Page 1


Title : Delusion Timing : 20:00 Author : unknown 01 Genre : Gothic Romance Contact : -


เสียงพูดคุยจอแจในห้องบรรยายรวม0ดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อใกล้เวลาที่อาจารย์ เข้าสอนวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นวิชาโปรดของชเวยองแจ0บางครั้งมันก็เหมือนกับ การได้ดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง0ที่ถึงแม้จะรู้ตอนจบอยู่แล้วแต่เนื้อหาเรื่องราวระหว่างนั้น ช่างดูเป็นเรื่องที่ยากจะคาดเดา0เสียงอื้ออึงเงียบลงไปแล้ว0อาจารย์ประจ�ำวิชาก�ำลัง เดินเข้ามาเพื่อจะเริ่มท�ำการสอน ยองแจพลิกหนังสือไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า0เช้านี้เขารู้สึกง่วงงุนมึนงงกว่าปกติ เป็นผลจากเมื่อวานเขาใช้เวลาทั้งคืนไปกับการร่วมวงปาร์ตี้0Halloween0ล่วงหน้า ฉลองการผ่านน�ำเสนอโปรเจคที่เพื่อนๆในคณะจัดกันเอง0กว่าจะได้นอนก็เล่นเอา เกือบเช้า แม้จะจ�ำเหตุการณ์เมื่อวานได้ไม่มากนัก แต่ก็พอเดาได้ว่าคงดื่มหนักมากเสีย จนวันนี้ตื่นมาเวียนหัว ชายหนุ ่ ม ปรายตามองหน้ า กระดาษของหนั ง สื อ ที่ ถู ก กรี ด อย่ า งผ่ า นๆ แต่ ล ะหน้ า ประกอบไปด้ ว ยภาพงานศิ ล ปะประกอบแนวคิ ด สั จ นิ ย มมหั ศ จรรย์ (Magical0Realism)0มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับทฤษฎี0ผลงานภาพวาด0รวมถึงภาพ เหมือนของศิลปินที่เกี่ยวข้องภาพแล้วภาพเล่า “..เฮ้ออ” ยองแจถอนหายใจพรื ด อย่ า งไม่ ซ ่ อ นอารมณ์ เ หนื่ อ ยหน่ า ย0หลายครั้ ง ในห้ ว งความคิ ด เขาเผลอจิ น ตนาการถึ ง ตั ว เองที่ ไ ม่ ไ ด้ อ ยู ่ ใ นโลกแห่ ง ความจริ ง อันน่าเบื่อ ได้หนีออกไปที่ไกลแสนไกลอย่างที่เขาไม่อาจนึกฝัน หน้าหนังสือเรียนหยุดอยู่ที่ภาพเขียน The Nightmare โดย Henry Fuseli เพราะเป็นหน้าที่เปิดขึ้นมาบ่อยที่สุดกระดาษจึงยับย่นเป็นพิเศษจภาพวาดของจิตรกร


ชาวสวิส แสดงให้เห็นหญิงสาวสะคราญจนอนเหยียดกายอยู่บนเตียง ห้อยศีรษะลงต�่ำ เหนือร่างที่ดูผิดท่าผิดทางมีปีศาจตนหนึ่งนั่งทับอยู่จด้านหลังมีม้าสีด�ำสนิทยื่นหน้าเข้า มา ตีความได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของฝันร้าย ไฟภายในห้องบรรยายถูกปิดลงจเรียกสติให้นักศึกษาในชั้นเงียบลงอีกครั้ง จอภาพขนาดใหญ่ภายในห้องฉายให้เห็นถึงภาพวาดเดียวกันกับหนังสือราวกับจงใจ ในขณะเดียวกันกับที่มีคนเดินเข้ามานั่งข้างๆเขา “ไงวัยรุ่น”จยองแจละสายตาจากจอภาพจหันมองชายคนข้างๆทักทายเสียง สดใสจปาร์คจินยองจรุ่นพี่ของเขาจแม้จะเรียนกันคนละสาขาแต่ยองแจมีความสนใจที่ คล้ายกับจินยองจึงท�ำให้ค่อนข้างสนิทกัน “ฮะ!?จดีครับพี่”จยองแจทักตอบรุ่นพี่ที่นั่งอยู่เบาะถัดไป “นายดูไม่ดีเลยจตาคล�้ำเชียวจนอนดึกเหรอ ..ร หรือว่าโดนของ!”จจินยองท�ำ หน้าตกใจเล่นใหญ่เกินกว่าเหตุจนแว่นตาที่สวมอยู่ร่นลงมาปลายจมูก จเรื่องที่รุ่นพี่ ของเขาคนนี้หลงใหลเกี่ยวกับการดูดวงและเรื่องลี้ลับ จแถมยังเชื่อว่าตัวเองมีเซนส์ เขาเองก็พอจะเคยได้ยินเรื่องท�ำนองนี้มาบ้างจแต่ก็ไม่คิดว่าจะทักกันโต้งๆแบบนี้ ออกจะน่าขนลุกไปสักหน่อย “ไม่ ไ ด้ น อนดึ ก หรอกจไม่ ไ ด้ น อนเลยต่ า งหาก!จ..ปาร์ ตี้ ซ ้ อ มปล่ อ ยผี น ่ ะ ” ยองแจลดเสียงลงเมื่อรู้สึกตัวว่านักศึกษาแถวข้างหน้าเหลือบมามองจอันที่จริงเขาออก จะแปลกใจที่ไม่ได้เจอรุ่นพี่จินยองที่งานจทั้งที่อีกคนก็เป็นสายแฮงค์เอาท์ไม่ต่างจาก เขาจแล้วก็สนิทกันเหมือนเป็นกลุ่มเดียว


“อ่า อย่างงัน้ เองเหรอ..” จินยองไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะหันไปจ้องทีจ่ อฉายภาพ “ไม่รสู้ ิ ท�ำไมถึงจัดงานฉลองให้วนั แบบนัน้ รูส้ กึ แปลกๆ” “.......” บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้นจทั้งสองต่างหันกลับไปสนใจที่จอจประโยค สุ ด ท้ า ยของรุ ่ น พี่ จิ น ยองทิ้ ง ค� ำ ถามไว้ ใ ห้ เ ขาเป็ น อย่ า งยิ่ ง จชายหนุ ่ ม สะบั ด หั ว ไล่ความคิดสับสนเพื่อจะเริ่มตั้งใจเรียนจแต่จะด้วยแรงเหวี่ยงที่ศีรษะอย่างรุนแรง หรืออาการมึนที่ตกค้างมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ตามจจู่ๆยองแจก็ปวดหัวฉับพลันจรู้สึกได้ถึง เสียงหวีดอย่างรุนแรงในหูจยองแจหลับตาแน่นและแน่นขึ้น ภาพเก้ า อี้ สี แ ดงเลือดนกในห้องบรรยายวูบ เข้ามาในหัว แล้ว หมุนวนช้าๆ อาการปวดหัวเริ่มทวีขึ้นจนเขาทนไม่ไหวจรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัดและขาดห้วง หายใจไม่ อ อก .. จจิ ต ใต้ ส� ำ นึ ก ออกค� ำ สั่ ง ให้ ย องแจเดิ น ออกไปสู ด อากาศนอกห้ อ ง บรรยาย โดยไม่ได้ยินเสียงเรียกจากรุ่นพี่ร่วมชั้นเรียน ยองแจเดินโซเซไปตามทางเดินระเบียงคดจนสุดทาง เขาอ้าปากสูดลมหายใจ อย่างยากล�ำบากจมือทั้งสองข้างปัดป่ายเกาะยึดก�ำแพงอิฐชื้นๆเพื่อให้ทรงตัวอยู่ได้ รู้สึกเหมือนเดินมาตามตรอกแคบและก�ำลังจะพบทางตันจแทนที่จะเป็นบันไดของ อาคารเรียนซึ่งควรอยู่บริเวณนั้น แสงสว่างน้อยลงเหมือนแสงของเปลวเทียนที่วูบไหวจากลมแรงจนกระทั่ง มืดสนิทจน�ำ้ ตาเอ่อขึน้ มาเนือ่ งจากอาการปวดหัวทีร่ นุ แรงขึน้ จฉับพลันพายุในหัวก็สงบลง เปลือกตาที่หนักอึ้งท�ำให้การพยายามลืมตาเป็นไปอย่างช้าๆจยองแจค่อยๆหรี่ตาขึ้น เพื่อปรับให้เข้ากับสภาพของแสงสว่างจ้าภายนอกจนเห็นทุกอย่างเป็นสีขาวโพลน..


ภาพที่เขาเห็นเป็นภายในห้องโถงใหญ่จสถาปัตยกรรมภายในตกแต่งในแบบ ยุโรปคลาสสิกจผูค้ นเดินขวักไขว่ไปมาชุลมุนวุน่ วายจทุกคนต่างแต่งตัวด้วยเครือ่ งแต่งกาย แบบที่นิยมกันในสมัยวิกตอเรียสวยงามราวกับภาพวาดดูน่าอภิรมย์ จเขาเดินผ่าน สุภาพสตรีสูงศักดิ์กลุ่มหนึ่งที่ก�ำลังใช้พัดและหน้ากากปิดปากหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่ หญิงสาวคนหนึ่งในนั้นหันมาทางเขาแล้วเอื้อมไปหยิบเครื่องดื่มจากโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง ร่างบอบบางในชุดกระโปรงย้อนยุคยาวกรุยกรายจเครื่องประดับชิ้นใหญ่เหนือเนินอก อิ่มเป็นประกายเมื่อต้องกับแสงไฟจหล่อนช�ำเลืองมองเขาเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มที่มุม ปากแล้วเอ่ยขึ้น “ขอให้สนุกนะ”จหล่อนยกแก้วในมือขึ้นระดับศีรษะเป็นเชิงทักทายจตรงข้าม กับรอยยิ้มคล้ายก�ำลังเย้ยหยันชวนขนลุกจก่อนจะหันหลังเดินตามกลุ่มเพื่อนไป ฉับพลัน เสียงดนตรีก็บรรเลงขึ้นเป็นจังหวะวอลซ์ที่ไพเราะนุ่มนวลจชายหญิง หลายคู่เคลื่อนตัวก้าวเดินและถอยหลังไปตามจังหวะราวกับก�ำลังอยู่ในฟลอร์เต้นร�ำ จิตใต้ส�ำนึกสั่งการให้รีบท�ำอะไรสักอย่างจเพียงแต่ตอนนี้หัวของเขาช่างว่างเปล่า จึงรีบเดินกึง่ วิง่ เพือ่ เลีย่ งออกจากบริเวณนัน้ จก่อนทีจ่ ะไปชนเข้าอย่างแรงกับใครคนหนึง่ “ตามหาอะไรอยู่” ชายร่างสูงโปร่งดูสมส่วน แผ่นบ่ากว้างรับกับชุดสีด�ำเหลือบ น�้ำเงิน ตัดกับแถบผ้าคาดสีแดงเข้มดูมีรสนิยม เส้นผมด�ำสนิทที่ยาวถึงบริเวณล�ำคอ โดย มิได้สวมผมปลอมไว้แทนอย่างชนชั้นสูงทั่วไปจซึ่งนั่นท�ำให้อีกฝ่ายดูโดดเด่นยิ่งขึ้น นัยน์ตาสีเข้มดูลึกล�้ำฉายแววสงสัย ก่อนจะทันได้ตอบรับอะไรคนตรงหน้ากลับส่งรอยยิม้ มาให้ขเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเสียจนลมหายใจติดขัดขคล้ายอากาศหายใจมีไม่เพียงพอ “เร็วเถอะพีจ่ าเบซ ฉันอยากเต้นร�ำก่อนทีเ่ พลงนีจ้ ะจบ” หญิงสาวคนเดิมเอ่ยขึน้ พร้อมกับจ้องเขม็งมาทีเ่ ขา หล่อนคือคนเดียวกันกับทีท่ กั เขาก่อนหน้านี้ ใบหน้างดงามนัน่


มองดูคล้ายกับชายอีกคนที่เพิ่งจะยิ้มให้เขาราวกับพิมพ์เดียวกันจ ก่ อ นที่ ก ลุ ่ ม คนตรงหน้ า จะเดิ น ผ่ า นเขาไปจจู ่ ๆ ภาพของห้ อ งโถงและผู ้ ค น ก็ เ ริ่ ม เลื อ นรางและสั่ น พร่ า จสี ต ่ า งๆปนเปเข้ า หากั น ราวกั บ สี ใ นจานที่ ถู ก น�้ ำ หยด ก่อนจะมืดดับไป.. แสงสว่างริบหรีก่ ระทบสัมผัสการมองเห็นจยองแจลืมตาขึน้ หันไปมารอบๆกาย คล้ายพยายามท�ำความเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดเมื่อครู่จ เขาหันไปเพ่งมองผู้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ในตอนนีจ้ เป็นรุ่นพี่แจ็คสันจนักเรียนแลกเปลี่ยนเพื่อนสนิทของพี่จินยองจก�ำลังง่วนอยู่ กับการขูดดินส่วนเกินออกจากก้อนดินทีก่ ำ� ลังปัน้ เป็นหุน่ นิง่ จเขายังคงจับจ้องไปทีช่ ายคน นัน้ เป็นเชิงขอค�ำอธิบาย “เห็นนายเดินลงมาจากบันไดพอเรียกก็เดินผ่านไปเฉยๆจสักพักก็ได้ยนิ เสียงดังปัง เลยออกไปดูกเ็ จอนายนอนอยูก่ บั พืน้ ใกล้ถงั ขยะใต้เสาไฟ หน้าอาคารเรียนนัน่ น่ะ..” “อ้อ! แล้วก็นนั่ กระเป๋าทีจ่ นิ ยองเอามาฝากไว้จเห็นมันว่าจูๆ่ นายก็เดินออกจาก ห้องบรรยายจไปตามหาก็ไม่เจอจอา..สรุปแล้วนายโอเคมัย้ ?”จแจ็คสันหรีต่ ามองหุน่ ดิน อีกครัง้ เพือ่ เช็คความเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้ามาหา ‘ผูป้ ว่ ย’ ทีเ่ พิง่ จะลากเข้ามา “ผมโอเคจไม่แตกไม่รา้ วตรงไหนจแต่เหมือนคอจะเคล็ดนิดหน่อยตอนทีน่ อน” ยองแจเงยหน้ายิ้มให้รุ่นพี่ของเขาจพร้อมเอียงคอไปมาไล่อาการปวดจก่อนจะยกมือ ขึ้นมาลูบทั่วบริเวณใบหน้า “ไม่คดิ ว่านายควรท�ำแบบนัน้ นะ” แจ็คสันละสายตาจากหุน่ ดินเอ่ยขึน้ เสียงอ่อย


“ก็เมือ่ กีพ้ ลี่ ากนายมาจากหน้าตึกแถวๆถังขยะ” ยองแจไม่รอให้อกี ฝ่ายพูดจบ ก็ถลาเข้าหาอ่างล้างมือของสตูดโิ อห้องประติมากรรมในทันทีจนอีกฝ่ายเผลอหัวเราะกว้าง อย่างขบขันจ “ถ้างั้นผมกลับก่อนนะจขอโทษที่ท�ำให้ล�ำบากครับ”จยอแจทั้งตกใจทั้งอาย จึงรีบเดินสะบัดน�ำ้ ออกจากมือก่อนทีจ่ ะหันมาโค้งให้คนอายุมากกว่า “เอ้อ!จจินยองบอกว่ามีการบ้านส่งพรุง่ นีด้ ว้ ยจDon’t forget your homework OK?!”จแจ็คสันตะโกนไล่หลังชายหนุม่ รุน่ น้องทีพ่ รวดพราดเดินออกไป ชายหนุ่มเดินลากขาหนักอึ้งไร้เรี่ยวแรงขึ้นไปบนรถประจ�ำทางเพื่อกลับที่พัก ตลอดทางสมองของเขายังคงนึกถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จนี่มันเรื่องบ้าอะไร!จถ้าแค่เขา หลับไปก็ไม่นา่ จะละเมอเดินลงมาจากตึกสามชัน้ ได้จแถมถ้าชนถังขยะอย่างทีพ่ แี่ จ็คสันว่า จริง ท�ำไมเขาถึงไม่ตนื่ แถมยังฝันได้เป็นเรือ่ งเป็นราว แล้วใครกันคือจาเบซ?จทัง้ ทีห่ น้าตาโคตรจะเกาหลีจบางทีอาจเป็นชือ่ ศิลปินสัก คนทีอ่ า่ นเจอตอนเตรียมเสนอโปรเจคแล้วคงเอาเก็บมาหลอนจแต่ทำ� ไมนัยน์ตาสีเข้มคูน่ นั้ ถึงดูเด่นชัดเหมือนมีอยู่จริงจไม่ได้ดูเป็นฝ้าหมอกเหมือนความฝันอื่นอย่างที่ผ่านมา เหตุการณ์ดชู ดั เหมือนมองเห็นด้วยตาและตกค้างอยูใ่ นความรูส้ กึ ยองแจนั่งคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ในงานสังสรรค์จแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก จ�ำได้เพียงแค่ผู้เข้าร่วมงานนัดแนะกันว่าจะแต่งตัวแนวย้อนยุคแบบไหนก็ได้จโดยกลุ่ม เขานัดกันใส่ชุดบัณฑิตซองคยุนกวันเปื้อนเลือดปลอมไปแบบงงๆจไม่ใช่เสื้อผ้าย้อนยุค แบบยุโรปอย่างทีเ่ ขาฝันจหลังจากนัน้ ก็นงั่ ดืม่ กันตามปกติจโดยนัง่ มองเหล่าผียอ้ นยุคเต้น กันอย่างบ้าคลัง่ จแล้วภาพก็ตดั ไปเหมือนความทรงจ�ำขาดห้วงจตื่นอีกทีก็นอนแผ่อยู่ที่หอพัก


จิตใจพาลนึกถึงเจ้าของหน่วยตาคมนั้นอีกครั้ง0ใบหน้าที่ยิ้มให้เขาคล้ายรู้จัก กันมาเนิน่ นาน0ยองแจมัน่ ใจว่าไม่รจู้ กั ใครทีม่ ใี บหน้าแบบนี้0หรืออาจจะเป็นใครสักคนที่ เจอในงานปาร์ต?ี้ “โอ้ย0ไม่รู้แล้วโว้ย!!”0ชายหนุ่มเผลอโวยวายออกมาลั่นรถจนถูกผู้โดยสารทั้ง คันมองเป็นตาเดียว ________________

ยองแจนอนพลิ ก ไปมาอยู ่ ใ นความมื ด 0นาฬิ ก าดิ จิ ต อลบนหั ว เตี ย งบอก เวลาสองทุ่มสี่สิบห้านาที 0ทั้งที่ยังเป็นหัวค�่ำแต่ภายในห้องกลับมืดสนิท 0ภายหลัง กลับถึงหอพัก0ความเมื่อยล้าก็เข้าจู่โจมทันที0 ทั้งที่เมื่อกลางวันก็หลับไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนที่ปวดหัว ในห้ ว งนิ ท รา0ยองแจก� ำ ลั ง ฝั น เห็ น ตั ว เองตอนเป็ น เด็ ก 0แข้ ง ขาผอมแห้ ง ไว้ผมหน้าม้าแบบที่เด็กทั่วไปตัดกัน 0วิ่งเล่นอยู่ท่ีถนนหน้าบ้านหลังเก่า 0บ้านเดิม ของเขาตั้งอยู่บนเนิน0ถนนหน้าบ้านจึงเป็นทางลาดชัน เขาฝันเห็นตัวเองตอนยังเด็ก0เด็กน้อยยองแจก�ำลังวิ่งตามหลังพี่ชายไปบน ถนน0พี่ชายก�ำลังห่างออกไปเรื่อยๆ0วิ่งไปไกลมากกว่าที่เขาเคยวิ่งเล่นในครั้งไหนๆ ฉับพลัน0เขาก็กลายเป็นเด็กชายยองแจเสียเอง0โดยมีพชี่ ายทีว่ งิ่ อยูเ่ บือ้ งหน้าหันกลับมามอง เพียงแต่ใบหน้านั้นกลับไม่ใช่พี่ชายของเขาอย่างที่ควรจะเป็น0แต่กลับเป็นผู้ชายอีกคน หนึง่ 0เสีย้ วใบหน้าคมและรูปร่างดูสมส่วนรับกับผมสีดำ� สนิททีส่ ะบัดปลิว


ชั่ ว อึ ด ใจหนึ่ ง ที่ ค นๆนั้ น ก็ หั น หลั ง กลั บ มาพร้ อ มยื่ น มื อ ให้ จั บ จแต่ เ ด็ ก ชาย ยองแจกลับหยุดวิ่งจและนั่งลงหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยคล้ายขาดอากาศหายใจ เด็กชายลุกขึ้นก่อนจะวิ่งกลับไปหาแม่ของเขาจคุณแม่เพียงแต่ยิ้มให้แล้วลูบแก้มของ เขาเบาๆจหลังจากนั้นภาพความฝันก็เปลี่ยนไปจไม่มีเด็กชายยองแจอีก ภาพที่เห็นเปลี่ยนเป็นความมืด เขาก�ำลังนอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสคับแคบ เป็นห้องนอนของเขาเองจหน้าต่างภายในห้องถูกเปิดออกจแสงสว่างเพียงเล็กน้อยลอด ผ่านผ้าม่านทีก่ ำ� ลังปลิวเข้ามาภายในห้องจยองแจมัน่ ใจว่าภาพทีเ่ ห็นนัน้ เป็นเพียงความฝัน ฉั บ พลั น ก็ ถู ก ทาบทั บ ด้ ว ยดวงตาคมกริ บ คู ่ เ ดิ ม จที่ ก วาดมองทั่ ว ร่ า งกาย อย่างร้อนแรงจก่อนเงามืดบดบังการมองเห็นจมีเพียงสัมผัสนิ่มหยุ่นที่ริมฝีปากก่อนจะ เปลี่ยนเป็นกระแสเย็นเยียบไล่เล็มไปทั่วทั้งร่างอย่างยากจะคาดเดาจยองแจรู้สึกถึง แรงดึ ง หนั ก หน่ ว งทุ ก จุ ด ที่ ถู ก สั ม ผั ส จสั ญ ชาตญาณปลุกความปรารถนาจนเต็มตื้น จิตใต้สำ� นึกนัน้ รูด้ วี า่ สิง่ นีค้ อื อะไรจหากแต่รา่ งกายแท้จริงกลับเหมือนถูกมัดตรึงจไม่สามารถ ฝ่าฝืนขยับเขยือ้ นได้จยิง่ ถูกรุกล�ำ้ มากเข้าจก็ยงิ่ สร้างความอึดอัดจนอยากจะกรีดร้อง ‘ หยุด..’ เสียงของเขาเองดังขึ้นในห้วงความคิด ‘ ตอบรับข้าสิ ชเวยองแจ ’ เสียงทุม้ ต�ำ่ คุน้ หูดงั กังวานคล้ายเอ่ยจากทีแ่ สนไกล ความมืดถูกปัดเป่าไปเพียงเล็กน้อยจภาพที่เห็นยังคงเป็นห้องนอนมี เ พี ย ง แสงจันทร์สลัวภายนอกที่ลอดผ่านเข้ามา ‘ เหลือเพียงรัตติกาลนี้เท่านั้น จงรับตอบข้า!! ’ เป็นประโยคเดิมที่ดังมาจาก เสียงแหลมสูงเหมือนน�้ำเสียงหญิงสาวที่ก�ำลังเกรี้ยวกราด แววตาคู่นั้นที่เห็นบ่อยครั้ง จนเริ่มคุ้นชินวาวโรจน์ส่องแสงอยู่ในความมืด


เหมือนมีใครอีกคน? สัมผัสเย็นเยียบยังคงเลาะเล็ม หยอกล้อเปะปะให้ทรมานไปทัง้ ร่างกาย ‘ตอบรับเราสิ ชเวยองแจ / ตอบรับเรา’ ทัง้ สองเสียงแหลมสูงและทุม้ ต�ำ่ ประสานกันเป็นหนึง่ ดังกึกก้องไปทัว่ โสตประสาท ‘อย่า.. ทรมาน’ ‘ได้โปรด’ ‘ปลดปล่อยเรา’ พวกเขาท�ำมันในทีส่ ดุ ยองแจไม่กล้าแม้แต่จะก้มเหลือบไปมอง แต่สมั ผัสเปียก ชื้นนั้นกลับชัดเจนเสียเหลือเกินจพื้นที่ของเขาถูกเลาะเล็มดูดดุนเสียจนไม่เหลือที่ว่าง สัมผัสเย็นๆซุกไซ้ไปทั่วหน้าท้องจนถึงโคนขาด้านในจก่อนจะกอบกุมเอาศูนย์รวมความ รู้สึกมาถือครองไว้จแล้วเริ่มเคลื่อนไหวไปตามความต้องการของเขาคล้ายกับอ่านใจได้ และรับรูไ้ ด้ถงึ ความต้องการตามสัญชาติญาณดิบจ สัมผัสแปรเปลี่ยนเป็นความเร่งเร้ารุนแรงน�ำพาความเจ็บปวดให้ฉายชัดขึ้น ราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสีย่ งจจนยองแจเริม่ ไม่แน่ใจว่าเขาก�ำลังฝันจเหมือนอ่านใจได้ อีกครั้งจสัมผัสนั้นลดทอนผ่อนลงอย่างนุ่มนวลจร่างกายทั้งซ้ายและขวากลับมารวมกัน เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ฝันจยองแจหลับตาขบริมฝีปากตนเองแน่น เป็นเชิงกระตุ้นเตือนตัวเองจบังคับให้ความเจ็บจากริมฝีปากส่งผ่านไปถึงสมองและ ตอนนัน้ เองทีเ่ ขารูส้ กึ ชาวาบอีกครัง้ เหมือนมีสายลมเย็นเยียบก�ำลังโลมเลียผ่านสันหลัง


/

เมื่อใกล้ถงึ จุดยองแจรู้สกึ ถึงแรงสัน่ กระตุกเป็นพักตามร่างกายของตนจจังหวะ วาบหวามชวนลุ่มหลงพาให้สามัญส�ำนักปลิดปลิวจไม่ได้สนใจอีกแล้วว่านี่เป็นความจริง หรือความฝันจเขาปล่อยให้กลไกของร่างกายเป็นไปตามอัตโนมัติทั้งที่ยังไม่ลืมตา ยองแจตวัดขาข้างหนึง่ ขึน้ รัดส่วนทีค่ ล้ายสะโพกของร่างด้านบนจบดเบียดกายของตนเข้า กับส่วนกลางโคนขาของอีกฝ่ายอย่างเรียกร้องจความมืดมิดดูดกลืนให้ทงั้ หมดกลายเป็น หนึง่ เดียวจสัมผัสตามร่างกายเริม่ เปลีย่ นเป็นความร้อนจัด”หนักอึง้ หรือนี่เองคือการตอบรับที่หมายถึงจไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นจะเป็นอะไรหรือใคร ก็ตาม ยองแจไม่สามารถหยุดตัวเองได้อกี แล้ว มือ เท้า และส่วนอืน่ ๆจคล้ายกับมีชวี ติ เป็น ของตนเองจแรงส่งกดย�ำ้ อย่างหนักหน่วงทิง้ ลงบนกายของเขาจากร่างสูร่ า่ งก่อนจะส่งผ่าน ถึงเตียงอ่อนนุม่ ซ�ำ้ แล้วซ�ำ้ เล่าไม่รอู้ มิ่ จแสงสว่างวาบขาวโพลนแสบนัยน์ตาย้อมไปทัว่ ห้อง มืดมิดจเมือ่ ถึงปลายทางปลดปล่อยในทีส่ ดุ ชัว่ ความคิดจร่างสันทัดใต้ผา้ ห่มสัน่ สะท้านอ้าปากพะงาบคล้ายจะตะครุบอากาศ ที่เหลือน้อยนิดรอบกายจเขาหายใจหอบถี่ปลายหางตาก็เอ่อด้วยน�้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่าง ไม่รสู้ าเหตุจร่างกายชาไปทัง้ ซีกด้วยถูกตะคริวกิน ร่องรอยชืน้ แฉะรอบกายท�ำให้นกึ หัวเสีย นิดหน่อยจยองแจใช้เวลาเล็กน้อยหลับตานอนนิ่งเพื่อข่มให้ชีพจรเต้นเป็นปกติจแต่ก็ยัง ยากทีจ่ ะขยับตัวด้วยแข้งขาไร้เรีย่ วแรงไปหมด เป็นฝันทีป่ ระหลาด ..เหมือนจริงอย่างประหลาด ยองแจเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือของตนมาเช็คข้อความต่างๆขหน้าจอแจ้ง เตือนการโทรเข้าขและสายทีไ่ ม่ได้รบั ตามความเคยชิน แม่เหรอ?ขอ้อ อย่างนีเ้ อง


แม้แวบแรกก็จ�ำไม่ได้ เขารับโทรศัพท์แม่ก่อนที่จะเผลอหลับไป นั่นอาจเป็น เหตุผลที่เขาฝันถึงแม่ก็ได้ ใช่แล้ว อาจไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ในฝันแต่ละครั้ง อาจจะเป็นแค่ฝันธรรมดา ก็เป็นปกติของมนุษย์ที่จะฝันถึง.. อ่า เรื่องอย่างว่า ใช่รึเปล่านะ ติ๊ง! เสียงเตือนข้อความเรียกสติให้ยองแจ เป็นรุ่นพี่จินยองนั่นเอง “ย๊า! ชเวยองแจ ยังไม่ได้ลืมการบ้านวันนี้ใช่มั้ย วาดถึงไหนแล้ว เอามาดูเป็นRefหน่อย” “นั่น! แกลืมงานสเก็ต Reproduct The Nightmare ของ Henry Fuseli ไง ที่วาดเป็นแบบของตัวเองน่ะ! ”

“การบ้าน!? การบ้านไร?”

“รูปเนี้ย แต่วาดแบบของตัวเอง พี่ก็ฝากบอกแจ็คสันไว้แล้วนี่นา” “นายเข้าแต่เดินออกไปต่างหากโว้ย...”

“ คลาสนั้นผมไม่ได้เข้าอ่ะพี่ ”

“โอเคผมผิดเอง ว่าแต่ไอ้ปีศาจลิงบนตัวผู้หญิงนั่นมันอะไร?” “อย่าดูถูกนั่น Imcubus เชียวนะเว้ย ปีศาจที่เทพทั้งสวรรค์ต้องอิจฉาอ่ะ”


“โอเคผมผิดเอง ว่าแต่ไอ้ปีศาจลิงบนตัวผู้หญิงนั่นมันอะไร?” “อย่าดูถูกนั่น Imcubus เชียวนะเว้ย ปีศาจที่เทพทั้งสวรรค์ต้องอิจฉาอ่ะ” “เฮ้ยผิดๆ ต้อง Incubus ”

“ ก็วา่ หาไม่เจอ นีพ่ น่ี งั่ เรียนจริงป่ะ ”

“นิสยั ! เอาลิง้ ไปดูเอง สรุปจะขอลอกใครได้วะเนีย่ ” “ รีบปัน่ เข้านะ เดีย๋ วจะอดนอนไปวูบในคลาสอีก บัย ” “ แต้งกิว้ ฮยองนิม #กราบแนบอก ” ยองแจกดเข้าไปตามลิง้ ทีไ่ ด้จากรุน่ พีร่ ว่ มชัน้ เรียน เผยให้เห็นเว็บค้นหาหน้าต่าง สีเขียวทีน่ ยิ มใช้กนั ในเกาหลี เนือ้ หาเป็นบทความเกีย่ วกับปีศาจลิงทีเ่ ขาไม่เคยรูจ้ กั มาก่อน Incubus (อินคิวบัส) เป็นปีศาจร้ายในนิทานพื้นบ้านของชาวยุโรปกลาง0มีพฤติกรรมชอบลอบสมสู่ กับมนุษย์อย่างหฤหรรษ์ในยามหลับใหลโดยบางครัง้ เหยือ่ ก็จะไม่รตู้ วั 0เมือ่ ตืน่ ขึน้ มาก็จะ รู้สึกเพียงว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝันเท่านั้น 0หากแต่เหยื่อเป็นหญิงสาว นานวันเข้านางก็จะตัง้ ครรภ์อย่างปริศนา0และถูกขับไล่ออกจากหมูบ่ า้ นเพราะสร้างความ เสือ่ มเสีย0แต่เมือ่ คลอดออกมา0เด็กเหล่านัน้ จะมีพลังอ�ำนาจพิเศษ0เช่นกลายเป็นพ่อมด แม่มด0เช่นเดียวกับพ่อมดเมอร์ลิน0มนุษย์ที่ถูกล่อลวงให้สมสู่กับปีศาจซ�้ำๆหลายครั้ง หากไม่รู้ตัวและเริ่มสวดขับไล่0ก็จะถูกดูดกลืนพลังชีวิต0หรือขโมยวิญญาณไปในที่สุด หากปีศาจเป็นหญิง จะถูกเรียกว่า ซัคคิวบัส


ยองแจลุกพรวดขึน้ จากเตียง0ลืมความเจ็บปวดเมือ่ ยล้าจากการนอนตอนหัวค�ำ่ ไปเสียสนิท0มือขาวจัดรีบเปิดสวิตซ์ไฟบนหัวเตียง ก่อนจะพลิกแผ่นกระดาษใช้แล้วทีอ่ ยู่ ใกล้มอื ทีส่ ดุ 0บรรจงจรดดินสอลงเส้นร่างหนักเบาอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าความรูส้ กึ ที่ ได้เจอจะจางหายไป เพื่อถ่ายทอดภาพของปีศาจในแบบที่เขาได้สัมผัส ตลอดค�่ำคืนวันฮาโลวีน.. THE END


Title : Timing : Author : Genre : Contact :

Platonic love 10PM-6AM Ppigotexo Romantic / Drama @Ppigotexo


เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปทัว่ ห้อง กลิน่ บุหรีล่ อยหึง่ ชวนปวดหัว เด็กหนุม่ ในชุดบริกรยืน หลบอยูม่ มุ หนึง่ ของห้องด้วยสีหน้าเนือยๆ ยิง่ เกลียดยิง่ เจอ ประโยคนีช้ า่ งเหมาะกับเขาใน ตอนนีเ้ หลือเกิน ‘ชเว ยองแจ’ พนักงานคนใหม่ของโรงแรมชือ่ ดัง เขายืน่ สมัครในต�ำแหน่ง พนักงานต้อนรับและเป็นที่น่าแปลกใจเมื่อสถานประกอบการตอบรับใบสมัครแทบจะ ทันทีพร้อมสอนและให้เริม่ งานในวันถัดมา ถือเป็นความผิดของเขาด้วยครึง่ หนึง่ ทีไ่ ม่ยอม สอบถามกับทางโรงแรมให้ละเอียด เขาจึงได้มาท�ำหน้าทีพ่ นักงานต้อนรับในชัน้ วีไอพีอย่าง ‘ชัน้ คาสิโน’ แบบนี้ “ยองแจ” เสียงเรียกนัน้ ดังมาจากรุน่ พีค่ นสนิททีแ่ นะน�ำงานนีใ้ ห้เขา “ครับ?” “อีกสิบนาทีจะมีแขกคนส�ำคัญมานะ0เตรียมต้อนรับเขาด้วยล่ะ0มุมวีไอพีนะ” ยองแจมุน่ คิว้ ทันที แขกทีเ่ ข้าออกชัน้ คาสิโนนีม้ มี ากจนนับกันไม่หวาดไม่ไหว “ใครเหรอครับ รูปร่าง หน้าตาประมาณไหน” “เดีย๋ วเขามาก็รเู้ องแหละอ้อ เขาชือ่ อิมแจบอมนะ” เมือ่ พูดธุระของตนเองเสร็จรุน่ พี่ คนนั้นก็เดินจากไปแทบจะทันที0ยองแจได้แต่ถอนหายใจออกมา0ไม่บอกแม้กระทั่ง รูปพรรณสัณฐานแบบนีใ้ ครทีไ่ หนจะไปรูไ้ ด้0หากไม่ได้ให้การต้อนรับแขกคนนัน้ จะถือเป็น ความผิดของเขาหรือเปล่า? เสียงอือ้ อึงในตอนแรกเงียบลง สายตาส่วนใหญ่จบั จ้องไปยังบุคคลผูม้ าใหม่ เป็นอย่าง ทีร่ นุ่ พีบ่ อก0ยองแจรูไ้ ด้ทนั ทีเมือ่ เห็นเขาเดินเข้ามา0ด้วยหน้าทีท่ ำ� ให้เด็กหนุม่ รีบสาวเท้า เข้าไปหาแขกคนส�ำคัญ เขาโค้งให้กบั อีกฝ่ายก่อนผายมือไปยังมุมวีไอพีของชัน้ นี้ “ยินดีตอ้ นรับครับคุณอิม เชิญทีม่ มุ วีไอพีเลยครับ”0กล่าวทักทายด้วยน�ำ้ เสียงสุภาพ พร้อมแย้มร้อยยิม้ สดใสให้แก่ชายหนุม่ “เด็กใหม่เหรอ”0คุณอิมถามก่อนยิม้ ตอบพอเป็นมารยาท


“ใช่ครับ เชิญทางนีค้ รับ” ยองแจตอบกลับ ค้อมตัวเล็กน้อยก่อนเดินน�ำแขกคนส�ำคัญ ไปยังมุมส่วนตัวทีแ่ พงเสียจนรูส้ กึ เสียดายเงินทีต่ อ้ งจ่ายไปกับมัน ยองแจปลีกตัวออกมาเตรียมเครือ่ งดืม่ ให้กบั แขก0แม้จะเอ่ยถามแต่ทว่าค�ำตอบทีไ่ ด้ รับคือตามใจนายเถอะ มันเหมือนเป็นการกวนโอ๊ยอย่างไรก็ไม่รู้ แต่เพือ่ ไม่ให้เกิดความผิด พลาดเด็กหนุม่ จึงเลือกทีจ่ ะถามรุน่ พีร่ ว่ มงาน “พีฮ่ อนชอล คุณอิมเขาชอบเครือ่ งดืม่ แบบไหนเหรอครับ” เอ่ยถามพลางจ้องมองบน ชั้นที่มีขวดแก้วตั้งเรียงรายอยู่หลายร้อยขวด0ถึงแม้จะรู้จักชนิดของเครื่องดื่มจากการ ร�ำ่ เรียนมาแล้ว แต่จๆู่ ให้มาเลือกแบบนีก้ ไ็ ม่รจู้ ะเริม่ อย่างไรดี “เท่าทีเ่ ห็น คุณอิมน่าจะชอบพวกวิสกีน้ ะ มาทีไรก็สงั่ แต่พวกนี”้ ยองแจพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปยังโซนที่เก็บขวดวิสกี้ไว้0ลมหายใจถูกพ่นออกมาอีกครั้ง0วิสกี้มันมีน้อยเสีย ทีไ่ หน มีหลากหลายยีห่ อ้ แถมยังหลายประเภทด้วย “พี.่ ..อ้าว” พอตัดสินใจหันไปถามอีกคนก็ไม่อยูเ่ สียแล้ว เขาเองก็ไม่ควรมาเสียเวลา กับอะไรแบบนี้ ยองแจจึงเลือกหยิบไอริชวิสกี้ คว้าถาดพร้อมแก้วติดมือไปด้วย ยองแจเดินเข้าไปหาแขกก่อนรินวิสกีใ้ ส่แก้วแล้วส่งให้ แจบอมยิม้ รับแก้ววิสกีม้ าจาก บริกรหน้าหวาน0จรดแก้วลงกับริมฝีปากพร้อมกระดกให้ของเหลวสีอ�ำพันไหลลงคอ สีหน้าของชายหนุม่ เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “เลือกได้ด”ี เขาเอ่ยชมอีกคนก่อนหันกลับมาให้ความสนใจกับไพ่ในมือ จุดประสงค์ของคนทีม่ ายังชัน้ คาสิโนคงหนีไม่พน้ เรือ่ งการพนัน0มีแขกหลายคนเสีย ทรัพย์สินมากมายเพราะมันแต่ก็ยังมีคนแวะเวียนมาไม่ขาดสาย...ยองแจช�ำเลืองมองไพ่ ในมือของแจบอม0ก่อนหลบออกมาให้ห่างจากอีกฝ่ายพอสมควร0เขาไม่ค่อยรู้เรื่องการ พนันเท่าไหร่แต่จากทีแ่ อบมองคุณอิมต้องชนะแน่


“รอยัลสเตรทฟลัช” ไพ่ในมือแจบอมถูกกระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง หน้าไพ่หงายชัด แสดงถึงอันดับไพ่0ชิพทัง้ หมดถูกกวาดมาวางไว้หน้าผูช้ นะ0บรรดาแขกร่วมโต๊ะทยอยลุก ออกไปด้วยความหงุดหงิดเหลือไว้เพียงชายหนุม่ ตาตีเ่ พียงคนเดียวทีย่ งั คงนัง่ อยู่ “ยอมแพ้งา่ ยไปแล้ว” แจบอมพูดกับตนเองเบาๆก่อนยกขาขึน้ มาไขว้ขาอีกข้าง “เติมวิสกีไ้ หมครับคุณอิม”0ยองแจเอ่ยถามเมือ่ เห็นว่าแก้วของอีกฝ่ายนัน้ เหล้าพร่อง ไปเกินครึง่ แล้ว “เอาสิ” วิสกีร้ สเยีย่ มถูกรินเติมใส่แก้วหลังได้รบั ค�ำอนุญาต “มาเล่นด้วยกันหน่อยไหม” แจบอมเอ่ยชวน0ปกติเขาไม่เคยชวนใครมาร่วมโต๊ะด้วย แต่ทำ� ไมเขาถึงเลือกทีจ่ ะชวนเด็กหนุม่ คนนีแ้ ม้แต่ตวั เขาเองก็ยงั ไม่ทราบสาเหตุ “ผมเล่นไม่เป็นหรอกครับ” “ลองดูกไ็ ม่เสียหาย ฉันไม่เก็บเงินกับเธอหรอก” สายตาคะยัน้ คะยอนัน้ ท�ำให้ยองแจ รูส้ กึ ล�ำบากใจ สุดท้ายเขาก็ยอมนัง่ ลงทีฝ่ ง่ั ตรงข้ามกับแจบอมตามทีอ่ กี ฝ่ายขอไว้ “โป๊กเกอร์ใช่ไหมครับ?” แจบอมพยักหน้ารับ ในมือสับไพ่อย่างช�ำ่ ชองก่อนวางมันลง กลางโต๊ะ “ถ้าผมแพ้...ไม่เสียอะไรใช่ไหมครับ” ยองแจถามให้แน่ใจก่อนหยิบไพ่ ทางบ้านเขาไม่ ได้มฐี านะดีอะไรมากมายถึงขนาดสามารถแบกรับหนีส้ นิ จากการพนันได้


“ไม่เสียหรอก” ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างโล่งอก ต่างฝ่ายต่างสุม่ หยิบไพ่ขน้ึ มา แจบอมมองไพ่ในมือแล้วยิม้ ถ้าจริงจังเกินไปจะถูกหาว่ารังแกเด็กหรือเปล่านะ... ----------- “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจดังบ่อยเสียจนฮอนชอลทีก่ ำ� ลังเช็ดแก้วอยูต่ อ้ งเงยหน้าขึน้ มอง “เป็นอะไรวะ” “พี่...ความพ่ายแพ้นี่มันแย่เนอะ” ระหว่างที่พูดก็หยิบไพ่ในกระเป๋าเสื้อออกมาดู แน่นอนว่าเมื่อวานเขาแพ้แจบอม อีกฝ่ายให้ไพ่ใบนี้มา ‘แจ็คโพธิ์แดง’ ลองไปค้นหา ความหมายในอินเทอร์เน็ตพอได้ความว่า ชายวัยหนุ่มที่สนใจในความรัก... “ไปแพ้อะไรมาล่ะ” น�้ำเสียงของฮอนชอลดูเหนื่อยใจปนเอ็นดูรุ่นน้อง เพิ่งเข้ามา ท�ำงานแท้ๆแต่ดันไปลองเล่นอะไรเสียแล้ว “แพ้คุณอิมน่ะสิ” แก้วในมือรุ่นพี่แทบหล่นกระแทกพื้น รีบหันมองรุ่นน้องด้วย สายตาตื่นตระหนก “แกเล่นไพ่กับคุณอิมเหรอ” “อือ เล่นเกมเดียว” “ไม่ล้มละลายก็บุญหัวแล้วแจเอ๊ย นั่นมันเจ้าพ่อโป๊กเกอร์เลยนะเว้ย” ยองแจเบิก ตากว้างมองไพ่ในมือสลับกับหน้ารุ่นพี่ไปมา หากเขาต้องจ่ายค่าพนันคงหนีไม่พ้นขาย บ้านใช้หนี้เป็นแน่... “ผมไม่รู้นี่ พี่ไม่บอกอะไรผมเลย ถ้าคุณอิมจริงจังผมโทษพี่นะเว้ย” “เออๆ เอาเถอะวันนีก้ อ็ ย่าไปตกหลุมพรางแขกคนไหนแล้วกัน หน้าสวยๆแบบนาย ระวังจะโดนเสีย่ ซือ้ ตัวไปเป็นเมีย” คิว้ เรียวขมวดมุน่ ด้วยความขัดใจ ฮอนชอลมักจะบอก ว่าเขาหน้าตาสละสวยคล้ายผูห้ ญิงอยูบ่ อ่ ยๆซึง่ เขาไม่เห็นด้วยกับความคิดนัน้ ! “พีน่ ปี่ ากหมาไม่เปลีย่ นเลยนะ” ยองแจค้อนใส่รนุ่ พีก่ อ่ นเดินไปช่วยอีกฝ่ายเช็ดแก้วที่ ยังเหลืออยูพ่ อสมควร


“เออ วันนีค้ ณ ุ อิมก็มานะ ให้นายไปรับแล้วกัน พวกพีๆ่ ไม่คอ่ ยอยากยุง่ กับเขาเท่าไหร่” “ท�ำไมล่ะครับ คุณอิมเขาก็ดเู ป็นคนดีนนี่ า” “อืม...แค่ไม่ถกู ชะตาด้วยมัง้ ไม่รสู้ ิ มันรูส้ กึ เสียวหลังแว้บๆ” ยองแจฟังแล้วก็มนุ่ คิว้ อีก ครัง้ อะไรคือเสียวหลังของฮอนชอลกันนะ... “เขามาทีน่ บี่ อ่ ยหรือเปล่าครับ” “ไม่บอ่ ยหรอก นานๆมาที” หลังจากพูดคุยกันจบทัง้ คูก่ แ็ ยกย้ายกันไปท�ำงานของตนเอง0วันนีค้ ณ ุ อิมมาเร็วกว่า ปกติและทีน่ า่ แปลกใจคือเขามาเพียงคนเดียว ต่างจากเมือ่ วานทีม่ บี อดีก้ าร์ดมาคอยรักษา ความปลอดภัยด้วย ยองแจยิม้ ทักทายพร้อมค้อมศีรษะให้คนอายุมากกว่า บนถาดทีเ่ ขา ถืออยูม่ แี ก้วเปล่าเคลือบเกลือและขวดเตกีลา่ ข้างๆตัวขวดมีมะนาวอยูส่ ามซีกช่วยตัดรส “วันนีใ้ ห้ลองเตกีลา่ เลยเหรอ”0ถึงจะพูดเหมือนไม่อยากแต่มอื กลับฉวยแก้วบนถาด ไปถือไว้เสียแล้ว “ก็คณ ุ อิมไม่ยอมบอกผมนีค่ รับว่าชอบดืม่ อะไร”0ยองแจตอบกลับด้วยสีหน้าเจือ่ นๆ เขาเองก็เดาใจอีกฝ่ายไม่ถกู เหมือนกันว่าชอบเครือ่ งดืม่ ประเภทไหน0จะวัดจากความชอบ ของตัวเองก็ไม่กล้า “ได้ลองหลายๆแบบก็ดีเหมือนกัน0ไม่ได้ดื่มมานานแล้ว”0แจบอมไม่ถือสาอะไร กับบริกรหน้าหวาน เขานัง่ ลงบนเก้าอีบ้ นุ วมอย่างดีกอ่ นยกแก้วขึน้ ดืม่ แอลกอฮอล์ทไี่ หล ซึมเข้ากระแสเลือดท�ำให้อุณหภูมิในร่างกายสูงมากกว่าปกติ0เขาถอดเสื้อตัวนอก ออกวางมันไว้บนพนักแล้วจึงเอนกายพิงช้าๆ “วั น นี้ ไ ม่ เ ล่ น เหรอครั บ ”0เสี ย งเจื้ อ ยแจ้ ว เอ่ ย ถามท� ำ เอาแจบอมหุ บ ยิ้ ม ไม่ อ ยู ่ เด็กคนนีค้ งไม่กลัวอะไรตามประสาวัยรุน่ สินะ “วันนีแ้ ค่อยากมาเจอหน้าเธอน่ะ”0ยองแจรูส้ กึ ใบหน้าเห่อร้อนขึน้ มาแม้อากาศในนี้ จะเย็นเยียบ


“ผมกับการมาของคุณอิมมันเกีย่ วอะไรกันล่ะครับ ไม่ตอ้ งมาพูดเอาใจผมหรอก” แจบ อมหลุดหัวเราะเสียงดัง ยองแจท�ำหน้างงแต่กไ็ ม่ได้ซกั ไซ้ถามอะไร ประโยคเมือ่ ครูม่ นั มี อะไรน่าข�ำกันนะ... “ฉันยังไม่รชู้ อื่ ของเธอเลย” “ผมชือ่ ยองแจครับ ชเวยองแจ” ตอบกลับคุณอิมไปพร้อมรอยยิม้ ทีม่ กั ประดับบน ใบหน้าเสมอ เหมือนต้องมนตร์สะกดให้หยุดชะงัก แจบอมนิง่ ไปชัว่ ขณะ สะบัดหัวไล่ความ คิดฟุง้ ซ่านออกไปพลางคิดไปว่าตนเองคงเริม่ จะเมาแล้ว “ช่วยเปิดห้องให้ฉนั ทีสิ เหมือนฉันจะเริม่ เมาแล้ว” บริกรหนุม่ พยักหน้าก่อนปลีกตัว ออกมาจัดเตรียมห้องพักให้กบั แขก ระหว่างทางไปยังห้องพักยองแจเสนอตัวขอช่วยพยุงแต่แจบอมกลับปฏิเสธ หน้าและ ตัวทีแ่ ดงผิดปกตินนั้ ท�ำให้เด็กหนุม่ เป็นห่วงกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่สบาย บริกรหนุม่ ไขกุญแจ เปิดห้องให้แขกทีย่ งั ดูมนึ งงอยู่ เขาถามย�ำ้ อีกรอบว่าคุณอิมไหวจริงๆหรือเปล่า พอได้คำ� ตอบกลับแบบส่งๆเขาจึงปล่อยให้แขกมีเวลาส่วนตัว “กูคงเมาจริงๆ” แจบอมพูดกับตนเองหลังเข้ามาในห้องแล้ว มือขวาเลือ่ นขึน้ มาวาง นาบอกข้างซ้ายทีจ่ งั หวะการเต้นของหัวใจผิดปกติไป ยองแจเดินกลับเข้าไปยังชัน้ คาสิโน คอยต้อนรับบรรดาแขกเหรือ่ ทีท่ ยอยเข้าออก อย่างไม่ขาดสาย ในใจก็นกึ เป็นห่วงคุณอิมไปด้วย ดูจากสีหน้าของเขาแล้วเหมือนอาการ จะไม่ดเี ท่าไหร่ แต่ทว่าการไปยุม่ ย่ามชีวติ ส่วนตัวของแขกหรือลูกค้านัน้ ถือเป็นเรือ่ งเสีย มารยาทเขาจึงเลือกทีจ่ ะท�ำหน้าทีข่ องตัวเองต่อไป “ใกล้เลิกงานแล้ว ไปเตรียมตัวกลับไปเดีย๋ วตรงนีพ้ ท่ี ำ� เอง” ฮอนชอลเข้าไปกระซิบ ข้างหูรนุ่ น้องเบาๆเพราะใกล้เวลาเลิกงานของคนตัวเล็กแล้ว


“ไม่เป็นไรครับ แขกเล่นจบเกมนี้ผมก็เลิกแล้วล่ะ พี่ไปเตรียมตัวกลับเถอะ” รุ่นพี่ ถอนหายใจให้กับประโยคที่ถูกคืนกลับมา คนนิสัยดื้อกว่าชเวยองแจจนถึงตอนนี้เขายัง ไม่เคยเจอเลย “ตามใจนายนะ” พูดก่อนเดินกลับเข้าไปในห้องพนักงาน เวลาเข้างานของยองแจคือสี่ทุ่มตรงและเวลาเลิกงานคือหกโมงเช้า งานที่ท�ำนั้นไม่ หนักหนาอะไร0แค่รับแขกและจัดเตรียมเครื่องดื่มให้0หากบริการดีจะได้รับทิปเล็กๆ น้อยๆจากแขกด้วย หากถามถึงวันหยุด แน่นอนว่าเขามี วันหยุดของเขาคือทุกวันพุธ เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนแสดงสีหน้าดีใจแบบเก็บไม่อยู่0เพราะวันนี้คือวัน หยุดของเขาน่ะสิ “วันหยุดขอนอนยาวๆสักวันแล้วกัน”0พูดพลางกระชับเป้บนบ่าแล้ววิง่ ขึน้ รถประจ�ำ ทางไป ยองแจนอนกลิ้งไปมาบนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย0ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะนอนให้เต็ม อิ่มแต่กลับนอนไม่หลับ ถึงจะเผลอหลับไปแต่ไม่นานก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาเดินไปหยิบไพ่ แจ็คโพธิ์แดงที่เก็บไว้ออกมาดู ป่านนี้คุณอิมจะเป็นอย่างไรบ้างนะ กลับบ้านไปแล้วหรือ ยัง...หัวกลมสะบัดอย่างแรงเมื่อสมองเริ่มคิดอะไรฟุ้งซ่าน เขาเก็บไพ่เข้าที่เดิม หยิบสมา ร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาเลื่อนดูข่าวในแอพพลิเคชั่นสีน�้ำเงินช้าๆ “อะไรวะเนี่ย แค่แม่ค้าสวยก็เอามาเขียนข่าวแล้ว งี้ไม่มีข่าวบริการหนุ่มรูปหล่อ บ้างล่ะ” ระหว่างที่ไถเลื่อนฟีดข่าวไปก็ก่นด่าไปเป็นเรื่องปกติของยองแจ แถบแจ้งเตือนค�ำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของได้เป็น อย่างดี ยองแจกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของคนที่ส่งค�ำขอมา โทรศัพท์ในมือแทบร่วงลงกับ พื้น เขาขยี้ตาตัวเองแรงๆราวกับสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องเหลือเชื่อ


Im Jaebum sent you a friend request. ยองแจอ่านชือ่ และกดเข้าไปดูรปู เขาท�ำแบบนีซ้ ำ�้ อยูส่ ามครัง้ จนแน่ใจแล้วว่าอิมแจบ อมคนนีค้ อื คนเดียวกับทีเ่ ขารูจ้ กั จริงๆ...ปลายนิว้ มันสัน่ ขึน้ มาเสียดือ้ ๆ0เด็กหนุม่ จ้องหน้า จออยูน่ านสองนานและตัดสินใจกดรับ -ยังไม่นอนเหรอ ข้อความทีเ่ ด้งขึน้ มาท�ำเอาคนตัวเล็กสะดุง้ เพราะเผลอกดอ่านไปแล้ว ยองแจช�ำเลือง มองเวลา ตีสามแล้ว...นีค่ งเป็นทีม่ าของค�ำถามสินะ

-ผมนอนไม่หลับครับ -วันนี้ฉันไม่เจอเธอเลย ลางานเหรอ -เปล่าครับ ผมหยุดทุกวันพุธน่ะ -อา...แบบนี้เอง

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ยองแจเผลอยิ้มระหว่างตอบแชทกับผู้ชายคนนี้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันได้ ไม่นานแต่กลับรู้สึกว่าเขานั้นใจดีมาก...มากเสียจนเริ่มกลัว -คุณอิมเป็นยังไงบ้างครับ คุณไม่สบายหรือเปล่า? -ไม่เป็นไร ฉันสบายดี -อ่า...ดีแล้วครับ พอรู้สึกสบายใจเปลือกตาก็ค่อยๆหนักขึ้น ยองแจหลับตาลงหวังคลายอาการปวด แต่ด้วยความเหนื่อยล้าท�ำให้เจ้าตัวเผลอหลับไปทั้งที่ยังเปิดหน้าต่างสนทนาค้างไว้


-พรุง่ นีเ้ ธอจะกลับมาท�ำงานใช่ไหม -....... -ยองแจ? -หลับแล้วเหรอ... -ฝันดี ชีวิตประจ�ำวันของเด็กหนุ่มนามยองแจด�ำเนินไปอย่างปกติเฉกเช่นทุกวัน0สี่ทุ่มไป ท�ำงาน หกโมงเช้าเลิกงานกลับบ้าน ทานข้าว นอนและตืน่ ท�ำแบบนีซ้ ำ�้ ไปซ�ำ้ มาจนเวลา ล่วงเลยมาได้หนึง่ เดือน วันนีเ้ ขาก็ออกไปท�ำงานตามปกติ ชุดบริกรทีส่ วมอยูถ่ กู จัดแต่งให้ เข้าที่ ผมเผ้าทีถ่ กู ละเลยยาวลงปรกตาจนต้องหากิบ๊ มาติดไว้ “ผมยาวแล้วนะยองแจ ท�ำไมไม่ไปตัด” ฮอนชอลทีเ่ ห็นรุน่ น้องติดกิบ๊ ก็รบี เตือนเพราะ ดูแล้วไม่คอ่ ยสุภาพเท่าไหร่สำ� หรับบริกรชาย “ผมก็เพิง่ สังเกตนีแ่ หละ เดีย๋ วพรุง่ นีผ้ มแวะไปตัดนะ ตอนนีข้ อติดแบบนีไ้ ปก่อน” ยองแจรีบบอกกับรุน่ พีแ่ ล้วเดินไปรับแขกประจ�ำทีม่ กั จะมาเวลานีเ้ สมอ “สวัสดีครับคุณอิม” กล่าวทักทายพร้อมรอยยิม้ สดใส แจบอมยิม้ ตอบก่อนสังเกตเห็น กิบ๊ ติดผมบนหัวของอีกฝ่าย “ผมเธอยาวแล้วนี”่ คนถูกทักรีบจับกิบ๊ ของตัวเองทันที แม้สขี องกิบ๊ จะด�ำสนิทกลืน ไปกับผมแต่อกี ฝ่ายกลับสังเกตเห็นซะได้ “ผมขอโทษครับ พรุง่ นีผ้ มคงไปตัดแล้วล่ะ”


“ไม่เห็นเป็นไรเลย เธอติดกิบ๊ แบบนีก้ น็ า่ รักดี” แจบอมพูดแล้วคว้าแก้ววิสกีบ้ นถาด มาดืม่ หลังจากเสิรฟ์ เตกีลา่ ในวันนัน้ ท�ำให้ยองแจหลีกเลีย่ งมันไปเลย ลองผิดลองถูกมา หลายหนสุดท้ายก็มาลงเอยกับไอริชวิสกีท้ เี่ ขาหยิบมาเสิรฟ์ ให้ในวันแรกนัน่ แหละ “ผมว่ามันตลกไปหน่อย” “เธอนีช่ อบเถียงจังเลยนะ” ค�ำพูดนัน้ สือ่ ไปในเชิงต่อว่าแต่ใบหน้าของแจบอมกลับยิม้ แย้มขัดกันเสียเหลือเกิน ยองแจได้แต่ทำ� หน้าเจือ่ นไม่กล้าเถียงอะไรอีก การถูกมองว่าเป็น เด็กไม่ดคี งไม่ใช่เรือ่ งทีด่ นี กั “คุณมาที่นี่บ่อยจังนะครับ”0ยองแจเปิดประเด็นขึ้นเมื่อเห็นว่าแจบอมไม่ยอมเล่น อะไรแถมยังนัง่ เงียบแบบนีม้ านานสองนาน “ฉันบอกแล้วไงว่าแค่อยากมาเจอเธอ” ครัง้ ทีเ่ ท่าไหร่กไ็ ม่อาจทราบทีอ่ มิ แจบอมท�ำให้ เลือดในกายนัน้ สูบฉีดไปยังใบหน้าให้มสี แี ดงก�ำ ่ ยองแจแอบยิม้ ในใจกับประโยคทีไ่ ด้ยนิ ทุก ครัง้ เมือ่ ถามถึงเหตุผลในการมาทีน่ ขี่ องอีกฝ่าย “คุณเนีย่ ...จริงๆเลย” “หึห”ึ ยองแจจัดการเช็คของอยูห่ อ้ งเก็บไวน์ แต่การท�ำงานก็ถกู ขัดขวางโดยรุน่ พีร่ ว่ มงานที่ เดินเข้ามาในห้องพร้อมค�ำสัง่ “ยองแจ คุณอิมมาแหนะ ไปต้อนรับเขาหน่อยสิ” ยองแจเผลอยิม้ ระรืน่ โดยทีต่ วั เอง ไม่รตู้ วั เขายืน่ ใบรายการให้กบั ฮอนชอลแล้วท�ำท่าจะวิง่ ออกไป “อ้อ! วันนีค้ ณ ุ อิมพาแขกมาด้วยนะ เตรียมแก้วไปสองใบล่ะ เสิรฟ์ เครือ่ งดืม่ อ่อนๆ หน่อยก็ด”ี “ได้ครับ”


ยองแจเลือกเครือ่ งดืม่ อยูค่ รูห่ นึง่ ก็ตดั สินใจหยิบอโรมาไทซ์ ไวน์ตดิ มือไป เมือ่ เดินมา ถึงมุมประจ�ำของแขกคนส�ำคัญก็ตอ้ งหยุดชะงักไปพักหนึง่ แขกอีกคนดูไม่คนุ้ หน้าค่าตา หน�ำซ�ำ้ ยังเป็นสุภาพสตรี... “สวัสดีครับ...” ยองแจค้อมหัวให้กบั แขกทัง้ สองเล็กน้อยก่อนรินไวน์ใส่แก้วให้ “น่ารักจัง” หญิงสาวทีม่ ากับคุณอิมเอ่ยชมยองแจ คนถูกชมยิม้ รับก่อนส่งแก้วให้เธอ “ขอบใจ” แจบอมเอ่ยขอบคุณก่อนรับแก้วไวน์มาถือไว้ ยองแจถอยออกมาเพือ่ ให้ทงั้ สองคุยกันได้ถนัด หางตาเหลือบไปเห็นแหวนเพชรน�ำ้ งามบนนิว้ นางข้างซ้ายของฝ่ายหญิง จูๆ่ หัวใจก็เต้นแรงขึน้ มาแบบควบคุมไม่ได้ เขากลัน้ ใจอยูค่ รูห่ นึง่ ก่อนแอบมองบนนิว้ นาง ข้างซ้ายของแจบอม...มันมีแหวนทีเ่ หมือนกันกับของเธอคนนัน้ สวมอยู่ ยองแจพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ทัง้ ทีก่ อ่ นหน้านีเ้ ขาสบายดีแท้ๆ แต่ตอนนี้ กลับรูส้ กึ เหมือนจะไม่สบายขึน้ มาเสียดือ้ ๆ ขอบตาร้อนผ่าวจนต้องเงยหน้าขึน้ น่าหงุดหงิด เหลือเกินเวลาทีค่ นเราไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ของตนเองได้ “แจบอม...เรือ่ งลูก...” ประโยคทีแ่ ว่วเข้ามาในโสตประสาทท�ำให้ยองแจร้องไห้ออกมาแบบไม่รตู้ วั ราวกับถูก โลกทัง้ ใบหล่นทับ รูส้ กึ หนักอึง้ ไปหมด ลมหายใจเริม่ ติดขัด เขาเลือ่ นมือขึน้ มากุมหน้าอก ข้างซ้ายไว้แน่น เจ็บ...เจ็บเสียจนกลัวว่ามันจะแหลกละเอียดไปเสียตอนนี้ ยองแจปลีกตัวออกมาก่อนเดินเข้าไปหาหัวหน้าพนักงาน เขาขอลางานทัง้ ทีเ่ พิง่ เริม่ ท�ำงานได้เพียงสองชัว่ โมง เมือ่ เห็นว่าเด็กหนุม่ หน้าตาเปือ้ นไปด้วยน�ำ้ ตาอีกฝ่ายก็ใจอ่อน ยอมให้เขาลางานได้ ยองแจโค้งให้หวั หน้าก่อนคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้ววิง่ ออกไปจาก ชัน้ คาสิโนให้เร็วทีส่ ดุ เขาไม่รวู้ า่ ต้องท�ำอย่างไร...ควรท�ำอย่างไรกับความรูส้ กึ เจ็บปวดนี้ มัน เกิดขึน้ เพราะอะไร...และเกิดขึน้ ท�ำไม


ต้นไม้ข้างทางถูกใช้เป็นที่พักพิง คนตัวเล็กสะอื้นไห้ ปล่อยให้ตัวเองทรุดลงไปกอง กับพื้น สองแขนโอบรอบกอดร่างตัวเองไว้แน่นราวกับก�ำลังปลอบใจตนเองอยู่ ไม่ เข้าใจ...จนตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขารับรู้แค่ความปวดหน่วงที่อก ข้างซ้าย ไม่เหลือแม้แต่แรงจะก้าวเดินกลับไปยังห้องพักของตนเอง เขาไม่อายต่อสายตา คนอื่นที่มองมา ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว...ไม่อยากรับรู้แล้ว ยองแจนอนหลับตาบนเตียง เขานอนอยู่แบบนั้นไม่ยอมขยับตัวไปไหนปล่อยให้ น�้ำตาไหลลงรดขมับตัวเองโดยไม่คิดที่จะเช็ดมัน แรงสั่นเบาๆจากสมาร์ทโฟนเรียกให้ คนนอนอยู่หยิบมันขึ้นมาดู -ท�ำไมเธอรีบกลับจัง น�้ำตาที่ไหลอยู่แล้วกลับยิ่งไหลมากขึ้นไปอีก มือเล็กบีบก�ำโทรศัพท์และอกข้างซ้าย แน่น ท�ำไมมันถึงได้ทรมานขนาดนี้นะ ยองแจสงบสติอารมณ์ของตนเองอยู่ครู่หนึ่งจึง ค่อยพิมพ์ตอบกลับไป

-ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับ -เป็นอะไรมากหรือเปล่า -ไม่ครับ...คงไม่เป็นไรมาก -ไหวหรือเปล่า ให้ฉันพาไปหาหมอไหม?

ยองแจส่ายหน้าแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นก็ตาม ความรู้สึกมันอัดแน่นจนแทบ ท�ำอะไรไม่ถูก เขาเผลอมอบความรู้สึกดีๆให้กับอิมแจบอมไปมากเท่าไหร่กันนะ...มาก จนรู้สึกเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ มากจนไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้...เลยสินะ


-อย่าเลยครับ ผมไม่อยากรบกวนคุณ...กับเธอ -เธอหมายถึงเยจูเหรอ -ครับ...ผมนอนก่อนนะ เขาเลือกทีจ่ ะหลบหนีมากกว่าเผชิญหน้า เวลานีเ้ ขาไม่อยากรับรูอ้ ะไรอีกแล้ว ขอแค่ นอนหลับตา อยูเ่ งียบๆคนเดียว ขอใช้เวลาอยูก่ บั ตัวเองสักวัน ใช้เวลาคิดทบทวนว่าทีผ่ า่ น มานัน้ เขาให้ใจอีกฝ่ายไปมากเท่าไหร่และเป็นไปได้ไหมทีเ่ ขาจะทวงคืน... ----------------- ยองแจสูดอากาศยามเช้าเข้าปอด ความเย็นแล่นปะทะผิวกายจนต้องเดินกลับเข้าไป หาเสือ้ มาคลุม ธรรมชาตินนั้ สวยงามเสมอ แม้จะอยูท่ า่ มกลางเมืองใหญ่แต่เช้าขนาดนีม้ ี น้อยคนนักทีจ่ ะตืน่ ขึน้ มา คงมีกแ็ ต่พอ่ ค้าแม่ขายทีล่ กุ ขึน้ มาประกอบอาชีพกันตัง้ แต่เช้าตรู่ ยองแจคลีย่ มิ้ บางๆ เสียงนกร้องและแสงแดดอันอบอุน่ เปรียบดังอ้อมกอดแสนอ่อนโยน เขาจ้องมองบรรยากาศรอบตัวอยูพ่ กั หนึง่ สามวันทีล่ างานเพือ่ ปรับสภาพจิตใจของตัวเอง เวลาสัน้ ขนาดนีแ้ น่นอนว่ามันไม่ชว่ ยอะไรเลยแต่กจ็ ะท�ำให้เขาฟุง้ ซ่านน้อยลง “ไม่อยากไปท�ำงานเลย” ยองแจบ่นกับตนเองก่อนกลับเข้าไปในห้อง มือเล็กเปิดแล็ปท็อปก่อนนัง่ ส�ำรวจข่าวสารไปเรือ่ ยๆ ตลอดระยะเวลาสามวันเขาไม่ ได้เข้าโซเชียลเน็ตเวิรค์ เลย และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ตอบกลับข้อความของคุณอิมเช่นกัน... ข้อความมากมายถูกทิง้ ไว้ บางข้อความแฝงไปด้วยความโกรธ ห่วงหาอาทรและคิดถึง... “คุณสนุกเหรอ...ทีท่ ำ� ให้ผมหลงรักคุณ” ยองแจเงยหน้าขึน้ พยายามห้ามไม่ให้นำ�้ ตา มันไหลลงมาอีก เขาไม่ควรเผลอใจไปกับคนคนนีต้ งั้ แต่แรกแล้ว


-ผมไม่เป็นไร ยองแจตอบกลับข้อความทัง้ หมดไปเพียงประโยคเดียว คนตัวเล็กสะดุง้ เมือ่ มีสาย เรียกเข้า เขากดรับเพียงเสียงเท่านัน้ ไม่ยอมเปิดกล้องให้อกี ฝ่ายได้เห็น ใบหน้าของอิมแจบ อมปรากฏบนหน้าจอแล็ปท็อป ความพยายามทัง้ หมดสูญเปล่า น�ำ้ ตาหลัง่ ไหลออกมาอีก ครัง้ พยายามกลัน้ เสียงสะอืน้ ไว้ไม่ให้ดงั ลอดเข้าไปให้อกี ฝ่ายได้ยนิ “เธอหายไปไหนน่ะ...” น�ำ้ เสียงและสีหน้าของแจบอมนัน้ เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ผม...ผมแค่อยากพักน่ะ” ยองแจพยายามตอบกลับให้ดปู กติทสี่ ดุ ปลายนิว้ ไล้ไปตาม หน้าจอเบาๆ ทัง้ ทีเ่ ห็นอยูแ่ ทบทุกวัน...แต่ไม่เคยได้สมั ผัสเลย “เธอไม่สบายหนักเลยเหรอ เปิดกล้องให้ฉันดูหน่อยสิ” “ฮื่อ...ผมในตอนนี้สภาพไม่น่าดูหรอก” “เอาเถอะน่า เปิดกล้องให้ฉนั เห็นหน้าเธอหน่อยเร็ว...” ยองแจส่ายหน้าอย่างแรง เขา ไม่อยากท�ำ ไม่อยากให้แจบอมต้องมาเห็นตัวเองในสภาพอ่อนแอแบบนี้ “ไม่เอา” “เฮ้อ...คืนนี้ฉันจะได้เจอเธอใช่ไหม” แจบอมถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้อง ราวกับว่าท�ำแล้วจะสามารถมองเห็นยองแจได้ “...คงงั้นมั้งครับ” ยองแจตอบกลับไปแบบส่งๆ...มันต้องเจอแน่นอนอยู่แล้วสิ เขา ต้องเข้าไปท�ำงาน ไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงการพบเจอได้เลยด้วยซ�้ำ


“อย่าหลบหน้าฉันเลยนะ...ฉันอยากเจอเธอจริงๆ ยองแจ” “ครับ” นัน่ คือค�ำสุดท้ายก่อนการสนทนาจะถูกยองแจตัดขาด เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว ทนฟังเสียงเป็นห่วงเป็นใยนัน่ ไม่ไหวแล้ว...แค่นกี้ ใ็ จอ่อนเสียแล้ว ยองแจเช็ดแก้วด้วยใบหน้าห่อเหีย่ ว ลมหายใจถูกพ่นออกมาครัง้ แล้วครัง้ เล่า บรรดา เพื่ อ นร่ ว มงานที่ เ ห็ น อาการต่ า งก็ รู ้ สึ ก เป็ น ห่ ว ง0ปกติ เ ด็ ก คนนี้ จ ะร่ า เริ ง ตลอดเวลา พอซึมเศร้าแบบนีท้ กุ คนก็พลอยหดหูไ่ ปด้วย ฮอนชอลเดินเข้ามาในห้องพนักงานก่อนหยิบ ไอริสวิสกีแ้ ล้วท�ำท่าจะเดินออกไป “คุณอิม...มาเหรอ” ยองแจเอ่ยถามพลางมองขวดวิสกีใ้ นมือของรุน่ พี0่ หัวใจบีบคัน้ หนักหน่วงขึน้ เมือ่ จินตนาการถึงคนทีต่ นเองหลบหน้าอยู่ “เปล่า0พีย่ งั ไม่เห็นเขาเลย0นีข่ องแขกคนอืน่ 0ถ้าคุณอิมมาเดีย๋ วพีบ่ อก”0ตอบกลับ รุน่ น้องแล้วรีบกลับออกไปรับแขกตามเดิม เด็กหนุม่ ชะเง้อมอง กวาดสายตาหาคนทีต่ นเองก�ำลังรออยู่ เมือ่ เหลือบมองนาฬิกาก็ พบว่าเวลาได้ล่วงเลยมาถึงตีสามเสียแล้ว...อีกสามชั่วโมงเขาก็เลิกงานแล้ว0ช้าขนาดนี้ คุณอิมคงไม่มาแล้ว...ยองแจกอดถาดเครือ่ งดืม่ ไว้แน่นพลางปลอบใจตัวเองไปด้วย0เป็น ความผิดของเขาเองทีห่ ลงเชือ่ อีกฝ่าย ยองแจเหม่อมองไปยังชัน้ ทีม่ ขี วดวิสกีต้ งั้ เรียงรายอยูอ่ ย่างสวยงาม คุณอิมไม่มาทีช่ น้ั คาสิโนรวมวันนีก้ ห็ นึง่ สัปดาห์แล้ว...เขามันโง่สนิ ะทีย่ งั รออยูท่ กุ วันแบบนี้ เพียงแค่ประโยค ที่บอกว่าอยากเจอท�ำให้ก�ำแพงที่สร้างขึ้นพังลงมามากมายถึงเพียงนี้เลยเหรอ0ขอบตา ที่เห่อร้อนท�ำให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้าขึ้น0ได้เวลาลืมเสียที0ชีวิตเขาควรเจอแต่สิ่งดีๆ มากกว่าเรือ่ งเสียใจ...


“ยองแจรับแขกหน่อย!” เสียงฮอนชอลตะโกนลอดเข้ามาในห้อง “ครับ!” ยองแจเช็ดน�ำ้ ตาทีไ่ หลลงมาก่อนรีบวิง่ เข้าไปหาแขกผูม้ าใหม่ คาสิโนวันนีค้ นบางตากว่าปกติ อาจเป็นเพราะเศรษฐกิจก�ำลังตกต�ำ่ ท�ำให้กำ� ลังทรัพย์ ทีจ่ ะใช้ในการพนันลดลงไปด้วย ฮอนชอลเดินกลับเข้าไปพักในห้องพร้อมยองแจ เขาถือ วิสาสะหยิบวอดก้าออกมาจากชัน้ วางแล้วรินใส่แก้วก่อนส่งให้รนุ่ น้องทีย่ งั คงอยูใ่ นอาการ ซึมเศร้า “อะไรพี”่ ยองแจถามพลางมองแก้ววอดก้าในมือของรุน่ พี่ “กินซะ จะได้ลมื ๆมันไปบ้าง” ยองแจคลีย่ มิ้ ฉวยเอาแก้วในมือของฮอนชอลมาถือ แล้วกระดกเอาวอดก้าเข้าปาก “ผมนีโ่ ง่จงั เลยเนอะพี.่ ..” มือใหญ่วางลงบนบ่าแล้วออกแรงบีบเบาๆ “แกไม่โง่หรอก อย่าคิดมาก กินให้เมาไปเลยเดีย๋ วพีแ่ บกกลับเอง” พอได้ยนิ แบบนัน้ น�้ำตาเจ้ากรรมที่อดกลั้นมานานก็ไหลลงอาบแก้ม0ยองแจโผกอดฮอนชอลทั้งที่ถือแก้ว เหล้าไว้ “ฮึก พีฮ่ อนชอล ฮือ ผมมันโง่! โง่ฉบิ หายเลยแม่งเอ๊ย! เค้ามีเมียมีลกู แล้วก็ยงั ไปหลงรัก เขา ผมมันโง่ ผมมันเลว ฮือ” ฮอนชอลท�ำได้แค่ลบู หัวคนฟุง้ ซ่านเบาๆ เขาเองก็เอ็นดูยอง แจเหมือนน้องชายแท้ๆ พอเห็นอีกฝ่ายเศร้าเสียใจแบบนีก้ โ็ กรธตัวเองทีท่ ำ� อะไรมากกว่า ปลอบปะโลมไม่ได้ “ผมมันเลว อึก๊ ฮือ ผมอยากให้เค้าเลิกกัน ฮือ ผมอยากให้เขาเป็นของผมคนเดียว! ฮือ” ยองแจผละจากอ้อมกอดของรุน่ พีก่ อ่ นคว้าขวดวอดก้ามากระดกลงคออย่างรวดเร็ว “เฮ้ย! ยองแจใจเย็นๆ” ฮอนชอลรีบดึงขวดวอดก้าในมือยองแจออก เขายกขวดขึน้ ดูก็ ต้องถอนหายใจออกมา ของเหลวนัน้ พร่องลงไปเกือบครึง่ ขวด...หนีไม่พน้ ความเมาเป็นแน่


-ท�ำงานอยูห่ รือเปล่า ยองแจหยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงขึน้ มาดู พอเห็นชือ่ เจ้าของข้อความใบหน้า หวานก็ประดับไปด้วยรอยยิม้ รีบพิมพ์ตอบกลับไปโดยลืมนึกว่าก่อนหน้านีเ้ ขาพยายาม หลบหลีกอีกฝ่ายแค่ไหน -ตอนนีว้ า่ งครับ -อีกครึง่ ชัว่ โมงเดีย๋ วฉันไปหานะ แจบอมเก็บสมาร์ทโฟนเข้าทีเ่ ดิม ขยับปรับเนคไทให้เรียบร้อย ส่องส�ำรวจต่ออีกไม่ นานก็เดินออกมาจากห้องสุขา ระหว่างทางกลับไปยังห้องประชุมจูๆ่ โทรศัพท์กส็ นั่ ครืดขึน้ มา เขาล้วงมันออกมาดู ชือ่ ทีแ่ สดงบนหน้าจอนัน้ ท�ำให้คนหน้าตายเผลอหลุดยิม้ กว้าง หนึง่ อาทิตย์ที่ผ่านมามีงานด่วนเข้ามาท�ำให้เขาไม่ได้ไปหาเด็กหน้าหวานที่คาสิโนเลยรวมถึง การตอบกลับแชทด้วย “ครับ” แจบอมกดรับพร้อมยกแขนขึน้ มาดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา ยังมีเวลาเหลือ อยู่ คงพอคุยกับเด็กน้อยให้รสู้ กึ หายคิดถึงได้บา้ ง “คุณอิม~~ ผมขอโทษน้า ผมไม่มแี รงพิมพ์แล้วอ่า” คนฟังแอบมุน่ คิว้ เล็กน้อย “เธอเมาเหรอยองแจ” น�ำ้ เสียงทีถ่ ามอีกคนนัน้ ค่อนไปทางต�ำหนิ “เมาแล้ว โลกหมุนไปหมดเลย” “ใครให้เธอดืม่ จนเมาแบบนีล้ ะ่ ดืม่ ไปเท่าไหร่เนีย่ ” แจบอมถามก่อนเดินเข้าไปนัง่ ใน ห้องท�ำงานของตนเอง พอเหลือบมองนาฬิกาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา “เกือบครึง่ ขวดแหนะ เยอะใช่เปล่า~”


“เธอดืม่ อะไร” ถามพลางเอนกายพิงเก้าอี้ “วอดก้า~” เสียงถอนหายใจดังลอดเข้าไปในสาย อีกฝ่ายงอแงกลับมาเสียงดัง เหมือนเด็กๆ แจบอมยิม้ ก่อนแกล้งท�ำเสียงดุใส่ “ท�ำไมเธอดืม่ มากขนาดนัน้ เธอมันดือ้ จริงๆ!” “ก็ผมอยากกินนี่ คุณอิมว่าผมท�ำไม อย่าว่าผมน้า”0อิมแจบอมโกรธไม่ลงหรอก แค่ได้ยนิ น�ำ้ เสียงออดอ้อนนัน้ เขาก็ทำ� อะไรไม่ได้แล้ว... “คุณอีมมมม ตังค์โทรศัพท์ผมจะหมดแล้วอ่า คุณอิมโทรกลับมาหน่อยนะ น้า” “ครับๆ” แจบอมตอบก่อนสายจะถูกตัดไปเพราะวงเงินไม่พอ เขาเหลือบมองนาฬิกา ก่อนต่อสายถึงเลขา สัง่ ให้ผชู้ ว่ ยรับหน้าทีใ่ นการประชุมแทนแล้วจึงโทรหาเด็กน้อยขีแ้ ย “คุณอิมน่ารักจังเลย ยอมโทรมาหาผมด้วย” แจบอมหลุดหัวเราะออกมา ก็เป็นคน บอกให้โทรกลับเองไม่ใช่หรือไง บ๊องจริงๆ “ครับๆ...บอกฉันได้ไหมท�ำไมเธอถึงดืม่ เหล้า” “ท�ำไมน่ะเหรอ คึคคึ ึ ท�ำไมน้า~~” “ยองแจ...” แจบอมแกล้งท�ำเสียงดุใส่แต่มหี รือคนเมาจะกลัว “ผมดื่มเยอะมากอะ วอดก้าบาดคอเจ็บมากเลย แต่ก็มีพี่คอยห้ามไว้ พี่น่าร๊าก พี่ฮอนชอลน่ารักมากๆเลย ท�ำไมพี่น่ารักแบบนี้ล่ะ” คนเมาเริ่มพูดออกนอกประเด็นไป กันใหญ่ แจบอมเองก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดด้วยความเต็มใจ “ผมรบกวนคุณอิมแน่เลย ผมขอโทษน้า คุณอิมต้องร�ำคาญผมแน่เลยอะ” ค�ำพูด ของยองแจท�ำให้แจบอมต้องกลั้นข�ำไว้ตลอด บ้าบอจริงๆ คนร�ำคาญที่ไหนเขาจะยอม ฟังคนเมาพูดเจื้อยแจ้วขนาดนี้ “ฉันไม่ร�ำคาญเธอหรอก” “จริงเหรอ จริงๆน้า ท�ำไมคุณอิมน่ารักแบบนี้ น่ารักจัง” ตั้งแต่เริ่มคุยโทรศัพท์มา แจบอมไม่รู้ด้วยซ�้ำว่าอีกฝ่ายพูดค�ำว่าน่ารักไปมากเท่าไหร่


“เธอชมฉันว่าน่ารักเยอะเกินไปแล้ว” แจบอมแซว “ก็คณ ุ อิมน่ารักจริงๆนีน่ า พีฮ่ อนชอลก็นา่ รัก ฮือ ท�ำไมผมป่วนทุกคนแบบนี้ คุณอิม ต้องเกลียดผมแน่เลย”0คนเย็นชาอย่างอิมแจบอมไม่เคยอดทนกับใครได้มากขนาดนี้ จะเรียกว่าอดทนคงไม่ถกู เพราะเขาเต็มใจเองมากกว่า “อย่าดืม่ เยอะขนาดนีอ้ กี ล่ะ แล้วก็อย่าโทรไปหาใครนอกจากฉันด้วย” “อือ ผมขอโทษน้า ผมโทรหาคุณอิมท�ำไมก็ไม่ร0ู้ แล้วท�ำไมคุณอิมต้องรับสายผมด้วย อะ” แจบอมพยายามกลัน้ ข�ำเสียจนรูส้ กึ เกร็งทีห่ น้าท้อง “ฉันผิดเหรอ?” “ช่าย~ คุณอิมนัน่ แหละผิด” “โอเค ฉันผิดก็ได้” พูดไปก็ยมิ้ ไป หากมีคนมาเห็นอิมแจบอมในตอนนีเ้ ขาต้องถูก กล่าวหาว่าบ้าเป็นแน่ “เนี่ย0เวลาผมเมานะจะพูดความจริงทุกอย่างเลยแหละ0คุณอิมมีอะไรจะถามผม ไหม?” แจบอมนิง่ ไปชัว่ อึดใจก่อนถามกลับไป “เธอมีคนทีช่ อบอยูห่ รือเปล่า?” “คนทีช่ อบเหรอ~ มีส!ิ แต่วา่ มันเป็นรักข้างเดียวแหละ ฮึก...” แจบอมขมวดคิว้ มุน่ เลือดในกายสูบฉีดแรงขึน้ ด้วยความลุน้ ระทึก “ท�ำไมเป็นรักข้างเดียวล่ะ” “คุณอิมจะอยากรูไ้ ปท�ำไมล่ะ...ก็คณ ุ อิมมีลกู มีเมียแล้วนีน่ า0คุณอิมก็มคี นทีค่ ณ ุ อิมรัก แล้ว0ผมก็ท�ำได้แค่คอยดูแลและเอาใจคุณอยู่ห่างๆ...”0ประโยคเมื่อครู่นั้นฟังดูแปลก ประหลาดเสียจนแจบอมเริม่ เอะใจ เด็กคนนีก้ ำ� ลังเข้าใจอะไรผิดอยูห่ รือเปล่า “เธออย่าคิดมากเลย”


“ฮือ คุณอิม ท�ำไมคุณอิมดีแบบนีล้ ะ่ คุณอิมน่ารักจัง ผมขอเป็นเมียน้อยคุณอิมได้ไหม ผมยอม” แจบอมถึงกับฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ล�ำตัวสัน่ ไหวไปตามแรงหัวเราะ เด็กคนนีเ้ มา ขนาดไหนกันนะถึงได้พดู จาแบบนัน้ “เฮ้ยแจ0แกขออะไรของแกวะ0อย่านะเว้ย”0เสียงรุ่นพี่ร่วมงานดังลอดสายมาให้ แจบอมได้ยนิ เขาคลีย่ มิ้ รูส้ กึ โล่งอกทีอ่ ย่างน้อยยองแจก็ยงั มีคนคอยดูแลอยูใ่ กล้ๆ “คุณอิม...ผมพูดจริงๆนะ0ผมอยากเป็นเมียน้อยคุณอิม0อยากให้คุณสนใจผมบ้าง ผมอยากให้คณ ุ มองผมเหมือนทีค่ ณ ุ มองภรรยาของคุณ0ผมอยากเก็บคุณคนไว้คนเดียว” แจบอมก�ำสมาร์ทโฟนแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก “เธออยูท่ โี่ รงแรมใช่ไหม เธออย่าเพิง่ ไปไหนนะ ฉันจะไปหาเธอ...เดีย๋ วนี”้ “คุณอิมจะวางแล้วเหรอ0ไม่เอาน้า0ผมอยากคุยกับคุณอิมนี่นา”0แจบอมถือสาย ระหว่างทีว่ งิ่ ไปยังรถส่วนตัวของตนเอง กว่าจะเกลีย้ กล่อมให้อกี ฝ่ายยอมวางได้กเ็ สียเวลา ไปเกือบสิบนาทีแล้ว แจบอมแย้มรอยยิม้ กว้างอย่างมีความสุข เรือ่ งทีค่ นตัวเล็กเข้าใจนัน้ มันผิดทัง้ หมด เขา ยังไม่ได้แต่งงานและยังไม่มลี กู ...อิมแจบอม สถานภาพ –โสด ----------------- รถคันหรูแล่นเข้าไปจอดยังโรงจอดรถ0แจบอมรีบลงจากรถก่อนวิ่งเข้าไปติดต่อที่ เคาท์เตอร์เพื่อขอเปิดห้อง เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็ได้กุญแจห้องสวีทมา ร่างหนาออกตัว วิ่งไปที่ชั้นคาสิโนทันทีหลังออกมาจากลิฟท์0เมื่อมาถึงที่หมายแจบอมรีบกวาดสายตา มองหายองแจทันที


“ม่ายกลับ ผมจะรอคุณอิมมมม” น�ำ้ เสียงงอแงแสนคุน้ เคยดังมาจากด้านหลัง แจบ อมหันไปก็พบกับยองแจที่ถูกเพื่อนร่วมงานพยุงอยู0่ เขารีบวิ่งเข้าไปก่อนรับตัวอีกคนมา พยุงแทน “คุณอิม มาแล้วเหรอ~~~” น�ำ้ เสียงของอีกฝ่ายนัน้ ดูออดอ้อนเสียจนแจบอมดุไม่ลง “เดีย๋ วฉันจัดการเอง ขอบคุณมาก”0แจบอมเอ่ยขอบคุณฮอนชอลก่อนรวบตัวเด็ก เจ้าปัญหาขึน้ มาอุม้ ในท่าเจ้าสาว ดือ้ แบบนีต้ อ้ งลงโทษเสียให้เข็ด แจบอมอุม้ ยองแจไปจนถึงห้องพัก0เขาไขกุญแจเข้าไปในห้อง0ใช้เท้าปิดประตูและ เสียบคีย์การ์ดก่อนวางเด็กน้อยไว้บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ถูกปูด้วยผ้าปูเตียงสีหวานสวย คนอายุมากกว่าไม่ปล่อยให้คนเมาได้พดู อะไร กลีบปากบางถูกบดขยีอ้ ย่างแรงจนสีเข้มขึน้ ลิน้ ร้อนละเลียดไปตามริมฝีปากช้าๆแล้วจึงสอดลิน้ เข้าไปเกีย่ วกระหวัดกับลิน้ เล็กภายใน โพรงปากอุน่ “ฮืม...” คนตัวขาวก�ำเสือ้ สูทของแจบอมแน่น อาภรณ์ตา่ งๆถูกคนตรงหน้าปลดออก จนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า แจบอมเคลื่อนตัวไปอยู่ที่ปลายเท้าของอีกฝ่าย0ริมฝีปากอุ่นจูบไล่จากนิ้วเท้าขึ้นไป เรือ่ ยๆ ผ่านต้นขาเนียน หน้าท้องขาวจนถึงหน้าอกทีน่ นู ขึน้ มาเล็กน้อยจากการออกก�ำลัง กาย แจบอมประทับรอยฟันไว้ดว้ ยความหมัน่ เขีย้ วก่อนแลบลิน้ ออกมาโลมเลียเม็ดติง่ ไตสี สวยจนมันแข็งชูชนั ขึน้ มา “ค...คุณอิม...ผมรักคุณ”0ประโยคบอกรักดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่แจบอมก�ำลัง ถอดเนคไทของตัวเองออก “ลุกขึน้ มา”0เขาออกค�ำสัง่ กับคนตัวเล็ก0ส่งมือให้อกี ฝ่ายจับแล้วดึงตัวขึน้ มา


“ถอดให้ฉนั สิ”0ดวงหน้าน่ารักร้อนผะผ่าวขึน้ มาหลังได้รบั ค�ำสัง่ จากอีกฝ่าย มือเล็ก สัน่ ด้วยความตืน่ กลัว ยองแจถอดเสือ้ สูทให้กอ่ นค่อยๆปลดกระดุมเสือ้ เชิต้ ทีละเม็ดจากบน ลงล่าง ฝ่ามืออุน่ เผลอลูบลงบนกล้ามเนือ้ หน้าท้องทีข่ นึ้ เป็นแพ็คสวยเบาๆ เมือ่ ท่อนบนไร้ซงึ่ อาภรณ์ปกปิดก็ถงึ คราวท่อนล่างบ้าง แก่นกายทีน่ นู โป่งอยูใ่ นกางเกง ท�ำให้ยองแจเผลอกลืนน�ำ้ ลายอึกใหญ่0เข็มขัดถูกปลดออกอย่างเก้กงั เพราะมือนัน้ สัน่ กึก แจบอมแกล้งกดหัวให้หน้าของอีกฝ่ายแนบไปกับเป้าของตัวเอง0ใบหูของยองแจนัน้ แดง เสียจนแจบอมแอบข�ำ ท�ำไมถึงได้นา่ รักขนาดนีน้ ะ... “นอนลงไปสิ”0มือใหญ่ทาบลงบนหน้าอกขาวเนียนก่อนออกแรงผลักให้อกี คนนอน ราบลงกับเตียง0แจบอมจัดการถอดกางเกงของตัวเองออกก่อนมองหาสิง่ ทีจ่ ะใช้แทนเจล หล่อลืน่ ได้...เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบลิปบาล์มออกมา “ถ้าเจ็บก็บอกฉันนะ”0แจบอมถูลปิ บาล์มจนทัว่ นิว้ ก่อนสอดมันเข้าไปข้างในช่องทาง สีหวานช้าๆ กลีบเนือ้ คับแน่นถูกนิว้ แหวกออก ยองแจสะดุง้ จิกเล็บลงกับผ้าปูเพือ่ ระบาย ความรูส้ กึ แปลกประหลาดทีเ่ กิดขึน้ กับตนเอง “อะ...ฮื่อ...ค...คุณอิม”0เสียงหวานกระเส่าเสียจนแจบอมรู้สึกปวดหนึบที่ท่อนเอ็น ของตนเอง “เจ็บเหรอ?” คนถูกถามส่ายหน้ารัว “เปล่าครับ...นิว้ คุณ รูส้ กึ ดีมากเลย” แจบอมกระแทกนิว้ เข้าไปแรงๆเพือ่ แกล้งเด็กขี้ ยัว่ เขาไม่อยากให้อกี ฝ่ายเจ็บแต่มายัว่ กันแบบนีม้ นั ก็เกินไปหน่อย อิมแจบอมไม่ได้มคี วาม อดทนสูงนักหรอกนะ


“เธอนีม่ นั ชอบยัว่ ฉันจริงๆ” แจบอมก้มลงไปบดจูบอีกครัง้ จูบทีเ่ ต็มไปด้วยความรัก และโหยหา แจบอมถอนนิว้ ออก สาวรูดแก่นกายตัวเองก่อนจ่อมันไว้ทปี่ ากทางเข้า อีกฝ่ายอาจจะ เจ็บหน่อยเพราะเขาไม่มที งั้ ถุงยางและเจลหล่อลืน่ ...รอยยิม้ เจ้าเล่หป์ รากฏบนหน้าของคน แก่กว่าทันทีเมือ่ รับรูถ้ งึ แรงขมิบเบาๆ ยัว่ กันอีกแล้ว ขยันยัว่ เหลือเกิน “เจ็บหน่อยนะ”0พูดจบแก่นกายใหญ่ก็ถูกดันแหวกกลีบเนื้อเข้าไปช้าๆ0ยองแจ เชิดหน้าขึน้ มองเพดาน น�ำ้ ตาไหลลงรดขมับด้วยความเจ็บ0แม้จะขยายทางเข้ามาบ้างแล้ว แต่ขนาดของแจบอมนัน้ ใหญ่กว่ามาตรฐานไปหน่อย... “ฮึก...อ๊ะ ฮือ” พอเมาแล้วจากทีเ่ คยควบคุมอารมณ์ได้แต่ในตอนนีก้ ลับท�ำไม่ได้อย่าง ทีเ่ คย แจบอมหยุดดันแก่นกายของตัวเองเข้าไปแล้วท�ำท่าจะดึงออกเพราะเห็นว่าอีกฝ่าย นัน้ ดูทรมาน “เดีย๋ ว...อย่าเอาออก...ดันเข้ามาเลย”0ยองแจยกขาเกีย่ วเอวแจบอมไว้ไม่ยอมให้อกี ฝ่ายถอนแก่นกายออกไป “เธอเจ็บไม่ใช่เหรอ” แจบอมโน้มลงไปจูบซับน�ำ้ ตาให้กบั คนใต้รา่ งเบาๆ “ไม่เป็นไร...ผมอยากเป็นของคุณ”


ความพยายามของแจบอมสูญเปล่า ความอ่อนโยนทีต่ อ้ งการมอบให้ในตอนแรกถูกกาม อารมณ์กดทับจนจมดิง่ แก่นกายใหญ่ถกู ดันเข้าไปจนสุด ยองแจร้องครางเสียงดังลัน่ แข้ง ขาสัน่ พับ่ สองมือบีบก�ำท่อนแขนแกร่งแน่น แจบอมค้างท่านัน้ ไว้จนรูส้ กึ ถึงจังหวะการตอด รัดทีส่ ม�ำ่ เสมอขึน้ จึงเริม่ ขยับท่อนเอ็นช้าๆ “อ๊ะ อืม้ ฮ๊า” แม้จะเจ็บแต่กลับมีความสุขสมแอบแฝงอยู่ หัวใจของยองแจเต้นระรัว เมือ่ แจบอมดึงมือเขาไปจับหน้าอกข้างซ้ายไว้...หัวใจของคุณอิมนัน้ เต้นแรงไม่แพ้เขาเลย ในตอนนีข้ อคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกฝ่ายก็รสู้ กึ เหมือนกันคงไม่ผดิ อะไร เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงเฉอะแฉะดังสลับกับลมหายใจกระเส่าของคนใต้ร่าง ทัง้ สองกอดรัดกันนัวเนีย แลกรสจูบแก่กนั และกันในขณะทีแ่ ก่นกายยังคงขยับเข้าออกอยู่ “อึก๊ ...ค..คุณอิม ผม...รูส้ กึ แปลกๆ” “ตรงนีส้ นิ ะ” แจบอมยกขายองแจให้ขนึ้ มาเกีย่ วเอวเขาไว้กอ่ นรัวกระแทกย�ำ้ จุดนัน้ ซ�ำ้ ๆ ร่างกายคนตัวเล็กสัน่ สะท้านด้วยความซ่าน ร้องครวญครางด้วยความสุขสมจนแทบ ลืมหายใจ “อ๊า อ๊ะ ฮ๊า...อึก...” “ของเธอรัดดีจงั ” แจบอมกระซิบด้วยน�ำ้ เสียงแหบพร่ายิง่ ปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่าย ให้พงุ่ ขึน้ สูง


แก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกไม่นานยองแจก็กระตุกเกร็งก่อนปลดปล่อยออกมาเปรอะ เต็มหน้าท้อง0ร่างหนาที่ถูกช่องทางด้านหลังบีบรัดก็นิ่วหน้าเพราะความซ่าน0ท่อนเนื้อ ฉีดพ่นให้นำ�้ กามเคลือบไปทัว่ ผนังด้านใน0ลมหายใจหอบหนักดังก้องไปทัง้ ห้อง0แจบอม โน้มลงไปจูบหน้าผากมนเบาๆก่อนเอ่ยค�ำสารภาพออกมา “ฉันรักเธอนะยองแจ...อ้าว”0ค�ำพูดนัน้ ไม่มปี ระโยชน์อะไรเลยเพราะคนฟังได้เข้าสู่ ห้วงนิทราไปแล้ว...แจบอมจัดการท�ำความสะอาดตัวให้ยองแจก่อนสอดแขนเข้าไปใต้ ท้ายทอยแล้วดึงตัวอีกคนเข้ามากอด0วันนีค้ งเป็นวันทีเ่ ขานอนหลับอย่างมีความสุขทีส่ ดุ วันหนึง่

อาการปวดฉี่ท�ำให้คนที่เมื่อคืนเมาแอ๋ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น0เขากระพริบตาปรับ โฟกัสอยูค่ รูห่ นึง่ ก็ตอ้ งตกใจเมือ่ หันไปมองข้างๆแล้วเจอคนทีต่ วั เองหลบหน้าอยูน่ านหลาย วัน แจบอมทีร่ บั รูถ้ งึ แรงสะเทือนก็ลมื ตาขึน้ มองอีกคน “ตืน่ แล้วเหรอ” “ค...คุณอิมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ0แล้วท�ำไมถึงได้...”0ยองแจพูดด้วยน�้ำเสียง ตะกุกตะกัก ความเจ็บหน่วงทีด่ า้ นหลังท�ำเอาหน้าเห่อร้อนขึน้ มาอย่างห้ามไม่อยู่ “อย่าบอกนะว่าเธอจ�ำอะไรไม่ได้...”0แจบอมเอ่ยเสียงนิ่ง0รู้สึกหัวเสียไม่น้อย แบบนีก้ เ็ ท่ากับว่าทีเ่ ขาท�ำไปทัง้ หมดมันเปล่าประโยชน์นะ่ สิ “ครับ”


“เธอนีม่ นั ...” แจบอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาหันไปมองคนทีน่ งั่ ท�ำหน้าเอ๋ ออยูก่ อ่ นตะปบมือลงกับซอกคอขาวเบาๆ “ห๊ะ” ยองแจสะดุง้ พยายามขืนตัวออกห่างแต่สแู้ รงของอีกฝ่ายไม่ได้ “ฟังนะยองแจ ฉันรักเธอ...อิมแจบอมรักยองแจ” “เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน”0ยองแจที่ถูกสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่พยายามเบี่ยง หน้าหนีเพือ่ หลบซ่อนความเขินอายทีเ่ กิดขึน้ “ฉันรักเธอนะ” “ล...แล้วเมียกับลูกของคุณ” “ฉันไม่มลี กู เมีย” ยองแจหันกลับไปจ้องตาแจบอมทันที แววตาของอีกฝ่ายนัน้ จริงจัง ดูไม่มที ที า่ ว่าจะโกหกเลยสักนิด “แต่แหวน...” “แหวนประจ�ำตระกูล ทุกคนสวมมันไว้ทนี่ วิ้ นางข้างซ้าย” “แล้วลูก...” “ลูกของพีส่ าว”


“บ้าจริง...”0ยองแจแทบจะแทรกแผ่นดินหนี0รู้สึกอายจนไม่กล้าสู้หน้าแจบอม เมือ่ คืนเขาเผลอพูดอะไรออกไปหรือเปล่านะ... “เธอนีน่ อกจากจะยัว่ เก่งแล้วยังเก่งเรือ่ งคิดไปเองด้วยนะ” แจบอมฝังจมูกลงกับแก้ม ขาวอวบเป็นการลงโทษไปหนึ่งครั้งแรงๆ0คนถูกหอมแก้มได้แต่นิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก เขาไม่รวู้ า่ ควรจะรูส้ กึ อย่างไรก่อนระหว่างอายกับดีใจ “ผ...ผมขอโทษ...แล้วทีค่ ณ ุ หายไปล่ะ..” “ฉันติดงานด่วนน่ะ...ทีห่ ลบหน้าฉันเพราะเธอเข้าใจผิดสินะ” ยองแจพยักหน้ายอมรับผิด พลางหลับตาปีก๋ ลัวว่าแจบอมจะท�ำโทษอะไรอีก...เมือ่ เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ทำ� อะไรเขาจึงลืมตาขึน้ “เธอไม่เข้าใจความหมายของไพ่ทฉี่ นั ให้เธอไปในวันแรกทีเ่ ราพบกันเหรอ?” “แจ็คโพธิแ์ ดง...”0แจบอมพยักหน้าก่อนถอดแหวนทีน่ วิ้ นางข้างซ้ายของตนเองออก แล้วดึงมืออีกคนมากุมไว้ “แจ็คโพธิ์แดง0ความรักของชายวัยหนุ่ม...ความรักของอิมแจบอมที่เกิดขึ้นทันที เมื่อพบกับชเวยองแจ”0แหวนเพชรน�้ำงามถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของยองแจ แม้มนั จะหลวมไปบ้างแต่กไ็ ม่มากจนถึงกับหลุดร่วงลงกับพืน้ 0หลังสวมแหวนเสร็จแจบอม ก็ยกมือข้างนัน้ ขึน้ มาจูบเบาๆ “แจบอมรักยองแจ...เป็นแฟนกันนะ”


“...อ่า...คือ”0ยองแจรูส้ กึ ตืน้ ตันจนพูดไม่ออก0แบบนีม้ นั เรียกขอแต่งงานแล้วนะอิม แจบอม...บ้าไปแล้วแน่ๆ หัวใจจะกระเด็นออกมาเต้นข้างนอกอยูแ่ ล้วเนีย่ “ค�ำตอบล่ะ” “...เป็นครับ...ล...แล้วก็...ยองแจก็รกั พีแ่ จบอมนะ” “คนขีย้ วั่ ต้องถูกลงโทษ” “ห๊ะ! เดีย๋ ว อือ้ !” THE END


Title : Last night Timing : Author : a.laurel Genre : Diary Contact : @miiiiip_


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ เช้านี้ผมจึงพยายามอย่างยิ่งเพื่อจะหลับอีกครั้ง แต่ไม่มีใครให้สัญญากับผมได้ว่าในฝันนั้นจะต่อเนื่อง ในฝันของผมจะมีคุณอีกครั้ง ผมจึงตื่น


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ เครื่องจักรก�ำลังพาไปส่งที่โลกแห่งความจริง แต่ผมไม่อยากให้ตะกอนตกค้างจากฝันหายไป ผมเลือกฟังแค่เพลงที่ท�ำให้นึกถึงคุณ เลือกมันมาไว้รวมกัน 1 เพลง 2 เพลง 5 เพลง .. เพลงมากมายนับไม่ถ้วนล้วนมีคุณบรรจุอยู่ในนั้น ดูเหมือนผมจะหลับอีกครั้ง


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ เลยท�ำให้ผมบังเอิญเจอคุณงั้นหรือ? เปล่าเลย ผมแค่รู้ว่าเวลานี้ผมควรอยู่ท่ีไหนเพื่อให้ได้พบคุณ ผมเพิ่งรู้สิ่งที่ควรจะรู้ก่อนหน้านี้ ฉลาดเสียเหลือเกิน

เพี ย งแต่ ช ้ า เกิ น ไป


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ เราจึงเจอกัน อาจเป็ น ข้ อ อ้ า งที่ ฟ ั ง ดู งี่ เ ง่ า ที่ สุ ด ของมนุ ษ ยชาติ

แต่เมื่อถูกเอ่ยออกมา

มั น จึ ง กลายเป็ น ประโยคบอกเล่ า ที่ โ ง่ เ ง่ า ที่ สุ ด ของมนุ ษ ยชาติ แ ทน ท�ำไมถึงบอกคุณไปแบบนั้น น่าอายเหลือเกิน


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ อย่างไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีการพูดถึง หรือนึกถึง

อาจเป็นเพราะผมคิดถึง


เพราะเมื่อคืนผมฝันถึงคุณ เรื่องนี้จึงเป็นความผิดของคุณ เพราะความเป็นจริงก็คือ เราเลิกกันแล้ว

ผมและคุณ


เหตุ ผ ลเดี ย วที่ เ ราจะพบกั น หลั ง จากนี้ คือมีใครอีกคนระหว่างเรา ต า ย จ า ก ไ ป แต่ นั่ น ก็ ไ ม่ ไ ด้ รั บ ประกั น ว่ า ผมจะพบคุ ณ

คุ ณ จากไปแล้ ว ผมไม่ อ ยากแค่ ฝ ั น ถึ ง คุ ณ คุ ณ ก็ รู ้ ผมพยายามแล้ ว ..


ในคืนนี้ ผมก� ำ ลั ง เข้ า นอน

12/12/15 JB


Title : Timeless Timing : 00.00 Author : ladythingg Genre : Romantic / Fantasy Contact : @ladythingg


ในยามราตรีที่ท้องฟ้าสีมืดประดับไปด้วยแสงดาว ดวงจันทร์เต็มดวงเฉิดฉาย อยู่บนฟ้าในขณะที่ความมืดได้กลืนกินแสงไฟทั้งเมืองไป มีเพียงแสงจากห้องใต้หลังคา ของบ้านเพียงหลังหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่างอยู่ ชเวยองแจ ทุ่มเทเวลาคืนแล้วคืน เล่ากับสิ่งประดิษฐ์ปริศนาขนาดใหญ่ที่ตอนนี้มันกินพื้นที่ทั้งห้องหลังคา เสียงเครื่องมือ กระทบเหล็กดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายวัย 18 ปีที่สวมใส่แว่นหนาเตอะ และคลั่งไคล้เทคโนโลยีมาก มากเสียจนลุ่มหลงไปกับมัน มือเรียวเล็กค่อยๆจับไขควง แล้วบรรจงหมุนน็อตตัวสุดท้ายเข้ากับโครงเครื่องจักรจนมันแน่นสนิท “ฮู่ว เสร็จสักที” ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะใช้แขนเสื้ออัน หลวมโพรกซับเหงื่อที่ใบหน้า แล้วจัดแว่นให้เข้าทรง เขามองสิ่งประดิษฐ์ที่เขาทุ่มเท เวลากว่าสองปีให้กับเจ้าเครื่องจักรยักษ์ชิ้นนี้ “เครื่องย้อนเวลา” ยองแจเอ่ยขึ้นมาเบาๆ นี่คือเครื่องย้อนเวลาที่เขาใช้เวลา กว่าสองปีในการศึกษาทฤษฎีและสร้างมันขึ้นมา “ เวลาเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมาก มันไหลเข้ามาเหมือนสายน�้ำ เพียงแค่หิน ก้อนเล็กๆ ก็สามารถส่งผลกระทบให้กับกาลเวลาได้ เวลาจึงเป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรจะ เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันมากที่สุด ” ยองแจนึกถึงค�ำที่กล่าวไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาบังเอิญอ่านเจอเมื่อสองปี ก่อน ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาสร้างเครื่องจักรนี้ขึ้นมา ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรท�ำ ยิ่ง จูงใจยองแจให้อยากท้าทายมันมากขึ้นอีก0ร่างเล็กก้าวฉับๆไปที่แผงควบคุมก่อนจะ ท�ำการเดินเครื่องยนต์ ทันทีทกี่ ารเดินเครือ่ งยนต์เริม่ ขึน้ ชิน้ ส่วนต่างๆของเครือ่ งจักรก็เริม่ สัน่ สะเทือน เสียงหึ่งๆดังกระหึ่มไปทั่วทั้งห้อง แสงจากหลอดไฟมากมายกระพริบขึ้น คนตัวเล็กรีบ เดินขึ้นไปยืนบนแท่นเดินทางอย่างรวดเร็วก่อนจะจับราวกั้นไว้แน่น


กระดาษรายงานผลการทดลอง0หนั ง สื อ 0รวมถึ ง ข้ า วของต่ า งๆเช่ น แก้ ว กระถางต้นไม้0เริ่มลอยคว้างไปทั่วห้อง0กระจกหน้าต่างร้าวและแตกออกจนส่งเสียงดัง ร่างเล็กยังคงยึดตัวเองกับราวจับไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองลอยไปตามข้าวของที่บิน กระจัดกระจายไปทั่วห้อง0แสงสว่างวาบจ้าขึ้นเรื่อยๆ0ชเวยองแจหลับตาแน่นแล้วกลั้น หายใจ เสียงเครื่องยนต์ท�ำงานดังมาจนถึงขีดสุด0ก่อนที่แสงสว่างวาบสุดท้ายจะ จ้าขึ้นมา0ข้าวของที่โบยบินอยู่ทั่วห้องเริ่มตกลงตามแรงโน้มถ่วง0เครื่องยนต์เริ่มท�ำงาน ช้ า ลงก่ อ นที่ ทั้ ง ห้ อ งจะกลั บ เข้ า ไปอยู ่ ใ นสภาวะปกติ 0 เว้ น เสี ย แต่ ว ่ า ไม่ มี วี่ แ ววของ ชเวยองแจแล้ว


กรุงโซล ปี 2005 “เจอกันเว้ย แจบอม กลับไปออนเอ็มด้วย” เสียงกลุ่มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อร่างสูงโปร่ง เดินมาจนถึงหน้าที่พักของตัวเอง อิมแจบอม โบกมือลากลุ่มเพื่อนก่อนที่เขาจะเดินลัด สวนสาธารณะไปยังอพาร์ตเมนท์ของเขา แจบอม เป็นเพียงเด็กนักเรียน ม.ต้นธรรมดาคนหนึ่ง ผู้ที่มีชีวิตธรรมดาจนเรียกได้ว่า แทบจะน่าเบื่อ ทุกเช้าเขาต้องตื่นไปเรียน เรียนแล้วก็กลับมาเล่นคอมพิวเตอร์ เข้านอน แล้วก็ตื่นไปเรียนใหม่ วนเวียนเป็นแบบนี้ไปทุกวัน แต่วันนี้อาจจะมีบางสิ่งที่เปลี่ยนไป “อะ… อือ…” เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดท�ำให้แจบอมหยุดเดินแทบจะในทันที ก่อนที่จะสังเกตเห็นบางสิ่งผิดปกติที่เคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้ใหญ่ข้างทางหัวใจเขาหล่น วูบด้วยความกลัว อาจจะเป็นแค่ตัวอะไรสักอย่างก็ได้ แจบอมคิดก่อนจะพยายามนึกถึงความเป็นไปได้ อาจจะเป็นหมา หรือไม่ก็แมว ขายาวก้าวเข้าไปใกล้พุ่มไม้ต้องสงสัยนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนเขาจะค่อยๆเอื้อมมือไป ดันกลุ่มของพุ่มไม้นั่นออก สิ่งที่เขาพบเห็นท�ำลายจินตนาการที่เขาทิ้งไว้โดยสิ้นเชิง เมื่อ สิ่งที่เขาพบคือเด็กผู้ชายตัวเล็กดูวัยไล่เลี่ยกับเขา0ร่างเล็กสวมแว่นหนาเตอะที่ตอนนี้ เลนส์แว่นแตกและมีบาดแผลถูกกิ่งไม้ขีดข่วนตามใบหน้าและล�ำตัว ใบหน้ากลมของอีก ฝ่ายซีดเผือดและก�ำลังหายใจรวยริน


“เห้ย!! นาย เป็นอะไรมั้ย!” แจบอมตะโกนเรียกในขณะที่พยายามดึงตัวอีกฝ่ายออก มาจากพุ่มไม้นั้น นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆตบลงบนแก้มใสที่ตอนนี้ซีดเผือดเบาๆ หวังให้อีก ฝ่ายรู้ตัว อย่างน้อยบุคคลปริศนาก็ยังคงหายใจอยู่ ถึงแม้จะดูยากล�ำบากเต็มทีก็ตาม “นี่! ได้ยินฉันมั้ย” แจบอมเรียกอีกฝ่ายอีกครั้ง พลางสะกิด ร่างเล็กท�ำท่าเหมือนมี อะไรจะพูด เขาหอบหายใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะรวบรวมแรงแล้วพูดออกมา “วันนี้วันที่เท่าไหร่” เสียงนุ่มเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากซีด แต่พอจับใจความแล้ว ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับคนธรรมดาอย่างอิมแจบอมเข้าไปอีกว่าท�ำไมค�ำถามที่ดู ธรรมดาถึงได้ออกมาจากปากของบุคคลที่เต็มไปด้วยความน่าสงสัยในตอนนี้ “16 ธันวาคม 2005” อิมแจบอมตอบ เรื่องแปลกกลับยิ่งแปลกมากขึ้นไปอีก เมื่อร่าง เล็กฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจผ่านริมฝีปากซีดนั้น ท�ำไม วันนี้มันมีอะไรเป็นพิเศษหรือ ป่าว หรือว่าเจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้ว?

“แค่ก… แค่ก… ห.. หิวข้าว” . . . . . . . . .


อาหารจานแล้วจานเล่าถูกจัดวางลงบนโต๊ะกลมก่อนที่มันจะหมดลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่แน่ใจว่าคนตัวเล็กไปอดอยากมาจากไหน และเขาก็ไม่อยากขัดอีกฝ่ายในตอนนี้ หน้าที่ของอิมแจบอมในตอนนี้คือการล�ำเลียงอาหารเหลือที่แม่ของเขาท�ำทิ้งไว้ตั้งแต่ เช้าไปวางบนโต๊ะให้อีกฝ่าย แล้วคอยเก็บจานที่ทานเสร็จแล้ว “อิ่มแล้วครับ” ชายหนุ่มปริศนาคนนั้นกล่าวเมื่อข้าวค�ำสุดท้ายถูกล�ำเลียงเข้าท้องลง ไปอย่างเรียบร้อย “โอเค ที่นี้ตอบค�ำถามฉันมาสักที” อิมแจบอมกล่าวในขณะที่หยิบจานที่อีกฝ่ายกิน เสร็จแล้วไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน ก่อนจะเดินมานั่งร่วมโต๊ะกับอีกฝ่าย “นายเป็นใคร” อิมแจบอมถามขณะจ้องหน้าอีกฝ่าย ดวงตาคู่เล็กปรือขึ้นมองเขาเล็ก น้อยก่อนที่เจ้าตัวจะวางแก้วน�้ำลง “ฉันชื่อชเวยองแจ” “แล้วนายไปนอนท�ำอะไรอยู่ที่พุ่มไม้นั้น” อิมแจบอมถามต่อ “ฉันมาจากปี 2015 พอดีเครื่องย้อนเวลาท�ำงานผิดพลาดนิดหน่อยเลยลงผิดที่ แถม ไอ้เครื่องบ้านั่นยังมีผลข้างเคียงท�ำให้ฉันแทบไม่มีแรงขยับตัว ไปไหนไม่ได้เลย” หืม… ปี 2015 ? อิมแจบอมไม่แน่ใจว่าหน้าตาของเขาดูเป็นมิตรกับเด็กมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไอ้เด็กที่ อยู่ตรงหน้าเขาก�ำลังกวนประสาทเขาอย่างเห็นได้ชัด เครื่องย้อนเวลาเหรอ? มันมีอยู่ใน ภาพยนตร์เท่านั้นแหละ!


“นี่ไอ้หนู หมดเวลาเล่นกันแล้ว รีบบอกความจริงมาฉันจะได้พานายไปส่งที่บ้าน” แจบอมกล่าว สายตาคมมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น “นี่ จะเรียกกันไอ้หนูก็เกินไปหน่อยมั้ง เห็นอย่างนี้ฉันอายุ 18 แล้วนะ” ชเวยองแจ ค้าน อิมแจบอมตั้งหน้าตั้งตาส�ำรวจอีกฝ่าย ส่วนสูงที่น้อยกว่าตัวของเขาที่อายุเพียง 15 ปี เรือนผมสีน�้ำตาลที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง รวมทั้งใบหน้ากลมใสนั้น ไม่มีอะไรที่บอกได้ เลยว่าเด็กคนนี้จะอายุมากกว่าเขา “แล้วตกลงนายมาจากที่ไหนกันแน่” แจบอมถามต่อ ยองแจมองหน้าอีกฝ่ายอย่าง ขัดใจ “ฉันก็บอกว่าฉันมาจากปี 2015 ไง ถ้าไม่เชื่อก็ดูนี่” ชเวยองแจกล่าวแล้วยกนาฬิกา ข้อมือรูปร่างประหลาดให้ดู “From 15 Dec 2015 to 15 Dec 2005 – 7 Days left” หน้าปัดนาฬิกาแทนที่จะเป็นหน้าปัดบอกตัวเลข กลับเป็นหน้าจอแปลกที่แสดงข้อมูล เป็นตัวหนังสือแทน ราวกับว่าเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ “ไอ้ของเล่นหลอกเด็กแบบนี้จะไปเชื่อถืออะไรได้ล่ะ”0แจบอมแย้ง0ถึงแม้ว่าเขาจะ ประหลาดใจกับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้พอสมควร “นายนีส่ มองทึบจริงๆ” ยองแจบ่นก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ทวี่ างอยูบ่ นโต๊ะมาอ่าน เขากวาดสายตาผ่านหัวข้อข่าวทัง้ หมด จนไปสะดุดตาเข้ากับข่าวอาชญากรรมข่าวหนึง่ เขาชีใ้ ห้อมิ แจบอมทีท่ ำ� หน้ามุย่ อยูด่ ู มันเป็นข่าวอาชญากรรมทีอ่ าชญากรยังลอยนวลอยู่


“พรุ่งนี้จะมีข่าวจับตัวอาชญากรได้ ที่บนทางด่วน” ยองแจกล่าวก่อนจะส่งยิ้มอย่าง เหนือกว่ามาให้ อิมแจบอมมองรอยยิ้มของอีกฝ่ายด้วยความเคลือบแคลงใจ ทั้งหัวของ เขาตอนนี้อัดแน่นไปด้วยค�ำถามมากมาย ดูเหมือนว่าชีวิตของเขาจะไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว . . . . “ทานเยอะๆนะ ยองแจ” หญิงสาววัยกลางคนกล่าวขึ้นขณะวางจานอาหารลงบน โต๊ะกลม0ยองแจยิ้มแล้วขอบคุณอีกฝ่าย0เด็กอย่างยองแจคงเป็นที่ชื่นชมของผู้ใหญ่ มากมาย0ไม่เว้นแม้แต่แม่ของอิมแจบอมเอง0ซึ่งตอนนี้เอาอกเอาใจผู้มาเยือนในฐานะ “เพื่อนของลูกชาย” จนลูกชายกลายเป็นหมาหัวเน่าตกกระป๋องไปแล้ว เขาแนะน�ำยอง แจให้แม่ในฐานะเพื่อนร่วมห้อง0เพราะคิดว่าคงจะไม่เป็นการดีถ้าจะบอกว่าไอ้เด็กนี่ ย้อนเวลามาแบบที่มันพูดจริงๆ ซึ่งขนาดตัวเขาเอง ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเลย “ครับ ข่าวต่อไปเป็นคดีอาชญากรรมที่ก�ำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้นะครับ สามารถ จับกุมคนร้ายได้แล้วที่ทางด่วนหมายเลย XX….” อิมแจบอมหัวใจหล่นวูบเมื่อเขาได้ยินข่าว0ชเวยองแจสะกิดเขาก่อนจะส่งรอยยิ้ม อย่างผู้มีชัยมาให้0เรื่องที่เด็กคนนี้บอกเขาเมื่อวานตอนเย็นกลายเป็นจริงขึ้นมา0โดยมี รายละเอียดตรงตามที่เด็กคนนั้นบอกทุกอย่าง ราวกับว่าเหตุการณ์เคยเกิดขึ้นมาก่อน


“ขอบคุณส�ำหรับอาหารครับ” แจบอมกล่าวก่อนจะวางช้อนส้อมลง ความประหลาด ใจที่อัดแน่นอยู่ในตัวเขาจนเขาแทบกินอะไรไม่ลง0เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะกระชากคนตัว เล็กให้ยนื ด้วย เมือ่ คนตัวเล็กท�ำท่าจะโวยวาย อิมแจบอมจึงใช้แขนอ้อมไปล็อคคออีกฝ่าย ก่อนจะใช้มอื อีกข้างปิดปากอีกฝ่ายไว้ “ท�ำอะไรกันน่ะ”0หญิงสาววัยกลางคนผู้เป็นแม่ถามในขณะที่หล่อนก�ำลังท�ำความ สะอาดจานชามอยู่ “เอ่ อ …0วั น นี้ ผ มกั บ ยองแจจะติ ว หนั ง สื อ กั น นิ ด หน่ อ ยน่ ะ ครั บ 0ถ้ า เป็ น ไปได้ แม่อย่ารบกวนนะ”0อิมแจบอมกล่าวก่อนจะลากคนตัวเล็กที่ตอนนี้ขัดขืนเขาเต็มที่เข้า ห้องนอนไป

. . . “ท�ำบ้าอะไรเนีย่ !” ยองแจตะโกนหลังจากถูกปลดปล่อยพันธนาการโดยอีกฝ่าย “มันเกิดขึน้ จริง” แจบอมพูดเบาๆคนเดียว “ว่าไงนะ” ยองแจถามย�้ำ “เรื่องที่นายพูด มันเกิดขึ้นจริง” แจบอมขยายความ “เห็นมั้ย เชื่อรึยังล่ะว่าฉันมาจากอนาคต”

อิมแจบอมไม่ได้อยากเชื่อนิทานหลอกเด็กนี้ แต่เมื่อหลักฐานมันคาตาเขาก็ปฏิเสธไม่ ลงเหมือนกัน เขาจ้องมองคนตัวเล็กก่อนจะพิจารณาอยู่พักหนึ่ง


“เชื่อแล้วล่ะ” แจบอมพูดอย่างยอมแพ้ ยองแจท�ำท่าดีใจราวกับว่าเขาได้รับชัยชนะ ครั้งยิ่งใหญ่ “ในที่สุดก็เชื่อฉันจนได้”ยองแจกล่าวก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มของอีกฝ่าย เขาใช้เวลาทั้งคืนในการตอบข้อสงสัยของอีกฝ่าย ที่ดูจะเป็นเด็กขี้สงสัยอยู่พอตัว เกี่ยว กับเรื่องการย้อนเวลา “นายมาจากปี 2015 ใช่มั้ย” แจบอมถาม “ใช่” “งั้นฉันก็เป็นพี่นายน่ะสิ เพราะตอนนี้นายก็เป็นเด็กแปดขวบคนหนึ่ง” อิมแจบอมถามตามความเข้าใจ แต่ยองแจกลับปฏิเสธที่จะเรียกเด็กมัธยมว่าพี่ อย่างสุดก�ำลัง เขาใช้เวลาทั้งคืนในการตอบค�ำถามเด็กขี้สงสัยจนเวลาล่วงเลยผ่านไป เรื่อยๆ ยองแจเล่าให้แจบอมฟังถึงทฤษฎีต่างๆซึ่งแจบอมเองก็เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี ทั้งสองคนใช้เวลาร่วมกันเรื่อยๆจนเมื่อช่วงเวลาที่มืดที่สุดของ ค�่ำคืนมาถึง แจบอมก็หลับใหลไป เหลือเพียงยองแจที่ยังคงนอนเบิกตากว้างอยู่ ยองแจยกนาฬิกาข้อมือของเขาขึ้นมามอง เวลาได้ล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว “5 days left” ชเวยองแจไม่ได้บอกถึงเรื่องเวลาที่นับถอยหลังเรื่อยๆอยู่ เขามีเวลาเหลืออีก 5 วัน เท่านั้นในปี 2005 คนเราทุกคนก็มีที่ที่ตัวเองควรจะอยู่ อย่างชเวยองแจเองก็ควรจะอยู่ ในปี 2015 ไม่ใช่ 2005 แต่ถึงจะอย่างนั้น เขาเพียงแค่มาหาความสนุกสนานในปี 2005 เพียงไม่กี่วันเอง ก็ไม่เสียหายอะไรไม่ใช่เหรอ


อิมแจบอมใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถสนิทกับยองแจได้อย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ เป็นคนร่าเริงและไม่คดิ อะไรมากเหมือนๆกัน เขามักใช้เวลาหลังเลิกเรียนพายองแจไปยัง ทีต่ า่ งๆตามทีเ่ จ้าตัวร้องขอ เพราะยองแจเป็นคนบอกว่าทีน่ ใี่ นอีก 10 ปีขา้ งหน้ามันต่าง กันมาก “ร้านนี้ อีกสิบปีขา้ งหน้าขึน้ ราคาจนเกือบจะแพงกว่าเนือ้ วัวเลยล่ะ”0ยองแจเล่าให้ฟงั ในขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในร้านไอศกรีมชื่อดัง0การได้ฟังยองแจเล่าเรื่องราวในอนาคตก็เป็น ความบันเทิงที่น่าสนใจรูปแบบหนึ่งอิมแจบอมไม่อยากจะเชื่อว่ามนุษย์จะประดิษฐ์ โทรศัพท์มอื ถือให้ใช้งานแทนคอมพิวเตอร์ได้จริงๆตามทีค่ นตัวเล็กเล่า “อีกหน่อยนะ จะถ่ายรูป เล่นอินเตอร์เน็ต ฟังเพลง ก็จบลงในเครือ่ งเดียวนีแ่ หละ” ยองแจยังคงสาธยายคุณสมบัตขิ องโทรศัพท์มอื ถือในปี 2015 ให้ฟงั ในขณะทีต่ กั ไอศกรีม เข้าปากจนมันเปรอะทีม่ มุ ปากของอีกฝ่ายโดยทีอ่ กี ฝ่ายไม่ได้ตงั้ ใจ “ยองแจ…”0แจบอมเรียกชือ่ อีกฝ่ายท�ำให้บทสาธยายคุณสมบัตติ อ้ งชะงักไป ก่อนเขา จะใช้มอื จับทีป่ ลายคางนัน้ แล้วใช้นวิ้ โป้งเช็ดครีมทีเ่ ลอะมุมปากของอีกฝ่ายออกให้ ชเวยองแจเหมือนจะค้างไปชัว่ ขณะ บทสนทนาทีย่ าวเหยียดจบลงดือ้ ๆ ร่างเล็กก้มหน้า หลบสายตาอีกฝ่ายด้วยความเขินอาย

ความรูส้ กึ แปลกๆนีม่ นั คืออะไร . . .


ทั้ ง สองใช้ เ วลาว่ า งในยามเย็ น โดยการเดิ น ไปตามถนนที่ เ ต็ ม ไปด้ ว ยร้ า นรวง ด้วยอากาศที่หนาวในฤดูหนาว บวกกับไอศกรีมที่กินไปเมื่อครู่นี้ ท�ำให้ชเวยองแจตัวสั่น เทิ้มเพราะความหนาวเหน็บ “หนาวมากเลยเหรอ” อิมแจบอมถาม ยองแจพยักหน้าตอบ เขาเกลียดความหนาวทีส่ ดุ “เข้ามาใกล้ๆสิ” แจบอมเรียก ยองแจเดินเข้าไปอย่างงงๆก่อนจะโดนอีกฝ่ายโอบตัวไว้ “ท�ำอะไรน่ะ!” ร่างเล็กร้องประท้วง ใบหน้ากลมเริ่มขึ้นสีอีกครั้ง “อุ่นขึ้นมั้ย” แจบอมถามก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้สึกตัวได้ว่า ความอบอุ่นเริ่มไหล่ผ่านตัว เขาเข้ามาเรื่อยๆ “ก็ดีขึ้นนิดนึง” ยองแจตอบ ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันจนแทบจะชิดกัน ดวงตา คู่เล็กคอยจับจ้องมาที่แจบอมตลอดเวลาจนมันท�ำให้เขาแทบคลั่ง หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง ยองแจมองตามแนวร้านค้าที่อยู่อีกฝั่งจนไปสะดุดเข้ากับร้านอีกร้านหนึ่งที่เขาคุ้นเคย ร่างเล็กจะหันไปพูดกับคนตัวสูงกว่า แต่ด้วยจังหวะที่ไม่ค่อยดีนัก บวกกับการที่เขาสอง คนอยู่ใกล้กันเกินไป ริมฝีปากของเขาจึงไปประทับอยู่บนแก้มของอีกฝ่ายแทน ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายท�ำให้ยองแจต้องผละตัวออกจากอีกฝ่าย อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาร้อนจนแทบระเบิด ยองแจมัวแต่ช็อคอยู่กับเหตุการณ์ที่ เพิ่งเกิดขึ้นจนไม่ได้สังเกต ว่าจริงๆแล้วหน้าของแจบอมก็แดงไม่แพ้กัน


“ขอโทษ!” ร่างเล็กพูดออกมาด้วยเสียงอันดัง ท่าทางทีด่ เู ขินปนกับร้อนรนกลับดูนา่ รัก มากในสายตาของเขา “มะ ไม่เป็นไร” แจบอมตอบ ความเงียบและอึดอัดปกคลุมทัง้ สองคนอยูช่ วั่ ครูก่ อ่ นที่ แจบอมเลือกทีจ่ ะท�ำลายความอึดอัดนัน้ “ร้านนัน้ อร่อยนะ” แจบอมกล่าวก่อนจะชีไ้ ปทีร่ า้ นเบือ้ งหน้าทีอ่ ยูห่ า่ งออกไปประมาณ 50 เมตร “ถ้านายว่างัน้ ก็ตามนัน้ สิ” ยองแจกล่าว เรือ่ งกินยองแจไม่เรือ่ งมากอยูแ่ ล้ว “งัน้ ก็ไปกันเถอะ” แจบอมชักชวนก่อนจะจับมือเล็กของอีกฝ่ายแล้วเดินไปด้วยกัน ความอบอุน่ เริม่ ไหลผ่านเข้ามาในตัวยองแจอีกครัง้ เขาไม่รตู้ วั เลยว่า ความอบอุน่ ที่ เขาได้รบั จากอีกฝ่ายจะก่อตัวเป็นความรูส้ กึ เล็กอยูใ่ นใจ ซึง่ ดูเหมือนว่ามันจะพองโตขึน้ เรือ่ ยๆตามเวลาทีผ่ า่ นไป . . . “ข้อนีน้ ายก็ตอ้ งสร้างสมการขึน้ มาก่อน แล้วค่อยเอาสมการสองสมการนีม้ าลบกัน…” เสียงของชเวยองแจยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง0นี่เป็นคืนที่050แล้วส�ำหรับการอยู่ในปี 2005 ของเขา เหลืออีกเพียงสองคืนทีจ่ ะอยูใ่ นอดีตนี้ ซึง่ อิมแจบอมยังไม่รเู้ รือ่ งนี้ …


อิมแจบอมเกลียดคณิตศาสตร์ แต่น่าแปลกที่เด็กที่นั่งอยู่กับเขาตอนนี้กลับฉลาดใน เรื่ อ งแบบนี้ อ ย่ า งกั บ กรด0แต่ ก็ แ น่ ล ่ ะ0เด็ ก คนนี้ เ ป็ น คนสร้ า งเครื่ อ งย้ อ นเวลานี่ น า คณิตศาสตร์มัธยมต้นส�ำหรับเด็กนี่อาจจะง่ายเหมือนท่องสูตรคูณเลยก็ได้ การเรียนการสอนเป็นไปอย่างยากล�ำบาก เพราะดูเหมือนว่าสติของอิมแจบอมจะ หลุดลอยออกจากร่างทุกๆห้านาที อิมแจบอมยอมรับว่าเขามีความสุขกับการแอบจ้องมองอีกฝ่ายอยู่เรื่อยๆมากกว่า เนื้อหาคณิตศาสตร์สุดน่าเบื่อ แก้มกลมใสน่าทะนุถนอม ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่พร�่ำ สอนเขา ผิวขาวเนียนราวกับเด็กทารก เขาชอบ…. ชอบทุกอย่างที่เป็นชเวยองแจ “นี่ ฟังฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย” เสียงนุ่มดุเขาเมื่อสติเขาเริ่มเลื่อนลอยไปไกล ชเวยองแจ เห็นเป็นแบบนี้จึงเริ่มต้นสอนใหม่อีกครั้ง0อิมแจบอมพยายามจะตั้งสติให้กับโจทย์ คณิตศาสตร์นั้น แต่สติของเขาก็หลุดลอยไปเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ ไม่รู้ว่าเวลาหยุดหมุนไปเมื่อไหร่ อาจจะเป็นตอนที่เขาใช้มือกุมใบหน้านั้นไว้ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปประทับริมฝีปาก ลงบนริมฝีปากชมพูระเรื่อของอีกฝ่าย ดวงตาคู่เล็กเบิกขึ้นด้วยความตกใจ มือเรียวอีก ข้างเอื้อมไปจับท้ายทอยของอีกฝ่าย ท�ำให้พวกเขาสองคนจูบกันได้ถนัดมากขึ้น ลิ้นร้อน สอดเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายก่อนจะหยอกล้อกับลิ้นของอีกฝ่ายเล่น ตักตวงความ หวานปนความเร่าร้อนมาจากโพรงปากอีกฝ่าย แขนเล็กโอบยึดร่างเขาไว้แน่นราวกับว่า กลัวร่างกายของตัวเองจะไหลลงไปกองกับพื้น อิมแจบอมค่อยๆถอนริมฝีปากออก ดวงตาคมจ้องมองลงไปยังดวงตาใสคู่นั้นที่จ้องกลับมาเช่นกัน


“ฉัน… คิดว่าฉันชอบนาย” อิมแจบอมกล่าวออกมาในทีส่ ดุ น่าแปลกทีป่ ระโยคเพียง ประโยคเดียวท�ำให้หัวใจของชเวยองแจเต้นแรงจนผิดปกติอย่างที่มันไม่เคยเป็นมาก่อน ชเวยองแจไม่เชื่อในความรัก0เพราะเขาแทบจะไม่รู้จักกับมันเลย0มันเป็นความรู้สึกที่ อยูเ่ หนือทุกสิง่ ซึง่ ชเวยองแจแทบไม่มที างได้สมั ผัสมันเลยสักครัง้

นีอ่ าจจะเป็นครัง้ แรกทีเ่ ขาได้รจู้ กั กับมัน . . . . .

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว0เสียงจากสิ่งประดิษฐ์ท่ีเกาะอยู่บนแขนของเขาดังขึ้น เบาๆอีกครัง้ ชเวยองแจยกแขนขึน้ มาส�ำรวจสิง่ ประดิษฐ์นนั้ “24 Hours left” ตัวหนังสือบริเวณหน้าจอเปลี่ยนไปอีกครั้ง หัวใจของชเวยองแจซูบลงเรื่อยๆราวกับ ลูกโป่งที่มีรูให้อากาศไหลออกไปอย่างช้าๆ เขาจ้องมองใบหน้าของอิมแจบอมซึ่งตอนนี้ ได้เข้าสู่โลกความฝันไปแล้วโดยมีเขาอยู่ในอ้อมกอด ชเวยองแจพิจารณาใบหน้านั้น จมูก สันคมได้รูป ดวงตาคมซึ่งดูราวกับเด็กน้อยในเวลานอน มันเป็นเรื่องผิดที่เขาดันไปผูกพัน กับผู้ชายคนนี้เข้า ทั้งๆที่เวลาเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว


ชเวยองแจไม่เคยมีความรัก เขาพยายามปฏิเสธความรู้สึกนี้มาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา ความรักจะเกิดขึ้นได้ใน เวลาเพียงไม่กี่วันจริงๆเหรอ เขาเพียงอยากจะจดจ�ำใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะจ�ำได้ เพราะเวลาของเขาใกล้หมดเต็มที น�้ำใสๆเริ่มไหลรินออกจากดวงตาคู่เล็ก0เขาใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการกลั้น เสียงสะอื้นไว้เพราะกลัวว่าจะท�ำให้อีกฝ่ายตื่น0ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยความเศร้า แขนเล็กกอดคนที่ก�ำลังนิทราอยู่ให้แนบแน่นยิ่งขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากตัว อิมแจบอม ใบหน้ากลมที่เปียกปอนซบลงกับอกแกร่งนั้น “ เวลาเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมาก มันไหลเข้ามาเหมือนสายน�้ำ…” จู่ๆข้อความที่คุ้นเคยกลับลอยเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง ถ้าข้อความนี้เป็นจริง… ถ้า เวลาเป็นเหมือนสายน�้ำจริงๆ… สายน�้ำคงจะพัดพาเขาให้ลอยกลับไป ไปในที่ที่เขาควร อยู่ และเขาก็คงไม่อาจจะต้านทานมันได้… ถ้าเขาปล่อยให้ตัวเองหายไปในกระแสเวลาไป มันจะดีกว่าการที่จะบอกให้อีกฝ่ายรู้ ว่าเขาต้องไปมั้ยนะ เสียงสะอื้นเล็กๆยังคงดังอยู่เกือบทั้งคืน


“เป็นอะไร ดูไม่สบายเลยนะ” แจบอมทักในขณะทีท่ งั้ สองคนนัง่ อยูบ่ นโต๊ะอาหาร วัน นี้เป็นวันหยุดแต่แม่ของเขาต้องไปท�ำธุระที่ต่างเมืองท�ำให้เหลือเพียงเขากับยองแจสอง คนทีเ่ ฝ้าบ้าน “ไม่เป็นไรหรอก” ยองแจโกหก เขาไม่อยากให้อกี ฝ่ายเป็นห่วง ถึงแม้วา่ ดวงตาของเขา จะบวมจากการร้องไห้หนักเมือ่ คืน บทสนทนาบนโต๊ะอาหารเช้ายังคงด�ำเนินต่อไปเรือ่ ยๆ โดยแจบอมเป็นฝ่ายเริม่ ก่อน และชเวยองแจพยายามตอบทุกอย่างให้เป็นปกติทสี่ ดุ

“วันนีไ้ ปเดินเล่นริมแม่นำ�้ ฮันกันเถอะ” อิมแจบอมชักชวน . . . .

ลมหนาวยังคงพัดกรรโชกเข้ามาปะทะร่างของทั้งสองคนเรื่อยๆ0แจบอมกระชับไหล่ ของอีกฝ่ายให้เข้าใกล้เขามากขึ้นกว่าเดิมในขณะที่ทั้งคู่เดินไปตามทางเลียบแม่น�้ำฮัน มีเพียงแต่ความเงียบงันและเสียงลมพัดเท่านัน้ ทัง้ สองก้าวไปเรือ่ ยๆบนผืนหญ้าทีม่ เี กล็ด น�ำ้ แข็งปกคลุม “แจบอม” “หืม?” “นายว่าความรักอยูเ่ หนือกาลเวลาจริงมัย้ ”


ทั้งคู่หยุดเดิน แจบอมหันมามองหน้าอีกฝ่ายเพราะค�ำถามเมื่อครู่น0ี้ ยองแจดูเหมือน จะมีบางสิ่งที่รบกวนใจอยู่ อิมแจบอมใช้ความคิดอยู่พักหนึ่ง “มันก็แล้วแต่นะ ไม่ใช่ความรักทุกความรักหรอกที่จะอยู่เหนือกาลเวลา” แจบอมพูด อย่างนักคิด “เวลาเป็นแค่เครื่องพิสูจน์ความรักน่ะ” แจบอมพูดก่อนจะกุมใบหน้ากลมของอีกฝ่ายไว้เพื่อให้อีกฝ่ายมองหน้าเขาได้ถนัด “ถ้านายมีอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้นะ”0แจบอมกล่าวอย่างจริงจัง จนยองแจอดทึง่ ใน ความจริงจังของเด็กวัย15 ปีคนนีไ้ ม่ได้ แต่แน่นอนค�ำตอบของเขาก็ยงั คงเป็นเหมือนเดิม “ไม่เป็นอะไรหรอก”

. . . . . .


ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว0เหลือไว้เพียงความมืดและความหนาวเหน็บ หลังจากที่ทั้งสองออกไปเดินเล่นกันจนเวลาเลยผ่านไปมากแล้ว0จึงกลับมาทานอาหาร เย็นร่วมกันที่อพาร์ตเมนท์ของแจบอมตามเดิม0ทั้งสองคนหยอกล้อกันเล่นขณะช่วยกัน ล้างจาน ก่อนทีจ่ ะกลับเข้ามานอนเล่นอยูใ่ นห้องของแจบอม แจบอมก�ำลังอ่านนวนิยาย เล่มโปรด โดยมีคนตัวเล็กนอนกอดเขาอยูไ่ ม่หา่ ง “นายไม่เป็นไรจริงๆใช่มยั้ ” แจบอมถามอีกครัง้ เขาถามค�ำถามนีเ้ ป็นรอบทีร่ อ้ ยแล้ว ในวันนีเ้ พราะคนตัวเล็กท�ำตัวแปลกไป “ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”0ยองแจกล่าวก่อนจะใช้นวิ้ จิม้ ไปทีแ่ ก้มของอีกฝ่าย0แจบอม คว้าข้อมือเล็กนัน่ ไว้ ก่อนจะจรดริมฝีปากของเขาลงทีไ่ ปทีป่ ลายนิว้ นัน้ เบาๆ0ร่างเล็กรีบ ดึงมือกลับทันที0ใบหน้ากลมขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายจนแจบอมอดหัวเราะกับ ท่าทางน่ารักๆนัน้ ไม่ได้ “กอดหน่อยได้มยั้ ” อิมแจบอมถาม ก่อนร่างเล็กจะเอือ้ มมือออกมาให้เขากอดอย่าง ว่าง่าย ความอบอุน่ จากอิมแจบอมท�ำให้เขารูส้ กึ ผ่อนคลายทุกครัง้ เขาได้ยนิ เสียงหัวใจ ของแจบอมเต้นอยูข่ า้ งๆของหัวใจเขาทีต่ อนนีเ้ ริม่ จะเต้นแรงขึน้ เรือ่ ยๆ “ฉันรักนายจริงๆนะ” จูๆ่ ร่างเล็กก็กล่าวขึน้ แจบอมใช้นวิ้ มือเรียวเกลีย่ ไปตามเส้นผม สีนำ�้ ตาลของเขาเล่นก่อนจะค่อยๆบรรจงจูบลงบนหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา “ฉันก็รกั นาย” อิมแจบอมกล่าวก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึน้ ชเวยองแจอยากจะ หยุดช่วงเวลานีไ้ ว้เหลือเกิน แต่แน่นอน เขาไม่สามารถจะหยุดกระแสน�ำ้ ทีไ่ หลเชีย่ วนีไ้ ว้ ได้ บางทีเขาก็ไม่ควรเข้ามายุง่ กับเรือ่ งราวของกาลเวลาตัง้ แต่แรก


“30 minutes left” เสียงสิ่งประดิษฐ์บนแขนของเขาดังขึ้นเบาๆอีกครั้ง อิมแจบอมหลับไปแล้ว แสงจันทร์ ที่พาดผ่านเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่างท�ำให้เขาเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ก�ำลังนอนหลับ อยู่ได้อย่างชัดเจน เขาไม่รู้ว่าความรักของเขาจะสามารถต่อสู้กับกระแสแห่งเวลานี้ได้หรือเปล่า ยองแจค่อยๆใช้มือของเขาลูบไปยังเรือนผมสีน�้ำตาลเพลิงนั้นอย่างแผ่วเบา เขาไม่รู้ว่าเมื่อเวลาผ่านไป อิมแจบอมจะจ�ำเขาได้หรือไม่ มือเล็กลูบใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความทะนุถนอม หยาดน�้ำตาเริ่มไหลตกลงบนผ้าปู สีขาวบริสุทธิ์ แต่เขามั่นใจว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาจะไม่มีวันลืมอิมแจบอม ริมฝีปากบางค่อยๆจรดลงบนริมฝีปากของบุคคลที่หลับใหลอยู่ทั้งน�้ำตา0มันไม่ใช่จูบ ที่แสนหวาน หรือร้อนแรงแบบที่แจบอมเคยท�ำ เป็นจูบที่แผ่วเบาส�ำหรับการร�่ำลาทั้ง น�้ำตา เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่ปล่อยออกมาอย่างเป็นจังหวะที่ปะทะกับใบหน้า เย็นเฉียบ ก่อนเขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายด�ำดิ่งลงไปในห้วงนิทราต่อไป “แล้ว… เจอกันใหม่นะ” เสียงนุ่มดังผ่านริมฝีปากที่สั่นระริก ก่อนที่ชเวยองแจจะ ค่อยๆย่างก้าวอย่างแผ่วเบาออกจากห้องนอนไป


“1 minute left” ชเวยองแจนัง่ จ้องมองนาฬิกาของตน ตอนนีเ้ ขาเดินลงมายังสวนสาธารณะของอพาร์ต เมนท์แล้ว0การย้อนเวลาจ�ำเป็นต้องใช้พื้นโล่งกว้างเพื่อความปลอดภัยของทรัพย์สิน ร่างเล็กตัดสินใจยืนขึน้ ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ ท�ำใจให้สงบ เฝ้ารอปรากฏการณ์ทกี่ ำ� ลังจะ เกิดขึน้ “30 seconds left” สนามแม่เหล็กเริ่มก่อตัวขึ้น0ม้านั่งที่เขานั่งเมื่อครู่นี้เริ่มต้นลอยอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมกับเศษใบไม้ กิ่งไม้ที่ลอยปลิวว่อนไปทั่ว ร่างกายของชเวยองแจก็ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน “15 seconds left” น�ำ้ ตาของชเวยองแจเริม่ ไหลออกมาอีกครัง้ เขามองไปยังตึกสูงทีต่ งั้ ตระหง่านอยูท่ า้ ย สวนสาธารณะนี้ ยังคงไม่มแี สงไฟให้เห็น อิมแจบอมคงจะยังไม่ตนื่ ความรูส้ กึ โหวงๆเกิด ขึน้ ในช่องท้อง เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นอิทธิพลของสนามแม่เหล็ก หรือมันเป็นอิทธิพลของ ความเศร้ากันแน่ “10 seconds left” เสียงแจ้งเตือนเริม่ ดังถีข่ นึ้ เรือ่ ยๆ ยองแจหลับตาแน่นแล้วกลัน้ หายใจ ทัง้ ๆทีภ่ าพของ อีกคนหนึง่ ยังคงติดตาเขาอยูถ่ งึ แม้จะหลับตาลงแล้วก็ตาม


“5 seconds left”

“3” . . . “2” . . . หวังว่านายจะจ�ำเด็กแปลกๆคนนี้ได้นะ แจบอม “1” แสงสว่างจ้าขึ้นทั่วบริเวณ ยองแจรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งกระชากเขาลงไปอย่างรุนแรง แล้วโลกทั้งโลกก็มืดลง…


กรุงโซล เกาหลีใต้ 31 ธันวาคม 2015 23.50 น. บรรยากาศของเมืองหลวงในคืนสิน้ ปีเป็นไปอย่างสนุกสนาน ผูค้ นต่างเดินกันขวักไขว่ แม้จะเป็นเวลาเกือบเทีย่ งคืนแล้ว เมืองทัง้ เมืองถูกตกแต่งด้วยแสงไฟหลากสีสนั ชเวยอง แจไม่คอ่ ยชอบทีๆ่ มีคนเยอะมากเท่าไหร่ แต่เป็นเพราะ แบมแบม เพือ่ นสนิทชาวต่างชาติ ชวนเขาออกมาเทีย่ วในเมือง ด้วยเหตุผลทีว่ า่ หมูน่ ชี้ เวยองแจดูหมกมุน่ และเศร้าซึมเกินไป ชเวยองแจยังไม่หายจากอาการเศร้า ตั้งแต่ตอนที่เขากลับมาจากการทดลองเครื่องย้อนเวลาครั้งล่าสุดชเวยองแจก็กลาย เป็นคนเก็บตัวมากขึน้ กว่าเดิม เครือ่ งย้อนเวลานัน้ ได้พงั ไปแล้วเมือ่ เขากลับมาถึง ทิง้ ไว้ เพียงเรือ่ งราวในอดีตทีต่ วั เขาเองได้เผชิญมากับตา ภาพของอิมแจบอมยังคงติดตาเขาอยู่ ภาพของเด็กมัธยมต้นในปี 2005 10 ปีผา่ นไป เขาไม่รวู้ า่ อิมแจบอมจะเป็นอย่างไร แต่สำ� หรับเขามันเพิง่ ผ่านมาเพียงครึง่ เดือนและเขายังท�ำใจไม่ได้กบั ความรักทีเ่ พิง่ จะหลุดลอยไป ชเวยองแจพยายามจะติดต่อ กับอิมแจบอม แต่อพาร์ทเมนต์ของแจบอมถูกทุบทิง้ ไปนานแล้ว… “ยองแจ ร่าเริงหน่อยสิ” แบมแบมกล่าว แบมเบมเป็นเด็กตัวเล็กผอมทีร่ า่ เริงผิดกับเขา ในตอนนี้ แต่ไม่วา่ แบมแบมจะพยายามปลอบเขาอย่างไรก็ไม่สามารถเอาความเศร้าออก ไปจากเขาได้


สิ่งที่เขาต้องการ อาจจะเป็นเวลา เวลาสักพักหนึ่งที่จะท�ำให้เขาลืมอิมแจบอม พวกเขายืนอยู่ที่ริมแม่น�้ำฮันเพื่อที่จะชมพลุฉลองวันปีใหม่ด้วยกัน0แต่สถานที่แห่งนี้ ยิ่งท�ำให้ชเวยองแจนึกถึงคนอีกคนหนึ่งในอดีต0นึกถึงค�ำตอบที่อีกฝ่ายให้เขาไว้ที่ริมแม่ น�้ำฮัน “เวลาเป็นแค่เครื่องพิสูจน์ความรักน่ะ” เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา0เขายังจดจ�ำทุกรายละเอียดได้เป็นอย่างดีราวกับ ว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เวลาพิสูจน์แล้วว่าฉันยังรักนายอยู่ แล้วนายล่ะ “นี่ยองแจ เขาจะจุดพลุแล้ว”0แบมแบมกล่าวพลางสะกิดให้เพื่อนของตนจ้องมองไป ยังแผ่นฟ้าที่มืดสนิท0ก่อนที่ตัวเองจะเริ่มต้นนับถอยหลังพร้อมคนอื่นๆ “10” “9” “8” “7” อ่า… เขาเกลียดการนับถอยหลังที่สุด


“6” “5” “4” เขาสัมผัสได้ถงึ ไออุน่ ทีค่ นุ้ เคยจากด้านหลัง ก่อนจะรูส้ กึ ถึงแรงทีล่ ากเขาเข้าไปกอด “3” ยองแจหันหน้าขึน้ ไปมองอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็สง่ ยิม้ มาให้เขาเช่นกัน ใบหน้าทีค่ อยหลอก หลอนเขาตลอดเวลาตอนนี้ เ หมื อ นจะซ้ อ นลงบนใบหน้ า ของอี ก ฝ่ า ยได้ อ ย่ า งพอดี นอกจากส่วนสูงทีม่ ากขึน้ และใบหน้าทีต่ อบลงแล้ว แทบจะไม่มอี ะไรเปลีย่ นแปลงไปเลย “2” “ใจร้าย หายไปไหนมาตัง้ สิบปี”0เสียงทุม้ สัน่ ระริก0ดวงตาคมทีเ่ ต็มไปด้วยเสน่หม์ นี ำ�้ ใสๆไหลรินออกมาอาบแก้ม เขาก็ไม่อาจจะกลัน้ น�ำ้ ตาของเขาไว้เช่นกัน 10 ปี นายคงทรมานมากสินะ “1” “ อิมแจบอม…”


“ อย่าหนีฉนั ไปอีกเลยนะ” อิ ม แจบอมกอดเขาแน่ น ขึ้ น ไปอี ก จนแทบไม่ มี ช ่ อ งว่ า งระหว่ า งเราสองคน เขารู้สึกถึงเสียงหัวใจ0และน�้ำตาของอีกฝ่าย0ท่ามกลางเสียงพลุและเสียงผู้คนที่เฮฮา กันดังสนั่น0โลกของเขากลับเงียบสนิทเหมือนถูกอิมแจบอมหยุดเวลาไว้ด้วยรสจูบของ เขาแสงไฟสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ0แต่ที่แปลกไปจากเดิมคือชเวยองแจไม่ได้หายไปหลัง จากเกิดแสงสว่างวาบอีกแล้ว เขายังคงอยู่ในอ้อมกอดของอิมแจบอม อย่างไรก็อย่างนั้น อิมแจบอมคือมนุษย์ที่สามารถหยุดเวลาได้ ด้วยความรู้สึกที่มีให้ชเวยองแจ “ฉันรักนาย” ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ไม่มีค�ำพูดใดต่อจากประโยคนี้ มีเพียงเสียงลมหายใจของ กันและกันที่เขาทั้งคู่ได้ยิน พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทั้งสองคนมอบให้กัน โดยที่มีเพียง ทั้งคู่ที่รู้ความหมายของมัน กระแสของเวลาก็ยังคงไหลไปเรื่อยๆตามธรรมชาติของมัน แต่ชเวยองแจละเลยที่จะ มองถึงสิ่งนั้น เวลาจะผ่านไปมากแค่ไหน ขอเพียงมีอิมแจบอมอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็พร้อมที่จะล่อง ลอยไป… THE END


Title : Timing : Author : Genre : Contact

Until we meet again 0:00 Aprilhh Romantic / Fantasy : @aprilhh_


สถิ ติ บ ่ ง บอกว่ า มนุ ษ ย์ ฆ ่ า ตั ว ตายด้ ว ยจ2จสาเหตุ ห ลั ก จนั่ น ก็ คื อ ความรั ก และ ความเครี ย ดจซึ่ ง แน่ น อนผมคื อ ผู ้ เ กี่ ย วข้ อ งและมี ผ ลได้ ผ ลเสี ย กั บ มั น แบบเต็ ม ๆ ส�ำหรับการตายในแต่ละครั้งจ ท�ำไมน่ะเหรอ ค�ำตอบง่ายๆจเพราะผมมันก็แค่ปีศาจในร่างมนุษย์ที่คอยกัดกินพลังชีวิตและความ เศร้าสร้อยเพื่อด�ำรงชีพไปวันๆ แล้วท�ำไมต้องเป็นการฆ่าตัวตายล่ะ มากกว่าจ70%จมนุษย์ตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยความสิ้นหวังจไม่ว่าสาเหตุจะเป็น ความรักจการงานจหรือชีวิตครอบครัวจเมื่อความสุขในตัวเขาสูญสลายจความตาย จึงเป็นทางออกยอดฮิตหรือป๊อบปูล่าที่สุด “คืนนี้มีงานว่ะ” คนเอ่ยปากคือมาร์คจลูกพี่ลูกน้องในโลกวิญญาณจเขาเชี่ยวชาญนักล่ะเรื่องกล อุบายและล่อลวงจเดิมเขาเป็นนักเจรจาที่รู้จักวิธีจัดการกับกฎหมายหรืออธิบายง่ายๆ คืออาศัยช่องว่างของกฎหมายเพื่อท�ำธุรกิจ ผมจุ ด บุ ห รี่ จ สู บ อั ด ควั น พิ ษ เข้ า ปอดขณะวางแขนเท้ า ราวเหล็ ก ดั ด บนระเบี ย ง ทั้ ง แสบทั้ ง รู ้ สึ ก ดี จ จ� ำ ได้ ว ่ า ตั ว เองเริ่ ม ติ ด ใจรสชาติ ข องเจ้ า สิ่ ง นี้ ส องวั น หลั ง จาก เหยียบพื้นโลก


“เที่ยงคืน จะมีคนคิดฆ่าตัวตายที่แม่น�้ำฮัน” “ตรงนี้อีกแล้วเหรอ” “ใช่..แต่ 50/50 เด็กคนนี้แค่น้อยใจพ่อเลยคิดดับชีวิตตัวเอง..มั้ง” “โอเคจงั้นกูจะท�ำให้เด็กนั่นได้ตายแบบไม่ลังเลเอง” ถึงจะรู้ถึงผิดชอบชั่วดีจแต่ปีศาจแบบผมมาไกลเกินจะย้อนกลับจค�ำสาปรวมทั้ง ตราบาปก�ำหนดเส้นทางให้เสร็จสรรพจไม่มที างเลือกจไม่มที างออกอืน่ นอกจากค�ำว่ารอ แต่อย่างทีท่ ราบแหละครับ อายุขยั ของโลกมนุษย์นนั้ เทียบไม่ได้เลยส�ำหรับโลกของผม ละอองขาวพร่างของหิมะก�ำลังปั่นป่วนกลางกระแสลมจอากาศหนาวเย็นของวันนี้ เป็นอีกอย่างที่ผมคาดเดาเอาไว้ว่าจการตายของเด็กคนนั้นจะทรมานกว่าคนอื่นๆ ความโดดเดีย่ วและความน้อยเนือ้ ต�ำ่ ใจจไม่วา่ เกิดขึน้ กับใครย่อมส่งผลเสียมากกว่าผลทางบวก ผมหยิบเสื้อคลุมสีด�ำสนิทของตัวเองขึ้นมาพาดบ่าจโบกมือเอ่ยลาลูกพี่ลูกน้อง ก่อนจะยัดตัวเองเข้าไปในสปอร์ตคาร์ โลกมนุษย์รู้จักผมในคราบนักธุรกิจผู้ใจบุญจผมคือจอิมแจบอมจเจ้าของกิจการ โทรคมนาคมขนาดใหญ่และครอบคลุมทั่วทั้งเอเชียจอายุเพียง 27 ปี กับอีก 11 เดือน ผมโด่งดังเพียงข้ามคืนเพราะเป็นผู้พลิกโฉมการสื่อสารแบบร่วมสมัย


เคล็ดลับง่าย ๆ เพียงเพราะผมเห็นการเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์มาแล้วหลายต่อ หลายสมัย รอยยิ้มมักฉาบบนใบหน้ายามเลนส์กล้องก�ำลังจับจ้อง ผู้คนสรรเสริญความ สามารถของผมไปต่าง ๆ นานา รวมถึงมาร์คเองก็ถูกสรรเสริญไม่แพ้กัน0 23 : 40 น.0 ล้อรถยนต์ยังคงหมุนอยู่บนพื้นถนนไม่รีบเร่ง0ผมกดลดกระจกลง0วางพาดแขน บนขอบกระจกพร้ อ มเหยี ย บคั น เร่ ง ไปเรื่ อ ย0ๆ0ถนนยามนี้ โ ล่ ง ปลอดโปร่ ง เป็ น ใจ เสียเหลือเกิน0เพียงแค่ 10 นาทีต่อจากนั้นผมก็ถึงเป้าหมาย เด็กหนุ่มวัย 19 - 20 ปี ก�ำลังเดินขึ้นสะพานไปแบบช้า ๆ กลิ่นความโศกเศร้าลอยเข้ามาแตะจมูกชัดเจนพอๆกับกลิ่นแอลกอฮอล์ 0จนผม ต้องหยิบแมสขึ้นมาสวม0ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ0แต่แปลกไปอีกแบบ0เพราะตลอดชีวิตปีศาจ ความรู้สึกแบบนี้ผมไม่เคยสัมผัสมันเลยสักครั้ง กระแสลมเย็นชืดพัดโบกเส้นผมนุ่มให้พลิ้วไสว แค่เพียงใบหน้าเสี้ยวเดียวก็บ่งบอก ถึงความสิ้นหวังได้อย่างแจ่มชัด ส่วนหน้าที่ของผมในคืนนี้คือช่วยให้เขาตายสมดั่งปรารถนา0และเมื่อเข็มนาฬิกา บอกเวลาที่เที่ยงคืนพอดิบพอดี0ร่างกายนั้นจึงค่อยขยับขึ้นไปยืนอยู่บนราวสะพาน “โดดลงไปสิ เรื่องแย่ๆจะได้จบลงเสียที”


เขานิ่งกับเสียงกระซิบของผม แขนเรียวสั่นระริก หยดน�้ำตาร่วงหล่นลงมาแข่งกับ หิมะในอากาศ “มัวรออะไรอยู่ล่ะ ในเมื่อทั้งพ่อและแม่ไม่รักนายแล้ว นายก็สมควรตายไปซะ” เขาสะอืน้ หนัก หนักเสียจนแผ่นหลังสั่นเทา ความว่างเปล่าในหัวท�ำให้ผมรูส้ ึกประหม่า เด็กหนุ่มที่ก�ำลังหันหลังให้ก่อนหน้าหันกลับมายิ้มก่อนจะปล่อยมือทั้งสองข้างจาก สะพานในเวลาต่อมา

ชเวยองแจ ... หมับ ผมรีบคว้าแขนนั้น แต่โชคร้ายที่ร่างกายของเราร่วงหล่นลงไปพร้อมกัน


โซล, เกาหลีใต้ ปี 2001 เด็กน้อยจ�้ำม�่ำหอบขนมปังมาให้ผมผู้ยากไร้ในเวลานั้นด้วยรอยยิ้ม ความไร้เดียงสา สั่งให้เจ้าหนูแอบมาหาผมทุกเย็นพร้อมขนมปังเหมือนอย่างเคย โดยที่ไม่รู้เลยว่าไม่ว่า เขาจะขโมยขนมปังนั้นมามากแค่ไหน หากไร้ซึ่งความโศกเศร้าแล้ว พลังชีวิตของผมคง ไม่อาจฟื้นคืนมาได้ “เสื้อฮับ พี่จะได้ไม่หนาว” ว่าพร้อมยื่นเสื้อกันหนาวตัวเล็กนั้นมาให้ทราบชื่อในภายหลังว่ายองแจ0เด็กน้อย แสนใจดีที่เติบโตขี้นมาท่ามกลางสภาพแวดล้อมสวยงาม เขาไม่เคยเศร้า ไม่เคยแม้กระทั่งร้องไห้เพราะการดูแลดุจไข่ในหิน เขาคือสิ่งมีชีวิตที่ มากไปด้วยความลับ มันไม่มีหรอกครับเด็กที่ไม่เคยร้อง แต่เพราะเจอเขาผมถึงเข้าใจ ค�ำว่าหนึ่งในล้าน ในขณะที่ผมเริ่มปรับตัวและชินกับโลกมนุษย์ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ยองแจโตขึ้นมา อีกขั้น เจ้าของรอยยิ้มดุจแสงตะวันยังคงเบ่งบานและสดใสแม้ท้องฟ้าในวันนั้นจะมืด มิดเพียงใด จนแล้วจนเล่าเมื่อโชคชะตาเล่นตลก ท้ายที่สุดความลับของผมก็ถูกล่วงรู้ “ปะ..ปีศาจ..” ยองแจมีท่าทางหวาดกลัว กลัวเสียจนไม่กล้าเข้าใกล้ผมอีก


เราห่างกันตอนนั้น ตอนที่ความโด่งดังดันผมให้ขึ้นไปอยู่เหนือผู้คนธรรมดา สายตา ผู้คนล้วนยกย่องแต่ไม่ใช่กับเขา แววตาใสซื่อยังคงมีท่าทีหวาดกลัวกึ่งสมเพชไม่ใช่น้อย เราสบตากันครั้งสุดท้ายในวันจบการศึกษาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นแม้แต่ค�ำพูดหนึ่งค�ำ ผมก็ไม่มีสิทธ์จะได้ยิน “พี่เป็นคนบอกให้ผมท�ำ แต่ท�ำไมถึงตามลงมา” ตู้มมม!!!

กระแสน�้ำแตกแยกออกไปคนละทิศละทาง0ผมรีบคว้าแขน0ดึงร่างของอีกฝ่ายเข้า มากอดเพราะเกรงว่าความเย็นในตอนนี้จะคร่าชีวิตเขาไปเสียก่อน อุณหภูมิที่มากกว่า0500องศาแผ่กระจายไปรอบ0ๆ0จนน�้ำบริเวณนั้นอุ่นชั่วขณะ ผมโอบกอดความนุ่มนิ่มเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างก่อนจะพาเขาขึ้นฝั่ง 00 : 10 น. งานวันนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า


ไม่ง่ายนักหรอกเรื่องความรู้สึกของปีศาจ0ความเยือกเย็นคืออีกหนึ่งค�ำสาปที่เรา ได้รับ หนักไปกว่านั้นคือ มีเพียงหนึ่งดวงจิตเท่านั้นที่เราจะเกิดความผูกพัน ปีศาจผู้พิทักษ์เหรอvน่าข�ำสิ้นดี แต่ถึงจะคิดแบบนั้น0สุดท้ายแล้วผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนสถานะของตัวเองไปเป็น อย่างอื่นได้ ใช่…ผมผูกจิตไปกับเขา ชเวยองแจคือคนที่ผมต้องปกป้องด้วยตัวและหัวใจของตัวเองไปตลอดชีวิต ______________________________ ผมเป็นคนหนึ่งที่ใช้การเดินทางเปรียบเหมือนกับความรัก0ไม่ถึงกับเหมือนเสียที เดียว แต่ก็สามารถหาเหตุผลมารองรับมันได้เสมอ ความจริงข้อหนึ่งจากประสบการณ์ตลอดชีวิต 20 ปีที่ผ่านมาบอกผมว่า0ไม่ว่าใน การเดินทางแต่ละครั้งเราจะมีความสุขกับมันหรือทุกข์กับมันมากเพียงใด0แต่ท้าย ที่สุดแล้วทุกการเดินทางย่อมมีจุดจบ และความรักก็เป็นแบบนั้น ชีวิตก็เช่นกัน อากาศยามเช้ายังคงหนาวเหมือนอย่างเคย0ผมรู้สึกตัวตอนสายและยังคงเงียบ เหมือนอย่างเดิมเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ต่างที่


เขานั่งมองผมอยู่บนเก้าอี้ไม้เล็ก ๆ ไม่ไกลและก็ไม่ใกล้มากนัก ริมฝีปากสีสดปิด สนิทพร้อมดวงตาสีเข้มที่เอาแต่จดจ้อง “ไม่กลัวแล้วหรือไง” เขาถาม ส่วนผมท�ำเพียงแค่หยุดเคี้ยวแซนวิชแล้วส่ายหน้า “เมื่อคืนคิดอะไรอยู่ แก้ปัญหาด้วยวิธีอื่นไม่ได้แล้วหรือไง” “ผมต่างหากที่ต้องถามว่าช่วยผมท�ำไม” เป็นครั้งแรกที่ผมต่อปากต่อค�ำ อันที่จริงถึงแม้เมื่อก่อนจะสนิทกัน แต่พอความ ลับเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาผม หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้เจอกันอีก มารดาของผมเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน ไม่กี่ปีให้หลังบิดาก็แต่งงานใหม่กับหญิง สาวชาวจีน0โชคร้ายที่เธอไม่ได้รู้สึกรักหรือเอ็นดูผมทั้งๆที่ผมเป็นลูกคนเดียวของ บิดา0แต่จุดนั้นผมเข้าใจเธอน้อยคนจริงๆ0แหละที่จะรักลูกติดจากภรรยาเก่าของ สามีตัวเองได้ “ถ้ามีพี่ผมคงดีกว่านี้นะ” ตอนนั้นผมหมายถึงอิมแจบอมที่เคยรู้จักไม่ใช่คนปัจจุบัน0แต่พอลองมาคิดๆดู แล้ว0ถ้าไปปรึกษาเขา เขาคงแนะน�ำวิธีฆ่าตัวตายนี่แหละ เพราะยังไงซะเขาก็ได้ผล ประโยชน์แบบเต็ม ๆ


เรานั่งเงียบกันตลอด010ชั่วโมง0มีบ้างที่พี่ชายอีกคนเข้ามาท�ำลายบรรยากาศ แต่พอกลับออกไปความเงียบก็วกกับมาเหมือนเดิม ผมเดาสายตาเขาออกว่าเขาอึดอัด0ผมเองก็อึดอัดไม่ต่างกัน0ความรู้สึกแบบนั้น สิ้นสุดลงเมื่อต่างฝ่ายต่างแยกย้ายในเวลาต่อมา0ส่วนผมที่ไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรได้ แต่ทิ้งก้นอยู่ในครัว “ยองแจ ฉันว่าเราควรคุยกันสักหน่อย” เป็นเขาแหละที่ทนสงครามประสาทไม่ไหว แจบอมเดินเข้ามาหา มือหนายื่นมา ตรงหน้าก่อนผมจะวางมือตัวเองลงบนฝ่ามือเขาอย่างว่าง่าย “ครับ” ผมเริ่มศึกษาบางอย่างเกี่ยวกับเขา0เริ่มสนใจหนังสือและต�ำนานลี้ลับหลังจาก ได้รู้ว่า0ในความจริงแล้วยังมีพวกเขาปะปนอยู่บนโลกมากมาย ว่ากันว่าปีศาจผู้พิทักษ์คือผู้ต้องค�ำสาป0แต่จะเพราะสาเหตุอะไรผมก็ยังไม่ทราบ เพราะเท่าที่ศึกษาบทสรุปของมันไม่ตรงกันเลยสักต�ำรา ครัง้ แรกทีส่ บสายตากับเขามันอัศจรรย์ราวกับโลกทัง้ ใบก�ำลังจะระเบิดและแตกสลาย ความรู้สึกเหมือนเคยพบเคยผูกพันกันอย่างลึกซึ้งปรากฏและถูกป้อนข้อมูลใส่สมอง ผมคิดว่านั่นคงเป็นอีกเหตุผลที่ว่าท�ำไมผมถึงสามารถตกหลุมรักได้เพียงแค่เขาเท่านั้น


ใช่.. ผมหลงใหลและเสพติดทุกอย่างที่เป็นอิมแจบอม0แม้สิ่งที่แสดงออกมาจะตรงกัน ข้ามโดยสิ้นเชิงเลยก็ตาม “พี่ใช่ไหมที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอด” “รูด้ ว้ ยเหรอ0รูแ้ บบนัน้ แล้วท�ำไมถึงยังเย็นชาอีกล่ะ เพราะตัวตนของฉันแบบนัน้ ใช่ไหม” “ก็ส่วนหนึ่ง”0ผมตอบไปตามตรง0“แต่ถ้าคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ก็คงแค่ 10” “แล้วที่เหลือคือ?” เขาย่นคิ้วจนปลายแทบชิดกันพร้อมกอดอกมอง “ไม่รู้ คงเพราะเราควรห่างกันมั้ง” “ขอเหตุผลที่ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม แล้วท�ำไมเมื่อคืนถึงตัดสินใจท�ำแบบนั้น” “เหมือนว่าเมื่อคืนพี่จะเห็นด้วยนะ” “อย่ามายียวนได้ไหม” “พี่ก็เลิกกวนประสาทผมด้วยอะไรทั้งหลายแหล่ที่ยัดเข้ามาเพื่อให้ผมเป็นคนผิด ก่อนสิ” ความพยายามของเราติดลบ จากที่คิดว่ามันจะลงรอยหรือกระชับมากกว่านั้นกลับ แยกและแตกออกไปเรื่อย ๆ


“ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่ายังไงฉันก็ไม่ยอมให้นายตาย” “แต่พี่ก็รู้อยู่แก่ใจว่า ยังไงสักวันผมก็ต้องตายอยู่ดี” แจบอมเริ่มหัวเสีย0ขณะที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าท�ำไมถึงพูดไปแบบนั้น0คนมีศักดิ์เป็นพี่ ขยับเดินเข้ามาใกล้0ฝ่ามืออุ่นจัดทาบลงบนไหล่ของผมทั้งสองข้างก่อนใช้สายตาสงบ สติอารมณ์ของผมเอาไว้ “อย่าท�ำแบบนั้นอีกรับปากฉัน” ผมยืนนิ่ง0เราสองคนแลกสายตาอยู่อย่างนั้นก่อนริมฝีปากของเขาจะแตะลงบน กลีบปากผมแผ่วเบา0มันรวดเร็วแต่ให้ความรู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก “รับปากสิว่านายจะไม่ท�ำมันอีก” “ครับ ผมจะไม่ท�ำแบบนั้นอีกแล้ว”

แล้วเขาก็หายไป


5 ปีต่อมา “ยองแจ หนังสือของนายติดอันดับหนึ่งหนังสือขายดีเป็นเดือนที่สามติดต่อกัน แล้วนะ” “จริงเหรอพี่จินยอง” “แน่นอน แถมยอดขายพุ่งทะลุจนตอนนี้หลาย ๆ ร้านโซเอาท์ไปแล้วด้วย” “สุดยอด! นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยรับมาเลย” 23 : 40 น. “แน่ใจนะว่ามึงจะปล่อยให้เป็นแบบนี้” “อืม คอยดูแลห่าง ๆ แบบนี้ก็ดีแล้ว” กว่าวันที่สมควรจะมาถึง ผมเลือกทะนุถนอมเขาไว้ด้วยการลบทุกสิ่งที่อย่างที่เคย เกิดขึ้น กระดาษที่เต็มไปด้วยร่องรอยของปากกา ยามนี้เปลี่ยนเป็นสีขาวสะอาดราวกับไม่ เคยมี ใ ครจั บ ต้ อ ง 0 ผมยื น มองเด็ ก หนุ ่ ม น่ า รั ก น่ า ชั ง คนนั้ น อยู ่ ล ่ า งสุ ด บนถนน 0 เสี ย ง หัวเราะคิกคักมีความสุขดังลอดออกมานอกตัวบ้านหลังโต พร้อมใบหน้าเพียงเสี้ยวเดียว


แต่คราวนี้มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข “สุขสันต์วันเกิดปีที่ 25 นะยองแจ” 5 ปีที่เฝ้ามองมาตลอด ผมสอดกล่องของขวัญของตัวเองไว้ในตู้รับจดหมายเหมือน อย่างเคย ก่อนหันหลังกลับเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาที่เที่ยงคืนพอดิบพอดี ได้แต่หวังว่าอีก 1 ปีข้างหน้า เราคงจะได้เริ่มต้นท�ำความรู้จักกันใหม่เสียทีนะ เด็กน้อยของฉัน

Next year ออสโล, นอร์เวย์ “อเมริกาโน่หนึ่งแก้วครับ” พลั่ก! “Sorry” “it’s ok”


“คุณแจบอม” “อ้าว ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นอร์เวย์แบบนี้” “ผมมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปเขียนหนังสือเล่มใหม่น่ะครับ คุณล่ะ” “ผมมาติดต่อธุรกิจครับ แต่ตอนนี้ว่างสุด ๆ ” “ว่างพอมาเป็นไกด์น�ำเที่ยวให้ผมไหม” “แน่นอน ถ้าคุณไม่รังเกียจ” “ใครจะกล้ารังเกียจคุณล่ะ ขอบคุณเสียมากกว่า เริ่มเลยไหมครับ” “ถ้าจะเริ่ม งั้น…คงต้องเริ่มที่คุณก่อน” ยองแจขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจ กว่าจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายก็ตอนที่ผ้า พันคอขนสัตว์นุ่มนิ่มพาดลงบนล�ำคอเขาอย่างเบามือ “อากาศที่นี่หนาวมากกว่า -3 องศา ถ้าคุณไม่อยากมือแข็งผมอนุญาตให้ระหว่างนี้ จับมือผมได้นะ” แจบอมยิ้มส่วนยองแจที่มองเกมรุกของอีกฝ่ายออกไม่ลังเลยที่จะยื่นมือเข้าไป กระชับฝ่ามืออุ่นนั้นไว้


ถนนสายยาวปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนรวมทั้งสองฝั่งข้างทางนั้นก็ด้วย ยองแจ รู้จักแจบอมในฐานะ นักธุรกิจและเริ่มสนิทกับเขาก็ตอนที่ส�ำนักงานแนะน�ำให้รู้จัก เขา มีโอกาสไปสัมภาษณ์นักธุรกิจคนนี้เมื่อปลายปีก่อน0รอยยิ้มแบบที่ไม่เคยเห็นผ่านสื่อ สร้างความประทับใจจนน่าเหลือเชื่อ “รู้ไหม บางทีผมก็คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อน” “งั้นเหรอครับ” “ฟังดูเพ้อนะ แต่ผมถูกชะตากับคุณมาก” “ถ้าถูกชะตาแล้วท�ำไมไม่ลองมาท�ำความรู้จักกันจริง ๆ จัง ๆ ล่ะ” “ก็ไอ้ที่ท�ำอยู่นี่ไงที่เขาเรียกว่าท�ำความรู้จัก” “งั้นก็แปลว่าเราก�ำลังคุยกันเพื่อรอเปลี่ยนแปลงสถานะ อย่างนั้นใช่ไหมครับ” “แล้วแต่คุณจะคิด แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมไม่ใช่พวกตัวไวใจไว” “จะรอดูครับ จริง ๆ ผมคิดว่าผมรอคุณมาทั้งชีวิตแล้ว รอแค่นี้จะเป็นอะไรไป” “รอให้ตลอดเถอะ” “อย่าหนีก่อนก็แล้วกัน”


ส� ำ หรั บ ยองแจ 0 การพบเจอของเขากั บ แจบอมเป็ น เหมื อ นดั่ ง พรหมลิ ขิ ต แต่ส�ำหรับแจบอมการพบกันของพวกเขาสองคนล้วนเป็นความจงใจทั้งสิ้น ไม่ใช่เพิ่งรู้จัก0แต่เขารู้จักเด็กคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร0รู้สึกดีเหลือเกินที่ตนหลุด พ้นค�ำสาป0ไม่เสียแรงที่เขาอุตส่าห์อดทนรอให้หนึ่งปีที่แสนจะยาวนานผ่านพ้นไป ท่ามกลางความรู้สึกหนาวเหน็บ “คุณจะพาผมเที่ยวถึงกี่โมง” “ก็เหมือนเดิมแหละครับ” ตอนนี้เขามีเลือดเนื้อ0มีทุกอย่างที่บ่งบอกว่าตนเองไม่ได้แปลกแยกหรือต่างไป จากมนุษย์0อายุขัยของแจบอมเริ่มนับตั้งแต่เขาก้าวเท้าออกจากโลกของปีศาจ จะมีกี่สิ่งกันเชียวที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงตัวตนของเราได้0แจบอมให้ค�ำตอบ ของค�ำถามนี้ว่า0ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่ตัวเราเองก็คงเป็นความรักนั่นแหละที่เปลี่ยนมัน “เที่ยงคืน เราแยกกันเวลานี้เสมอ”

THE END


Aprilhh Talk ก่อนอื่นต้องขอบคุณกิจกรรมดีๆแบบนี้ และขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ เรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรือแปลกใหม่ เป็นพล็อตเดิมๆที่หลายๆคนเคยเจอเคยอ่าน อ่านแล้วอาจจะงงๆอันนี้เราออกตัวว่าเราก็งงเหมือนกันแต่ชอบฟีลนี้จัง ไม่มีอะไรจะพูดมากเนอะ ขอให้สนุกกับการอ่านฟิคทุกเรื่องๆเลยนะคะ B.


Title : AAA Timing : 19.00-02.00 Author : shimmintothemax Genre : Romantic / Drama Contact : @shimmintothemax PS. AAA : All Access Areas เข้าถึงทุกพื้นที่


“หลานต้องอ่านหนังสือทุกวันนะจ้ะ” “กลับมาจากโรงเรียนห้ามเกินหนึ่งทุ่ม” “กินข้าวเสร็จไม่เกินสองทุ่ม” “พักผ่อนได้ตามอัธยาศัยได้ถึงสองทุ่ม” “ถึงสี่ทุ่มหลานต้องท�ำการบ้านที่โรงเรียนให้เสร็จ” “และต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบหมอถึงตีสอง” “แล้วก็นอนได้จ้ะ” “เข้าใจมั้ยยองแจ” “เข้าใจฮะ” “ผมท�ำจนชินแล้วนะยาย” “ต้องเป็นคุณหมอเท่านั้นนะจ้ะหลานรัก” “หมอเท่านั้นฮะ” 


“ยองแจจะกลับแล้วเหรอ” “อื้ม เราต้องกลับบ้านก่อนหนึ่งทุ่มน่ะ” “ขอบใจส�ำหรับติววันนี้นะ บ๊ายบาย” “บายๆ” เด็กน้อยที่ดูไม่สมค�ำว่านายน�ำหน้าเพราะคล้ายเด็กประถมเดินหอบกระเป๋าอย่าง ทุลักทุเล วันนี้กระเป๋าหนักหน่อยเพราะมีติวเฉพาะกิจกับเพื่อนต่างห้อง จะมีเทสย่อย วิชาเคมีศุกร์นี้ ชเว ยองแจ เด็กห้องคิงส์หัวกะทิแสนเก่งและฉลาดเป็นกรดจึงต้องรับบท เป็นติวเตอร์ให้ ติวตอนห้าโมงและจบลงก่อนทุ่มนึง เพราะยองแจต้องกลับให้ถึงบ้านก่อนเวลานั้น ยองแจสะพายกระเป๋ายืนรอรถบัสสายที่ขึ้นประจ�ำทั้งขาไปและขากลับจากโรงเรียน ขึ้นสายไหนไม่เป็นเลยถ้าเกิดไปเที่ยวที่อื่นสมมติว่าไปเที่ยวไกลจากโรงเรียนตามเพื่อน ยองแจจะต้องเดินหรือนัง่ มอเตอร์ไซค์หรือแท็กซีห่ รือรถบัสมาลงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน แล้วนัง่ รถสายประจ�ำกลับบ้าน เขานัง่ ต่อเดียวจากทีเ่ ทีย่ วไกลๆ กลับบ้านไม่เป็นเลย แต่ยังดี ยองแจไม่ค่อยชอบเที่ยวไกลๆหรอก


ก็เลยไม่เป็นปัญหาอะไรเท่าไหร่ “หนูกลับมาแล้วฮะ ยาย” “เอากระเป๋าไปเก็บเลยจ้ะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว” “ฮะ” ยองแจเดิ น เข้ า บ้ า นด้ ว ยสี ห น้ า ยิ้ ม แย้ ม ดีจ เขากลั บ มาก่ อ นหนึ่ ง ทุ ่ ม ตามที่ คิ ด ไว้ ร่างเล็กโค้งศีรษะสวัสดีตอนเย็นคุณยายที่ต้อนรับเขาด้วยมื้ออาหารเย็นหอมกรุ่นแบบ ทุกวัน ยองแจเดินขึน้ ไปเก็บกระเป๋าเรียนในห้องนอนส่วนตัว รีบลงบันไดมาทานข้าวเย็น “จะสอบเคมีศุกร์นี้ ยิ่งต้องอ่าหนังสือเยอะๆรู้มั้ยจ้ะ” “รู้ฮะ วันนี้หนูจะท�ำแบบฝึกหัดอีกร้อยข้อด้วย” “เก่งมากจ้ะยองแจหลานยาย” “หมอเท่านั้นนะ” “ได้ฮะ หมอเท่านั้น” มื้ออาหารจบลงการพูดคุยกันก็เป็นเรื่องของยองแจหลานรักคนเดียวคนนี้เสมอ เรื่องที่โรงเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องการเรียน เรื่องสอบ และเรื่องอนาคตทางการศึกษา เมื่อยองแจจบชั้นมอหก


มองดูยองแจตอนนี้สิ แค่เด็กมอสี่ ยองแจทานข้าวจนอิ่มแล้ว เขาต้องทานข้าวให้เสร็จก่อนสองทุ่ม เพราะสองทุ่มต้อง ท�ำการบ้านจากโรงเรียนให้เสร็จ0ถ้าไม่มีก็ต้องอ่านหนังสือเรียน0ตอนนี้เพิ่มทุ่มครึ่ง ยองแจยิ้ม เขามีเวลาพักผ่อน อาบน�้ำ จนถึงสองทุ่มตั้งครึ่งชั่วโมง ยองแจอาบน�้ำใส่ชุด นอนขายาวแขนยาว0ยองแจหลับตาพริ้ม0นอนฟังเพลงจากเครื่องเสียงจิ๋วในห้องนอน สองเท้าเคาะเป็นจังหวะ สองมือก็เคาะลงบนหน้าท้อง วิทยุช่องนี้เปิดเพลงเพราะจังเลย ยองแจชอบมัน ยองแจชอบเสียงเพลง ได้ฟังวันละไม่กี่นาที มันท�ำให้หายเหนื่อยได้เลย กริ้ง!! กริ้ง!! “สองทุ่มแล้วเหรอ”


ยองแจงัวเงียตื่นขึ้นมา0เสียงเพลงของวิทยุยังดังอยู่แต่นาฬิกาปลุกกลับดังขึ้น ตอนสองทุ่มตรง ยองแจลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ เดินมาปิดเสียงปลุก มันเป็นนาฬิกาพิเศษ ที่สามารถปลุกได้ตอนสองทุ่ม สี่ทุ่ม ตีสองและหกโมงเช้า ยองแจปรับเองไม่ได้ด้วย ยายท�ำได้คนเดียว เสียงมันจะดังมากอีกเช่นกัน ถ้ายองแจคิดจะไม่ตื่นมาอ่านหนังสือ ตอนสองทุ ่ ม 0หรื อ ไม่ อ ่ า นเตรี ย มสอบหมอตอนสี่ ทุ ่ ม0หรื อ กดก่ อ นนอนหลั ง ตี ส อง และหกโมงเช้าต้องตื่น ยายจะมาปิดให้เองและหลานชายจะโดนต�ำหนิจนหลั่งน�้ำตา แต่ยองแจไม่ค่อยได้ร้องหรือถูกด่าแล้วล่ะ ชินแล้ว โดนตั้งแต่มอหนึ่งแน่ะ ยองแจห้ า มล็ อ คประตู ห ้ อ งนอน0บั ด นี้ แ ผ่ น หลั ง ของหลานชายที่ รั ก ประจั ก ษ์ แ ก่ สายตาของคุณยาย0เธอมองยองแจก�ำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบหมออยู่0เวลานี้ล่วง เลยเกินเที่ยงคืนไปแล้ว0คุณยายหาวเพราะง่วงนอนควรพักผ่อน0เธอปิดประตูห้อง นอนให้เงียบเสียงที่สุดเพื่อไม่ไปท�ำลายสมาธิหลานชาย0อ่านหนังสือใส่แว่นอย่าง ตั้งใจตรงนั้น0คุณยายกลับไปนอน0ต้องตื่นเช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้หลานรัก คุณยายง่วงแล้วไม่คิดว่ายองแจจะง่วงบ้างเหรอ เขาได้นอนวันละสี่ชั่วโมงเองนะ


ไฟหน้าบ้านมืดทุกดวง แม่ขี้งกเสมอ ไม่คิดจะเปิดสักดวงให้เขาเข้าบ้านอย่างปลอดภัย เพิ่มขึ้นแค่ปลายนิ้ว ชายหนุ่มนักศึกษากลับบ้านในเวลาตีหนึ่ง ไม่บ่อยเท่าไหร่แต่กลับ บ้านมืดแล้วทุกวัน0แจบอมเดินสะพายกระเป๋ากีตาร์เข้าบ้านด้วยกุญแจที่ปั๊มให้มา เขาเรียนดนตรีและหาเงินด้วยเสียงดนตรี0กีตาร์ตัวนี้เก็บเงินซื้อเอง0มีแม่ช่วยครึ่งหนึ่ง เขาอยากเป็นนักร้องนักแต่งเพลงระดับประเทศแต่ฝีมืออ่อนด๋อยนัก “ผมกลับมาแล้วนะแม่” “จะนอนแล้วครับ” แจบอมพูดออกไป0ในบ้านก็ยังมืดอาศัยความชินเท้าเอามากกว่า0แม่คงนอนแล้ว เพราะดึกเอาการ0วันหน้าจะกลับหัวค�่ำกว่านี้0แจบอมเดินขึ้นบันไดเข้าห้องนอน เขาจัดการอาบน�้ำแต่งตัว ง่วงมากเกินกว่าจะมีอารมณ์สุนทรีแต่งเพลงสักเพลง แจบอม เดินไปเปิดม่านที่ปิดไว้เพื่อดูอะไรบางอย่าง มือหนาปิดม่านลง ดับไฟและล้มตัวลงนอน คนนอนดึกกว่าแจบอมคงเป็นเด็กข้างบ้าน ที่เวลาป่านนี้ยังเห็นนั่งเอาหน้าจมกองหนังสือท่วมหัวอยู่เลย เห็นมาตั้งแต่เขาอยู่มอปลาย จนขึ้นปีสามก็ยังเจออยู่ หนังสือมันน่าสนุกกว่าเสียงเพลงตรงไหนกัน


วั น แล้ ว วั น เล่ า ที่ ย องแจท� ำ กิ จ วั ต รแบบนั้ น ซ�้ ำ ไปซ�้ ำ มา0ความรู ้ ใ นหั ว เพิ่ ม มากขึ้ น คะแนนสอบท็อปสายชั้นจนเจ้าตัวไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร หน้าบานเมื่อคุณครูชมว่าต้อง เข้าหมอตามที่ฝันได้แน่ๆ ยองแจชื่นใจแต่ท�ำไมมันมีเสียงเถียงออกมาตลอดว่า ไม่ได้อยากเป็นหมอเลย ไม่เอา ห้ามรู้สึกแบบนี้ ยองแจต้องเป็นหมอ หมอเท่านั้น


คืนนี้แจบอมมีแรงฮึดอยากจะแต่เพลงสักเพลงจีบสาวสักคน0ชอบพูดกันเหลือเกินว่า ผู้ชายเล่นกีตาร์ได้ผู้หญิงชอบมาติดพัน แจบอมอยากมีหญิงควงสักคนบ้าง บวกกับความ สามารถด้านนี้ก็มี ถ้ามีเพลงเฉพาะตัวเธอคนเดียว สาวเจ้าคงชอบเขาไม่ใช่น้อย แค่คิดก็ฟิน แจบอมเปิดม่านในห้อง0กลางคืนมันสงบแต่ขอท�ำลายมันสักหน่อย0ดวงตาคมเห็น ภาพแบบเดิมคือเด็กข้างบ้านชื่อยองแจสวมแว่นตาอ่านหนังสือทุกวัน แจบอมส่ายหน้า ไม่อยากจะไปสนใจเท่าไหร่ เขาน่ะไม่เคยได้คุยกับคุณยายของยองแจสักค�ำ0มีแต่แม่เขา แหละที่เคยคุยสองสามประโยค ก็บ้านนั้นอวดแต่หลานชายเรียนเก่ง จะเป็นหมอให้ได้ แล้วแม่แจบอมบอกว่าลูกชายเป็นนักดนตรีก็ถูกเย้ยหยันกลับมา แล้วใครอยากจะเสวนาด้วยล่ะ ผ้าม่านสีครีมแจบอมเปิดค้างเอาไว้ ห้องนอนพวกเขาตรงข้ามกันแต่ห่างกันพอสมควร แจบอมจัดการเปิดเครื่องเสียงกับโทรทัศน์0ทรุดตัวลงนั่งที่พื้น0คว้ากีตาร์มาวางบนตัก มือหนากดอะไรนิดหน่อยแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในวังวนเสียงเพลงกระหึ่ม “วู้ว!!” เดี๋ยวนี้แจบอมชอบเสียงเพลงไม่พอ0ยังแถมการร้องคาราโอเกะไปด้วย0ร้องไป ดีดกีตาร์ไป0มันโคตรดีกับใจ


แจบอมโคตรร็อคเลย ณ จุดๆนี้ “ฮึ่ย” ยองแจหน้ามุ่ย มือเล็กยกขึ้นมาลูบใบหน้าใบหู มีเสียงเพลงดังรบกวนสมาธิของยอง แจจนอ่ า นหนั ง สื อ ตอนดึ ก ไม่ ไ ด้ เ ลย0เขาเจอมั น บ่ อ ยขึ้ น แต่ ท นไหวมาโดยตลอด แต่ตอนนี้มันดังนานกว่าทุกวัน0ดวงตากลมมองผ่านหน้าต่างห้องตนเองและเจอห้อง นอนของบ้านข้างกัน สิ่งที่ปรากฏท�ำเอายองแจมองตาละห้อย พี่แจบอม ยืนดีดกีตาร์อยู่บนเตียง โยกมันสุดเหวี่ยงเลยด้วย ยองแจเพิ่งปิดนาฬิกาปลุกตอนตีสองให้ดับไป0เขาต้องนอนเพราะง่วงตามความ เคยชิน0กายเล็กยืนขึ้นบิดขี้เกียจ0พอเสร็จ0ร่างกายกลับยืนเกาะโต๊ะตัวเดิมแบบนั้น ดวงตายังมองไปยังห้องของแจบอมตลอดเวลา0คนพี่ไม่เล่นดนตรีแล้ว0เสียงเพลงก็ เงียบลงด้วย คงจะนอนแล้วเหมือนกัน ยองแจมองแจบอมจนอีกฝ่ายมายืนตรงหน้าต่างของของตนเอง0ท�ำท่าจะปิดม่าน จู่ๆยองแจก็เผลอยิ้มให้0ยิ้มที่ไม่รู้ว่าเขาจะเห็นมันหรือเปล่า0ยองแจคล้ายจะยิ้มเก้อ ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแจบอมยกมือ0ขึ้นมาโบกลาส�ำหรับคืนนี้ให้เขา0ยองแจตัว แข็งทื่อเลย มารู้ตัวอีกทีคือไฟในห้องนอนของแจบอมดับลงไปพร้อมม่านสีครีม


ยองแจมองไม่เห็นแจบอมอีกเลย ว่าแต่เขาตัวเราก็ต้องนอนแล้วเหมือนกัน

วันนี้เป็นวันหยุด0คุณยายไม่อยู่แต่ฝากให้ยองแจท�ำความสะอาดบ้านนิดหน่อย มีกับข้าวให้ทานแค่ตอนเช้า0เพราะคุณยายจะกลับมาก่อนบ่ายโมง0ไปแค่ครึ่งวัน เท่านั้น ยองแจทานข้าวเช้าเสร็จก็กวาดบ้าน0ล้างจาน0เมื่อเสร็จงาน0ร่างเล็กนั่งพัก ผ่อนดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นชั้นแรกของบ้าน นั่งเล่นแต่บนตักมีหนังสือความถนัดแพทย์วางอยู่ จะได้พักจริงๆเมื่อไหร่กันนะยองแจ ยองแจออกมาเดินเล่นที่ลานข้างบ้าน0ริมฝีปากฮัมเพลงที่เพื่อนชอบฟังที่โรงเรียน ร้องไปเดินไป บางทีเผลอหลับตาก็มี เท้าเล็กไร้รองเท้าสวม มันก�ำลังย�่ำบนพื้นหญ้าสลับ กับดินหินแต่ไม่รู้สึกเจ็บเลย “ยองแจจ้ะ” “ฮะๆ”


ยองแจสะดุ้งจนลืมตาและหยุดเดิน ร่างเล็กตกใจอย่างเห็นได้ชัด หัวกลมหันมองยัง ต้นเสียง คุณยายคงกลับมาแล้ว เขาจะร้องเพลงไม่ได้ ต้องวิ่งกลับไปอ่านหนังสือใน ห้องนั่งเล่นแล้ว แต่คนเรียกไม่ใช่คุณยายแต่เป็น “คุณน้า” แม่ของพี่แจบอมเรียกเขาต่างหาก “อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอจ้ะ” “มากินขนมที่บ้านน้าได้นะ” “มะ ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวหนูจะไปอ่านหนังสือแล้วฮะ” ยองแจตอบปฏิเสธ ยกมือขึ้นมาห้ามว่าไม่เป็นอะไร เขาอยู่คนเดียวได้ ขนมบ้านเขา ก็มี และอีกอย่างไปบ้านคนอื่นแล้วหนังสือเมื่อไหร่จะได้อ่าน “เฮ้ยไอ้น้อง” “กลัวยายจนขึ้นสมองเหรอไง” “ปะ ป่าวนะฮะ”


ยองแจใจตกไปที่พื้น0จู่ๆแจบอมมาซ้อนหลังคนเป็นแม่แล้วตะโกนทักทายเขาข้ามรั้ว เลยทีเดียว พูดจาไม่เข้าหูอีกด้วย ใคร ใครกลัวยายกัน ไม่มีหรอก “ไม่ได้กลัวก็มาตามที่แม่พี่ชวนสิ” “ไม่มาแสดงว่ากลัว” แจบอมหัวเราะจนแม่ต้องกระทุ้งสีข้าง เธอบอกออกมาเองว่าไม่ต้องฟังแจบอมหรอก ฟังน้าดีกว่า มาเที่ยวบ้านได้นะ คุณยายไม่อยู่ ไม่เห็นต้องเกร็งเลย เห็นมาตั้งแต่ตัวเล็ก กว่านี้อีก “เดี๋ยวคุณยายก็จะกลับมาแล้วฮะ” “ถ้าหนูไปแล้วจะยุ่ง ถ้าคุณยายหาหนูไม่เจอ” “เอ้าเด็กโง่” “พอยายมาก็วิ่งกลับบ้านสิ” “ตะ แต่” “ขี้ปอดจริง เด็กสมัยนี้” “แจบอมลูกเข้าบ้านไปเลย”


คุณน้าส่ายหัว ตบตีหลังแจบอมให้เข้าบ้านไปสักที พูดจาแบนี้เป็นใครก็ไม่อยากเข้า มาบ้านหรอก กลัวยายหรือไม่กลัวก็ไม่เข้าทั้งนั้น “หนูไม่ได้กลัวนะฮะ” ยองแจสายตากลอกไปมา ในใจมีสองเสียงเถียงกันลั่นว่าอยากไปเที่ยวบ้านแจบอม อีกใจบอกว่ายายจะกลับมาก่อนบ่ายโมง เสียงที่หนึ่งสวนกลับเร็วว่านี่มันเพิ่งสิบโมง กว่ายายจะกลับตั้งนาน เสียงที่สองย้อนแรงกว่าว่าถ้ากลับมาก่อนบ่ายโมงจะท�ำยังไง “ดะ เดี๋ยวหนูไปใส่รองเท้าก่อนนะฮะ” เสียงแรกชนะไปใสๆ ยองแจอยากโบยบินบ้าง แม้ระยะทางแค่ไม่กี่เมตรก็ตาม

รายการโทรทัศน์เหมือนกันทุกบ้านแต่ยองแจรู้สึกว่ามันสนุกกว่าดูที่บ้านตัวเองอีก ร่างเล็กมีหนังสือเตรียมสอบอยู่บนตักซึ่งคือเล่มเดิมจากเมื่อเช้านี้0ยองแจนั่งพิงหลัง บนโซฟาในห้องรับแขกบ้านแจบอม ข้างกายมีแจบอมที่เหยียดเอาขาพาดบนโต๊ะ มือ หยิบขนมใส่ปากไม่หยุด “อ่านไรอยู่อะน้อง”


“หนังสือฮะ” “นี่มันเรียกรถยนต์มั้ง” แจบอมถอนหายใจออกมา0ร่างสูงชี้ไปที่สิ่งของซึ่งยองแจอ่านอยู0่ เขาเลยถามว่าอ่าน อะไร0ยองแจตอบเสี ย งใสเลยว่ า หนั ง สื อ 0แจบอมเหมื อ นโดนตบหน้ า 0ปั ด โถ่ เขาเรียกหนังสือกันทั้งโลกป่ะเนี่ย0เขาก�ำลังจะถามว่ามันคือหนังสืออะไรต่างหากเล่า “แหะๆ หนังสือสอบหมอครับ” “เพิ่งมอสี่มั้ย ท�ำไมยายให้รีบอ่านจัง” “พี่อ่านตอนมอหกเทอมสองนู่น” “หนูอ่านจนชินแล้วฮะ ไม่อ่านจะรู้สึกแย่” “เหรอ ดีว่ะ ให้ได้หมอสมใจนะเว้ย” “ขะ ขอบคุณฮะ” ยองแจเสียงสั่นเมื่อแจบอมให้ก�ำลังใจกันซึ่งๆหน้าพร้อมยื่นขนมบนจานมาให้เขา หยิบไปกิน ยองแจหยิบมากินแล้วยิ้มให้ จ้องมองดวงตาหยีของแจบอม แทนค�ำขอบคุณ ด้วยรอยยิ้มแล้วกัน


ยองแจกะพริบตาปริบๆ ปากบางขยับพูดอะไรสักอย่างจนกลายเป็นเสียงร้องเพลง คลอเบาๆ0คนตรงหน้าก�ำลังนั่งเกากีตาร์เป็นเพลงที่ยองแจขอให้เล่นให้ฟังหน่อย แจบอมก็วิ่งขึ้นไปเอากีตาร์มาให้แล้วก็เล่นสดๆให้ฟังเลย0เปิดโทรศัพท์ดูคอร์ดเพลง เล่นติดขัดบ้าง0ก็เพลงแปลกใหม่0แต่แจบอมก็ท�ำได้0ดีใจเหมือนกันที่ยองแจก็ร้อง เพลงเป็น0นึกว่าจะท่องแต่สูตรอย่างเดียว “พี่เก่งจัง” “หนูอยากเล่นบ้างฮะ” “บอกยายสิ รักหลานจะตาย” ยองแจหุบยิ้ม0ส่ายหน้าว่ายายไม่ให้เล่นอะไรพวกนี้เด็ดขาด0มันขัดขวางการอ่าน หนังสือ ยองแจแค่อยากเล่นวันนี้ วันหน้าก็เบื่อแล้ว แจบอมเลิกเล่นเพลงเมื่อได้เวลา อาหารเที่ยง บ้านแจบอมท�ำก๋วยเตี๋ยวให้ทาน เผื่อยองแจด้วยหนึ่งถ้วย แต่จ�ำได้มั้ยว่า ยายจะกลับบ้านมาก่อนบ่ายโมง แล้วนี่เที่ยงแล้ว ยองแจต้องกลับบ้าน “หนูต้องกลับแล้วฮะ” “ยายจะมาก่อนบ่ายโมง เดี๋ยวไม่เจอฮะ” “แล้วถ้วยนี้ล่ะ พี่ขอแล้วกันนะ” “แม่พี่ท�ำนี่หน่า ก็ของพี่หมดหม้อนั่นแหละ”


“หนูไปแล้วนะพี่แจบอม” “เออๆ มาใหม่ได้นะน้อง” ยองแจรีบสวมรองเท้า0หนีบหนังสือไว้ที่รักแร้0กายเล็กวิ่งเร็วกลับบ้านไปด้วยหน้า ตื่นๆ0ไม่ได้ทานก๋วยเตี๋ยวฝีมือแม่ของแจบอมเกรงว่าจะไม่ทันเวลา0แจบอมไม่ได้ไปส่ง ยองแจปล่อยให้นอ้ งวิง่ กลับไปเอง ร่างสูงเดินออกไปนอกบ้าน เดินลัดไปข้างรัว้ ทีส่ ามารถ มองเห็นบ้านของยองแจได้ และใช่ เขาเห็นยองแจแล้ว ก�ำลังนั่งรอยายกลับมาจากท�ำ ธุระ แต่ในมือก็ยังถือหนังสือเล่มเดิมอยู่ สงสาร แต่ท�ำอะไรไม่ได้

ไม่มีใครรู้หรอกว่ายองแจก�ำลังคิดอะไรอยู่ คุณยายกลับมาและยองแจก็ไม่โดนจับได้ว่าแอบไปเที่ยวบ้านแจบอม ครั้งหน้าถ้าคุณยายไม่อยู่ยองแจว่าจะไปอีก สบายใจดีเหมือนกัน


ยองแจไปเที่ยวบ้านแจบอมเดือนละครั้งเพราะคุณยายอกจากบ้านหลายชั่วโมงแค่ เดือนละครั้งเช่นกัน ยองแจจะไปกินขนม ดูทีวี ร้องเพลง ดีดกีตาร์เสียงบอดที่บ้าน หลังนั้นจนคุ้นชิน0ไม่ต้องชวนกันก่อนยองแจก็ไปยืนด้อมๆมองๆขอเข้าไปในบ้านได้ อย่างสนิทใจ ไปเที่ยวจากเดือนเป็นหลายเดือน สะสมจนกลายเป็นปี ยองแจขึ้นมอหกแล้ว ส่วนแจบอมก็จบมหาวิทยาลัยแล้วด้วย ตกกลางคืนของวันธรรมดา0ยองแจปฏิบัติตัวเหมือนเดิมกับกฎเรื่องที่เคร่งครัดมา นานหลายปี ยองแจโตขึ้น หนุ่มขึ้น ค�ำน�ำหน้านายมันส่งผลให้เขาอยากได้ความเป็น ส่วนตัว ยองแจรับรู้นะว่าคุณยายจะเปิดประตูมาดูเขาตอนอ่านหนังสือ ยองแจสาบาน ว่าไม่เคยหลับตอนอ่านหนังสือ0ไม่เคยจริงๆ0เขาชอบอ่านหนังสือเพราะอยากเป็น หมอที่ต้องเก่งมากๆ ยองแจจะเป็นคนเก่งให้ได้ นาฬิกาเสียงดังสามบ้านแปดบ้านตีเวลาใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว0ยองแจท�ำการบ้าน ของโรงเรียนเรียบร้อย ตอนนี้ก�ำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน0 ยิ่งใกล้จบชั้นมัธยม ปลายยองแจต้องขยันมากกว่าเดิม คุณยายไม่เพิ่มเวลาอ่านหนังสือแต่ให้เพิ่มปริมาณ การอ่านเอา คุณยายรักยองแจมาก หลานรักขออะไรก็ให้ ขอติดแอร์ใหม่ก็ท�ำให้ เวลา อ่านหนังสือจะได้สบายขึ้น ขอซื้อตู้ใส่หนังสือเพิ่มก็ซื้อให้ แน่นอน ยองแจอ่านหนังสือ เก่งมาตั้งแต่มัธยมต้น ของแบบนี้เยอะเป็นธรรมดา


ยองแจเงยหน้าจากตัวอักษรภาษาอังกฤษ แว่นตากรอบด�ำคือสิ่งที่ต้องใส่เวลาอ่าน หนังสือ ไม่รู้สายตาสั้นตั้งแต่ตอนไหน เวลาไปเรียนไม่ใส่พอได้ แต่ตอนจ้องกระดานกับ อ่านหนังสือต้องใส่ ถ้ายองแจสอบหมอติดว่าจะขอไปท�ำเลสิก เขาไม่ชอบแว่นตาเลย แค่ มีหนังสือติดตัวมันก็ดูเนิร์ดจะแย่อยู่แล้ว ดวงตากลมเผยความเศร้าออกมา ภาพตรงหน้าคือห้องนอนของแจบอมที่ลืมปิดม่าน วันอื่นมันต้องเปิดไฟสว่าง มีเจ้าของห้องอยู่ในนั้น เปิดเพลงร้องคาราโอเกะเสียงดัง ยืน หรือนั่งเล่นกีตาร์ตัวโปรดในห้อง บางทียังมีเพื่อนมาแหกปากกินเลี้ยงเล็กๆกันเลย วันนี้ทุกอย่างหายไป พี่แจบอมหายไปสามคืนแล้ว กริ้ง!! กริ้ง!! ยองแจรีบกดปิดกริ่งนาฬิกา0ดวงตาปรือเล็กน้อย0ขณะนี้เวลาตีสองเหมาะแก่การไป นอนสักที ยองแจลุกขึ้น เหลือบมองหน้าต่างห้องแจบอมอีกครั้งเพื่อหวังว่ามันจะสว่าง แบบมีคนอยู่ในนั้น บางทีแจบอมอาจกลับบ้านดึกก็ได้ แต่แล้วก็เหมือนเดิม มันไร้ผู้คนจริงๆ


ยองแจได้รับค�ำตอบจากแม่แจบอมว่าลูกชายหายไปไหนไม่เห็นเลย คุณน้าตอบมา ว่าแจบอมไปท�ำงาน เขาเรียนจบแล้ว อาจไม่ค่อยได้กลับบ้าน เขาก�ำลังท�ำตามความ ฝัน ยองแจพยักหน้า เด็กน้อยได้รับค�ำอวยพรจากคุณน้ามาด้วยว่าขอให้สอบติดหมอ ได้ท�ำตามความฝันแบบแจบอมลูกชายของเธอ ยองแจมีชีวิตแบบเดิมจนน่าเบื่อ0เขาล็อคห้องไม่ได้และเขินเสมอเวลาคุณยายเปิด ประตู โ ดยไม่ เ คาะแล้ ว พบว่ า หลานก� ำ ลั ง แต่ ง ตั ว ไปโรงเรี ย นหรื อ ไปเรี ย นพิ เ ศษ เวลาผ่านไปเขาโตขึ้นคุณยายก็แก่ลง มีหลงลืม มีท�ำอะไรเชื่องช้าและมีโรคประจ�ำตัว ยองแจเห็นแบบนั้นยิ่งอยากเป็นหมอรักษาคนไข้เข้าไปใหญ่ อยากเป็นหมอจริงเหรอ ยองแจกุมขมับ เขาก�ำลังนอนพักก่อนถึงเวลาสองทุ่ม จู่ๆก็ฝันคิดอะไรไปคนเดียว มีเสียงทุ้มต�่ำหลอนเข้ามาให้ได้ยิน เสียงเพลง นายไม่ชอบมันเหรอไง พี่ชายข้างบ้าน นายไม่ชอบเขาเหรอไง ชอบสิ! ยองแจดิ้นมานอนตะแคง เหงื่อเริ่มซึมแม้ว่าจะเปิดแอร์ก็ตาม กริ้ง!! กริ้ง!!


ยองแจสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาหลุดออกจากความฝันแล้ว ฝันอะไรก็ไม่รู้ที่ค�ำพูดซ�้ำแค่ว่า อยากเป็นหมอจริงเหรอ ชอบดนตรีไม่ใช่เหรอ ชอบพี่ชายข้างบ้านใช่มั้ย แล้วก็เป็นเสียง ตอนตนเองร้องเพลงกับแจบอมในบ้านหลังนั้น กายเล็กต้องอาบน�้ำใหม่อีกรอบเพราะเหงื่อท่วมตัว ในขณะนั้นเองคุณยายก็แอบเปิด ประตูเข้ามาหาแต่กลับไม่เจอหลานชาย เธอตกใจเลยเอาแต่ตะโกนเรียกหา “ยองแจ หลานอยู่ไหน!!” “หนูอาบน�้ำอยู่ครับ” “หลังสองทุ่มคือเวลาที่หลานจะอ่านหนังสือและท�ำการบ้าน!!” “ท�ำไมไม่อาบตั้งนานแล้ว!!” โดนแล้วไง “นะ หนูร้อนฮะคุณยาย” “เลยขออาบอีกที เสื้อมันเปียกเหงื่อฮะ” “รีบอาบเลยนะยองแจ เวลาที่เสียไปคนอื่นเขาขยันอ่านหนังสือกันอยู่!!” “รู้มั้ย!!”


“รู้ รู้ฮะ” “หนูต้องเป็นหมอให้ได้ฮะ” ปัง! ยองแจสะอื้นออกมา น�้ำที่ไหลจากฝักบัวก็ช่วยซ่อนชะล้างน�้ำตาไม่ได้ คุณยายดุใส่ เข้าเสียงดังแถมปิดประตูราวกับโกรธมากใส่หลานที่ไม่เคยดื้อเลยคนนี้ ยองแจตกใจ ที่แค่การอาบน�้ำใหม่ไม่ถึงห้านาทีจะท�ำให้โดนด่าได้ ยองแจต้องรีบพูดย�้ำถึงความฝัน ว่าต้องเป็นหมอให้คุณยายสบายใจ แม้จะท�ำให้ตัวเองร้องไห้ออกมาก็ตาม ความฝันที่มันเกิดจากจิตใต้ส�ำนึก ว่ายองแจไม่อยากเป็นหมอ ยองแจซบหน้าผากกับหน้าหนังสือ เขาขอท�ำสมาธิสักครู่ คืนนี้อ่านหนังสือมันยาก จัง หายใจเข้าออกให้จิตใจสงบก็ท�ำไม่ค่อยได้ อ่านไปนิดหน่อยก็หลุด เขาอยากได้ก�ำลังใจหรืออะไรที่เข้าใจตัวเขา มากกว่าคุณยายตัวเอง ดวงหน้าได้เวลาเงยขึ้นเพื่ออ่านหนังสือตอนดึกแล้ว0เขาทราบดีว่าคุณยายจะนอน หลังเที่ยงคืนนิดหน่อย มาแอบดูเขาทีเดียวก็จบ ยองแจมองไปข้างหน้าที่ท�ำให้หัวใจ เต้นแรงกับรอยยิ้มกว้าง นี่หรือเปล่าสิ่งที่เขาก�ำลังรอคอย สิ่งที่เป็นก�ำลังใจของเขา


ห้องนอนของแจบอมที่เปิดไฟไว้ โดยมีเจ้าของยืนเปลือยท่อนบนก้มๆเงยๆคล้ายกับเก็บขยะ พี่แจบอมกลับมาแล้ว ยองแจเลือกปิดหนังสือ0กายเล็กส�ำรวจตัวเองว่าควรเอาอะไรไปดี0สรุปได้ว่าหนังสือ สักเล่มบางๆก็พอ ร่างเล็กไม่ปิดไฟในห้องเลยเพื่อหลอกว่ายังอ่านหนังสืออยู0่ ยองแจ แอบออกจากห้องให้เงียบที่สุด ในใจเต้นรัวว่าไม่เคยท�ำแบบนี้ แต่ครานี้ไม่มีเสียงเถียง ในใจอีกเลย ยองแจอยากเจอแจบอม ไม่ว่าใครก็ขัดไม่ได้ และแม้ดึกแค่ไหนเขาก็จะไปหา ยองแจออกจากบ้ า นตนเองเรี ย บร้ อ ยแล้ ว0เท้ า เล็ ก เดิ น ลั ด เลาะมาทางรั้ ว บ้ า น เงยหน้าพร้อมร้องฮึบ0ยองแจเริ่มปีนรั้วปูนที่สูงแค่เอว0ถ้าปีนตรงนี้บวกกับความสูง ตนเองมันก็เอาปลายนิ้วแตะชั้นสองได้ “พี่แจบอม”


ยองแจไม่กล้าตะโกนกลัวทุกคนตื่น ปีนไม่ค่อยถนัดเพราะมืดเอาการและมีหนังสือ หนีบที่รักแร้อีกด้วย ยังจะพกมาอีกนะยองแจ ไม่อยากอ่านหนังสือแล้วจะพกมาท�ำไม ยองแจเป็นคนฉลาดและรอบคอบ การที่พกหนังสือมาไม่ใช่จะเอามาอ่าน มือเล็ก ถือมันไว้ แหงนหน้ามอง หน้าต่างของห้องแจบอมอยู่ไม่ไกลแล้ว ยองแจเม้มปากกลั้น ใจปาสิ่งที่ตัวเองโกหกมาตลอดว่ารักมันใส่หน้าต่างทันที 0มันมีเสียงปึงเดียวเท่านั้น โอกาสครั้งเดียวยองแจไม่อยากพลาด ปึง! แจบอมสะดุ้งจนรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ ตกใจเสียงยังกับนกบินมาชนหน้าต่างห้อง ร่างสูงวิ่งเข้าไปประชิด ไม่กล้าเปิด กลัวมีอันตราย สายตามองทุกทิศทางไม่เจออะไร ผิดปกติ หูแว่วหรือเปล่าวะ “เฮ้ย ไอ้น้อง!” แจบอมร้องขึ้น เขามองต�่ำจึงเห็นใครในความมืดสลัว ยองแจในชุดนอนยืนกอดตัว เองเอาไว้ นี่ปีนรั้วแล้วปาหนังสือใส่หน้าต่างเพื่อบอกว่าอยู่ตรงนี้ใช่มั้ย แจบอมวิ่งออกจากห้อง ร่างสูงจัดการเปิดบ้านและเปิดรั้วบ้านทันที เดินเร็วพร้อม ร้องเรียกให้ยองแจเดินย้อนกลับมาเข้าทางหน้าบ้าน0ไม่ต้องรอนานแจบอมก็พบ ยองแจเดินมาเท้าเปล่า


“หนูอยากร้องเพลง” “ให้หนูร้องหน่อย” แจบอมเหมือนคนใจสลายยังไงชอบกล0เสียงของยองแจมันเบาหวิวอย่างคนไร้ ทางออก ร่างเล็กเดินห่อไหล่อย่างขอความช่วยเหลือ แจบอมพูดไม่ออกได้แต่โอบกาย ยองแจให้เข้าบ้าน แจบอมปิดล็อคบ้านเรียบร้อย น�ำทางยองแจไปห้องนอนของตนเอง ยองแจขึ้นห้องแจบอมไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งแรกที่มาดึกขนาดนี้ แถมหนีมาอีกด้วย มาได้ยังไง “เกิดอะไรขึ้นวะน้อง” “พี่หายไปไหนมาเหรอฮะ” ค�ำถามสองค�ำถามเกิดขึ้นพร้อมกัน0ในห้องนอนถึงจะเล็กกว่าของยองแจนักแต่ว่า มันน่าอยู่กว่า รกและเต็มไปด้วยโปสเตอร์นักร้องก็ตามที ถ้ายองแจเป็นหมอในห้องคงมี แต่ภาพเครื่องในมนุษย์แน่ๆ “ตอบพี่ก่อน”


“นะ หนูแค่อยากร้องเพลงฮะ” “จริงเหรอ แล้วท�ำไมมาซะดึกแบบนี้ ยายว่าไง” “หนูหนียายมา เค้าด่าหนู แค่หนูอาบน�้ำหลังสองทุ่ม นั่นเวลาที่หนูต้องอ่านหนังสือ” “แล้วเวลานี้ล่ะ เกือบตีหนึ่ง” แจบอมเดิ น เข้ า มาประชิ ด ตั ว ยองแจ0มื อ หนาโอบกอดให้ นั่ ง ลงบนเตี ย งด้ ว ยกั น ไม่นิ่มหรอกแต่นั่งพักสักหน่อยคงดีกว่านี้ “ต้องอ่านหนังสือความถนัดแพทย์” “ก็เล่มที่หนูปาใส่หน้าต่าง” แจบอมขมวดคิ้ว0นึกสงสารยองแจจับใจ0นั่นหนังสือที่ใช้อ่านสอบแต่เอามาใช้ปา แบบนี้ มันแสดงว่าไม่อยากอ่าน ไม่อยากกดดันแบบนี้อีกต่อไปแล้ว “ไม่อ่านก็ไม่ต้องอ่าน หนังสือมันสนุกตรงไหนวะ” “ติดใจเรื่องเสียงพี่ใช่มั้ยล่ะ” แจบอมพยายามชวนคุ ย 0ยิ้ ม หั ว เราะให้ ย องแจยิ้ ม ตามมากกว่ า นี้ แ ละมั น ได้ ผ ล ยองแจพยั ก หน้ า 0ยิ้ ม มุ ม ปากแล้ ว ด้ ว ย0แจบอมก� ำ ลั ง จะลุ ก ไปเปิ ด เครื่ อ งเสี ย งกั บ โทรทัศน์เพื่อร้องคาราโอเกะกันสองคนแต่แล้วชายเสื้อก็มีนิ้วเล็กมาจับไว้แน่น


“พี่ไปไหนมาเหรอฮะตั้งสามวัน” “อ๋อ” แจบอมยิ้มกว้าง0ที่รั้งไว้เพราะจะถามแบบนี้นี่เอง0แจบอมยังไม่ได้ตอบแต่ชี้ไปยังหัว เตียง มันห้อยป้ายอะไรเอาไว้ด้วย แจบอมให้ยองแจลองหยิบมาอ่านดู แต่อ่านยังไงก็ไม่ เข้าใจ มันเหมือนนามบัตร มีสายห้อยคอด้วย “AAA = All Access Areas” “พี่ไปเป็นสต๊าฟงานคอนเสิร์ตวงร็อคในดวงใจมาน่ะ” “เลยหายไปนานหน่อย ห้อยบัตรนี้น่ะพี่เข้าได้ทั้งงาน” “โคตรดี พี่ได้เจอนักร้องที่ชอบ จับมือ ลายเซ็น ถ่ายรูป” “อยากดูมั้ยล่ะน้อง” ยองแจจับป้ายนั่นแน่นมือ มันคือบัตรสต๊าฟงานจริงๆด้วย และตัวอักษร AAA ชัดเจน อีกต่างหาก วันที่บนบัตรตรงกับวันที่แจบอมหายไป หายไปท�ำงานนี่เอง คุณแม่แจบอม ก็เคยบอกแบบนั้น0ยองแจยืนมองแจบอมคุ้ยหาของที่จะเอามาให้ดู0พอเจอก็เสียงดัง ดีใจใหญ่เลย เปิดให้ดูซีดีพร้อมลายเซ็น เปิดโทรศัพท์ว่าถ่ายรูปกับนักร้องที่ชอบมาด้วย หน้าของแจบอมดูเหนื่อยเพราะเป็นสต๊าฟแต่ก็ยิ้มมีความสุขทุกรูป


ยองแจ จะเจอแบบนี้บ้างมั้ยนะ ที่ท�ำงานจากความสุขของตัวเองจริงๆ “พี่ให้น้อง” “ใส่สิ” แจบอมพูด0เขาจับมือยองแจที่ก�ำบัตรนั่นอยู่0ออกแรงน�ำมันมาสวมที่คอคนเป็นน้อง แจบอมว่าเขาเข้าใจยองแจพอสมควรนะ ลองใส่สิจะได้ยิ้มได้ แม้ว่าจริงๆแล้วยองแจ จะเป็นนักร้องแบบที่ฝันไว้ไม่ได้เพราะอาชีพที่ถูกบังคับมานานนั่นค�้ำคออยู่0คอสวย ของยองแจมีสายนี้คล้องไว้ ยองแจเหมือนบินได้ ในหัวจินตนาการว่าท�ำงานเป็นสต๊า ฟกับเขาบ้าง ยองแจอยากเป็นนักร้อง ไม่ได้อยากเป็นหมอเลย “ร้องเพลงกันนะ” “ฮะๆ”


ยองแจลงมานั่งที่พื้น แจบอมจัดการเปิดโปรแกรมคาราโอเกะเพลงดังล่าสุดของปีนี้ ให้ยองแจเลือกเพลงดู มือเล็กถือไมโครโฟนเอาไว้ จับมันแน่น เขาเลือกเพลงได้แล้วและ อยากร้องมันเป็นอย่างมาก พอดนตรีขึ้นยองแจก็ขยับตัวเอนซ้ายขวา ดูมีชีวิตชีวาทันที เสียงร้องของยองแจไม่ได้เพราะมากและไม่ได้แย่เกินไป0ยองแจร้องเพลงได้ดีเลยล่ะ แจบอมท�ำงานด้านนี้ฟังรู้แน่นอน สายตาคมของคนพี่มองไปยังใบหน้าด้านข้างของยองแจที่ตั้งใจร้องเพลง มีรอยยิ้ม มี การหัวเราะเมื่อร้องผิด มีการกระท�ำที่มันแสดงออกถึงตัวตนที่แท้จริงออกมา น้องไม่ได้ เกิดมาเป็นหมอ น้องเกิดมาเป็นอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งแย่มากที่เขาไม่สามารถค้นหาความฝัน นั้นด้วยตนเองเลย แจบอมอดไม่ได้ที่จะยีผมน�้ำตาลนั่นแรงๆ และร้องเพลงด้วยกันจากไมโครโฟนอันเดียว การหนีไปบ้านแจบอมเพื่อร้องเพลงท�ำบ่อยขึ้นเหมือนตอนหนีไปกินขนมเมื่อมัธยมสี่ ยองแจมาปาหนังสือใส่บ้านแจบอมทุกวันจนตอนนี้ในห้องนอนคนพี่มีหนังสือของน้อง หลายเล่มแล้ว เตรียมสอบหมอทุกเล่มเช่นกัน ยองแจหนีมาตอนตีสองนิดๆนี่คือเวลาที่ต้องนอนหลับพักผ่อนเตรียมแรงไปโรงเรียน ตอนเช้า ยองแจบอกว่าหนีมาตอนนี้กลับไปอีกทีหกโมงเช้า คุณยายตื่นเขาก็ตื่น เจอกัน ก็นึกว่าเพิ่งลงมาจากห้องนอนแน่ๆ และมันราบรื่นตลอดมา


ยองแจมักห้อยป้าย AAA เข้าห้องแจบอมตลอด บอกติดตลกว่าหนูจะได้เข้าได้ทั้ง บ้านไงฮะ แจบอมก็หัวเราะ ฉลาดแกมโกงเหมือนกันนะเรา ยองแจมีที่ประจ�ำแล้วคือ บนพื้นห้อง แจบอมจะนั่งข้างกัน ยองแจจัดการเลือกเพลงเองบ้าง พอได้แล้วก็ร้อง เพลงทันที เสียงเพราะขึ้นทุกวันคล้ายฝึกกับแจบอมเลยล่ะ “Ah Ah Ah I Love You” “Baby I” “Ah Ah Ah I Love You” แจบอมยึ ด ไมค์ ม าร้ อ งท่ อ นฮุ ค แรกเอง0บอกว่ า เขาเสี ย งเหมาะกว่ า ยองแจ คนเป็นน้องจ้องตาเขียวปั๊ด พอหมดท่อนแรกแจบอมดันยักคิ้วให้เชิงกวนประสาท อีกด้วย มือเล็กไหวทันแย่งไมค์คืนมาจนได้และร้องฮุคท่อนที่สอง “Ah Ah Ah I Love You” “Baby I” “Ah Ah Ah I Love You” “I Do”


เหมือนเด็กแย่งไมค์กันร้องค�ำว่าไอดูเลย ท่อนนี้ของยองแจชัดๆแต่เจ้าของห้องดื้อด้าน ไม่เลิกรีบมากุมมือยองแจแล้วร้องท่อนนี้ออกมาพร้อมกัน เพลงนี้จบลงด้วยเสียงหัวเราะ มันจบอย่างสวยงาม ลองมีคะแนนให้สิรับรองร้อยเต็มแน่ๆ “น้อง” “ฮะ” “ปล่อยไมค์ดิ” “อ่อฮะๆ” ยองแจท�ำหน้ามึน รีบปล่อยมือออกจากไมโครโฟน ออกยากจัง ก็แจบอมทับมือของ เขาอยู่แบบนี้ ยองแจหัวเราะแหะๆในที่สุดก็มีมือเอามาลูบหน้าแล้ว เฮ้อ แจบอมวางไมค์ ไว้ข้างตัว แผ่นหลังเอนคล้ายคนจะนอนบนพื้นห้องนี่ ใบหน้าหล่อตาตี่หันหน้ามาเพื่อจะ คุยกับยองแจ “ไงน้อง” “สบายใจขึ้นมั้ย” “ดีขึ้นฮะ” “แล้วจะหนีมาตลอดแบบนี้เหรอวะ”


“บอกยายไปตรงๆเลยมั้ย” “นักร้องมันไม่ได้ไปฆ่าคนนะ” “มะ ไม่เอา หนูบอกไม่ได้ฮะ” “คุณยายอยากให้หนูเป็นหมอ หนูก็จะเป็น” “แม้ว่า นะ หนู” “แม้ว่ายองแจอยากเป็นนักร้องน่ะเหรอ ไม่อึดอัดเหรอไง” “หนูชินแล้ว จริงๆนะ หนูอ่านหนังสือแล้วมีความสุข” “ความสุข เหอะ ยองแจเอาหนังสือที่ชอบมาปาหน้าต่างเพื่อเรียกพี่เนี่ยนะ” “ก็ ก็หนูไม่รู้จะเรียกพี่ยังไง” “พี่เปลี่ยนใจน้องไม่ได้” “แต่อาชีพมันอยู่กับเราไปตลอดนะ” “เราเลือกเองได้ ถ้าเหนื่อย ท้อ ทนไม่ไหว” “มาบ้านพี่ได้ตลอด มีป้าย AAA แล้วนี่”


แจบอมยิ้มมุมปาก เขาเห็นยองแจมานานจนโตจะทันกันแล้ว น้องเจออะไรจากใคร ต้องเป็นอะไรเขาก็พอรู้0 มันกดดัน0โดนบังคับ0แน่นอนว่ายองแจต้องเหนื่อย0ท้อ อยากระบาย ถ้าแบบนั้นมาบ้านของเขาได้ ยินดีต้อนรับ ไม่มีป้าย AAA ก็เข้าได้ มือหนา ของแจบอมลูบคล�ำป้ายสต๊าฟ ออกแรงดึงจนคอเล็กขยับมาข้างหน้า “พี่ตัวใหญ่กว่าน้อง” “อายุก็มากกว่า” “แบ่งความเจ็บปวดมาบ้างก็ได้” “พี่ยินดี” ยองแจอยากจะพูดขอบคุณที่เขาก�ำลังถูกขบเม้มที่ริมฝีปาก0ภาพของแจบอมเริ่มมัว จมูกเล็กสัมผัสถึงจมูกของแจบอม การจูบครั้งแรกมันเริ่มต้นช้าๆแต่วาบหวามเป็นอย่าง มาก แจบอมไม่รู้เคยจูบกับใครมาก่อนหรือเปล่า ถึงได้บดลิ้มชิมรสจูบได้เก่งขนาดนี้ ยอง แจได้แค่ขยับรูปปากตามอารมณ์เท่านั้นเอง เด็กน้อยหัวใจจะหลุดออกจากอกแล้ว พี่จะรับความเจ็บปวดของหนูได้จริงใช่มั้ย “อือ”


ยองแจหลับตา ริมฝีปากยังประกบจูบอย่างไม่รู้เบื่อ ปลายลิ้นเล็กแลบออกมาสอด ใส่เข้าปากแจบอมที่ท�ำแบบนี้กับเขาก่อน0มือเล็กยกขึ้นโอบเอวคนเป็นพี่0แจบอม ออกแรงโน้มตัวจนกายยองแจนอนราบไปกับพื้น 0เสื้อชุดนอนถูกปลดกระดุมจาก น�้ำมือคนพี่ ซอกคอขาวที่ไม่มีใครเคยท�ำแบบนี้ก�ำลังถูกท�ำรอยเบาๆ แจบอมไม่กล้า ท�ำให้เด่นออกมา ก็ยายเขาดุ “ผ่านคืนนี้ไปด้วยกันนะยองแจ” “เอาความทุกข์ใจลงที่พี่ได้” “นะ หนูกลัว” “พรุ่งนี้หนูจะสู้หน้าคุณยายได้ยังไง” “พี่หมายถึงนอนกอดกันเฉยๆ คิดไปถึงไหนวะเนี่ย” แจบอมหัวเราะ ร่างสูงผละจูบจากซอกคอมาเป็นนอนกอดเอวยองแจแทน ยองแจ หน้าขึ้นสี นี่เขาคิดไปถึงเรื่องอย่างว่าเลยเหรอเนี่ย0ขอนอนตัวแข็งทื่อให้แจบอมกอด ดีกว่า หน้าแตกดังเพล้งเลย “วันนี้ยังไม่ท�ำ วันหน้าไม่แน่นะน้อง” “พี่ไม่กล้าท�ำหนูหรอก พี่กลัวคุณยายของหนู” “ไม่ใช่แค่พี่ที่กลัว แม่พี่ยังกลัวเลย”


“ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ พี่ง่วงแล้วว่ะ” “ฮะๆ” ยองแจรีบลุกขึ้น แจบอมตีก้นเขาให้รีบไปนอนบนเตียงดีๆ ร่างเล็กนอนติดผนัง รอจน แจบอมปิดเครื่องเสียง โทรทัศน์0และไฟกลางห้องเรียบร้อยถึงค่อยหลับตาลงไป ยองแจโดนแจบอมสวมกอดเอวทั้งคืน หอมแก้มจนช�้ำหมดแล้วอีกต่างหาก จองแล้วรู้ตัวมั้ยเด็กน้อย หกโมงเช้าตรงเวลาเป๊ะยองแจวิ่งถึงหน้าบ้านเป็นที่เรียบร้อย0กายเล็กแอบเข้าบ้าน โดยไร้เสียงมากที่สุด ในบ้านเงียบเป็นปกติ เดี๋ยวจะเข้าไปที่ห้อง อาบน�้ำแต่งตัวพร้อมลง มาทานข้าวเช้า ยองแจคิดดังนั้นเดินย่องเข้าห้องนอน และปิดประตูให้เบาที่สุด “หลานไปไหนมา” “!!!!” สะดุ้งโหยงจนยองแจแทบร้องไห้เดี๋ยวนั้น นิ้วเล็กยังเกาะที่ลูกบิดอยู่เลย เสียงนิ่งของ คุณยายดังมาจากเตียงนอน ยองแจหันหลังไปก็พบเจอเธอนั่งอยู่และมองหลานรักด้วย สายตาไม่พอใจ


“นะ หนู” “หนูไปเข้าห้องน�้ำฮะ” “โกหก!”

เพี้ยะ! ยองแจสะดุ้งอีกรอบ0คุณยายตวาดใส่ดังลั่นพร้อมตีไม้เรียวลงโต๊ะอ่านหนังสืออีก ด้วย โต๊ะที่ยังมีกองกระดาษวางเปิดไว้รอคนมาอ่านอยู่เลย “กล้าโกหกยายเหรอยองแจ” “เปิดไฟในห้องทิ้งไว้หลอกยาย” “แต่หลานหายไป ห้องน�้ำในบ้านนี้ไม่มีหลานอยู่สักห้อง” “ชเวยองแจ หลานไปไหนมา!!” ทุกค�ำตวาดมันดังจนจิตใจยองแจบอบช�้ำขึ้นทุกที มือเล็กยกขึ้นปาดน�้ำตาที่คลออยู่ แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ ยอมให้มันกลิ้งไหลอาบแก้มและสะอื้นเสียงดัง


โดนคุณยายจับได้หมดแล้ว “วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน!!” “อ่านหนังสือให้เท่ากับเมื่อคืนที่หนีไปเที่ยว!!” “เสียโอกาสไปเท่าไหร่ คนอื่นเขาอ่านหนังสือไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!!” “ถ้าไม่ได้เป็นหมอก็ไม่ต้องมาเป็นหลานยาย!!” “ตายตามพ่อแม่ของหลานไป!!” “ฮือ” ยองแจทรุดตัวร้องไห้กับพื้น0ปิดหูส่ายศีรษะเมื่อค�ำรุนแรงแบบนั้นเข้ามาให้ได้ยิน ไม่เอา0ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น0เขารับมันไม่ไหวอีกแล้ว ยองแจนั่งพับเพียบร้องไห้เสียง ไม่อ่อนลงเลย “หนูอยากเป็นนักร้อง” “ไม่ได้อยากเป็นหมอ” “คุณยาย หนูอยากเป็นนักร้อง”


“ฮึก หนูขอโทษ ฮือ” ค�ำพูดสารภาพแทงใจคุณยายเป็นอย่างมาก0หญิงสูงอายุยืนขึ้นจนเกิดอาการวิง เวียนแต่ยังทนไหว มือหยาบกร้านก�ำไม้เรียวแน่นมือ ก้าวเดินมาหายองแจที่ร้องไห้ ขอความเมตตา เพี้ยะ!! เพี้ยะ!! เพี้ยะ!! ไม้เรียวยาวเมตรครึ่งฟาดลงบนตัวยองแจที่กล้าปฏิเสธอาชีพหมอที่เธอบังคับให้ เป็น คุณยายน�้ำตาไหลแต่หลานคนนี้ดื้อเกินไปที่จะรับได้ โกหก ไม่ท�ำตามค�ำสั่ง หนี เที่ยว ไม่อ่านหนังสือ และไม่อยากเป็นหมอ จะมาเป็นนักร้องตามเด็กข้างบ้านได้ยัง ไง ตี ต้องตีสั่งสอน “พะ พอแล้วคุณยาย” “หนูเจ็บ ฮือ” “ไม่เอา ฮือออ” “ช่วยหนูด้วย พ่อกับแม่ช่วยหนูด้วย ฮือ”


เสียงของยองแจขาดห้วงไปหลังหวีดเสียงร้องออกมา0ร่างเล็กสลบคาพื้นห้องจาก ปัจจัยอ่อนเพลีย จิตใจอ่อนแอ โดนตี โดนว่า มันพุ่งเข้าใส่เด็กตัวเล็กนี่คนเดียวจนเกิน จะรับ เมื่อหมดสติแรงตีจบลงเช่นกัน ร่างของยองแจถูกอุ้มอย่างทุลักทุเลขึ้นมานอนบนเตียง คุณยายต้องเช็ดตัว เปลี่ยน เสื้อผ้าให้หลานรักด้วยน�้ำตา ทายาหม่องที่แผลบนตัวและจูบหน้าผากยองแจ เมื่อเสร็จ คุณยายก็ออกจากห้องไป เสียใจที่ต้องท�ำแบบนี้ แต่ยองแจลืมไปหรือไง ว่าพ่อกับแม่ตายเพราะเจ็บป่วย ถ้าหลานเป็นหมอ พ่อกับแม่ต้องดีใจแน่ๆ กริ้ก แม่กุญแจล็อคแน่นหนาที่หน้าห้องของยองแจ0คุณยายจะไม่ให้ยองแจแอบหนีไป เที่ยวที่ไหนอีก ได้เวลากินข้าวเธอจะเอามาให้ทานในห้อง นอกนั้นก็อ่านหนังสืออย่าง เดียว อย่าให้ต้องไปรับไปส่งที่โรงเรียนเลยยองแจหลานยาย ยองแจไม่ได้ไปเที่ยวบ้านของแจบอมอีก บัตร AAA ถูกคุณยายฉีกทิ้งไปแล้ว ยิ่งโมโห ใหญ่เพราะคิดว่าแอบไปหนีเที่ยวที่งานนี่มา0ไม่ได้บอกว่าแจบอมให้มา0เจ้าตัวไม่ได้ไป เอง แต่อธิบายยังไงก็ไม่ดีขึ้น ยองแจเศร้าซึมมากขึ้น ไปโรงเรียนก็ไม่ยิ้มแย้มเหมือนก่อน แม้การเรียนยังคงระดับดีมาก แต่จิตใจมันแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี


แจบอมก�ำลังจัดห้อง คิดถึงยองแจแต่ท�ำอะไรไม่ได้ แอบส่องที่หน้าต่างยังพบเจอ การนั่งอ่านหนังสือดึกๆ โต๊ะอ่านปรับเปลี่ยนไปเป็นให้เห็นแค่ด้านข้างเท่านั้น แจบ อมก�ำลังจัดหนังสือจนเจอหนังสือหลายเล่มที่ยองแจเอามาปาที่หน้าต่าง แจบอมยิ้ม ให้กับมันและหอบหนังสือมาหนังอ่านบนเตียงนอน “อ่านอะไรวะเนี่ย” “นี่กูโง่ใช่มั้ย หรือหัวกูไม่ได้มาทางนี้วะ” แจบอมบ่น เขาไม่เข้าใจเนื้อหาในหนังสือเท่าไหร่เลย มันอ่านยาก อ่านไม่ออก ไม่รู้ ได้ความรู้อะไรจากหนังสือพวกนี้ แจบอมพลิกอ่านเล่มสุดท้ายที่เขาจ�ำได้ว่าคือเล่ม แรกจากฝีมือยองแจปามา เล่มนี้ยองแจชอบอ่านมันที่สุด วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้น นี่อ่านหนังสือแบบนี้คลายเครียดเหรอวะเนี่ย หรืออ่านเป็นความรู้รอบตัว โอย เขาไม่เคยคิดจะอ่านเลย แจบอมคิดแบบนั้น แต่ปลายนิ้วกลับกรีดแผ่นกระดาษอ่านผ่านตา ตัวหนังสือ มากมายแจบอมจดจ�ำไม่ค่อยได้ เขาชอบดูรูปมากกว่า อ่านไม่นานก็จบลงเพราะมัน บางราวกับว่าพกไปอ่านได้ทุกที่ ช่วยเหลือคนได้ทันท่วงทีแบบนั้น แจบอมจัดเก็บหนังสือของยองแจใส่ตู้ของตนเอง เฝ้ารอวันที่ยองแจจะมาเอามัน คืน หรือวันที่เขาทนไม่ไหวคงได้เอาไปคืนที่บ้านเอง แต่ถ้าท�ำเช่นนั้นคุณยายต้องรู้แน่ ว่าหลานรักแอบมาเที่ยวที่บ้านของเขา


อีกไม่กวี่ นั ยองแจจะเข้าสอบหมอแล้ว ความรูท้ สี่ งั่ สมมาจะได้ใช้เพือ่ สอบให้ตดิ และได้ เป็นหมอตามทีโ่ ดนปลูกฝังมา ยองแจยังคงนัง่ อ่านหนังสือวิชาซ�ำ้ ซากไปเรือ่ ยๆ อ่านจนจ�ำ ได้หมดแล้วว่าหน้าไหนสอนอะไร หัวข้อนีห้ น้าไหน บรรทัดทีเ่ ท่าไหร่ คุณยายดีขนึ้ เมือ่ ยอง แจเริม่ มาอยูใ่ นกฎเกณฑ์เหมือนเดิม กายเล็กยืนขึน้ ใกล้เวลาตีสองแล้วแต่ขอเลิกอ่านหนังสือก่อนสักสิบนาทีกแ็ ล้วกัน ยอง แจรูว้ า่ ห้องถูกล็อคจากด้านนอก เขาไปไหนไม่ได้เพราะเหตุนี้ ยองแจเดินยิม้ ให้กบั ห้อง นอนตัง้ แต่เด็กๆ ยิม้ ให้แอร์ทขี่ อให้ยายซือ้ มาติด ยิม้ ให้กบั หนังสือเรียงไว้สวยงาม เอามือ ลูบมันด้วยจิตใจล่องลอย ยองแจเดินมาทีต่ เู้ สือ้ ผ้า ชุดนักเรียนรีดเรียบร้อยพร้อมใช้ ยองแจยิม้ มือเล็กคว้าเข็มขัด หนังมาถือและปิดประตูลงไป ในห้องเงียบสงัด ยองแจยังไม่หยุดนิง่ เขาเดินไปทีห่ น้าต่าง ซึง่ มันเป็นพืน้ ทีว่ า่ งเปล่าหลังย้ายโต๊ะอ่านหนังสือ ดวงตามองภาพตรงหน้าทีแ่ สนคิดถึง มัน ยังเป็นแบบเดิมทีแ่ จบอมเปิดไฟนัง่ ร้องเพลงในห้อง แต่ตอนนีไ้ ม่มใี ครอยู่ ยองแจคิดว่าคง ออกไปเข้าห้องน�ำ้ ล่ะมัง้

ดีแล้ว อย่าเพิง่ อยูใ่ นห้องตอนนีเ้ ลย ยองแจปิดม่านตรงนัน้ ลงไป ใบหน้าเศร้าแหงนมองขึน้ ข้างบน ท่อนเหล็กทีใ่ ช้สำ� หรับขึง ผ้าม่านอยูบ่ นนัน้ ยองแจส่งเข็มขัดขึน้ ไปพาด เดินช้าไปเลือ่ นเก้าอีม้ าวาง กายเล็กปีนขึน้ ไป สอดใบหน้าเข้าทีบ่ ว่ งหนังนัน่


“ขะ ขอโทษฮะคุณยาย” “หนูเหนื่อยแล้ว” “พ่อกับแม่ฮะ” “ช่วยหนูด้วย” มันเกิดขึ้นเร็วมากๆ ยองแจถีบเก้าอี้จนล้ม ร่างกายห้อยตามแรงโน้มถ่วง เข็มขัด หนังรั้งล�ำคอยองแจเอาไว้แน่น มือเล็กตะปบเข้าที่บ่วงทันที ดิ้นแด่วๆเพราะก�ำลังขาด อากาศหายใจ ดีแล้ว จะได้ตายๆไปสักที คืนนี้ยองแจจะนอนหลับตลอดกาล กริ้ง!! กริ้ง!! เสียงนาฬิกาปลุกตอนตีสองดังขึ้น เป็นปกติที่มันควรจะดังไม่กี่ครั้งและเงียบเสียง ลงเมื่อยองแจกดปิดและล้มตัวลงนอนได้ แต่แล้วมันกลับแผดเสียงดังต่อเนื่องจนผิด สังเกต


ปึงๆ! “ยองแจ ยองแจเป็นอะไร” “หลานเป็นอะไร ยองแจ!!” คุณยายตืน่ ขึน้ กลางดึกเพราะเสียงนาฬิกาทีด่ งั ต่อกันเกินไป หญิงสูงอายุหยิบลูกกุญแจ มารีบเปิดประตูหอ้ งนอนหลานชายเข้าไป รีบเปิดไฟเพือ่ ดูตน้ เสียงนัน่ แต่แล้วลมก็แทบจับ คุณยายล้มลงตรงหน้ายองแจทีบ่ ดั นีน้ อนแน่นงิ่ บนพืน้ ห้องโดยมีสายเข็มขัดหนังคาอยูท่ ลี่ ำ� คอ มองไปรอบๆพบเก้าอีล้ ม้ อยู่ จะคิดไปถึงไหนได้ ถ้าไม่ใช่ยองแจผูกคอฆ่าตัวตาย “ยองแจหลานยาย!!!” “กรีด๊ ดดดดดดดดด”

“เฮือก!” แจบอมใจหายวาบ เขาได้ยนิ เสียงกรีดร้องดังมากมาจากข้างบ้าน นีเ่ ขาก�ำลังจะนอนอยู่ แล้ว มีเสียงมารบกวนกลับตาสว่างเลย ก่อนนอนไปดูหอ้ งยองแจไม่เห็นพบอะไรผิดปกติ เลย ห้องสว่างแต่คนไม่อยู่


ที่แจบอมไม่เห็นเพราะยองแจหล่นมานอนที่พื้นซะแล้ว “แจบอม แจบอมลูก” “ตื่นก่อนเร็ว!!” “แม่ แม่มีไร!!” แจบอมรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน ได้ยินเสียงร้องไม่ทันไร แม่ก็มาตีประตูเรียกหาเขาเสียง ดัง แจบอมต้องเปิดไฟในห้อง วิ่งออกไปพบกับแม่ที่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไฟในบ้านเปิด หมดแล้ว “ไปช่วยยองแจหน่อยลูก” “น้อง น้องแย่แล้ว” “มะ แม่!” แจบอมเหมือนหัวใจถูกกระชาก ร่างสูงวิ่งลงบันได สับขาเร็วออกจากบ้านทันที เขา ยังหนุ่มท�ำอะไรรวดเร็ว มือหนากระชากประตูหน้าบ้านออกมาได้ ล็อคอย่างกับไม่ กลัวโจรเลยจริงๆ แจบอมวิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง มีห้องหนึ่งเปิดไฟและประตูเปิดอ้า แจบ อมวิ่งเข้าไปทันที “ยองแจ”


“ไม่ๆ!!” แจบอมถลาตัวเข้าไปจนกระแทกคุณยายให้ออกห่าง เขาเห็นแล้วว่ายองแจนอนแน่ นิ่ง คุณยายไม่มีแรงพอจะหยิบสายรัดออกจากล�ำคอสวย เสียงร้องไห้มันดังข้างหูแจบ อมตลอดเลย ไม่ ไม่จริง “อยู่กับพี่ก่อนยองแจ” “น้อง น้องอยู่ก่อน” “เหี้ยเอ้ย หายใจดิ” แจบอมลิ้นพันกันไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย ร่างสูงจัดท่ายองแจให้นอนหงาย หยิบ สายรัดออกไป เอามือทุบใบหน้าปลุกให้ตื่น เอานิ้วมืออังที่จมูกปรากฏว่าไม่หายใจแล้ว “หนูชอบเล่มนี้” “ท�ำไมวะ” “สอนได้หลายอย่าง”


“ท�ำให้หนูก็ช่วยคนเป็น ไม่ได้เก่งแต่เรื่องในต�ำรา” “เช่น ถ้าไม่หายใจต้องปั๊มหัวใจ แขนตรงกดแรงๆตรงลิ้นปี่” “งูกัดให้ผ้าพัน แขนหักให้ไม้ค�้ำ” “หนูชอบอ่านนะฮะ” “ฮึก” แจบอมน�้ำตาไหล ท�ำไมค�ำพูดเล่นๆวันนั้นเขากลับนึกถึงมัน ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้ ช่วยชีวิตยองแจ ตอนนี้เด็กน้อยไม่หายใจ เขาต้องปั๊มหัวใจให้ แต่ท�ำไม่เป็น หรือต้อง ท�ำส่งๆไปก่อน รอรถพยาบาลที่แม่เขาก�ำลังเรียกมา

ปึก! “อยู่” ปึก!


“กับ” ปึก! “พี่” ปึก! “ก่อน” ปึก! “ยองแจ!!” แจบอมกดแรงสุดตัวไปที่ลิ้นปี่ของยองแจ ร่างนั่นยุบขึ้นลงจนน่าเจ็บปวดแทนแต่ไม่มี ทีท่าจะฟื้นขึ้นมาเลย “ปัดโถ่เว้ย!” “ยายหลบไปก่อนดิ้”


แจบอมโมโห0เขาช้อนตัวยองแจขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว0ตวาดใส่ยายที่ยังขวางทาง ยื้อตัวยองแจให้อยู่แต่ในห้องนี้0แจบอมไม่รอรี่วิ่งลงบันได0รถพยาบาลมาหน้าบ้าน แล้ว เสียงไซเรนดังลั่น กายของยองแจขยับขึ้นลงตามแรงวิ่งของแจบอม น้องยังอยู่ใช่มั้ยแม่ ต้องอยู่ ต้องอยู่สิ


แจบอมหยิบหนังสือหลายเล่มของยองแจมารวมกัน วันนี้เขาจะน�ำมันไปคืนเจ้าของที่ ชื่อยองแจเด็กข้างบ้าน แจบอมยิ้มเศร้ากับภาพปกที่ชื่อว่าวิธีปฐมพยาบาลผู้ป่วยเบื้อง ต้น แจบอมเดินช้าเข้ามาในบ้านของยองแจที่เงียบเชียบมานานหลายเดือนแล้วหลังจาก เหตุการณ์วันนั้น ห้องนอนของยองแจไม่ได้ลอ็ คกลอน แจบอมเปิดประตูเข้าไป ข้างในว่างเปล่า หน้าต่าง บานนั้นที่เกิดเหตุไม่ดีถูกเปลี่ยนผ้าม่านใหม่ เขาเองยังมาดูคนงานที่จัดการเรื่องผ้าม่าน นี่เลย แจบอมมองไปรอบห้อง ขาวสะอาด ข้าวของอยู่ครบราวกับว่าเจ้าของห้องไม่ได้ หายไปไหน แจบอมก็คิดว่ายองแจยังอยู่ ยังอยู่กับเขา แจบอมน�ำหนังสือเหล่านั้นเข้าเก็บในตู้ซึ่งอัดแน่นไปด้วยหนังสือเตรียมสอบ จู่ๆน�้ำตา มันก็คลออย่างง่ายดาย คิดถึง0ใจหายที่น้องหายไปแบบนี้ หายไปหลายเดือนแล้วด้วย อยู่ที่นั่นไม่คิดถึงกันบ้างเหรอไง แจบอมปาดน�ำ้ ตา0ยองแจมาเห็นน�ำ้ ตาคงไม่ดนี กั 0รอยยิม้ เศร้าผุดขึน้ 0ร่างสูงหมุนตัว หมายจะกลับไปทีบ่ า้ นของตน0แต่แล้วเขาก็พบว่าคุณยายทีแ่ ก่ตวั ลงมากเดินสวนกลับมา ในมือของเธอคือเสือ้ กาวน์สขี าวทีห่ มอใช้กนั ยาวถึงครึง่ หน้าแข้ง แจบอมโค้งศีรษะท�ำความ เคารพ คุณยายยิม้ เล็กน้อยเท่านัน้ แจบอมมองคุณยายน�ำเสือ้ ไปแขวนไว้ในตูเ้ สือ้ ผ้า คิดถึงหลานจะขาดใจ


ยังซักรีดเสื้อให้หลานอยู่เลย ชุดที่เมื่อเป็นคุณหมอจะได้ใส่ คุณยายไม่ได้คุยกับแจบอมสักค�ำ0ทิ้งเขาไว้ในห้องที่เงียบงันอีกครั้ง0แจบอมก้าว ออกจากห้อง เดินลงบันไดด้วยใจหาย เป็นบ่อยๆยามคิดถึงยองแจ0คุณยายคงเหงา จริงๆที่ต้องอยู่คนเดียว0ถ้ามียองแจอยู่ด้วยคงดีกว่านี้0แจบอมก้าวออกจากตัวบ้าน แต่ภาพตรงหน้าท�ำเอาหายใจไม่ค่อยออก ท�ำไมชอบท�ำตัวแบบนี้อยู่เรื่อยเลย

“พี่แจบอม” “หนูลืมโทรหาพี่ว่าจะกลับบ้านวันนี้” “หนูขอโทษนะ”

THE END


Title : Apple in a mirror Timing : Author : @chutymint Genre : Fantasy / Romantic Contact : @chutymint


เวลาจวนเที่ยงคืนที่ใครหลายคนต่างหลับไหล แต่ชายหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่ง กลับนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก มือเล็กถือมีดปอกผลไม้ไว้ข้างหนึ่ง อีกมือก�ำลังจับผลแอปเปิ้ล ลูกสวยไว้มั่น0ตาเล็กจ้องเข้าไปในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งตัวเอง0ยองแจไม่แน่ใจว่าจู่ๆ ท�ำไมเกิดนึกคล้อยตามค�ำพูดหลอกเด็กของแบมแบม ‘นี่ๆ0เรามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง’0ชายหนุ่มร่างเล็กวิ่งถลามาเกาะโต๊ะท�ำงานของยองแจ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม0แววตาทอประกายความสนุกออกมาอย่างปิดไม่มิด0เจ้าของโต๊ะ ละสายตาจากภาพทีก่ ำ� ลังมอง0เพือ่ หันมามองหน้าเพือ่ นได้ถนัด0‘ก�ำลังมองอะไรอยูน่ ะ่ ’ ‘มีเรื่องอะไรก็ว่ามาสิ’ เป็ น ยองแจที่ ตั ด บท0เขาไม่ ใ ช่ ค นชอบยุ ่ ง เรื่ อ งส่ ว นตั ว ของคนอื่ น 0และไม่ ไ ด้ หมายความว่าจะชอบเวลามีคนมายุ่งกับความคิดของเขา ‘เมื่อกี้ไปคุยกับพี่เลขาท่านประธานมา’0เปิดเรื่องมาแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องไร้สาระ ยองแจมองหน้าเพื่อนแล้วเบือนหลบไปอีกทาง0แต่นั่นไม่ได้ท�ำให้แบมแบมลดละ ความพยายาม0เพื่ อ นสนิ ท เขายั ง คงพู ด ต่ อ 0‘พี่ อึ น จี บ อกว่ า 0ถ้ า เราจุ ด เที ย นปอก แอปเปิ้ลตรงหน้ากระจกในห้องนอนตอนเที่ยงคืน เราจะเห็นเนื้อคู่’ ยองแจถอนหายใจกับค�ำพูดเพื่อนแล้วไล่ให้กลับไปท�ำงานที่โต๊ะเช่นเดิม ใครจะคิดล่ะว่าค�ำบอกเล่าพวกนั้นยังติดอยู่ในหัวเขาจนถึงตอนนี้ “คงไม่เป็นอะไรหรอกน่า0ก็แค่ลองเฉยๆ”


ยองแจพู ด กั บ ตั วเองในกระจก0ภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงไขจากเทียนไข ไม่กี่เล่ม0ท�ำให้ชายหนุ่มขนลุกแปลกๆ0ทั้งที่เป็นห้องของตัวเองที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก ความคุ้นชินท�ำให้ไม่เคยคิดอะไรกับความมืด0แต่หากตอนนี้ร่างกายกลับสั่นสะท้าน อย่างไม่เคยเป็น มือเล็กกระชับผลแอปเปิ้ลในมือแน่น0แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกก�ำลังใจ สายตาจั บ จ้ อ งไปที่ ห น้ า ตั ว เองในกระจกบานใหญ่ 0 เขาค่ อ ยๆจรดปลายมี ด ลงไป อย่างเบามือ0ก่อนจะออกแรงอีกนิดเพื่อแยกชิ้นส่วนเปลือกออกจากเนื้อสีขาวของผล ไม้0ชายหนุ่มปอกเปลือกผลไม้สีแดงช้าๆ0เป็นวงกลม0ทั้งที่ดวงตายังไม่ละออกจาก กระจก0ค่ อ ยๆท� ำ อยู ่ อ ย่ า งนั้ น จนตอนนี้ เ นื้ อ สี ข าวโผล่ อ อกมาให้ เ ห็ น กว่ า ครึ่ ง ลู ก โดยที่เปลือกสีแดงยังไม่ขาดออกจากกัน0และนิ้วสวยยังคงปลอดภัย ในห้องนอนเล็กถูกปกคลุมด้วยความเงียบ0มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคง ท�ำงาน และเข็มนาฬิกาที่ก�ำลังเดินไปทีละวินาทีอย่างช้าๆ ยองแจสูดลมหายใจอีกครั้ง มือที่ก�ำลังปอกผลไม้เริ่มเมื่อย0ตาที่ก�ำลังจ้องไปที่กระจกเริ่มล้ามากขึ้น0ท�ำแบบนี้ ในเวลาปกติ ก็ ว ่ า ยากอยู ่ แ ล้ ว 0แถมเวลาตอนนี้ ก็ ล ่ ว งเลยเข้ า วั น ใหม่ ม าได้ ค รู ่ ใ หญ่ มีหรือคนนอนเร็วอย่างเขาจะไม่แย่ ความง่วงงุนที่คอยจังหวะจู่โจมยังคงอยู่0ดวงตาเล็กเบิกกว้างขึ้นเพื่อเรียกสติตัว เองอยากยกมื อ ขึ้ น ตบหน้ า ตั ว เอง 0 แต่ ค งไม่ ไ ด้ 0 เพราะพิ ธี ก รรมตรงหน้ า ยั ง คง ต้องด�ำเนินต่อ “ปอกจนจะเกลี้ ย งผลอยู ่ แ ล้ ว 0อย่ า เล่ น ตั ว นั ก เลยน่ า คุ ณ เนื้ อ คู ่ ” 0ชายหนุ ่ ม บ่นโอดครวญ0นึกต่อว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองในเรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟัง ทั้งที่คิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ


ความเร็วในการปอกผลไม้เริ่มลดลง เมื่อเวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ เนื้อคู่ของยองแจ ยังคงไม่โผล่มา0ตาเล็กก�ำลังจะปิดลงอย่างสมบูรณ์พร้อมกับเปลือกแอปเปิ้ลที่ก�ำลังจะ สุดปลาย0คิ้วเล็กขมวดมุ่น0หงุดหงิดในความบ้าของตัวเอง0ซ�้ำยังลามไปถึงเพื่อนที่จู่ๆ เอาเรื่องแบบนี้มาเล่าให้ฟัง ขณะทีก่ ำ� ลังจะเลิกล้มความตัง้ ใจ0ร่างเล็กสะดุง้ เฮือก0หางตาดันจับการเคลือ่ นไหว นอกหน้าต่างได้ พร้อมกับสมาธิหายไปและมีดทีก่ ำ� ลังใช้งานพลาดโดนนิว้ ให้เลือดสีแดงซึม ออกมา ฟันเล็กกัดเข้าทีร่ มิ ฝีปากตัวเองไม่ให้รอ้ งออกมา มือสวยวางละทุกอย่างไว้หน้าโต๊ะ เครือ่ งแป้ง แล้วลุกขึน้ ให้เท้าเล็กพาไปชะโงกมองทีห่ น้าต่าง แต่กลับไม่พบอะไรนอกจาก กลุม่ เมฆทีก่ ำ� ลังบดบังแสงจากดวงจันทร์ และสายลมทีก่ ำ� ลังโชยอ่อนอยูด่ า้ นนอก คนน่ารักเลิกสนใจสิ่งอื่นแล้วหันมาจัดการกับนิ้วตัวเอง0ล้างแผลด้วยน�้ำสะอาด ทายา จากนั้นค้นพลาสเตอร์เท่าที่มีมาปิดแผลไว้ พรุ่งนี้เช้าแม่จะต้องบ่นเขาหูชาเป็นแน่ “เนื้อคู่บ้าบออะไรวะ แบมนะแบม นี่มันเรื่องหลอกเด็กชัดๆ” ร่างเล็กสอดตัวเข้า ผ้าห่มหนาหลังจากจัดการเก็บของและดับเทียนเสร็จเรียบร้อย0ดวงตาเล็กปิดสนิท พร้อมกับหลับไปด้วยความง่วงงุน เงาด�ำที่วิ่งผ่านหน้าต่างไปเมื่อครู่กลับมายืนนิ่ง0ทอดสายตามองร่างเล็กที่อยู่บน เตียงหลายนาที สายลมเย็นกลางดึกที่เคยโชยอ่อนเริ่มพัดแรงขึ้น เมฆที่เคยบดบังดวง จันทร์ถูกพัดออกไป0เหลือไว้เพียงแสงนวลที่ก�ำลังสาดส่องลงมาให้เห็นเจ้าของเงามืด ใบหน้าหล่อได้รูปทั้งจมูกและริมฝีปากที่ดูได้สัดส่วน0ผมไม่สั้นไม่ยาวก�ำลังสะบัดตาม แรงลม ร่างสูงสมส่วนในชุดสีด�ำสนิทท�ำให้น่ามองยิ่งขึ้น ตาคมตวัดมองเห็นนิ้วมือที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ชายหนุ่มลึกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่กับสิ่งที่เกิดขึ้น


“ได้เรื่องจนได้สิน่า” เสียงทุ้มบ่นเบาๆกับสายลม โคลงศีรษะตัวเองอย่างอ่อนใจ ไม่ ว่ากี่ปีผ่านพ้น เด็กน้อยของเขาก็ยังคงเป็นเด็กซนไม่เคยระมัดระวังตัว “ถึงเวลาต้องไปแล้วท่าน” ชายหนุ่มหันหาต้นเสียง เห็นแมวด�ำขนสั้นก�ำลังมองมา ทางเขา “หากไม่ไปตอนนี้ ท่านพ่อของท่านอาจจะกริ้วได้” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ0ก่อนจะหันมองคนในห้องเล็กอีกครั้ง0สายตาอ่อนโยนทอ ประกายทะลุบานหน้าต่างเข้าไป นิว้ เรียวสะบัดสองสามทีกลางอากาศ บังคับผ้าห่มผืน หนาทีต่ อนนีก้ ำ� ลังหล่นลงมาจากเตียงให้กลับขึน้ ไปคลุมร่างเล็กตามเดิม เจ้าของใบหน้า หล่อเหลาหันหลังให้ภาพตรงหน้า ตาเล็กหยีลงเล็กน้อยเมือ่ พบกับแสงจันทร์ เผยให้เห็น จุดสีดำ� เล็กๆ สองจุดทีป่ ระดับอยูบ่ นเปลือกตา “ไว้พบกันใหม่เร็วๆ นีน้ ะ เด็กน้อยของฉัน” เมื่อยไปหมด ค�ำบ่นเบาๆ จากริมฝีปากบาง ยองแจทรุดตัวลงนั่งบนเตียงตัวเอง หลังจากกลับมา ถึงบ้านช่วงหัวค�่ำ วันนี้งานเยอะกว่าทุกที เจ้านายใช้งานเขาสารพัด ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ ของตัวเองหรือไม่ แต่คนเป็นนายสั่งมีหรือจะกล้าขัด ร่างเล็กยกมือขึ้นนวดต้นคอตัวเอง เบาๆ เพื่อคลายอาการ สายตาเหลือบเห็นเชิงเทียนที่ยังคงตั้งอยู่ ไม่ได้เก็บ และมีดปลาย แหลมที่วางแอ้งแม้งอยู่ใกล้กัน แม้ว่าตัวต้นเหตุจะถูกย้ายลงถังขยะไปแล้วเมื่อเช้านี้ แววตาเบื่อหน่ายจ้องมองยังพลาสเตอร์ปิดแผลที่นิ้วตัวเอง0ก่อนจะแกะมันออก อย่างเบามือ ยองแจร้อง ‘เฮอะ’ ในล�ำคอเบาๆ ทริคดูเนื้อคู่บ้าบออะไร ไม่เห็นจะได้เรื่อง สักอย่าง วันนี้ตื่นไปท�ำงานแบบง่วงตาแทบปิดเพราะนอนดึก แถมรู้สึกแปลกนิดหน่อย ยองแจเป็นคนนอนดิ้นเกินกว่าคนทั่วไป เคยแม้กระทั่งตื่นนอนมาพร้อมกับเท้าชี้ไปที่ หมอนหนุน ส่วนศีรษะกลับมาอยู่ด้านตรงกันข้าม ของทุกอย่างกระจายอยู่ที่พื้น แต่เมื่อ คืนผ้าห่มกลับคลุมตัวเขาในสภาพเรียบร้อยจนถึงเช้า ทั้งที่ถ้าเป็นปกติคงหลุดไปอยู่ข้าง เตียงตั้งแต่ครึ่งคืน


ร่างสูงยืนทอดอารมณ์อยู่ส่วนบนสุดของตัวบ้าน ตาคมมองภาพรอบตัวเห็นเป็นมุม กว้างอยู่บนหลังคา ไฟหลากสีสันยังคงส่องแสงให้รู้ว่าเมืองนี้ยังไม่หลับ เหมือนอย่างเช่น แสงไฟในห้องของใครอีกคน อิมแจบอมยืนมองเงาที่ยังคงเดินไปมาในห้อง0จนตอนนี้ เวลาเกือบล่วงเข้าสู่วันใหม่0ทั้งที่เมื่อครู่ยังพร�่ำบอกกับตัวเองว่าร่างกายอยากพักผ่อน เต็มที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แววตาทอประกายเอ็นดู แล้วจู่ๆ แสงไฟในห้องเล็กก็ดับลงให้อิมแจบอมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เขาชะโงกหน้า มองเห็นห้องมืดสนิทแล้วนึกสนุก แววตาระยิบระยับทอประกายขึ้นมาภายในความมืด ร่างสูงพาตัวเองลงมาจากหลังคาบ้าน เขาค่อยๆ ขยับตัวอยู่ที่หน้าต่าง ไม่นานร่างทั้งร่าง ก็เข้ามายืนอยู่ในห้องของยองแจ ชุดด�ำทั้งชุดช่วยอ�ำพรางตัวเองได้เป็นอย่างดีในความมืด0ขายาวก้าวไปทางนั้นที ทางนี้ทีเพื่อส�ำรวจรอบห้อง ตั้งแต่เฝ้ามองมาหลายปี เขายังไม่เคยกล้าเข้าห้องคนตัวเล็ก แต่คราวนี้ไม่รู้นึกอย่างไร ถึงอยากเข้ามาสังเกตการณ์นัก แจบอมหัวเราะในล�ำคอกับตัว เองเบาๆ แล้วเดินไปทางที่เตียงนอนวางอยู่ ร่างสูงหยุดยืนพิจารณาใบหน้าใสของคนน่า รักอยู่นาน ผิวขาวเนียน ริมฝีปากบางที่น่าหลงใหล ดวงตาเล็กที่ซ่อนอยู่ในเปลือกตา รวมถึงหน้าผากกลมมนที่ท�ำให้เขาอดใจไม่ไหวก้มตัวลงไปแนบริมฝีปากตัวเองเบาๆ ร่างเล็กที่รู้สึกถึงความไม่สบายตัวจนต้องขยับเล็กน้อยไล่ร�ำคาญ ยองแจพลิกตัวนอนตะ แคงเบาๆ แล้วหลับต่อไปอย่างนั้น ส่วนแจบอมที่คราวแรกตั้งใจเพียงแค่แวะมาดูกลับ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง สายตาอยู่ในระดับศีรษะกลมมนพอดิบพอดี ผมนิ่มตกลงมาปรก หน้าหวานจนคนมองนึกขัดใจ ใช้นิ้วเขี่ยมันขึ้นไปเบาๆ ไม่รวู้ า่ มองอยูน่ านเท่าไหร่ เสียงเข็มวินาทียงั คงดังอยูต่ อ่ เนือ่ ง เขาพอใจทีจ่ ะท�ำแบบ นี้ แม้ไม่ได้คยุ กัน แต่แค่นงั่ มองและรับรูค้ วามเป็นไปก็เพียงพอ แจบอมขยับตัวคลายเมื่อย เล็กน้อยจวนถึงเวลาที่ต้องไป


“ฉันต้องไปแล้วนะเด็กน้อย” แจบอมก้มลงกระซิบริมใบหู ทุกอย่างคงเป็นดังเช่นทุก วัน หากวันนี้ ‘เด็กน้อย’ ของเขาไม่ลมื ตาพรวดขึน้ มา กะพริบสองสามทีเรียกสติแล้ววิง่ ไปยืนอีกฝัง่ ของเตียง แจบอมมองภาพนัน้ แทบหลุดหัวเราะออกมา ใบหน้าน่ารักก�ำลัง มองเขาตาแทบถลน ทัง้ ทีป่ กติเป็นเด็กขีเ้ ซาแท้ๆ แต่วนั นีแ้ ค่เสียงกระซิบก็ตนื่ เสียแล้ว “คะ คุณ! คุณเป็นใคร! ขะ เข้ามาได้ยังไง” เสียงเล็กตะโกนดังลั่นต้อนรับอรุณ แต่แจบอมไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจกับท่าทางนั้น แต่กลับตรงกันข้าม ร่างสูงเดินมาท รุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม สายตาคมยังคงจ้องไปยังร่างเล็กที่ตอนนี้วิ่งไปคว้ามีดปอกผล ไม้มาก�ำไว้แน่น “ใจเย็นๆ ก่อนเด็กน้อย” เสียงทุม้ เอ่ยอย่างใจเย็น ไม่มที า่ ทีกลัวมีดปลายแหลมเล่มนัน้ แม้แต่นอ้ ย ขณะทีย่ องแจยังคงยืน่ มีดมาหาเขาอย่างระวังตัว “ฉันไม่ได้มาท�ำอันตรายเธอ” “ละ แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง” ยองแจถามออกไปด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ห้องปิดสนิทและล็อคจากด้านใน ไม่มี ทางที่อีกฝ่ายจะเข้ามาได้ หากด้านในไม่ปลดล็อคให้ “หายตัวเข้ามา” “อย่ามาล้อเล่นนะ! เพื่อนเล่นหรือไง” จากตอนแรกที่กลัวเหลือเกิน0ตอนนี้เหลือเพียงแค่น�้ำเสียงตวาดแว้ดเมื่อเจอ ประโยคค�ำตอบกวนประสาท อิมแจบอม มองหน้าอีกคนแล้วนึกข�ำ ใบหน้าน่ารักก�ำลัง มุ่ยลงเพราะถูกขัดใจโดยตัวเขาเอง


“ฉันหายตัวเข้ามาจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะเข้ามายังไง” “จะไปรู้คุณเหรอ มาทางไหนออกไปทางนั้นเลยนะ ไม่อย่างนั้นจะแจ้งต�ำรวจ” แจบอมยักไหล่ไม่ยี่หระ แจ้งไปก็เท่านั้น เรื่องแบบนี้ไม่สามารถท�ำอะไรเขาได้อยู่แล้ว “จะท�ำอะไรก็ท�ำเถอะ0ว่าแต่เธอไม่รีบไปอาบน�้ำหรือไง”0คนพูดพยักพเยิดไปทาง นาฬิกา ยองแจตาโตมองนาฬิกาที่ก�ำลังบอกว่าเขาก�ำลังจะสาย หากไม่รีบไปจากตรงนี้ พอจะหันมาต่อว่าต้นเหตุ อีกคนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย “มะ ไม่จริงน่า” แข้งขาที่เคยยืนอยู่อ่อนแรงกะทันหัน ยองแจทรุดฮวบลงไปข้างเตียง มือที่เคยถือมีดอยู่หมดแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เหตุการณ์ที่เจอมันดูเหนือธรรมชาติมากเกิน ไป ไม่มีทางเป็นไปได้ด้วยซ�้ำ “นะ นี่มันอะไรกัน” ยองแจพยายามคิดมาทั้งวันว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าเป็นแค่ความฝัน0ความคิดนี้ วนอยู่ในหัวทั้งวันจนไม่เป็นอันท�ำงาน เขานั่งเหม่อไม่มีสติจนเพื่อนรักเป็นห่วง ความฝัน...0ดูเป็นความคิดที่หลอกตัวเองอยู่หน่อยๆ0แต่ก็ท�ำให้รู้สึกดีมากกว่า ต้องยอมรับกับตัวเองว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง0สิ่งที่เขาไม่รู้คือผู้ชายชุดด�ำคนนั้นเป็นใคร ใบหน้าหล่อสะดุดตาแบบนั้นเห็นเพียงครั้งเดียวน่าจะจ�ำได้0แต่นี่ไม่เลย0เขาไม่เคยมี ความทรงจ�ำใดๆ กับชายหนุ่มลึกลับคนนั้น ใบหน้าเรียบเฉยดูเคร่งขรึมมากกว่าจะเป็น คนสนุกสนาน ท�ำให้เขารู้สึกไม่อยากเข้าใกล้ มือสวยวางข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะตัวเอง0เขาตั้งใจจะลงไปช่วยแม่ท�ำอาหารเย็น แต่กลับต้องสะดุ้งร้องลั่นเมื่อเห็นร่างที่ไม่ต้องการเห็นนั่งอยู่บนเตียงของเขา “เป็ น อะไร0ร้ อ งเสี ย งดั ง ไปได้ ”0แจบอมกอดอกนั่ ง มองคนตกใจด้ ว ยใบหน้ า นิ่ ง ทั้งยังต�ำหนิเสียงขรึมให้อีกคนเผลอตวัดค้อน ลืมความกลัวไปชั่วขณะ “คะ คุณ... เข้ามาได้ยังไงวะเนี่ย” “พูดไม่เพราะเลยนะ เด็กอะไร”


ยองแจขมวดคิ้ว0“พูดเพราะไม่เพราะมันก็เรื่องของผม ผมถามก็ตอบสิ คุณเข้ามาใน นี้ได้ยังไง ไม่ได้เข้ามาทางหน้าบ้านแน่ๆ” ใช่ ไม่มีทาง เพราะแม่ของเขาไม่ยอมอนุญาตให้คนแปลกประหลาดแบบนี้เข้าบ้าน แน่ๆ “ใช้วิธีเดียวกับเมื่อเช้า ฉันหายตัวเข้ามา” “พูดเป็นเล่นน่า คุณอย่ามาล้อเล่นในบ้านคนอื่นแบบนี้นะ” ความระแวงเริ่ ม มี ม ากขึ้ น 0ขาเล็ ก ขยั บ ไปยั ง ต� ำ แหน่ ง ที่ เ ขาวางมี ด ไว้ เ มื่ อ เช้ า รีบคว้ามันไว้แล้วหันปลายมาทางคนที่ยังคงนั่งบนเตียงเขาอย่างสบายใจ “แล้วก็ลงมาจากเตียงผมด้วย ถ้าไม่อยากเจอดี” “จะท� ำ อะไรฉั น ได้ อย่ างนั้นเหรอ”0แจบอมหัวเราะเสียงขึ้นจมูก 0“ถือมีดขู่ไปก็ เท่านั้น คิดว่าฉันกลัวหรือไง” “กลัวไม่กลัวก็ออกไปได้แล้ว นอกจากเสียมารยาทเข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับ อนุญาตแล้ว ยังมานั่งบนเตียงเขาไม่ยอมไปไหนด้วย” “ก็เห็นว่ากลับบ้านมาเหนื่อยๆ เลยแวะมาทักทาย” แล้วมันใช่เรื่องไหมวะ! ยองแจถลึงตามองอีกฝ่าย ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแค่ใช้ ปลายมีดขับไล่อย่างที่ตั้งใจ “ไม่กลัวฉันแล้วหรือไง” แจบอมขยับยิ้มมุมปาก เห็นคนตัวเล็กค่อยๆ ขยับเข้ามา ใกล้ แม้จะมาพร้อมมีดปลายแหลมก็ตาม “ทะ ท�ำไมต้องกลัวด้วย แล้วเมื่อไหร่จะออกไปสักทีเล่า!” ยองแจท�ำท่าทางหาเรื่อง ขาเล็กก้าวพรวดเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อไปให้ถึงตัวชายหนุ่มชุดด�ำ แต่ทุกอย่างดูไม่เป็นใจ เท้า เล็กเผลอเหยียบเข้ากับหมอนใบเล็กที่ไม่แน่ใจว่ามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างเล็กเอน ไปด้านหลังอย่างไม่สามารถควบคุมได้ แต่แทนที่จะล้มลง ร่างของเขากลับชะงักค้าง กลางอากาศ ทั้งที่อีกคนยังคงอยู่ในคลองจักษุ แจบอมไม่ได้วิ่งมารับ และร่างของเขาก็ ไม่ได้หงายหลังอย่างที่ควรจะเป็น


มีดปลายแหลมในมือถูกดึงออกด้วยอะไรบางอย่างที่เขามองไม่เห็น0ตาเล็กเบิก กว้างขึ้น พยายามขืนตัวเองให้ยืนขึ้นตรงเช่นเดิมแต่ท�ำไม่ได้ ลูกแก้วสีด�ำกรอกมองมีดที่ ลอยไปวางแหมะที่เดิม แต่ตัวเขายังคงนิ่งค้าง “จะหยุดดื้อไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ใบหน้ายังคงเรียบเฉยไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้น แต่มันกลับได้ผลเมื่อร่างเล็กยืนนิ่งทั้งที่ยังคงเอนไปด้านหลัง ตากรอกมองร่างสูงที่ก�ำลัง เดินมาทางเขา จนกระทั่งรู้สึกว่าร่างก�ำลังจะล้มลงกับพื้น แต่มีแขนแกร่งของใครบางคน มารับไว้ ยองแจขยับมองใบหน้าหล่อที่ห่างกันเพียงเล็กน้อย0เขาเห็นแพขนตาอีกฝ่ายอย่าง ชัดเจน พอๆกับทีส่ มั ผัสได้ถงึ ลมหายใจอุน่ แจบอมขยับตัวเล็กน้อยให้อกี ฝ่ายได้ยนื เต็มเท้า แต่ยงั คงไม่ปล่อยวงแขน แขนแกร่งรวบคนตัวเล็กกว่าให้แน่นขึน้ อีก ไม่ให้ดนิ้ ไปไหนได้ “ทะ ท�ำบ้าอะไร ปละ ปล่อยดิวะ!” “พอยืนได้ก็โวยวายเลย เก่งอีกแล้ว” แจบอมเอ่ยน�้ำเสียงระอา มองหน้าคนตัวเล็ก ในอ้อมกอดแล้วหัวเราะเบาๆ ในล�ำคอ ใบหน้าเล็กดูบึ้งตึง แต่กลับน่ามองกว่าทุกครั้ง “คุณเป็นใครกันแน่” เกิดความเงียบขึ้นมาระหว่างกันอีกครั้ง0ยองแจมองหน้าบุคคลแปลกหน้าที่ตอนนี้ ขยับถอยห่างออกไปจากตัวเขาไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง0มือสวยหยิบเชิงเทียนที่ยัง ไม่ได้เก็บเข้าที่ขึ้นมาดู0ก่อนจะหันมองมีดที่ตกอยู่ไม่ไกล0เพียงแค่ขยับนิ้วเล็กน้อย ของมีคมนั้นก็ลอยเข้ามาวางอยู่ตรงหน้านิ่งๆ0แต่อีกคนในห้องตอนนี้ยืนมองเหวอไป แล้ว


สติยองแจหลุดออกนอกโลก เหลือแต่ร่างกายชะงักค้างราวกับไร้วิญญาณ ยองแจกะพริบตาปริบๆ0เมื่ออีกฝ่ายดีดนิ้วจนเกิดเสียง0เขาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหยี ตาลง0เขาพบว่าไฟในห้องสว่างจ้า ในขณะที่พระอาทิตย์ด้านนอกก�ำลังลาลับขอบฟ้า หลอดไฟในห้ อ งเขาติ ด ทั้ ง ที่ เ ขายั ง ไม่ ไ ด้ เ ดิ น ไปเปิ ด 0และอี ก คนยั ง คงนั่ ง อยู ่ กั บ ที่ ท�ำเพียงดีดนิ้วครั้งเดียวเท่านั้น ร่างกายของยองแจรู้สึกสั่นและหวั่นเกรงแปลกๆ หัวใจที่เคยเต้นปกติ ตอนนี้กลับ รัวราวกับกลองเพล0ขนบางตั้งชันทั้งแขนและขา0มือเล็กยกขึ้นลูบแขนตัวเองไปมา หวั ง จะช่ ว ยได้ แ ต่ ก ลั บ ไม่ ไ ด้ ผ ลเลย0เมื่ อ ร่ า งสู ง ลุ ก ขึ้ น แล้ ว เดิ น มาตรงที่ เ ขายื น อยู ่ แววตานิ่งเฉยที่เห็นท�ำให้เข่าเล็กไร้แรงขึ้นมาเสียดื้อๆ0เจ้าของห้องล้มตัวลงบนเตียง นุ่ม สติยังคงกลับมาไม่ครบ “ฉันชื่ออิมแจบอม”0จู่ๆ0ร่างสูงก็เดินเข้ามาใกล้ แล้วแนะน�ำตัวเองอย่างที่ควรท�ำ ตั้งแต่แรก แต่ยองแจก�ำลังคาดหวังให้ภาพทั้งหมดหายไป “เป็นพ่อมด” เขาคิดว่าเขาก�ำลังฝัน ยองแจหลับตา สะบัดหัวสองสามครั้ง แต่ทว่าภาพที่เห็นยัง คงอยู่ คนที่เพิ่งแนะน�ำตัวเองว่าเป็นพ่อมดยังคงไม่หายไปไหน0แถมก�ำลังยิ้มโชว์ฟัน สวยเสียด้วย “อะ ออกไปจากบ้านผม พะ พ่อมดอะไรกัน มีแต่ในนิทานหลอกเด็กเท่านั้นแหละ” “ไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอ” ‘พ่อมด’ ยักไหล่ไม่ยี่หระแล้วเดินไปยืนใกล้หน้าต่าง ใช้สะโพก สวยพิงกับขอบไม้ ดวงตาคมยังคงจับจ้องที่ใบหน้าน่ารัก แววตาทอดมองพราวระยับ ชวนหลงใหล มุมปากยกขึ้นน้อยๆ ยิ่งท�ำให้คนมองใจสั่น ใจสั่น?


ไอ้บ้ายองแจ! กล้าดียังคงถึงใจสั่นกับผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้ คนหน้าหวานต่อว่า ตัวเองในใจใบหน้ายุ่งเหยิงนั่นท�ำให้แจบอมเผลอหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจน ดวงตาแป๋วเงยขึ้นมอง “หัวเราะอะไรของคุณ” “ก็หน้าเธอมันตลก” แจบอมอ่านใจคนตรงหน้าได้ทั้งหมด ทุกสิ่งในความคิดของ ยองแจก�ำลังดังขึ้นในหัวเขาเช่นกัน ดังนั้นไม่แปลกที่เขาจะหัวเราะออกมากับความไม่มี สติของคนตรงหน้า พอเห็นแบบนี้แล้วท�ำให้เขานึกถึงเมื่อก่อน “เดี๋ยวนี้ยังฉี่รดที่นอนอยู่ หรือเปล่าชเวยองแจ” คนถูกถามหันขวับ ตาเล็กเบิกกว้างมองที่ใบหน้าหล่อ เรื่องเขาฉี่รดที่นอนเป็น เรื่องที่รู้กันเฉพาะในครอบครัว ไม่มีทางที่คนอื่นจะรู้ได้เลย “เรื่องของเธอน่ะ ฉันรู้หมดนั่นแหละ” ยองแจตกใจอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาตกใจ แปรเปลี่ยนเป็นคาดคั้น มองคนตรงหน้าอย่างขอค�ำตอบ ท�ำไมจู่ๆ ถึงรู้เรื่องส่วนตัวที่เขา กลบฝังดินไปแล้วแบบนี้ “คุณเป็นใครกันแน่” เสียงเล็กถามด้วยแววตาเคลือบแคลง “ก็บอกแล้วว่าพ่อมด” “อย่ามาตลก”


จบค�ำ หมอนที่เคยวางอยู่ที่เตียงเฉยๆ ก็ลอยหวือผ่านหน้ายองแจเข้าไปอยู่ในมือ ของคนที่บอกว่าตัวเองเป็นพ่อมด0คนทักว่าตลกท�ำหน้าเหวออีกครั้ง0แต่หากก็กลับ สีหน้ารวดเร็ว ยังไม่เข็ดด้วยการมองหาเชือกที่น่าจะถูกขึงไว้ก่อนเขาเข้าห้องมา แต่กลับ ไม่พบ “ไม่ต้องหาเชือกหรอก ความสามารถล้วนๆ” “ตะ แต่...” “ก็บอกแล้วว่าเป็นพ่อมด”0คราวนี้ร่างสูงทรุดตัวนั่งที่เตียง0ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ ค่อยๆ ลดลง ยองแจยังคงช็อคค้างกับค�ำแนะน�ำตัวราวกับเป็นเรื่องปกตินั้น ‘พ่อมด’ คนบ้าทีไ่ หนจะแนะน�ำตัวเองว่าเป็นพ่อมด0ตาเล็กหรีม่ องอีกฝ่ายด้วยความระแวง “จะพ่อมดหรือไม่พ่อมด0คุณก็ควรออกไปจากห้องผมได้แล้ว0ตอนนี้คุณก�ำลังบุกรุก พื้นที่ส่วนตัวคนอื่นอยู่นะ รู้ตัวหรือเปล่า” คนบุกรุกยักไหล่ด้วยใบหน้ากวนประสาท ยองแจกัดฟันเล็กน้อย0นึกอยากหาอะไร เขวี้ยงให้พ่อมดได้เลือดบ้าง0แต่ตอนนี้ขอให้ไล่ออกไปให้ได้ก่อนเถอะ “ออกไปก็ได้0ถึงเวลาทานข้าวเย็นของเธอแล้วนี0่ คงหิวน่าดู”0ตาคมจ้องพุงกะทิน้ อยๆ0ตรงหน้ า0แล้ ว ลุ ก ขึ้ น เดิ น ทะลุ ก� ำ แพงออกห้ อ งไปต่ อ หน้ า ต่ อ ตาเจ้ า ของห้ อ ง ท�ำเอาคนเห็นอ้าปากค้างอีกแล้ว


ยองแจเดินออกจากห้องน�้ำมาด้วยสภาพเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น เตรียมพร้อม ส�ำหรับการนอน ดวงตาเล็กเผลอมองไปทางหน้าต่างบานเดิมที่เคยมีใครอีกคนยืนอยู่ พอเอ่ยปากไล่ไปแบบนั้นกลับเป็นตัวเองที่ต้องมากังวล “ท�ำเกินไปหรือเปล่านะ” เสียงเล็กบ่นเบาๆ พลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียกของตัว เอง ในความคิดยังคงนึกถึงพ่อมดหล่อคนนั้นไม่หยุด “ช่างเถอะ อยู่ๆ ก็มานั่งอยู่ในห้อง คนอื่นหน้าตาเฉย ไม่ด่าไฟแลบก็บุญเท่าไหร่แล้ว” จริงๆ แล้วไม่กล้าต่างหาก ปากเล็กยืน่ ๆ อย่างคนโดนขัดใจ ก่อนจะรูส้ กึ ว่าขยับตัวไม่ ได้ ริมฝีปากบางถูกตรึงไว้ดว้ ยอะไรบางอย่าง แม้วา่ เจ้าตัวจะส่งเสียงประท้วงเท่าไหร่กไ็ ม่ หายไป แขนเล็กสะบัดไปมาก็เท่านัน้ ยองแจยังคงขยับตัวไม่ได้ จนกระทัง่ ร่างสูงปรากฏขึน้ มาในสายตา ตาเล็กเลิกกว้างมองไล่แขนแกร่งท�ำให้รวู้ า่ เป็นพ่อมดขีเ้ ก๊กทีท่ ำ� ร้ายเขา “พูดมากน่าร�ำคาญน่า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หลังจากมือเล็กดันมือเขาออกจากปากตัว เอง แจบอมเดินไปทิ้งตัวลงที่เตียงนุ่ม นั่งมองอีกคนที่ก�ำลังท�ำหน้าหงิกอยู่ไม่ไกล “นี่คุณเข้ามาอยู่ในห้องผมตั้งแต่เมื่อไหร่!” “ตั้งแต่นายเข้าห้องน�้ำ” “ไอ้--” ยองแจด่าไม่ออก ท�ำได้แค่ถลึงตาแล้วไล่อีกคนให้ไปนั่งบนเก้าอี้ ส่วนตัวเอง เดินมานั่งเช็ดผมที่เตียง “ก็ไหนบอกว่าไปแล้วไงวะ” “ไปแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่กลับมานี่”


คราวนี้ ย องแจแทบอยากให้ โ คมไฟลอยหวื อ ไปกระแทกศี ร ษะคนเล่ น ลิ้ น มีอย่างที่ไหนโมเมเข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคยได้รับอนุญาต “ถึงอยากให้โคมไฟลอยใส่ฉันยังไงเธอก็ท�ำไม่ได้หรอก เรามันคนละชั้นกัน” “หนอย...” คนถู ก ดู ถู ก ซึ่ ง ๆ0หน้ า ได้ แ ค่ เ คี้ ย วฟั น 0หยิ บ หมอนใกล้ ตั ว ขึ้ น มาโยนใส่ ค นกวน ประสาทสุดแรง แต่ก็แค่นั้น เพราะหมอนใบโตค้างในอากาศชั่วครู่ แล้วหล่นลงมาบน เตียงตามเดิม “เวลาอารมณ์เสียอย่าโยนข้าวของ ไม่มีใครเคยบอกหรือไง” “อย่ามาท�ำสั่งสอนคนอื่น อายุห่างกันแค่เท่าไหร่เชียว” แจบอมหัวเราะหึเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากขึ้น ขณะนี้ ร่างหนาเดินมานั่งอยู่ตรงหน้าคนปากดี ท�ำเอายองแจแทบผงะ “สิบปียังน้อยไปไอ้หนู” “นี่! ใครอนุญาตให้เรียกแบบนั้นวะ สนิทกันเหรอ” ค�ำต่อว่ายังคงมีต่อไป หากแต่แจบอมไม่สน ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้ว หยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนศีรษะเล็กมาไว้ในมือ จับไหล่บางหันหลังให้เขาแล้วลงมือ เช็ดมันอย่างเบามือ


“สระผมตอนกลางคืน ถ้าไม่ท�ำให้มันแห้งก่อนนอน เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” คนโดนแย่งผ้าขนหนูชะงักนิง่ 0นัง่ ตัวแข็งเกร็งเมือ่ เจอกับสัมผัสอันแผ่วเบาของอีกฝ่าย นิ้วยาวของแจบอมใช่แค่เช็ดผมให้แห้ง0แต่ยังแอบลงน�้ำหนักเล็กน้อยราวกับต้องการ นวดให้เขาผ่อนคลาย ตาเล็กหลับลง จู่ๆก็รู้สึกง่วงขึ้นมา ล�ำตัวบางโอนอ่อนพิงอกแกร่ง ของคนที่ยังคงตั้งใจเช็ดผมให้เขา เสียงเล็กครางเล็กน้อย เพราะรู้สึกผ่อนคลาย ท�ำเอาแจบอมเลิกคิ้วขึ้น “ง่วงแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเบา คนน่ารักท�ำได้แค่พยักหน้ายอมรับทัง้ ทีต่ ายังปิดอยู่ “จะนอนก็นอนเลย เดี๋ยวพาเข้านอนเอง” เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น0คนตัวเล็กก็เข้าสู่นิทราเรียบร้อยจนคนอายุมากกว่า หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู เมื่อชั่วโมงกว่ายังโวยวาย ไล่เขาให้ไปไกลๆ ทีแบบนี้กลับ มาหลับใส่กันอย่างไม่ระแวงอะไรเลย “เด็กบ๊องเอ๊ย”0เขาว่าเบาๆ0แล้วจัดท่าทางให้คนขี้เซานอนบนเตียงฟากหนึ่ และตัวเขาล้มตัวลงนอนอีกด้านของเตียง แจบอมหันหน้าเข้าหาคนน่ารัก ใช้นิ้วมือปัด ผมหน้าม้าเล็กน้อย ดวงตาคมค่อยๆ ปิดลง พร้อมกับมือยกขึ้นเกี่ยวร่างอีกคนให้มาอยู่ ในอ้อมกอดอุ่น ราตรีที่หนาวเหน็บก�ำลังจะผ่านพ้น0ทั้งที่บรรยากาศควรเป็นสีด�ำสนิท0แต่วันนี้ กลับมีแสงสว่างของพระอาทิตย์ดวงน้อยฉายมาไล่ความมืดมิดที่มีในใจ0แจบอมหลับ ไปพร้อมกับรอยยิ้มมีความสุขที่ไม่มีใครได้เห็นมาหลายร้อยปี!


ยองแจไม่กล้าเข้าห้องนอนตัวเอง ใครหลายคนอาจคิดว่าเป็นบ้าอะไรทั้งที่อยู่มาตั้งแต่เด็กแต่ท�ำไมจู่ๆวันนี้เกิดไม่กล้า เข้าไป ชายหนุ่มเดินวนอยู่หน้าห้องตัวเองตั้งแต่กลับมาจากที่ท�ำงาน0สายตาหวานทอด มองบานประตูอย่างไม่แน่ใจ0นึกถึงช่วงเวลาเช้ามืดที่ตัวเองสะดุ้งตื่นมาเพราะเสียง นาฬิกาปลุก พร้อมกับอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของใครอีกคน สายตาหวานไล่มองตั้งแต่หน้าอกแกร่งที่ตัวเองก�ำลังซบอยู่0จนไปถึงแขนแกร่งที่ กอดเขาแน่น ใบหน้าหวานเริ่มแดงก�่ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะพบว่าตนเองอยู่ในอ้อม กอดของคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อมดอย่างอิมแจบอม0เขารีบลุกขึ้นพรวด0เบิกตามองคน ที่นอนมองเขาด้วยสายตาปรือ0ปากเล็กพะงาบอ้าออกแล้วหุบลงเช่นเดิม0ท�ำอยู่หลาย ครั้งจนเสียงทุ้มอีกฝ่ายเรียกสติเขา “เป็นอะไร ท�ำหน้าเหมือนปลาทองขาดน�้ำ” “ปลาทองบ้านคุณสิ!0แล้วท�ำไมมานอนอยู่ตรงนี้ได้วะ!0คิดจะฉวยโอกาสหรือไง” หมอนใบโตถูกฟาดเข้าที่หน้าแจบอมเต็มแรง ถึงจะไม่เจ็บแต่ก็ท�ำให้ตกใจพอดู อันทีจ่ ริงแจบอมคิดไว้แล้วว่ารูปการณ์คงไม่ตา่ งจากนีม้ าก0แต่ทงั้ นีท้ งั้ นัน้ แรงของคนหน้า หวานตรงหน้าเยอะกว่าทีเ่ คยเจอมา หน้าของเขาจมเข้าไปในหมอนถึงกับพูดไม่ได้ไปชัว่ ครู่ “ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหมยองแจ” ยองแจชะงักกับค�ำเรียก แต่เพียงเล็กน้อยแล้วเขาก็ ใช้อาวุธในมือเริ่มต้นฟาดคนก่อเรื่องอีกครั้ง “ใจเย็นบ้าอะไร สิ่งที่คุณท�ำนี่ ผมสามารถใจเย็นได้ใช่ไหม“


“เดี๋ยว!” หมอนนุ่มถูกฟาดลงมากลางศีรษะพ่อมดหนุ่ม “ชเวยอง--” มือเล็กยังคงฟาดใส่ไม่ยั้ง “ยะ อื้อ” คราวนี้ไม่ฟาดเปล่า แต่กดหมอนไม่ให้หายใจด้วย แจบอมดิ้นหาทาง หายใจ คนท�ำร้ายได้ยินเสียงบ่นงึมง�ำบางอย่าง แล้วดีดนิ้วเสียงดัง ทุกอย่างนิ่งค้าง แจบอมถอนหายใจออกมา แทบปาดเหงื่อที่ก�ำลังซึมตรงขมับ มอง หมอนและคนมือหนักด้วยตาขวางหาเรื่อง “ตื่นมาก็โวยวายเสียงดัง จะฟังกันสักหน่อยก็ไม่มี” ดวงตาเล็กกรอกมองตามร่าง สูงที่ก�ำลังเดินอยู่รอบตัว ตอนนี้ยองแจอยากกระโจนเข้ามาบีบคอพ่อมดขี้ขลาดที่พอท�ำ อะไรไม่ได้ก็ใช้วิธีหยุดเวลา “เมื่อคืนจะกลับแล้ว แต่เผลอหลับไปเสียก่อน” ค�ำแก้ตวั อึกอักไม่ได้ทำ� ให้อกี คนเชือ่ เลยสักนิดสังเกตได้จากตาเล็กทีย่ งั ถลึงดุอยูอ่ ย่างนัน้ “เอาน่าคนกันเอง ตอนนอนใครก็ไม่รู้เอาตัวเข้ามาซุกอกด้วย ถือว่าเจ๊ากันไปก็ แล้วกัน” ใบหน้าขาวขึ้นริ้วสีแดงที่แจบอมไม่แน่ใจว่ามาจากการเขินอายหรือโกรธกันแน่ ใบหน้าหล่อครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ถอยไปที่หน้าต่างบานเดิม รอยยิ้มแหยถูกส่ง ให้คนที่ยังคงนิ่งค้าง “แล้วคืนนี้จะมาใหม่นะจ๊ะ” ดีดนิ้วอีกครั้ง ร่างสูงหายไปแล้วพร้อมกับเวทมนต์ที่ เสื่อมลง ปล่อยให้ใครอีกคนมีอารมณ์พ่นไฟแต่เช้า


“อิมแจบอม!!!!!!”

สิบวัน ยองแจนั่งหน้ามุ่ยกับกระจกเงาบานใหญ่0ในมือถือปฏิทินตั้งโต๊ะบอกถึงวัน เดือนปี แจบอมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยวันนี้เป็นวันที่สิบ ตั้งแต่คราวก่อนที่เขาตื่น มาเจอพ่อมดนั่นนอนอยู่ข้างๆ จนถึงตอนนี้แจบอมยังคงเงียบไร้การปรากฏตัว ทั้งที่ บอกไว้ว่าจะมาหากันอีกครั้ง คนตัวเล็กนั่งถอดถอนใจ เขาไม่ควรคิดถึงพ่อมดหื่นกามแบบนั้นด้วยซ�้ำ มีอย่าง ที่ไหนจู่ๆ มาถือวิสาสะนอนเตียงคนอื่นทั้งที่บ้านก็น่าจะมีให้กลับ เจอกันอีกครั้งอิม แจบอมโดนเขาเล่นงานหนักแน่ๆ “นี่ โ ดนจั บ ไปบู ช ายั ญ ที่ ไ หนหรื อ เปล่ า วะ”0บ่ น หงุ ง หงิ ง คนเดี ย วท่ า มกลาง ความเงียบ แล้วฮัมเพลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น “คิดถึงใครอยู่เหรอ”0เสียงทุ้มกระซิบอยู่ริมหู ท�ำให้ยองแจผงะเกือบวิ่งหนี ตา เล็กจ้องมองไปที่สิ่งมีชีวิตที่เขาเพิ่งบนถึงเมื่อครู่ ร่างสูงของแจบอมก�ำลังยืนฉีกยิ้มน่า หมั่นไส้อยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อถูกพินิจอย่างละเอียด รอยตรงมุมปากที่แทบมองไม่เห็นท�ำให้ยอง แจขมวดคิ้ว มือเล็กยื่นมาจับกรามแกร่งแล้วใช้นิ้วโป้งลูบแผลนั้นเบาๆ “ไปโดนอะไรมา”


คนถูกถามยังคงเงียบ ตาคมมองใบหน้าหวานนิ่งไม่ตอบค�ำถามใดๆ ส่วนมือเล็กที่ลูบ แผลอยู่เมื่อครู่คราวนี้เลยขึ้นมายังขมับของอีกฝ่าย0ปัดผมหน้าม้าที่ตกลงมาปรกไว้ออก ตาเล็กเห็นพลาสเตอร์ยาสีเนื้อแปะอยู่ หากไม่สังเกตคงไม่เห็น มือใหญ่ยกขึ้นมาจับมือ เล็กไว้ ก่อนที่ยองแจจะตัดสินใจแกะแผ่นพลาสเตอร์นั้นดู “นี่มันอะไรกันน่ะ คุณหายไปมีเรื่องกับใครมา” “เปล่า” คนที่บอกว่าตัวเองอายุมากกว่าคนตรงหน้าตอบปัด พลางเบือนหน้าหลบตา คนถาม “เปล่าแล้วจะมีแผลได้ยังไง0ไปท�ำอะไรมา”0เสียงเล็กที่เคยโวยวายเป็นประจ�ำอ่อน ลงอย่างคนขี้อ้อน ยองแจยกมือขึ้นทาบแก้มสากของอีกฝ่ายอย่างรู้ดีว่าวิธีไหนใช้แล้วถึง จะได้สิ่งที่ต้องการ “บอกผมได้ไหม” แจบอมถอนหายใจเฮือกใหญ่0เขาแพ้จริงๆ0จะเมื่อไหร่เขาก็แพ้คนตรงหน้านี้ทุกที ชายหนุ่มค่อยๆ เปิดปากเล่าทีละเรื่อง ตั้งแต่กลับไปในเช้าวันนั้น พ่อของเขาเรียกให้เข้าไป คุยด้วยบรรยากาศที่จริงจังกว่าทุกที “ไปดูตัวมา พ่อเลือกผู้หญิงไว้ให้”0พ่อมดหนุ่มเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา สายตาคมมอง ไปที่ยองแจที่ก�ำลังมองหน้าเขาตอบ “ก็ดีแล้วนี่” ยองแจพูดน�้ำเสียงนิ่ง0หากข้างในก�ำลังเจ็บจี๊ด0เขาเพิ่งเจอคนตรงหน้าเพียงไม่กี่วัน แต่เหตุใดจึงเจ็บอกด้านซ้ายราวกับโดนเข็มแหลมๆ ทิ่ม หันมองมือตัวเองที่ยังคงปล่อยให้ อีกคนจับอยู่อย่างนั้น คราวนี้ไม่มีการโวยวายขัดขืน ทั้งสองใช้ความนิ่งเงียบสื่อถึงกัน


“คนมันไม่ได้รักไม่ได้ชอบ จะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตได้ยังไง” “คุณควรไปบอกท่านนะ มาบอกผมแล้วจะได้อะไร ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก” “ช่วยได้สิ” สายตาพราวระยับถูกส่งให้ใบหน้าหวาน จนคนได้รับต้องเสตาหลบ พยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่ดูเหมือนจะสู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้ ดวงตาเล็กขึงมองขูอ่ กี ครัง้ เข้าใจมาตลอดว่าทุกคนเกรงกลัวเขาเหลือเกิน เพราะ เวลาเขาท�ำแบบนีท้ ไี ร ทุกคนมักเดินหนีหรือยอมแพ้เสียทุกครัง้ ไป แต่คราวนีด้ เู หมือนจะ ไม่ใช่ แจบอมยังคงจับมือเล็กไว้พร้อมกับรอยยิม้ พราย ใบหน้าหล่อดูสดใสขึน้ มาอีกนิด “ปล่อย-เดี๋ยว-นี้” ยองแจเน้นทีละค�ำ หวังให้อีกคนกลัวจนปล่อยมือ แต่กลับได้ ผลเป็นตรงกันข้าม0แจบอมคลี่ยิ้มบางออกแรงดึงอีกคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแกร่ง หน้าตาเฉย “ปล่อยก็กลัวดิ” ร่างเล็กเพิ่มแรงสะบัดหวังให้ตัวเองหลุดจากแขนแกร่ง จนกระทั่งเกือบหมดแรง ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อย ก่อนจะฮึดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ถองศอกแหลมเข้าไปเต็มคนกอด แจบอมจุกแม้จะร้องยังร้องไม่ออก แขนแข็งแรงปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระแล้วย้าย มือมากุมตรงที่ตัวเองโดนท�ำร้ายแทน ขาแกร่งยืนอย่างมั่นคงแทบทรุดลงตรงนั้น “สมน�้ำหน้า” ยองแจพูดด้วยน�้ำเสียงขึ้นจมูก สายตามองร่างที่ทรุดนั่งใกล้ๆ อย่าง ดูแคลน


เวลาผ่านไปครู่ใหญ่แต่ร่างหนายังคงนั่งกุมสีข้างร้องโอดโอยจนคนท�ำร้ายชักหน้า เสีย ยองแจทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าคนร้องเจ็บ ใบหน้าเหยเกเมื่อมองอีกฝ่ายร้องด้วยความ เจ็บปวด “นี่คุณน่ะ เจ็บมากเลยเหรอ” เสียงร้องดังขึ้นอีกจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง เอื้อมมือ ไปคว้าแขนแกร่งให้ผละออกจากจุดที่โดนศอกแหลม0แต่ไม่ว่าจะง้างยังไงแจบอมก็ไม่ ยอมปล่อยจนยองแจต้องรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดึงมันออกเพื่อจะดูแผล แต่ดูเหมือนนั่นเป็นเรื่องผิดพลาด0คนตัวเล็กใช้แรงมากไปจนตัวเองเอนหงายไป ด้านหลัง ตาเล็กหลับตาแน่นร้องแหวอออกมา ไม่ลืมที่จะคว้าอะไรก็ตามที่ใกล้ที่สุดให้ เป็นหลักยึด0แต่ดูท่าจะไม่ได้ผลเมื่อหลักยึดกลับล้มตามลงมาด้วยจนสภาพตอนนี้กลาย เป็นว่ายองแจนอนอยู่ด้านล่าง มีแจบอมนอนทับอยู่ด้านบน ใบหน้าสองคนห่างกันเพียงปลายจมูก ยองแจกลั้นลมหายใจ หลับตาลงอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นก�ำลังรินรดใบหน้า มือสองข้างก�ำเข้ามาหากันแน่น ตัวแข็งเกร็ง ไปหมด แจบอมพอได้เห็นแบบนั้นแล้วนึกสนุก เขาค่อยๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้า หวานอีกนิด ริมฝีปากหนาก้มลงมาทาบทับริมฝีปากบางกดย�้ำน�้ำหนักลง ก่อนจะใช้ฟัน ขบไล่ริมฝีปากล่างของคนด้านล่าง0เรียกร้องให้เปิดปากมากยิ่งขึ้น0ตาคมลืมขึ้นมอง ใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นริ้วแดงก�่ำตั้งแต่แก้มลามไปจนถึงใบหูและล�ำคอ “ตัวแดงเป็นกุ้งเลยแฮะ” คนขี้แกล้งกระเซ้า เรียกให้มือเล็กยกขึ้นฟาดไหล่หนาอย่าง ไม่ออมแรง “ถอยออกไป กล้าดียังไงท�ำแบบนี้ในบ้านผม”


“อ้าว ถ้าอย่างนั้นท�ำนอกบ้านได้หรือ” ยองแจพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้ระเบิด แล้วกัดฟันพูดอีกครั้ง “จะที่ไหน ก็ไม่ได้ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้อิมแจบอม ก่อนที่ผมจะเรียกแม่มา” “เอาสิ อยากรู้เหมือนกันว่าแม่เธอจะท�ำยังไง” เสียงทุ้มยังคงดังอยู่ใกล้ๆ0แจบอม ไล้จมูกตัวเองดอมดมกลิ่นกายเด็กตรงหน้าตั้งแต่ซอกคอขาวขึ้นมาจนถึงใบหู0แล้วจบที่ หน้าผากกว้าง ชายหนุ่มจูบขมับคนด้านล่างเร็วๆ แล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้น “เป็นคนดึงเขาล้มลงไปแท้ๆ จะไม่รับผิดชอบอะไรเลยหรือไง” “ระ... ระรับผิดชอบอะไรวะ พูดให้มันดีๆ นะ ยังไม่ได้ท�ำอะไรเลย” มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าคนที่ยังนั่งโวยวายอยู่บนพื้น ยองแจมองมันเล็กน้อยก่อนจะ ยื่นมือตัวเองไปให้อีกฝ่ายดึงขึ้น ร่างเล็กลอยหวือตามแรง แจบอมดึงคนเด็กกว่าขึ้นมา แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้ “ใครเป็นคนบอกเรื่องปอกเปลือกแอปเปิ้ลแล้วจะเจอเนื้อคู่”0ปากก็ถามไป สายตาจับจ้องอยู่ที่นิ้วอวบที่เคยมีแผลเพราะโดนคมมีด “แถมปอกในที่มืดแบบนั้นคิดว่าปลอดภัยมากหรือไง” ยองแจเบิกตากว้าง ตกใจเล็กน้อยที่มีคนรู้เรื่องที่เขาท�ำ ทั้งที่ไม่ได้บอกใครแท้ๆ “รู้ได้ยังไง คุณเห็นเหรอ”


แจบอมอมยิ้ม “จะเรียกกว่าเห็นก็คงใช่ วันนั้นฉันมองเธอเข้ามาจากทางหน้าต่าง นั่งดูเธอท�ำอะไรไร้สาระก็สนุกดีเหมือนกัน” “ไอ้--” “อ๊ะๆ อย่ามาพูดค�ำหยาบนะ ฉันอายุมากกว่านายเยอะ” “จะสักกี่ปีกันเชียว” คนเด็กกว่าบ่นอุบอิบ ทั้งที่หน้าตาก็ไม่ได้ต่างกันมากสักเท่า ไหร่ อย่างมากก็น่าจะปีสองปี “มากจนนายคิดไม่ถึงเลยล่ะ” “ก็แล้วมันเท่าไหร่ล่ะ ก็บอกมาสิจะได้ท�ำตัวถูก” แจบอมมองหน้าคนโวยวาย ร่างสูงเดินไปรอบๆ ห้อง ปล่อยให้เด็กน้อยของเขานั่ง ฮึดฮัดอยู่อย่างนั้น หนังสือเล่มหนาด้านในอัดแน่นไปด้วยเรือ่ งเล่าหรือนิทาน0ทัง้ หมดเป็นเรือ่ งทีเ่ ล่าต่อๆ กันมา0มันดูเก่าเสียจนเจ้าของห้องลืมไปแล้วว่าเคยมีมนั อยู0่ ยองแจเลิกคิว้ เล็กน้อยอย่างสงสัย ร่างสูงเดินถือหนังสือมาหยุดอยูป่ ลายเตียง แล้วนัง่ ลงบนเตียงนุม่ ตายังคงทอดมองคนขีส้ งสัย “จ�ำได้ไหมว่าข้างในหนังสือเล่าเรื่องอะไร” “นิทาน... มันก็แค่นิทานปรัมปรา” ยองแจเอ่ยอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่อีกคนกลับ ก�ำลังเปิดหนังสืออย่างตั้งใจ แจบอมค่อยๆ ไล่เปิดกระดาษอย่างเบามือและทะนุถนอม


ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยื่นมาให้ยองแจอ่าน เรื่องเล่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน พ่อมดตนหนึ่งหลงรักคนธรรมดา ทุกวัน ชายหนุ่ม มักคอยเฝ้าดูความเป็นไปของชาวสวนคนนี้ ตั้งแต่ตื่นนอน ทานข้าว ท�ำงาน จนถึงเวลา พักผ่อน ถึงงานจะหนักแต่ชาวสวนคนนี้กลับยังยิ้มท่ามกลางแสงแดดร้อนอ้าว ท�ำเอา พ่อมดที่คอยแอบมองอยู่แปลกใจ0อยากรู้ว่าเพราะอะไรท�ำไมถึงมีความสุขกับการได้ ท�ำงานกลางแดด เพราะต้องคอยตากแดดตากลมอยู่กลางแจ้ง ท�ำให้ใบหน้าน่ารักถูก ซ่อนไว้ในร่องรอยด่างด�ำที่โดนแดดเผา พอว่างจากการท�ำงาน ชาวสวนยังชอบร้องเพลงอีกด้วย พ่อมดหนุ่มเฝ้ามอง ความสดใสอยู่ห่างๆ จนกระทั่งมีเหตุบังเอิญให้ชาวสวนใจดีได้ให้ความช่วยเหลือ คืนเดือนมืดที่ผ่านมา เกิดการต่อสู้กันขึ้นระหว่างพ่อมดฝ่ายด�ำและพ่อมดฝ่าย ขาว ท�ำให้เหล่าพ่อมดผู้กล้าล้มตายกันเป็นว่าเล่น แจบอมอาศัยทักษะที่เหนือกว่าคน อื่นพาตัวเองหนีมาทางบ้านหลังเล็กกลางสวนผัก0ร่างสูงเดินจนแทบหมดแรงจนมาถึง หน้าประตูนั้น พยายามจะเรียกคนด้านใน แต่บาดแผลที่เจ็บเกินทนท�ำให้ตัวเองทนไม่ ไหว สลบไปเสียก่อน เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางแสงตะเกียงดวงน้อย ตาคมกวาดมองรอบบ้าน ไม่ พบสิ่งมีชีวิตใดเลย แถมศีรษะยังถูกพันไว้ด้วยผ้าที่ถูกฉีกเป็นชิ้น “อ้าวตื่นแล้วเหรอ” ค�ำถามง่ายๆ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่แจบอมตกใจได้มากขนาดนี้ เปลือกตาที่แต่ง แต้มด้วยจุดสีด�ำขยายกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของผู้มีพระคุณเป็นใคร


ชาวสวนคนที่เขาแอบมองมานาน... ร่างเล็กเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารร้อนๆ เขาบังคับให้คนป่วยทานทุกอย่างให้ หมด โดยที่ไม่รู้เลยว่าแจบอมเต็มใจมากขนาดไหน พ่อมดหนุ่มหลบผู้คนและภัยสงครามพ่อมดอยู่ที่บ้านเล็กกลางสวนนั้นเป็นเวลา นาน คอยช่วยอีกฝ่ายจนกลายเป็นความสนิทสนม จากคนรู้จักกลายเป็นคนผูกพันกัน จนกลายเป็นความรัก0โดยที่ชาวสวนไม่รู้เลยว่าคนที่ตนช่วยเหลือนั้นเป็นพ่อมดตน หนึ่งที่ทางเหล่าพ่อมดต้องการตัว ในคืนวันที่มีดวงดาวพราวระยับเต็มท้องฟ้า0ชาวสวนและพ่อมดหนุ่มชวนกัน ออกมาเดินเล่นไม่ไกลจากบ้านตัวเองนัก รอบตัวมีเพียงเสียงแมลงสอดประสานกลาย เป็นเสียงเพลง ชาวสวนคนน่ารักแหงนหน้ามองขึ้นมองด้านบน รอยยิ้มกว้างแต้มอยู่ บนริมฝีปากท�ำเอาคนมองถึงกับตาพร่า แจบอมขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กอีกนิด ก�ำลังจะ หาทางยกมือขึ้นโอบไหล่บาง หูกลับได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่อยู่ไม่ไกลเสียก่อน พ่อมดหนุ่มดึงคนตัวเล็กเข้ามาไว้ด้านหลัง0ดวงตาจับจ้องทุกทิศทางอย่างระ แวดระวัง ไม่นานนักเหล่าพ่อมดในชุดสีด�ำกลมกลืนกับความมืดสนิทในเวลากลางคืน ก็โผล่มายืนล้อมร่างของทั้งสองไว้ ชาวสวนหนุ่มตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดวงตาเล็กเบิกกว้างขึ้น ร่างกายสั่นเทาอย่าง ช่วยไม่ได้ มือเล็กยกขึ้นจับชายเสื้ออีกคนที่ก�ำลังปกป้องเข้าอยู่ เขาก�ำลังกลัวอย่างที่สุด


“ปล่อยให้พวกข้าตามหาอยู่ตั้งนาน ที่แท้ก็มาหลบอยู่ที่นี่เอง”0พ่อมดตนหนึ่งพูด ด้วยน�้ำเสียงมีอ�ำนาจ “คนข้างหลังนั่นส�ำคัญกับท่านมากหรือไง คนอย่างท่านอิมแจบ อมถึงได้ยืนปกป้องไม่ห่างขนาดนี้” “อย่ายุ่งกับเขา! เขาไม่รู้เรื่อง” เสียงหัวเราะดังระงมทันทีท่ีแจบอมพูดจบ0เสียงตวาดของเขาใช้ไม่ได้ผลกับพวกนี้ เลยสักนิด ที่ได้กลับมามีเพียงแค่เสียงหัวเราะราวกับก�ำลังเย้ยหยันในโชคชะตา “เป็นคนส�ำคัญของท่านทั้งที จะไม่ให้ข้ายุ่งได้อย่างไรเล่า” “ทะ ท่าน ขะ ข้ากลัว” น�้ำเสียงสั่นที่ดังแผ่วอยู่ริมใบหูท�ำให้แจบอมอดไม่ได้ที่จะดึง คนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดให้อีกฝ่ายอุ่นใจ “ไม่ต้องกลัวนะ” เขากระซิบ ดวงตาสบประสานกัน จนแจบอมอดไม่ได้ที่จะประทับ รอยจูบบนหน้าผากเกลี้ยง “ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง” “พอเถอะน่า มัวแต่พริ พี้ ไิ รอยูไ่ ด้ คราวนีถ้ า้ ท่านไม่กลับไปกับข้า ก็คงต้องฝังตัวเองอยู่ ทีน่ กี่ บั คนรักของท่าน” ‘คนรักของท่าน’ สะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกถึงความหนาวเย็นของมือหนาที่ก�ำลังขยับมา กุมมือเขาไว้ ตาเล็กมองหน้าแจบอมอย่างค้นหาค�ำตอบ หากภาพสะท้อนในดวงตามี เพียงเขาเท่านั้น0ยองแจส่งยิ้มพร้อมกับบีบมือหนาเบาๆ0แล้วปล่อยอยู่หลายครั้ง เพื่อเป็นก�ำลังใจ “วิ่งกลับเข้าบ้านให้เร็วที่สุดนะ อย่าหันหลังกลับมา”


“ตะ แต่...” “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ท�ำตามที่ข้าบอก” คนถูกสั่งพยักหน้ารับให้อีกคนหายห่วง0“ท่านไม่ต้องห่วงข้า0แค่อย่าให้ใครท�ำอะไร ท่านได้ก็พอ ส่วนข้า ข้าดูแลตัวเองได้” ค� ำ พู ด เพี ย งเท่ า นั้ น 0เพี ย งพอส� ำ หรั บ การเติ ม พลั ง 0แจบอมมี แ รงฮึ ด ขึ้ น มา เขาปล่อยมือนิ่มอย่างแสนเสียดาย0แต่นั่นก็เพื่อจะได้กลับไปจับกันอีกครั้งหลังจาก นี0้ คนตัวเล็กรีบวิ่งออกนอกวงล้อม ปล่อยให้พ่อมดหนุ่มโดนพ่อมดตนอื่นล้อมไว้อย่างไร้ หนทางหนี แจบอมร้องออกมาสุดเสียงหลังจากถูกเวทมนต์ชั้นสูงพุ่งใส่ที่ไหล่ขวา ก่อนจะโดน อาวุธปลายแหลมแทงเข้าที่เท้า เสียงร้องนั้นท�ำให้คนวิ่งหนีตามค�ำบอกต้องหันกลับมา ตาเล็กเบิกกว้าง ตกใจกับภาพที่เห็น ร่างสูงก�ำลังล้มลงพร้อมกับความเจ็บปวดที่ได้รับ น�้ำตาใสไหลรินออกจากตา คนเห็นภาพทั้งหมดในคลองจักษุสะอื้นไห้ ขาเล็กเปลี่ยน ทิศทาง จากทางกลับบ้านเขาวิ่งกลับไปยังจุดเดิมที่จากมาเมื่อครู่ เสียงท่องคาถาเวทย์มนต์ยังคงดังก้องในตอนนี้ เหล่าพ่อมดที่ก�ำลังรายล้อมร่างสูง ของแจบอมก�ำลังพร้อมใจกันพูดคาถา ลางสังหรณ์ของเขาบอกได้ว่าคงเป็นคาถาร้าย แรงพอดู เพราะเกรงว่าอีกคนจะมีอันตราย ท�ำให้มีแรงฮึดมากขึ้น เขาผลักคนที่เข้ามา ขวางจนกระเด็น ใช้แรงทั้งหมดที่มีฝ่าเข้าไปในวงล้อมจนในที่สุดก็ถึงตัวคนร่างหนา รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้กับคนเจ็บเพื่อเป็นก�ำลังใจอีกครั้ง ก่อนทั้งหมดจะพลันหาย ไป แจบอมเบิกตากว้างมองภาพนั้น รอยยิ้มของคนที่เขารักค่อยๆ จางหายไปกลาย เป็นสีหน้าเจ็บปวด


ร่างเล็กล้มลงในอ้อมกอดเขาเพราะเข้ามารับพลังร้ายแรงนั่นแทนเขา0แจบอมตัว แข็งเป็นหิน เขามองหน้าคนรักในอ้อมกอดพร้อมกับน�้ำตาที่หลั่งออกมาอย่างเจ็บปวด เสียงทุ้มตะโกนชื่ออยู่หลายครั้ง หากแต่ที่ได้กลับมามีเพียงรอยยิ้มสุดท้าย มือหยาบ เพราะการท�ำงานไร่สวนยกขึ้นทาบใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยคราบน�้ำตา “ขอโทษ”0แจบอมพูดเสียงสั่น0หยดน�้ำตาร่วงลงกระทบกับแก้มนุ่มของอีกคน พร�่ำพูดแต่ค�ำว่าขอโทษไม่หยุด “ข้าดีใจเหลือเกินที่ได้พบท่าน” “อย่าเป็นอะไรนะ ข้าจะรักษาเจ้าให้หาย อดทนไว้ก่อน” คนเจ็บขยับยิ้มอีกครั้ง เป็นยิ้มที่ใกล้หมดแรงเหลือเกินแล้ว แจบอมรู้ดีว่าเวลาของ คนในอ้อมแขนเหลือเพียงไม่มาก “แค่ท่านไม่เป็นอะไร0ข้าก็ดีใจมากแล้วล่ะ0คงอยู่ด้วยกันไปอีกนานไม่ได้”0ยิ่งพูด น�้ำตาแจบอมยิ่งไหลริน0ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน�้ำตา0เขาไม่สนเลยด้วยซ�้ำว่าตอนนี้ คู่ต่อสู้ก�ำลังท�ำอะไร เขาสนใจอยู่เพียงสิ่งเดียว คนรักของเขา... “มะ ไม่” แจบอมเอ่ยเสียงสั่นเมื่อเห็นอีกคนเริ่มหายใจไม่ออก ตาเล็กใกล้ปิดเต็มที มือเล็กที่เขาจับอยู่ดูไร้เรี่ยวแรง


“ขอโทษ...” เสียงกระซิบขอโทษแผ่วเบาในสายลม แต่หากนั่นกลับดังก้องในหัวใจคนฟัง “ยองแจ !!!!!!!!!!!!!!!” หนังสือที่ก�ำลังกางอยู่ถูกปิดลง ยองแจเงยหน้าขึ้นจากกระดาษเล่มหนาพร้อมกับ หยดน�้ำตาไหลระแก้มขาว มือเล็กยกขึ้นปาดมันทิ้ง สายตาจ้องมองไปยังพ่อมดหนุ่มที่ แต่งด�ำทั้งตัว ยิ่งเห็นหน้าคนน่ารักก็ยิ่งสะอื้นไห้ ยองแจยกมือขึ้นปิดหน้าทั้งสองข้าง แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย รู้สึกตัวอีกทีเมื่อร่างหนาดึงตัวเองเข้าไปไว้ในอ้อมกอด “ร้องไห้ท�ำไมกัน” “ทะ ท่าน ฮึก” คนตัวเล็กยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น แจบอมรู้สึกถึงความชื้นที่ก�ำลัง ซึมผ่านเนื้อผ้า พ่อมดหนุ่มได้แต่หัวเราะในล�ำคอ โคลงศีรษะอ่อนใจกับเด็กขี้แย “ไม่ร้องแล้วสิน่า ตอนนี้เรายืนอยู่ด้วยกันตรงนี้แล้วนะ” แขนแกร่งดันคนตัวเล็กออก ใช้นิ้วโป้งเช็ดน�้ำตาให้เด็กน้อยพร้อมกับยิ้มข�ำ “ยิ้มอะไร ตลกมากหรือไง!” ถามเสร็จก็ฟาดอกแกร่งไปที “นี่ผมก�ำลังเศร้านะ ยังมีหน้ามายิ้มอีกเหรอ” แจบอมระเบิดหัวเราะดังลั่นห้อง แขนที่โอบคนขี้แยอยู่รัดแน่นขึ้น


“ฉันรู้” “ขอบคุณนะ” เสียงเล็กเรียกความสนใจจากเขาได้ชะงัด ยองแจเงยหน้ามอง เจ้าของอ้อมกอดอย่างสื่อความหมาย “ขอบคุณที่รอกันนานขนาดนี้ ขอบคุณที่ตามหา ขอบคุณที่ยังไม่ไปไหน” ค�ำพูดซึง้ ๆ ส่งผ่านจากหัวใจดวงหนึง่ สูอ่ กี ดวง แจบอมน�ำ้ ตารืน้ คลอเบ้า ดวงตาเล็ก มองคนขอบคุณด้วยความรักทัง้ หมดทีม่ ี พ่อมดหนุม่ ขยับริมฝีปากตัวเองโน้มตัวลงมาแนบ ทับริมฝีปากบางสนิท ความรูส้ กึ ทัง้ หมดส่งผ่านลมหายใจของทัง้ คู่ มือเล็กค่อยๆยกขึน้ โอบรอบคอคนอายุมากกว่า ยองแจครางในล�ำคอแผ่วเบา ก่อนทีอ่ กี ฝ่ายจะผละออก ตาคมมองหน้าหวานที่ก�ำลังขึ้นริ้วสีแดงดูน่ารัก ก่อนจะขยับริมฝีปากขึ้นทาบทับ หน้าผากเนียนอีกครั้ง นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้แล้วเผยยิ้มบาง วิธีประหลาดอย่างการปอก แอปเปิ้ลอาจได้ผลในทางอ้อมมากกว่าทางตรงก็เป็นได้ “ขอบคุณที่กลับมานะ ชเวยองแจ” THE END


Title Timing Author Genre Contact

: : : : :

Warm On A Cold Night 23:00-00:00 unknown 02 Romantic Askthemoon


แสงสว่างแรกในวันสุดท้ายของปีสาดผ่านผ้าม่านสีน�้ำเงินเข้มเข้ามาได้เล็กน้อย ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครือ่ งท�ำความร้อนทีก่ ำ� ลังท�ำงานดังหึง่ เล็ดลอดออกมา ห้องพักถูกตกแต่งในรูปแบบที่เน้นความเรียบง่าย0ดูทันสมัย 0ภายในประกอบด้วย ห้องนั่งเล่น ห้องอาหาร ห้องนอน ห้องน�้ำ และห้องเก็บเสื้อผ้าแบบวอล์คอิน0ถูกแยก ออกจากกันอย่างเป็นสัดส่วน ข้าวของต่างๆถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งในยามเช้าก่อนเขาออกไปท�ำงาน0และยามค�่ำคืนเมื่อเขากลับเข้ามา บนหอคอยงาช้าง0มีเพียงเขาที่อยู่ตามล�ำพังในเวลานี้.. อิมแจบอมยืนเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมายออกไปนอกหน้าต่าง0แสงไฟจากอาคาร ภายนอกปรากฏให้เห็นน้อยลงแปรผันกับแสงสว่างที่มากขึ้น0การอยู่ล�ำพังในเมืองใหญ่ ที่มีผู้คนนับล้าน ความเงียบเหงาย่อมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก0แม้จะตกลงปลงใจกับ ตัวเองแล้วว่าอยากอยู่คนเดียว0แต่มนุษย์ก็ยังคงเป็นสัตว์สังคม0และแจบอมเองก็เป็น มนุษย์0จึงมีบางครั้งที่เขารู้สึกอยากจะอยู่กับใครสักคน0อย่างเช่นเวลาแบบนี้.. ไม่อยากยอมรับเลยว่าเขาเองก็เหงา อพาร์ทเมนต์กลางเก่ากลางใหม่ใกล้ย่านการค้า0ที่แจบอมได้มาจากลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งขายต่อให้เขาในราคาแสนถูกเพื่อเอาไปโปะหนี้0บัดนี้ดูกว้างขึ้นถนัดตา0เหตุผลสั้นๆ ที่เขาพิมพ์ลงในเว็บไซต์หารูมเมทออนไลน์คือ0‘เพราะมีคนย้ายออกไป’0เพียงแค่น้ัน ซึ่งแจบอมก็ได้แต่ภาวนาอย่าให้คนที่สนใจห้องถามอะไรเขามากไปกว่านี0้ แม้ชายโสด หมาดๆอย่างเขาจะแอบคิดถึงอิสรภาพอันหอมหวานมากแค่ไหน0แต่ค่าครองชีพก็เป็น ปัญหาไม่จบสิ้น0การหารูมเมทใหม่จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดในยุคข้าวยากหมากแพง อย่าพูดถึงเลย0แค่นี้ก็เจ็บจะแย่..


ร่ า งสมส่ ว นจั ด แจงสวมเสื้ อ เชิ้ ต สี ข าวพอดี ตั ว0ลายพิ ม พ์ ห ยดสี แ ละรอยแปรง บริเวณปกคอเป็นรายละเอียดที่เขาชอบเป็นพิเศษ0เข้ากันกับกางเกงสแลคห้าส่วน กรอมข้อเท้าคัทติ้งเนี๊ยบ0ก็แน่ล่ะ0อิมแจบอมเป็นถึงผู้จัดการสาขาของร้านเสื้อผ้า แบรนด์ระดับโลกที่มีฐานการผลิตใหญ่อยู่ในประเทศแถบเอเชีย0แม้จะเป็นงานบริหาร แต่ขาข้างหนึ่งก็เหยียบอยู่ในโซนของงานบริการ0ความเครียดทั้งสองรูปแบบจึงประดัง ประเดมาลงที่เขาเสียส่วนใหญ่0ยิ่งวันนี้เป็นวันสิ้นปี0ลูกค้าคงออกมาจับจ่ายใช้สอยกัน เยอะเป็นแน่ แจบอมต้องมาที่ร้านก่อนพนักงานคนอื่น0มาถึงเพื่อเตรียมตัวเปิดร้าน0จัดการ ข้ อ มู ล ยอดขายเพื่ อ วางแผนการตลาดในแต่ ล ะวั น0และกลั บ บ้ า นเป็ น คนสุ ด ท้ า ย เพื่อให้แน่ใจว่าประตูร้านทุกบานจะปิดอย่างเรียบร้อยดี จนกระทั่งวันเวลาผ่านไป ชายหนุ่มกลับพบว่างานที่เขาทุ่มเทแรงกายได้พรากเวลา ชีวิตของเขาไปมหาศาล ทั้งเวลาที่มีไว้เพื่อตัวเอง และเพื่อใครอีกคนที่แสนส�ำคัญ.. อืมม โคตรดูดี จริงๆนะ อิมแจบอมจ้องมองดวงตาของตนเองในกระจก0ราวกับจะย�้ำเตือนแจบอมอีกคน ที่อยู่ข้างใน0เขาบอกกับแจบอมคนนั้นว่าวันนี้จะต้องเป็นวันที่ดีเพื่อเรียกความมั่นใจ ให้ ต นเอง0แม้ ค วามเป็ น จริ ง แล้ ว เขาอยากจะล้ ม ตั ว ลงข้ า งแจบอมอี ก คนที่ ก� ำ ลั ง ไร้เรี่ยวแรงก็ตาม0ถึงจะผ่านมาหลายเดือน0แต่ความเคยชินตลอดหลายปีก็ร้ายกาจกับ ความรู ้ สึ ก ของเขาเหลื อ เกิ น 0เมื่ อ ไม่ มี ใ ครคนนั้ น อยู ่ ค อยให้ ก� ำ ลั ง ใจกั น ในยามเช้ า ก่อนออกไปท�ำงาน คอยบอกฝันดีก่อนจะเข้านอน0หรือเอ่ยค�ำบอกรักในความฝัน.. ‘ ชุดนี้เยี่ยมไปเลย ’


‘ ใช่ นายดูดีแล้ว’ ‘ วันนี้จะต้องดีแน่ๆ’ ‘ นายจะไม่เป็นไร..’ ……………………………………….. 23:18 PM แจบอมหอบร่างระโหยโรยแรงมาหยุดอยู่หน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นครึ่งที่อยู่ ไม่ไกลจากบ้านของเขา0นึกขอบคุณวันสิน้ ปีทท่ี ำ� ให้เหนือ่ ยมากจนเผลอลืมเรือ่ งบางอย่าง ไปได้บา้ ง ทุกๆวันหลังเลิกงาน ก่อนกลับบ้านชายหนุ่มมักจะแวะที่นี่ก่อนเสมอ ส�ำหรับมนุษย์ กลางคืนอย่างเขาแล้ว0bar0&0coffee0shop0ที่เปิดเกือบ24ชั่วโมง กับร้านสะดวกซื้อ ถือเป็นเพื่อนคู่ชีวิตที่ขาดกันไม่ได้เลยทีเดียว ภายในร้านตกแต่งด้วยสไตล์ที่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนแบบ0Warm0&0Cozy ‘ก็จับนั่นผสมนี่0สถาปนึกน่ะ0คุณรู้จักไหม?’0แจบอมนึกถึงค�ำพูดทีเล่นทีจริงจากปาก เจ้าของร้านวัยไล่เลีย่ กันแล้วได้แต่นกึ ข�ำ ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงอย่างน่าประหลาด0ทุกคืนหลังเหตุการณ์ครั้งแรกที่เขาต้องมาที่นี่ ความรู้สึกอบอุ่นยังคงวิ่งกรูเข้ามาต้อนรับ0เกาะกุมหัวใจทุกครั้งที่ผ่านประตูเข้าไป ทั้งที่ช่วงเวลาดึกดื่นแบบนี้ภายในร้านนั้นได้กลายสภาพเป็นบาร์ไปแล้ว0แต่นั่นก็ไม่ได้ ท�ำให้ความรู้สึกต่างออกไปมากนัก


เสี ย งจอแจจากผู ้ ค นที่ ม ารอร่ ว มนั บ ถอยหลั ง เข้ า ปี ใ หม่ ดั ง แว่ ว เข้ า มาในโสต ประสาทระคนกับเสียงกระดิ่งหน้าประตู0รอยยิ้มเป็นมิตรฉาบรออยู่บนใบหน้าอ่อน เยาว์ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ราวกับรู้ล่วงหน้าในการมาถึงของแจบอม เป็นชเวยองแจที่รวบอ�ำนาจเบ็ดเสร็จในร้านนี้0ตั้งแต่บริหารค่าใช้จ่าย0ท�ำขนม ขบเคี้ยวต่างๆเพื่อขายในช่วงกลางวันที่เป็นร้านกาแฟ0เป็นบาริสต้าจ�ำเป็นเมื่อยาม พนั ก งานประจ� ำ ลาหยุ ด 0ไปจนถึ ง บาร์ เ ทนเดอร์ แ ละเพื่ อ นนั่ ง คุ ย ในยามดึ ก ดื่ น เช่นเดียวกับค�่ำคืนนี้ “ผมเริ่ ม มั่ น ใจแล้ ว ว่ า คุ ณ มี ต าที่ ส าม”0แจบอมเอ่ ย ขึ้ น ก่ อ นจะวางพวงกุ ญ แจรถ ในมื อ ไว้ บ นเคาน์ เ ตอร์ ล ายไม้มะฮอกกานี0ก่อนจะจัดแจงหงายแก้ว ร๊อคขึ้นมารอ ตามความเคยชิน “เวลานี้ น อกจากคุ ณ 0ก็ ไ ม่ น ่ า จะเป็ น ใคร0แล้ ว ก็ วั น นี้ อ ากาศดี เ กิ น กว่ า จะเมา แต่หัวค�่ำนะผมว่า”0บาร์เทนเดอร์กิตติมศักดิ์ยิ้มข�ำที่อีกฝ่ายหน้าเหวอไปตอนเขาคว�่ำ แก้วกลับคืน “คุณเรียกเวลาเกือบเข้าวันใหม่ว่าหัวค�่ำเหรอ0คุณยองแจ” “ใช่สิครับ..”0แทนที่จะเป็นเครื่องดื่มมึนเมาแบบเพียวๆในแก้วร๊อค แจบอมกลับได้ โกโก้รสขมปนหวานในแก้วมัคอุ่นๆมาแทน0“..ก็คุณเพิ่งมาถึงเองนี่นะ” ………………………………………..


23:27 PM “เมื่อไหร่คุณจะเลิกกินเหล้าก่อนกินข้าวสักทีล่ะ?”0ยองแจบ่นพึมพ�ำขณะจัดแจง หยิบช้อนและส้อมส่งให้คุณลูกค้าหน้าเคาน์เตอร์0ข้าวผัดสีเหลืองอ่อนในจานส่งกลิ่น หอมฉุย ผนึกก�ำลังกับกลิ่นเบคอนที่ย่างด้วยไฟอ่อนๆ0เรียกเสียงโครกครากจากท้องคน แถวนี้ได้ไม่ยาก “คุณตัดก�ำลังผมด้วยโกโก้ไปแล้วนะ”0ถึงจะบ่นแต่ก็รับช้อนมาไว้ในมือ0แล้วตักข้าว เข้าปากแทบจะทันที0เพราะแจบอมเข้าใจสาเหตุที่เจ้าของร้านคนสนิทบ่นอุบอิบอยู่ ตอนนี้ “ทานๆไปเถอะ0ผมกลั ว คุ ณ ไส้ ข าดเพราะเหล้ า กั ด กระเพาะตายน่ ะ ”0ใช่ แ ล้ ว นั่นแหละเหตุผลที่เขาได้รับจากยองแจเป็นประจ�ำ0ประโยคประชดประชันที่แฝงเจือ ไปด้วยความห่วงใยอยู่เสมอ0ซึ่งมันดีกว่าข้อความให้ก�ำลังใจกลวงกลอกจากคนอื่น ที่ไม่ว่าจะตีความยังไงก็ดูเหมือนเขาน่าสมเพชเสียเต็มประดา เขาและยองแจได้รู้จักกันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน0แต่ความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจก่อก�ำเนิดขึ้น ระหว่างทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว0อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายบังเอิญได้เห็นด้านอ่อนแอที่สุด ของแจบอมเข้าเสียแล้ว ยองแจยืนอยู่ตรงนั้นที่ประจ�ำหลังเคาน์เตอร์บาร์0ในวันที่หัวใจของแจบอมแตกออก เป็นเสี่ยงๆ ในวันที่เขาทึกทักไปเองว่าจะมีความสุขที่สุดในชีวิต.. ภาพของวัตถุสีเงินกลมเกลี้ยง0แวววาวสะท้อนแสงไฟภายในร้านกาแฟ0อิมแจบอม เลือกคาเฟ่ประจ�ำของเขาและคนรักเป็นสถานที่เพื่อขอฝ่ายหญิงแต่งงาน


ลูกโป่งสีสันสดใสและรูปถ่ายของสองหนุ่มสาวถูกตกแต่งประดับประดาไปทั่วทั้งร้าน ท�ำให้บรรยากาศภายในที่แต่เดิมนั้นอบอุ่นอยู่แล้วดูงดงามยิ่งกว่าที่เคย แต่เมื่อเวลานัดล่วงเลยผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง0จาก010เป็น 2 และ50จากหัวค�่ำ เป็นใกล้เวลาเข้าวันใหม่ บรรดาผองเพื่อนที่มารอร่วมแสดงความยินดีนับสิบทยอยกลับ ไปจนหมดแล้ว0เหลือเพียงแค่ยองแจซึ่งเป็นเจ้าของร้านและ0อิมแจบอมที่เดินเก็บ ภาพถ่ายของเขากับ0‘เธอคนนั้น’ ออกจากเชือกที่ตกแต่งก�ำแพงใบแล้วใบเล่า0ลูกโป่ง ถูกเจาะทิ้งทีละใบเพื่อประหยัดเวลาเก็บทิ้ง คล้ายกับหัวใจของแจบอมในเวลานั้น แม้จะรู้ดีว่าในทุกความสัมพันธ์ย่อมมีเพดาน0แต่เพดานความรักของเขานั้นอยู่ใกล้ เสียจนแจบอมตั้งตัวไม่ทัน0เขาติดต่อเธอคนนั้นไม่ได้อีกเลย0ไม่มีการอธิบายเหตุผล ไม่มีการได้ร้องขอหรืออ้อนวอนใดๆ0แล้วเรื่องราวของพวกเขาก็จบลงเหมือนความฝัน ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง หลังจากวันนั้นแจบอมก็มาที่ร้านนี้เป็นประจ�ำจนกลายเป็นหนึ่งในกิจวัติ0เหมือนที่ ตื่นเช้ามาก็ต้องล้างหน้า0แปรงฟัน0แทบทุกเวลาที่จะพอเจียดมาได้0ก็เพื่อเฝ้ารอให้ได้ เจอเธอคนนั้นอีกครั้ง ในช่วงอาทิตย์แรกๆ แจบอมจะสั่งแค่เครื่องดื่มทั่วไปเช่นชาหรือ กาแฟ เป็นอย่างนั้นอยู่หลายวัน จนเมื่อผ่านสัปดาห์แรกไป ความเป็นจริงที่ว่าเขาถูกทิ้ง ก็เริ่มชัดเจน จากชา กาแฟจึงกลายสภาพเป็นเครือ่ งดืม่ มึนเมาทัง้ หลายทัง้ ปวง สลับหมุนเวียน กันไป แต่คนทีเ่ วลาปกติคอ่ นข้างเงียบๆมักจะพ่วงมาด้วยนิสยั เวลาดืม่ ทีแ่ ย่สดุ ทน0เขาโวยวาย อาละวาดไปทัว่ ร้าน ด้วยเหตุผลงีเ่ ง่าประเภทเพลงในร้านทีส่ มุ่ มามันกระแทกใจเกินไป เป็นแบบนั้นอยู่เกือบหนึ่งเดือน จนกระทั่งถึงวันที่คุณเจ้าของร้านทนไม่ไหว และสั่ง ห้ามไม่ให้พนักงานทุกคนเสิร์ฟเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใดๆก็ตามให้อมิ แจบอมเป็นอันขาด ..อย่างน้อยก็จนกว่าจะได้ทานอะไรรองท้อง


23:46 PM “ทานของคาวแล้วก็ต้องมีของหวานสิครับ”0ชเวยองแจยิ้มพลางดันจานกระเบื้อง สี ข าวใบเล็ ก มาทางแจบอม0ข้ า งในมี ชิ้ น บราวนี่ สี น�้ ำ ตาลเจื อ ด้ ว ยสี เ ขี ย วอ่ อ นๆ กลิ่นหอมชาเขียวท�ำให้เดารสชาติได้ไม่ยากนัก “อย่าดีใจไป ก็แค่มันขายไม่ค่อยออก..” แม้จะบอกว่าไม่ให้ดีใจ แต่แจบอมกลับรู้สึกว่าตัวเองก�ำลังยิ้มกว้างขึ้นไปอีก.. “คุณรู้มั้ย ที่ญี่ปุ่นมีค�ำเรียกคนที่ไม่มีแฟนสักทีว่า เค้กปีใหม่หรือเค้กคริสต์มาสอะไรนี่ แหละ ที่พอข้ามวันไปแล้วก็จะต้องเอามาลดราคาเพื่อให้ขายออกน่ะ0จะว่าไปก็เหมือน คุณยองแจเลย0..แต่ก็นะ พวกไม่สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆอย่าคุณคงไม่รู้สึกอะไร” แจบอมยิ้มขบขัน0แกล้งเอ่ยกระทบกระเทียบอีกฝ่าย0แต่เอาเข้าจริงก็รู้สึกเข้าตัวยัง ไงบอกไม่ถูก “คงเพราะผมอยู่ที่นี่0เห็นคนเมาแล้วร้องไห้ทุกคืนเพราะเรื่องรัก0คงเป็นเพราะได้ เห็นภัยพิบัติจากเรื่องความสัมพันธ์มาเยอะมั้งครับ..” ยองแจตอกกลับตามประสาคนไม่ยอมแพ้ใครเช่นกัน0เล่นเอาแจบอมชาตั้งแต่ปลาย นิ้วก้อยขวาไปจรดโคนผมกันเลยทีเดียว “ฮา โอเคผมยอมแพ้ก็ได้0คุณยองแจคงแข็งแกร่งพอจะอยู่คนเดียวจริงๆ”0แจบอม หัวเราะออกมาเสียงดังจนลูกค้าที่มารอเคาท์ดาวน์ในบริเวณร้านเหลือบมอง


“ก็ไม่เชิงว่าอยากหรอก..” คู่สนทนาหลังเคาน์เตอร์ตอบด้วยน�้ำเสียงเบาคล้ายกระซิบ ยากที่จะคาดเดาถึงความรู้สึก0แต่แจบอมเองก็ทันจับสังเกตได้จึงชิงเปลี่ยนเรื่อง ยัง ตอนนี้อาจจะยังไม่เหมาะ.. บางทีอะไรๆ อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด คุณยองแจอาจยังไม่รู้สึกถึงบางสิ่งที่ก�ำลังเปลี่ยน อย่างที่เขารู้สึก.. แต่ ห ากยองแจมี เ ซนส์ สั ก นิ ด 0ก็ อ าจจะพอเข้ า ใจได้ ว ่ า คุ ณ ลู ก ค้ า ประจ� ำ ก� ำ ลั ง ถามหยั่งเชิง0แม้ว่าความรู้สึกของแจบอมในตอนนี้จะยังไม่ชัดเจนว่าเป็นไปทางด้านใด แต่ตลอดระยะเวลาหลายเดือนช่วงเวลาที่เขามาที่ร้านนี้อย่างสม�่ำเสมอนั้นเป็นเหมือน การบ�ำบัด0แจบอมเลือกกินยาขมด้วยการฝืนใจมาที่นี่ทุกวัน 0และยานั้นก็ออกฤทธิ์ รักษาเขาในที่สุดเช่นกัน ยาที่ได้รับจากคุณยองแจ หากว่ า ถามตรงๆว่ า 0วั น นี้ 0ตอนนี้ 0เขาก� ำ ลั ง ชอบคุ ณ ยองแจรึ เ ปล่ า 0แจบอม คงจะตอบว่าไม่0..ไม่แน่ใจ แต่ถ้าหากเป็นวันถัดไป เป็นปีใหม่ เขาอาจจะตอบไม่เหมือนเดิมก็ได้0..ใช่ไหมนะ?


“รู้ไหม ตั้งแต่ผมมาที่ร้านคุณประจ�ำหลังเลิกงาน น�้ำหนักผมขึ้นมาเท่าไหร่ ต้องมา จัดการขนมเหลือของคุณทุกวันแบบนี้”แจบอมเอ่ยด้วยน�้ำเสียงจริงจังที่ดูยังไงก็รู้ว่า แกล้งอ�ำ “คุณจะโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ครับ อ้วนขึ้นมีหลายสาเหตุนะ อาจเกิดจากการกิน ดึกก็จริง แต่การนอนดึก ความเครียดสะสม บลา บลา บลา ก็มีส่วนทั้งนั้น” “ชัดเจน! เพราะผมมีทุกข้อที่คุณยองแจว่ามาเลย” คู่สนทนายามดึกยิ้มขบขัน ยองแจนั่งลงฟุบหน้าแนบกับแขนของตนบนเคาน์เตอร์บาร์ หน่วยตารีกะพริบถี่ก่อน จะหลับลงช้าๆ ปล่อยให้บทสนทนาจมจ่อมลงสู่ความเงียบ “....” “....” “....” “หรือว่า คุณยังเครียดเพราะเรื่องนั้นอยู่ครับ?” ค�ำถามที่ดูประหม่าระคนเกรงใจเอ่ย แทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “เรียกว่าหลอกหลอนอยู่ทุกวันจะถูกกว่า..” อิมแจบอมตัดชิ้นบราวนี่เล็กๆขึ้นใส่ปาก เหมือนต้องการหลีกเลี่ยงบทสนทนาเป็นนัยๆ “ คุณแจบอม คุณคิดว่าท�ำไมบราวนีช่ าเขียวถึงขายไม่เคยหมดงัน้ เหรอ? ” จูๆ่ ยองแจ ก็ยิงค�ำถามพิลึกพิลั่นขึ้นมา


“ เพราะคนมองว่าถ้ากินมันเข้าไปแล้วอาจจะขมเหรอ? ” ยองแจเงยหน้าขึ้น จ้องมอง ลึกเข้าไปในดวงตาสีน�้ำตาลเข้มของคู่สนทนา “หรือเพียงแค่เพราะสีของมันเป็นสีเขียว แตกต่างจากบราวนี่ชิ้นอื่น..” “ ไม่เลย คุณไม่ได้ผิดที่ถูกทิ้งไว้แบบนี0้ แค่เพราะคุณไม่หวาน ไม่ใส่ใจ หรือดูต่างจาก ผู้ชายคนอื่นเหรอ0..ผิดแล้ว0ทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเอง0เช่นคุณต้องท�ำงานอย่าง หนักก็เพื่อสร้างหลักค�้ำประกันให้ชีวิตครอบครัวในอนาคต ซึ่งท้ายที่สุดแล้วมันก็คือการ ท�ำเพื่อเธอคนนั้น แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ คุณก็น่าจะตัดใจได้แล้ว..” ยองแจลืมตัวเผลอเอ่ยประโยคยืดยาวออกมา0ก่อนจะถอนหายใจยาวเพื่อระบาย เขม่าจากอารมณ์ที่เป็นพิษ “ ผมคิดว่า ผมมีบางอย่างจะให้คุณดู” ยองแจเอื้อมมือไปหยิบโหลเก็บพวงกุญแจที่มี ลูกค้าลืมไว้ที่ร้านมาวางไว้ข้างหน้าแจบอม “ ผมไม่เข้าใจ?” “ คุณลองนึกถึงประตูหรือเจ้าของกุญแจพวกนัน้ สิ0น่าสงสารนะ0แต่บางครัง้ เมือ่ คุณมัว เสียเวลาหากุญแจทีพ่ อดีกบั ประตู0จนไม่รเู้ ลยว่าทีจ่ ริงแล้วประตูมนั อาจจะไม่ได้ลอ็ คอยู”่ “ ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก..”0แจบอมเกาต้นคออย่างไม่มั่นใจ “ ที่ผมจะพูดก็คือ0ถ้าคุณมัวแต่ยึดติดกับอดีตก็เหมือนการที่ท�ำกุญแจหายแล้วปล่อย ประตูไว้ไม่ลองฝืนความรู้สึกและหมุนลูกบิดดู0คุณอาจจะพลาดอะไรบางอย่างไปก็ได้ อะไรที่เล็กน้อยและแสนเรียบง่าย”


“แล้วอะไรล่ะครับที่เรียบง่ายแล้วก็เล็กน้อย? ” “คุ ณ แจบอมจะได้ พ บก็ ต ่ อ เมื่ อ คุ ณ หยุ ด ตามหากุ ญ แจครั บ ”0รอยยิ้ ม อ่ อ นโยน ประดับอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์ ก่อนคุณเจ้าของร้านจะฉวยกองพาชนะและเดินหาย เข้าไปหลังร้าน0ทิ้งให้อิมแจบอมนั่งขบคิดปริศนาจากบทสนทนากับจานบราวนี่ชา เขียวต่อไปจนกระทั่งนาฬิกาใกล้ตีบอกเวลาเที่ยงคืน 10! 9! 8! “คิดออกรึยังครับ?”0คุณเจ้าของร้านเดินกลับออกมาจากครัวพร้อมผ้าขนหนูสี ขาวชุ่มน�้ำพาดอยู่บนแขน0ใบหน้าหวานดูแวววาวจากความชื้นของหยดน�้ำ0แววตา สดใสไม่เผยให้เห็นความง่วงงุนอย่างเมื่อสักครู่นี้ 7! 6! “อาจจริงอย่างที่คุณยองแจว่า-”0แจบอมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ ”..”


“ที่แท้ประตูก็ไม่ได้ล๊อค” “..” “กุญแจพวกนั้น ผมไม่ต้องการมันอีกแล้ว และจะไม่ตามหามันอีก” 3! 2! “คุณแจบอมจะซื้อเค้กลดราคานี่ใช่มั้ย?”0ชั่วพริบตาที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ขึ้นสีจัด จากค�ำพูดของอีกฝ่าย และเป็นชั่ววินาทีที่ท�ำให้หัวใจพองโตจนแทบระเบิด “ ไม่ครับ ผมซื้อราคาเต็ม” “...” 1! “คุณแจบอม ผมคิดว่า.. ผมก�ำลังชอบคุณ” “ขอให้ผมมีปีที่ดีต่อจากนี้ไปได้ไหมครับ? ยองแจ” ท่ามกลางเสียงแห่งการเฉลิมฉลองและการเริ่มต้นใหม่0ยังมีคนสองคนที่ยืนอยู่กัน คนละฝากของเคาน์เตอร์บาร์ สรรพนามที่เรียกกันว่าคุณถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคย


หนึ่งคนที่มีเวลาชีวิตไม่ค่อยตรงกับใครกับอีกคนที่อยู่พร้อมจะพบได้เกือบตลอดเวลา คนที่ชีวิตมีแต่รสขม0กับอีกคนที่ทุ่มเทเวลาเพื่อสร้างความหวานให้ผู้อื่น หนึ่งคนที่ป่วยไข้ กับอีกคนเป็นผู้รักษา.. ประตู ที่ ไ ม่ ไ ด้ ล ๊ อ คกลอนอาจน� ำ พาให้ ค นสองคนที่ พ อเหมาะพอดี ม าพบกั น ได้ เพียงแค่มีความเชื่อมั่นในหัวใจ0และรู้จักการปล่อยวาง ขอให้เป็นปีที่ดี :)


Special.. โพละ! เสียงวัตถุของแข็งดังกระทบพื้นสะท้อนไปตามทางเดิน0เรียกสายตาอาฆาตมาที่ แหล่งก�ำเนิดเสียงได้ในชั่วพริบตา “ ถ้าคุณท�ำเล่มนี้หล่นอีกที ผมจะงดข้าวเย็นคุณจริงๆนะ แจบอม ” “ โถ่ ยองแจ ถ้าผมรู้ว่าข้าวของคุณไม่ได้มีแค่ที่เห็นในร้านผมคงไม่- ” “หยุ ด เลยครั บ 0ถ้ า คิ ด จะเลิ ก หรื อ ปฏิ เ สธผมตอนนี้ ก็ ไ ม่ ทั น แล้ ว ไม่ ย อมเป็ น เค้ ก คริสต์มาสให้คุณหรอกนะ”0ยองแจหันมามุ่ยหน้าใส่แจบอมที่เดินอุ้มกองหนังสือตั้งสูง ตามมาข้างหลัง0ก่อนจะแลบลิน้ ปลิน้ ตาใส่เมือ่ เห็นว่าอีกคนก�ำลังยิม้ กว้างเหมือนล้อเลียน “แล้วที่ย้ายมาอยู่ด้วยก็เพราะว่าร้านต้องปรับปรุงต่างหาก อย่ามาส�ำคัญตัวผิด” “ ไม่ได้ส�ำคัญตัวผิด แต่ผมผิดที่ส�ำคัญกับคุณ.. คึๆ ” “ผมเริ่มอยากเลิกแล้วล่ะ” “ โนเวย์ ยองแจอา ถ้าอยู่กับผมคบกันปีนี้ เลิกอีกทีชาติหน้าครับ! ;-j ” END

Midnight Project 1  

1 Dawn ; Derlusion / Platonic love / last night 2 Late night ; Timeless / Until we meet again / AAA / Apple in a mirror / Warm on a...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you