Issuu on Google+


Deze Bundel is opgedragen aan alle mensen die ik liefheb


BLOEM

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Een bloem Ik wil haar niet verjagen

het leven van de natuur Ze kijkt mij zo vredig aan beginnend Ik zou als eenhaar knopwillen jong behagen en pril.. Haar wollige vacht aaien dartelend Mijn leven door haar verfraaien geworden tot iets moois lopend Haar spierwitte vacht niet gebaande wegen De altijd ogen langs vol begrip Het spinnende geluid

jouw pluizig wit Wat mooie uit haargeel keel wordt ontsnapt verwaait maar nog van nog grote waarde. Ik voel alleen maar vrede Vergeten is alles wrede Ik pik even een traantje weg Ineens is zij verdwenen

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Levensgeluk

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Geluk, kun niet je alleen vangen Ik wil haar verjagen

in woorden Zeje kijkt mij zo vredig aan als vreugde en blijdschap Ik zou haar willen behagen in je leven ervaart Haar wolligeuitdraagt vacht aaien als je vrede leven door haar verfraaien inMijn jezelf en in de wereld en dit deelt Haar spierwitte vacht met die je lief zijn De dierbaren ogen vol begrip ook gezondheid Hetals spinnende geluidhet laat afweten, Wat uit haar keel ontsnapt

dit geeft kracht voor Liefde dienog je zoekt Ik voel alleen maar vrede Vergeten is alles wrede en bevrijding Ik pik een traantje weg om nieteven gevangen te zijn in Ineens is zij verdwenen die je bent. Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Geluk

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Geluk, een niet kleurenpalet Ik wil haar verjagen

sereen, rozen geuren Ze kijkt mijgevoed zo vredig aan van liefde door Ik zou haar willen behagen helder water van de fontein.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

De levensmuur groeit doorzichtig Haar spierwitte vacht waardevolle De ogen vol gedachten begrip tevreden Het spinnende geluid groot in eenvoud. Wat uit haar keel ontsnapt

De zonnestralen Ik voel alleen nogglanzen maar vrede Vergeten is alles wrede eigen en puur Ik pik even een weg verlangend naartraantje morgen Ineens is zij verdwenen geeft ruimte in het hart.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Weegschaal

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Woorden Ik wil haarwegen niet verjagen

om stilte te verwoorden Ze kijktvoelen, mij zo vredig aan leegte Ik zou haar willen behagen wordt in stilte gewogen.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Woorden wegen om een lied te verwoorden Haar spierwitte vacht klanken De ogenhoren, vol begrip wordt in luisteren gewogen. Het spinnende geluid Wat uit haar keel ontsnapt

Woorden wegen om liefde te verwoorden Ik voel alleen nog maar vrede Vergeten is alles wrede voelen, beleven, Ik pik in even een traantje weg wordt klankkleur gewogen. Ineens is zij verdwenen

Woorden wegen Maar het voelt wat mensen verwoorden Alsof zij door god was gebracht stilte, luisteren, voelen, beleven, Om mij troost te geven wordt niet altijd gewogen. In deze eeuwig lijkende nacht


Vlinder

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Ontmoeting vanverjagen een Ik wil haar niet

twee eenheid in twee werelden Ze kijktleven mij zovan vredig aan creëert een Ik zou haar willen behagen twee eenheid in één wereld. Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Ik ga zorgvuldig op zoek naar een plek Haar spierwitte vacht de vastgeklemd aan het blad Depootjes ogen vol begrip koud opgeborgen in de cocon Het spinnende geluid wachtend tot keel de lentezon Wat uit haar ontsnapt komt. Ik voel alleen nog maar vrede

alles IkVergeten ontpop, islaat hetwrede oude zijn los Ik pik even een traantje kijk nieuwsgierig wereldweg in Ineens is zij verdwenen beginnend aan de ontdekkingsreis om vlinderend door de dagen te gaan. Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Vanbinnentaal

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Gevoel, deniet taalverjagen van de ziel Ik wil haar

als ringen in een stam Ze kijkt mij zo vredig van buiten hard van aan binnen zacht Ik zou haar willen behagen een kern, niet te raken. Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Gevoel, een hal met deuren verwrongen, ze blijven gesloten, Haar spierwitte vacht de past niet meer Desleutel ogen vol begrip de jaren verstrijken. Het spinnende geluid Wat uit haar keel ontsnapt

Gevoel, het sleutelmoment van nu de stamalleen ontdoet z’n jas Ik voel nog zich maarvan vrede Vergeten alleskomt wrede de zachte is kern vrij Ik kleurt pik even traantje weg en deeen diepste laag. Ineens is zij verdwenen

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Horizontaal

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Natuurlijke einder Ik wil haar niet verjagen

strakke lijn, gebogen kijktkrans mij zorondom vredig aan inZe een mij

Ik zou haar willen behagen Haar wollige vacht aaien gelijkheid in alle verten, Mijn leven door haar verfraaien

ontdek in stilte de laagste wolken Haar spierwitte vacht en Dehoogste ogen volzonnestralen, begrip Het spinnende geluid

uitwaaierend, zinvol Wat uit haar keel ontsnapt doorbreken naar een grens van het alleen onbedwingbaar, Ik voel nog maar vrede Vergeten isverbinden. alles wrede waardevol Ik pik even een traantje weg Ineens is zij verdwenen Dit is horizon…”taal”.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Schiermonnikoog

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Het golvenspel, verbinding Ik wil haar niet verjagen

van wad en duinen Zevallei, kijkt mij zo vredig aan de rustend Ik zou haar behagen aan de voet willen van de zee.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

De stem van de wind helder en kalm, verstild Haar spierwitte vacht inDe zacht ogenruisende vol begrip gedachten, verbonden Het spinnende geluid met Watelkaar. uit haar keel ontsnapt

De vleugels Ik voel alleenvan nog maar vrede Vergeten is alles wrede “de Noorder� Ik pik evenhaar een traantje weg verspreidt Ineens is zijtot verdwenen lichtparels het hart wordt aangeraakt Maar het voelt van jou en mij.

Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Voedselbank

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank InIkde wiltuin, haarde niethazelaar verjagensiert

met gele katjes glanzend in de zon, Ze kijkt mijmet zo vredig aan geplaveid winterkost Ik zou haar willen behagen langs het kronkelige wegennet. Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

De kool - en pimpelmees, uitgedost met stropdas en kraag Haar spierwitte vacht hangend, atletisch De ogen vol begrip als acrobaten beloond, hun buikjes Het spinnende geluid vol en rond, Wat uit haar keel ontsnapt

totdat de grote zwarte kauw met zijnalleen felle ogen spiedend Ik voel nog maar vrede Vergeten is alles wrede als heerser, het kronkelpad bestormt Ik pik even een traantje weg en de circus act verstoort. Ineens is zij verdwenen

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Schuitendiep

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank De reiger Ik wil haartuurt niet verjagen

langs de waterkant Ze kijkt mij zo vredig aan statig wapperen z’n veren Ik zou haar willen behagen in de wind, hongerig Haar wollige aaien wachtend op vacht een maal.

Mijn leven door haar verfraaien Haar spierwitte vacht

De tuurt Deoude ogen man vol begrip naar z’n dobber Het spinnende geluid onbewogen hij Wat uit haarstaat keel ontsnapt op de kade, geduldig tot wordt Ik het voelaas alleen nogaangeroerd. maar vrede Vergeten is alles wrede Ik pik even een traantje weg Ineens turen is zij verdwenen Samen ze

naar het water Maar het voelt de reiger en de oude man Alsof zij door god was gebracht onafscheidelijk, Om mij troost te geven maar geen bruggenbouwers. In deze eeuwig lijkende nacht


Noordpolderzijl

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank land rust ruimte Ik wilvan haar nieten verjagen

land van water en kwelders Ze kijkt zo vredig aan land vanmij wolkenluchten Ik zou haar willen behagen land om te ontdekken.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Noordpolderzijl

Haar spierwitte vacht De ogen vol begrip luisterend naar geluid de vogels Het spinnende luisterend naar deontsnapt stilte Wat uit haar keel

koester de stilte en natuur. Ik de voelliefde alleenvoor nogde maar vrede Vergeten is alles wrede Ik pik even een traantje weg Ineens is zij verdwenen

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Noordkaap

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank De stalen Ik wil haarhemelpoort niet verjagen

blikt naar de oneindigheid Ze kijkt mij zo vredig aan Ik zou haar willen behagen Groene weilanden ingepolderd Haar wollige vacht aaien grenzend aan de dijk Mijn leven door haar verfraaien tuur ik over de kwelders naar de wijdheid van de zee.

Haar spierwitte vacht De ogen vol begrip Luchten zo blauw Het spinnende geluid soms toegedekt een wolkendeken Wat uit haar keeldoor ontsnapt

vrij als een vogel in de ruimte en rondom mij.vrede Ik de voelstilte alleen nog maar

Vergeten is alles wrede Ik alles pik even een rust traantje weg Dit ademt is zij verdwenen inIneens mijn prachtige Groninger land. Maar het voelt

Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Oldambt

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank InIkMenterne staan wil haar niet verjagen

statige stenen heren sierlijk Ze kijkten mijrijk zogemarkeerd vredig aan inIkde weidsheid het land zou haar willenvan behagen aan dewollige boorden van de Reide, Haar vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

gescheiden door de Dollard, vruchtbare grond Haar spierwitte vacht vermenging van land en water, De ogen vol begrip waar mens en machine Het spinnende geluid hun krachten bundelen, Wat uit haar keel ontsnapt

waar de schoonheid van Ik voel het gelealleen goud nog maar vrede Vergeten is alles wrede als een uitgestrekte lappendeken Ik pik even een weg licht uitstraalt entraantje krachtig Ineens isdoor zij verdwenen omringd de vleugels van de wind Maar hetbereikt, voelt energiek, de mens denker doener vangebracht de Alsof zijen door god was energiebron Om mij troostvoor te geven mens, machine en natuur. In deze eeuwig lijkende nacht Het Oldambt “de Energie Vallei�.


Tijd

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank InIkde vanverjagen het leven wiltijdlijn haar niet

jaagt de toekomst door Zedagen kijkt mijheen zo vredig aan de

Ik zou haar willen behagen wollige vacht aaien inHaar de tijdmachine van het Mijn leven door haar verfraaien

verleden zijn de gedachten vervlogen

Haar spierwitte vacht De ogen vol begrip en het leven ruist als Het spinnende geluid stilte storm Wat en uit haar keel ontsnapt

in verleden en heden

Ik voel alleen nog maar vrede

Vergeten is alles wrede tot de vloedlijn Ik pik even een traantje weg breekbaar wordt Ineens is zijinverdwenen en verbindt broosheid.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Labyrinth

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Een levensdraad Ik wil haar niet verjagen

geweven in de schoot Zezoek kijkt mij zo vredig aan op Ik zou wie benhaar ik willen behagen Haar wollige wie wil ik zijn vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien de brug, een sprong in ’t onbekende ” Arcadië.“ Haar spierwitte vacht De ogen vol begrip Een Het vreemdeling spinnende geluid ontheemd in keel ontsnapt Wat uit haar

een onneembare stad regels, geraakt Ik voel verstrikt alleen nog maar vrede Vergeten isinalles wrede gevangen netten Ik pik een traantje weg van deeven vrijheidsstaat. Ineens is zij verdwenen

Een dwaaltuin, speurend Maar het voelt pirouettes, uitzichtloos Alsof zij door god was gebracht naar een weg Om mij troost te geven inInde verloren deze eeuwigstilte lijkende nacht van politieke bureaucratie.


Op weg

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Angstig, holle in de muur Ik wil haar niet gaten verjagen

doorboort met hagelregen jongensogen Ze kijkt mij zobang vredig, aan wachtend tot de echo Ik zou willen behagen van hethaar schot weergalmt Haar wollige vacht handen op naar deaaien hemel inMijn de vuurzee meegezogen leven door haar verfraaien door een vonkenregen naar de Vrijheid Haar spierwitte vacht

De meer ogen vol begrip niet vastgehouden worden Hetmeer spinnende geluid niet vastgebonden zijn niet beklemd zijn Watmeer uit haar keel ontsnapt

geen verzet tegenvrede onderdrukking Ik voel alleenmeer nog maar geen haat meer tegen je naaste Vergeten alles wrede geen angstis meer voor de werkelijkheid Ik pik even een traantje weg vrij levenisin land Ineens zijeen verdwenen

vrij zijn in rechtvaardigheid vrij zijnhet in denken.. zeggen..doen Maar voelt vrij zijn in jezelf Alsof zij door god was gebracht Omismij troost te geven Vrijheid. dit alles omvattende In deze eeuwig lijkende nacht

Opgedragen aan alle oorlogsslachtoffers en voor allen die een moeilijke periode doormaken.


Ontwapening

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Een groene muur Ik wil haar niet verjagen

aan de grenslijn van Indië. Ze kijkt mij zo vredig aan

Gebogen monument Ik zou haar willen behagen ontwapend, Haar wolligegevochten vacht aaienen thuis gekomen Mijn leven door haar verfraaien de rust gevonden. Haar spierwitte vacht

Liefde vanvol rozen De ogen begrip verbonden in toen en nu Het spinnende geluid doorbroken Wat uit haar keel ontsnapt in geuren tussen lover.

Ik voel alleen nog maar vrede

Geritsel, Vergetenkijkend, is alles wrede zoekend naar heldenweg Ik pik even eende traantje stilte, zo ver weg en toch dichtbij Ineens is zij verdwenen reebruine ogen, teder fijnproevers van de liefde Maar het voelt verzadigd achter muur. Alsof zij door god de wasgroene gebracht Om mij troost te geven

Een ree, die ik gezien heb op Selwerderhof bij het Indië monument. In regelmaat deze eeuwig lijkende nacht Met eten reeën de rozenknoppen op, die door dierbaren op de graven zijn neergezet.


Mozes

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Ben jij haar Mozes, van God Ik wil niet kind verjagen

vreemdeling in eigen land lief en klein, gevonden zo vredig aan inZe dekijkt Nijl,mijopgegroeid Ik die zouje haar willen behagen tot bent..gehoorzaam, levend onder vacht het juk Haar wollige aaien dragend, een grote last Mijn leven door haar verfraaien op je schouders en deel van je volk. Haar spierwitte vacht

De brandende struik, de uitkomst Deben ogen “Ik dievolerbegrip zal zijn” Het ga enspinnende berust in geluid verdraagzaamheid en liefde. Wat uit haar keel ontsnapt Een brug slaand in Ik tweedeling voel alleen nog maar vrede de de tranen is van dewrede zee laat opdrogen, Vergeten alles op weg in verbondenheid Ik pik even een traantje weg met jouw volk Ineens zij verdwenen naar de is overvloed van “Het beloofde land”. Maar het voelt van De grondlegger Alsoftien zij door god was gebracht “De geboden” eerlijk entroost oprecht Om mij te geven inInhet groot en klein, deze eeuwig doorwaaiend in lijkende nacht normen en waarden van nu.


Maalstroom

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Een blik in het Ik wil haar niet verleden verjagen

door de tijdgeest heen, Ze kijktmaanden, mij zo vredig aan dagen, jaren Ik zou haar willen behagen zijn in verhalen heen gegaan.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Een blik naar de toekomst rijgen dagen aaneen Haar spierwitte vacht als De een ogenwindvlaag vol begrip tot despinnende tijd Utopia bereikt. Het geluid Wat uit haar keel ontsnapt

Een blik in het nu een maalstroom Ik voel alleen nogvan maar vrede Vergetenen is alles wrede verleden heden Ik pik evendoor een zilveren traantje weg toegedekt Ineens is zij verdwenen regenlichtjes. Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Mijn lief

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Wat ben je niet lief, verjagen klein en teer Ik wil haar

zo verweven met mij Ze kijkt mij zozovredig een wonder, grootaan Ik zou haar willen uit liefde geboren.behagen

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Verdrietig kijk ik naar je mooie ogen, jij kijkt naar mij Haar spierwitte vacht met De een ogenverdwaasde vol begrip blik wat je, wat denken Hetzie spinnende geluid je gedachten. Wat uit haar keel ontsnapt

Je bent nu groot en mooi wat heballeen je hetnog goed gedaan, Ik voel maar vrede Vergeten ook al benisjealles nietwrede zoals een ander pik even weg jeIkblijft mijn een lievetraantje grote ster. Ineens is zij verdwenen

Mijn lief, ik laat je los.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht OmWinda‌.ik mij troosthou te geven Lieve van je. In deze eeuwig nacht Opgedragen aan mijnlijkende verstandelijk beperkte dochter.


Mijn knuffelkind

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Mijn kind, lief, zo klein Ik wil haarzo niet verjagen

en zo verweven met mij Ze kijkt mijen zozorg vredig aan met liefde Ik zou haar willen behagen mocht ik van jou genieten.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Je groeide op met je eigenheid, het zelf doen Haar spierwitte vacht en op mij Detoch ogenleunend vol begrip zo vertrouwd. Het spinnende geluid Wat uit haar keel ontsnapt

Je bent een mooie man geworden jeIkstaat op “eigen benen� voel alleen nog maar vrede Vergeten is alles wrede met je liefde, je eigengereidheid Ik enthousiasme. pik even een traantje weg en Ineens is zij verdwenen

Ik laat je los, mijn grote kleine man.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht OmDirk, mij troost te geven Lieve ik hou van jou. In deze eeuwig nacht Opgedragen aan mijnlijkende verstandelijk beperkte zoon.


Dromen

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank InIkmijn dromen wil haar niet verjagen

dwaal ik rond in het verleden Zezoek kijkt mij vredig aan en de zo levensdraad Ik zou haar willen behagen van het kinderparadijs

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Ik zie onmacht in hun ogen en in de stemmen die ik hoor, Haar spierwitte vacht soms kwetsbaar en klein, De ogen vol begrip soms groot metgeluid een lach. Het spinnende Wat uit haar keel ontsnapt

Dit vasthoudend in gedachten, op vannog watmaar wasvrede Ik afstand voel alleen is alles wrede inVergeten verstilling droom ik verder Ik pluk pik even een traantje weg en de dag. Ineens is zij verdwenen

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Hun gevoelens bij het verwerken van het verdriet na het overlijden Om mij troost te geven van hun lieve papa Jan. In deze eeuwig lijkende nacht Opgedragen aan mijn lieve kinderen Winda en Dirk


Naam

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Je Ik naam.. wil haar niet verjagen

in houtsnede gevormd, de glijden heen Zejaargetijden kijkt mij zo vredig aan het hout vermolmt Ik je zou haar vervaagt. willen behagen en naam

Haar wollige vacht aaien Je naam.. Mijn leven door haar verfraaien

geschreven in het zand, de wind huilt vacht Haar spierwitte en de golven De de ogen volnemen begrip van zee spinnende jeHet naam mee ingeluid herinnering. Wat uit haar keel ontsnapt

Je naam.. inIkbrons gegoten voel alleen nog maar vrede vastgelegd op steen, Vergeten is alles door zonnestralenwrede gevangen pikglinstering even een traantje weg inIkde van glas. Ineens is zij verdwenen

Je naam .. schijnt de voelt wereld in Maar het en is verankerd voor altijd.

Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig Opgedragen aan mijnlijkende lieve mannacht Jan

Geboren 23 sept. 1945 - overleden 21 okt. 1995


Geborgenheid

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank De zonhaar schijnt, ’t is een mooie dag Ik wil niet verjagen

een dag door God gegeven Ze kijktbeleef mij zo en vredig geniet, leefaan het mag Ik zou haar willen behagen al is het maar voor even.

Haar wollige vacht aaien Mijn leven door haar verfraaien

Zie, donkere wolken pakken saam ze komen het licht verstoren Haar spierwitte vacht God zegt:vol Ik roep De ogen begripje bij je “naam” jou ik uitverkoren. Hetheb spinnende geluid Wat uit haar keel ontsnapt

De donkere wolken zijn omgeven, omgeven doornog eenmaar gouden Ik voel alleen vrederand Vergeten is alles dit goud, het Lichtwrede van het nieuwe leven pik even een traantje weg jeIkgeborgen weten in Zijn hand. Ineens is zij verdwenen

Aaf

Maar het voelt door was was gebracht 2 Alsof Jaar nazijJan zijn god overlijden ik op Madeira en zag kleine eilandjes de oceaan en prachtige wolken er boven met gouden Om mijintroost te geven randen samen verbonden door een enorm mooie regenboog. deze eeuwig nacht en het te plaatsen in het DitIninspireerde mij omlijkende dit te verwoorden perspectief van “zijn vaste geloofsvertrouwen”


Afscheid

Een witte kat loopt ineens in mijn huis Schuw en zonder geluid Stijf zit ik op de bank Een wegennet, het Ik wil haar niet verjagen

kruispunt in mijn leven Ze kijkt zo vredig aan krijgt eenmij gezicht.

Ik zou haar willen behagen wollige vacht InHaar de stilte van dit aaien Mijn leven door haar verfraaien

schrijven, afscheid nemen van wat was.

Haar spierwitte vacht De ogen vol begrip De maan mooi Hetvolle spinnende geluiden teer steeds wordend, Wat uitkleiner haar keel ontsnapt

gedachten dwarrelen op en nu. Ik zijn voelherinneringen alleen nog maarvan vrede Vergeten is alles wrede Ik pik even een traantje Loslaten is houden vanweg Ineens is zijde verdwenen en omarmt toekomst.

Maar het voelt Alsof zij door god was gebracht Om mij troost te geven In deze eeuwig lijkende nacht


Afscheid Een wegennet, het kruispunt in mijn leven krijgt een gezicht. In de stilte van bundel dit Deze is tot stand gekomen in schrijven, samenwerking afscheid nemen met Monk Design. van wat was.

De gedichten zijn voor de mensen die ikmooi liefheb en de foto’s zijn door De volle maan en teer steeds kleiner wordend, mijzelf genomen en dragen bij aan gedachten dwarrelen op het geheel. en zijn herinneringen van nu. Loslaten is houden van en omarmt de toekomst.


Mijn gedachtenspinsels aaf final