Issuu on Google+


เรื่องเล่ า เร้ าร้ อนของ MiNT (Ep. 1.1) หลายคนอาจสงสัย มิ ้นต์เป็ นใคร แล้ วจะเรี ยกมิ ้นต์อย่างไร มิ ้นต์ขอบอกเลยนะคะ จะเรี ยกมิ ้นต์วา่ มิน มิณทร์ มิ ้นตี ้ อย่างที่หลายๆคนเรี ยกก็ได้ . คนหลายๆคนอาจจะรู้จกั มิ ้นต์ดใี นมาดสาวไฮโซ จบนอก มิ ้นต์ก็ไม่ได้ จะเก่งอะไรขนาดนันหรอกคะ ้ แค่โชคดีที่เกิดมามีครอบครัวที่นา่ รักคอยสนับสนุนนี ้เอง. ฟั งดูแล้ วเหมือนชีวิตมิ ้นต์จะราบรื่นดีไม่มีอะไร แต่ใครจะไปรู้หล่ะคะว่า พรมแดงที่เดินมานันใช่ ้ วา่ จะสวยเสมอไป บนพื ้นพรมแดงที่ดเู หมือนมีราคา ก็ปนไปด้ วยคราบน ้าตา ฝุ่ นผงและร่องรอยของการอิจฉาริษยาไม่ตา่ งอะไรกับละครน ้าเน่าที่เราดูกนั ในทีวเี ลยทีเดียว. ประสบการณ์ที่แสนทรหดนันคอยตอกย ้ ้าให้ มิ ้นต์เสมอมาว่า จงสู้นะแล้ วเธอจะชนะเอง. สิง่ ต่างๆที่เคยหลอกหลอนมิ ้นต์มาในอดีตนันตอนนี ้ ้มันได้ หมดไปแล้ วคะ แต่สงิ่ หนึง่ ที่ยงั คงตรึง ใจมิ ้นต์เสมอมา คนเหล่านันที ้ ่ทาให้ มิ ้นต์ร้ ูจกั ว่าคาว่า “รักตัวเอง”

เรื่ องมันเกิดขึ ้นเมื่อ 6 ปี ก่อน ตอนที่มิ ้นต์ยงั เป็ นสาวโสดใหม่อยูใ่ น ไฮสคูลชื่อดังของอเมริ กา มิ ้นต์ไม่ขอบอกแล้ วกันนะว่าอยูท่ ไี่ หน แต่อยูใ่ นรัฐเนวาด้ า ที่ที่เรื่ องทุกอย่างเริ่ มต้ นแล้ ว แต่ก็ไม่ได้ จบลงที่นี ้นะคะ. งานอดิเรกมิ ้นต์คือการออกไปเดินตามห้ างซื ้อของแบรด์เนมมาประดับร่างกายเพราะหวังว่าจะมีหนุม่ ๆที่มีรสนิยมไฮโซจะม าเข้ าตามิ ้นต์ แต่ใจจริ งมิ ้นต์ก็ออกจะ แรดตามประสาสาวโสด มิ ้นต์ยอมรับนะคะสมัยนันมิ ้ ้นต์อยากมาก เพราะด้ วยฮอโมนสาวที่สะพรั่งบวกกับความร่านของตัวเองทาให้ มีหนุม่ ๆมากมายมาจีบ มาคบหา เดวิดเป็ นเพื่อนคนแรกที่มิ ้นต์ร้ ูจกั เขาเป็ นคนที่ออกจะน่ารักและเทคแคร์ มิ ้นต์อย่างดี เราเป็ นแค่เพื่อนกันนะคะ ไม่มีอะไรมากกว่านัน้ เดวิดเคยบอกมิ ้นต์เสมอว่า เลือกคนคนให้ ดดู ีๆ แต่มิ ้นต์ก็ฟังบ้ างไม่ฟังบ้ างคะ เพราะเราก็ไม่คอ่ ยจะไปสนใจอะไรกับคาแนะนานันๆ ้ อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ก็จะเป็ นซัมเมอร์ ที่ทกุ คนรอมานาน มิ ้นต์เตรียมตัวอย่างดีเตรียมซื ้อเสื ้อผ้ า สวยๆ เครื่ องประดับ และน ้าหอมชื่อดัง เพื่อทีจ่ ะไปงานปาร์ ตี ้สังสรรค์ตามที่ได้ นดั กับ แพรดทิคไว้ . จากที่ได้ สารวจดูคร่าวๆก็พอจะรู้ พฤติกรรมของแพรดทิคคือเขาจะเป็ นชายเจ้ าชู้ หรื อเสือผู้หญิงก็วา่ ได้ มิ ้นต์ร้ ูเรื่ องนี ้ดีแต่ก็แค่ไม่ได้ พดู อะไรออกไปมาก ก่อนวันสอบหนึง่ วันแพรดทิคโทรมาหามิ ้นต์ให้ ไปที่บ้าน มิ ้นต์ก็กล้ าๆกลัวแต่ในใจเราก็อยากจะไปหานายหนุม่ หน้ าหล่อคนนัน้ มิ ้นต์คิดไปไม่ถงึ สองนาทีก็รีบขับรถไปจอดที่หน้ าบ้ านของเขา


“สวัสดีคะมีใครอยูไ่ หม” มิ ้นต์ตะโกนถามเพื่อจะมีเสียงเรี ยกตอบกลับมา ไม่กี่อด ึ ใจก็มีคนเปิ ดประตูออกมา

พร้ อมกับแปรงสีฟันที่คาอยูท่ ี่ปากและสภาพร่อนจ่อนที่เห็นแล้ วต้ องร้ องว้ ายทีเ่ ดียว “เข้ ามาสิ” แพรดทิคเรี ยกให้ เข้ าไปในบ้ าน

มิ ้นต์ใจเต้ นตุบตับพร้ อมคิดไว้ แล้ วว่า ถ้ าเกิดอะไรขึ ้นเราต้ องป้องกันตัวเองไว้ มิ ้นต์บอกแพรดทิคว่าจะไปเข้ าห้ องน ้าก่อน ห้ องน ้าที่บ้านที่อยูช่ นสอง ั้ ทาให้ มิ ้นต์ต้องเดินขึ ้นไปข้ างบน สิง่ ที่ปรากฏในห้ องน ้าตอนมิ ้นต์เห็นคือสภาพของห้ องน ้าที่ไม่ได้ ทาความสะอาดมาได้ สกั สอง สามสัปดาห์ ยาสระผมที่หกเรี่ยราด ผ้ าขนหนูสขี าวที่เป็ นสีเหลืองพร้ อมมีกลิน่ เหม็นฉุน และกล่องถุงยางทีว่ างไว้ อยูบ่ นหน้ ากระจก ทาให้ มิ ้นรู้สกึ หวาดกลัวเอามากๆ “พรึ บ” เสียงดังกังวานของประตูทป ี่ ิ ดเองนันท ้ าให้ มิ ้นต์สะดุ้ง “เป็ นไรไหม” แพรดทริ คตะโกนมาถามจากนอกห้ องน ้า “ไม่เป็ นไรคะ” มิ ้นต์ตะโกนออกไป

ไม่กี่อดึ ใจแพรดทริ คก็เปิ ดประตูเข้ ามาทาให้ มิ ้นตถึงกับตกกระใจ

“นายเข้ ามาทาอะไรอ่ะ?” แพรดทริ คเดินเข้ ามาพร้ อมปิ ดประตูดงั อย่างหน้ ากลัว มิ ้นต์รีบความกล่องถุงอย่างมาทันใด

จริ งๆแล้ วมิ ้นต์แค่ต้องการจะขว้ างแพรดทริ คเพราะตอนนันเขิ ้ นมาก ไม่ทนั ไรแพรดทิคก็รีบขว้ าตัวมิ ้นต์มาพร้ อมกับไซไปที่ซอกคอ มิ ้นต์ตีแพรดทริ คไปมา อย่างกับว่านี ้คือฉากนึงของละคร ทันในนันตั ้ วมิ ้นต์ก็ลงไปล้ มตัวนอนในผ้ าเช้ ดตัวอันสรกปรกพร้ อมกัน มือที่ถกู จับทังสองข้ ้ างโดยแพรดทริ ค “ปล่อยฉันนะ” มิ ้นต์ตะโกน แต่ไม่ดงั มาก “เราจะไม่ปล่อยจนกว่ามิ ้นต์จะหยุดขัดขืน” แพรดทริ คพูดพร้ อมกับเริ่ มจับไปที่สดุ สาคัญของมิ ้นต์ “ถ้ าเธอจะทาอะไรเรา ขอร้ องนะให้ ใส่ถงุ ยางด้ วย” มิ ้นต์พด ู เบาๆ แบบเขินๆอาย

วันนันเราสองคนก็ ้ จบกันตรงนัน้

เช้ าของวันสอบ มิ ้นต์ก็ยงั คงอยูท่ บี่ ้ านของแพรดทริค แต่แพรดทริ คก็ไม่ได้ อยูบ่ นเตียง ใจกระวนกระวายมากเพราะเนื่องเหลือเวลาไม่ถงึ ครึ่งชัว่ โมงก็จะสอบแล้ ว มิ ้นต์รีบอาบน ้าพร้ อมกับชุดเดิมๆ แล้ ววิ่งลงไปที่รถ สิง่ ที่มิ ้นต์เห็นคือรถนันได้ ้ หายไป มิ ้นต์ตกใจมากแล้ วรี บควักกระเป๋ าเพื่อที่จะโทรไปหาแพรดทริคแต่เจ้ ากรรม โทรศัพท์ กระเป๋ าตังค์ได้ หายไป


มิ ้นต์กลุ้มมากๆและคิดว่าแพรดทริ คคงหนีขบั รถออกไปแล้ ว แต่โชคดีมิ ้นต์เผลอเหลือบไปเห็นรถสิบล้ อวิ่งผ่าน “จอดด้ วยคะ” มิ ้นต์ตะโกนลัน ่ พร้ อมกับโบกมือไปมาเพื่อให้ เขาจอด

รถสิบล้ อค่อยๆจอดช้ าๆพร้ อมกับเปิ ดประตูมาและพูดว่า “จะไปไหนหล่ะอีหนู” ชายร่างใหญ่พร้ อมหนวดคราวพะลุงพะลังพูด

ชายคนนี ้ดูราวจะยังไม่แก่มากประมาณสามสิบต้ นๆ ไม่อ้วนแต่ตวั ใหญ่ หน้ าตาออกไปทางแม็กซิโกเหมือนพวกคนงานที่อพยพมาทางานใน นิวแม็กซิโก “หนูจะไปโรงเรี ยนใกล้ ๆนี ้คะ ไปส่งหนูหน่อยได้ ไหม?” มิ ้นต์ตะโกนออกไป

ชายหนุม่ พยักหน้ าพร้ อมยืนมือมารับจากรถสิบล้ อ ระหว่างทางทีร่ ถนันขั ้ บไป ชายผู้นี ้ก็ถามมิ ้นต์เยอะแยะมากมาย แต่มิ ้นต์ก็ไม่ตอบอะไรมากเลยร้ องเพลงให้ ชายหนุม่ ฟั ง สีหน้ าชายหนุม่ ดูไม่คอ่ ยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ อีกกิโลข้ างหน้ าก็จะเป็ นป่ าที่รกมาก มิ ้นต์มองออกไปจากรถพร้ อมกับคิดเรื่ องฟุ้งซ่านทีเ่ คยๆผ่านมา “เอี ้ยดดดดด!” เสียงรถสิบล้ อเบรกเหมือนกับว่ามันชนอะไรเข้ าอย่างไงอย่างงัน้

ชายหนุม่ มองมาที่หน้ ามิ ้นต์พร้ อมกับบอกว่า “ฉันคงชนอะไรเข้ า” ชายหนุม่ เปิ ดประตูรถแล้ วกระโดดลงมาจากรถคันใหญ่ มิ ้นต์ออกจากรถมาพร้ อมกับชายหนุม่ เพื่อมาดูวา่ เกิดอะไรขึ ้นข้ างหน้ า แต่ดเู หมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ ้นสักนิด ชายหนุม่ บอกว่า เมื่อตะกี ้เขาเหมือนกับชนชายหนุม่ ซึง่ ใส่กางเกงขาสัน้ หุน่ ดี แต่ก็ดเู หมือนว่าส่องใต้ ท้องรถและสารวจก็ไม่นา่ จะมีอะไรเกิดขึ ้น ร่องรอยที่เห็นก็เป็ นแค่ขนของสัตว์ที่ติดเล็กน้ อยหน้ ารถ ชายหนุม่ ไม่ได้ สนใจและบอกให้ มิ ้นต์ขึ ้นรถไป ในขณะที่มิ ้นต์กาลังเดินกลับไปขึ ้นรถ ก็มีมือโอบเข้ ามากอดจากด้ านหลัง พร้ อมความรู้สกึ ของสิง่ อุน่ ๆที่กระทบอยูด่ ้ านหลังนัน้ มิ ้นต์คิดแล้ วว่าคงไม่รอดแน่ๆแต่ก็ทาอะไรไม่ ได้ มิ ้นต์ต้องสมยอมปล่อยให้ เป็ นไปตามยะถากรรม ชายคนนันเอามื ้ อมาคลึงที่หน้ าอกมิ ้นต์พร้ อมพูดร่ าไรว่า “ฉันไม่ได้ กลับบ้ านมานานแสนนานแล้ ว” มิ ้นต์ได้ แต่ยืนตัวแข็งพร้ อมกับมองไปรอบๆเพื่อมีใครจะผ่านไปมาแถวนี ้บ้ าง “บรื น้ …….” เสียงรถดังมาจากข้ างหลัง ชายหนุม ่ รี บหยุดอากับกิริยานันทั ้ นที

รถตารวจซึง่ วิง่ มาลาดตะเวนนันขั ้ บผ่านมาอย่างรวดเร็ ว มิ ้นต์รีบทาสัญญาณโบกมือพร้ อมวิง่ ไปหารถคันนัน้ ชายสิบล้ อได้ แต่ยืนมองแต่ก็ไม่เห็นว่าจะวิง่ ตามมิ ้นต์มา รถตารวจหยุดลง พร้ อมกับตะโกนถามมิ ้นต์วา่ ทุกอย่างโอเคดีไหม


มิ ้นต์วงิ่ เข้ าไปหาตารวจรู ปงามพร้ อมขออาศัยรถไปโรงเรี ยน โชคเข้ าข้ างมิ ้นต์มากๆที่คณ ุ ตารวจช่วยไว้ ได้ ทนั แต่มิ ้นต์ก็ไม่ได้ บอกเรื่ องที่เกิดขึ ้นเพียงแต่บน่ ร่าไรไปว่าต้ องรี บไปเรี ยนและคิดว่ารถคงขับไปไม่ทนั แน่ๆ เลยคิดว่ารถตารวจน่าจะเร็ วกว่า รถได้ ขบั ออกไปช้ าพร้ อมทิ ้งให้ ชายสิบล้ อยืนเดียวดายอยู่คนเดียว ในที่สดุ รถก็มาจอดข้ างโรงเรียน ตอนนี ้เหลือเวลาไม่ถงึ ห้ านาทีทมี่ ิ ้นต์จะต้ องวิง่ ไปเพื่อจะเข้ าห้ องสอบ แต่ตารวจคนนันก็ ้ ได้ ล๊อครถไว้ ตอนนี ้มิ ้นต์เริ่มจะกังวลใจเป็ นครัง้ ที่สองแล้ วคะว่าจะเกิดอะไรขึ ้น “ค่ารถหล่ะอิหนู” คุณตารวจทาเสียงเยือกเย็นพร้ อมกับมองจ้ องมาที่มิ ้นต์อย่างไม่กระพริ บ “หนูทากระเป๋ าตังค์หายคะ ถือว่าทาบุญนะคะมิ ้นต์ไม่มีตงั ค์เลยสักบาท” มิ ้นต์และสัน ่ เล็กน้ อย “ถ้ างันหนู ้ ต้องแลกนะว่าจะจ่ายตังค์หรื อจะจ่ายตัว” คุณตารวจพุดเสียงแข็งพร้ อมกับจ้ องมาอย่างไม่กระพริ บตา “ขอร้ องนะคะอย่าทาอะไรหนูเลย” มิ ้นต์พด ู ในลาคอและสัน่ ๆเล็กน้ อย

แต่ก็ร้ ูชะตาตัวเองแล้ วว่าวันนี ้คงไม่รอดแน่ๆตังแต่ ้ สบิ ล้ อแล้ ว คุณตารวจดึงตัวมิ ้นต์เข้ ามาพร้ อมจูบอย่างดูดดื่มในรถตารวจคันเล็ก นัน้ มือของเขาเริ่มเอื ้อมมาปลดกระตะข้ อหลังเสื ้อ ปากที่จบุ ดุดดืม่ นันเริ ้ ่ มเลือ่ นลงมาถึงทรวงอกพร้ อมกับลมหายใจที่สดู ฟื ดๆไปมา ความก้ าวร้ าวดูทา่ จะเริ่ มขึ ้นเมื่อคุณตารวจถกกระโปรงขึ ้นมาพร้ อมดึงขามิ ้นทังสองมาพาดไว้ ้ ตรงไหล่ ทันใดนัน้ เสียงโอดครวนของคุณตารวจก็เริ่มดังขึ ้น รถทีเ่ คยเปิ ดเสียงหว่อ ก็เริ่ มกลายเป็ นเสียงของชายก้ าวร้ าวที่ขยับร่างไปมาอย่างไม่หยุด เสียงสัน่ ของรถดูราวว่าแผ่นดินไหวเล็กๆที่สนั่ อย่างเป็ นจังหวะ มิ ้นต์กดั ฟั นพร้ อมเอื ้อมมือทังสองข้ ้ างหยิกไปที่หวั ไหล่ของคุณตารวจ ความหวาดกลัวที่เริ่ มมีมาเริ่ มกลายเป็ นความร้ อนเร่าที่พลุกพล่านผ่านคนทังสอง ้ คุณตารวจจับกระบอกปื นอันใหญ่เข้ าไปในปลอกปื น พร้ อมกับยัดเข้ าออกไปที่มาอย่างไม่หยุด เหงื่อทังคู ้ เ่ ริ่ มไหล ความคิดที่ฟ้ งซ่ ุ านเรื่ องเรี ยนนันได้ ้ หายไปทันควัน กลิน่ อบอวนของคนทังสองเริ ้ ่ มเต็มคันรถ ตัวมิ ้นต์สนั่ แรงและเจ็บเพราะแรงบีบหน้ าอกของคุณตารวจ แรงของคุณตารวจนันดู ้ ทา่ จะเพิม่ มากขึ ้นและก้ าวร้ าวขึ ้น กระบอกปื นที่เหือดแห้ งดูทา่ ว่าจะถึงเวลาปล่อยกระสุนออกมาในไม่ช้า คุณตารวจขยาหน้ าอกมิ ้นต์ไปมาราวกับดินน ้ามัน เหงื่อของคุณตารวจหยดติ ้งลงมาที่สะดือ คุณตารวจควักกระบอกปื นออกและเลียมาที่สอื ดือของมิ ้นต์อย่างเอร็ ดอร่อย ไม่กี่อดึ ใจก็ยดั กระบอกปื นอันใหญ่กลับไปที่เดินแล้ วเร่งเครื่ องเร็วขึ ้น


ทันใดนันคุ ้ ณตารวจก็หยิบกระบอกปื นอันใหญ่เล็งมาที่หน้ าของมิ ้นต์ วูบนันกระสุ ้ นเป็ นพันๆนัดก็วงิ่ เข้ ามาที่หน้ าของมิ ้นต์ กระสุนที่ไม่มีพิษและไม่เป็ นอันตราย กระจายเต็มหน้ าของมิ ้นต์ไปหมด “กร๊ อก” เสียงประตูรถเปิ ดขึ ้นหลังจากกระสุนเป็ นพันๆนัดได้ พงุ่ มาที่หน้ า

มิ ้นต์ไม่รีรอรี บผลักตัวและคลานหนีอออกจากรถนันพร้ ้ อมกับวิ่งไปพร้ อมหยิบทิชชูจากอียิปต์ที่ทาจากใบของต้ นไม้ ที่หายา กในกระเป๋ าหลุยส์แล้ วรี บเช็ดหน้ าออกอย่างไว คุณตารวจหัวเราะคิกคักเบาๆแล้ วปิ ดประตูอย่างช้ าๆในขณะทีม่ ิ ้นต์กาลังคืบคลานหนีเอาตัวรอด “กรี ง้ งงงง” เสียงสัญญาณเริ่ มสอบดังขึ ้น มิ ้นต์วิ่งเข้ าไปในห้ องได้ ทน ั เวลา

เดวิดมองมาทีม่ ิ ้นต์พร้ อมคาทักทายสันๆว่ ้ า “หน้ าใสจังเลย” มิ ้นต์รีบคว้ ากระจกมาดูพร้ อมกับทึง่ ในความผ่องใสในใบหน้ าทีเ่ กิดขึ ้น

เย็นวันนันหลั ้ งสอบ มิ ้นต์กบั เดวิดก็เดินกลับบ้ านไปด้ วยกัน รถที่แพรดทริ คขโมยไปนันก็ ้ หายไปพร้ อมกับตัวของนายแพรดทริ ค เดวิดเล่าเรื่ องไม่ดีตา่ งๆที่แพรดทริ คได้ ทา ถึงกับทาให้ มิ ้นต์ต้องอึง่ แพรดทริ คนันได้ ้ หลบหนีคดีบางอย่างที่ได้ ทาไว้ ในลาสเวกัส ตอนนี ้ตารวจได้ ตามถึงบ้ านทาให้ แพรดทริ คต้ องรี บหนีออกไปให้ เร็วที่สดุ ฟั งแล้ วก็นา่ สงสารแต่ก็อดเสียดายรถไม่ได้ มิ ้นต์พมึ พากับตัวเองตลอดว่า ทาไมแพรดทริ คไม่บอกเรื่ องนี ้ให้ มิ ้นต์ฟังก่อน เพราะมิ ้นต์ก็อาจจะให้ ยืมรถไปใช้ ชวั่ คราว จริ งๆก็ไม่ได้ เสียดายราคาหรอกเพราะมันก็ไม่คอ่ ยแพงมาก แต่มิ ้นต์ใช้ มานานทาให้ เกิดความผูกผันกับรถนัน้ หลังจากเดินมาถึงบ้ านเดวิด เดวิดก็ชวนมิ ้นต์มากินข้ าวที่บ้านด้ วย ตอนนี ้มิ ้นต์บอกตรงๆว่าไม่มีอะไรติดตัวเลย ตังค์ก็ไม่มีเลยกะจะอาศัยเดวิดชัว่ คราวแล้ วให้ ขบั รถกลับไปที่บ้านมิ ้นต์หลังจากทานข้ าวเสร็ จ ในบ้ านของเดวิดนันเป็ ้ นบ้ านไม้ และปูนสองชันธรรมดาๆที ้ ่พบเห็นได้ ทวั่ ไปในอเมริ กา ในบ้ านประดับไปด้ วยข้ าวของที่ดเู ป็ นระเบียบเรียบร้ อย มิ ้นต์เดินไปนัง่ ตรงโซฟาพร้ อมคุยเรื่ องสัพเพเหระกับเดวิด วันนี ้เราคงจะได้ กินข้ าวเย็นด้ วยกัน เดวิดนันอยู ้ ก่ บั พ่อสองคนส่วนแม่เขานันได้ ้ หย่ากับพ่อไปนานแล้ ว อาหารการกินทุกอย่างจะตกเป็ นหน้ าที่ของพ่อเขา เพราะเนื่องด้ วยเดวิดก็ไม่มีความสามารถมากในการทา แต่เดวิดก็เป็ นคนทีเ่ รี ยนเก่งมากๆ “ทึบๆๆ” เสียงรถที่เลี ้ยวมาในบ้ านดูทา่ ว่าเดวิดจะดีใจ “พ่อเรามาและ วันนี ้เราจะได้ กินอะไรกันดีนา่ ” เดวิดพร่ าพร้ อมกับดีใจว่าวันนี ้เราจะได้ กินข้ าวพร้ อมหน้ าพร้ อมตากัน


มิ ้นต์ไม่ได้ สนใจอะไรมากมัวแต่เปิ ดทีวีดชู ่องข่าวและหนังไปมาอย่างไม่สนใจ “ปั ง้ ” เสียงประตูที่เปิ ดเข้ ามาอย่างแรงพร้ อมลมเย็นๆจากด้ านนอกที่ร้ ู สกึ ได้ ถึงอากาศตอนนัน้

มิ ้นต์ชะเง้ อมองไปที่ประตู แล้ วก็พบชายทีม่ ีลกั ษณะเหมือนคุณตารวจทีม่ ื ้นต์เจอเมื่อเช้ าเด่ะ “นันใครอ่ ้ ะ” มิ ้นต์หนั ไปถามเดวิดพร้ อมสีหน้ ากังวลเล็กน้ อย “พ่อเราเอง” เดวิดตอบอย่างลอยๆพร้ อมงงกับสีหน้ าของมิ ้นต์

ชายคนนันเดิ ้ นเข้ ามาในบ้ านพร้ อมของกินพะลุงพะลังเยอะแยะ ตอนนันใจมิ ้ ้นต์เต้ นแรงขึ ้นเมื่อเห็นหน้ าตาทีช่ ดั เจนขึ ้นของชายผู้นนั ้ “สวัสดีจ๊ะทุกคน” ชายตารวจคนนันพู ้ ดพร้ อมส่งรอยยิ ้มกวาดมาหาเราทังสอง ้ “ซื ้ออะไรมานะพ่อ” เดวิดถาม “ของกินเล็กน้ อยๆ วันนี ้เราจะกินสปาเก็ตตี ้กัน หวังว่าคงชอบนะ”

ชายคนนันตอบเดวิ ้ ดพร้ อมหันหน้ ามามองมิ ้นต์แล้ วส่งสายตาวิ ้งๆให้

ติตตามตอนต่อไป………………………….


เรื่องเล่า เร่าร้อนของ MiNT