known little cards, ten videos appear here in a DVD menu. 10 people, some of whom have immigrants in Greece, present the image they have of the monument of Acropolis. Starting from their own knowledge and their beliefs, they compose a souvenir “from” and “about” Greece. Through their 10 interprretations the coexistence of the notions of “private” and “public” becomes visible. The text coexists also with the image, not in the same way as in sub-titling: the titles cover the faces and the clothes, they tend to cover the whole window and become the image. Η Λία Πέτρου ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art and Design, στο Central St. Martins College of Art και στο Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist-in-residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu-Ιαπωνία και στη Cite International Des Arts-Παρίσι. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Lea Petrou lives and works in Athens. She studied at Chelsea College of Art and Design, in Central St. Martins College of Art and at the Royal College of Art in London. She has participated as an artist-in-residence in the research project of CCA Kitakyushu-Japan and she has been a resident at the Cite International Des Arts-Paris. Works by her have been exhibited in shows in Greece and abroad.

FILMS

P.O.B.

de Belas Artes of the Universidade Federal de Minas Gerais – UFMG. Director, producer, and scriptwriter, he has produced documentaries, experimental vídeos, and video installations. He also often works as curator in video exhibitions and festivals. Since 2001 he has had his works exhibited in cinema, video, and animation festivals in Brazil, Europe, Africa and America, and received prizes for his works in festivals in Brazil.

|

Αποτύπωμα/ Imprint


Οι κανόνες καλής συμπεριφοράς παρουσιάζονται στα βιβλία αυτού του τύπου ως απαραίτητοι γιατί βοηθούν την επικοινωνία. Υποτίθεται επίσης ότι μας βοηθούν να έχουμε μια κοινωνική ζωή με μεγαλύτερη άνεση και αυτοπεποίθηση. Τέτποιους κανόνες βρίσκουμε στις κοινωνίες της Δύσης και η συμμόρφωση με αυτούς κάνει δυνατό το διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι πολιτισμένοι ή όχι. Η ταινία αναφέρεται στις συνήθειες του φαγητού και του ποτού, ειδικά στην περίπτωση του γεύματος, καθώς το κοινό γεύμα είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος επίδειξης της ανατροφής και της φινέτσας μας. The rules of correct behaviour found in books of etiquette present themselves as aiding communication. They also claim to help us engage socially with greater ease and selfconfidence. Their model is found in western civilisations, and compliance with them makes it easy to discern who is civilised and who is not. The film deals with customs of eating and drinking - specifically with the lunch situation, as communal eating is the central site of showing others our breading and finesse. H Ana Hušman είναι εικαστικός και κινηματογραφίστρια. Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1977. Αποφοίτησε το 2002 από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ, στην Κροατία. Διδάσκει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στο Τμήμα animation και νέων μέσων. Είναι μία από τους οργανωτές του φεστιβάλ Freedom to Creativity! - Free Culture, Science and Technology, Στο Ζάγκρεμπ. Για την τελευταία της ταινία της απονεμήθηκαν πολλά διεθνή βραβεία. Έχει εκθέσει σε ατομικές εκθέσεις στην Κροατία και σε ομαδικές διεθνώς. Οι ταινίες της έχουν παιχτεί σε πολλά φεστιβάλ. Ana Hušman is a filmmaker and visual artist. She was born in Zagreb in 1977. She graduated in 2002 from the Academy of Fine Arts Zagreb, Croatia. She teaches at the Academy of fine Arts - Department of animated film and new media. She is one of the organisers of Freedom to Creativity! - Free Culture, Science and Technology Festival, Zagreb. For her last film she received several international awards. She has exhibited in solo exhibitions in Croatia and in group exhibitions in Croatia and internationally and her work was shown in many festivals in Greece and abroad. www.anahusman.net

Παραμύθια κι εφιάλτες/ Fairytales and nightmares

συμμετάσχει στην Μπιεννάλε της Βενετίας (the Venice Biennale) και στην International Gyumri Biennale. Raffie Davtian was born in 1971 in Isfahan, Iran. He lives and works in Yerevan and Tehran. He studied in the Yerevan State Academy of Fine Arts, Armenia and he holds a masters degree diploma. His work has been exhibited in various festivals and art centers in Armenia and also at the Venice Biennale and the International Gyumri Biennale.

Σαν ταινία δρόμου/ like a road movie

www.raffiedavtian.am

Body 2006 | 4’ (US)

Broken Spell 2007 | 4’ (AU)

Slowsand (in inaccuracies of the mind machine) 2005 | 2’ (FR) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing, Eρμηνεύει/ Performer, Παραγωγή/ Production: Christophe Beaucourt Mουσική/ Music: Jet Black Crayon Η ταινία δημιουργήθηκε με την τεχνική του stop-motion animation πάνω σε φωτογραφικές πλάκες αργύρου. Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος του πρότζεκτ που ο Beaucourt ξεκίνησε να δουλεύει το 1997, με τίτλο So Low. Πρόκειται για ελεύθερα, αχνά σχέδια που γίνονται κατά την διάρκεια της έκθεσης των αρνητικών, και το αποτέλεσμα είναι κάτι μεταξύ περφόρμανς και φωτογραφίας. Το θέμα της ταινίας είναι η μοναξιά στα αστικά κέντρα. The film is a stop-motion animation of argentic photographies, based on Beaucourt’s main photography project So Low, strated in 1997. It’s free hand light sketches drawn during the exposure, between performance and photography. The film is about urban loneliness. Ο Christophe Beaucourt δημιουργεί στατικές και κινούμενες εικόνες από το 1997, την χρονιά που άρχισε να εργάζεται ως κάμεραμαν για βίντεο με θέμα το σνόουμπορντ και ως φωτογράφος στον τύπο. Παράλληλα με την δουλειά του στην λήψη και στο μιξάρισμα εικόνων για την τηλεόραση, από το 2001 αναπτύσσει πρότζεκτ με θέμα την τέχνη του δρόμου (street art). Η σκηνοθετική του δουλειά περιλαμβάνει πειραματικά ντοκιμαντέρ, βίντεοκλίπ και φίλμ animation για την μουσική βιομηχανία. Μόλις ολοκλήρωσε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία Sombrero. Christophe Beaucourt has been creating fixed and animated images since 1997, the year he started to work as a cameraman for snowboarding videos and as a photographer in the press. Besides with his activities as a television cameraman/ editor, he has been working on street art since 2001. As a filmmaker, he made experimental documentaries, videoclips and animation in music industry. He just finished his first short movie “Sombrero”

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Magda Matwiejew Mουσική/ Music: Paul Fletcher Η ταινία ‘Broken Spell’ είναι ένα βίντεο animation που μιλάει για τον έρωτα αλλά και για το κλίμα και την παγκόσμια υπερθέρμανση. Ένα νεαρό και όμορφο ζευγάρι είναι ερωτευμένο μα η σχέση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί, θυμίζοντας την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Οι καταστροφικές κλιματικές αλλαγές έχουν καταστρέψει τον έρωτα του ζευγαριού. Ενώ στην Σαιξπηρική τραγωδία ο έρωτας διαλύεται από τις οικογενειακές διχόνοιες, εδώ δεν μπορεί ν’ ανθήσει εξαιτίας των περιβαλλοντικών καταστροφών. Οι εραστές είναι διαρκώς περιτριγυρισμένοι από τον όλεθρο: κτήρια καταρρέουν ολόγυρα, τυφώνες μαίνονται και το έδαφος ανοίγει κάτω από τα πόδια τους. Παρόλ’ αυτά οι εφιαλτικές συνθήκες δεν καταφέρνουν να τους χωρίσουν ούτε στιγμή και μοιάζουν να είναι άτρωτοι στον κίνδυνο που τους καταδιώκει. Το ένστικτό τους λέει ότι δεν πρέπει ποτέ να χωρίσουν. Η ιδέα του ιδανικού έρωτα είναι πανταχού παρούσα. Στην πραγματικότητα ο έρωτας έχει μοιραία καταστροφικές συνέπειες. Ο έρωτας είναι τελικά επικίνδυνος. ‘Broken Spell’ is an animated video about the concepts of love and climate, and the global warming. A young and beautiful couple is in love but the relationship cannot be consummated, like in the story of Romeo and Juliet. Catastrophic climate change has destroyed the couple’s love. While in the Shakespearean tragedy love is destroyed by tribal allegiance, in this scenario love cannot bloom because of environmental disaster. The lovers are constantly surrounded by annihilation as buildings collapse around them, tornados rage and the earth cracks beneath them. However, they are never separated by these nightmarish circumstances and seem oblivious to the danger that besets them. Their only instinct is to never part. Perfect love as a concept is omnipotent. In reality love inevitably has destructive consequences. Love is ultimately hazardous. Η Magda Matwiejew είναι μια σημαντική εικαστική καλλιτέχνης της Αυστραλίας. Γεννημένη στην Γερμανία από ρώσσους γονείς το 1956, σε ηλικία 2 ετών μετακόμισε οικογενειακώς στην Αυστραλία. http://www. magdamatwiejew.net/ Magda Matwiejew is an important Australian visual artist. She was born in Germany from Russian parents in 1956, but 2 years later they moved to Australia. http://www.magdamatwiejew.net/

Inter-est 2006 | 2’ (AM) Σκηνοθέτης/ Director: Raffie Davtian Mοντάζ/ Editing: Alexander Chakhoyan Mουσική/ Music: Aram Chakhoyan Παραγωγή/ Production: Raffie Davtian & British Council Armenia

Techniques de survie en solitaire 2007-8 / 7’ / (BE) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing, Eρμηνεύει/ Performer, Παραγωγή/ Production: Antonin De Bemels

SX80rj

Μια διαδοχική σειρά από «απρόοπτα», στα οποία ένας περίεργος μασκοφορεμένος τύπος με το όνομα Bonhomme Daniel βοηθά τον καλλιτέχνη, όπως ισχυρίζεται, να αντιμετωπίσει τη μοναξιά και την ανία. “Techniques de survie en solitaire” (“Solitary survival techniques”) is an ongoing series of short “impromptus”, where a strange masked character called Bonhomme Daniel helps me cope with loneliness and boredom.

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Ricardo Mehedff Mουσική/ Music: O Grivo Παραγωγή/ Production: Vfilmes, Ricardo Mehedff

Ο Antonin De Bemels γεννήθηκε το 1975 στις Βρυξέλλες. Ανακαλυψε την τέχνη του βίντεο και τον πειραματικό κινηματογράφο στην σχολή Erg (Ecole de Recherche Graphique) από το 1993 έως το 1997. Εστιάζει το ενδιαφέρον του κυρίως στην κίνηση και στο ανθρώπινο σώμα, καθώς και στις δυναμικές σχέσεις των ήχων με τις εικόνες. Από το 1997 έχει σκηνοθετήσει αρκετά πειραματικά βίντεο που έχουν προβληθει σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιουργεί επίσης βίντεο και σάουντρακ για παραστάσεις σύγχρονου χορού και

Ο Ricardo Mehedff αποφοίτησε από το George Washington University το 1991 και δούλεψε για έξι χρόνια στο Λός Άντζελες πρίν την επιστροφή του στην Βραζιλία το 1998. Έχει γράψει, σκηνοθετήσει και κάνει την παραγωγή σε έξι μικρού μήκους ταινίες, όλες βραβευμένες σε φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει επίσης εργαστεί ως μοντέρ. Τα τελευταία χρόνια είναι ο σημαντικότερος σκηνοθέτης τρέιλερ της Βραζιλιάνικης βιομηχανίας κινηματογράφου. Ricardo Mehedff graduated from the George Washington

2007 | 5’ (BR)

Μια ταινία που διερευνά διαφορες οπτικοακουστικές αισθήσεις. Film investigating various audiovisual sensations.

54-55

University in 1991 and worked in Los Angeles for six years before returning to Brazil in 1998. Ricardo has written, produced and directed six short films awarded in many festivals around the world. He has also worked as a film editor. Currently he is the leading trailer-maker for the Brazilian Film Industry.

|

Σκηνοθέτης/ Director: Ana Hušman Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Ivan Slipčević Mοντάζ/ Editing: Iva Kraljević Mουσική/ Music: Zvukbroda Animation: Ana Hušman, Dina Roncevic, Lala Rascic, Marko Rukavina, Maja Kriskovic, Nicole Hewitt Παραγωγή/ Production: Studio Pangolin

περιστασιακά είναι VJ. Antonin De Bemels is born in 1975 in Brussels. He discovered video art and experimental cinema at Erg (Ecole de Recherche Graphique), from 1993 to 1997. His main areas of interest are movement and the human body, and the dynamic relationship between sounds and images. Since 1997, he has made several short experimental videos that were screened all around the world. He also creates video and soundtracks for contemporary dance pieces, and occasionally performs as a ‘vj’.

Σ’ αυτό το βίντεο η ιδέα ενός αντιθετικού δίπολου σχηματίζεται μεταχύ της ανθρώπινης συμπεριφοράς που έχει μετατραπεί σε «εικονική» και των «πραγματικών» ανθρώπινων στρωμάτων διάδρασης, συνεύρεσης και διαλόγου. Oι φιγούρες του αρσενικού και του θηλυκού είναι ηλεκτρονικά σχεδιαγράμματα, φαντάσματα, η επικοινωνία των οποίων μεταξύ τους συμβολίζει την έννοια του μοντέρνου, τον κώδικα της παγκοσμιοποιημένης εποχής ή της εποχής της πληροφόρησης: τον τεχνολογικό λόγο. In the video the idea of binary opposition in concerned with the ‘virtualization’ of the ‘real’ layers of human interaction, intercourse and dialogue. The male and female figures are electronic outlines, specters, whose intercommunication symbolizes the modernity, that is to say the code of globalized, or information era: the technologos. Ο Raffie Davtian γεννήθηκε το 1971 στο Isfahan του Ιράν. Ζεί και εργάζεται στο Ερεβάν και στην Τεχεράνη. Σπουδασε στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ερεβάν (Αρμενία) και είναι διπλωματούχος μεταπτυχιακού. Έχει εκθέσει δουλειά του σε διάφορα

My doll plays Alice 2007 | 18’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director: Ακριβή Συμεωνίδη/ Akrivi Simeonidi Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Ακριβή Συμεωνίδη/ Akrivi Simeonidi, Βαγγέλης Γεωργακόπουλος/ Vangelis Georgakopoulos Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Lewis Carroll γίνεται η αφορμή για ένα ταξίδι στην παιδική ηλικία. Η φαντασία και η μνήμη επεξεργάζονται δημιουργικά το έργο του Carroll, το αναδιαμορφώνουν και το μεταμορφώνουν. Η πορεία ενηλικίωσης, οι φόβοι και η παραμορφωμένη αντίληψη της πραγματικότητας που συνοδεύουν την παιδική ηλικία, καθώς και προσωπικές μνήμες, αποτελούν τη βάση για μια προσωπική μυθοπλασία, και τελικά ένα αυτόνομο έργο με έντονα υποσυνείδητο χαρακτήρα. Alice in Wonderland by Lewis Carroll is the starting point for a trip to childhood. Τhe work by Carroll is creatively processed through imagination and memory, so that it finally becomes reformed and transformed. The course to adulthood, the fears and the distorted reality view going with the childhood, as well as some personal memories, form the basis for a personal fiction and ultimately an autonomous work pointing directly to the subconscious.

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Μοντάζ/ Editing, Παραγωγή/Production: Carol Gehring Μουσική/ Music: Charlie Campagna, Monica Favand Campagna Ερμηνεύουν/ Performers: Monica Favand Campagna, Tomas Tamayo, Danesa Chan, Shannon Harris (Trip Dance Theater) Η έμπνευση για την ταινία Body ήταν η παράσταση με το ίδιο όνομα που παρουσιάστηκε από το Trip Dance Theater. Η ταινία διερευνά την ιδέα των αναμνήσεων που φέρουμε και αποθηκεύουμε στο σώμα μας, όπως τα τραύματα, οι απώλειες και η ηδονή. The inspiration for Body was from the actual piece of the same name performed by Trip Dance Theater. Body explores the idea of memories that we carry and store within our bodies, such as trauma, loss and pleasure. Η Carol Gehring έκανε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές σε Καλές Τέχνες, φωτογραφία, φιλμ και βίντεο στο California Institute of the Arts. Εργάζεται ως σύμβουλος, φωτογράφος, καλλιτέχνης βίντεο, μοντέρ, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Πρόσφατα εξέθεσε στο LOS ANGELES COUNTY MUSEUM OF ART, στην έκθεση Art Scene: 25, και στο The L.A. Art Awards 2007. Video Artist Carol Gehring graduated from the California Institute of the Arts MFA Film/Video 03, BFA Photography/ Film/Video ‘00 and works as a consultant, videographer, photographer, editor, director and writer. Recent exhibitions: LOS ANGELES COUNTY MUSEUM OF ART - Art Scene: 25, The L.A. Art Awards - 2007.

Η ταινία Routes, ένας ποταμός χορευτικής συνειδητοποίησης που διασχίζει τα βάθη του Αμερικανικού Νότου, αναζητά ανθρωπολογικούς και αυτοσχεδιαστικούς δεσμούς στο χορό, τη μουσική, την ιστορία και το περιβάλλον, χωρίς καθόλου λόγια. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ «δρόμου» για το χορό, που καταγράφει λιγότερο γνωστές μορφές του Αμερικανικού Πολιτισμού και τους καταπληκτικούς κατοίκους του Νότου να χορεύουν. A stream of dance consciousness through the American Deep South, Routes draws the improvisational and anthropological links in dance, music, history and environment, without words. An ‘on the road’ dance movie that documents lesser-known forms of American culture and the extraordinary dancing Americans of the deep south. Πρώην DJ, προερχόμενος από το χώρο της τέχνης και του ντιζάιν, ο Alex Reuben είναι λέκτορας και σύμβουλος στο Central Saint Martins Schools of Arts. Artist and filmmaker Alex Reuben is a former DJ with a background in art and design. He is a lecturer and consultant at Central Saint Martins Schools of Arts.

Full Moon 2000 | 2’ (US) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Δημήτρης Κωτσαράς Χρήστος Χασάπης / Dimitris Kotsaras - Christos Hassapis Mουσική/ Music: Mike Harvkey Παραγωγή/ Production: 51 Rays Το ιδιαίτερο τοπίο της ερήμου στην πολιτεία της Αριζόνα της Β. Αμερικής και η κινηματογράφηση μιας συνάντησης που επί σειρά ετών λαμβάνει χώρα εκεί, με κάθε πανσέληνο. The film documents the special landscape of Arizona desert in North America and a meeting that happens there every time there is a full moon for several years now.

www.tripdance.org | www.carolgehring.com

Cattle Call 2008 | 3’ (CA) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Matthew Rankin, Michael Maryniuk Μοντάζ/ Editing: Alek Rzeszowski Μουσική/ Music: The D Rangers Ερμηνεύουν/ Performers: Alek Rzeszowski, Robert Vilar, Hal Hedley, Scott Campbell, Tim Dowler, Tim Roth Παραγωγή/ Production: Matthew Rankin

Δωρεά Σώματος / Body Donation 2007 | 7’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Τάσος Λάγγης/ Tasos Laggis Mουσική/ Music: Scott Gibbons Το ποιητικό κείμενο του Βασίλη Γκουρογιάννη «Δωρεά Σώματος» αναφέρεται στις επιπτώσεις ενός πειράματος μεταμόσχευσης οφθαλμών ζώου σε άνθρωπο. Η αφήγηση, σε πρώτο πρόσωπο, ξεκινά με ψευδόεπιστημονικό τρόπο που σταδιακά αλλοιώνεται από το βάρος μιας νέας πρωτόγνωρης, υπαρξιακής συνθήκης. Το video έργο εμφανίζει το κείμενο με την τεχνική των διάτιτλων και το επενδύει με τα φωτογραφικά τεκμήρια μιας πραγματικής οφθαλμολογικής επέμβασης που υπέστη ο δημιουργός του. «Body Donation», a poetic text by Vassilis Gouroyiannis refers to the consequences of an experiment of transplanting animal eyes to a human being. The first person narration of the film starts in a pseudo-scientist way, which alters gradually under the weight of a new, unprecedented condition. There are intertitles of the text in the video. The images surrounding it are photographic documents of a real ophthalmological surgery the video artist experienced.

Κάθε πολιτισμός παράγει τη δική του μορφή ακραίου λόγου. Στην Μανιόμπα μπορεί να πει κανείς ότι οι πρωταθλητές της ταχύτητας λόγου είναι οι πλειστηριαστές ζώων. Η ταινία προσεγγίζει τους πλειστηριασμούς σαν μορφή τέχνης της ομιλίας, με τον απίστευτο ρυθμό και την ενέργειά τους, το χάος της τρελής ταχύτητας και απογειώνεται προς ένα λεκτικό Supernova. Every culture produces its own form of extreme language. In Manitoba, it might be said that the masters of extreme speech are Livestock Auctioneers. The film approaches auctioneering as a spoken word art form, with its remarkable rhythm and energy, the high-speed chaos, driving towards a verbal supernova. Αυτοδίδακτος του κινηματογράφου, ο Mike Maryniuk είναι εμβληματική φυσιογνωμία στο φορμαλιστικό νέο κύμα του Winnipeg Film Group. Ο κινηματογραφικός του κόσμος χαρακτηρίζεται από απρόσμενο χιούμορ και αβανγκάρντ φορμαλισμό. Η μικρού μήκους ταινία του Oú est Maurice? Προβλήθηκε σε φεστιβάλ ταινιών σε όλο τον κόσμο. A cinematic auto-didact, Mike Maryniuk is a key figure in the Winnipeg Film Group’s formalist new wave. His universe is unique for its combination of absurd humor with an avant-garde formalism. His short Oú est Maurice? has been screened in film festivals around the world.

Routes 2007 | 48’ (UK) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Παραγωγή/Production: Alex Reuben Mοντάζ/ Editing: Jane Hodge & Alex Reuben Mουσική/ Music, Xορογραφία/ Choreography, Eρμηνεύουν/ Performers: Various artists Συμπαραγωγή/Co-producers: Commissioned by Capture for Arts Council England

The distance to the sun 2007 | 28’ (IT) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/Production: Andrea Dojmi Mουσική/ Music: Flushing Device Συμπαραγωγή/ Co-producers: Netmage Festival Ίσως μια ταινία για απαγωγές από άλιεν, για τη νεανική ηλικία και την ταυτότητα. Το “The distance to the sun” μας πηγαίνει πίσω σε σε μια μακριν’η γωνιά της φαντασίας μας, χαμένη ίσως στις πιο μακρινές αναμνήσεις μας. Το πέρασμα στην Αμερική ενός Ευρωπαίου σκηνοθέτη, του Andrea Dojmi, με τη μουσική – βασισμένη σε επί τόπου μαγνητοφωνήσεις – του κιθαρίστα Flushing Device. Maybe a movie about alien abductions, youth and identity, “The distance to the sun” takes us back to a remote corner of our imagination, probably located in our lost and far memories. The American passage, of the European filmmaker Andrea Dojmi, with music of the guitarist and field recorder, Flushing Device. O Andrea Dojmi είναι εικαστικός και βίντεο καλλιτέχνης, σκηνοθέτης ταινιών και περφόρμερ. Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1973. Τα έργα του εστιάζουν σε εντάσεις ανάμεσα στην παιδική ηλικία, την εφηβεία και το παλιό εκπαιδευτικό σύστημα. Επίσης την παιδική και εφηβική ταυτότητα και τις σχέσεις με την κοινότητα, και διαστάσεις του πειράματος και της κατοικίας. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από τη χρήση πολλών και διαφορετικών μέσων (φιλμ super 8 και 16mm, φωτογραφία, μουσική, εγκαταστάσεις). Andrea Dojmi is a visual artist, video artist, filmmaker and performer, born in Rome in 1973. His research is focused on tensions between childhood, adolescence and the former education system, youth identity and relations with community, dimensions of experiment and habitat. His work is characterized by the use of various media (super 8 and 16mm film, photography, music, installations).

FILMS

2008 |17’ (HR)

|

The Lunch


Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Μοντάζ/ Εditing: Frederik Jan Depickere Παραγωγή/ Production : Frederik Jan Depickere, Daphne Pascual, Hogeschool Sint-Lucas Brussel Παρελθόν, παρόν και μέλλον αναμειγνύονται στη σκέψη ενός εργάτη σε εργοστάσιο. Past present and future fuse in the mind of a factory worker. O Frederik Jan Depickere είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ από τις Βρυξέλλες. Έχει αναπτύξει το χάρισμα να πλησιάζει τους ξένους και δημιουργεί πολύ προσωπικά τοπία, συχνά με σκοτεινή διάθεση. Συχνά συνεργάζεται με τον Pablo Castilla και οι ταινίες τους έχουν παιχτεί σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ευρώπης. Frederik Jan Depickere is a documentary director from Brussels. He is skilled at getting close to strangers and he creates very personal landscapes in an often dark mood. He regularly collaborates with Pablo Castilla and their movies have been screened at various festivals in and outside Europe.

Chronicles # 1: Wojtek Kotowicz 2006 | 10’ (BE) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Frederik Jan Depickere, Pablo Castilla Mοντάζ/ Editing: Frederik Jan Depickere Παραγωγή/ Production: Frederik Jan Depickere, Pablo Castilla, Daphne Pascual, Hogeschool Sint-Lucas Brussel Η ταινία Chronicles # 1 παρακολουθεί τη ζωή του Chronicles # 1, ενός πολωνού λαθρεργάτη στις Βρυξέλλες, που μοχθεί για μια ελπίδα: να ζήσει πιο υποφερτά στο μέλλον. Η σειρά «Χρονικά» θα είναι ένα αρχείο πορτραίτων, βιογραφιών απλών ανθρώπων με μοναδικές προσωπικές ιστορίες, ένα «αρχείο του ανθρώπινου είδους». Chronicles # 1 details the life story of Wojtek Kotowicz, a polish blackworker in the city of Brussels, trying to dig up some hope for a better future. Chronicles’ is intended to be an archive of portraits, biographies of common men with unique personal stories, a ‘mankind archive’. Οι Frederik Jan Depickere και Pablo Castilla είναι σκηνοθέτες ντοκιμαντέρ και ζουν στις Βρυξέλλες. Οι ταινίες τους έχουν προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ εντός και εκτός Ευρώπης. Έργα τους έχουν επίσης προβληθεί στην τηλεόραση στην Ολλανδία και στο Βέλγιο. Frederik Jan Depickere and Pablo Castilla are documentary directors from Brussels. Their collaborations-movies have been screened at various festivals in and outside Europe. Their work has also been broadcasted on TV in Holland and Belgium.

Avoandar 2008 | 9’ (BR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Ricardo Mehedff Παραγωγή/ Production: Ricardo Mehedff, VFilmes Καθώς περπατά στα βουνά του Minas Gerais, ένας άνδρας βρίσκεται στην άκρη μιας ονειρικής πτήσης. Walking along the mountains of Minas Gerais, a man finds himself on the edge of a dream flight. Ο Ricardo Mehedff αποφοίτησε από το George Washington University το 1991 και εργάστηκε στο Λος Άντζελες για 6 χρόνια προτού επιστρέψει στη Βραζιία το 1998. Έχει γράψει και γυρίσει έξι ταινίες μικρού μήκους. Επίσης εργάζεται ως μοντέρ ταινιών. Θεωρείται ο κορυφαίος σκηνοθέτης τρέιλερ ταινιών στην κινηματογραφική βιομηχανία της Βραζιλίας. Ricardo Mehedff graduated from the George Washington University in 1991 and worked in Los Angeles for six years before returning to Brazil in 1998. Ricardo has written, produced and directed six short films. He has also worked as a film editor. Currently he is the leading trailer-maker for the Brazilian Film Industry.

Chalklines

Σκηνοθέτης/ Director, Xορογραφία/ Choreography: Anna Dubrovska Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Alexandr Grebnev Mοντάζ/ Editing: Oleg Aleksejev Eρμηνεύουν/ Performer: Andris Filipovs, Karlis Bozhs, Kristaps Celmalnieks, Gints Dancitis

It’s Me

O Javier Guerra, φοιτητής αρχιτεκτονικής στην ETSA στη Μαδρίτη και φωτογράφος, συναντήθηκε με την Karol Pasternak (χορεύτρια, φωτογράφο και φοιτήτρια αρχιτεκτονικής) στην Αθήνα το 2007. Δημιούργησαν αυτή την ταινία μικρού μήκους ως συμπέρασμα για το ότι μπορεί να ζούμε ταυτόχρονα σε διαφοετικούς χρόνους αναζητώντας την προσωπικότητά μας. Javier Guerra, student of architecture in ETSA Madrid and photographer mixed with Karol Pasternak (dancer, photographer and student of architecture) in Athens in 2007 and created this short film as a conclusion of the different times in which we can live, searching our individuality. http://livinginaredhaze.blogspirit.com

Ο Στέλιος Αποστολόπουλος έχει πολυετή εμπειρία ως οπερατέρ και σκηνοθέτης στον χώρο του ντοκιμαντέρ και του κινηματογράφου ενώ διαθέτει μεγάλη εμπειρία στην κινηματογράφηση προγραμμάτων για τη φύση και στα υποβρύχια γυρίσματα. Συνεργάζεται με το ελληνικό γραφείο της Greenpeace και με τη WWF Ελλάς. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ Λευκό Βουνό στα άγρια βουνά της Κρήτης και το Η εικόνα ενός τρομοκράτη, για έναν νεαρό αγιογράφο που κατέληξε να είναι ένας από τους πιο αδίστακτους τρομοκράτες της Ευρώπης. Είναι μέλος της ΑΝΕΜΟΝ. Stelios Apostolopoulos is a cameraman and director with over 15 years of experience in nature programmes and underwater filming. He is a permanent collaborator of WWF and Greenpeace. Current projects include “White Mountain”, in the steep mountainsides of Crete, and “Icon of a Terrorist”, an investigation into how a young religious icon painter became one of Europe’s most dangerous terrorists. He is a member of ANEMON. www.anemon.gr

Ζωγραφίζοντας με το σώμα/ Painting by the body

Eιδική προβολή/ Special screening

2008 | 6’ (AU)

2007 | 3’ (US-TW)

2007 | 10’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing: Javier Guerra Gómez Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Javier Guerra & Olivier Desz Xορογραφία/ Choreographer, Eρμηνεύει/ Performer: Karol Pasternak Mουσική/ Music: Various Artists Παραγωγή/ Production: Living in a red haze

Dis-Oriental

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Yu-Chen Chiu To It’s Me είναι ένα πειραματικό βίντεο που αναζητά την ταυτότητα γράφοντας το όνομα του καλλιτέχνη με το σώμα-πινέλο. It’s Me is an experimental video searching for the self’s identity through writing the artist’s name using the body as a brush. Η Yu-Chen Chiu είναι καλλιτέχνις πολυμέσων και φωτογράφος. Ασχολείται με το πειραματικό βίντεο, τη διαδραστική δημόσια εγκατάσταση και την κινητή δημόσια τέχνη. Μεγάλωσε στην Ταïπέι της Ταϊβάν. Πήγε στη Νέα Υόρκη το 2001 όπου έλαβε Μaster’s στις Επικοινωνίες απ’ το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Οι διαδραστικές της εγκαταστάσεις έχουν εκτεθεί στα Chelsea Art Museum, Sony Wonder Lab Showcase, ITP spring show, NYC, Provflux, Rhode Island και Videoformes, France. Τα βίντεό τηε έχουν προβληθεί διεθνώς. Yu-Chen Chiu is a multimedia artist and photographer. She works with experimental videos, interactive public installation and mobile public art. Grown up in Taipei, Taiwan. She came to New York City, USA in 2001 perusing her masters’ studies in communications studies at the New York University. Her interactive installations have been exhibited in Chelsea Art Museum, Sony Wonder Lab Showcase, ITP spring show, NYC; Provflux, Rhode Island and Videoformes, France. Her videos have been screened internationally. www.yuchenvideology.com

After Dürer

Σκηνοθέτης/ Director: Sean O’Brien Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Ben Speth Mοντάζ/ Editing: Cathal Geaney Mουσική/ Music: Darrin Verhagen Xορογραφία/ Choreography, Eρμηνεύει/ Performer: Yumi Umiumare Παραγωγή/ Production: Beth Frey, Circe Films & Australia Council, Arts Council England Στο Dis-Oriental η καλλιτέχνις butoh Yumi Umiumare βρίσκει έμπνευση στο σπίτι «έκτακτης ανάγκης» του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Shigeru Ban’s, φτιαγμένο από χαρτονένιους σωλήνες, το οποίο σχεδίασε και έχτισε μαζικά ως απάντηση στην οικιστική κρίση που ακολούθησε τον σεισμό του Hanshin. Στο χαρτονένιο σπίτι του Ban ενυπάρχει η ιδέα ότι το σπίτι, αν και συνήθως αντικείμενο μονιμότητας, μπορεί να σχεδιαστεί επί τούτου για να παράσχει προσωρινή ανακούφιση στους πληγέντες. Η Yumi συσχετίζει την ιδέα αυτή με τη δική της νομαδική ζωή. In Dis-Oriental butoh artist Yumi Umiumare finds inspiration in Japanese architect Shigeru Ban’s emergency cardboard tubing house, developed and constructed en masse in response to the housing crisis that followed the Hanshin Earthquake. Encapsulated in Ban’s cardboard house is the notion that a home, usually an object of permanence, can be specifically designed to provide momentary comfort to the displaced. Yumi relates this notion to her own nomadic life. Ο Sean O’Brien γυρίζει συχνά ταινίες χορού με την Yumi Umiumare, σε δύσκολους διεθνείς χώρους. Η Yumi Umiumare είναι Αυτσραλοϊαπωνέζα περφόρμερ butoh. Sean O’Brien most often makes dance films with Yumi Umiumare, in challenging international locations. Yumi Umiumare is an Australian-Japanese butoh performer.

2007 | 7’ (NZ)

So you can dance! 2008 | 28’ (GR)

Σκηνοθέτης/ Director: Νίκος Νταγιαντάς & Στέλιος Αποστολόπουλος / Nikos Dayandas, Stelios Apostolopoulos Σενάριο/ Screenplay: Νίκος Νταγιαντάς / Nikos Dayandas Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Στέλιος Αποστολόπουλος, Γιούρι Αβέρωφ / Stelios Apostolopoulos, Yuri Averov Μοντάζ/ Editing: Νίκος Νταγιαντάς Χορογραφία/ Choreography: Luca Silvestrini Ερμηνεύουν/ Performers: Μη επαγγελματίες χορευτές / Non professional dancers Παραγωγή/ Production: Anemon Productions Συμπαραγωγή/ Co-producers: British Council, Κέντρο Μελέτης Χορού Ραϋμόνδου & Ισιδώρας Ντάνκαν Ο βραβευμένος Ιταλός χορευτής, χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής της ομάδας Protein (UK), Luca Silvestrini, ήρθε στην Αθήνα με στόχο να ανεβάσει την πρώτη παράσταση community dance (χορός για την κοινότητα) στην Ελλάδα «Crossroad-Σταυροδρόμι». Η ομάδα χορού που δημιουργεί αποτελείται από 70 μη επαγγελματίες χορευτές, ηλικίας 3-93 ετών! Το ντοκιμαντέρ So you can Dance! ακολουθεί τον Luca καθώς επισκέπτεται τοπικά νηπιαγωγεία, σχολεία και ΚΑΠΗ του Δήμου Βύρωνα, προσπαθώντας να εντοπίσει και να προετοιμάσει κατάλληλα τους χορευτές του. Τρεις διαφορετικές γενιές που δεν έχουν τον χρόνο και την ευκαιρία να συναντήσουν και να κατανοήσουν η μία την άλλη, μπόρεσαν, μέσα από αυτή την ξεχωριστή χοροθεατρική παράσταση, να μοιραστούν στιγμές και να ανταλλάξουν γνώση. Italian dancer, choreographer and artistic director of the Protein Dance company (UK), Luca Silvestrini, came to Athens to choreograph Crossroad, the first community dance show in Greece. His performers are non-professional dancers, 3-93 years old. This documentary So you can Dance! follows Luca as he visits nursery schools, schools and elderly people clubs in Vyronas, Athens, trying to spot and prepare his dancers. Through this exceptional dance show, three generations of people who usually do not understand each other because of lack of time spent together, have finally approached, shared moments and exchanged experience.

Entre un œil et l’autre. Variation chorégraphique #1 pour tracé 2007 | 12’ (FR)

Σκηνοθέτης/ Director, Xορογραφία/ Choreography: Laetitia Legros Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Patrick Dehalu Eρμηνεύουν/ Performers: Olivier Balzarini, Laetitia Legros Παραγωγή/ Production: Le Fresnoy - Studio National des Arts Contemporains Μέσα στο σκοτάδι, ένα χέρι σχεδιάζει μια συνεχή γραμμή που τελικά αποκαλύπτει μια σιλουέτα. Δημιούργημα της γραμμής, ο χορευτής είναι επίσης δημιουργόςγλύπτης, που τεντώνει και μεταμορφώνει το σχέδιο. Πρόκειται για ένα είδος κινηματογραφικής χορογραφίας, ή περφόρμανς σε μία σεκάνς, αφού το φυσικό μήκος της ταινίας είναι ο χρόνος για σχέδιο, χορό και κινηματογράφο. In the dark, a hand draws a continuous line which gradually reveals a silhouette. Sculpted by the line, the dancer is also sculptor, stretching and transforming the drawing. A kind of cinematographic choreography, or performance in one sequence, since the physical length of the film is the time for drawing, dance and film. Η Laetitia Legros γεννήθηκε το 1979 στη Γαλλία. Αποφοίτησε από την Ecole des Beaux-Arts de Bourges το 2003, έχοντας ασχοληθεί με το σχέδιο, την εικόνα και τον ήχο για εγκαταστάσεις, περφόρμανς και βίντεο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Le Fresnoy το 2006, όπου γύρισε αυτήν την πρώτη της μικρού μήκους ταινία για μια μετρημένη σχέση ανάμεσα στο χορό και το σχέδιο. Laetitia Legros was born in 1979 in France. Graduated from the Ecole des Beaux-Arts de Bourges in 2003, she developed there an interest in drawing, image and sound for installation, performance or video. She attended Le Fresnoy in 2006 where she realized this first short film, about a measured relationship between dance and drawing.

Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing: Daniel Belton Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Peter Belton, Daniel Belton, Simon Belton Mουσική/ Music: Martin Lodge Xορογραφία/ Choreography: Daniel Belton - Good Company Eρμηνεύουν/ Performers: Daniel Belton, Donnine Harrison, Martin Lodge Παραγωγή/ Production: Good Company Arts & University of Waikato Το After Dürer είναι μια νέα ταινία του Daniel Belton με θέμα τα μαθηματικά και τη μουσική, που συνδυάζει την αλχημεία και τη χορογραφία σε μια επί-της-οθόνης διερεύνηση του περίφημου χαρακτικού του Άλμπρεχτ Ντύρερ, «Melencolia». After Dürer is a new film by Daniel Belton about maths and music, combining alchemy with choreography in an on-screen exploration of Albrecht Dürer’s famous print “Melencolia.” Το πρότζεκτ το ξεκίνησε ο Martin Lodge του τμήματος μουσικής του Waikato University και έγραψε τα κομμάτια για τσέλο που εκτελεί ο James Tennant. Οι μουσικές αυτές φράσεις μιξαρίστηκαν και αναδομήθηκαν στο post production ενώ παράλληλα έγινε και το οπτικό μοντάζ από τον Daniel Belton. Martin Lodge of Waikato University Music Department initiated the project, and scored the cello parts as played by James Tennant. These sound phrases were mixed and restructured in post production along with all the visual editing by Daniel Belton. www.goodcompanyarts.com

υπό κατασκευή (work in progress) 2005 | 2’ GR)

Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing: Σόφυ Παπαδοπούλου/ Sofi Papadopoulou Mουσική/ Music, Παραγωγή/ Production: com.od.dor (Σόφυ Παπαδοπούλου/Sofi Papadopoulou, Γιάννης Δρακόπουλος/Yiannis Drakopoulos) Ένα αναλογικό σώμα υπό κατασκευή μέσα από μια διαδοχική επεξεργασία σε έναν εικονικό χώρο. An analog body in progress through a sequential process within a virtual space. Η Σόφυ Παπαδοπούλου αποφοίτησε από το πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (Αθήνα). Έχει λάβει Υποτροφία από το ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ 2008) για Μεταπτυχιακές Σπουδές-Έρευνα στους τομείς της Χαρακτικής και των Νέων Μέσων. Sophie Papadopoulou graduated from the “Digital Art Forms” postgraduate programme of the Athens School of Fine Arts. She received a Greek State Scholarship in 2008 for graduate work and research in Engraving and New Media.

56-57

2008 | 2’ (LT)

|

2006 | 8’ (BE)

RUSH

Πολύ στενό. Πολύ μουδιασμένο. Πολύ ίσο. Λοιπόν, υπάρχει καθόλου καπνός; Too narrow. Too numbed. Too Equal. So, any smoke? Η Anna Dubrovska γεννήθηκε το 1985. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Πολιτισμού της Λετονίας το 2007, έχοντας σπουδάσει σύγχρονη χορογραφία. Την περίοδο αυτή ετοιμάζει πτυχίο Μaster’s στις οπτικοακουστικές τέχνες στην Ακαδημία. Anna Dubrovska, was born in 1985. She graduated from the Latvian Academy of Culture in contemporary Dance choreography (2007). At the moment she is preparing her Master’s degree in audiovisual arts at the Latvian Academy of Culture.

Diva 2007 | 4’ (UK) Σκηνοθέτης/ Director, Xορογραφία/ Choreography: Liz Aggiss Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Joe Murray Mουσική/ Music: Chopin and Schumann Eρμηνεύουν/ Performers: Liz Aggiss, Matthew Andrews, Jeddi Bassan, Vicki Bloor, Judy Bow, Vita Dudley Bow, Pete, Nichols Παραγωγή/ Production: Liz Aggiss & the University of Brighton Μια βαριεστημένη ντίβα του χορού προχωράει στο κόκκινο χαλί. Διψώντας για την προσοχή που της αξίζει, χορεύει μια υπέροχη διασκευή από το 1927 του σχεδόν άγνωστου έργου Largo. Δεδομένου ότι δεν σκοτίζεται κανείς, τους βγάζει χορευτικά τη γλώσσα και κάνει μια αυτοσχέδια ερμηνεία του Ranki Panki εποχής 2007. Το Diva βρίσκεται εκεί όπου το γεγονός και η μυθοπλασία συγκρούονται, εκεί όπου το αρχειακό υλικό και το ρεπορτάζ χωρίζουν. A jaded dance diva processes up the red carpet. Craving the attention she deserves, she performs a magnificent reconstruction from 1927 of the little known work Largo. Since nobody gives a fig she blows a dance raspberry and performs an impromptu rendition of Ranki Panki circa 2007. Diva is where fact and fiction collide, archive and reportage rupture. H Liz Aggiss είναι καλλιτέχνις με έδρα το Μπράιτον. Είναι χορογράφος, σκηνοθέτης, συγγραφέας, καλλιτέχνις και καθηγήτρια Visual Performance στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον. Τα βίντεο που έχει γυρίσει – κάποια από αυτά κατά παραγγελία – έχουν προβληθεί στην τηλεόραση και έχουν λάβει βραβεία. Τα screen dance έργα της έχουν εγκατασταθεί και έχουν περιοδεύσει διεθνώς σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ χορού. Liz Aggiss is a Brighton based performer, choreographer, film-maker, writer, artist and Professor of Visual Performance at the University of Brighton. Her videos, some of them commissioned, have been screened in TV channels and have been awarded. Her screen dance works have been installed and toured worldwide at many dance film festivals.

www.myspace.com/cοmoddor

FILMS

Sur La Volonté de Travailler

O Νίκος Νταγιαντάς γεννήθηκε στο Ηράκλειο Kρήτης το 1975. Σπουδασε αρχαιολογία και ντοκιμαντέρ στο Λονδίνο. Είναι μέλος της ΑΝΕΜΟΝ. To ντοκιμαντέρ του «Τα Μυστικά του Λαβυρίνθου» (2007) (ZDF, ERT, AVRO, HISTORY TV) βραβεύτηκε στο Yorkton Film festival του Καναδα. Επίσης η πειραματική του ταινία “C” (2001) συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ και προβλήθηκε στην Tate Modern του Λονδίνου. Nikos Dayandas was born in Herakleion, Crete in 1975. studied Archaeology (BA) and Documentary (MA) in London. He has researched and directed several documentaries for greek and international broadcasters. His films have received awards both at home and abroad. His «Secrets of the Labyrinth » (2007) (ZDF, ERT, AVRO, HISTORY TV), was awarded at Yorkton Film festival in Canada. His experimental film “C” (2001) was screened in many film festivals and in Tate Modern. He is a member of ANEMON.

|

Πορτραίτα/ Portraits


Σκηνοθέτης/ Director, Mοντάζ/ Editing, Xορογραφία/ Choreography: Ronald Chase Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Max Sokoloff Mουσική/ Music: Ronald Chase, Stuart Dempster, Joan Jeanrenaud, Arvo Part, Sarah Blake Eρμηνεύουν/ Performers: Sarah Blake, Sam Rubin (The Film Workshop) Παραγωγή/ Production: Ronald Chase, sf Art & Film Ένα αγόρι προσπαθεί να συγκρατήσει τη μητέρα του που βυθίζεται στην παράνοια. A boy tries to hold on to his mother as she grapples with insanity. www.chaseartfilm.com www.filmworkshopsf.org

Παγιδευμένη σε μια σουρεαλιστική βίλα, μια τυφλή γυναίκα πολεμά με αόρατες δυνάμεις καθώς προσπαθεί να αποδράσει. Το Dada Dum χρησιμοποιεί τεχνικές του βωβού κινηματογράφου. Η ταινία είναι μια μεταφορά για όλους αυτούς που βρίσκονται αποξενωμένοι από τον εαυτό τους και προσπαθούν να ξεφύγουν. Trapped in a surreal mansion, a blind woman battles unseen forces as she tries to escape. Early cinema techniques are used in Dada Dum. The film is a metaphor for anyone who finds themselves alienated and searches for escape. Ο Britt Randle είναι ζωγράφος και βραβευμένος σκηνοθέτης που ζει στο Τορόντο. Η αγάπη του για τον βωβό κινηματογράφο, τη μουσική και το χορό δίνει σαν αποτέλεσμα παράξενες, ασπρόμαυρες πειραματικές ταινίες. To Dada Dum προβλήθηκε στο International Film Festival του Τορόντο, στο Worldwide Short Film Festival και στο Atlantic International Film Festival. Britt Randle is a painter and award-winning film director who works in Toronto. His love of silent cinema, music and dance culminates into strange, experimental, black and white films. His work Dada Dum has been presented in Toronto International Film Festival, Worldwide Short Film Festival and Atlantic International Film Festival.

REINCARNATION 2008 | 5’ (JP)

“Το βλέμμα” ή αλλιώς “η πραγματικότητα”/ “Le regard” or else “reality”

Σκηνοθέτης/ Director: Takeshi Kushida Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Shoji Uchida Mοντάζ/ Editing: Takahiro Yoshida, Kenzo Hirata Xορογραφία/ Choreography, ερμηνεύει/performer: Kaiji Moriyama Παραγωγή/ Production: Hirotaka Maeda, Pyramid Film Μια ταινία για τη μετεμψύχωση. A film about reincarnation.

Impossibilty of living / Notre impuissance à vivre 2007 / 1’ / (FR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Μοντάζ/ Εditing : Gerardo Bricout

STILL

Μια ταινία που θέτει με διερευνητικό τρόπο ερωτήματα πάνω στη δυσκολία του να καθορίσει κανείς τη θέση του στη ζωή και το νόημά της. A film questioning in an exploring manner the difficulty of defining one’s place and meaning in life.

2007 | 3’ (US-TW)

O Gerardo Bricout είναι περφόρμερ, φωτογράφος και ζωγράφος. Gerardo Bricout is an artist, performer, photographer and painter.

Το Still είναι ένα πειραματικό βίντεο που χρησιμοποιεί τη φωτογραφία για να παρουσιάσει ποιητικές εικόνες και ψυχολογικές εμπειρίες σχετικές με τη μνήμη. Still is an experimental video that uses still photos to present a poetic imagery and a psychological experience about memory.

Kinderspiele 2007 | 5’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος/ Theodoros Theodoropoulos Mουσική/ Music: Απόστολος Δάμιαλης/ Apostolos Damialis Παραγωγή/ Production: Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος/ Theodoros Theodoropoulos & Λουκάς Τσουκνίδας/ Loukas Tsouknidas Μια κλειστοφοβική ματιά στο παιχνίδι της ενηλικίωσης. A claustrophobic glance at the becoming an adult game.

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Παραγωγή/ Production: Yu-Chen Chiu

Η Yu-Chen Chiu είναι καλλιτέχνης πολυμέσων και φωτογράφος. Εργάζεται με πειραματικά βίντεο, διαδραστικές εγκαταστάσεις σε δημόσιους χώρους και κινούμενα δημόσια έργα τέχνης. Μεγάλωσε στην Ταϊπέι της Ταϊβάν. Το 2001, πήγε στη Νέα Υόρκη για να ολοκληρώσει το Μάστερ της στις επικοινωνίες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Διαδραστικές εγκαταστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στα Chelsea Art Museum, Sony Wonder Lab Showcase, ITP spring show, NYC; Provflux, Rhode Island και Videoformes, Γαλλία. Βίντεό της έχουν προβληθεί σε όλο τον κόσμο. Yu-Chen Chiu is a multimedia artist and photographer. She works with experimental videos, interactive public installation and mobile public art. Grown up in Taipei, Taiwan. She came to New York City, USA in 2001 perusing her masters’ studies in communications studies at the New York University. Her interactive installations have been exhibited in Chelsea Art Museum, Sony Wonder Lab Showcase, ITP spring show, NYC; Provflux, Rhode Island and Videoformes, France. Her videos have been screened internationally. www.yuchenvideology.com

August 2004-7 | 15’ (RO) Σκηνοθέτης/ Director, Παραγωγή/ Production: Mona Vatamanu, Florin Tudor Eρμηνεύουν/ Performers: Tora Vasilescu, Serban Ionescu

Οι Mona Vatamanu, από τη Ρουμανία (1968) και Florin Tudor, από την Ελβετία (1974) συνεργάζονται από το 2000. Έργα τους έχουν παρουσιαστεί: Berlin Biennale 5, KW Institute for Contemporary Art, Berlin (2008), Mercer Union-Toronto, 52nd Venice Biennial, Romanian Pavilion, Low-Budget Monuments (2007), Exit Art Gallery, New York, Prague Biennale 3, Der Prozess, Collective memory and social history, How to Do Things? – Kunstraum Kreuzberg Bethanien, Berlin (2006), Cooper GalleryDundee, Ludwig Museum, Budapest (2003). Mona Vatamanu, Romanian (1968) and Florin Tudor, Swiss (1974) have been working together since 2000. Their work has been shown in: Berlin Biennale 5, KW Institute for Contemporary Art, Berlin (2008), Mercer Union-Toronto, 52nd Venice Biennial, Romanian Pavilion, Low-Budget Monuments (2007), Exit Art Gallery, New York, Prague Biennale 3, Der Prozess, Collective memory and social history, How to Do Things? – Kunstraum Kreuzberg Bethanien, Berlin (2006), Cooper Gallery-Dundee, Ludwig Museum, Budapest (2003). www.monavatamanuflorintudor.ro

Johnny is a child. Johnny can’t play the game because everyone gets in his hair. It’s a matter of changing, of altering his own face. With a smiley face, he would be considerate of others. But there is a gap between the inside and the outside. Something like an ambiguity of the memory, which is a play that makes fun of us and fixes its rules through time and generations. The educational films of the 50s are deconstructed and overlapped with authors’ super8 films and sound recordings, remarking the deafness which the communication imperative is in and the ambivalence of sound and sense in the human language. Η Valentina Besegher είναι εικαστική καλλιτέχνης και ερμηνεύτρια ζωντανού βίντεο. Ασχολείται με την αφήγηση του πραγματικού κόσμου μέσα από την ονειρική παρουσίαση αποκομμένων στοιχείων του, με το όνειρο, ως μη γραμμική και μη ελεγχόμενη ιστορία της μνήμης, χρησιμοποιώντας μια αργή και πλούσια εικονογραφική γλώσσα και μικτές τεχνικές όπως super 8, 8 mm και φωτογραφία. Valentina Besegher is a visual artist and live video performer. Her focus on the narration of the real world through the oniric decontextualization of its elements, on dream, as a nonlinear and out of control tale of memory, using a slow and various iconographic language and mixed media such as super8, 8mm and photography. www.besegher.com

Skull and Blackberries 2006 | 4’ (US) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Mουσική/ Music, Παραγωγή/ Production: Eric Ostrowski Μια ακολουθία ηλιογραφιών κοντάκτ με μούρα… την παρουσιάζει ένα συγκρότημα πειρατών. A sequence of contact sun prints of blackberries… introduced by a band of the skull and crossbones. Ο Eric Ostrowski είναι μουσικός ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και πειραματικός κινηματογραφιστής από το Σιάτλ. Έπαιζε κιθάρα και βιολί ως το ένα μισό του θρυλικού ντούο αυτοσχεδιασμού και noise Noggin το 1993-2006. Ταυτόχρονα αναπτύσσει το χειροποίητο κινηματογραφικό ύφος του. Eric Ostrowski is a freely-improvising musician and experimental filmmaker based in Seattle, WA. He played guitar and violin as one half of the legendary improv-noise duo of Noggin from 1993-2006. He has been concurrently developing his hand-made film style. www.endsound.com/erico www.myspace.com/ericostrowski

Try Hard Johnny! 2007 | 4’ (IT) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Valentina Besegher Mοντάζ/ Εditing, Παραγωγή/ Production: Valentina Besegher, Alessandro Massobrio Mουσική/ Μusic: Alessandro Massobrio Ο Johny είναι παιδί. Δεν μπορεί να παίξει γιατί όλοι τον ενοχλούν. Είναι θέμα αλλαγής, του να αλλάξει το πρόσωπό του. Με ένα χαμογελαστό πρόσωπο, θα έδειχνε ενδιαφέρον για τους άλλους. Υπάρχει όμως ένα χάσμα ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Μια αμφισημία της μνήμης, που είναι ένα παιχνίδι που παίζει μαζί μας και θεσπίζει τους δικούς του κανόνες με το χρόνο και τις γενιές. Οι εκπαιδευτικές ταινίες του 1950 αποδομούνται και επικολλούνται στα super8 και τις ηχογραφήσεις των σκηνοθετών, σε ένα σχόλιο για την έλλειψη επικοινωνίας και την αμφισημία του ήχου και της σημασίας στην ανθρώπινη γλώσσα.

«Υπάρχει μια αποθήκη με καταγραφές. Περιέχει τεχνικές εικόνες και λειτουργεί σύμφωνα με την αρχή των τεχνικών εικόνων, την κατάτμηση. Εντός της αποθήκης υπάρχουν δύο δυνατότητες: η διακοπή και η επανάληψη. Η αποθήκη είναι μια προσπάθεια αντίδρασης και σχηματισμού μιας εναλλακτικής σχέσης με το χρόνο. Η αποθήκη είναι μια περιοχή αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Είναι μια περιοχή εξέτασης προσωπικών καταγραφών και επανεκτίμησης των πληροφοριών τους. Το υποκείμενο έχει λοιπόν εδώ, τη δυνατότητα να μην συντριβεί. Διαθέτει έναν πρακτικό όσο και πραγματικό τρόπο ανακατάταξης της πορείας του. Το υποκείμενο δεν συγκεντρώνει στην αποθήκη γεγονότα ή αντικείμενα του παρελθόντος αλλά οπτικές καταγραφές καταστάσεων, οι πληροφορίες των οποίων είναι διαρκώς (τότε και τώρα) παροντικές. Εντός της αποθήκης λοιπόν δεν υπάρχει θόρυβος. Γιατί τελικά η πηγή θορύβου είναι η λατρεία της εικόνας του παρελθόντος.» (Guy Debord, Theses on the Cultural Revolution, Internationale Situationniste 1, 1958, σ.20.) “There is a storehouse of documents. It contains technical images and functions according to the principle of technical images, fragmentation. In the storehouse, there are two possibilities: stop and repeat. The storehouse is an attempt to react and to establish an alternative relationship to time. The storehouse is a realm of dignity and selfrespect. It is an area for the examination of personal documents and the reevaluation of their information. The subject, therefore, here is given the opportunity not to be crushed. It possesses a practical as well as real way to revisit its course. The subject does not collect in the storehouse events or objects from the past but visual documents of situations, whose information is constantly (then and now) current. In the storehouse, therefore, there is no noise. For, ultimately, the source of noise is the worship of the image of the past.” (Guy Debord, Theses on the Cultural Revolution, Internationale Situationniste 1, 1958, p. 20.)

Η Αποθήκη / The Storehouse 2007 | 24’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director: Κώστας Φάκος / Kostas Fakos Η αποθήκη είναι ένα έργο σε Super 8 & video, έγχρωμο και ασπρόμαυρο, χωρίς ήχο, σε ψηφιακό βίντεο. Παρουσιάστηκε ως διπλωματική εργασία, για την απόκτηση τίτλου σπουδών του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. The Storehouse is a Super 8 and video project, colour and black and white, no sound, in digital video. It was submitted as a thesis for the Athens School of Fine Arts postgraduate degree “Digital Art Forms”.

ON/OFF 2007 | 19’ (HR) Σκηνοθέτης/ Director: Irena Skoric Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Danijel Crnkek Mοντάζ/ Εditing: Frano Homen Μουσική/ Μusic: Pere Istvancic Ερμηνεύουν/ Performers: Judita Frakovic, Stjepan Vidakovic Παραγωγή/ Production: Veljko Krulcic, Vedis Η κεντρική ιδέα αυτής της ταινίας είναι να τονίσει την ενεργητικότητα και την παθητικότητα στην ανθρώπινη ζωή, που λειτουργεί τη μια στιγμή και την άλλη όχι –εξαιτίας της ανθρώπινης αδιαφορίας. Η ταινία συνδυάζει την ιστορία και το παρόν, τις αναμνήσεις και το μέλλον. Οι ηλεκτρικοί σηματοδότες και τα χρώματά τους γίνονται σύμβολα της ανθρώπινης ζωής: το κόκκινο – το χρώμα του θανάτου, που σβήνει αργά όπως και η ανθρώπινη ζωή, το κίτρινο – το χρώμα της προσοχής, αλλά και το χρώμα της ανθρώπινης απροσεξίας, το πράσινο – χρώμα της ανθρώπινης ελευθερίας, της κίνησης και της ανθρώπινης ζωής σε πλήρη άνθιση. Την τελευταία ανθρώπινη στιγμή, άλλες ζωές εισέρχονται, διαταράσσουν ή συνδέονται με τη ζωή κάποιου. Τα περισσότερα γεγονότα περνούν γρήγορα και ξεχνιούνται, άλλα, όμως μένουν στη μνήμη. Έτσι, οι εικόνες της ταινίας συγκρατούν συγκεκριμένες στιγμές «ως αναμνήσεις» από τις ζωές που παρουσιάζονται. The main idea of this film is to emphasize activity and passivity of human life, which is at one moment turned on and in another - due to human carelessness and disregard - turned off. This film combines history and present time, memories and future. Traffic lights and their colours as symbol of human life are the main thesis: red – the colour of death, which is slowly turning off like human life, yellow – the colour of cautiousness, but also the colour of human carelessness, green – the colour of human freedom, movement and human life in full blossom. In final human moment, other lives enter, disturb, or connect with somebody else’s life. Most of events pass by quickly and are forgotten, but some are remembered. In that way the captured photos show specific moments “for memories” of these presented lives. Η Irena Skoric γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Ζάγκρεμπ. Γράφει για το περιοδικό για τον κινηματογράφο

«Hollywood» και για το «The Croatian Cinema Chronicle». Έχει σκηνοθετήσει αρκετές ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και πειραματικές. Ταινίες της έχουν συμμετάσχει και βραβευτεί σε πολλά τοπικά και διεθνή φεστιβάλ. Irena Skoric was born in Zagreb, Croatia. She studies film and TV directing at the Academy of Dramatic Arts in Zagreb. She writes for film magazine “Hollywood” and “The Croatian Cinema Chronicle”. She directed a number of short feature, documentary and experimental films. Her films have participated in numerous local and international festivals and won a number of prizes.

58-59

Σκηνοθέτης/ Director, Xορογραφία/ Choreography: Britt Randle Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography: Marc Laliberte Else Mοντάζ/ Editing: Steve Manz Mουσική/ Music: Devin Sarno Eρμηνεύει/ Performer: Caroline Niklas-Gordon Παραγωγή/ Production: Laurie-Ann Collin

2007 | 7’ (US)

“Τα φαντάσματα επιστρέφουν στην τελευταία κινηματογραφική δουλεια΄των Mona Vatamanu και Florin Tudor, August. Η ταινία ανατρέχει στο φιλμ του Constantin Vaeni Impossible Love, του 1983, εποχής αποθέωσης της προπαγάνδας στη Ρουμανία. Στο αφηγηματικό κέντρο του Impossible Love υπάρχει μια ταλάντευση, καθώς παρουσιάζει έναν άτυχο έρωτα παράλληλα με το μεγάλο μύθο της εθνικής ανασυγκρότησης, έναν έρωτα που συντρίβεται κάτω από τον κομμουνιστικό λόγο περί χτισίματος του μέλλοντος. Σε σενάριο του νεαρού συγγραφέα T.O.Bobe, ο Αύγουστος είναι μια ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των πρωταγωνιστών μετά τον χωρισμό τους, αλλά και μετά από την Επανάσταση του 1989, καθώς και ένα καινούργιο επεισόδιο στην ανικανότητά τους να αναπτύξουν ουσιαστικούς δεσμούς με τον κοσμο. Δεκαετίες μετά τον χωρισμό και μετά από την αλλαγή του καθεστώτος, οι δυο τους αναπαράγουν την ψευδή εκκίνηση του αρχικού φιλμ. Τα εμπόδια στη συλλογική σημασία είναι εκεί. Οι άνθρωποι αγαπούν, μισούν, φοβούνται, αλλά όλα αυτά ως σχηματικές ενσαρκώσεις χαλαιπών καιρών, φευγαλέες αποτυπώσεις ιστορικών συμπτωμάτων.” Mihnea Mircan “Ghosts return in Mona Vatamanu and Florin Tudor’s latest film project, August, and they return as ghosts. August revisits Constantin Vaeni’s Impossible Love, a film made in 1983, a time of propagandistic apotheosis in Romania. There is an oscillation at the very narrative heart of Impossible Love, as it sketches an ill-fated love story that is interspersed with the grand fable of national construction, overwhelmed and obliterated by the communist discourse of building the future. Scripted by the young writer T.O. Bobe, ‘August’ is the protagonists’/ actors’ exchange of letters after their separation, but also after the 1989 Revolution, and a new episode in their inability to develop any meaningful ties to the world.
Decades after the break-up and a change of political paradigm later, the two reproduce the false start of the original film. The barriers to collective meaning are in place. People love, hate and are afraid, but they do so as schematic embodiments of inauspicious times, snapshots of historical symptoms.” Mihnea Mircan

|

Home

2007 | 8’ (CA)

Καταφύγιο/ Shelter

Star 2007 | 8’ (HK) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Εditing, Χορογραφία/ Choreography, Παραγωγή/ Production: Choi Sai Ho [S.T.] Το Star είναι ένα οπτικοακουστικό έργο που παρουσιάζει τα γεγονότα που συνδέθηκαν με την προσπάθεια να διατηρηθούν οι ιστορικής σημασίας χώροι Star Ferry Pier και Queen’s Pier στο Χονγκ Κονγκ το 2007. Το αποτέλεσμα της κατεδάφισης των προβλητών έδωσε ένα ισχυρό μήνυμα και μια προειδοποίηση στο κοινό για την έλλειψη πολιτικής προστασίας της συλλογικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς στο Χονγκ Κονγκ. Αυτό ενέπνευσε τον σκηνοθέτη για να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης με τη δική του, μοναδική οπτικοακουστική ερμηνεία των γεγονότων και τη χρήση των δικών του εικόνων, εικαστικών έργων, βίντεο με τον λόγο του Δρ. Mirana May Szeto και περιβαλλοντικούς ήχους από το Queen’s Pier, αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με τα γεγονότα κ.ά. Πρόκειται επίσης για μια εξερεύνηση της πολιτιστικής αμνησίας πίσω από τα γρήγορα γραφικά και τα φωτογραφικά κολάζ από τις δύο προβλήτες. Star is an audio-visual work illustrating the events of protecting the historic sites - Star Ferry Pier and Queen’s Pier, which happened in Hong Kong in 2007. The result of the demolition of the piers gave a strong message and warning to public based on the lack of the Hong Kong heritage conservation policy and the concern of collective memory. This inspires the director to make an artwork with his unique audio-visual interpretation illustrating the events by using his own images, “pen strokes” paintings, video documenting the speech of Dr. Mirana May Szeto and soundscape recordings in Queen’s Pier, some parts of newspaper cutting images reporting these events, etc. It is also an inquiry of cultural amnesia beneath its fast-paced motion graphics with the photo graphics collage of both 2 piers. S.T. είναι το ψευδώνυμο του Choi Sai Ho, ενός καλλιτέχνη ηλεκτρονικής μουσικής και οπτικοακουστικής τέχνης από το 2003. Σήμερα κάνει Μάστερ Καλών Τεχνών στα Δημιουργικά Μέσα στο City University του Χονγκ Κονγκ. Τα έργα του καλύπτουν διάφορα είδη μουσικής. Συνεργάζεται με καλλιτέχνες, μουσικούς και σκηνοθέτες από διάφορα είδη και εργάζεται δυναμικά σε οπτικοακουστικές περφόρμανς, συναυλίες, remix, πειραματικές ταινίες μικρού μήκους, μουσική για ταινία. Αναζητά τη δυνατότητα, την ποικιλία, τη διαφορά. S.T. has been the name of Choi Sai Ho’s one-man electronic music & audio-visual art unit since 2003. He is currently studying the Master of Fine Arts in Creative Media at the City University of Hong Kong. His works cover different types of music genres. He collaborates with different kinds of artists, musicians and directors, and keeps working actively on audio-visual performances, live gigs, remixes, experimental short films, music score for films, etc. Looking for possibility, variety, diversity. www.st-saiho.com

FILMS

Dada Dum

|

Σώμα και οδύνη / Body and pain


Promenade 2007 | 9’ (FR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Ερμηνεύει/Performer: Jun’ichiro Ishii Παραγωγή/ Production: Jun’ichiro Ishii, Site-A Το βίντεο πρότζεκτ Promenade αποτελεί μια μεταφορά για την επιταχυνόμενη ανθρώπινη κοινωνία, η οποία, όπως απεικονίζεται εδώ, αρχίζει με ταχύτητα 100% και επιταχύνει σταδιακά ως το 128.000%. Στο σημείο αυτό, η περφόρμανς συνίσταται στο περπάτημα 100 μόλις μέτρων, αλλά αυτό διαρκεί 3 ώρες. Ο κόσμος είναι μια πρόκληση για ένα μη λειτουργικό ή χωρίς νόημα πράγμα. Επιπλέον, ασχολείται με την έννοια της μη λειτουργίας, ή σε αυτή την περίπτωση του «χωρίς νόημα». Θέτω ένα ερώτημα για τον αυξανόμενο σύγχρονο καταναλωτισμό που έρχεται ως αποτέλεσμα των ουτοπικών επιθυμιών των ανθρώπων. The video work promenade is a metaphor for the accelerating human society, which, as depicted here, begins at 100% or normal, speed. It accelerates gradually to a speed 128,000% of normal. In the 128,000% segment, the performance consists of walking just 100 meters, but takes three hours. The world is a challenge to an Un-functional or meaningless thing. Furthermore, it addresses the notion of no-function, or “without meaning” in this case. I pose a question to the increasing modern consumerism that results from the utopian yearnings sought after by humans. Ο καλλιτέχνης Jun’ichiro Ishii σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Kyushu-Sangyoh, Τμήμα Καλών Τεχνών (BA, 2002) και στο Nihon-Designers School, Τμήμα Σχεδιασμού Εσωτερικών Χώρων στο Fukuoka της Ιαπωνίας (1995). Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις και φεστιβάλ. The director Jun’ichiro Ishii studied in Kyushu-Sangyoh University, a Department of Fine ART, Fukuoka JAPAN (BA,2002) and Nihon-Designers School, Department of Interior Design, Fukuoka, JAPAN (1995). He has participated in numerous exhibitions and Festivals. www.reart.net

ανεξάρτητος καλλιτέχνης στη Γαλλία και την Κίνα. Zhenchen LIU was born in Shanghai, China in 1976. He studied at the school of Fine Art in Shanghai, at the Villa Arson and the Fresnoy. He works a lot on the subjects of “urban” modernization” and the “problem with the development in China”. His films have been presented in the Locarno International Film Festival, Oberhausen International Film Festival, Festival Clermont-Ferrand, etc. Currently he works as a freelance artist in France and China.

Ασκός του Αιόλου op.75 / Aeolian Windbag op.75

http://zhenchen.free.fr

Το έργο αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας με θέμα το περιβάλλον. Η εικόνα και ο ήχος έχουν δημιουργηθεί παράλληλα και το ένα είναι άμεσα εξαρτημένο από το άλλο. Η εικόνα του έργου, όπως και στο πρώτο μέρος της Τριλογίας είναι ως επί τo πλείστον «δισδιάστατη» βασισμένη σε πολλά μέρη σε καθαρά εικαστικές αναφορές. This project is the second part in a trilogy on the environment. Sound and vision have been produced in parallel and are directly interrelated. The visual aspect of this project as in the first part of the trilogy is mostly 2-dimensional, in many cases based on visual references. O Νίκος Χαριζάνος σπούδασε Ανώτερα Θεωρητικά αρχικά στο Εθνικό Ωδείο. Aπέκτησε Μεταπτυχιακό Τίτλο στη Σύνθεση (MusM) από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη και έχουν βραβευτεί σε Διεθνείς, Ευρωπαϊκούς και Κρατικούς Διαγωνισμούς. Έχει επίσης συνθέσει μουσική για θέατρο στην Ελλάδα και στην Αγγλία καθώς και μουσική για ντοκιμαντέρ. Nikos Harizanos he has studied Advanced Theory at the National Conservatory. He has a MusM in Composition from the University of Manchester. His works have been presented in various European countries and awarded in national, international and European competitions. He has also composed music for the theatre in Greece and the UK and music for documentaries.

Χωρίς τίτλο/ Untitled 2008 | 2’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Βασίλης Κυριάκης/ Vasilis Kuriakis Παραγωγή/ Production: Barouak crew Αφιερωμένη στους «χωρίς χαρτιά» Dedicated to the “clandestinos”. www.barouak.blogspot.com

Leaving you 2007 | 5’ (DE)

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing, Mουσική/ Music, Παραγωγή/ Production: Tamara Kapp H Tamara Kapp είναι μουσικός και κινηματογραφίστρια. Δημιουργεί τα δικά της μουσικά βιντεοκλίπ και κάνει συναυλίες ως “one-woman-band” με τη συνοδεία των βίντεό της (ψευδώνυμο: Singsong-girl). Την ενδιαφέρει πάντοτε ο συνδυασμός του ήχου και της εικόνας. Tamara Kapp is a musician and filmmaker. She’s producing her own music-video clips and performs live as a “onewoman-band” with her videos (stage-name: Singsong-girl). She’s always interested in the combination of sound/image. www.singsong-girl.de

------------------------------------

Under construction 2007 | 10’ (FR) Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Zhenchen LIU Παραγωγή/ Production: Le Fresnoy, Studio National Πολεοδόμοι αποφασίζουν να κατεδαφίσουν τμήματα της παλιάς πόλης της Σαγκάης για την ανάπλαση της πόλης. Κάθε χρόνο, πάνω από εκατό χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την κατοικία τους και να μετακομίσουν σε κτήρια στις εσχατιές της πόλης. Το «Under Construction» είναι μια πτήση σε δύο και τρεις διαστάσεις στις σήμερα κατεστραμμένες περιοχές της Σαγκάης που δείχνει πόσο οι αβασάνιστες και σκληρές αποφάσεις επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων. City planners decide to pull down parts of Shanghai’s old town in order to regenerate the city. Every year more than one hundred thousand families are forced to leave their homes and move into buildings on the edge of the city. “Under Construction” is a two-and three-dimensional flight across the now destroyed living areas of Shanghai which shows how random and brutal decisions can affect people’s lives. Ο Zhenchen LIU γεννήθηκε στη Σαγκάη της Κίνας το 1976. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Σαγκάης, στη Villa Arson και στο Fresnoy. Ασχολείται ιδιαίτερα με τα θέματα της αστικοποίησης και του εκσυγχρονισμού καθώς και το πρόβλημα της ανάπτυξης στην Κίνα. Ταινίες του έχουν παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Locarno, στο Oberhausen International Film Festival, Festival Clermont-Ferrand. Σήμερα εργάζεται ως

Λαβύρινθος i 471.065 2006 |13’ (GR)

Σκηνοθέτης/ Director, Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Παραγωγή/ Production: Άννα Βαρούχα/ Anna Varouha Eρμηνεύει/ Performer: Μαριέλα Νέστορα/ Mariela Nestora Mοντάζ/ Editing: Γιάννης Νικολάου/ Yiannis Nikolaou Ο λαβύρινθος των ψευδαισθήσεων της κατανάλωσης και της επιθυμίας. Μια γυναίκα σε μια χωρική περιπλάνηση, ανάμεσα στην επιθυμία και στον εγκλωβισμό. Οι καταναλωτικές μας συνήθειες καθορίζονται από εμμονή και επανάληψη. Το ikea αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ικανοποίησης των επιθυμιών μας. Είναι όμως έτσι; Το χαμηλό κόστος δημιουργεί μια εφήμερη σχέση με τα αντικείμενα με τέτοιο τρόπο που οι επιθυμίες μας μένουν πάντα ανικανοποίητες αλλά και αυξανόμενες. Περιπλάνηση σε ένα περιβάλλον, το οποίο χάνει τη σημασία του το περιεχόμενο του και μεταλλάσσεται διαλύοντας τα όρια του. The maze of illusions of consumerism and desire. A woman wandering in space, between desire and confinement. Our consumer practices are characterized by obsession and repetition. IKEA is a characteristic example of the gratification of our desires. Yet, is it so? Low cost establishes an ephemeral relationship with objects so that our desires always remain unfulfilled and growing. A wandering in an environment which loses its meaning, its content, and is mutated, its boundaries blurring.

2008 | 8’ (GR) Σκηνοθέτης/ Director: Νίκος Χαριζάνος/ Nikos Harizanos Διεύθυνση φωτογραφίας/ Photography, Mοντάζ/ Editing: Παναγιώτης Τσάγκας/ Panayiotis Tsangas Παραγωγή/ Production: Εικονοστοιχείο/ Ikonostichio


Διοργάνωση/ Produced by:

Mε τη συνεργασία/ With the collaboration of

Χορηγοί/ Sponsors

ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ | ΠΩΛΗΣΕΙΣ | ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Χορηγοί φιλοξενίας/ Accommodation sponsors

Υποστηρικτές/ Supported by

Mε τη υποστήριξη/ With the support of

MIRfestival 2008

MIRfestival 2008

Διοργάνωση: MIR Αστική Μη κερδοσκοπική Εταιρία για τη μελέτη, διάδοση και προώθηση της σύγχρονης τέχνης.

Production: MIR – Non profit company For the study and diffusion of contemporary art

Καλλιτεχνικός προγραμματισμός και διεύθυνση: Χριστιάνα Γαλανοπούλου

Director / programme: Christiana Galanopoulou

Διοίκηση, οργάνωση, χορηγίες: Χριστίνα Λιάτα

Administration / organising / sponsorship: Christina Liata

Βοηθός καλλιτεχνικής διευθύντριας: Μαριλένα Πετρίδου

Assistant to the artistic director: Marilena Petridou

Σύμβουλος προγράμματος για τη μουσική: Γιώργος Κωνσταντινίδης

Programme advisor for music: George Konstantinidis

Mediators Web 2.0 wants U: Δάφνη Δραγώνα, Ηλίας Μαρμαράς

Mediators Web 2.0 wants U: Daphne Dragona, Ilias Marmaras

Γραμματειακή υποστήριξη/ βοηθός παραγωγής:
 Mara Kiesler | mir@mirfestival.gr

Secretariat/ production assistant: Mara Kiesler | mir@mirfestival.gr

Συντονισμός παραγωγής: Μάκης Κεντεποζίδης

Production coordination:
 Makis Kedepozidis

Εθελοντές βοηθοί παραγωγής: Δημήτρης Δημητριάδης, Μαριτίνα Κονταράτου, Laura Kuusk, Μαργαρίτα Παπάζογλου, Θάνος Σταυρόπουλος, Τίνα Ταυρίδου, Ιωάννα Τουμπακάρη

Volunteer production assistants: Dimitris Dimitriadis, Maritina Kontaratou, Laura Kuusk, Marguerite Papazoglou, Thanοs Stavropoulos, Tina Tavridou, Ioanna Toumbakari

Λογιστήριο: Βαγγέλης Βαρλάμος

Accountancy: Vangelis Varlamos

Γραφείο τύπου: 
 Αγγελική Πούλου |
press@mirfestival.gr

Press office: 
 Angeliki Poulou | press@mirfestival.gr

Φωτογραφίες αστροναυτών + σχεδιασμός ιστοτόπου: arsondpi
- Πίνδαρος Χαρισιάδης | info@arsondpi.gr

Astronaut photographs & site design: arsondpi
- Pindaros Harissiadis | info@arsondpi.gr

Σχεδιασμός επικοινωνιακού υλικού: Μαίρη Παλμούτσου | marypalmoutsou@gmail.com

Communication material design: Mary Palmoutsou | marypalmoutsou@gmail.com

Σχεδιασμός λογοτύπου: nologo


Logo design: nologo


MIRfestival trailer: Μαρίνα Γιώτη | marina.gioti@gmail.com

MIRfestival trailer: Marina Gioti | marina.gioti@gmail.com

Επιμέλεια ιστολογίου: PerformArt

Blog curator: PerformArt

Κατάλογος

Catalogue

Έκδοση: Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων (c) MIRfestival και οι συγγραφείς των κειμένων

Publisher: Cultural Organisation of the Municipality of Athens (c) MIRfestival and the authors

Επιμέλεια: Χριστιάνα Γαλανοπούλου Προσαρμογή ύλης ταινιών: Μαριλένα Πετρίδου, Χριστίνα Λιάτα Μεταφράσεις: Δημήτρης Σαλταμπάσης, Μαίρη Κιτρόεφ Διορθώσεις: Πηνελόπη Ηλιάσκου Σχεδιασμός: Μαίρη Παλμούτσου Εκτύπωση: Fotolio + Typicon

Editor: Christiana Galanopoulou Films text adaptation: Μarilena Petridou, Christina Liata Translation: Dimitris Saltabassis, Mary Kitroeff Corrections: Penelope Iliaskou Design: Mary Palmoutsou Printing: Fotolio + Typicon

Ευχαριστούμε θερμά τους: Χορηγοί επικοινωνίας/ Μedia sponsors

Κυριάκο Γριβέα, Ελένη Θανάσουλα, Άννα Κολόμβου και όλους τους συνεργάτες του Γραφείου Εικαστικών του ΠΟΔΑ, Γιάννη Δημακόπουλο και όλους τους εργαζόμενους στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Δημήτρη Καδιανάκη, Περικλή Λιανό, Μαρία Αγγέλου, Ειρήνη Παπαδημάτου, Δημήτρη Αληθεινό, Παντελή Λιάτα, Γιώργο Γαλανόπουλο, Λουκία Χριστοδούλου, Δημήτρη Σαλταμπάση, Μαίρη Κιτρόεφ, Πηνελόπη Ηλιάσκου και Κέντρο Μελέτης Χορού Ντάνκαν, Αντώνη Κωνσταντινίδη, Εμμανουήλ Κουτσουρέλη, Ανδρέα Κουτσουρέλη, Εύα Αληθεινού, Ίριδα Καραγιάν, Τίνα Ταυρίδου Χρήστος Γιαννιώτης Ταχυδρομική διεύθυνση MIRfestival Σεμιτέλου 5, 115 28 Αθήνα mir@mirfestival.gr www.mirfestival.gr

Our warmest thanks to: Kiriakos Griveas, Eleni Thanassoula, Anna Kolomvou And everybody in Visual arts office at the Cultural Organisation Yiannis Dimakopoulos And the staff at “Melina” Cultural Centre Dimitris Kadianakis, Periklis Lianos Maria Angelou, Irini Papadimatou, Dimitris Alithinos, Pantelis Liatas, George Galanopoulos, Loukia Christodoulou, Dimitris Saltabassis, Mary Kitroeff, Penelope Iliaskou And the Duncan Dance Research Centre, Antonis Konstantinidis, Emmanuel Koutsourelis, Andrew Koutsourelis, Eva Alithinou Iris Κarayan, Tina Tavridou Christοs Gianniotis Postal Address MIRfestival 5, Semitelou st.,115 28 Athens, Greece mir@mirfestival.gr www.mirfestival.gr


έκδοση/ publication :


MIRfestival 2008