Page 52

MEULENHOFF BOEKERIJ Nicci Gerrard

Woorden schieten tekort

‘Heel aangrijpend. Verplichte kost voor iedereen in de zorg, maar voor ons allemaal eigenlijk.’ DWDD boekenpanel

DWDTDIP

BOEK VAN DE MA AND

‘Het is een boek vol liefde en hartstocht, en met een boodschap: mensen met dementie moeten met veel meer respect en waardigheid worden behandeld dan nu gebeurt. Wat het boek van Nicci Gerrard voor mij [...] zo goed maakt is de scherpte waarmee ze andere mensen met een dementerende vader, moeder of partner interviewt.’ NRC Handelsblad ‘Gerrard schrijft op een prettige, bewogen manier. Ze is scherp en niets­ ontziend tegenover alle ellende die het Alzheimerdomein kenmerkt, maar ze blijft steeds zoeken naar de mogelijk­ heid om liefde te ontdekken tussen de slachtoffers en de omgeving.’ Trouw € 20

ISBN 978-90-290-9341-5

‘Een persoonlijk boek waarin Gerrard dementie in al haar facetten onder­ zoekt.’ Het Parool

RTL 5 Uur Live

Koffietijd

‘Ik kan me niet herinneren dat ik over dit onder­werp zo’n mooi boek heb gelezen, met zoveel schoonheid. Een troostrijk boek.’ Susan Smit, RTL 5 Uur Live ‘Aangrijpend en tot-op-het-beenmerg openhartig verhaal over het lot van mensen met dementie.’ De Correspondent

Haemin Sunim

Houden van dingen die niet perfect zijn 12

DE VOLKSKRANT WOENSDAG 6 JUNI 2018

DE VOLKSKRANT WOENSDAG 6 JUNI 2018

Tip van de dag

Column

Media

NICO DIJKSHOORN

INTERVIEW HAEMIN SUNIM

Eenzame dood

isteren keek ik naar een documentaire over de in april gestorven dj Avicii. Zijn echte naam was Tim Bergling. Daar begint de ellende. Als ik volgende week opeens Giovanni Acapulco wil heten, dan hoop ik dat een paar goede vrienden me tegenhouden. Een artiestennaam is het begin van het einde. Vraag dat maar aan dj Schele Loetje (Ruben Wagenmaker).

G

Door Jeroen Visser Foto Jun Michael Park

Twittermonnik

Tim Bergling was heel lief. Ik zag een Zweeds mannetje in een jongenskamer. Soms riep Tim heel hard dat iedereen snel moest komen luisteren naar wat hij nu weer voor prachtig melodietje had verzonnen. Dan gingen zijn vrienden om hem heen staan en luisterden. De droom van iedere documentairemaker: jongens, stralend van oor tot oor, vlak voor het witte scherm van een laptop. Daarna belde er een manager, heette hij opeens Avicii en elf jaar later lag hij dood in een hotelkamer. Bezweken aan bewondering, vermoord door adoratie. Ik ben de hele documentaire blijven zoeken naar het Zweedse jongetje in Avicii maar ik raakte hem langzaam kwijt. Stockholm en zijn piepkleine dakterras waren in Miami, Ibiza, Japan of Roemenië opeens ver weg. Wie wil weten hoe het voelt om langzaam te sterven met miljoenen mensen om je heen, moet deze film bekijken. Het zijn gruwelijke beelden. Een uitgemergelde Tim, hangend in een stoel, zijn laptop in de linkerhand en vlak achter hem het manische gedoe van Chris Martin, de zanger van Coldplay. Een man die heeft geleerd het grote gebaar te omarmen. Die gelukkig Nu jongen. Lieve wordt van dansen in Tim. Tas pakken. een wolk confetti. Chris Vliegtuig pakken, Martin loopt graag naar de rand van een gewoon tweede podium om het publiek klas en dan snel te leren dat liefde de terug naar je enige waarheid is. En daar zit Tim vlak moeder naast, die diep van binnen al lang de dood heeft omhelsd. Hij zegt het ook een paar keer. ‘Als ik dood ben, dan...’ Zijn bekendste liedje gaat er over. Wake me up. Harde zinnen in een niets-aan-de hand-folkdancekinderliedje. ‘Feeling my way through the darkness. Guided by a beating heart.’  Maar niemand ziet het. Zeker Chris Martin niet en alle andere Bekende Artiesten die op hem neerstrijken voor dat kleine vleugje Avicii.

Trouw

46

O

ok tweet 5.933 van de Zuid-Koreaanse monnik en bestsellerauteur Haemin Sunim doet het weer goed, met meer dan 544 likes en 280 retweets. Op 4 mei schrijft Sunim, die vrijwel altijd in het Koreaans twittert, boven een plaatje van een jonge wandelaar in de bergen: ‘Hoe groter de afstand tussen hoe ik nu ben en hoe ik wil zijn, des te neerslachtiger ik me voel. Het is beter eerst kleinere, realistische doelen te stellen. Een reis van duizend mijl begint met de eerste stap.’ Niet bijster origineel misschien, en ook een beetje clichématig, maar het zijn precies dit soort teksten die de 44-jarige boeddhistische monnik zo veel succes hebben gebracht. Van zijn boek Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt verkocht Sunim alleen al in Zuid-Korea 3 miljoen exemplaren. Het boek is meer dan dertig keer vertaald. De Nederlandstalige editie, met als ondertitel Rust vinden in een drukke wereld, staat al bijna een jaar boven in de top-60. Het lichtblauwe boekje (met mooie illustraties van Youngcheol Lee) werd in Nederland al meer dan 90 duizend keer verkocht. Dat is veel in boekenland. In het boek geeft Sunim in acht hoofdstukjes uiteenlopende adviezen over onder meer werk, relaties en hoe om te gaan met negatieve emoties. Elk hoofdstuk bevat een korte, persoonlijke inleiding gevolgd door mantraachtige tekstjes, zoals:

dan mijn medestudenten die elke dag tot diep in de nacht zopen. De monniken gingen vroeg naar bed, stonden vroeg weer op en aten gezond. Dat leek mij ook wel wat.’ Tijdens zijn eerste jaren als monnik (hij werkte tegelijkertijd aan zijn proefschrift aan de Universiteit van Princeton), realiseert Sunim zich iets wat een belangrijke constante zal worden in zijn teksten. ‘Ik dacht dat als ik maar hard genoeg zou werken, ik net als Boeddha verlichting kon bereiken. Maar na vele jaren van proberen kwam ik erachter dat je juist moet ontspannen. Alleen door relaxed te zijn in het nu, kun je je ware zelf zien.’ Zelfreflectie dankzij ontspanning of door te pauzeren,

wordt Sunims centrale boodschap. In Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt komt het advies regelmatig terug. ‘Als je wraak wilt omdat je gevoelens zijn gekwetst is je eigen lijden het enige wat je kunt zien. Maar als je rustig wordt en dieper kijkt zul je zien dat degene die jou heeft gekwetst zelf ook lijdt.’

Mijn laatste tijd

In de zomer van 2010 opent de monnik zijn Twitteraccount. De reden is simpel: als hoogleraar boeddhisme aan een universiteit in Massachusetts doceert hij in het Engels. Hij mist het communiceren in het Koreaans, zijn moedertaal. ‘Eerst wist ik niet hoe je een goede tweet schrijft, dus ik keek hoe Obama het deed. Ik twitterde over afspraken en met wie ik waar had geluncht. Erg saai dus. Toen bedacht ik dat ik het dicht bij mezelf moest houden. Ik begon gedachten op te schrijven die uit mijn meditaties waren ontstaan. Volgers bleken dat leuk te vinden.’ Sunims boodschap slaat aan en de monnik/hoogleraar vergaart binnen een jaar 40 duizend volgers (nu heeft hij er 1,24 miljoen). Al snel hangen de eerste uitgevers aan de

‘Ik heb me voorgenomen mensen op Twitter een mooie, reflectieve en liefdevolle boodschap te bieden, waar ze hopelijk even over nadenken’

lijn. ‘Op een gegeven moment had ik er twintig die mijn boek op de markt wilden brengen. Het was surreëel.’ Met zijn oproep tot pauze raakt Sunim een snaar, blijkt uit de vele reacties. Zijn boodschap sluit aan bij het in het Westen populaire mindfulness, een training in bewustzijn. ‘Als je je bewust wordt van hoe je op anderen reageert, stel je jezelf in staat de volgende keer anders te reageren’, zegt Sunim. ‘Hoe vaak reageer je niet op de automatische piloot als je partner iets zegt, omdat je al denkt te weten wat er gaat komen. Als je pauzeert en echt luistert, ga je pas zien wat hij of zij echt bedoelt.’ Hoewel Sunim volhoudt dat het succes hem verbaast, geeft hij na aandringen wel een verklaring voor zijn populariteit. Volgens hem kampen we zowel in Azië als in het Westen met het ‘overweldigende moderne leven’. ‘We zijn allemaal op zoek naar contact, maar de moderne manier van communiceren via internet is erg hol. Het is eenzijdig omdat jij bepaalt wie je wel en niet antwoordt. En de kans op misinterpretatie is groot, doordat we elkaars gezichtsuitdrukkingen niet zien. We willen diepere verbindingen. Misschien waarderen mensen daarom mijn boodschap.’ Het is ironisch dat Sunim zijn gedachten aan de man brengt op het drukste en snelste medium ooit. Hoe valt dat te rijmen? ‘De sociale media zijn nu eenmaal populair, daar kun je tegen vechten of je kunt het gebruiken. Ik heb me vanaf het begin voorgenomen om mensen op Twitter een mooie, reflectieve en liefdevolle boodschap te bieden, waar ze hopelijk even over nadenken.’ De Twittermonnik runt een school in Seoul, waar hij zijn adviezen overbrengt aan uiteenlopende groepen: van jongeren die geen baan kunnen vinden tot kankerpatiënten. Ook werkt hij aan Houden van dingen die niet perfect zijn, dat in januari ook in de Nederlandse vertaling uitkomt. Door zijn agenda heeft Sunim minder tijd voor sociale media. Zijn Koreaanse platform (1,3 miljoen volgers) wordt door zijn uitgever beheerd, die er oude teksten van Sunim deelt. Twitter doet hij nog zelf, maar wel minder. ‘Eerlijk gezegd neem ik nu af en toe een korte pauze.’

Grasmaaien Mijmeringen over een superstrak gazonnetje. Illustratie Nouch

u het beter met me gaat en ik sterker ben geworden, durfde ik het ook wel weer aan wat in de tuin te doen. Ik zeg tuin, maar dat moet ik misschien even toelichten. Wij hebben in totaal 1 hectare land. De helft daarvan is een apart stuk grasland, grenzend aan ons eigenlijke perceel. Daar staan een paar paarden van iemand uit de buurt en daar hebben we weinig omkijken naar. Op de andere halve hectare staat ons huis. Verder is het vooral gras. Gras betekent in de zomer twee keer per week maaien. Toen wij dit huis kochten, zo’n tien jaar geleden, moesten we dus een grasmaaier hebben. Ik wilde er een waar je achteraan moest lopen. Dat leek me een leuke manier om aan de nodige lichaamsbeweging te komen. Ronald verklaarde me voor gek. Een zitmaaier moest er komen. En zoals het vaak gaat met dit soort zaken, kreeg hij zijn zin. Een rib uit ons lijf, zo’n ding, maar dan heb je ook wat. Een oranje, merk Husqvarna (kende ik alleen van de naaimachines). In het begin is het echt leuk om met zo’n machine over je grasland te scheuren. En er zijn weinig dingen die lekkerder ruiken dan pas gemaaid gras. Maar twee keer per week, elke week weer, een paar maanden van het jaar, dat gaat gauw vervelen. Langskomend bezoek uit de Randstad neemt het graag een keertje over. Maar dan nog blijven er heel wat maaibeurten over. De eerste jaren deed ik het vaak zelf, maar ik moet eerlijk zeggen dat het al een hele tijd

En: Voel je je niet op je gemak of depressief? Kijk dan eens een poosje naar het gezicht van een slapend kind. Dan zul je al snel golfjes van vrede voelen.

Illustratie Berto Martínez

13

Chris Oostdam (62), rechter in Assen, schrijft elke woensdag over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is. je proactief op. Spreek met jezelf af dat je slechts vier keer per dag op je telefoon kijkt. En houd je eraan. Zo krijg je weer controle over je eigen tijd, in plaats van een slaaf te zijn van je telefoon. Probeer het: je zult je gelukkiger voelen.’

N

Als je jaloers bent op iemands leven denk dan aan de pizza in de advertentie. Het lijkt altijd beter dan het is.

Leuk, maar je vraagt je toch af hoe het mogelijk is dat deze simpele adviezen hun weg vonden naar meer dan 3,5 miljoen lezers. ‘Vertel het me maar’, zegt een bescheiden Sunim op een zonnige ochtend in een koffiezaak in Seoul. ‘Het is me nog altijd een raadsel. Alles wat ik schrijf, is een kwestie van je gezond verstand gebruiken.’ In zijn grijze pij ziet Sunim eruit als een doorsnee monnik, zoals je die in Seoul vaker tegenkomt. Alleen zijn safari-achtige hoedje verraadt een zekere eigenzinnigheid. Sunim, die in Seoul opgroeide, wilde filmmaker worden, vertelt hij, omdat je ‘met goede films een grote groep mensen kunt bereiken’. Na zijn eindexamen vertrok hij naar Californië, waar hij was toegelaten tot de filmacademie. Het werd een flop. ‘Een film maken is een groepsproces dat om enorm veel geduld vraagt. Om een scène van 30 seconden te schieten heb je 2 uur voorbereidingstijd nodig. En dan is er nog de groepsdynamiek. Iemand doet het camerawerk, een ander de belichting. En we moeten allemaal met elkaar overweg kunnen. Niets voor mij.’ Met zijn andere interesse kon hij beter uit de voeten. Als 15-jarige las Sunim, in de greep van de grote levensvragen, elke dag na school in winkels boeken over filosofie en religie. De switch naar religiestudies was voor hem een verademing. In het derde jaar verruilde hij zelfs de universiteitscampus voor een boeddhistisch klooster. ‘Ik vond het heerlijk. De bewoners daar waren zo volwassen, anders

‘Een heel prettig boek om de wezenlijke dingen van het leven eventjes onder de loep te nemen.’ Susan Smit, RTL 5 Uur Live

COLUMN CHRIS OOSTDAM

We appen en twitteren op zoek naar contact, maar we zien elkaar niet. Haemin Sunim, Zuid-Koreaanse monnik en bestsellerauteur, weet raad. Neem een pauze.

Ik ben de hele documentaire blijven zoeken naar het jongetje in Avicii, maar ik raakte hem kwijt.

Dat maakt kijken naar Tims leven zo pijnlijk. Je ziet hem recht op zijn graf af lopen en iedereen duwt hem de goede kant op. Het is heel verdrietig maar ook verfrissend om nu eindelijk eens een artiest te zien die zijn publiek niet vertrouwt. De hele dj-setting maakt het allemaal nog eens extra treurig. Dat schriele mannetje, met petje, achter zijn dj-tafel en vlak voor hem duizenden mensen die al lang hebben besloten dat ze hoe dan ook een geweldige avond gaan hebben. Tim is uiteindelijk overleden aan grenzeloze heldenverering en wat rest, is de schrale troost dat eindelijk eens goed is vastgelegd hoe de gulzigheid van de fans je uiteindelijk opvreet. Eindelijk durft een artiest te laten zien dat hij steeds eenzamer wordt met steeds meer mensen om zich heen. Aan het eind van de documentaire belt Tim, vlak voor een pathetisch landhuis vol met jacuzzi’s, fonteinen en gouden badkamers, zijn moeder. Nu, dacht ik. Nu jongen. Lieve Tim. Niks publiek. Tas pakken en naar mamma. Vliegtuig pakken, gewoon tweede klas, tussen mensen die je niet kennen, en dan snel terug naar je moeder. Guided by a beating heart. Doe het.  

Speciaal voor V heeft Haemin Sunim een advies voor een typisch probleem van het ‘overweldigende moderne leven’: de telefoonverslaving. ‘Besef dat je een reactief leven leidt, als je bij elke melding op je telefoon kijkt. Stop daarmee en stel

de Volkskrant Magazine

Haemin Sunim maakt pas op de plaats in jachtig Seoul.

geleden is dat ik zelf gras heb gemaaid. En nu ik toch eerlijk ben: twee keer per week halen we meestal niet. Soms vanwege het weer of andere noodzakelijke klussen, maar vaak ook vanwege simpelweg geen zin. We hebben dan ook geen superstrak gazonnetje. Ja, er zijn maaibots, een soort egeltjes die geheel automatisch je gras maaien en zelf hun hokje opzoeken als de accu leeg is. Maar met een oppervlakte aan gras zoals wij dat hebben, heb je er al gauw een stuk of vier uit de zwaarste categorie nodig. Qua geld vergelijkbaar met een kleine middenklasser. Geen optie dus. Dito voor het inhuren van een tuinman. Als ik het over de tuin heb, bedoel ik eigenlijk vooral het gedeelte direct om het huis, het terras, de borders, de rotstuin, het paadje naar de brievenbus en de klimplanten tegen het huis. Ik heb het in de loop der jaren zo onderhoudsvriendelijk mogelijk gemaakt, maar onderhoud heeft het nodig.  Net als overal is ook onze tuin ontploft toen na de koude periode de zon kwam. Niet alleen de pruimen- en appelboom die prachtig in bloei komen, de rododendrons, de passieflora, de brem en de lavendel, de hortensia’s, de vlinderstruik en de blauwe regen, maar ook het onkruid. Het viel niet mee, maar met elke dag een stukje heb ik het ergste getackeld. Met voldoening kijk ik om me heen. Zo, nu weer lezen.

Metro

de Volkskrant

€ 15,99

RTL 5 Uur Live AKO

ISBN 978-90-225-8372-2

Profile for Meulenhoff Boekerij

Meulenhoff Boekerij non-fictie zomeraanbieding 2019  

De gehele non-fictie aanbieding van Meulenhoff en Boekerij inclusief informatie over de nieuwste boeken voor het zomer van 2019.

Meulenhoff Boekerij non-fictie zomeraanbieding 2019  

De gehele non-fictie aanbieding van Meulenhoff en Boekerij inclusief informatie over de nieuwste boeken voor het zomer van 2019.

Advertisement