Page 1

a conceptual writing

PORTFOLIO Natcha Wichean


Contents

Profile

กาวคนละกาว : ตูนบอดี้สแลม พี่ทุกสถาบัน

ภาพยนตร 36 กับมุมมองทางมานุษยวิทยา

บทสัมภาษณประกอบงานวิจัย ตัวตนของคนตางจังหวัด

ที่เขามาศึกษาตอระดับปริญญาตรี

จาก 12 สู 15: การขยายการศึกษา ภาคบังคับจักนําไปสูยกระดับ คุณภาพชีวิต และความเสมอภาคของคนในสังคม เมืองและสังคมชนบท

ในกรุงเทพมหานคร


Contents ความเรียง

• MUSIC / MOM

เขียนถึงเพลง •

บานนอก - เป อารักษ

MAY - วุฒิพงศ ลี้ตระกูล (DESKTOP ERROR) / OST. 36

If I Die - ธีร ไชยเดช

ดวงตานั้น - อภิรมย

เพียง - SAVE DA LAST PIECE

ตะรุเตา


PROFILE

NATCHA

WICHEAN

WOULD YOU LIKE TO KNOW ME BETTER? I

won't

waste

your

time

PROFILE ชื ่ อ ณั ช ชา วิ เ ชี ย ร ชื ่ อ เล่ น มิ ้ ง ค์ เกิ ด 30 กรกฎาคม 2541 การศึ ก ษา คณะโบราณคดี เอกมานุ ษ ยวิ ท ยา โทฮิ น ดี มหาวิ ท ยาลั ย ศิ ล ปากร ชั ้ น ปี ท ี ่ 2

เกี่ยวกับเรา ชื่อมิ้งค์ เป็นชื่อสัตว์ที่คนเอาขนมาทํา เสื้อให้ความอบอุ่น เรียกว่าขนมิ้งค์ แต่ชีวิตจริงไม่ได้เป็นคนอบอุ่น และทนต่อความหนาวเย็นไม่ค่อยได้ เป็นคนปักษ์ใต้ที่กินสะตอไม่ได้ และบ้านไม่ได้อยู่ติดทะเล เรียนคณะโบราณที่ไม่เกี่ยวกับการขุดไ ดโนเสาร์และการส่องพระเครื่อง

งานอดิเรก

อื่นๆอีกมากมาย

ดูหนัง ฟังเพลง ขัดห้องน้ํา รดน้ําต้นไม้  อ่านหนังสือ  เขียนบันทึก เดินหอศิลป์  ไปพิพิธภัณฑ์ เป็นคอนเสิร์ตโกเออร์

 ฉันจะเขียนถึงเธอ ในเวลาที่เธอส่งสายตามาให้ฉัน...  

ยิ้ม

-

whal&Dolph

   เราสนใจชื่นชอบงานเขียน ชอบอ่านภาษาที่สละสลวย อ่านหนังสือหลากหลายแนว      แล้วยังชอบเขียนเองด้วยเช่นกัน จะมีสมุดกับปากกาอยู่ใกล้ตัวอยู่ตลอด หากไม่มีก็      จะพิมพ์ลงในโทรศัพท์แทน เวลาฟังเพลง ดูหนังหรือออกเดินทางไปที่ไหน หากคิด      อะไรได้ระหว่างนั้นก็จะเขียนเก็บไว้ บางครั้งเป็นเพียงประโยคสั้น บางคราวก็เป็นเรื่อง      เป็นราว บ้างเขียนถึงเพลงที่ฟัง บ้างเขียนถึงผู้คนทีเจอ พบพานเรื่องราวอะไรประทับ      ตรึงใจก็บันทึกเอาไว้ก่อน 

กินง่าย อยู่ง่าย นอนที่ไหนก็ได้ ไม่กลัวผี มีลูกเป็นดอกพยับหมอกสีม่วง ชอบหนังของพี่ต้อม เป็นเอก รัตนเรือง ชอบงานเขียนของปราบดา หยุ่น ชอบสารคดีของวรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ชอบเพลงของพี่เมื่อยพี่บอล สครับบ์มากเป็นพิเศษ ชอบเดินข้ามสะพานปื่นเกล้า/ สะพานซังฮี้ตอนกลางคืน


PROFILE

NATCHA

WICHEAN

ในบรรดาศิลปะด้วยกัน ดนตรีเป็นสิ่งเร้า อารมณ์ความรส้ ู ึกของผูค้ นได้มากที่ส ุด -ศ า ส ต ร า จ า ร ย ์ ศิ ล ป์

พี ร ะ ศ รี

เราชอบฟั งุ เ พลง ฟั ง เกือ บทุ ก แนวที่พ อจะหาฟั ง ได้ อยางตอนเด็ กๆอยูกั ่ ชีวต ิ ฝั่งสตริงก็ ่ ่ บพอก็ ่ เปิ ดเพลงเพือ

วงเฉลีย ง วงดิอ ิม พอสซิเ บิ้ล วงเรนโบว ์ วงชาตรี วงเพื่อ น ส่ วนตาก็ ฟั ง วิท ยุ AM ที่จ ะเปิ ดแต่เพลงครู

ณ ข ณ ะ ที่ กํา ล ั ง เ รี ย น รู ้ ค ว า ม เ ป็ น ม นุ ษ ย ์ เ ร า ไ ด ้ ค ้ น พ บ ศิ ล ป ะ ม า ก ม า ย

ลูก ทุ่งยุ ค ดึก ดํา บรรพ เช ์ ่ น สุ ร พล สมบัต ิเ จริญ รุ ่ ง เพชร แหลมสิ งห ์ ศรคีร ี ศรีประจวบ พออยูกั ่ บน้าก็ จะฟังเพลงยุค 90s ทีเ่ ริม ่ ใกลเคี ย งกั บ วั ย เรา ส่วนตัว ้

ความเป็นมน ุษย์

เราเองก็ฟังตามสมัยนิยม ฟังมัว ่ ไปหมด ไดรู ้ ้จักเพลง ศิ ลปิ นหลากหลาย ศิ ลปิ นบางวงเราชอบหลายเพลง ก็

เราเรีย นวิชาเอกมานุ ษ ยวิทยา (Anthropology) เป็ นวิช าที่ศึกษามนุ ษ ย ทั ์ ้งในเชิงกายภาพและ

ติดตามมาเรือ ่ ยๆ อยางวงScrubb นี่ชอบมาก ตอนที่ ่ เริ่ ม ตั้ ง ว งคื อ เร าเกิ ด พอดี เ ลย นอกนั้ นก็ ว งภู ม ิ จ ิ ต

ทางวัฒนธรรม อคติทางชาติพน ั ธุ ์ การเรีย นมานุ ษฯทําให้เราต้องเดินทางลงภาคสนามอยูเสมอ ่

Sqweez Animal Slur พีบ ่ อยอิมเมจิน ้ พีเ่ ล็กGreasy

สํ าคัญสํ าหรับนักศึ กษามานุ ษยวิทยา สิ่ งทีเ่ ราสนใจเป็ นพิเศษคือวัฒนธรรมในสั งคมแบบชนเผาที ่ ี ่ ม

อีกหลายวงเยอะมากๆ บอกไมหมดแน ่ ่ นอน และพอ โ ต ขึ้ น ม า ห น่ อ ย ก็ เ ริ่ ม ซื้ อ แ ผ่ น ซี ด ี ม า เ ก็ บ เ ริ่ ม ไ ป

วัฒนธรรมเพือ ่ ให้เขาใจมนุ ษย ์ การเรียนมานุ ษยวิทยาทําให้เราเปิ ดกวางทางความคิ ด กําจัดอคติ ้ ้ เพือ ่ เก็บข้อมูลมาทํารายงานและงานวิจย ั ทักษะในการสั มภาษณและการเขี ย นบรรยายจึงเป็ นสิ่ ง ์ ลักษณะเฉพาะ ทุกสั งคมลวนมี วฒ ั นธรรมเป็ นของตนเองและไมสามรถเปรี ยบเทียบกันได้ เราจึง ้ ่

ไมสามารถกล าวได ว ่ ่ ้ าสั ่ งคมใดเป็ นสั งคมทีไ่ ร้วัฒนธรรม

Be Humanist not just Feminist

การรณรงคเรื ่ งสิ ทธิสตรี และความเทาเที ่ งทีด ่ ี เราเองมีเพือ ่ นหลายคนทีเ่ ป็ น ์ อ ่ ยมทางเพศ เป็ นเรือ Feminist และเคลือ ่ นไหวเรือ ่ งนี้อยูอย างจริ ง จั ง แต คงจะดี ก ว าหากไม ใช แค Feministที ร่ ณรงค ์ ่ ่ ่ ่ ่ ่ ่

Cafe PLOT Lamon soup Summer dress และอืน ่ ๆ

คอนเสิ ร ต แล้ วก็ พ บว ่ าชอบมาก ชอบบรรยากาศ ์ ชอบเวลาทีศ ่ ิ ลปิ นถายโอนพลั งมาให้คนดู แล้วคนดูก็ ่ ส่ งใจ ส่ งเสี ยงกลับขึ้นไปให้ศิ ลปิ น คือ เราเชื่อ มโยง กันดวยดนตรี มันเป็ นความอบอุน ้ ่

แตทุ อนกันหมด จริงๆแล้วต้องเป็ นสามัญสํ านึ ก ่ กคนควรมีความเป็ นHumanist เป็ นมนุ ษ ย เหมื ์ ด้วยซํ้า แต่มันขาดหายไปแล้วจึงต้องออกมารณรงคกั กถึงความเป็ น ์ น ซึ่งถ้าหากมนุ ษยตระหนั ์

มนุ ษย ์ ไมไปลดทอนความเป็ นมนุ ษยของมนุ ษยด น มองข้ามความแตกตาง ยอมรับและทํา ่ ์ ์ วยกั ้ ่ ความเข้าใจ ให้เกีย รติซึ่งกันและกัน ทุกคนมีสิทธิแสดงความคิดเห็ น ทัศนคติ ความสามารถ

และตัวตนของตัวเองออกมาอยางเต็ มที่ โดยไมละเมิ ดคนอืน ่ ่ ่

ปัญหาตางๆก็ จะไมเกิ ้ แตพู ่ ่ ดขึน ่ ด

ไปก็เหมือนUtopiaนะ เป็ นโลกอุดมคติ ทัง้ ทีม ่ น ั ควรเป็ นโลกจริง

ดีแต่แต่งตัวนัง่ ชม้อยชม้ายชายตาหน้าขาว?

เราสนใจแฟชั่น เสื้ อผ้า เครือ ่ งประดับ โดยเฉพาะตางหู ทม ี่ ส ี ะสมไว้กวา50คู ่ ่ ่

มีเสื้ อผ้าทีเ่ ต็ ม ล้นตู้ เช่นเดีย วกับ ผู้หญิง ทั่วไปทีช ่ อบแต งตั ว ชอบแต งหน า เราเองก็ ส นุ ก กั บ การแต งตั ่ ่ ้ ่ ว ตาม เทศกาลคริสตมาส สงกรานต วาเลนไทน ใส สี ช มพู บางสั ป ดาห ก็ ใ ส สี ป ระจํ า วั น ทั ง ้ 7วั น เลย เรา ์ ์ ์ ่ ์ ่

มีอส ิ ระทีจ ่ ะแต่งอะไรก็ ไ ด้ทีเ่ ราอยากแต่งแล้วเกิดความมั่นใจ แต่ต้องขึ้นอยู่กับกาลเทศะทั้งหมด

เพลง เปรียบเหมือนศาสนา มีฟังก์ชนั่ คือการยึดเหนี่ยว จิตใจ และการเลือกฟังเพลง ก็เหมือนการเลือกว่าจะถวาย สังฆทานกับพระร ูปไหน

การทีไ่ ดเปลี ่ นสไตลไปเรื อ ่ ยๆตามเวลาและสถานทีม ่ น ั เป็ นสี สันของชีวต ิ แตงตั ปเก็บ ้ ย ์ ่ วแลวก็ ้ ถายรู ่ ไว้วาวั น นี ้ เ ราแต งลุ ค นี ้ น ะ แล วก็ อ พ ั ลงโซเชี ย ลโชว บ าง เป็ น Pop cultureของคนยุ ค นี ้ ด้วย ่ ่ ้ ์ ้

เหมือนกัน แตล ่ ข ี าวนั กศึ กษาแตงกายไม สุ แลวโดนอาจารย ตํ ่ าสุ ่ ดทีม ่ ่ ่ ภาพไปพรีเซ้นตงาน ์ ้ ์ าหนิทง้ั เรือ ่ งงานและการแตงกาย สํ าหรับคณะโบราณคดีให้อิสระนักศึ กษาในการแตงกายมาเรี ยนอยูแล ่ ่ ่ ้ว ซึง่ ถาเป็ นเราก็ ค งเลื อ กเครื อ ่ งแต งกายที ด ่ ไ ี ว ก อน เพื อ ่ เสริ ม ความมั น ่ ใจ แต ถ ามี ค วามเก งฉกาจมาก ้ ่ ้ ่ ่ ้ ่

พอจนทําให้คนอืน ่ มองขามเรื อ ่ งการแตงกายหรื อบุคลิกภาพไปไดก็ ่ งยินดี แตถ ้ ่ ้ เป็ นเรือ ่ ้าเปลือกไม่ สวย แลวเนื ่ ใจอีกดวย ้ ้อในยังเน่าเสี ยอีกก็คงไมน ่ ่ าชม แลวยั ้ งจะพาให้สูญเสี ยความมัน ้

ล ่าสุ ด คือ ตกหลุ ม รัก BNK48ด้ วยความที่เ ราเองก็ เ ป็ น เด็กผู้ หญิง ตอนเด็ กก็ ดูการ ตู ์ นญี่ป่ ุน แต่งตัวน่ ารัก ๆ

พอมาเห็นเด็กไทยมันเลยรู้สึ กแบบ โอ๊ะ นี่ตอนเด็กเรา อยากเป็ นแบบนี้ นี่ น่ า ก็ เ ลยชอบ เพลงก็ น่ ารัก ดีทุ ก เพลงคือบอกใบ้ให้เราสู้ตอไป อยายอมแพ ่ ่ ้ สมกับเป็ น

สไตลญี ่ ่น ุ เราคิดวาเพลงก็ เหมือนกับศาสนา เราให้ ์ ป ่ ความหมายของศาสนาเป็ นสิ่ งที่ใ ช้ ยึ ด เหนี่ ย วจิต ใจ และกําหนดพฤติกรรมมนุ ษยแล ่ รงนี้ ์ ้วเพลงก็ทาํ หน้าทีต

ได้อย ่างน่ าศรัท ธาไม่ว ่าจะอารมณ ์ไหนเรามีเ พลงมา ร อง รั บ คว าม รู้ สึ กเส มอ แ ล ะก าร เลื อ กฟั งเ พล ง ก็ เหมือนกับ การเลือ กว่าเราจะถวายสั ง ฆทานกับ พระรู ป

ไหน เราก็ อาจไม่ได้ศรัท ธาพระทุ กรู ปเช่ นเดีย วกับ ที่

เราไมได เปิ ดกว้างพอทีจ ่ ะ ่ ้ชอบเพลงทุกแนว แตเราก็ ่ ยอมฟัง กอนว าศิ ล ปิ นกํ า ลั ง จะบอกอะไรเราผ านเพลงๆ ่ ่ ่ นั้น ถ้าไมชอบจริ งๆก็แคไม ่ ่ ต ่ ้องฟังรอบตอไป. ่


“บางอย่างพอไม่มีร ูปแล้ว ก็เหมือนมันไม่เคยมีอยูจ ่ ริงเลย”

36 ภาพยนตร์โดย นวพล ธํารงรัตนฤทธิ์

เมื่อทัง้ คู่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับ ความสัมพันธ์แล้วนัน้ ก็เป็นธรรมดาที่ มน ุษย์มกั อยากเก็บบันทึกช่วงเวลาที่ดีไว้ เป็นภาพถ่าย เพื่อที่วนั หนึ่งจะได้ยอ้ นมา ด ูแล้วประทับใจได้อีกหลายๆครัง้ ถึงแม้ อมุ้ จะไม่ค่อยชอบโดนถ่ายภาพซึ่งเป็น นิสยั ปกติของเขาก็ตาม แต่เขาก็ได้ กลายเป็นภาพความทรงจําอยูใ่ นหัวใจ ของทรายไปเรียบร้อยเสียแล้ว

ในยุค โบราณมนุษย์ เ ริ่ ม มี การบัน ทึก ภาพยนตร์ เ รื่ อ ง 36 เป็ นภาพยนตร์ ที่ เ สนอ

จนวันหนึง่ ที่ความสัมพันธ์ของทรายกับอุ้มจําต้ อง

ความทรงจําหรื อเรื่ องราวที่เกิดขึ ้นด้ วยการวาด มุมมองของบุคคลที่หลงใหลในการถ่ายภาพ

ยุติลง จะด้ วยเหตุผลใดก็ตามที่ภาพยนตร์ ไม่ได้

ภาพก่อนที่จะคิดค้ นกล้ องถ่ายภาพได้ สําเร็ จใน นําเสนอผ่านตัวละครที่ชื่อทราย เธอเรี ยนจบ

เล่าถึง แต่ลงเอยด้ วยการที่อ้ มุ หายไป โดยที่ทราย

ศตวรรษที่ 11 มี ก ารผลิต กล้ อ งออบสคิ ว รา โบราณคดีแต่มาทํางานเป็ นนักหาโลเกชัน่ คือ

ไม่สามารถติดต่อได้ อีก สร้ างความคิดถึงในหัวใจ

ขึ ้นเป็ นครัง้ แรกของโลก แล้ ว การถ่ายภาพโลเกชัน่ ส่งให้ ผ้ กู ํากับเลือกเพื่อใช้

เธออย่างแสนสาหัส เพราะเธอไม่ร้ ู ว่าจะบรรเทา

พัฒ นาต่ อ มาเรื่ อ ยๆเป็ นอุป กรณ์ ถ่ า ยภาพที่ มี ในการถ่ายหนัง ทรายเก็บภาพที่เธอถ่ายไว้ ใน

ความคิ ด ถึ ง นั น้ ได้ อย่ า งไร เมื่ อ ไม่ ร้ ู แล้ วก็ ยิ่ ง

คุณภาพสูงตลอดจนฟั งก์ชนั่ ถ่ายภาพบนสมาร์ ท ฮาร์ ทดิสก์แยกไว้ เป็ นไฟล์ภาพของแต่ละปี สื่อ

เจ็ บ ปวด ความคิ ด ถึ ง นัน้ เป็ นสิ่ง หนึ่ ง ที่ ท รมาน

โฟนในปั จจุบนั สะท้ อนให้ เห็นว่ามนุษย์ต้องการ ให้ เห็นถึงความเป็ นระเบียบเรี ยบร้ อยในการ

ความรู้สกึ มนุษย์ได้ อย่างเจ็บแสบ เมื่อคิดถึงใคร

ที่จะเก็บบันทึกเรื่ องราวหรื อเหตุการณ์ ต่างๆไว้ ทํางาน เพราะเมื่อต้ องการดูภาพถ่ายในปี ใดก็

โดยที่เราไม่สามารถติดต่อเขาได้ อีกแล้ วตลอดไป

ให้ เป็ นสิง่ จับต้ องได้ และเคยเกิดขึ ้นจริ ง สามารถ สามารถค้ นหาและหยิบมาใช้ ได้ อย่างง่ายดาย

เราก็อาจจะมองดูรูปถ่ายของคนนัน้ เพื่อให้ คลาย

ย้ อนกลับมาดื่มดํ่ากับช่วงเวลาที่ลว่ งเลยมาผ่าน

ความคิดถึง ได้ บ้า ง และยํา้ เตือนว่าเขามีตัวตน

(Camera

Obscura)

รู ปภาพได้ ไม่ต้องการให้ หายไปตามกาลเวลา และความทรงจํ าที่ เ อาแน่เ อานอนไม่ไ ด้ ว่า จะ เลอะเลือนหรื อสูญเสียไปเมื่อใด ในยุคออนไลน์ที่มนุษย์ต่างก็อยาก แชร์ ภาพถ่ า ยเพื่ อ เล่ า ถึ ง เรื่ อ งราวต่ า งๆที่ เกิ ดขึน้ ลงบนโซเชี่ ยลเน็ทเวิร์ก ไม่ว่าจะเป็ น ภาพถ่ายเพื่ออวดความสุข อย่างร้ านอาหารที่ ไปรั บ ประทาน สถานที่ ที่ ไ ปท่อ งเที่ ย ว ผู้ค น ใหม่ๆที่ไ ด้ พบเจอ หรื อภาพถ่า ยเพื่ อเป็ นสื่อ ข่ า วสาร หลายสิ่ ง ที่ ม นุ ษ ย์ บั น ทึ ก ไว้ เป็ น ภาพถ่าย อาจกล่าวได้ ว่าคงมีน้อยคนนักที่ไม่ เคยลั่น ชั ต เตอร์ เ พื่ อ บัน ทึ ก ภาพ และนั่น ก็ ก่อ ให้ เ กิ ด มนุษ ย์ ผ้ ูค ลั่งไคล้ ใ นการถ่ า ยภาพ

ในปี 2008 เธอได้ พบกับอุ้ม ชายหนุ่ม ที่ทํ า งานฝ่ ายอาร์ ตในการทํา หนัง ทัง้ ที่ จริ ง ๆ แล้ วเขาเรี ย นจบสัต วแพทย์ เขามี ร สนิ ย ม เดียวกันกับเธอคือความรักในการถ่ายภาพ ซํ ้า ยังมีความขัดแย้ งในตัวเองที่คล้ ายคลึงกันคือ การทํ า งานไม่ต รงกับ สายที่ เ รี ย นจบมา เป็ น ธรรมดาที่มนุษย์ อยากจะสนิทสนมกับคนที่มี ความชอบ เหมื อ นๆ กั น การ มี สิ่ ง ที่ ช อ บ เหมือนกันหรื อมีอะไรบางอย่างที่คล้ ายๆกันก็ เป็ นแรงดึงดูดคนทังสองให้ ้ เข้ ามาทําความรู้ จกั กัน ได้ ง่ า ย ด้ วยบทสนทนาที่ เริ่ ม ต้ น จากสิ่ง ที่ ชอบร่ วมกันอย่างเรื่ องภาพถ่าย หรื อเรื่ องไลฟ์ สไตล์การใช้ ชีวิตก็ ทําให้ ทงคู ั ้ ่เข้ ากันได้ อย่างดี เมื่ อ ทัง้ คู่ไ ด้ ใ ช้ เวลาร่ ว มกัน กับ ความสัม พัน ธ์ แล้ วนัน้ ก็เป็ นธรรมดา

จริ งๆในช่วงชีวติ ที่ผา่ นมาของเรา แต่สาํ หรับทราย นัน้ เธอมีรูปของอุ้มไม่กี่รูปเหลืออยู่แค่ในฮาร์ ท ดิสก์ของปี 2008 ฮาร์ ทดิสก์ที่เธอเพิ่งรู้ ว่ามันเสียก็ ตอนที่เธอจะเปิ ดดูภาพในวันวาน เมื่อเธอแน่ใจ ว่าเครื่ องเก็ บ ความทรงจํ า ของเธอพัง เธอก็ เริ่ ม กระวนกระวายใจอย่างมนุษย์ที่สญ ู เสียของรักไป ในฮาร์ ท ดิส ก์ นัน้ มี ทงั ้ ภาพโลเกชั่นที่ ทงั ้ คู่เ คยไป ด้ วยกัน ภาพถ่า ยคู่กัน และภาพสิ่งต่างๆที่ทงั ้ คู่ พบเจอมาด้ วยกัน ความสัมพันธ์ ในช่วงนันกํ ้ าลัง หอมหวานเกินกว่าที่เธอจะยอมให้ ภาพเหล่านัน้ อันตรธานหายไปได้ เธอพยายามอย่างถึงที่สดุ ที่ จะกู้คืนข้ อมูลภาพถ่ายเหล่านันคื ้ นมา แต่ฮาร์ ท ดิ ส ก์ นั น้ เป็ นระบบดิ จิ ต อล หากเสี ย และไม่ สามารถกู้คืนได้ อย่างสิ ้นเชิงก็เท่ากับว่าข้ อมูลใน นันทั ้ งหมดจะหายไปอย่ ้ างถาวร


หลายครัง้ ที่มนุษย์สะเพร่ าไม่รอบคอบ กว่าจะรู้ ซึง้ ถึงความบกพร่ อง ของตนเองก็ตอนที่ปัญหามาเยือนเสียแล้ ว หากเพียงเธอทําแบ็คอัพ ข้ อมูลไว้ สกั หน่อย เธอคงไม่ต้องกังวลมากมายอะไรเพราะอย่างน้ อย ยังมีข้อมูลสํารอง แต่นี่เหลือข้ อมูลเพียงแค่ในความทรงจํ าของเธอ เท่านัน้ เพราะเธอเก็บภาพถ่ายทังหมดของปี ้ 2008 ไว้ ในฮาร์ ทดิสก์นนั่ เพี ย งที่ เ ดี ย ว การที่ ฮ าร์ ท ดิ ส ก์ พัง ก็ เ ปรี ย บเสมื อ นกับ ความทรงจํ า บางส่วนของเธอได้ ขาดหายไป เธอต้ องการทบทวนความทรงจําที่มี เขาอยู่ด้วยในตอนนัน้ อีกสักครั ง้ และอยากย้ อนกลับไปสัมผัสความ หวานในห้ วงเวลาที่มีเขาอยู่ด้วยในอดีตผ่านภาพถ่าย เพียงแค่จดจํา ภาพไว้ ในความคิดและนึกออกได้ แค่ในมโน มันยังไม่สมบูรณ์ พอ แม้ จะบันทึกอยู่ในสมองแต่ก็ไม่อาจแน่ใจได้ ว่ามันเคยเกิดขึ ้นจริ งหรื อไม่ หากไม่มีภาพถ่ายมายืนยันความทรงจําส่วนนัน้ ความรู้ สกึ ของมนุษย์ ผูกติดอยูก่ บั ภาพบางภาพ ในภาพนันจะมี ้ สว่ นประกอบของความคิด ตอนที่ถ่ายภาพว่ากําลังคิดอะไรอยู่ จากนันก็ ้ จะกลายมาเป็ นความทรง จําให้ หวนคิดถึง จนก่อให้ เกิดเป็ นความรัก คือรักในความทรงจําดีๆ ของภาพเหล่านัน้ และแน่นอนว่ามนุษย์ย่อมไม่ต้องการให้ ความรู้ สึก ต่างๆและความทรงจําดีๆสลายไป แม้ ท รายจะพยายามอย่างถึงที่ สุด แล้ ว แต่เธอกู้คืนข้ อมูล ภาพถ่ายจากฮาร์ ทดิสก์ปี2008 คืนมาได้ แค่บางส่วน เป็ นบางส่วนที่ไม่ มีภาพใบหน้ าของอุ้มรวมอยู่ในนัน้ บางส่วนที่เธอต้ องการน้ อยกว่า แน่นอนว่าเธอเสียใจ และเสียดาย แม้ ภาพในฮาร์ ทดิสก์ปี2008ที่เธอกู้ คืนมาได้ จะไม่มีภาพของอุ้ม แต่อย่างน้ อยภาพอื่นๆที่เธอได้ กลับคืนมา ก็ช่วยเติมเต็มความทรงจําในอดีต และทําให้ เธอแน่ใจขึ ้นมาได้ ว่าเขา เคยมีตวั ตนอยู่ในชี วิตช่วงปี 2008 ของเธอจริ งๆ ต่อให้ เธอจะไม่มี ภาพถ่ายของเขาอีกต่อไปแล้ วก็ ตาม เพราะภาพถ่ายนัน้ สื่ออะไรได้ มากกว่าแค่สงิ่ ที่มองเห็นในภาพ

มนุษย์ล้วนอยากจดจําสิ่งต่างๆที่เกิดขึ ้นมาและเคยมีอยู่ ทังเหตุ ้ การณ์ที่เคย ประสบ สถานที่ที่ตนเคยไปเยือน ไม่เว้ นแม้ แต่รูปร่างหน้ าตาที่ในวัยเยาว์จนถึง ช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป มนุษย์จะบันทึกสิ่งเหล่านันไว้ ้ ไม่ให้ เลือนหายไป จากความทรงจํา ไม่วา่ จะด้ วยตัวอักษร ภาพถ่าย หรื อวีดิโอภาพเคลื่อนไหว ก็ ล้ วนเปรี ยบเสมือนฮาร์ ทดิสก์สํารองของสมองมนุษย์ ที่เมื่อวันใดสิ่งเหล่านัน้ เริ่ มจางลงไปจาก ระบบความจํ า จนเกื อบนึก ไม่ออก แต่อ ย่า งน้ อยก็ ยัง มี ภาพถ่ายหรื อสื่อต่างๆ ที่เคยบันทึกไว้ เป็ นหลักฐานเพื่อคอยยํ ้าเตือนในความ ทรงจํ าของมนุษย์ ให้ มนั่ ใจได้ ว่าสิ่งเหล่านัน้ เคยมีอยู่จริ ง และเป็ นอย่างนัน้ จริ งๆไม่วา่ หลังจากนันสิ ้ ง่ ที่เคยบันทึกไว้ จะเปลีย่ นแปลงเป็ นอย่างไรก็ตาม ในฉากสุด ท้ ายที่ ฉ ายให้ เห็ น ห้ องของอุ้ ม เสี ย งไซเรนจากนอก หน้ าต่างห้ องดังพร้ อมกับเสียงจากโทรทัศน์ในห้ องที่เป็ นเสียงภาษาอังกฤษ ทํา ให้ ตีความได้ วา่ เขาอาจอยูใ่ นต่างแดนที่ไกลออกไป เขาเปิ ดโน้ ตบุ๊ก หน้ าจอนัน้ เผยให้ เห็นภาพวอลเปเปอร์ บนจอเดสก์ท็อปเป็ นภาพที่เขาถ่ายคู่กนั กับทราย เมื่อปี 2008 บางทีเขาอาจกําลังยํ ้าเตือนความทรงจําของเขาเองว่าเธอก็เคยมี ตัวตนอยูใ่ นชีวิตเขาช่วงหนึ่งจริ งๆด้ วยภาพถ่ายนี ้ และการที่เขาตังค่ ้ าภาพนัน้ ไว้ เป็ นภาพวอลเปเปอร์ ของโน้ ตบุ๊กก็เพื่อที่จะได้ เห็นภาพนันได้ ้ บ่อยๆ เพราะ เขาเองก็คงไม่ต้องการให้ ความทรงจําในช่วงนันจางหายไปเช่ ้ นกัน


¨Ò¡ 12 ÊÙ‹ 15: ¡ÒâÂÒ¡ÒÃÈÖ¡ÉÒÀÒ¤ºÑ§¤Ñº¨Ñ¡¹íÒä»ÊÙ ‹ ¡ÃдѺ¤Ø³ÀÒ¾ªÕǵ Ô áÅФÇÒÁàÊÁÍÀÒ¤¢Í§¤¹ã¹Êѧ¤ÁàÁ×ͧáÅÐÊѧ¤Áª¹º· ใครหลายคนเชื่อวาการศึกษาคือหนทางที่จะนําชีวิตไปสูความสําเร็จ การไดศึกษาในสถาบันดีๆก็ถือเปนทางลัดที่จะ ทําใหคนถึงจุดหมายในชีวิตไดอยางสวยงามและงายดาย ที่ผานมารัฐธรรมนูญของไทยใหสิทธิการศึกษาฟรี 12 ป ตั้งแต ประถมศึกษาปที่1-6 แตรางรัฐธรรมนูญฉบับใหมรนมาเริ่มใหเร็วขึ้นตั้งแตอนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาปที่ 3 เพื่อใหเด็กไทยทุก คนไดรับการศึกษาอยางเทาเทียม

กรุ งเทพ ด้ วยการกู้เงินกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา และ เรี ยนไปทํางานไปเพื่อส่งเสียตัวเอง ซึ่งกองทุนกู้ยืมเพื่อ การศึ ก ษานี ก้ ็ ช่ ว ยแก้ ปั ญ หาเรื่ อ งเงิ น ได้ บ้ า ง แม้ ใน บางครั ง้ ต้ องสํ ารองจ่ายเองไปก่อนเพราะความล่าช้ า ของระบบ และยั ง มี เ พื่ อ นบางคนที่ ไ ม่ ไ ด้ รั บ การ สนับสนุนให้ ศกึ ษาต่อ หลังจากจบการศึกษาภาคบังคับ ด้ วยเหตุผลที่ว่าเรี ยนจบมาก็ต้องหางานทํางานอยู่ดี สู้ สําหรับในบริ บทสังคมชนบทการศึกษาขึ ้นอยู่กบั ครอบครัวว่ามีกําลังทรัพย์สนับสนุนลูกแค่ไหน และเด็กมี ใจ มีความต้ องการอยากศึกษาต่อหรื อไม่ บางครอบครัว ที่เห็นความสําคัญของการศึกษา ต่อให้ ไม่มีเงินที่มากพอ ก็ยอมจะขายที่ขายทางยอมแลกกับการที่ลูกของตนจะ ได้ เ รี ย นหนัง สื อ จากประสบการณ์ ข องผู้ เขี ย นซึ่ ง จบ การศึ ก ษาระดับ มัธ ยมปลายมาจากโรงเรี ย นประจํ า อําเภอที่อยู่ในสภาพแวดล้ อมของสังคมเกษตรกรรมเป็ น ส่วนใหญ่ในจังหวัดนครปฐม ผู้ปกครองของเด็กกว่าครึ่ ง โรงเรี ยนเป็ นเกษตรกร นอกเหนือจากนันคื ้ ออาชีพรับจ้ าง และค้ าขาย ซึ่งมีเรื่ องเงินเป็ นปั ญหาสําคัญ เพราะบ้ านที่ ไม่ มี เ งิ น ก็ คื อ ไม่ มี จ ริ ง ๆ ทํ า ให้ ค นสนใจเรื่ อ งปากท้ อ ง มากกว่า แม้ เ ป็ นเด็ก ก็ ต้องดิน้ รนเรื่ องปากท้ องเช่น กัน อย่างเพื่อนคนหนึง่ ที่ครอบครัวไม่มีกําลังทรัพย์ส่งให้ เรี ยน มหาวิ ท ยาลั ย แต่ เ จ้ าตัว ก็ มี ม านะได้ เข้ ามาเรี ย นใน

ออกมาทํ างานเลยเสี ยดี กว่า ไม่ต้องจ่ายเงิ นค่าเทอม เรี ยนอีกมากมาย และเด็กหลายคนก็ไม่ได้ ศกึ ษาจนถึง ภาคบัง คับ ก็ อ อกจากโรงเรี ย นเสี ย แล้ ว เพราะแม้ แ ต่ การศึกษาให้ จบภาคบังคับก็ต้องใช้ เงินมากมาย ทังค่ ้ า หนัง สือเรี ยน ค่าชุดนักเรี ยน หรื อเงิน ค่าข้ าวค่าขนมที่ จะต้ องมีตดิ ตัวไปโรงเรี ยนในแต่ละวัน และเป็ นเรื่ องจริ ง ที่เป้าหมายของคนชนบทคือการมีงานทํา การศึกษาคือ การพาไปสู่ก ารมี ง านทํ า งานที่ ดี และสถาบัน ที่ ต อบ โจทย์เด็กในสังคมชนบทที่อยากเรี ยนหนังสือเพื่อมีงาน ทํ า ที่ ไ ม่ ใ ช่ เ กษตรกรรมเหมื อ นพ่ อ และแม่ นอกจาก อาชีวะศึกษาก็คือสถาบันการจัดการปั ญญาภิวฒ ั น์ใน เครื อซี พี ซึ่ ง มี เ ป้ าหมายตี ต ลาดเด็ ก ที่ อ ยากมี วุ ฒิ การศึกษา และมีงานทําระหว่างเรี ยนเพื่อไม่ต้องขอเงิน ผู้ปกครอง ด้ วยคํามั่นที่ว่าจบมาไม่ต้องกลัวตกงาน มี งานทําแน่นอน


แมแตการศึกษาใหจบภาคบังคับ ก็ตองใชเงินมากมาย ทั้งคาหนังสือเรียน คาชุดนักเรียน หรือเงินคาขาวคาขนม ที่จะตองมีติดตัวไปโรงเรียนในแตละวัน

อย่างไรก็ตาม การศึกษาภาคบังคับไม่ว่าจะกี่ ปี ก็ตามอาจไม่สามารถนําไปสู่ความเสมอภาค ความ เท่าเทียม หรื อแม้ แต่จะลดความเหลื่อมลํ ้าของคนใน สัง คมเมื อ งและสัง คมชนบท การศึกษานํ าไปสู่การ ยกระดับคุณภาพชี วิตได้ จริ ง แต่เพราะการบังคับใช้

การเกิดขึน้ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ ไทยก็เพื่อรองรับเด็กต่างจังหวัด (เดิมเป็ นเพียงวิทยาลัยครู ที่เ ปิ ดสอนเพี ยงหลักสูตรครู เท่านัน้ ) ยัง มี บางหลักสูตร และวิ ธี ก ารสอนที่ อ าจไม่ ไ ด้ มาตรฐาน ผลิ ต บั ณ ฑิ ต ปริ ญ ญาตรี ที่ ไ ม่มี คุณ ภาพออกมาจนล้ น ตลาด จนเกิ ด คํ า พู ด ที่ ว่ า จ บ ป ริ ญ ญ า แ ล้ ว ยั ง ไ ม่ มี ง า น ทํ า ห า ก เปรี ยบเทียบกับมหาวิทยาลัยอันดับต้ นๆของประเทศ จะ เห็นความแตกต่างตังแต่ ้ การแข่งขัน ความพยายามเพื่อจะ ได้ เข้ าไปเรี ย นในมหาวิ ท ยาลั ย เหล่ า นั น้ แล้ ว เพราะ มหาวิทยาลัยราชภัฏนันสามารถเข้ ้ าเรี ยนได้ อย่างง่ายดาย และยังมองเห็น ความเหลื่ อมลํ า้ ระหว่างสังคมเมืองและ ชนบท ที่ เ ด็ ก ในเมื อ งจะมี ก ารเรี ย นพิ เ ศษหรื อ มี ค วาม พยายามอย่ างสูง ที่ จ ะได้ ส อบติด มหาวิ ท ยาลัยดัง ๆ แต่ สําหรับเด็กชนบทนันการได้ ้ เรี ยนมหาวิทยาลัยก็ถือเป็ นสิ่ง ที่ เ ป็ นเกี ย รติ ม ากแล้ ว แม้ จะเป็ นเพี ย งมหาวิ ท ยาลั ย ต่างจังหวัดที่ไม่ได้ โดดเด่นก็ตาม แต่ทัง้ นี ท้ งนั ั ้ นนอกจาก ้ แรงสนับสนุน ของครอบครั ว ก็ ขึน้ อยู่กับ ความพยายาม และความกระตือรื อร้ นของเด็กด้ วย ซึ่งด้ วยพื น้ ฐานแล้ ว เด็กในเมืองจะมีความกระตือรื อร้ นมากกว่าเด็กในชนบท เพราะต้ องแข่ ง ขั น อยู่ ต ลอดเวลา แต่ ใ นยุ ค สมั ย นี ท้ ี่ อินเทอร์ เน็ตเชื่อมโยงทุกพื ้นที่ไว้ ด้วยกัน การเข้ าถึงข้ อมูล ข่าวสารไม่ใช่เรื่ องยากอีกต่อไป เด็กไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ตาม ก็สามารถใช้ อินเทอร์ เน็ตเพื่อการศึกษาได้ โดยไม่ต้องเสีย เงินไปเรี ยนพิเศษก็ได้

กฎหมายก็ ไ ม่ไ ด้ เ ข้ ม ข้ น พอที่ จ ะให้ เ ด็ก ทุก คนได้ รั บ การศึกษาอย่างเท่าเทียม เพราะแม้ แต่ในสังคมเมือง เองเราก็ยงั เห็นการใช้ แรงงานเด็กที่อาจไม่ได้ ศกึ ษาถึง ภาคบังคับเสียด้ วยซํ ้า ส่วนปั ญหาการศึกษาในชนบท เป็ นปั ญหาที่แตกย่อยออกมาจากปั ญหานโยบายรัฐที่ เกี่ยวเนื่องสวัสดิการทางสังคม เพราะหากยังมีวิถีชีวิต ที่ ย ากลํ าบาก ผู้ ปกครอง ในชนบทก็ อ าจม อง ความสํ า คั ญ เรื่ องปากท้ องมากกว่ า การให้ ลู ก มี การศึกษาที่ดี และในทางกลับกันหากประเทศไทยเรา มีการบังคับใช้ กฎหมายที่เข้ มงวด และมีนโยบายรั ฐ ส่งเสริ มคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี ้ ก็จะทําให้ ผ้ ปู กครองไม่ ต้ องกังวลเรื่ องทุนทรัพย์ และพร้ อมที่จะสนับสนุนให้ เด็ กได้ รั บการศึก ษาที่ ดี โดยอาจไม่ต้ องมี ก ฎหมาย ภาคบังคับการศึกษาขันพื ้ ้นฐานไม่ว่าจะ 12 หรื อ 15 ปี เลยก็ได้


บทสัมภาษณประกอบงานวิจัย หัวขอ ตัวตนของคนตางจังหวัดที่เขามาศึกษาตอระดับปริญญาตรีในกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษาผูที่มาจาก อําเภอกําแพงแสน จังหวัดนครปฐม ผูใหสัมภาษณ คุณสุธิตา สรอยยอดทอง แนะนําตัวคราวๆ ชื่อสุธิตา สรอยยอดทอง ชื่อเลนการตูน อายุ20ป เรียนอยูป2 สาขาการทองเที่ยวและการโรงแรม สถาบันการ จัดการปญญาภิวัฒน เปนคนอําเภอกําแพงแสนโดยกําเนิด ใชคะ เปนคนกําแพงแสนเลย บานเกิดอยูกําแพงแสน ทําไมถึงเขามาเรียนตอระดับป.ตรีในกรุงเทพ เพราะวาอยากอยูดวยตัวเองไดคะ มาอยูที่กรุงเทพก็ตองแยกกันอยูกับที่บาน ตองมาอยูหอคนเดียว ทําอะไรดวย ตัวเอง อยากเปนผูใหญมากขึ้นกวาตอนที่อยูกับครอบครัวคะ แสดงวาตอนที่อยูกับครอบครัวแลวรูสึกไมเปนผูใหญ ไมขนาดไมเปนผูใหญคะ ตอนที่อยูที่บานเราตองเงียบตลอดเวลา เราเปนใหญในบานรองจากพอก็จริง แตการ ตัดสินใจอะไรตางๆของเราก็ยังตองอยูภายใตกรอบ กฎเกณฑที่พอกําหนดไว ออกมาอยูกรุงเทพแลวมีอิสระมากขึ้น ใช ตองพูดวาอยางแนนอนเลย พอมาอยูดวยตัวเองปุบ ทุกอยางมันตองวางแผนดวยตัวเองหมด ไมวาจะเปนเรื่อง การเงิน การกินอยู แตอยางตอนอยูบานเราก็ยังตองขอเงินพอใช แตพอมาอยูหอแลวเราตองเด็ดเดี่ยวเลย เพราะถา พอไมสงเงินมาใหเรา เราก็ตองแลววาเราจะบริหารเงินที่มีอยูยังไง รูสึกผิดเวลาขอเงินพอแมเหรอ รูสึกผิดนะ เราโตแลว เราไมไดมองแคเราคนเดียว เรามองดูคนรอบขางคนอื่น เขายังทํางาน ชวยเหลือตัวเองได แลวทําไมเราโตแบบนี้แลวจะทําไมได ก็เลยคิดวาการที่เราใชเงินพอแมทุกวัน ไปกินไปเที่ยว ไปฟุมเฟอย แตพอ ทํางานเหนื่อย ถาเราเอาเงินพอมาใชฟุมเฟอยมันก็ไมถูก มันไรเหตุผล เราก็ควรจะหาเงินใชดวยตัวเองใหได เราจะ ไดไมรูสึกผิดเวลาเอาเงินไปใช การที่หาเงินเองได มันทําใหรูสึกวาโตเปนผูใหญ? ใชคะ


“…เปนเด็กเสิรฟรานอาหารเปนราน กุงถัง แลวก็เปนเด็กเสิรฟรานเหลา บาง 5โมงเย็นถึงตี2 ไดเงินแค200 บาทเอง มีงานพารทไทมที่โรงแรมแต ไมไดทําทุกวันเปนอีเวนทวันละ 350 บาท มีรับจางขายของใหรานคาที่มหา ลัย ก็รับจ็อบไปทั่ว ตองไมใหชนกับเวลาเรียน…” ตั้งแตเราเขามาเรียนที่กรุงเทพฯที่บานไดสงเงินมาใหบางไหม ตอนที่ออกมาไดครึ่งปแรกนะ ไมไดขอเงินพอสักบาทเลย เงินเราเองลวนๆเลย แลวตอนนั้นก็ไมไดติดตอกับทางบาน เหมือน เราตัดกับครอบครัว แตพอตอนที่โทรกลับไปหาเขา เขากลับเปนหวงเรา แตดาวาตายไปหรือยัง ทําไมไมโทรหาพอเลย คือ โทรไปแลวโดนพอดากลับมา เราก็เลยบอกพอไปวาอยากลองอยูดวยตัวเองบาง เพราะถาไมมีทางบานซัพพอรต จะอยูไดมั้ย แตเอาจริงๆก็อยูไดนะ แตตองโหมงานหนักมาก หนักจริงๆเหมือนเริ่มตนจากศูนย แลวการที่จะมีเงินเลี้ยงดูตัวเองไดมันหนัก มากจริงๆ ทําใหคิดไดวาที่ผานมาตลอดระยะเวลาที่เราเรียน เราใชเงินพอแมมามากขนาดไหน พอลําบากขนาดไหน เรียนไปดวยทํางานไปดวย ใชคะ เหนื่อยมาก แตก็ไดเรียนรูอะไรหลายอยาง ไดเจอคนหลายรูปแบบ ไดใชชีวิตนอกมหาลัย ตั้งแตเขามากรุงเทพเรียน แลวก็ทํางานยังไมเคยขอเงินที่บานเลย งานแรกที่ทําเลยคือเปนเด็กเสิรฟรานอาหารเปนรานกุงถัง แลวก็เปนเด็กเสิรฟราน เหลาบาง 5โมงเย็นถึงตี2 ไดเงินแค200บาทเอง มีงานพารทไทมที่โรงแรมแตไมไดทําทุกวันนะเปนอีเวนทวันละ 350บาท มี รับจางขายของใหรานคาที่มหาลัย ก็รับจ็อบไปทั่ว ตองไมใหชนกับเวลาเรียน แตหลักสูตรของปญญาภิวัฒนตอนป1คือตอง เรียน3เดือน ฝกงานเซเวน3เดือนสลับกันไป พอไดฝกงานเซเวนครบแลวเราก็ขอทําตอเปน9เดือน ทําแลวไดเงินเดือนเทา พนักงานประจําเลย สนุกนะ ตอนนั้นทํางานทั้งเซเวน ทั้งรานกุงถังเลย แตตอนนี้เราฝกงานที่โรงแรมอยูแถวราชดําริ แลวก็ เคยไปทํางานโรงแรมอยูที่พัทยาดวย เหนื่อยไหม เหนื่อยนะ แตสนุก ตอนแรกไมแฮปปหรอกคิดเลยวาทําไมเราไมไดใชชีวิตวัยรุนแบบคนอื่นบาง เราทํางานแลวก็เรียน ไมได ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เวลาเพื่อนชวนไปเที่ยวเราก็เหนื่อยแลวจนไมมีอารมณเอ็นจอยดวย แตก็ยังดีนะเพราะเราอยูหอกับ รูมเมทที่เปนเพื่อนตั้งแตมัธยมมีอะไรก็ยังไดคุยกัน เวลาทอมากๆก็โทรกลับไปหาที่บาน พอยังเปนกําลังใจใหแมเขาไมเคยรู เลยวาอยูที่นี่เราทําอะไรบาง คุยกับพอบางทีก็น้ําตาไหล มันเหนื่อยมากเลย มันตองแบกรับความรูสึกความหวังของเขาดวย แตเราไมไดบอกเขาหรอกวาทํางานหนักทุกวัน ไมไดหยุดเลย พยายามใหเขารูวาเราอยูได


เงินที่ไดจากการทํางานใชไปกับอะไรบาง คากิน คารถ คาเทอม คาหอ สวนใหญเปนคาหอ แตเรากูเงินเรียนดวยก็ไมตองจายคาเทอมเต็มจํานวน เราไมไดซื้อเสื้อผาเครื่องสําอาง เพราะไมอยากไดเองดวยแหละแลวก็เปลืองดวย ก็ใชเทาที่มี ทําไมถึงเลือกมาอยูกรุงเทพฯแทนที่จะเปนที่อื่น อยูกรุงเทพมีงานใหทําเยอะคะ เราเลือกที่จะมาเพราะอยากมีเงินดวย ที่บานทําอาชีพอะไร พอเปนเกษตรกรคะ แลวก็รับจางทั่วไป แถวบานสวนใหญก็ทําไร ทําบอกุง อยากทําเกษตรกรรมเหมือนที่บานไหม ยังไมแนคะ เพราะวาสังคมไมคอยใหคากับเกษตรกร เปนสังคมอุตสาหกรรมเสียมากกวา ก็เลยอยากทํางานที่จะสามารถมีเงินเก็บ เยอะๆ มีเงินกอนใหญๆไวรองรับกับอนาคต แตในอนาคตกลับไปอยูกําแพงแสนแนนอน แตอาจจะไมไดทําเกษตรกรรมโดยตรง เพราะ ทําเกษตรกรรมมันใชเวลานานมากกวาจะไดผลผลิต กวาจะไดเงิน เราขี้งกนะ หนาเงินนะ(หัวเราะ) ถาใครดาก็ไมโกรธเพราะเรามาจาก ครอบครัวที่ไมคอยไดแตะเงินสักเทาไหร กลับบานบอยไหม แลวแตโอกาสนะ สงกรานต ปใหม ตรุษจีน มีเงินก็กลับ ไมมีเงินก็ไมกลับ ถึงจะอยากหลุดจากกรอบของที่บานเราก็ยังคิดถึงครอบครัว คิดวาตัวเองมีความทะเยอทะยานไหม คิดวาแคอยากออกมาใชชีวิตนอกกรอบคะ อยากรูวาถาอยูคนเดีย วจะอยูไดมั้ย เราสามารถสงตัวเองเรียนไดมั้ย เราจะลบคําสบ ประมาทของคนแถวบานไดมั้ย นั่นเปนความคิดแรกเลย ครอบครัวกดดันไหม ที่สุดถึงที่สุดคะ ทั้งเรื่องการเรียนแลวก็การใชชีวิต มันมีหลายๆอยางที่เปนความกดดัน การสบประมาท การเปรียบเทียบ มันทําใหเรา ดิ้นรนออกมาจากตรงนั้น อยากหลุดออกจากวงจรเดิมๆ แตไมใชไมเปนหวงพอแมนะคะ กรุงเทพฯ กับ กําแพงแสน? บาน กําแพงแสน เราไมไดมองกรุงเทพวาเปนบาน เรามองเปนแคที่ๆหนึ่งมีไวเพื่อทํางาน หารายไดกลับบานแคนั้น ทําไมเลือกเรียนการทองเที่ยวและการโรงแรม ตอนแรกมีรุนพี่เปนแรงบันดาลใจ เขาไปที่โรงเรียนตอนเราอยูม.6 ตอนนั้นกําลังสับสนเลยวาจะเลือกเรียนอะไร แตแนนอนวาจะไม เรียนอะไรก็ตามที่ตองใชเงินเยอะ พี่เขาบอกวาเขาเรียนการโรงแรมและทํางานไปดวย เขาสามารถมีเงินจํานวนหนึ่งกลับบานทุกครั้ง เวลาไปหาพอแม ก็เลยเริ่มเกิดแรงบันดาลใจและสวนตัวก็เปนคนชอบเที่ยว ชอบเดินทางไปเรื่อยๆ ไมชอบอยูกับที่ ไมชอบจําเจ ชอบ อะไรใหมๆ ที่เลือกปญญาภิวัฒนเพราะหลักสูตรใหเรียนไปทํางานไปมีรายไดระหวางเรียน แลวนาจะไมตกงานนะ เพราะสาขามันเปด กวางไปไดทั่วโลก แตถาเราเรียนอยางอื่นคาเทอมก็แพงเกินไป คากินคาอยู


“…ที่ทาํ อยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อครอบครั ว อยากมีปริ ญญาก็เพื่อครอบครั ว ไม่ ได้ แค่ เพื่อตัวเอง เพราะถ้ าเราคิดจะทําเพื่อให้ ตัวเองอย่ างเดียว ไม่ ต้องเรี ยนก็ได้ ไม่ ต้องเอาใบปริ ญญาก็ได้ ทํางานอย่ างเดียวไปเลยง่ ายกว่ า แต่ การที่เราไม่ มีวุฒิการศึกษามันเท่ ากับไม่ มีอะไรมาเชิ ดหน้ าชู ตา เพื่อจะมาเติมเต็มให้ ครอบครั วมองเราแล้ วรู้ สึกภูมิใจ…”

อนาคตอยากทําอะไรมากที่สุด เราวางแผนในระยะยาวนะ ตอนนี้เราเรียนไปทํางานไปกวาเราจะจบป4ก็คงมีเงินเก็บสักกอนหนึ่ง จบไปก็ทํางานโรงแรม แหละ พอแกตัวเก็บเงินไดมากพอก็อยากยายไปเรื่อยๆถามีโอกาส แตจริงๆก็อยากเรียนตอปริญญาโท เพื่อที่จะไดทํางาน ตําแหนงสูงขึ้น ก็จะมั่นคงขึ้น มีเงินเพิ่มขึ้น อยากเปนขาราชการดวยนะเพราะมันมีสวัสดิการแตไมรูอีกนานแคไหนกวาจะ เก็บเงินได อยากแตงงานมีครอบครัวตอนอายุ25 อยากไดเพื่อนคูคิด แตตอนนี้ทํางานกอนเรียนกอน ที่ทําอยูทุกวันนี้ก็เพื่อ ครอบครัว อยากมีปริญญาก็เพื่อครอบครัว อยากมีเงินเยอะๆก็เพื่อครอบครัว ไมไดแคเพื่อตัวเอง เพราะถาเราคิดจะทํา เพื่อใหตัวเองมีอยางเดียว เราคงไมตองเรียนก็ได ไมตองเอาใบปริญญาก็ได ทํางานอยางเดียวไปเลยงายกวา แตการที่เราไม มีวุฒิการศึกษามันเทากับไมมีอะไรมาเชิดหนาชูตา เพื่อจะมาเติมเต็มใหครอบครัวมองเราแลวรูสึกภูมิใจ อยากใหคนอื่นมอง ครอบครัวเราดีๆ อยางนอยเราก็ยังมีการศึกษามีใบปริญญามาการันตีวาเราทําอะไรไดมากกวาที่คุณคิด


ก้าวคนละก้าว : ตนู บอดี้สแลม พี่ทกุ สถาบัน ที่สุดถามันจะไมคุม แตมันก็ดีที่อยางนอยไดจดจําวาครั้งหนึ่งเคยกาวไป แคคนที่เชื่อในความฝน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังตองเดินตอไป

เสียงเพลงความเชื่อ ของวงบอดี้สแลม ดั ง มาจากบาร ริ ม ถนนสิ ริ น ธร ตรงข า มห า งตั้ ง ฮั่ ว เส็ ง เสมือนเปนเสียงตอนรับการมาเยือนของอาทิวราห คง มาลัย หรือ ตูน บอดี้สแลม เจาของบทเพลงที่ใกลจะวิ่ง ผานถนนสายนี้ กอนจะขามสะพานกรุงธนบุรี(ซังฮี้) แลว มุงหนาสูหางสรรพสินคาคิงพาวเวอร ซอยรางน้ํา อันเปน ที่ สิ้ น สุ ด ระยะทางวิ่ ง ของวั น ที่ 3 ธั น วาคม 2017 กั บ โครงการกาวคนละกาวเพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ ที่ เ ริ่ ม วิ่ ง จากอํ า เภอเบตง จั ง หวั ด ยะลา ขึ้ น ไปจนถึ ง อําเภอแมสาย จังหวัดแมฮองสอน รวมระยะทาง2,191 กิโลเมตร ไมเพียงแคตอนรับ แตเสียงเพลงยังทําหนาที่ เปนดังเพลงปลุกใจใหแกชาวบางพลัดนับรอยชีวิตที่มา ยืนรอรับอยูแถวบริเวณนั้นดวยเชนกัน ตรงขามหางตั้ง ฮั่วเส็งธนบุรี บนถนนสิรินธร ถือเปนจุดรวมพลที่มีคนมา รอรับนักวิ่งขวัญใจมหาชนมากที่สุดจุดหนึ่ง และเราเองก็ เลือกที่นี่เปนจุดประจําการเชนกัน

เวลา 17:00 น. คือเวลาที่คาดการณวา ตูน บอดี้สแลม จะวิ่งมาถึงถนนสิรินธร แตผูคนก็เริ่มทยอยมายืนจับจอง พื้นที่ริมบาทวิถีตั้งแตบายแกๆเพื่อที่จะไดมองเห็นและ เพื่อใหไดใกลชิด‘พี่ตูน’มากที่สุด เมื่อแสงอาทิตยเริ่มหาย ลั บ ไป ผู คน ก็ เริ่ มห น าต า ขึ้ น ทั้ ง ริ ม ถ นน แ ละ บ น สะพานลอยตางก็มีคนมารอกันอยางคับคั่ง ทุกเพศทุกวัย ตั้งแตเด็กเล็กๆ วัยรุน นักเรียน นักศึกษาไปจนถึงคนเฒา คนแก บางที่ยืน นานๆไมไหวก็นั่งกัน บนพื้น เสีย โดยไม ยี่หระวาเปนริมถนนหรือบนสะพานลอย ถือเปนภาพที่ นาเอ็น ดูที่ไมอาจเห็นไดบอยนัก มีบ างคนเปดดูไลฟส ด ผานเฟซบุกที่คอยรายงานพิกัดของผูที่เขาเฝารออยูเปน ระยะ บางกลุมบางครอบครัวก็ซื้ออาหารมานั่งกินไปรอ ไปเหมื อ นมาป ก นิ ก เย็ น วั น อาทิ ต ย เพี ย งแต ไ ม ใ ช สวนสาธารณะแตเปนริมถนน ปรากฏการณนี้ทําใหเขาใจ คําวาขวัญใจมหาชนไดอยางถองแททีเดียว


เวลาผานไปนานกวาเวลาที่คาดการณไวมาก 5โมงเย็นผานเลย ไปจนถึง2ทุมพี่ตูนก็ยังมาไมถึงเสียที บางคนที่เริ่มกลับไปหรือ อาจแคเปลี่ยนที่รอก็ไมอาจรูได แตหลายคนก็ไมไดยอทอหรือ แสดงอาการเหนื่อยหนายจนถอดใจกลับบานไปกอน ยังตั้งใจ รออย า งใจจดใจจ อ เพราะเข า ใจดี ว า พี่ ตู น นั้ น วิ่ ง มา ย อ มมี ความอ อนลาและล าชาเปนธรรมดา การอยูรอตอนรับ เปน กําลังใจ และชวยบริจาคเงินนั้นเปนสิ่งที่ทําใหพวกใจตั้งใจมา ทําอยูแลว แตเวลา3ทุมสถานการณยิ่งนาตื่นเตนขึ้น เมื่อมีใคร บางคนตะโกนบอกวาพี่ตูนกําลังวิ่งลงจากทางดวนกาญจนา ภิเษกแลว นั่นหมายถึงกําลังเขาสูถนนสิรินธรที่พวกเขา(รวมถึง เรา)รออยูนั่นเอง ในเวลานี้เราจะเห็น ผูคนเริ่มอยูไมสุข นั่งไม ติ ด คอยชะเง อ มองออกไปนอกถนน ลู ก เล็ ก เด็ ก แดงเริ่ ม กระโดดโลดเตน สงเสียงเซ็งแซ แลวในที่สุดเวลาที่รอคอยก็ มาถึง พี่ ตูนก็ วิ่งใกลเ ขามาแล ว ผู คนต างวิ่ งกรู กันไปถึงกลาง ถนนตลอดความยาวหลายกิโลเมตรของถนนสิ รินธร ชนิดที่ ชี วิ ต นี้ อ าจไม มี โ อกาสมายื น กลางทางหลวงตรงนั้ น อี ก แล ว แนนอน เสียงกรี๊ดและเสียงเชียรที่บอกใหพี่ตูนสูๆใหความรูสึก เหมือนอยูในกีฬาสีเมื่อครั้งมัธยม แตครั้งนี้ยิ่งใหญและตื้นตัน กว า มาก สิ้ น สุ ด การรอคอยแม จ ะคลาดเคลื่ อ นกว า เวลาที่ คาดการณไวถึง4ชั่วโมงก็ตาม สําหรับวัยรุนหรือผูที่อายุเฉียด30ปบางทาน ตูน บอดี้สแลม อาจเปรียบเหมือนศาสดาแหงศาสนาบอดี้สแลม ที่ปลุกไฟแหง ความฝน ความเชื่อ ความศรัทธาในชีวิต และเสียงดนตรีใหลุก โชน แตสํ า หรั บ ผูสู งอายุ หรื อเด็กน อยๆที่เ พิ่ งหั ดพูด หัดเดิน อาจไมรูจักบทเพลงหรือชื่อของวงบอดี้สแลมเสียดวยซ้ํา แตพี่ ตูนกลับมีอิทธิพลตอคนไทยมากเสียจนทําใหใครตอใคร เรียก ขานเขาวา ‘พี่ตูน’ ตั้งแตเด็กนอยที่ยังพูดจาไมฉะฉานนัก เด็ก มัธยมหัวเกรียนที่ถือแผนซีดีวงบอดี้สแลมไวในมือ หรือแมแต อามาบนวี ล แชร ที่มานั่ งรอพี่ ตูน ตั้ งแต 4โมงเย็ น กั บ ลูกหลาน สําหรับคนไทยแลวนั้น การจะเรียกใครที่ไมใชญาติพี่นองวา ‘พี่ ’ นั้ น ถื อ เป น การเกี ย รติ อ ย า งมาก ดั ง เช น สุ ภ าษิ ต มี เ งิ น นับเปนนอง มีทองนับเปนพี่ นั่นหมายถึงผูที่ไดรับการยกยอให เปน พี่ต องมี อ ายุ มากกว า หรื อไม เ ช น นั้ น ก็ ตอ งมี ทรั พยสิน ที่ มากกวาจึงจะยอมเปนนองใหได แตในกรณีพี่ตูนนั้นเปนเพราะ เมื่อเริ่มแรก วงบอดี้สแลม วงดนตรีแนวร็อคที่พี่ตูนเปนนักรอง นําโดงดังในกลุมวัยรุนที่มีอายุนอยกวาหรือไลเลี่ยกับศิลปน

จึงถูกเรียกวาพี่ดวยลําดับอาวุโส และเมื่อวงยิ่งมีชื่อเสียงไป ทั่วทุกกลุมคนในประเทศจนเรียกไดวาแมส(mass)รวมไปถึง โครงการกาวคนละกาวนี้เอง ที่ทําใหไมมีใครในประเทศไทย ไม รู จั ก พี่ ตู น เกิ ด เป น จุ ด เริ่ ม ต น ปรากฏการณ พี่ ตู น พี่ ทุ ก สถาบั น ไม ว า ใครอายุ เ ท า ไหร ก็ พ ลอยติ ด ปากเรี ย กตู น บอดี้ ส แลมคนนี้ ว า พี่ ตู น ไปด ว ย โดยไม ไ ด คํ า นึ ง ถึ ง ความ อาวุโส (อัน เปน หลักสําคัญ ที่ใชจัดลําดับ ชั้นในสังคมไทย) หรือไมไดรูสึกวาตนเองเปน นองชายนองสาวของพี่ ตูน แต อยางใด เพียงแตเปนความคุนหูและชินปากเทานั้น อยางไร ก็ตามเราเองก็ปฏิเสธไมไดวาสิ่งที่พี่ตูนไดทํานั้นมีคุณคามาก แมไมมีทองมากองก็เต็มใจยกยองนับเปนพี่โดยไมมีขอกังขา แม จ ะมี ผู ที่ ไ ม เ ห็ น ด ว ยกั บ โครงการก า วคนละก า ว ด ว ย เหตุผลที่วาไมใชหนทางที่จะแกไขปญหาไดอยางยั่งยืน และ แนนอนวานี่ไมใชหนาที่ของตูน บอดี้สแลมหรือชาวบานที่ ตองแบกรับและแกปญหา (ซึ่งอันที่จริงก็เปนหนาที่รัฐบาล โน น ) และถ า สมมติ ว า ไม ใ ช พี่ ตู น บอดี้ ส แลม บุ ค คลที่ มี ชื่อเสียง แตเปนเราเองที่ออกไปวิ่งเพื่อระดมเงิน เปนเรื่อง นาคิดวาจะมีผูใหการสนับสนุนมากนอยเพียงใด ผลลัพธอาจ ตางออกไปก็ได แตทวาการที่คนๆหนึ่งที่ไมจําเปนตองเปน บุคคลที่มีชื่อเสียงกลาที่จะกาวออกไปกระทําบางสิ่งโดยมี สมาชิกในสังคมเปนผูรับประโยชนรวมกันยอมเปนจุดเริ่มตน ที่ ดี ที่ จ ะทํ า ให เ กิ ด การเปลี่ ย นแปลงทางสั ง คมใช ห รื อ ไม ? เปรียบเสมือนการจุดไมขีดไฟกานเล็กๆ เพื่อรอใหฟนหรือ น้ํามันมาชวยผสมโรงใหไฟปลายกานไมขีดลุกฮือขึ้นเกิดเปน กองไฟโชติชว งก็ไดมิใชหรือ? การกาวออกมาเพียงคนละ กาวแลวประคับประคองซึ่งกันและกัน จะทําใหกาวตอไป มั่นคง และยอมดีกวาการที่หยุดอยูกับที่อยางแนนอน

ในค่ําคืนที่ฟานั้นไมมีดาวอยูตรงนี้ฉันยังคงกาวไป… ตราบใดที่ปลายทองฟามีแสงร่ําไร จะไปจนถึงแสงสุดทาย.


Music / Mom

...เราสองแม่ล ูก ไม่ต่างกัน เป็นเพียงเด็กสาวที่ตกหล ุมรัก เสียงเพลง และบรรยากาศ ในงานดนตรีเท่านัน้ เอง...

เราชอบไปคอนเสิรต์ หรืองานดนตรี เหมือนอย่างวัยรนุ่ ทัว่ ๆไปเขาชอบไป อย่างที่แม่ไม่เคยได้ไปเมื่อช่วงวัยใกล้เคียงกับเรา

แม่เริม่ ทํางานหนักตัง้ แต่ยา่ งเข้าสูว่ ยั รนุ่ มากไปกว่านัน้ แม่มีเราตัง้ แต่ยงั สาว เวลาและเงินทองในช่วงวัยรนุ่ ย่อมไม่เหลือเฟือ พอให้ไปเที่ยวชมมหรสพใดๆได้อย่างแน่นอน


แม่ได้ไปคอนเสิรต์ เมื่อเราเริม่ วัยรนุ่ เมื่อแม่มีเวลาและเงินที่มากกว่าตอนวัยรนุ่ เป็ นมินิคอนเสิรต์ ของโจ-ก้องนูโว เราไปด้วยกัน แม่ในวัย30กลางๆกับเรา ล ูกสาวในวัย15ปี ก่อนหน้านัน้ แม่ไม่เคยแสดงอาการสนใจเสียงดนตรีใดๆ มากไปกว่าเพลงประกอบละคร แต่แม่กไ็ ม่เคยฮัมเพลงออกมาสักครัง้ เราไม่รเ้ ู ลยว่าเพลงหรือศิลปิ นคนโปรดของแม่เป็ นประมาณไหน เป็ นครัง้ แรกที่แม่ได้เจอศิลปิ นที่ชื่นชอบ ท่าทางและสายตาที่เหมือนกลับไปเป็ นสาวรนุ่ อีกครัง้ ของแม่ คล้ายดัง่ ได้กลับมาเจอรักครัง้ แรก อย่างที่เราไม่เคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต อย่างที่ผเ้ ู คยได้เห็นมันอาจมีเพียงผูเ้ ดียวคือพ่อ

‘ เก็ บ เธอไว้ข า้ งในจนลึ ก สุด ใจ ได้คิ ด ถึ ง เธออี ก คราว เมื่ อ วัน ที่ เ หงาจั บ ใจ’

เพลงลึกส ุดใจสําหรับใครหลายคน อาจมีความหมายถึ งใคร อี กคนที่ ถ กู กอดเก็บ ไว้ข า้ งในหัว ใจ แต่ ใ ครอี ก คนสํ า หรับ แม่ อาจเป็ นตัวตนในวัยสาวของแม่เองที่ถกู ซ ุกซ่อนไว้จนลึกส ุดใจ อย่างไม่ได้รบั อนญ ุ าตให้ออกมาเฉิ ดฉายได้อีกตัง้ แต่ มีลกู คน แรกคือเรา และในวันที่ ตวั ตนนัน้ ของแม่ที่มีอายรุ นุ่ ราวคราว เดี ยวกันกับเราได้ปรากฏขึ้นมาต่อหน้า แม้รสนิ ยมในการฟัง เพลงของเรากับแม่ จะต่ างกันไปตามช่ องว่ างของเวลา แต่ ความเปล่ ง ประกายของตัว ตนที่ แ ม้จ ะถ กู เก็ บ ซ่ อ นไว้จ น ลึ ก ส ดุ ใ จ ก ว่ า สิ บ ปี ทํ า ใ ห ้เ ร า ไ ด ้ร ูว้ ่ า เ ร า ส อ ง แ ม่ ล กู ไ ม่ ต่ า งกัน เลย เป็ นเพี ย งเด็ ก สาวที ่ ต กหล มุ รัก เสี ย งเพลง และบรรยากาศในงานดนตรี เท่ า นั้น เอง .


ตะรุเตา

"เกาะที่เคยเป็ นคุกขังนักโทษการเมืองหรือ คุณไปทําอะไร?”

นครปฐม— เขาเหวี่ยงเปใบเขื่องขึ้นไปนอนแองแมง บนชั้นวางสัมภาระเหนือศีรษะ กอนทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะไมแข็ง ชวนปวดบั้นทายทุกระยะ ที่รถไฟแลนฉึกฉักบนราง รวยเสียหนอย คงไมตองทนเมื่อยขบ หากแตเขากลับชอบใจภาพเคลื่อนไหว ของธรรมชาติและผูคนที่จําอวดอยาง ไมตั้งใจ นอกหนาตางรถไฟนั่น

นครปฐม(2)— หลอนจับรถไฟชั้นสามจากสถานีนครปฐมลงใต ใตแคไหนนั้นหรือ? ขอเพียงมีกลิ่นไอเค็มจากทะเลใหรูวาใต อาจแคฝงอาวไทยเปนพอ


ตะรุเตา "คุณจะไปไหนหรือ? - ขอโทษ" เขาเอยถามหลอน ผูเพิ่งมาถึงทีหลัง "ใต - คุณ?" "สตูล - ใตแคไหนละคุณ" เขาถามลึกลงอีกครั้งเพื่อฟงคําตอบจริงของหลอน "ไมทราบ ใตแคพอเห็นทะเล - คุณกลับบานหรือ?" "เปลา ตะรุเตา ผมจะไปเกาะตะรุเตา" สายตาหลอนเปนประกายระยับ ราวไดกลิ่นทะเลจากคําตอบของเขา แตตองกระพริบตาสามสี่รอบไลประกายนั่นออกจากตา เมื่อชื่อเกาะพาลใหหลอนนึกถึงวิชาประวัติศาสตรที่เรียนสมัยม.2

"เกาะที่เคยเปนคุกขังนักโทษการเมืองหรือ คุณไปทําอะไร?” "คุณรูหรือ? ผมอาจบอกคุณก็ได หากคุณไปกับผม" เขาพูดเยาะทีเลนทีจริง แตแฝงดวยความหวังวาหลอนจะตอบตกลง "งั้นคงตองลงสถานีหาดใหญ แลวตอรถไปทาเรือปากบารา ถูกหรือไม" หลอนคิดอยางระแวดระวังแลวกอนตอบเขา ไปดวยกันจะเปนไรไป ถึงตะรุเตาเมื่อไรคอยแยกกันก็ได


ตะรุเตา

ระยะทางจากนครปฐมถึงสถานีหาดใหญ บนเบาะไมแข็งๆของรถไฟชั้นสาม เขาและหลอนคุยกันถึงเรื่อง ประวัติศาสตร การเมือง อิสรภาพ ลามไปถึงเรื่องชีวิตประจําวัน นานทีจะเจอคนที่ถูกคอ บางคราวที่เสียงหวูดรถไฟหวีด จนไมไดยินเสียงอีกฝาย แตเขาและหลอนตางพากันหัวเราะใหกัน ราวกับเสียงแสบแกวหูนั่นไมใชปญหา


ตะรุเตา ปลายทางสถานีหาดใหญ หลอนตัดสินใจแนแลว เขาชวยหลอนยกกระเปาเป จากชั้นมาสะพายไวบนบา ไมเลวเลย .. หลอนหมายถึงเขา

เขาพาหลอนลงรถไฟ จากสถานีหาดใหญ ถึงทาเรือปากบารา เขายังชวนหลอนคุยแทบทุกนาทีที่สายตาเขามองหลอน กลายเปนความสนิทที่ไมสนม ระยะทางจากนครปฐมถึงเกาะตะรุเตา หลอนอาจจะใจเร็ว แตไมงาย หลอนไมไดใจงายที่ ตัดสินใจมากับเขา เขาเชื่ออยางนั้น และเขาอยากเปนเพื่อนกับหลอนดวยความบริสุทธิ์ใจ..


เขียนถึงเพลง TRACK:

บ้านนอก

เป้ อารักษ์

ฉันอิจฉาเพื่ อนๆที่ กลับบ้านนอก ไปพักผ่อนในยามเมา เมาควันรถ ควันคน ควันถนน ควันทุนนิยม

หนีควันรถควันถนนในยุคนีก้ ็หนียากแล้ว แต่หากคิดจะหนีควันทุนนิยม ต่อให้ไปนอกเมืองไกลแค่ไหนก็ไม่อาจหนีพน้ ภาพความโรแมนติกของบ้านนอก ที่ถกู บอกเล่าผ่านละครทีวีสส่ ู ายตาคนเมือง คือการผลิตซํา้ ในอุตสาหกรรมสื่อ เป็ นภาพบ้านนอกที่ถกู แช่แข็งไว้ เมื่อหลายๆสิบปี ก่อน ที่ไม่ศิวิไลซ์ ที่เป็ นสัญลักษณ์แห่งความสงบ เรียบง่าย ไม่ตอ้ งดิ้นรนอย่างชีวิตในเมือง เป็ นภาพภูเขาสูงที่ปกคลุมไปด้วยหมอกขาวยาม เช้าตรู่ ท้องทะเลสีครามทอดยาวจรดเส้นขอบฟ้ าตัดกับ เรือประมงสีสนั สดใส สุดแต่คณ ุ จะจินตนาการ


เขียนถึงเพลง TRACK:

บ้านนอก

ฉันอยากจะมีบา้ นนอกเป็ นของตัวเอง ไว้กลับไปในยามวังเวง

เป้ อารักษ์

แต่ในปั จจุบนั แทบจะหาภาพของความบ้านนอกเช่นนัน้ ไม่ได้แล้ว ชนบทได้กลายมาเป็ นเมือง มีเมืองย่อมๆในชนบท ความเจริญกระจายเข้าไปในชนบททุกหย่อมหญ้า เกือบไม่มีที่ไหนเลยไร้สญ ั ญาณโทรศัพท์ แต่บา้ นนอก ก็คือบ้านนอก มีเสน่หท์ ี่แตกต่างไปจากเมือง ทรัพยากรทางธรรมชาติที่ยงั มีมากกว่า เวลาที่เหมือนจะเดินช้ากว่า ยังดึงดุดคนเมืองให้เฝ้าฝันถึงยามเหนือ่ ยอ่อนกับชีวิตในเมือง แม้แต่คนบ้านนอกในเมืองเองก็ปรารถนาที่จะกลับมาเสมอ

เพราะฉันมีบา้ นนอกเป็ นของตัวเอง


เขียนถึงเพลง TRACK: MAY

ว ุฒิพงศ์ ลี้ตระก ูล (DESKTOP

ERROR) / OST. 36

ในชัว่ โมงที่ใครๆก็ต่างอินกับ

เราทดลองหายไปจากชองแชทของเธอหลายครั้ง เพราะ

’ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก’

เรารูดีวา เธอไมไดชอบใจนักที่ยังมีเราวนเวียน อยูในแอ

แต่สําหรับเรากับเธอ

เราไม่เคยรูส้ ึกว่าเราสัมพันธ์กนั สักครัง้ เราเพิ่ ง บอกเธอว า เราคิ ด ถึ ง เธอเมื่ อ 13 นาที ก อ น เธ อต อบ กลั บ มา ใน ไม กี่ วิ น าที ไ ม ใ ช เรื่ อง แป ล ก เ ร า ไ ม ไ ด คิ ด ถึ ง เ ธ อ แ ล ว บ อ ก เ ธ อ ค รั้ ง แ ร ก แ ต ผ ล ลั พ ธ ก็ เ ห มื อ น ทุ ก ค รั้ ง ที่ เ ร า บ อ ก เ ธ อ

เธอรับรู ...แตเธอไมอิน ไ ม รู อ ะ ไ ร ทํ า ใ ห เ ร า ต อ ง บ อ ก เ ธ อ เ กื อ บ ทุ ก ค รั้ ง เ มื่ อ เ ร า คิ ด ถึ ง เ ธ อ ต อ น เ ย็ น ๆ จ น ถึ ง หั ว ค่ํ า อ า จ เ พ ร า ะ มั น เ ป น เ ว ล า ที่ เ ร า ฟ ง ซ า ว ด แ ท ร ค ของหนังเรื่อง 36 ละมั้ง? เ ร า ไ ม มี ค ว า ม สั ม พั น ธ ใ ด ๆ เ กี่ ย ว เ นื่ อ ง กั น แต เ รากลั บ คิ ด ถึ ง เธอบ อ ยๆ บ อ ยพอๆกั บ ที่ เ ราฟ ง

เพลงของฮิวโก ศิลปนที่เธอเคยบอกวาชอบ

พ ลิ เ ค ชั น m e s s e n g e r ห รื อ มี h e a d c h a t ที่ เ ป นรู ป โ ปร ไฟล ของ เร าบน จอมื อถื อ ของ เธ อ หากเธอใชแอนดรอยด เรารูวาเธอตองเขี่ยมันทิ้งไปทุก ครั้ ง แต เ ราก็ ก ลั บ ทั ก เธอไปอี ก หลายต อ หลายครั้ ง ด ว ยคํ า ว า คิ ด ถึ ง แม ใ นชี วิ ต เราจะเจอกั น อยู บ อ ยๆ แ ต เ มื่ อ เ ร า คิ ด อ ย า ง นั้ น จ ริ ง ๆ เ ชื่ อ เ ถ อ ะ ว า เราซื่อสัตยตอความรูสึกเราที่สุดแลว เ ร า บ อ ก เ ธ อ ว า คิ ด ถึ ง จ น เ ธ อ รํ า ค า ญ เราเหมือนเปนคนเก็บความรูสึกไมอยู แตเธอไมรูวาเรา พยายามอยางถึงที่สุดแลวเพื่อเก็บมันไวกอน ไมอยางนั้น เราคงไดบอกคิดถึงเธอบอยกวานี้เปนแน

และตอนนี้ก็เริ่มคิดถึงอีกแล้วสิ


เขียนถึงเพลง TRACK: If I Die

ธีร ์ ไชยเดช นิตยสาร หลายสิบเลม ถูกโยนทิ้งไวใน'ลัง' เล็กๆ แลคลายศพที่นอนเบียดเสียดกันใน'โลง'แคบๆ กระดาษที่เคยมีสีสันสดใส กลับปรากฏคราบเหลือง ยับยูยี่ ฝุนเขรอะนาแขยง ไมแนวามันอาจกําลัง คิดถึงอดีตที่เคยเฉิดฉายอยูบนโตะรับแขก เคียงคูแจกันดอกไมสวยๆ และกําลังวิงวอน ใหใครสักคนหยิบมันขึ้นไปจากลังโกโรโกโส แตผูใดจะสนเลา

เกาก็เทานั้น

มนุษย คลายนิตยสาร เมื่อตายก็ไดเวลานอนอยูใน'โลง' ชั่วแตวาคับแคบแคพอตัวนอน ไมมีที่วางใหใครมาเบียดเสียด แตหากไดนอนจริง จะมีทางหยั่งรูความแคบกวาง อึดอัด หรือปลอดโปรงไดอยางไร เมื่อเปนศพจะสนไดหรือเลา

ตายก็เทานั้น.


เขียนถึงเพลง TRACK:

ดวงตานัน้

อภิรมย์

มันเปนคืนที่สอง ของการหาคําจํากัดความ ใหแววตาของเธอที่เราชอบ จะนิยามมันวายังไงดีนะ นัยนตาแบบนั้นคนเขาเรียกวาอะไร มันเปยมดวยความจริงจังเด็ดเดี่ยว แตขมุกขมัวจากความเหงาที่เคลือบไวบางๆ นาหลงใหลแทๆ จะใชแววตาชวนฝน ในเพลงของอภิรมยหรือเปลา ไมรู.. จึงอยากมองอีกหลายครั้ง เพื่อยืนยันวาสายตาเธอที่เราชอบ กําลังชักชวนใหเราหลงฝนอยูทุกเวลาจริงๆ


เขียนถึงเพลง TRACK :

เพียง

SAVE DA LAST PIECE

เธอเก็บตัวอยูในบานเกาๆที่หอมลอม ดวยกําแพงทึบสกปรกรกเรือ ้ หลังนั้นมานานแลว นานเสียจนเพื่อนที่เคยสนิทคอยๆตีตัวออกหางจากเธอ –เพื่อนของเธอชื่อ'ความกลา' . แตวันใดที่ความกลาโทรมาบอกใหเธอเปดประตู ออกไปสนทนากับแสงแดดขางนอกรั้วบาน เพื่อนใหมที่ชื่อ'ความกลัว' ก็จะแวะมาหาเสมอ สุดทายเธอจึงไดแตกุลีกุจอจัดขนมนํ้าชาตอนรับ และอยูคุยกับความกลัว ในหองรับแขกสีเทาหมนๆจนดึกดื่น แสงแดดคงรอไมไหวจึงหายวับกลับไปนอนกอน ความกลัวนิสัยไมดีชอบขโมยเวลาของเธอ ฉันอยากใหความกลากลับมาสนิทกับเธอดังเดิม บางที ฉันคงตองบอกใหเธอเลิกคบกับความกลัวเสียที แลวลองเสี่ยงออกนอกประตูดูบาง อีกหลายๆครั้ง ไดโปรดออกมาเดินเลนกับความรักอยางฉันบางเถอะเธอ.

Portfolio ; fungjai summer internship(writer) natcha wichean silpakorn u  
Portfolio ; fungjai summer internship(writer) natcha wichean silpakorn u  
Advertisement