Page 1

2-4 Ιουλίου 2010 Αριθμός φύλλου 907/74


2

i„‰¸–‡rÀ„½Šˆƒ…¸

šÒ“©˜©‘oߛ™‘ž¨Ô‘áz— •—ž

ΠΟΛΗ

2 - 7 - 10

~®¬¬›¶Ì¦µ³©›¶ ³¨­Ì¤©¡Ì°±¡

‘

ο βράδυ της Τρίτης, στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, ομάδα περίπου 60 ατόμων, φωνάζοντας υβριστικά συνθήματα εναντίον των μεταναστών, επιτέθηκε σε ανυποψίαστους αλλοδαπούς που βρέθηκαν μπροστά της, έσπασε δύο καφενεία ιδιοκτησίας Αφγανών, καθώς και εισόδους κατοικιών στις οποίες ζουν μετανάστες, αλλά και το τζαμί της οδού Αριστομένους. Την ίδια ημέρα βρέθηκα τυχαία σε μία συγκέντρωση κατοίκων του Μεταξουργείου. Η παλιά αυτή γειτονιά της Αθήνας ασκεί μια νέα γοητεία σε καλλιτέχνες, δημιουργούς, νέα ζευγάρια, για λόγους που δύσκολα γίνονται αντιληπτοί με την πρώτη ματιά. Το Μεταξουργείο είναι περισσότερο γνωστό για τους οίκους ανοχής του (οι περισσότεροι παράνομοι) και λιγότερο για τα ωραία του νεοκλασικά (μερικά σε ερειπιώδη κατάσταση, αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία). Αλλά μαζί με τα προβλήματα επιβιώνει μια ατμόσφαιρα «παλιάς Αθήνας», που δεν την βρίσκεις εύκολα σε διπλανές γειτονιές οι οποίες υποφέρουν από την εντατική ανάπτυξη της βιομηχανίας της διασκέδασης. Ετσι, δεν μου έκανε εντύπωση όταν ένας από τους παρευρισκόμενους στη συνάντηση ρώτησε μία κυρία που παραπονιόταν για τους οίκους ανοχής: «Θα προτιμούσατε στη θέση τους μπαρ, μεζεδοπωλεία και clubs;». Η γυναίκα κοίταζε κάπως κεραυνοβολημένη και δεν απάντησε.

y

ια εμάς που ζούμε σε άλλες περιοχές της Αθήνας, ο Αγιος Παντελεήμονας και το Μεταξουργείο ανήκουν στην ίδια γκρίζα ομάδα με τις λεγόμενες «προβληματικές» αθηναϊκές γειτονιές. Παρόλα αυτά, διαφέρουν. Αν περπατήσεις στους δρόμους κοντά στον Αγιο Παντελεήμονα, έχεις την εντύπωση ότι οι ξένοι μετανάστες πλειοψηφούν. Στο Μεταξουργείο οι «ξένοι» υπάρχουν (πάντα υπήρχαν), αλλά δεν είναι τόσο ευδιάκριτη κοινωνική ομάδα. Ενα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης τούς έχει ταυτίσει με τα κρούσματα παραβατικότητας που πολλαπλασιάζονται στο Μεταξουργείο. Αλλά η πε-

ριοχή δεν έχει τόσο πρόβλημα με τους δικούς της «ξένους». Οι κλοπές, οι επιθέσεις, οι διαρρήξεις, το εμπόριο ναρκωτικών χρεώνονται κυρίως σε αλλοδαπούς που έρχονται στο Μεταξουργείο από άλλες γειτονιές, γιατί εκεί βρίσκουν ελεύθερο πεδίο, ελεύθερο χώρο. Μιλάμε κυρίως για αδόμητα οικόπεδα ή παλιά, ερειπωμένα σπίτια. Κι αν στον Αγιο Παντελεήμονα οι Ελληνες «την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια», στο Μεταξουργείο διαπιστώνεται ένα ρεύμα επιστροφής γηγενών Αθηναίων, οι περισσότεροι από τους οποίους θα μπορούσαν να ανήκουν στις ελίτ της πόλης.

…

προσέγγιση του μεταναστευτικού από τις ελίτ παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί προσπαθεί τις περισσότερες φορές να ισορροπήσει ανάμεσα σε μία πολιτικώς ορθή αντίληψη των πραγμάτων και στο ρεαλισμό. Τώρα που ορισμένοι διανοούμενοι αποφασίζουν να ζήσουν το downtown όνειρό τους σε ζόρικες γειτονιές, θα πρέπει να αναζητήσουν νέα εργαλεία ανάγνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Στον Αγιο Παντελεήμονα η κατάσταση δείχνει εκτός ελέγχου, με τις ξενοφοβικές ομάδες να σπέρνουν σήμερα τον τρόμο, ίσως γιατί κάποιοι από εμάς δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας. Ο ρατσισμός δεν είναι πάντα μια παθολογία με την οποία γεννιέσαι. Τα κενά που άφησε το ελληνικό κράτος κάτω από την Πατησίων έρχονται να τα «καλύψουν» ακροδεξιές ομάδες, υιοθετώντας ρόλο αυτόβουλου σωτήρα ή αστυφύλακα. Ακόμα χειρότερα: το κάνουν τρομοκρατώντας και ασκώντας βία. Σήμερα, λοιπόν, έχουμε δύο βασικές υποχρεώσεις. Να σβήσουμε τη «φωτιά» στον Αγιο Παντελεήμονα με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή και να αποτρέψουμε την επέκτασή της σε άλλες γειτονιές της Αθήνας, ακόμα λιγότερο προετοιμασμένες.


2 - 7 - 10

ΚΕΡΚΙΔΑ

3

À‹±À¬¸’Ÿ ֘¡©Ê‹›á–’©É—‹›œ‹›â{˜¡–˜¡

¯

εκίνησαν 32. Στην πορεία έμειναν 16 και, τώρα πια, οι «μονομάχοι» στην «αρένα» του 19ου Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι μόλις 8. Το πρώτο... στερητικό σύνδρομο, ύστερα από 19 ημέρες γεμάτες ποδόσφαιρο, το νιώσαμε ήδη την Τετάρτη και την Πέμπτη, ωστόσο το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής επανακάμπτει δυναμικά σήμερα και αύριο, με τις αναμετρήσεις Ολλανδίας - Βραζιλίας (Παρασκευή, 17:00), Ουρουγουάης Γκάνας (Παρασκευή, 21:30), Αργεντινής - Γερμανίας (Σάββατο, 17:00) και Παραγουάης - Ισπανίας (Σάββατο, 21:30). Την «αυλαία» των προημιτελικών ανοίγει η αναμέτρηση της Ολλανδίας με τη Βραζιλία. Δύο ομάδες με επιθετική φιλοσοφία, οι οποίες έμαθαν να δίνουν ανάλογη, αν όχι περισσότερη, σημασία και στην άμυνα, χάρη στις διδαχές των προπονητών τους, Μπερτ Φαν Μάρβικ και Κάρλος Ντούνγκα, αντίστοιχα. Η αναμέτρηση αυτή εγείρει μνήμες από το 1998, όταν «οράνιε» και «σελεσάο» βρέθηκαν αντίπαλοι στα ημιτελικά, με τους Βραζιλιάνους να πανηγυρίζουν τελικά την πρόκριση στα πέναλτι, μετά το 1-1 του κανονικού αγώνα και της παράτασης. Ακολουθεί η αναμέτρηση των αουτσάιντερ της διοργάνωσης, Ουρουγουάης και Γκάνας. Στηριζόμενη στη δυνατή της άμυνα και το εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο Σουάρες - Φορλάν, η «σελέστε» επανέρχεται δυναμικά στο διεθνές προσκή-

νιο και έχει «χρυσή» ευκαιρία να φτάσει στα ημιτελικά, καθώς απέναντί της βρίσκεται μια εξαιρετικά καλοδουλεμένη ομάδα, η οποία ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν την «τρομάζει». Τα «μαύρα αστέρια» της Γκάνας, βέβαια, υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του άγνωστου μέχρι χθες, Μίλοβαν Ράγεβατς, και παρά την απουσία του Μίκαελ Εσιέν, έχουν πολλάκις υπερβεί εαυτόν και παραμένουν η μόνη αφρικανική ομάδα που συνεχίζει στη διοργάνωση, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Το Σάββατο, το «μενού» περιλαμβάνει ως «πρώτο πιάτο» -αν και όλοι μας θα το προτιμούσαμε ως «κυρίως»- την αναμέτρηση Αργεντινής - Γερμανίας. Το συγκρότημα του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα θα έχει την ευκαιρία να πάρει ρεβάνς για τον αποκλεισμό του από τα «πάντσερ», πάλι στη φάση των «8», πριν από τέσσερα χρόνια, στο Μουντιάλ της Γερμανίας. Το έργο του ωστόσο αναμένεται εξαιρετικά δύσκολο, καθώς η νεανική «νασιονάλμανσαφτ» του Γιόακιμ Λεβ εντυπωσιάζει, ενώ προέρχεται και από το θριαμβευτικό 4-1 επί της Αγγλίας. Η «αυλαία» των προημιτελικών πέφτει το βράδυ του Σαββάτου με τον αγώνα Παραγουάης - Ισπανίας. Ξεκάθαρο φαβορί, οι παίκτες του Βιθέντε ντελ Μπόσκε έχουν την ικανότητα να «κρύβουν» την μπάλα ανά διαστήματα, αλλά η ομάδα του Χεράρδο Μαρτίνο έχει αποκλείσει την Ιταλία και έχει νικήσει, στα προκριματικά, Βραζιλία και Αργεντινή, οπότε μάλλον δεν μπορεί να υποτιμηθεί…


4

ΑΠΟΨΗ

2 - 7 - 10

n…¸À„“„®À¸‹Š”Ž±¸ Εβδομαδιαία ειδική έκδοση της εφημερίδας Metropolis www.metropolisnews.gr metropolis@metropolisnews.gr Τηλ. Επικοινωνίας: 210 48.23.977 - 48.16.710 Fax: 210 - 48.32.887 Ιδιοκτησία - Εκδοση ΜETROPOLIS EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Εθνάρχου Μακαρίου & Δημητρίου Φαληρέως 2 Τ.Κ. 185 47 - Ν. Φάληρο Σύνταξη - Διαφήμιση: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο Σύμβουλος Eκδοσης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας Συντονισμός Eκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Θάνος Τριανταφύλλου Στην οργάνωση, παραγωγή και επιμέλεια της έκδοσης συμμετέχουν οι: Αλεξία Κονάχου, Γεωργία Μπάστα, Νάντια Γιαννούλη, Γεωργία Διαβολίτση, Νίκος Καλαμπάκας, Νικήτας Καραγιάννης, Βασίλης Καραγιαννόπουλος, Αντώνης Κόλλιας, Γιάννης Μανάλης, Μιχάλης Παναγιωτάκης, Νίκος Πιτσιλαδής, Αλεξάνδρα Σαρμά, Xρήστος Τσαπακίδης, Αντώνης Χιοκτούρης, Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Θάνος Αλεξίου, Βασίλης Αναστασόπουλος, Τάσος Γραικός, Βίκυ Οικονομοπούλου, Τηλέμαχος Χορμοβίτης Δημιουργικό: Δημήτρης Στεργίου, Ρουμπίνη Νάτση, Γιώργος Στασινόπουλος, Iωάννα Κυρίτση Εμπορικός Διευθυντής: Πάνος Πατρίκης Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη Φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Actionimages, AFP, ΕUROKINISSI Εκτύπωση: Η Καθημερινη Α.Ε.

֘¡©Ò’”ß›Š¨ÎŠ™Š’Ñ––‘

‘

ην πρωτεύουσα έχουμε μάθει να την αγαπάμε αλλά και να τη μισούμε. Μαζί της έχουμε μια σχέση αγάπης-μίσους, που είναι βαθιά ριζωμένη τόσο σε αυτούς που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, όσο και σε αυτούς που ήρθαν για να την κάνουν δεύτερο «σπίτι» τους. Αλλοπρόσαλλος τόπος, μαγικός, αλλά και εφιαλτικός ταυτόχρονα, ερωτικός, παγερός, διασκεδαστικός αλλά και ξενέρωτος... Ρίχνοντας μια ματιά στη λίστα του Monocle -του μηνιαίου περιοδικού που θεωρείται κάτι σαν Βίβλος του σύγχρονου urban τρόπου ζωής, διαδόχου του Wallpaper- με τις «καλύτερες» πόλεις για να ζει κανείς στον κόσμο, προσπαθούμε να αναλύσουμε τους λόγους για τους οποίους η Αθήνα… απουσιάζει από τις σελίδες του. Οι λόγοι, προφανώς, είναι πολλοί, αλλά προτιμούμε να τους παραθέτουμε εμείς όταν το επιθυμούμε, παρά να μας τους υπαγορεύουν άλλοι, και οι δη οι «ξένοι». Εμείς, οι ταλαίπωροι κάτοικοί της, έχουμε δικαίωμα να τη σνομπάρουμε επειδή τη ζούμε μέρα με τη μέρα. Να γκρινιάζουμε και να την γκαντεμιάζουμε σε κάθε βήμα μας στους βρώμικους, χαοτικούς δρόμους και τα

ανύπαρκτα πεζοδρόμιά της. Να βλαστημάμε τις προβληματικές υποδομές της και να την καίμε σε πρώτη δοθείσα ευκαιρία. Αλλά οι ξένοι, οι «απ’ έξω»; Εκείνοι θεωρούμε πως έχουν ιερή υποχρέωση να τη σέβονται, να την προσκυνούν και να τη λατρεύουν. Εμάς, τους Ελληνες, όμως δεν μας «πιάνεις» πουθενά. Είμαστε τόσο αψυχολόγητοι, ώστε υπάρχει περίπτωση αν το Monocle -σε ένα έλλειμμα αισθητικής και κριτηρίων- συμπεριλάμβανε την Αθήνα στη λίστα με τις καλύτερες των πόλεων, να βγαίναμε και να το χλευάζαμε. Είναι σαν να μας ακούω: «Τι λέει, ρε συ; Σοβαρολογεί; Να έρθουν πρώτα να ζήσουν λίγο εδώ και μετά να μιλούν. Ακούς εκεί στις καλύτερες πόλεις…». Αγαπητοί συνάδελφοι, συντάκτες του Monocle, μην ανησυχείτε. Χαμένοι θα βγαίνατε είτε υποστηρίζατε την Αθήνα, είτε όχι. Πάρ’ τε για παράδειγμα την πρωτεύουσα τον Αύγουστο, μια εποχή που «καίει» το σύμπαν γύρω μας και που τίποτα σχεδόν δεν λειτουργεί. «Είναι υπέροχη η Αθήνα τον Αύγουστο»: το ακούμε από όλους και συμφωνούμε, αλλά όσοι μπορούν την «κάνουν» όπως-όπως. «Η Αθήνα την άνοιξη είναι μια μαγεία»: και πάλι συμφωνούμε. Πότε επιτέλους είναι άσχημη η πόλη μας; Η απάντη-

ση είναι «όταν εμείς δεν είμαστε καλά». Και πότε δεν είμαστε καλά; Τις περισσότερες μέρες του χρόνου! Οταν είσαι ερωτευμένος, και στο καμίνι της κόλασης του Δάντη να σε ρίξουν, σου αρέσει! Οταν δεν χρωστάς, όλα γύρω σου λάμπουν! Οσο βλέπεις χαμόγελα στους δρόμους, αισθάνεσαι σαν την Μαίρη Πόπινς στην κορυφή του κόσμου. Οταν όμως γύρω σου όλα καταρρέουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τότε ο τόπος δεν σε χωρά. Ναι, η σημερινή Αθήνα είναι μια πόλη για τους ερωτευμένους, που έχουν αυξημένα αντισώματα στο αφύσικο περιβάλλον. Μια πόλη για όσους χαμογελούν, ακόμη και λόγω λοβοτομής. Μια πρωτεύουσα για ανθεκτικά ταμπεραμέντα. Ο στίχος του τραγουδιού της Λίζας Μινέλι για τη Νέα Υόρκη που λέει «αν τα καταφέρω εδώ, τότε θα τα καταφέρω παντού», μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί στο αθηναϊκό σύμπαν ως «αν επιβιώσω εδώ, τότε θα επιβιώσω παντού». Μια πόλη που δοκιμάζει αντοχές, που σου θυμίζει κάθε λεπτό ότι σ’ αυτήν τη ζωή πρέπει να είσαι αγωνιστής και όχι «φλώρος». Μια πόλη που δεν σηκώνει πολλά πολλά και που σου φωνάζει κατάμουτρα «όχι, αγάπη μου, δεν θα με καταστρέψεις εσύ. Θα καταστραφώ μόνη μου!».


6

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ADS@ÌUDQRHNM

2 - 7 - 10

šÒ“©˜©Òߔ—ž¨ƒ’›š’•ŠÞž

Ш‹wƛȨ—™“¨w‡‹—”“™“ Η κλιματική αλλαγή επήλθε τελικά από εκεί που δεν το περιμέναμε. Καταμεσίς του καλοκαιριού και τα πάντα μπαίνουν στην «κατάψυξη» για τα επόμενα τρία χρόνια. Οχι από την τρύπα του όζοντος, από την άλλη τρύπα που όζει επίσης αλλά αφορά στην οικονομική διαχείριση. Τα πάντα από πλευράς εσόδων και ανάπτυξης φυσικά. Γιατί το ΦΠΑ ξεπέρασε και το ψυχολογικό όριο του μπλακ τζακ. Μια φορά η «μάνα» ποτέ δεν χάνει. Δεν είναι και από τα μέρη μας, δεν τη νοιάζει και πολύ, μεταξύ μας. Και να σκεφτείς πως μέχρι πρότινος, αυτό το «νομοθετική ρύθμιση για το ‘πάγωμα’ των αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα» θα εκλαμβανόταν με τέτοια χάχανα στις τάξεις των Νεοελλήνων που θα συνταρασσόταν το σύμπαν. Τελικά, αυτό το πολύπειρο ΔΝΤ, πού αλλού θα χώσει τη λαίμαργη μουσούδα του; Ιδωμεν. Μια φορά, κομμένα τα ανέκδοτα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς θα μας βγουν. Μετά μη ρωτάς γιατί αλλού, ο «τροϊκός πόλεμος» μαίνεται αδυσώπητος. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανέβαλε την εκταμίευση δανειακής δόσης ύψους 2 δισ. ευρώ προς τη Ρουμανία, μετά την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας που έκρινε αντισυνταγματικές περικοπές κατά 25% σε μισθούς και 15% σε συντάξεις. Η συνέχεια, από πλευράς της επίσης «παγωμένης» από τις εξελίξεις ρουμανικής κυβέρνησης, επεφύλασσε αύξηση του ΦΠΑ κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες (στο 24%), συζήτηση για κατάργηση 54.000 θέσεων εργασίας και νέα έκδοση ομολόγων μέχρι την «απόψυξη» της δόσης της χώρας. Με περιέργεια αναμένουμε τις εξελίξεις. Πού ξέρεις, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη αυτή η γνώση για το μέλλον. Σαν τα πιτσιρίκια που… ξεσκονίζουν με τα μάτια τους τον «Μπαμπινιώτη» για να βρουν καμιά «ύποπτη» λεξούλα να χαζογελάσουν, ξεφυλλίζουν ον ερ το... σωτήριο Μνημόνιο με την τρόικα, οι «ιπτάμενοι» αυτόκλητοι σωτήρες του τηλεθεατή. Προβάλλουν δε και αυτό τους το κατόρθωμα επιδεικτικά, λες και δημοσιεύουν τα μυστικά αρχεία της Κα-

Γκε-Μπε (που κάνουν και τα… μοσχαναθρεμμένα πρόβατα στον αγρό). Επαναπαύσου κι εσύ στην κρίση τους και αν τη γλιτώσεις με ένα απλό μπάι πας, θα είσαι τυχερός. Το οποίο μου θυμίζει: τρία εκατομμύρια Ελληνες πέρασαν από τον αξονικό τομογράφο το 2008, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, όπερ σημαίνει πως σε κάθε 1.000 κατοίκους αντιστοιχούσαν 320 αξονικές τομογραφίες και 100 μαγνητικές ή μιάμιση φορά περισσότεροι αξονικοί τομογράφοι και δύο φορές παραπάνω μαγνητικοί από ό,τι στις υπόλοιπες χώρες! Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, κάθε Ελληνας δαπανά, κατ’ έτος, 2.189 ευρώ για έξοδα υγείας, δαπάνες που κατατάσσουν τη χώρα τρίτη στα μέλη του ΟΟΣΑ, μετά τις ΗΠΑ και τον Καναδά! Τι συνέβη άραγε; Ενέσκηψε κύμα ασθενειών; Ή κάποιοι μοιράζουν συνταγές σαν φέιγ βολάν; Ασθένειες ψηφίζω. Γάγγραινες και κρυοπαγήματα από το αδυσώπητο πάγωμα.

Σκέψου τι έχει να επακολουθήσει όταν θα βγουν και τα υπόλοιπα τρία Μνημόνια ως το Σεπτέμβριο. Αυτό πρότεινε ο πρωθυπουργός στο πολιτικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ μέσα στην εβδομάδα. Από τη ΔΕΘ και μετά λοιπόν, οι μελετηρότεροι των καναλιών ας βάλουν... φωτιά στα φωτοτυπικά και ας αρχίσουν την ανάγνωση των νέων μάνιουαλ βιωσιμότητας της νεοελληνικής κοινωνίας με τους εύγλωττους τίτλους, όπως «Μνημόνιο ανάπτυξης» (πώς είπατε;), «Μνημόνιο κοινωνικής συνοχής» (για προληπτικούς λόγους...) και «Μνημόνιο κοινωνίας και θεσμών» (η απόλυτη λύση για τη σωτηρία του Νεοέλληνα και την αναμόρφωση της νοοτροπίας του). Ως ένδειξη μεγαλοφροσύνης όμως, η στήλη οφείλει να μπαίνει πού και πού και στα καλοραμμένα «παπούτσια» της τρόικας. Αλήθεια, πώς να εξασφαλίσει κι εκείνη τα πανωτόκια της; Από αυτά ζει. Νομίζεις πως εκπροσωπεί τίποτα εύρωστες οικονομίες; Κι αυτοί από τις σάρκες τους τρώνε, πλέον...


ΚΕΡΚΙΔΑ

2 - 7 - 10

7

i‹ÀŠ‰ÀtŠÀŽŠ‰Ào‰r‰ŠŸ ֘¡© ʋ›á–’©É—‹›œ‹›â{˜¡–˜¡

…

ταν η 9η Αυγούστου του 2001, ανήμερα των 63ων γενεθλίων του, όταν ο Οτο Ρεχάγκελ -γνωστός τότε στους Ελληνες φιλάθλους αποκλειστικά και μόνο από το κατόρθωμά του να κατακτήσει το 1998 την Bundesliga με την Καϊζερσλάουτερν, έχοντας προβιβαστεί μόλις την προηγούμενη χρονιά- έλεγε το “ja” στην πρόταση της ΕΠΟ και αναλάμβανε την τεχνική ηγεσία της εθνικής μας ομάδας. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι… Κάτω από τις οδηγίες αυτού του ιδιότροπου Γερμανού με τη γαλανόλευκη φόρμα και τα μονίμως «κορακί» -σε πείσμα του πανδαμάτορα χρόνου- μαλλιά, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα μεταμορφώθηκε από βάτραχος σε… πρίγκιπα ενός υπέροχου αθλητικού «παραμυθιού» και γνώρισε στιγμές αληθινής δόξας, που κορυφώθηκαν δις: με την κατάκτηση του Euro 2004 και με την πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ του 2010, την οποία μάλιστα ακολούθησε και η ιστορική πρώτη ελληνική νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Ολα τα ωραία πράγματα, ωστόσο, έχουν ένα τέλος και η ιστορία μας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα. Στις 22 Ιουνίου του 2010, η Αργεντινή νίκησε την Ελλάδα με 2-0 και την απέκλεισε από τη συνέχεια του Μου-

ντιάλ της Νότιας Αφρικής. Σαν έτοιμος από καιρό, ο 72χρονος Γερμανός τεχνικός ανακοίνωσε σε αμέσως μετά το τέλος της θητείας του στον πάγκο ο της Εθνικής. Λίγες ημέρες αργότερα, μιλώντας στη η γερμανική “Bild” -τον ελληνικό Τύπο δεν τον... συμπάθησε ποτέ- ο Ρεχάγκελ «έγραψε» τον επίλογο, παραδεχόμενος ότι «ήταν η ώρα» να φύγει… Το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ ως προς τις προθέσεις του, βέβαια, δεν ήταν και τόσο διαφωτιστικό… ωτιστικό… Μερίδα του Τύπου υποστήριξε ότι ο «Ρεχακλής» χακλής» ήταν διατεθειμένος, εν μέσω οικονομικής κρίσης, να αποδεχτεί μία μειωμένη οικονομικά πρόταση ταση -όταν το συμβόλαιό του προέβλεπε ως ετήσια αμοιβή το ποσό των 1,2 εκατ. ευρώ. Αλλα δημοσιεύματα, εύματα, ωστόσο, έκαναν λόγο για ακλόνητη στάση του Γερμανού, ο οποίος δεν ήταν διατεθειμένος να δεχθεί μείωση των αποδοχών του, με αποτέλεοτέλεσμα η ΕΠΟ να αναγκαστεί να στραφεί σε μία πιο φτηνή λύση…

Í©œ“pੜ˜¡©…Ò—œ˜Ÿ Φτηνή, είπαμε; Μόνο; «Κοψοχρονιά», που ου λέει και ο λαός. Ο διάδοχος του Οτο Ρεχάγκελ γκελ ακούει στο όνομα Φερνάντο Σάντος και η αμοιβή του για κάθε χρόνο του διετούς συμβολαίου ου που υπέγραψε με την ΕΠΟ ίσα που θα «αγγίζει» ίζει» τις 600.000 ευρώ... Ενα το κρατούμενο, λοιπόν, πόν, για τον 56χρ 56χρονο Πορτογάλο τεχνικό, που καλείται λείται να αξιοποιήσει την «κληρονομιά» που άφησε πίσω του αξιοποιή ο «Οθωνας» «Οθων του ελληνικού ποδοσφαίρου… … Αλήθεια, όμως, για ποια «κληρονομιά» μιλάμε; Τι Αλήθεια πραγματικά αφήνει πίσω του ο Ρεχάγκελ,, πέρα βέπραγματ βαια από απ τις αδιαμφισβήτητες επιτυχίες της κατάκτησης του τ Euro 2004, της πρόκρισης στα τελικά του Euro 2008, καθώς και στα τελικά του ου Μουντιάλ της Νότιας Ν Αφρικής, στο οποίο μάλιστα τα η Ελλάδα πήρε την πρώτη της νίκη; Τίποτα... Γιατί η α αλήθεια είναι πως αν κοιτάξουμεε πίσω και πέρα από απ τους αριθμούς, θα διαπιστώσουμε ουμε ότι η τεράστια εμπειρία του Ρεχάγκελ έμεινε ουσιαστικά αναξιοπο αναξιοποίητη… ουδέποτε ενδιαφέρθηκε συνολικά Ο Γερμανός Γερμα νολικά για το οικοδ οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, παρά μόνο για τη «βιτρίνα» του, την Εθνική. Δεν ασχολήθηκε με τις «μικρές» εθνικές ομάδες, δεν συνεργάστηκε μ με τους λοιπούς ομοσπονδιακούς τεχνικούς και, ως εκ τούτου, το μόνο που άφησε ως «παρακαταθήκ καταθήκη» ήταν η αλλαγή νοοτροπίας στη διοίκηση της ΕΠΟ και τους παίκτες της Εθνικής Ανδρών. Η πειθαρχ πειθαρχία, επίσης, ο επαγγελματισμός, η αυτοπεποίθηση, αλλά αλ μέχρι εκεί… Εκεί ακρ ακριβώς «πάτησε» ο Φερνάντο Σάντος, προκειμένου να αναλάβει τις τύχες της Ελλάδας -αν και, μεταξύ μ μας, θα προτιμούσε σαφώς να έχει αναλάαυτές της Πορτογαλίας. Γνωρίζοντας τα «τρωτά βει αυτέ σημεία» του Ρεχάγκελ, ο Πορτογάλος τεχνικός έπαιξε από την τ πρώτη στιγμή το «χαρτί» του προπονητή που θέλει θ να έχει ολοκληρωμένη άποψη για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ν’ αναδείξει νέα ταλέντα, μολονότ μολονότι κατά τη θητεία του σε ΑΕΚ, Παναθηναϊκό και ΠΑΟ ΠΑΟΚ έκανε το εντελώς αντίθετο: προτίμησε, δηλαδή, να δουλέψει με τα «μεγάλα» ονόματα και να παραγκω παραγκωνίσει τους «μικρούς», με μόνη εξαίρεση, ίσως, τον Κώστα Κατσουράνη. Προβάλλ Προβάλλοντας επίσης ως γνώστης της... περίφημης «ελλ «ελληνικής πραγματικότητας» -αλήθεια, ο Ρε-

χάγκελ, που δεν υπήρξε ποτέ γνώστης της, «μας χάλασε»;- και άνθρωπος «χαμηλών τόνων», που αποφεύγει να «στεναχωρεί» με τις δηλώσεις του τόσο τους παίκτες, όσο και τους προϊσταμένους του, ο Πορτογάλος τεχνικός δεν δυσκολεύτηκε, είναι η αλήθεια, να πάρει το «χρίσμα» από τους διοικούντες την ΕΠΟ. Ως κομιστής νέων ηθών και εθίμων, άλλωστε, ο Σάντος έθιξε ένα ακόμη «ευαίσθητο» κομμάτι, που του έδωσε επιπλέον «πόντους» έναντι του προκατόχου του. Δήλωσε ότι, προκειμένου να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την πορεία των διεθνών, θα γίνει μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Κανένα πρόβλημα, αφού κι εδώ θα μπορεί να ακολουθεί ευλαβικά το πρόγραμμά του. Να επισκέπτεται, δηλαδή, τον καθολικό ναό και τα Μετέωρα και να κάνει καθημερινά την προσευχή του, αφού η θρησκεία και η πίστη βρίσκονται ψηλά στην «ατζέντα» με τις προτεραιότητες του Πορτογάλου τεχνικού. Οχι σαν αυτόν τον… ανεπρόκοπο τον Ρεχάγκελ, που ερχόταν στην Αθήνα μόνο και μόνο για να πιει τον καφέ του με θέα την Ακρόπολη…


8

—Ž¨–—ÆŨwœ•ÆÑȒÆœ

ΠΟΛΗ

2 - 7 - 10

֘¡©È•Þ”— ¨’™à”‘

¼

ιασχίζουμε τη στοά Σπυρομήλιου κουβεντιάζοντας. Ο συνομιλητής μας είναι πάνω από 70, καλοστεκούμενος, ευδιάθετος και πρόθυμος να απαντήσει σε κάθε ερώτημα. Η διήγησή του έχει τη ζωντάνια όχι μόνον των προσωπικών του αναμνήσεων, αλλά και εκείνων που προέρχονται από παλαιότερες γενιές και φτάνουν ως τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, δίνοντας ένα πανόραμα όχι μόνον της στοάς αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου στον οποίο βρίσκεται, στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΜΤΣ). «Περίπου 10 χρόνια οι Αθηναίοι παρακολουθούσαν το χτίσιμο του κτιρίου του ΜΤΣ. Ανεγέρθηκε σταδιακά στην τρίτη δεκαετία του περασμένου αιώνα, εκεί που ήταν οι βασιλικοί στάβλοι στις παρυφές της πλατείας Συντάγματος. Μελέτες επί μελετών, διάφορες προτάσεις, διαφωνίες πολεοδόμων και οι σκαλωσιές παρέμεναν στο Κέντρο της πρωτεύουσας. Ο πατέρας μου, μου διηγήθηκε ότι τα εγκαίνια του κινηματοθεάτρου ‘Παλλάς’ το 1932 είχαν μείνει αλησμόνητα στην αθηναϊκή κοινωνία της εποχής, με την παράσταση της οπερέτας του Γιόχαν Στράους ‘Η νυχτερίδα’. Το ΜΤΣ και η στοά του γινόταν με τα χρόνια το επίκεντρο της κοσμικής, αλλά και πνευματικής ζωής της πρωτεύουσας. Προσωπικά θυμάμαι τα χρόνια της νεότητας στο ‘Ζωναρά’, στο ‘Φλόκα’ όπου ήταν το περίφημο τραπεζάκι του Χατζιδάκι και του Γκάτσου και στο ‘Μπραζίλιαν’, όπου καθημερινά περνούσαν να πάρουν τον εσπρέσο τους ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Ελύτης, ο Ταχτσής, που μας ά-

φησε και τη ‘Συμφωνία του Μπραζίλιαν’, αλλά και τόσοι άλλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι». Από το ωραίο λεύκωμα της ιστορίας του ΜΤΣ του Βασίλη Κολώνα, που εκδόθηκε από το Πολιτιστικό Ιδρυμα του Ομίλου Πειραιώς, «δανειζόμαστε» ορισμένες ημερομηνίες και γεγονότα: το Δεκέμβριο του 1937 ανοίγει τις πύλες του το «Μαξίμ», κοσμικό κέντρο ψυχαγωγίας της εποχής, με την ορχήστρα του περίφημου Eduardo Bianco, του βασιλιά του τανγκό. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν είχαν αρχίσει να εμφανίζονται τα «σύννεφα» του πολέμου, εγκαινιάζεται ο «Ζώναρ’ς», τον Αύγουστο του 1940. Ο συνομιλητής μας συνεχίζει τη διήγησή του. Μιλάει για το ιστορικό μπακάλικο-ουζερί του «Ορφανίδη» κοντά στη στοά, όπως και για το μεζεδοπωλείο του Απότσου, αρχικά στην οδό Σταδίου και μετέπειτα στην Πανεπιστημίου. Για τα θέατρα «Βρετάνια», «Αθηνών» και «Αλίκη», όπου διέπρεψαν σπουδαίοι ηθοποιοί μας. Θυμάται ότι στο ΜΤΣ στεγάστηκε για χρόνια η Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού, τις ουρές στα ταμεία του Φεστιβάλ Αθηνών για ένα εισιτήριο στις παραστάσεις του. Η περιήγηση φτάνει στο τέλος με ένα μήνυμα αισιόδοξο: με τη ριζική ανακαίνιση του κτιρίου του ΜΤΣ, που ολοκληρώθηκε το 2005 από τον όμιλο της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία ανέλαβε και την εκμετάλλευσή του, η ιστορία του κτιρίου και της στοάς συνεχίζεται. Νέοι καλλιτέχνες, νέοι άνθρωποι αναζητούν την πραγματοποίηση των ονείρων τους, επαγγελματικών και προσωπικών, στις σκηνές που υπάρχουν στο κτίριο και σε παρέες στα νέα στέκια, που δημιουργούνται πάνω στις παλιές επωνυμίες.


2 - 7 - 10

ě²«£›§–Äi›°Äžš§›i¢

9

ΠΟΛΗ

֘¡© €’pàœš’©Õ’‘â{˜¡–˜¡

Βλέποντας την αεροφωτογραφία με το Φαληρικό Ορμο σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, συνειδητοποιείς τι έχεις στα χέρια σου και τι (δεν) κάνεις. Πόσες πρωτεύουσες στην Ευρώπη διαθέτουν την ακτογραμμή της Αθήνας, τόσες επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες περνούν από μπροστά σου, για να κάνεις κυριολεκτικά «παπάδες», προσφέροντας από τη μία πλευρά υψηλής ποιότητας δημόσιους χώρους και πράσινο και προσελκύοντας πολύτιμες επενδύσεις από την άλλη. Υποτίθεται ότι όλες οι «τρύπες» από χώμα που βλέπουμε από ψηλά στα επόμενα πέντε χρόνια θα έχουν «πρασινίσει». Προσωπικά, αισθάνομαι σίγουρος μόνο για τα 160 στρέμματα του παλιού Ιπποδρόμου, επειδή το σχέδιο της διαμόρφωσης του Πολιτιστικού και Εκπαιδευτικού Πάρκου «Σταύρος Νιάρχος» το χρηματοδοτεί ένα ιδιωτικό Ιδρυμα. Για τα υπόλοιπα κάνω μόνο το σταυρό μου και προσεύχομαι. Εχουμε και λέμε. Το γήπεδο πολλαπλών χρήσεων Tae Kwon Do θα μετατραπεί σε Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο της Αθήνας μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του. Το θαλάσσιο μέτωπο από το ανοιχτό γήπεδο του Μπιτς Βόλεϊ μέχρι το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας θα γίνει επιτέλους πάρκο. Ο νέος χώρος πρασίνου θα έχει ενιαία φυσιογνωμία με αυτήν του περιβάλλοντος του πάρκου που επιχορηγεί το Ιδρυμα Νιάρχου. Ενδεικτικά, θα περιλαμβάνει μεγάλο πυρήνα πρασίνου, γήπεδα αθλοπαιδιών, υπόγειο χώρο στάθμευσης έκτασης περίπου 41 στρεμμάτων, πάρκο νερού, χώρο αναψυχής με μεγάλες φυσικές δεξαμενές νερού, ανοιχτό γυμναστήριο στην όχθη του Ιλισσού, χώρο κυλικείου, παραλιακή αμμώδη ζώνη, γραμμικό πάρκο, δίκτυα υποδομής, δίκτυα πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων, διαμόρφωση εισόδων, σύνδεση ζωνών μεταξύ τους, μικρά αναψυκτήρια, συνδέσεις πεζών με την περιοχή του Μοσχάτου. Επίσης, θα ολοκληρωθούν τα έργα στο Φαληρικό Δέλτα με προβλήτες αναψυχής και εστίασης, που, παράλληλα, θα επιλύσουν και τα προβλήματα ελλιμενισμού των τοπικών αλιέων της περιοχής, δημιουργώντας μία μικρή ιχθυόσκαλα. Αυτό είναι το καλό με την Αθήνα. Αυτό που σήμερα δείχνει προβληματικό, αύριο θα είναι η δύναμή της.


10

ΠΟΛΗ

2 - 7 - 10

¢mˆ…‡¡À ŽŠÀ‹¸ˆ‰À „’À‹ˆ„’ ֒Ÿ© Óҗœ“‹Ÿ©“‹——˜ä–’

m

ατεβαίνω τρέχοντας τη λεωφόρο Αμαλίας. Εχω αργήσει φρικτά και η άμαξα με περιμένει αρκετή ώρα στο πλάι της «Μεγάλης Βρεταννίας». Η εβδομάδα τελείωσε και το Σαββατοκύριακο έχουμε κανονίσει να κάνουμε μια εκδρομή στα Ανω Πατήσια... Οχι, δεν τρελάθηκα! Απλώς κάνω ένα ταξίδι στο χρόνο. Αλλωστε, η σκηνή που περιέγραψα θα μπορούσε κάποτε να είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ενα γκρουπ στο Facebook, φτιαγμένο από λάτρεις της πόλης που μετρά ήδη 9.777 μέλη -στο πλήθος τους ενεργά- μας δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο, περπατώντας στην παλιά Αθήνα μέσα από χιλιάδες κλικ. «Παλιές φωτογραφίες της Αθήνας» είναι το όνομά του, ενώ μέχρι και σήμερα έχουν ανέβει 2.163 καρέ με στιγμιότυπα της πόλης, κάποια από τα οποία μάλιστα χρονολογούνται στα τέλη του 18ου αιώνα. Πίσω από αυτή τη ρετρό, μα και πολύ χρήσιμη, πρωτοβουλία «κρύβονται» δύο ξαδέλφια, ο Σπύρος Γρίβας και ο Spyros Kont. «Πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στις φωτογραφίες που απεικόνιζαν την παλιά Αθήνα. Ακόμη και όταν παρακολουθώ παλιές ελληνικές ταινίες, προσπαθώ να αναγνωρίσω τοποθεσίες και να κάνω συγκρίσεις με την υπάρχουσα κατάσταση. Ετσι λοιπόν, είχα καταφέρει να συγκεντρώσω στο προσωπικό μου αρχείο, μερικές φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας, τις οποίες είχα βρει από διάφορες πηγές του διαδικτύου. Οταν το 2008 έφτιαξα προφίλ στο Facebook, σκέφτηκα να ανεβάσω το αρχείο αυτό, με σκοπό να το μοιραστώ με όποιον έχει παρόμοια αδυναμία με εμένα στις φωτογραφίες αυτού του είδους», αναφέρει ο Spyros Kont.

˗š‘à©•˜“—✒œ‹ Ενα βήμα παραπάνω φαίνεται πως έκανε ο «πάντα δραστήριος» ξάδελφός του, ο Σπύρος Γρίβας. Ο ίδιος θυμάται: «Κάποια στιγμή, το Δεκέμβρη του 2008, είδα λίγες παλιές φωτογραφίες της Αθήνας στο προφίλ του ξαδέλφου μου (Spyros Kont -officer). Πάντα με θυμάμαι να χαζεύω παλιές φωτογραφίες που απεικονίζουν οτιδήποτε (πρόσωπα, μέρη, αντικείμενα κτλ.). Ετσι, λοιπόν, αποφάσισα να φτιάξω ένα γκρουπ, στο οποίο θα μάζευα όποια σκόρπια φωτογραφία της Αθήνας υπήρχε ελεύθερη στο διαδίκτυο». Μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, λέει ο

λαός και ίσως έχει δίκιο. Πάντα μου άρεσε να χαζεύω τα νεοκλασικά στο Κέντρο, και πάντα νιώθω θυμό με τα -άλλοτε- υπέροχα κτίσματα που «ρημάζουν», παραδομένα στις βουλές του αδυσώπητου χρόνου και του ανθρώπου, όπως και καμαρώνω με όσα είναι φροντισμένα. Αυτά τα κτίρια έχω την ευκαιρία να τα δω ακμαία μέσα από τις φωτογραφίες του γκρουπ, και μάλιστα να τις συζητήσω με τα μέλη του. Η συμβολή των χρηστών είναι καθοριστική. Οπως σημειώνει και ο Spyros: «Πλέον μετράμε πάνω από 2.000 φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας, μερικές από τις οποίες εξαιρετικά σπάνιες, αλλά και πολλές από τα προσωπικά άλμπουμ των μελών, γεγονός πραγματικά πολύ σημαντικό. Η συμμετοχή των μελών είναι ανεκτίμητη, τόσο σε φωτογραφίες, όσο και σε πληροφορίες. Πραγματικά, έχουμε μάθει πολλά για την πόλη στην οποία ζούμε, μέσα από τα σχόλια των μελών. Προσπαθούμε πάντα να αναφέρουμε την πηγή των φωτογραφιών, και με τη βοήθεια των μελών να διατηρήσουμε ένα υψηλό επίπεδο στο γκρουπ».

Ә›œ‹–‘á‹© žšáŸ©pp˜—ߟ Ρωτώ το Σπύρο ποιες φωτογραφίες θα ξεχώριζε, κατατάσσοντάς τες στις αγαπημένες του: «Λατρεύω τις φωτογραφίες των κατασκευών (ΗΣΑΠ, Μετρό, φράγμα Μαραθώνα, δρόμοι, γήπεδα κτλ.), γιατί οποιοσδήποτε μπορεί εύκολα να διακρίνει τη σημερινή εξέλιξη», μου απαντά. Πράγματι, το γκρουπ φιλοξενεί πληθώρα τέτοιων φωτογραφιών. Αυτές που αναμφίβολα με «κερδίζουν» είναι κάποιες υπογεγραμμένες καρτ-ποστάλ. Σ’ αυτές βλέπεις όμορφα στιγμιότυπα από την πόλη, μα και «κρυμμένες» ιστορίες· αυτές των κατόχων τους... Το γκρουπ αναδύει άρωμα... παλιάς Αθήνας, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζεται από άκρατη παρελθοντολαγνεία. Πρόκειται για μία φρέσκια πρωτοβουλία, η οποία χαιρετίζεται από άτομα όλων των ηλικιών, μα κυρίως από νέους ανθρώπους. «Δεν θέλω να κάνω σύγκριση μεταξύ των εποχών. Αφήνω τις φωτογραφίες να μιλάνε μόνες τους και τον καθένα να κρίνει...», μου λέει συμπερασματικά ο Σπύρος, ενώ ο ξάδελφός του κλείνει με μια επιθυμία-ευχή: «Ελπίζουμε το ‘γιγάντωμα’ της κοινότητας και του φωτογραφικού αρχείου να συνεχιστεί, ώστε όλοι να μπορούν μέσα από μία σελίδα του Facebook να δουν ότι η Αθήνα υπήρξε κάποτε μία όμορφη και ανθρώπινη πόλη».


Ο

ς ο ί α ν η θ Α μη

κύριος Brûlé


12

COVER

֘¡¨‘oߛ™‘¨Ô‘áz— •— 

»

ο 2008, όταν το Monocle -αυτό το μηνιαίο περιοδικό-«Βίβλος» των απανταχού fashionistas- δημοσίευσε για δεύτερη συνεχή χρονιά τη λίστα με τις 20 καλύτερες πόλεις του κόσμου για να ζεις, ένα ελληνικό μπλογκ με το υπέροχο όνομα “me write pretty one day” αντέδρασε. «Καλά, όχι ότι περίμενα να δω την Αθήνα, πόσο μάλλον κάποια άλλη πόλη της Ελλάδας, στο εν λόγω αφιέρωμα. Ξαφνιάστηκα λίγο που δεν είδα πόλη της Αγγλίας, να πω την αλήθεια μου... Αλλά αυτή η Φουκουόκα, εδώ μου ’χει κάτσει! Τι παραπάνω έχει, δηλαδή, αυτή η πόλη, 890 χλμ. από το Τόκιο, που την κάνει καλύτερη από την Αθήνα; Καλύτερη και από το Αμστερνταμ; Διαβάζω λοιπόν, ότι έχει όλα τα καλά μιας μεγάλης πόλης -shopping, καλό φαγητό και συγκοινωνίες- και όλα αυτά τα συνδυάζει με τα πλεονεκτήματα μιας μικρότερης, επαρχιακής πόλης. Είναι φιλική, καθαρή και ασφαλής, έχει καλά μουσεία, έχει μέγαρο μουσικής και ένα πολυόροφο βιβλιοπωλείο, ανοιχτό 24 ώρες την ημέρα. Τι απ’ όλα αυτά δεν έχει η Αθήνα; Δεν έχει μουσεία -πού γυρνούσα εγώ όλη μέρα τις προάλλες, πού ανέβηκα;- δεν έχει Παπασωτηρίου και Ελευθερουδάκη σχεδόν σε κάθε γειτονιά... Για να μη μιλήσω για ΤΟ Μέγαρο Μουσικής». Τελειώνοντας το άρθρο, παίρνω την απάντησή μου: «Το καλύτερο απ’ όλα, όμως, η Φουκουόκα έχει το αίσθημα της άπλας και του ανοιχτού, που είναι διά-

χυτο στο θαλασσινό αέρα και τους πράσινους χώρους της». Οk, με ’πεισες. Aυτή είναι η πρώτη αντίδραση. Να ψάχνεις απεγνωσμένα την πόλη σου στη λίστα του Monocle και ο κύριος Τάιλερ Μπρουλέ (εμπνευστής του Wallpaper και φυσικά του Monocle, αυτό που στο χωριό μου θα λέγαμε media trend-setter) να σου κλείνει την πόρτα στα μούτρα! Δεν είναι ωραίο. Δεν σε κάνει να νιώθεις καλά. Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αυτό: αν ο κ. Μπρουλέ δεν σε έκανε να νιώσεις ευχάριστα, το κάνει μήπως η πόλη σου; Και το ερώτημα δεν είναι τόσο ρητορικό. Στις κοινότοπες λίστες με τις πόλεις που προσφέρουν την καλύτερη ποιότητα ζωής, η Αθήνα δεν θα μπορούσε να έχει καμία θέση. Απ’ αυτήν την άποψη είμαστε τυχεροί που τα περιοδικά και οι εφημερίδες αποφεύγουν να φτιάξουν λίστες από την ανάποδη. Αλλά στην «προχωρημένη» λίστα του κ. Μπρουλέ τρέφαμε κάποιες ελπίδες. Γιατί η ματιά του Monocle δεν είναι η συμβατική. Τα κριτήρια που έθεσε το περιοδικό για την κατάρτιση της λίστας κλονίζουν τις παραδοσιακές αξίες που ορίζουν τον... πήχη της αστικής ευζωίας, πέρα δηλαδή από τους τυποποιημένους ορισμούς του «ωραίου» και του «άσχημου». Το 2007, την πρώτη χρονιά που δημοσιεύτηκε η λίστα των 20 καλύτερων πόλεων του κόσμου, ο Τάιλερ Μπρουλέ ξεκαθάριζε την οπτική του: «Για μας, σημαντικός παράγοντας ήταν ο καιρός, όπως και το έγκλημα. Επίσης κοιτάξαμε εάν είναι εύκολο να περάσεις καλά σε αυτές τις πόλεις. Θέλαμε να συμπεριλάβουμε παράγοντες όπως το εάν μπορεί κάποιος να πιει ένα πο-

2 - 7 - 10

τό μετά τις 10 το βράδυ, εάν είναι δύσκολο να ψωνίσει κανείς και εάν οι ώρες που είναι ανοιχτά τα καταστήματα είναι φιλικές προς τον καταναλωτή». Και είναι πραγματικα έτσι. Το ανταγωνιστικό (προς την Αθήνα) Ελσίνκι φιγουράρει στην πέμπτη θέση της φετινής λίστας, όχι μόνο γιατί είναι καταπράσινο (108 τμ. ανά κάτοικο, έναντι 2,5 της Αθήνας) αλλά επειδή τα πάει πολύ καλά σε άλλους, λιγότερο προβλέψιμους, τομείς. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Starbucks στην πόλη προσμετράται στα υπέρ του, όπως και η ελάχιστη εγκληματικότητα ή το υψηλότατο επίπεδο της εκπαίδευσης. Αντίστοιχα, η επίσης ανταγωνιστική Λισσαβώνα επιβιώνει στην πρώτη 25άδα χάρη σε πλεονεκτήματα που δύσκολα τα σκέφτεσαι. Φέτος στην Πορτογαλία νομιμοποιήθηκαν οι γάμοι ανάμεσα σε συντρόφους του ίδιου φύλου, ενώ τα σούπερ μάρκετ παραμένουν ανοιχτά και τις Κυριακές. Δυστυχώς και στα δύο η Αθήνα ανήκει περισσότερο στη Μέση Ανατολή και λιγότερο στην Ευρώπη. Ο πανέξυπνος Τάιλερ Μπρουλέ γνωρίζει ότι δεν είναι μόνο οι (ούτως ή άλλως προετοιμασμένοι) Αθηναίοι που θα «ξίνιζαν» στην ανακοίνωση της ακριβοθώρητης λίστας του. Εδώ λείπουν κοτζάμ Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Σίδνεϊ και η Κωνσταντινούπολη. Και «απολογείται», αποσαφηνίζοντας ότι υπάρχουν πόλεις που θα μπορούσαν να είναι «μέσα» αλλά χάνουν σε «λεπτομέρειες», όπως ο υψηλός δείκτης εγκληματικότητας, το κυκλοφοριακό ή τα κλειστά μπακάλικα τις Κυριακές. Η λίστα του Monocle μας δείχνει ότι δεν είναι η «εμφάνιση» που μετράει. Εχουμε... εκπαιδευτεί να θεω-


2 - 7 - 10

13

COVER

lÀˆ±Ž¸À"RIJLġ

ρούμε την Αθήνα μια άσχημη πόλη περισσότερο εξαιτίας των φυσικών της αδυναμιών, αλλά στην πραγματικότητα η Αθήνα «χάνει» από παράγοντες που είναι στο... χέρι της να τους διορθώσει. Οι εκατοντάδες πορείες που κλείνουν τους δρόμους για... ψύλλου πήδημα. Τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια και στις πλατείες, που κάνουν δύσκολο το παρκάρισμα. Η βρωμιά και τα σκουπίδια. Η αύξηση της εγκληματικότητας. Και είναι κρίμα, γιατί η Αθήνα εκπληρώνει πολλά από τα «πειραγμένα» κριτήρια του Monocle. Εχουμε ένα ασυναγώνιστο κλίμα (ειδικά φέτος με τόσες βροχές και τόσο δροσερό καλοκαίρι). Είμαστε μία από τις λίγες πρωτεύουσες σε ολόκληρο τον κόσμο με τόσο μεγάλη ακτογραμμή. Μέσα σε 45 λεπτά της ώρας μπορείς να βρεθείς από τα χιόνια (Πάρνηθα, Παντέλη) στη θάλασσα. Μπορείς να φας και να πιεις, με θέα ορισμένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαιότητας. Το μετρό μας είναι ένα από τα πιο καθαρά και ασφαλή στον πλανήτη. Η μεγάλη πλειοψηφία των νέων Ελλήνων (και όχι μόνο) μιλά τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα. Στα περισσότερα μέρη της Αθήνας αισθάνεσαι απόλυτα ασφαλής. Οι χώροι πρασίνου ανακαινίζονται και αυξάνονται. Παρά τη φημισμένη νυχτερινή ζωή μας, ποτέ δεν θα δεις στην Αθήνα μεθυσμένους. Μόνο εδώ μπορείς να έχεις μια τεράστια ποικιλία από υπαίθριους κινηματογράφους, που παίζουν κλασικές ταινίες αλλά και πρώτης προβολής. Τις Κυριακές η πόλη δεν νεκρώνει. Μικρά σούπερ μάρκετ παραμένουν ανοιχτά για να εξυπηρετήσουν ψώνια της τελευταίας στιγμής. Αν είναι πολύ αργά και «ξέχασες» να «τσιμπήσεις» για βραδινό, έχεις στη διάθεσή σου εκατοντάδες επιλογές. Να μην ξεχάσουμε το σημαντικότερο, ίσως: από την Αθήνα μπορείς να βρεθείς, μέσα σε ελάχιστη ώρα, στα πιο μαγευτικά νησιά ολόκληρης της Ευρώπης. Είπαμε, τα αδύνατα σημεία μας τα ξέρουμε. Και το ακόμα καλύτερο: μπορούμε να τα διορθώσουμε. Σκεφτείτε, το Λονδίνο πόσα περιθώρια βελτίωσης έχει να τα βάλει με τον καιρό του; Ενώ εμείς, με τα σκουπίδια μας και τα πεζοδρόμια της συμφοράς ή το σχεδόν μόνιμα κλειστό Κέντρο; Απεριόριστες δυνατότητες! Τρέμε Monocle, ερχόμαστε!

1. Μόναχο: τρομεροί ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης, χαμηλοί δείκτες ανεργίας και εγκληματικότητας, απέραντα πάρκα πρασίνου, οικολογική ευαισθητοποίηση, τέχνες στο απόγειο, ξακουστά πανεπιστήμια, χαμογελαστοί κάτοικοι. Μάλλον δικαιολογημένα στο Νο1. 2. Κοπεγχάγη: η πόλη που αποδεικνύει πως η αστική διαβίωση δεν συνδυάζεται απαραιτήτως και με αυξημένες εκπομπές ρύπων. 3. Ζυρίχη: το επιχειρηματικό πνεύμα της πόλης προσελκύει σαν μαγνήτης τις «φρέσκιες» ιδέες. 4. Τόκιο: αν εξαιρέσεις τον υπερπληθυσμό, το Τόκιο είναι καθαρό, ευγενικό και συνεπές. 5. Ελσίνκι: μία ημέρα λιακάδας στο Ελσίνκι μπορεί να υπερκαλύψει τη μουντάδα των υπόλοιπων μηνών. 6. Στοκχόλμη: η σουηδική πρωτεύουσα αποτελεί πρότυπο για το αστικό «ζην οικολογικώς». 7. Παρίσι: επιτέλους στρέφεται και προς τα παραμελημένα του προάστια. 8. Βιέννη: πόλη καθαρή και προσεγμένη, με το... άρωμα της κουλτούρας να διαχέεται σε κάθε γωνιά της. 9. Μελβούρνη: δεν σου γεμίζει... το μάτι όπως το Σίδνεϊ, ωστόσο Μελβούρνη και επιχειρηματικότητα αποτελούν πλέον λέξεις ταυτόσημες. 10. Μαδρίτη: η χώρα βρίσκεται στη δίνη των οικονομικών εξελίξεων, αλλά η πρωτεύουσα δεν φαίνεται να πτοείται. 11. Βερολίνο: η πόλη είναι διασκεδαστική. Εχει, όμως, τη δυνατότητα να... λειάνει τις σκληρές γωνίες της; 12. Σίδνεϊ: οι τέχνες ανθίζουν στην αυστραλιανή μεγαλούπολη. Το ίδιο και το νέο ποδηλατικό δίκτυο, μήκους 200 χλμ. 13. Χονολουλού: η γενέτειρα του Ομπάμα, προσφέρεται γι’ αυτούς που επιζητούν την ανάπαυση. 14. Φουκουόκα: η 8η μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας ξεπερνά τις δυνατότητές της από κάθε άποψη. 15. Γενεύη: μπορεί να είναι μικρή, αλλά το «άνοιγμά» της προς τις νέες τεχνολογίες είναι μεγάλο. 16. Βανκούβερ: οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν. Τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει από αυτούς, όμως, όχι. 17. Βαρκελώνη: ο καταλανικός σνομπισμός και οι μη αξιοποιημένες παραλίες, τα μόνα της μειονεκτήματα. 18. Οσλο: εκμεταλλεύεται τα φυσικά του χαρίσματα και βελτιώνει τη διασύνδεσή του με το εξωτερικό. 19. Μόντρεαλ: τραμ και ποδήλατα μπαίνουν επιτέλους στην καθημερινότητα της αυτοκινητοκρατούμενης αυτής πόλης. 20. Οκλαντ: το ωραιότερο λιμάνι του κόσμου βρίσκεται εδώ. Το ίδιο και οι προοπτικές ανάπτυξης. 21. Σιγκαπούρη: η υπέρ το δέον μοντέρνα πόλη, χτίστηκε πάνω σε θεμέλια συντηρητικά. 22. Πόρτλαντ: η βορειοδυτική μίνι πρωτεύουσα συνεχίζει ακάθεκτη την ανοδική της πορεία στη λίστα του περιοδικού. 23. Κιότο: οι πρόσφατες αλλαγές εστίασαν στην επιφάνεια. Η ρουτίνα κυριαρχεί. 24. Αμβούργο: όντας ήδη καθαρό και περιβαλλοντικά φιλικό, το Αμβούργο δέχεται... πινελιές εκμοντερνισμού. 25. Λισσαβώνα: η ηλιόλουστη πόλη συνεχίζει την πολιτισμική της έκρηξη και βλέπει τα επίπεδα εγκληματικότητας να μειώνονται σημαντικά.


14 alexia.konachou@metropolisnews.gr

šÒ“©’©È•Ž“àŠ¨Î—–ÑŸ— ¨Èš›— ™’Ñ–

ΘΕΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

2 - 7 - 10

m¸…À½r À†¬‹‰„Ž¸Ÿ «Αλεξία, βγαίνεις…». Βγαίνω; Πού βγαίνω; Δεν σοβαρολογείς… Αφού ξέρεις πόσο με ταράζουν οι παραστάσεις. Ούτε στο σχολείο δεν συμμετείχα στα θεατρικά. Ακόμα θυμάμαι με ταραχή αυτό το «στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…» που κάποιος «δάσκαλος» με έβαλε να απαγγείλω. … Και φυσικά έμεινε εκεί. Ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Παρά τις παραινέσεις του κοινού, αυτά τα πνιχτά τους γέλια ακόμα τα νιώθω να μου σφίγγουν το λαιμό. «Δεν μου αρέσει αυτό το ποίημα. Μήπως, παρακαλώ, να μου δίνατε κάποιο άλλο; Δεν μου αρέσουν τα νησιά!». Τα είχαν δώσει όλα αλλού, μου είπαν. Τα «Ψαρά» έμειναν. «Μήπως θα μπορούσα να μην συμμετέχω στη γιορτή, παρακαλώ;». Οχι, μου είπαν, επειδή τα άλλα παιδάκια δεν μπορούσαν να μάθουν απ' έξω ποιήματα. «Μα κύριε, ούτε εγώ ξέρω να μαθαίνω απ' έξω ποιήματα… Δηλαδή, μπορώ, αλλά μόνον εκείνα που μου αρέσουν, και τα ‘Ψαρά’ δεν μου αρέσουν. Είναι πολύ στενάχωρο ποίημα…». «Τα Ψαρά θα απαγγείλεις, Αλεξία. Πάει και τελείωσε!». …Μα δεν μου αρέσουν τα «Ψαρά»… Η ημέρα της γιορτής ήρθε και περιμέναμε όλα τα παιδάκια πίσω από μία ψευτοσκηνή, ντυμένα σαν ελαττωματικοί ενήλικες, κατακόκκινα από την αγωνία. Ετοιμα να σκάσουμε… Και έναένα έβγαινε να πει το ποίημά του σαν καλό παιδί. Τσάτρα-πάτρα οι περισσότεροι τα κατάφερναν. Και το κοινό παραληρούσε και γελούσε ασταμάτητα. Δεν μου άρεσε το ποίημά μου. Ούτε το φουστάνι μου. Ούτε το κοινό. Ούτε τα γέλια. Ούτε τα χειροκροτήματα. «Αλεξία βγαίνεις…». Και βγήκα. Υποκλίθηκα. Εκλεισα τα μάτια μου και ξεκίνησα. «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…», «…στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…», «…στων Ψαρών…». Δεν μου αρέσει αυτό το ποίημα, είπα στον εαυτό μου και έφυγα τρέχοντας. Από τότε μέχρι σήμερα αναρωτιέμαι αν ήταν το ποίημα που δεν μου άρεσε, ή η αμηχανία μου μπροστά στους ανθρώπους. Σε ένα κοινό που, αν και θετικά διακείμενο μιας και οι περισσότεροι ήταν γονείς και συγγενείς, ήταν έτοιμο να κρίνει, να κατακρίνει, να σχολιάσει, αλλά και να κοροϊδέψει όποιο παιδάκι κι αν στεκόταν απέναντί του. Αν αυτή είναι η κοινωνία σας, φίλοι μου, χάρισμά σας. Μακριά κι αγαπημένοι, σκέφτηκα, με την τότε παιδική μου σκέψη, κι από τότε απείχα από κάθε «κοινωνική» σχολική δραστηριότητα. Η αδυ-

ναμία μου, όμως, να απαγγείλω το καταραμένο ποίημα μέχρι τέλους με έκανε να πιστεύω ότι ανήκω σε αυτούς που δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτό που ξεκινάνε. Ολα αυτά, βέβαια, με την τότε παιδική μου σκέψη. … «Αλεξία βγαίνεις, είπαμε… Μην κάνεις ότι δεν ακούς, ο κόσμος περιμένει. Σε ένα λεπτό ξεκινάς…». «…Τι μας λες που περιμένει ο κόσμος. Οταν θα είμαι έτοιμη, θα βγω…». «…Καλά σε περιμένουμε… Οταν θα είναι η ώρα, ενημέρωσε, για να σε προσφωνήσω...». Τι είναι αυτά τώρα… Δεν γίνεται έτσι στη ζωή. Οχι, δεν μου αρέσει. Πάμε ξανά… «Αλεξία, σε ένα λεπτό βγαίνεις!». «Είμαι έτοιμη». … Προσπέρο: «Τα γλέντια μας τελείωσαν τώρα. Αυτοί που μας υποδύονται είναι ηθοποιοί, όπως σου προείπα, είμαστε όλοι πνεύματα που διαχέονται στον αέρα, στο διάφανο αέρα: Και σαν αιωρούμενο οικοδόμημα, το θέαμα τούτο Με τους νεφελόσκεπους πύργους, τα τρανά παλάτια, Τους ιερούς ναούς, ολόκληρη την τρανή μας υδρόγειο,

Ναι, ό,τι κληρονομήθηκε, θα εξανεμιστεί Και ενόσω ξεθωριάζει η άυλη τούτη φαντασμαγορία, Μην αφήσετε πίσω σας κανένα σύννεφο αμφιβολίας. Είμαστε πλασμένοι από το υλικό που είναι πλασμένα τα όνειρα, και τις μικρές μας ζωές τις κυκλώνει ένας ύπνος». Ουίλιαμ Σέξπιρ, Η Τρικυμία: Πράξη 4η, Σκηνή 1η)* … Αυτό ήταν το χθεσινοβραδινό μου όνειρο. Κανείς δεν γέλασε. Κανείς δεν με εκνεύρισε, κανείς δεν στάθηκε εμπόδιο στην ομαλή έκβασή του. Τελικά, έπαιξα σε μία παράσταση και όλα πήγαν ρολόι, όπως πάντα ήθελα. Τελικά, η ζωή είναι ωραία, μόνον όταν ζεις το όνειρό σου. * Our revels now are ended. These our actors, as I foretold you, were all spirits, andare melted into air, into thin air: And like the baseless fabric of this vision, the cloud-capp'd tow'rs, the gorgeous palaces, the solemn temples, the great globe itself, Yea, all which it inherit, shall dissolve, and, like this insubstantial pageant faded, leave not a rack behind. We are such stuff as dreams are made on; and our little life is rounded with a sleep.


15

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

2 - 7 - 10

¼rŽŠ’À†¸‰r À ¸ˆˆrÀŽÀÀ“‰…¸ Τρία χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά της Πάρνηθας, η Φύση έχει αρχίσει να κάνει το... θαύμα της και να αναγεννάται στα καμένα, ωστόσο η διαδικασία «επούλωσης» είναι δύσκολη και χρονοβόρα. Στις αντικειμενικές δυσκολίες -ένα δάσος ελάτης χρειάζεται τουλάχιστον 100 χρόνια για να πάρει ύψος- έρχεται να προστεθεί και η κακή οικονομική συγκυρία, ενώ «αχτίδα φωτός» είναι σίγουρα η εθελοντική εργασία από φορείς και πολίτες. ֒Ÿ© žš‘á‹Ÿ©Ð{қœ‹

l

ταν Πέμπτη 28 Ιουνίου, του 2007, όταν η φωτιά ξεπέρασε τις ανθρώπινες προβλέψεις και κατέστρεψε χιλιάδες στρέμματα στον εθνικό δρυμό της Πάρνηθας. Από τότε έχει... χυθεί αρκετό μελάνι για τον καταμερισμό ευθυνών, τις αιτίες της πυρκαγιάς και τη σημασία της πρόληψης, αλλά και το σοκ που υπέστη όλη η Ελλάδα από το μέγεθος της καταστροφής, που πήρε διαστάσεις μη αναστρέψιμης. Τρία χρόνια μετά, αν επισκεφτεί κανείς τις περιοχές που επλήγησαν θα δει φυτά χαμηλής βλάστησης -πουρνάρια, κουμαριές, αγριελιές κά.- να έχουν καλύψει τα καμένα αλλά και τα αποκαΐδια από τα έλατα του παλαιού δάσους. Οσα από αυτά δεν κοπούν, θα γίνουν λίπασμα για να αναπτυχθούν τα νεότερα έλατα που φυτεύονται τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο το δάσος για να αναδημιουργηθεί χρειάζεται χρόνο. Οπως εκτιμούν οι Ελληνες δασολόγοι, τα επόμενα 80 με 100 χρόνια θα μπορούμε να ξαναδούμε τη βλάστηση που υπήρχε στον εθνικό δρυμό της Πάρνηθας, ενώ στο 1/3 της έκτασης που κάηκε, η βλάστηση δεν θα επανέλθει. Ελπιδοφόρο μήνυμα, η επιστροφή των άγριων ζώων. Σε μελέτη του WWF οι ερευνητές παρατήρησαν ότι επέστρεψαν πολλά άγρια ζώα όπως αγριογούρουνα, αγριοκάτσικα, αλεπούδες, ζαρκάδια, λαγοί, κά. Στη νέα μορφή της Πάρνηθας φαίνεται πως προσαρμόστηκαν και τα ελάφια. Σύμφωνα με αδημοσίευτη μελέτη του δασολόγου κ. Π. Λατσούδη για το WWF, ο πληθυσμός για το κόκκινο ελάφι (Cervus elaphus) υπολογίζεται περίπου σε 600 ζώα.

Ɏ“‹©œ‹pá‹ Η οικονομική κρίση, όμως, που βιώνει τους τελευταίους μήνες η χώρα, έχει τις συνέπειές της και στη συνέχιση του έργου που πραγματοποι-

είται από το Φορέα Διαχείρισης του δρυμού. Οπως έχει δηλώσει ο πρόεδρος του Φορέα, κ. Κ. Δημόπουλος, οι ελπίδες για οικονομική ενίσχυση έχουν στραφεί στο ΕΣΠΑ από όπου αναμένεται «ένεση» 6 εκατ. ευρώ. Ετσι, ελλείψει χρημάτων, ο Φορέας συνεργάζεται με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για την προστασία και τη μελέτη της περιοχής. Επιπλέον εκπαιδεύει ομάδες φυλάκων για περιπολίες στις αναδασωτέες περιοχές. Οι δασολόγοι, αν και υποστηρίζουν ότι έχουν γίνει προσπάθειες προστασίας και περιφρούρησης του εθνικού δρυμού με συχνές περιπολίες από το δασαρχείο και το Φορέα Διαχείρισης, ωστόσο καλούν τους πολίτες να ενισχύσουν τις ομάδες εθελοντών που θα βρίσκονται στα παρατηρητήρια. Σήμερα στην Πάρνηθα γίνονται περιπολίες από τους εθελοντές δασοπροστασίας Αττικής και από τον Ομιλο Φίλων του Δάσους, με πολύ καλά αποτελέσματα.

˝–˜—œßŸ©‘“‹©’© š˜—“Ò© Σε ανοικτή πρόσκληση ο ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής) καλεί για 24η συνεχή χρονιά τους κατοίκους του λεκανοπεδίου να μην παραμένουν απλοί θεατές και να αναλάβουν δράση. «Κατανικήστε την κατήφεια της εποχής με τη γα-

λήνη που μπορεί να εμπνεύσει η Φύση, συμμετέχοντας στις δασοπυροφυλάξεις που έχουν ήδη ξεκινήσει στην Πάρνηθα» προτρέπει ο ΕΔΑΣΑ, καθώς στις νυχτερινές βάρδιες μπορεί να λάβει μέρος οποιοσδήποτε υπό την επίβλεψη εκπαιδευμένων μελών του και σε συνεργασία με το Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, το δασαρχείο Πάρνηθας και το Πυροσβεστικό Σώμα. Οπως αναφέρει στην πρόσκλησή του, σκοπός των δασοπυροφυλάξεων είναι ο εντοπισμός τυχόν εστιών φωτιάς ή και άλλων δραστηριοτήτων, που θα μπορούσαν να απειλήσουν το αλώβητο, από την πυρκαγιά του 2007, δασικό κομμάτι της Πάρνηθας και της περιφερειακής ζώνης της. Οι δασοπυροφυλάξεις διεξάγονται στα στεγασμένα πυροφυλάκια της Σκίπιζας και της Μόλας. Και εξηγεί: «Εάν θέλετε, λοιπόν, να συμβάλετε καθοριστικά στην προστασία της Πάρνηθας, να απολαύσετε την ανεπανάληπτη θέα από υψόμετρο 1.100 μ., την καλοκαιρινή δροσιά του βουνού και την ικανοποίηση ότι συμμετέχετε σε κάτι το αυθεντικό, επικοινωνήστε με τον ΕΔΑΣΑ».

INFO τηλ: 210-5200680 / fax: 210-5200681, website: www.edasa.gr email: edasa@otenet.gr, edasa1987@yahoo.gr


16

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2 - 7 - 10

mŠ½½¸…rŽ½¸¸ ֘¡© Г Җ’©„‹—‹‘“žœÒ•’



ι πρώτες ορατές συνέπειες της κρίσης στο πολιτικό σκηνικό ξεκινούν από προϋπάρχουσες αντιθέσεις, που στα συμφραζόμενα του κραχ γίνονται αποσχιστικές. Ετσι, η σοβούσα σύγκρουση Μπακογιάννη - Σαμαρά, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να έχει καίριο πολιτικό περιεχόμενο, και πολιτικοποιείται και γίνεται ουσιωδέστερη -πολώνοντας τα κοινωνικά ακροατήρια της ΝΔ: τη λαϊκή και τη λαϊκότροπη Δεξιά από τη μία, και τη νεοφιλελεύθερη, κατά τεκμήριο εύπορη, Δεξιά, από την άλλη. Και στην Αριστερά, η διχοτόμηση προϋπήρχε και εκρήγνυται τώρα με την κρίση (ως μη όφειλε, θα έλεγε κανείς με μια πρώτη ματιά). Αλλά εδώ μένει να δούμε την πολιτική πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς σε σχέση με τις εξελίξεις. Με δεδομένο ότι το θέμα της χρεοκοπίας και των αποικιακών όρων δανεισμού της χώρας δεν μπορεί παρά να είναι κυρίαρχο για πολύ καιρό ακόμα, αναρωτιέται κανείς πώς θα δημιουργήσει το νέο κόμμα χώρο για τον εαυτό του. Και εδώ είναι προφανές ότι η διάσπαση έχει να κάνει με τα διαφορετικά πολιτικά ρεύματα και τις κοινωνικές ομάδες που συσπείρωνε ο Συνασπισμός, αλλά είναι ασαφές το πού πάει. Το κάλεσμα του Λεωνίδα Κύρκου ήταν κάλεσμα συστράτευσης με το ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη ομιλία του Φώτη Κουβέλη ήταν αντιπολιτευόμενη και θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί χωρίς ουσιαστικό πολιτικό πρόβλημα σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ -«φλερτάροντας» με τους Οικολόγους Πράσινους, που όμως φαίνεται πως ζουν παρόμοια διλήμματα. Κάποιοι εκτιμούν ότι για τη ΔΑ ανοίγεται ή ο δρόμος της ΑΕΚΑ του Νίκου Μπίστη από τη μία, ή της επαναφοράς με κάποια μορφή στον ΣΥΝ -ιδίως αν διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή αναδιαμορφωθεί εκ βάθρων ο χώρος... Το πολιτικό σκηνικό, πάντως, αναδιατάσσεται: αν προστεθούν στα παραπάνω η διαγραφή των τριών από το ΠΑΣΟΚ, η διαφαινόμενη δημιουργία εθνικοφιλελεύθερου μετώπου μεταξύ ΠΑΣΟΚ / ΛΑΟΣ (και Ντόρας Μπακογιάννη;), οι κινήσεις του Αλέκου Αλαβάνου με τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η καταγραφόμενη κατακλυσμιαία τάση για αποχή / λευκό / άκυρο με οριακά χαμηλά ποσοστά για όλα τα κόμματα, βρισκόμαστε στην αρχή ενός πολιτικού τυφώνα, που έρχεται ως συνέπεια του οικονομικού. Είναι αβέβαιο τι θα μείνει να στέκεται, όταν ολοκληρωθούν οι θυελλώδεις ανατροπές. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που τίποτα απολύτως δεν είναι βέβαιο και το μέλλον δεν είναι απλώς θολό, αλλά μαύρο... Δεν μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως θα υπάρχει καν κοινοβούλιο του χρόνου, πως δεν θα έχουν καταρρεύσει τα πάντα, ή πως παγκόσμιες εξελίξεις δεν θα έχουν ξαναθέσει τα ζητήματα σε τελείως διαφορετική βάση. Η σημερινή (και η αυριανή αναμφίβολα) πολιτική κινητικότητα αναδιατάσσει το σκηνικό ενόψει νέων -όχι μόνο πολιτικών αλλά και κοινωνικών- συνθέσεων, ενόψει νέων κοινωνικών εξελίξεων και συμμαχιών που θα ορίσουν το τοπίο μετά την καταστροφή. Το μόνο σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο, είναι η ένταση των κοινωνικών αγώνων παράλληλα με τη διεύρυνση της ανασφάλειας και της εξαθλίωσης. Κάτι που θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς του πόλου απο-ΔΝΤποίησης που ελπίζει κανείς πως θα σχηματιστεί -και γρήγορα.

…̯®¬©³©«œÌ ¤¥­Ì¥­¡©Ì¯¡²¡±›¬¡ ֘¡© Ò—˜¡©Öš“‹—œ‹ä––˜¡©

ƒ

άν υποθέσουμε πως στην Ελλάδα η Αριστερά αποτελεί ιστορικά τον προνομιακό χώρο έκφρασης και ανάδυσης νέων πολιτικών σχηματισμών, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το ίδιο και για το άλλο άκρο. Λίγο η κουλτούρα του διαλόγου, λίγο ο φετιχισμός της ζύμωσης και της διαφωνίας, προκαλούσαν συχνούς και δύσκολους «τοκετούς», με αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό της. Από την άλλη, η απόπειρα να δραπετεύσει κάποιος από το «μαντρί της Δεξιάς» οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε αποτυχία ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε βραχύβιες καταστάσεις. Το ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα, που έγινε «καπνός». Η Πολιτική Ανοιξη του Αντώνη Σαμαρά, που μια φορά κι έναν καιρό σάρωνε στις δημοσκοπήσεις, έφτασε ως το 8,7% σε επίπεδο ευρωεκλογών και μετά μπήκε σε διαδικασία συρρίκνωσης, ώσπου εξαφανίστηκε. Το «κόμμα Αβραμόπουλου», που έδειχνε «ικανό» να αλλάξει το δικομματικό σκηνικό, αλλά που ουδέποτε δοκιμάστηκε σε πραγματικές εκλογές. Τελευταίο παράδειγμα (χωρίς ακόμα να έχει λήξει) ήταν η δημοσκοπική άνοιξη του ΣΥΡΙΖΑ, που «ξεφούσκωσε» άδοξα.

֓©‹––Ò¢“©âpžŸ©›œ“Ÿ©pߚŸ©p‹Ÿ Στην παρούσα συγκυρία, σχεδόν σε όλες τις δημοσκοπήσεις τρεις στους δέκα ψηφοφόρους δεν ξέρουν τι θα ψηφίσουν, ενώ «καταλ-

ληλότερος» για πρωθυπουργός είναι ο «κανένας». Ας πούμε πως το έργο το έχουμε ξαναδεί. Σύμφωνοι. Αυτό, όμως, που καταδεικνύουν οι μετρήσεις είναι ότι ο συσσωρευμένος θυμός των Ελλήνων απειλεί για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά να αλλάξει άρδην δεδομένα και ισορροπίες που θεωρούνταν παγιωμένα. Με όρους κλισέ: «Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα φέρνει την απαξίωση και εντέλει τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος». Για να είμαστε δίκαιοι, κάτι τέτοιο δεν θα οδηγήσει διαχυτικά (spill-over) και αυτόματα στην αποδοχή των νέων κομμάτων. Οποια και αν είναι αυτά. Από όπου και αν προέρχονται. Εξάλλου, πολλοί υποστηρίζουν πως με τα «ίδια υλικά, ίδια θα είναι και η σούπα». Σύμφωνοι. Αλλά η πολιτική δεν είναι «πασαρέλα», όπως είχε τονίσει και ο Αρης Σπηλιωτόπουλος. Τα άτομα λειτουργούν μέσα σε ευρύτερους μηχανισμούς και αποδίδουν καλύτερα, ανάλογα με το σύστημα που ακολουθεί κάθε «ομάδα». Κάθε νέα προσπάθεια είναι καλοδεχούμενη και ιδιαίτερα από προσωπικότητες, όπως ο Φ. Κουβέλης και η Ντ. Μπακογιάννη. Αναμένουμε σε κάθε περίπτωση να δούμε αν θα «παίξουν καλύτερη μπάλα» σε άλλο γήπεδο. Απλώς να υπενθυμίσουμε πως στη διπλανή Τουρκία η παρουσία του ΔΝΤ για πέντε χρόνια άλλαξε άρδην το πολιτικό σύστημα της χώρας, εξαφανίζοντας από τον κομματικό χάρτη πέντε κόμματα και παγιώνοντας στην εξουσία τους Ισλαμιστές του Ερντογάν.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2 - 7 - 10

17

Ș›‰•ô‘‰ô•‰ônÜ•–Ÿ• ֒Ÿ© žš‘á‹Ÿ©Ð{қœ‹

i

πάντηση στο αδιέξοδο χιλιάδων δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, για τις επιλογές και την έλλειψη αξιοπιστίας των ηγεσιών τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ, φιλοδοξούν να δώσουν τα δύο νέα κόμματα που γεννήθηκαν το τελευταίο διάστημα. Οι δημοσκοπήσεις και τα media έχουν ήδη αποφανθεί ότι και τα δύο έχουν δυνάμεις και έρεισμα, προκειμένου η παρουσία τους να αντέξει στο χρόνο και με αξιώσεις. Δεν θα είναι, όμως, η πρώτη φορά, κυρίως τα τελευταία χρόνια, που οι προβλέψεις τους ίσως να μην επιβεβαιωθούν από τη λαϊκή βούληση. Η κα Μπακογιάννη και ο κ. Κουβέλης έχουν, ο καθένας τους, τη δική τους πολύχρονη ιστορία στο πολιτικό σκηνικό. Η απόφασή τους για την ίδρυση νέων κομμάτων δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Και για τους δύο, η αντίστροφη μέτρηση για την ανεξαρτητοποίησή τους ξεκίνησε την επομένη των εσωκομματικών εκλογών σε ΝΔ και ΣΥΝ, αντίστοιχα, για την ανάδειξη αρχηγού. Και οι δύο ήταν υποψήφιοι, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να κερδίσουν την προεδρία του κόμματός τους. Και οι δύο με τις αποφάσεις ή την αποχή τους έχουν μερίδιο (διαφορετικό, φυσικά, ο καθένας τους) στη διαμόρφωση του σημερινού πολιτικού σκηνικού, με κυρίαρχο στοιχείο την απαξίωση των κομμάτων. Σε ό,τι αφορά στο μέλλον των δύο αυτών κομματικών σχηματισμών, οι πρώτες εκτιμήσεις των ειδικών φαίνεται πως συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι, ενώ η προϊστορία διδάσκει ότι τα νέα κόμματα συνήθως τα καταπίνει ο διπολισμός, αυτή τη φορά δεν θα συμβεί το ίδιο. Και αυτό γιατί -σύμφωνα με την εκτίμησή τους- προσφέρουν νέα διέξοδα σε όλους όσοι έχουν βαρεθεί τα κοινοβουλευτικά κόμματα, αλλά εξακολουθούν να θεωρούν ανεύθυνη την επιλογή της αποχής.

֘©•âpp‹©œž—©É—‹—žœ“•™— Επίσημα, το νέο κόμμα είναι μόνο ένα: η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φ. Κουβέλη, που αποσκοπεί στην προσέλκυση ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς, οι οποίοι δεν καλύπτονται πλέον από το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Δημοκρατική Αριστερά αξιοποιεί ήδη την απουσία θέσεων και ιδεολογικού προσανατολισμού του Συνασπισμού, ο οποίος πραγματοποίησε το συνέδριό του, μόνο και μόνο για να επισημοποιήσει το διαζύγιό του με την ανανεωτική πτέρυγα. Την Πέμπτη το νέο κόμμα είχε την πρώτη του δημόσια συγκέντρωση, έχοντας στο πλευρό του και ένα σύμβολο της Αριστεράς, τον κ. Λ. Κύρκο. Ο κ. Κουβέλης απηύθυνε κάλεσμα στους προοδευτικούς, στους σοσιαλιστές που πίστεψαν στα μεγάλα λόγια και στους ανένταχτους αριστερούς που, όπως είπε, αναζητούν νέα πορεία για την αποκατάσταση των αξιών. Παράλληλα, επιτέθηκε στα δύο μεγάλα κόμματα, τονίζοντας ωστόσο ότι ο αριστερισμός δεν δίνει λύσεις, ενώ εάν κυριαρχήσει, επιταχύνει την πορεία προς τα αδιέξοδα. Ο κ. Κουβέλης δήλωσε ότι στόχος του νέου κόμματος είναι να φέρει την πολιτική στους πολίτες και τους πολίτες στην πολιτική, και τόνισε ότι θεμέλιο των προτάσεων και της συγκρότησης της Δημοκρα-

τικής Αριστεράς είναι οι ανανεωτικές ιδέες, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η μεταρρυθμιστική στρατηγική και η οικολογική παρέμβαση και εγρήγορση. Μήνυμα στήριξης στον Φώτη Κουβέλη για το εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς έστειλε και ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός.

ɗœá›œš˜’©pߜš’›’ Στο δεύτερο μέτωπο, αυτό της κ. Ντ. Μπακογιάννη, η ίδρυση του νέου κόμματος έχει μεν προαναγγελθεί από την πρώην υπουργό, ωστόσο βρισκόμαστε εν αναμονή των επίσημων ανακοινώσεων. Σαφώς, η κα Μπακογιάννη αποσκοπεί στους ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς που δηλώνουν απογοητευμένοι από τις επιλογές της ηγεσίας της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Τα σενάρια θέλουν αρκετά δυσαρεστημένα στελέχη της ΝΔ να προσχωρούν στο νέο κόμμα. Η ίδια η κα Μπακογιάννη απαντώντας στο να ακολουθήσουν το νέο κόμμα βουλευτές της ΝΔ, επιχειρεί να διαχωρίσει εκ νέου τη θέση της από τις πρακτικές του πα-

ρελθόντος, στις οποίες «διακρίθηκε» ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. «Ο Σαμαράς έριχνε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εκανε ένα δικό του κόμμα. Ξεκινούσε κάποιος άλλος και έλεγε ότι θέλει να κάνει ένα δικό του κόμμα, διότι ήταν το τέλος του δικομματισμού. Δεν είμαστε εκεί. Είμαστε μπροστά σε μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα», τονίζει η κα Μπακογιάννη. Η πρώην υπουργός Εξωτερικών αυτή την περίοδο προχωρά σε επαφές για τη στελέχωση του νέου κόμματος, καθώς, όπως η ίδια έχει υποστηρίξει, φιλοδοξεί να το στελεχώσει με νέα πρόσωπα, από τη «σιωπηλή, σκεπτόμενη πλειοψηφία», προκειμένου, όπως τονίζει, να είναι έτοιμη, όποτε και αν γίνουν εκλογές. Φυσικά, η κα Μπακογιάννη ρίχνει τα «βέλη» της κατά των κ. Γιώργου Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά, λέγοντας ότι σε αγαστή συνεργασία κάνουν πολιτική συσπείρωσης των κομμάτων τους και προσπαθούν να τα κρατήσουν ενωμένα υπό τον... «ηγέτη πατερούλη».


18

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2 - 7 - 10

’˜¹´¹´Ê¸¬Ê½´Àʁ»¹¼¦Á¹Â¸ Ê iˆˆr À‹Š…Š… ֘¡©×™ßš›— ¨Õ™’Š–›áz— •— 

'

χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, έπειτα από μία μακρά περίοδο (συγκρατημένης ή όχι) απελευθέρωσης και ενοποίησης των διεθνών αγορών, κατέδειξε την ανάγκη επανακαθορισμού του κανονιστικού και εποπτικού πλαισίου που διέπει τις τραπεζικές αγορές. Ο επανακαθορισμός αυτός δύναται να είναι είτε ποιοτικός, μέσω της ενίσχυσης της επάρκειας και της αποτελεσματικότητας των κανόνων και των εποπτικών πρακτικών που διέπουν σε όλο της το εύρος τη χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση, είτε διαρθρωτικός, μέσω του επαναπροσδιορισμού των φορέων και αρχών που δομούν το κανονιστικό και εποπτικό πλαίσιο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αναφορικά με τη δεύτερη διάσταση του επανακαθορισμού, αυτές τις ημέρες συζητείται στη Βουλή η νομοθετική πρωτοβουλία για την κατάργηση της Επιτροπής Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης (ΕΠΕΙΑ) και τη μεταφορά της εποπτικής ευθύνης της αγοράς ιδιωτικής ασφάλισης στην Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), ως αποτέλεσμα της εποπτικής αδυναμίας -μετά την κατάρρευση γνωστών εταιρειών του κλάδου (εταιρείες του ομίλου Ασπίς)- της τελευταίας. Ετσι, το εγχώριο πλαίσιο των τριών πυλώνων -μία εποπτική αρχή ανά χρηματοπιστωτική αγορά (τραπεζική αγορά, κεφαλαιαγορά, αγορά ιδιωτικής ασφάλισης)- αναμένεται να μετατραπεί σε ένα πλαίσιο δύο πυλώνων (ΤτΕ και Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς) που διατηρεί, βέβαια, τον «παραδοσιακό» του χαρακτήρα, ενώ, παράλληλα, συμπληρώνεται από το Συμβούλιο Συστημικής Ευστάθειας (μάλλον λανθασμένη ή νομικίστικη η μετάφραση του stability).

ɕ˜–˜¡™—œ‹Ÿ©œ˜©‘‹––“•â©p˜—œß–˜ Η εξέλιξη αυτή, ωστόσο, δεν αποτελεί «την προφανώς δόκιμη και συνάδουσα με την τάση της διεθνούς πρακτικής λύσης», όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του εν λόγω νομοσχεδίου, καθώς από τη μία πλευρά η υπαγωγή της εποπτικής ευθύνης της αγοράς ιδιωτικής ασφάλισης στην κεντρική τράπεζα (όπως και στην Ελλάδα) εντοπίζεται μόνο στη Γαλλία. Ειδικότερα, στις αρχές του 2010 οι εποπτικές ευθύνες της τραπεζικής αγοράς (Commission Bancaire) και της αγοράς ιδιωτικής ασφάλισης (Commission de contrôle des assurances, des mutuelles et des institutions de prevoyance) ενοποιήθηκαν, λόγω της διεθνούς αστάθειας και της σημαντικής συσχέτισης των δύο αγορών, υπό την Autorité de Contrôle Prudentiel της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας, ενώ η εποπτική ευθύνη της κεφαλαιαγοράς παρέμεινε στην Autorité des Marchés Financiers. Από την άλλη πλευρά, αυτό που πολλοί ακαδημαϊκοί την τελευταία δεκαετία παρουσίαζαν ως «ενδεδειγμένη πρακτική (best practice)» λόγω της διεθνούς τάσης ενοποίησης της χρηματοπιστωτικής εποπτείας υπό τη σκέπη μίας διαχωρισμέ-

νης από την κεντρική τράπεζα Κανονιστικής Αρχής (Financial Stability Authority - FSA), παρουσιάζει έντονα σημάδια αποδόμησης, αν όχι ανατροπής μετά και τις εξελίξεις στο βρετανικό κανονιστικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, το κανονιστικό πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο αποτέλεσε ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ενοποιημένου εποπτικού καθεστώτος και μεταρρυθμιστικό σημείο αναφοράς για πολλά άλλα καθεστώτα, διασπάται -μετά την πρόσφατη απόφαση των Αρχών- μεταξύ της Financial Policy Committee της Τράπεζας της Αγγλίας (ΤτΑ), που επωμίζεται τη μακροπροληπτική εποπτεία, της Prudential Regulation Authority υπό το διοικητή της ΤτΑ, που εστιάζει στη μικροπροληπτική εποπτεία, και της Consumer Protection and Markets Authority. Ετσι, οι υποστηρικτές της «ενδεδειγμένης πρακτικής» αρχίζουν σταδιακά να εγκαταλείπουν το μοντέλο της «ενδεδειγμένης» FSA και να προσεγγίζουν την ιδέα ενός εποπτικού πλαισίου, που δομείται σύμφωνα με τους στόχους και όχι σύμφωνα με τις επιμέρους αγορές (twin, three or four peaks). Αυτό, όμως, που καταδεικνύει η ευρύτερη ανάλυση της διαμόρφωσης της χρηματοπιστωτικής εποπτείας είναι πως δεν υπάρχει ενδεδειγμένη πρακτική πέρα από τη διαπίστωση των Abrams και Taylor (2000), στη γνωστή σχετική μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου πως η διάρθρωση του κανονιστικού συστήματος πρέπει να αντανακλά τη διάρθρωση των αγο-

Οι εξελίξεις στο μέτωπο της χρηματοπιστωτικής εποπτείας στην Ελλάδα δεν αποτελούν «την προφανώς δόκιμη και συνάδουσα με την τάση της διεθνούς πρακτικής λύσης» ρών που διέπονται από αυτό. Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα «quo vadis χρηματοπιστωτική εποπτεία;» δεν προκύπτει από τις όποιες ενδεδειγμένες πρακτικές, αλλά από την παρούσα διάρθρωση της εγχώριας αγοράς ή από τη διάρθρωση που προσδοκάται να διαμορφωθεί. Και αφού η παρούσα φάση της ελληνικής αγοράς ιδιωτικής ασφάλισης δεν παρουσιάζει δομικές ομοιότητες με την αντίστοιχη της Γαλλίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου, θα ήταν προτιμότερο ο επανακαθορισμός του κανονιστικού και εποπτικού πλαισίου που θα διέπει την αγορά ιδιωτικής ασφάλισης να βασιστεί αφενός στην ανάγκη επαναφοράς ή διαμόρφωσης της κανονιστικής και εποπτικής αξιοπιστίας, και αφετέρου στη δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανάπτυξη της εν λόγω αγοράς, η οποία αναμένεται να αποκτήσει ιδιαίτερη δυναμική μετά και τις εξελίξεις στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.


19

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2 - 7 - 10

„ßš‹—©œ˜¡©˜¡ ֘¡©Ò›à–— ¨Ô‘›’–’˜›‘



ι συνταξιοδοτικές και μισθολογικές μεταβολές των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα, «άνοιξαν» μια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσο είναι επιβεβλημένη μια παρόμοια προσαρμογή και προς τους εργαζόμενους του ιδιωτικού. Οι υπέρμαχοι μιας τέτοιας προοπτικής κρίνουν αναγκαία αυτή την προσαρμογή, πιστεύοντας ότι έτσι θα ενισχυθεί η χωλαίνουσα ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Αντιθέτως, οι πολέμιοι αυτής στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους στην πιθανότητα διεύρυνσης του φαύλου κύκλου της ύφεσης από μια τέτοια απόφαση, εξαιτίας της περαιτέρω μείωσης της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών και ως εκ τούτου της συνολικής εσωτερικής ζήτησης. Αυτές τις ημέρες έχει εισαχθεί προς συζήτηση και προς ψήφιση στη Βουλή το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Σε αυτό περιλαμβάνονται και εργασιακά ζητήματα, τα οποία προωθούνται από την τρόικα των δανειστών (βλέπε ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, καθιέρωση μισθών κάτω από το κατώτατο όριο και παραμονή αυτών των μισθών σε σταθερά επίπεδα για 3 χρόνια, αύξηση του ορίου των απολύσεων και μείωση των αποζημιώσεων). Τα ζητήματα αυτά έχουν προκαλέσει δικαιολογημένα μια εντονότατη τριβή ανάμεσα σε κυβέρνηση, ενώσεις εργοδοτών και εργαζομένων. Η πρώτη πλευρά τελεί υπό την κατηγορία ότι χρησιμοποιεί το Μνημόνιο ως νομιμοποιητική βάση των σκληρών μέτρων που υιοθετεί, με τα περισσότερα «βέλη» να στρέφονται κατά του -προβλεπόμενου από το Μνημόνιο- «παγώματος» των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Δεδομένο είναι πως το ίδιο το Μνημόνιο, στα προτεινόμενα μέτρα για την ενίσχυση των θεσμών της αγοράς εργασίας, προτρέπει την κυβέρνηση να «ξεκινήσει συζήτηση με τους κοινωνικούς εταίρους, προκειμένου να αναθεωρήσει το πλαίσιο διαπραγματεύσεων των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και των συμβάσεων» και να καταλήξει σε μια συνολική μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων εντός του 2010. Από τα παραπάνω, καθίσταται σαφές ότι πέρα από το μισθολογικό «πάγωμα», το Μνημόνιο θέτει εν αμφιβόλω και το κεκτημένο του 13ου και 14ου μισθού.

c„‹šÒ¡š˜i©›œ’—©–{ᎋ Ωστόσο, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη έχουν αφήσει να διαφαίνεται πως υπάρχει η δυνατότητα να παρακαμφθούν κάποιες από τις προβλέψεις του, μέσω της σύναψης μιας νέας εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Παρά τις αρχικές -πλην όμως συνηθισμένες για τα ελληνικά δεδομένα- συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, οι εργοδοτικές και οι εργατικές ενώσεις, για τους δικούς τους λόγους η καθεμία, φαίνονται διατεθειμένες να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να βρουν τη «χρυσή τομή». Στο τριετές «πάγωμα» αντιπαραβάλλουν μισθολογική αύξηση της τάξεως του 1,5% (αρχής γενομένης ωστόσο από το 2011) και ταυτόχρονη ενσωμάτωση του 13ου και 14ου μισθού στη μηνιαία μισθοδοσία. Η εργοδοτική πλευρά επιθυμεί να βρεθεί μια φόρμουλα ώστε η ενσωμά-

τωση αυτή να μην οδηγήσει σε αύξηση, διά της πλαγίας οδού, των επιδομάτων. Εάν η συνεννόηση επιτευχθεί, τότε κερδίζεται πολύτιμος χρόνος στη συζήτηση για το εργασιακό, το οποίο θα εξεταστεί στο άμεσο μέλλον και ξεχωριστά από το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Παράλληλα διασφαλίζεται η δημιουργία μιας διευρυμένης εσωτερικής συναίνεσης, που θα είναι σε θέση να συνδιαμορφώνει και όχι απλώς να ακολουθεί τυφλά τις εξελίξεις που δρομολογούν οι δανειστές. Σε περίπτωση, όμως, που η συνεννόηση δεν θα καταστεί εφικτή, η κυβέρνηση υποχρεούται -βάσει των όσων ορίζει το Μνημόνιο- να προχωρήσει σε άμεση νομοθετική ρύθμιση για να επιβάλλει το μισθολογικό «πάγωμα». Σε αυτήν την περίπτωση, θα ακυρωθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και θα εξεταστούν εναλλακτικές που θα ταυτίζονται πλήρως με το πνεύμα του Μνημονίου, όπως η γενικευμένη περικοπή του 14ου μισθού και η παροχή δυνατότητας στους εργοδότες να τον αποδίδουν στους εργαζομένους ως πριμ παραγωγικότητας στο τέλος του έτους. Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα γνωρίζουμε εάν το κορπορατιστικό μοντέλο μπορεί να φανεί επιτέλους εφαρμόσιμο και επωφελές στην πολύπαθη αυτή χώρα ή αν, αντιθέτως, η συνδικαλιστική... μυωπία και το μνημονικό του... Μνημονίου αποδειχτούν ισχυρότερα.

’¬·ºÀʽ¹¸Ê ¯°Á½§¶¬p° ֘¡©×™ßš›— ¨ÕšŠzŠ”à‘

ˆ

αζί με τον Ιούλιο, χθες μας έκανε ποδαρικό και ο καινούργιος ΦΠΑ, πιο «βαρύς» από ποτέ. «Τσιμπώντας» δύο ποσοστιαίες μονάδες, ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ ανέρχεται στο 23% (οι υπόλοιποι δύο αυξάνονται κατά 1% και 0,5%, στο 11% και 5,5% αντίστοιχα), γεγονός που τον καθιστά τον τέταρτο υψηλότερο στην ΕΕ, πίσω από τις Ουγγαρία, Δανία και Σουηδία, στις οποίες ο ΦΠΑ κινείται στο 25% -η Ρουμανία αποφάσισε να εκτινάξει το δικό της συντελεστή στο 24%, αλλά δεν εφάρμοσε ακόμα αυτήν την απόφαση. Εν μέσω ύφεσης, κατά την οποία η εγχώρια ζήτηση καταγράφει υποχώρηση, και δεδομένου ότι η αύξηση των συντελεστών ουσιαστικά μειώνει την αγοραστική ισχύ των Ελλήνων πολιτών, προκύπτουν κάποια ερωτηματικά ως προς τη χρησιμότητα αυτής της πρωτοβουλίας. Υπενθυμίζεται, εξάλλου, ότι παρά την προηγούμενη αύξηση του ΦΠΑ, οι εισπράξεις από αυτόν το φόρο ανήλθαν το πρώτο 5μηνο του 2010 στα 7,14 δισ. ευρώ, έναντι 7,08 δισ. ευρώ για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι (αύξηση μόλις 0,84%). Δεδομένου ότι οι έμποροι έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θα μπορέσουν να απορροφήσουν και αυτήν την αύξηση (τουλάχιστον όσοι έκαναν κάτι τέτοιο με την προηγούμενη), αυτό που έχει αρχίσει να συμβαίνει από χθες, είναι η αύξηση των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών, εξέλιξη που θα επιβαρύνει περαιτέρω τον πληθωρισμό. Παράλληλα, αναμένεται η περαιτέρω πτώση της κατανάλωσης και, ως εκ τούτου, του τζίρου των εταιρειών, οι οποίες έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για το μέλλον τους. Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα του Κέντρου Μελετών του ΕΒΕΑ (Ερωτηματολόγιο ΚΕΜΕ Ιουνίου 2010), το 87,5% των ερωτηθέντων επιχειρηματιών θεωρεί ότι η φορολογική πολιτική που ασκείται επιβαρύνει την οικονομική επίδοση της επιχείρησής του, ενώ το 52% των ερωτηθέντων εξετάζει «αρκετά» ή «πολύ» το ενδεχόμενο να τερματίσει τη λειτουργία της επιχείρησής του, αν δεν υπάρξει βελτίωση κατά την επόμενη 12μηνη περίοδο.


20

ΕΥΡΩΠΗ

2 - 7 - 10

»ŠÀ¸ˆ³Ž‚ŠŠÀ ”‘‹¸–‡À ‡rŠ’ ֘¡©Õ‘•ÞoŠŸ— ¨×—™o—‹à›‘

°

ύμφωνα με το διεθνή και ελληνικό Τύπο, στην τελευταία σύνοδο των G20, είχαμε τη σύγκρουση δύο διαφορετικών φιλοσοφιών για την έξοδο από την κρίση. Από τη μια μεριά, η καθαρά κεϊνσιανή προσέγγιση του Ομπάμα, που τάσσεται υπέρ της συνέχισης των κρατικών πακέτων στήριξης στην οικονομία. Από την άλλη, η -υποτιθέμενα- πιο «φιλελεύθερη» οπτική της κυρίας Μέρκελ και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, που δίνουν έμφαση στη δημοσιονομική αυστηρότητα και λιτότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η λύση που προτείνει ο Αμερικανός πρόεδρος σίγουρα θα αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες. Ειδικά σε μια περίοδο που το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευτεί στα ύψη, μια τέτοια πολιτική ίσως αποδειχτεί καταστροφική για την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία. Είναι όμως η ευρωπαϊκή... συνταγή τόσο διαφορετική από αυτήν του Ομπάμα; Θα οδηγήσει πράγματι στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και στη μείωση των κρατικών δαπανών, όπως υποστηρίζεται;

#D@SG©@MC©S@WDRj Οπως επισημαίνει ο Αμερικανός οικονομολόγος Daniel J. Mitchell, η δημοσιονομική πειθαρχία που ευαγγελίζονται οι Ευρωπαίοι, στην πραγματικότητα σημαίνει περισσότερο ισοσκελισμό του προϋπολογισμού παρά περικοπή των δημοσίων δαπανών. Το παράδειγμα της Βρετανίας, που πριν από λίγες μέρες ανακοίνωσε το δικό της πρόγραμμα λιτότητας, είναι ενδεικτικό της φιλοσοφίας πάνω στην οποία βαδίζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Αν και η βρετανική κυβέρνηση υποσχέθηκε πως το μίγμα της λιτότητας θα περιέχει 80% περικοπές δαπανών και μόλις 20% αύξηση φορολογίας, η πραγματικό-

τητα είναι διαφορετική, όπως σημειώνει το think tank “Institute for Fiscal Studies”. Αυτός ο στόχος θα επιτευχθεί μόνο το 2015-2016, δηλαδή κατά τον τελευταίο χρόνο της παρούσας κοινοβουλευτικής περιόδου. H μέση αναλογία τα επόμενα χρόνια θα είναι 60% περικοπές δαπανών και 40% αύξηση φόρων. Ετσι, η βρετανική κυβέρνηση αύξησε τον ΦΠΑ από το 17,5% στο 20%, το φόρο στα κέρδη κεφαλαίου από το 18% στο 28%, ενώ δεν έγινε λόγος για μείωση της φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, που είναι μία από τις υψηλότερες στο Δυτικό Κόσμο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως οι κυβερνήσεις πάντα βρίσκουν πιο εύκολο να αυξήσουν τους φόρους παρά να μειώσουν τις δαπάνες. Ακόμη όμως και στο μέτωπο των περικοπών, o υπουργός Οικονομικών George Osborne δεν προχώρησε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στους δημόσιους οργανισμούς και στο κράτος πρόνοιας, ώστε η λειτουργία του κράτους να γίνει πιο οικονομική. Οπως επισήμανε και ο Andrew Haldenby από το βρετανικό think tank “Reform”, ενώ μπορούσε να συνδέσει το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων με την αποδοτικότητά τους, επέλεξε την προσωρινή λύση του «παγώματος» των μισθών για δύο χρόνια. Αντί να καταργήσει το επίδομα τέκνων για τους πολίτες με μεσαία και ανώτερα εισοδήματα, αποφάσισε απλώς να το διατηρήσει στα ίδια επίπεδα για τρία χρόνια. Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως ακόμη και ύστερα από αυτές τις περικοπές, που χαρακτηρίστηκαν ως οι τολμηρότερες από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πραγματικότητα οι δαπάνες θα... αυξηθούν. Το ίδιο το πρόγραμμα της κυβέρνησης προβλέπει πως από τις 637 δισ. λίρες το 2010-2011, οι δαπάνες θα φτάσουν στα 711 δισ. το 2015-2016. Την ίδια...

συνταγή (των φορολογικών αυξήσεων και των προσωρινών περικοπών) φαίνεται να ακολουθούν και όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας, από την Ισπανία μέχρι την Ελλάδα και τη Γαλλία.

‚Œ“ҝ‹—© žšáŸ ©Žá‹“œ‹ Δεν έχει άδικο, λοιπόν, ο Daniel J. Mitchell όταν προβλέπει πως ακόμη και μετά τα «δρακόντεια» προγράμματα λιτότητας, τελικά το μέγεθος του κράτους και οι υψηλές δημόσιες δαπάνες, που είναι υπεύθυνες για την ευρωπαϊκή κρίση, στην καλύτερη περίπτωση θα παραμείνουν στο ίδιο επίπεδο. Ακόμη και αυτό βέβαια είναι μια θετική εξέλιξη, αν σκεφτεί κανείς πως η εναλλακτική λύση που προβάλλεται είναι η ανεύθυνη κεϊνσιανή φρενίτιδα της κυβέρνησης Ομπάμα. Είναι αμφίβολο όμως αν είναι αρκετό για τη σημερινή Ευρώπη, όπου έχουν συσσωρευτεί τόσα οικονομικά προβλήματα. Βέβαια, το πιο... επικίνδυνο υλικό της ευρωπαϊκής «συνταγής», είναι η αύξηση της φορολογίας που μπορεί να αποθαρρύνει τις ιδιωτικές επενδύσεις, να αυξήσει την ανεργία και να βυθίσει τις χώρες της Ευρώπης ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση. Στην Ελλάδα, όπου κάτω από την υψηλή εποπτεία της ΕΕ και του ΔΝΤ έχουμε την τιμή να είμαστε η πρώτη χώρα στην οποία εφαρμόστηκε το ευρωπαϊκό μοντέλο λιτότητας, η κυβέρνηση έχει ήδη αυξήσει σημαντικά το ΦΠΑ και έχει επιβάλλει μια σειρά νέων φόρων που πλήττουν ιδιώτες και εταιρείες. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, λόγω του ασφυκτικού φορολογικού πλαισίου, πολλές επιχειρήσεις σκέφτονται μέσα στο φθινόπωρο να μεταφέρουν την έδρα τους στα Βαλκάνια ή την Κύπρο, όπου το φορολογικό καθεστώς είναι πιο ευνοϊκό γι’ αυτές. Μήπως αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να ηχήσει σαν προειδοποιητικό καμπανάκι και για την υπόλοιπη Ευρώπη;


21

ΚΟΣΜΟΣ

2 - 7 - 10

¸Ý¦°­¨²¡­Ìž³© ̤©¡¦µ­® ­ ֘¡© —œ™—’©Ø“˜•œ˜äš’

t

λοκληρώθηκαν την Κυριακή, στο Τορόντο του Καναδά, οι εργασίες της Συνόδου Κορυφής μεταξύ των χωρών-μελών του G20. Μπορεί το καλό κλίμα, οι αβρότητες και τα χαμόγελα μεταξύ των ηγετών να περίσσεψαν, όμως οι τελευταίοι εμφανίστηκαν ιδιαίτερα φειδωλοί σε ό,τι αφορά στην υιοθέτηση μιας κοινής στρατηγικής για την έξοδο από την οικονομική κρίση. Οι συγκεκριμένες διαφωνίες, απόρροια της διαφορετικής στρατηγικής που ακολουθεί η κάθε χώρα για την επίτευξη της οικονομικής της ανάπτυξης, αποτυπώθηκαν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο και στο τελικό ανακοινωθέν που εκδόθηκε. Οι 20 χώρες-μέλη ανανέωσαν το ραντεβού τους για το τέλος του χρόνου, στη Σεούλ. Μέχρι τότε αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί και η επεξεργασία μιας σειράς θεμάτων, που αφορούν στις πολυσυζητημένες μεταρρυθμίσεις για το ρυθμιστικό πλαίσιο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.

,NCTR©UHUDMCH©‘“‹©šp‹—á‹©•‹“©Í„É© Η Ανγκελα Μέρκελ πήρε αυτό που ήθελε με τη συμφωνία για τον περιορισμό των δημοσίων χρεών και τη μείωση των ελλειμμάτων κατά 50% μέχρι το 2013. «Εγκαταλείπουμε τα προγράμματα τόνωσης των οικονομιών, με τα οποία αυξήθηκαν τα χρέη μας και ως βιομηχανικές χώρες θέλουμε να τα μειώσουμε τώρα στο ήμισυ. Είναι μια φιλόδοξη απόφαση και για να είμαι ειλικρινής είναι

κάτι περισσότερο από αυτό που περίμενα», δήλωσε πανευτυχής η Γερμανίδα καγκελάριος. Τη χαρά της Μέρκελ δεν συμμερίζονται και οι υπόλοιποι ηγέτες, καθώς εκτιμούν, κυρίως εκείνοι των αναπτυσσόμενων χωρών, πως οι δεσμεύσεις για τον περιορισμό των δημοσίων χρεών θα αποτελέσουν τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Τη γερμανική πρόταση στήριξε και η αμερικανική πλευρά, πάρα το γεγονός ότι έχει ταχθεί υπέρ της υιοθέτησης πολιτικών τόνωσης της ανάπτυξης. Προηγουμένως, όμως, εξασφάλισε τόσο ότι η ανάπτυξη θα καταστεί κορυφαία προτεραιότητα του ομίλου, όσο και ότι κάθε χώρα θα ακολουθήσει το δικό της δρόμο προκειμένου να μειωθούν τα ελλείμματα των προϋπολογισμών και να επανακτήσουν την ασφάλεια τα τραπεζικά τους συστήματα. Για την «υποχώρηση» στο θέμα των ελλειμμάτων, οι ΗΠΑ εξασφάλισαν τη στήριξη των Ευρωπαίων στο αίτημά τους για την επιβολή ενός παγκόσμιου τραπεζικού φόρου. Μπορεί το G20 να απέρριψε το αίτημα, ωστόσο συμφώνησε να επιτραπεί σε όσες χώρες-μέλη το επιθυμούν να προχωρήσουν σε αυτήν την ενέργεια. Η συγκεκριμένη απόφαση συνδράμει με τον καλύτερο τρόπο και την προτροπή του Ομπάμα προς το Κογκρέσο ώστε να εγκρίνει την επιβολή ενός δεκαετούς φόρου, ύψους 90 δισ. δολαρίων, στις τράπεζες.

˗œá—˜—œ‹“©˜“©‹—œ“ß›“Ÿ© Αναφορικά με το ζήτημα των εμπορικών πλεονασμάτων οι ΗΠΑ προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω. Ο Μπαράκ Ομπάμα «προειδοποίησε» ότι «έπειτα από χρόνια υπερβολικά υψηλού χρέους, οι Αμερικανοί

δεν μπορούν να πληρώνουν και δεν θα πληρώσουν για να εξασφαλίσουν την ευημερία του κόσμου» και πως «κανένα έθνος δεν μπορεί να θεωρεί ότι ο δρόμος του προς την ευημερία είναι στρωμένος με εξαγωγές προς την Αμερική». Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι περιμένει να δει μία πιο ισχυρή κινεζική συναλλαγματική ισοτιμία, με το Πεκίνο ωστόσο να διαμηνύει ότι δεν θα υποκύψει στις πιέσεις του G20 για ισχυρότερο γουάν που θα πλήξει τις εξαγωγές του. Ανάλογο ύφος είχαν και οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος άσκησε κριτική σε ΕΕ και Ιαπωνία επειδή δεν υιοθετούν πολιτικές ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης. Το ζήτημα των συναλλαγματικών ισοτιμιών δεν αφορά μόνο στην Κίνα αλλά και τις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες υποστηρίζουν πως δεν προκάλεσαν αυτές την κρίση και επομένως δεν συνιστά γι’ αυτές προτεραιότητα να ασχοληθούν με την αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν.

„‹‘•˜›p“˜{˜á’›’©á{‹œ© Από τα παραπάνω γίνεται σαφές πως η Συνόδος Κορυφής των χωρών-μελών του G20, η τέταρτη από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση, προσέφερε αρκετά επιχειρήματα σε όσους διαφωνούν με τη θεωρία της παγκοσμιοποίησης και υποστηρίζουν πως κάθε οικονομική δραστηριότητα έχει ισχυρή εθνική υπόσταση και αναφορά. Πράγματι, κατά τη διάρκεια των εργασιών της συνόδου στο Τορόντο, οι ηγέτες του κόσμου μία μόνο φορά υπήρξαν ενωμένοι: την ώρα της καθιερωμένης οικογενειακής φωτογράφισης.


22

ΚΟΣΜΟΣ

2 - 7 - 10

֘©p˜—œß–˜©œ’Ÿ©Éš‘—œ“—àŸ ֘¡©Øšà›œ˜¡©Ö›‹{‹•áŽ’



πίνακας του σκορ δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης πριν από μιάμιση εβδομάδα: 2-0, η Αργεντινή κέρδισε εύκολα την Εθνική μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της θορυβώδους Νότιας Αφρικής. Πέραν, ωστόσο, του βαθμολογικού ενδιαφέροντος, το ματς είχε και ενδιαφέρον από πλευράς οικονομικής και πολιτικής επικαιρότητας· μία χώρα που έχει παρελθόν με το ΔΝΤ αγωνίστηκε εναντίον μίας χώρας που έχει… παρόν με το ΔΝΤ. Για τη χώρα μας έχουν ήδη γραφτεί αμέτρητες σελίδες σχετικά με την «εποχή ΔΝΤ», ενώ αναμένεται να γραφτούν ακόμα περισσότερες. Τι έγινε, όμως, με την Αργεντινή (με την οποία αρκετοί ειδήμονες αρέσκονται να μας ταυτίζουν) και το ΔΝΤ εννιά χρόνια πριν; Και σε ποιο επίπεδο βρίσκεται σήμερα η λατινοαμερικανική χώρα;

…œ’—©Ë––ÒŽ‹©œ˜¡©j Η περιπέτεια της Αργεντινής ξεκίνησε το 1999, όταν εισήλθε σε μία περίοδο οδυνηρής ύφεσης -η οποία διήρκησε έως το 2002, επιφέροντας συνολική μείωση του ΑΕΠ κατά περισσότερο από 20%. Η καθοδική πορεία της οικονομίας είχε ως αποτέλεσμα την αντίστοιχη αύξηση του δημόσιου χρέους, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής «έτρεχε» χαμηλά πρωτογενή ελλείμματα. Το κόστος δανεισμού αυξήθηκε επίσης σημαντικά, λόγω της καχυποψίας των αγορών απέναντι στην ικανότητα της κυβέρνησης να αποπληρώσει τα χρέη της. Η σύνδεση της ισοτιμίας του πέσο με αυτήν του δολαρίου, σε συνδυασμό με την ανατίμηση του τελευταίου και την υποτίμηση ανταγωνιστικών νομισμάτων (ιδίως του βραζιλιάνικου ρεάλ) κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990, έπληξε την ανταγωνιστικότητα της λατινοαμερικανικής χώρας. Μολονότι η ασταθής -σε πολιτικούς και οικονομικούς όρους- Αργεντινή έλαβε δάνεια από το ΔΝΤ, για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, οδηγήθηκε τελικά στη χρεοκοπία, καθώς οι όροι που επέβαλε το Ταμείο για να στηρίξει τη χώρα (συσταλτική δημοσιονομική πολιτική εν καιρώ ύφεσης) ουσιαστικά επιδείνωσαν την κρίση. Η Αργεντινή κατάφερε να ανακάμψει τελικά, υποβοηθούμενη από πολλούς παράγοντες. Πρώτον, η αποσύνδεση του πέσο από το δολάριο το 2002 οδήγησε στη δραματική υποτίμηση του πρώτου, γεγονός που προκάλεσε μεν έντονες πληθωριστικές τάσεις την ίδια χρονιά, εκτόξευσε, όμως, παράλληλα τις εξαγωγές προϊόντων, τονώνοντας το εμπορικό ισοζύγιο. Δεύτερον, παρά τις συνεχείς πιέσεις του Ταμείου για την παροχή καλύτερων όρων στους πιστωτές της Αργεντινής έπειτα από τη στάση πληρωμών του 2001, η κυβέρνηση της Αργεντινής υπό τον Néstor Kirchner (σύζυγο της νυν προέδρου· βλέπετε η οικογενειοκρατία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της χώρας μας) διέγραψε το 2005 το 65,6% του χρέους, ήτοι 67,3 δισ. δολάρια.

ʑ‹á—˜—œ‹Ÿ©‹{⩜˜©œ˜ä—– Παράλληλα, όπως επισημαίνουν οι οικονομολόγοι Mark Weisbrot και Luis Sandoval σε παλαιότερη έκθεσή τους στο think tank CEPR (“Argentina’s Economic Recovery: Policy Choices and Implications”), ορισμένες ακόμα πρωτοβου-

¨ ¨ ¨ ²~¨‹—È–‡¨Ñ‹—‡ˆÆ’È ¨¨ ~’Ž˜™•–Ñʚ¨ ¨¨ ¨ ¨´ –ƝˍÆ¨»•‹›Æœ–”“¨ œ“‡’’‡”“¨¨²~ ¨¨ ¨ zŽÑʖÆ¨½•Çƚ¨¨²~ ¨¨ ¨ ¨“‹•É‡¨ ¨ ¨ ‚—”›‹‡¨¨w’Ž˜œ–ÑÆË ¨¨

¨  ¨¨  ¨¨  ¨¨

¨¨¨¨ ¨¨¨¨ ¨  ¨¨ ¨¨¨¨¨¨  ¨ ¨  ¨¨ ¨¨ ¨¨ ¨  ¨ ¨¨¨¨ ¨

 ¨ ÑŠ¨¨ ÑŠ¨¨

¨  ¨¨ ¨ÑŠ¨¨ ¨ÑŠ¨¨

¨¨¨¨ ¨¨¨ ¨¨ ¨ ¨ ¨¨ ¨ ¨ ¨¨ ¨ ¨ ¨¨ ¨ ¨¨ ¨¨

¨ ¨¨ ¨¨ ¨ ¨  ¨ ¨ ¨¨ ¨¨ ¨ ¨¨  ¨ ¨ ¨¨ ¨¨ ¨ ¨¨ ¨

¨¨¨ ¨¨ ¨ ¨¨ ¨¨ ¨¨ ¨

¨¨¨ ¨ ¨ ¨  ¨ ¨ ¨

¨ ¨¨ ¨¨ ¨  ¨ ¨¨

¨¨ ¨¨ ¨¨ ¨ ¨¨ ¨

 ¨ ¨ ¨ ¨ ¨

¨ ¨ ¨ ¨ ¨¨¨ ¨ ¨

Ðɀ©Ð˜—ÒŽŸ©É‘˜š‹›œ“•àŸ©€ä—‹p’Ÿ „’‘ߟ©€ÓÖ ©"$/1

λίες της κυβέρνησης υποστήριξαν την έξοδο από την κρίση. Κατ’ αρχάς, δύο «ανορθόδοξοι» (κατά τους συγγραφείς) φόροι -ο ένας αφορούσε στις εξαγωγές και ο δεύτερος (που εφαρμοζόταν ήδη) στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές- συνετέλεσαν στη δημοσιονομική εξομάλυνση, καθώς έφεραν το 2004 στα κρατικά ταμεία το 2,7% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, η απόδοση ενός μηνιαίου επιδόματος 150 πέσο στα νοικοκυριά που πλήττονταν από την ανεργία ανακούφισε τις οικογένειες που βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συντελώντας στην επίτευξη ενός minimum επιπέδου κοινωνικής ειρήνης. Η βελτίωση ήταν θεαματική. Επειτα από μία συρρίκνωση του ΑΕΠ της τάξης του 10,9% το 2002, το εγχώριο προϊόν της Αργεντινής σημείωσε άνοδο 8,8% το 2003 (βλ. πίνακα), ποσοστό το οποίο δεν έπεσε κάτω από το 6,7% μέχρι το 2008.

Εννιά χρόνια μετά την «καταιγίδα», αρκετοί Αργεντίνοι αξιωματούχοι μοιράζονται τις εμπειρίες τους με την ελληνική πλευρά και καταθέτουν τις εκτιμήσεις τους για την παρούσα κρίση. Η πρόεδρος της χώρας, Cristina Fernandez de Kirchner, υποστήριξε σε ομιλία της τον περασμένο Μάιο ότι το σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας επαναλαμβάνει «την ίδια συνταγή που εφαρμόστηκε στην Αργεντινή και προκάλεσε την κρίση του 2001», προβλέποντας την αποτυχία του. Τον ίδιο μήνα, ο Hern n Lorenzino, υπουργός Οικονομικών της χώρας, προειδοποίησε στο πλαίσιο συνέντευξής του στην "Frankfurter Allgemeine Zeitung" για τις επικίνδυνες πολιτικές που προτείνει το ΔΝΤ στην Ελλάδα. Κρίμα που ο Maradona δεν προέβη σε αντίστοιχες συμβουλές για τον τρόπο ανάπτυξης της εθνικής μας ομάδας…


2 - 7 - 10

ΚΟΣΜΟΣ

23

¹­‘Ž

¸ˆˆrÀ¸À‡¸r‚



αποδείχτηκε και από το «παρών» του κόμματος της Αριστεράς στον τρίτο γύρο, ούτε και ο σαφώς δημοφιλέστερος προτεστάντης πάστορας κ. Γκάουκ, πρώην ομοσπονδιακός εντεταλμένος για τα αρχεία της Στάζι, αποτελούσε τον ιδανικό πρόεδρο που θα αντιπροσωπεύει το σύνολο των Γερμανών πολιτών. Επιπλέον, πράγματι η κα Μέρκελ ακολουθεί μια πολύ αυστηρή και περιοριστική πολιτική λιτότητας, προκειμένου, όπως υποστηρίζει η ίδια, να βγάλει τη χώρα της από τη στενωπό της οικονομικής ύφεσης. Ωστόσο, το γεγονός ότι την ύστατη ώρα της προεδρικής εκλογής η υποψηφιότητα του «εκλεκτού» της εξασφάλισε την απόλυτη -και όχι απλώς τη σχετική- πλειοψηφία, μάλλον εκθέτει τις πομπώδεις αναλύσεις, οι οποίες κάνουν λόγο για «ισχυρό χαστούκι» στο πρόσωπο της Γερμανίδας καγκελάριου, ενώ, αντίθετα, φαίνεται να δικαιώνει όσους κάνουν λόγο για μια ελεγχόμενη και επικοινωνιακού χαρακτήρα προσπάθεια του κυβερνητικού συνασπισμού να «εκτονωθεί» η όποια δυσαρέσκεια προκλήθηκε εξαιτίας του μεγαλύτερου πακέτου περικοπών στην ιστορία της χώρας. Η επόμενη μέρα της εκλογής του νέου προέδρου της Γερμανίας βρίσκει το κεντροδεξιό «στρατόπεδο» ανακουφισμένο και τον Κρίστιαν Βουλφ αντιμέτωπο με το «στοίχημα» της εμπιστοσύνης, του σεβασμού και της εκτίμησης του συνόλου των πολιτών, που κάθε πρόεδρος οφείλει να κερδίσει. Οσο για την Ανγκέλα Μέρκελ, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ετοιμάζει βαλίτσες για το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, προκειμένου να παρακολουθήσει τον προημιτελικό αγώνα των αγαπημένων της «πάντσερ» με την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα...

ǚo—–Šã›‘ž N¨”Š›Ñ¨”ášo—–¨È–›˜–‘ž¨×’—”›—㙑ž

Κοσμοναύτης

Κρίστιαν Βουλφ, ο πρώην, πλέον, πρωθυπουργός του κρατιδίου της Κάτω Σαξωνίας και εκλεκτός του κυβερνητικού συνασπισμού του οποίου ηγείται η Ανγκέλα Μέρκελ, είναι από την Τετάρτη ο δέκατος πρόεδρος της Γερμανίας. Υστερα από μία «περιπετειώδη» εκλογική διαδικασία, η οποία διεξήχθη στο Ράιχσταγκ και διήρκησε περισσότερο από εννέα ώρες, οι 1.244 εκλέκτορες επέλεξαν τελικά -στην τρίτη από τις ψηφοφορίες που χρειάστηκαν- τον Βουλφ για αντικαταστάτη του Χορστ Κέλερ. Ο Κέλερ είχε παραιτηθεί από το εθιμοτυπικό αξίωμα του προέδρου στα τέλη του Μαΐου, μετά την πολιτική θύελλα που προκάλεσαν οι δηλώσεις του για τη διασφάλιση των γερμανικών οικονομικών συμφερόντων ανά τον κόσμο με την παρουσία του γερμανικού στρατού. Ηταν η τρίτη, μόλις, φορά στην ιστορία της χώρας που χρειάστηκε και τρίτος γύρος, στον οποίο δεν απαιτείται η απόλυτη αλλά η σχετική πλειοψηφία του ειδικού εκλεκτορικού Σώματος, προκειμένου να εκλεγεί ο πρόεδρος της χώρας. Στους δύο πρώτους γύρους ο Βουλφ έλαβε, αντίστοιχα, 600 και 615 ψήφους, έναντι 499 και 490 του βασικού αντιπάλου του, Γιόαχιμ Γκάουκ, κοινού υποψηφίου των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και του κόμματος των Πρασίνων. Τελικά, η υποψηφιότητα του Βουλφ «επικράτησε» συγκεντρώνοντας 625 ψήφους έναντι 494 που έλαβε ο Γκάουκ. Δύο ψήφους περισσότερες από τις 623 που οριοθετούσαν την απόλυτη πλειοψηφία (50%) του αριθμού των εκλεκτόρων, αλλά δεκαεννιά λιγότερες από τις 644 συνολικά, οι οποίες πολιτικά «ανήκουν» στον κυβερνητικό συνασπισμό των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι οι εκλέκτορες του κόμματος της Αριστεράς, παρ’ ότι στην τρίτη ψηφοφορία η «εκλεκτή» τους, Λουκ Γιόχιμσεν, είχε αποσύρει την υποψηφιότητά της, αποφάσισαν να μη στηρίξουν τον Γκάουκ και δήλωσαν «παρών». Ο διεθνής Τύπος υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας ανέδειξε με εκκωφαντικό τρόπο τις αδυναμίες τόσο της υποψηφιότητας του Κρίστιαν Βουλφ, όσο και της οικονομικής πολιτικής της Ανγκέλα Μέρκελ. Πράγματι, ο 51 ετών Βουλφ, ο νεότερος πλέον πρόεδρος της χώρας, ένας επαγγελματίας πολιτικός που προέρχεται από τον κομματικό σωλήνα των Χριστιανοδημοκρατών, δεν έπειθε ως πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής. Ωστόσο, όπως


24

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

2 - 7 - 10

©Ì¥±µ³œ²¥©¶Ì ³µ­Ì̤©²¥«¡³®Ýݸ±µ­ ֘¡©Øšà›œ˜¡©Ö›‹{‹•áŽ’

για την κλιματική αλλαγή δεν θα έπρεπε να συγχέεται με τη διεθνή βοήθεια, καθώς η πρώτη δεν αποτελεί πράξη φιλανθρωπίας αλλά έννομη υποχρέωση, βάσει της Σύμβασης Πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή. Εξάλλου, η κλιματική αλλαγή εγείρει νέες αναπτυξιακές προκλήσεις για τα φτωχά κράτη, επομένως απαιτείται η διάθεση πρόσθετων πόρων.

‘

ο δεύτερο εξάμηνο του 2009 όλοι κινούνταν στους... ρυθμούς της Κοπεγχάγης: οι πολιτικοί ετοίμαζαν προτάσεις, δίνοντας όμως περισσότερη έμφαση στη ρητορεία, οι περιβαλλοντικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις πίεζαν για την υιοθέτηση ενός απαιτητικού πακέτου μέτρων στη Σύνοδο, τα ΜΜΕ κάλυπταν τις προετοιμασίες με περίσσιο ζήλο και οι πολίτες παρακολουθούσαν, είτε συμμετέχοντας ενεργά, είτε απλώς περιμένοντας στωικά το… αναπόφευκτο. Τα αποτελέσματα της Συνόδου άφησαν άπαντες ανικανοποίητους. Οι δεσμεύσεις των πλούσιων χωρών για τη μείωση των εκπομπών άνθρακα κρίθηκαν ως ανεπαρκείς. Εντούτοις, η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν σχετίζεται μόνο με τις περικοπές των εκπομπών των πλούσιων κρατών, αλλά και με το πώς θα βοηθήσουν τα τελευταία τις αναπτυσσόμενες χώρες να μειώσουν τις δικές τους. Σε αυτό το πλαίσιο, τα ανεπτυγμένα κράτη ανέλαβαν δύο οικονομικές δεσμεύσεις στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Δεκεμβρίου: τη χρηματοδότηση «ταχείας εκκίνησης» για την περίοδο 20102012, ύψους 30 δισ. δολαρίων, και τη μεσοπρόθεσμη χρηματοδότηση 100 δισ. δολαρίων ετησίως μέχρι το 2020. Προβλέπεται ότι τα ποσά αυτά θα συγκεντρώνονται από τις πλούσιες χώρες και θα διατίθενται στις φτωχότερες, ώστε να μπορέσουν οι τελευταίες να περικόψουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αλλά και να προσαρμοστούν απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.

c•š“¢˜{šÒ›“—’i© š’p‹œ˜Žâœ’›’ Ακόμα και οι δεσμεύσεις αυτές, όμως, καλύφθηκαν από ένα πέπλο ασάφειας, το οποίο εγείρει αρκετά ερωτήματα γύρω από τη μορφή και το πραγματικό ύψος των προς διάθεση κεφαλαίων. Η Oxfam (διεθνής συνομοσπονδία ΜΚΟ για την καταπολέμηση της φτώχειας) δημοσίευσε πρόσφατα μία έκθεση (“Climate Finance Post-Copenhagen: The $100 billion questions”), στην οποία συνοψίζει τα κυριότερα ερωτήματα γύρω από την «πράσινη» χρηματοδότηση, καταθέτοντας παράλληλα τις δικές της προτάσεις. Κατ’ αρχάς, ο διεθνής όμιλος ΜΚΟ αναρωτιέται αν τα 100 δισ. δολάρια που σκοπεύουν να διαθέσουν οι πλούσιες χώρες αρκούν για ένα τόσο μεγάλο project. Ο υπολογισμός του κόστους της αντι-

Õᔜ©Ž˜–Òš“‹©›œ˜©›˜p{šßš˜å

μετώπισης και της προσαρμογής παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις και κυμαίνεται μεταξύ 110 και 275 δισ. δολαρίων ετησίως. Η Oxfam εκτιμά ότι θα πρέπει να διατίθενται ετησίως τουλάχιστον 150 δισ. δολάρια μέχρι το 2013 (έναντι μόλις 30 δισ. δολαρίων που προβλέπει η Κοπεγχάγη) και τουλάχιστον 200 δισ. δολάρια μέχρι το 2020, ήτοι τα διπλάσια από όσα προβλέπει η τελευταία συμφωνία. Ενα εξίσου σημαντικό ερώτημα αφορά στο εάν τα κεφάλαια αυτά αποτελούν «καινούργιο χρήμα» για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πολλά πλούσια κράτη ισχυρίζονται ότι τα «πράσινα» κεφάλαια αποτελούν μέρος της διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας που παρέχουν ήδη και ότι θα μπορούσαν να καλυφθούν αν τα κράτη αυτά αύξαναν τη διεθνή βοήθεια στο 0,7% του ΑΕΠ τους (ποσοστό-στόχο, τον οποίο έχουν υιοθετήσει πολλά χρόνια πριν από την Κοπεγχάγη). Εντούτοις, η χρηματοδότηση

Η Συμφωνία της Κοπεγχάγης υποδεικνύει ότι τα προβλεπόμενα κονδύλια θα πρέπει να προέλθουν τόσο από το δημόσιο, όσο και από τον ιδιωτικό τομέα. Η Oxfam, από τη μεριά της, τονίζει ότι πρέπει να υπάρξει ετήσια κρατική χρηματοδότηση 200 δισ. δολαρίων μέχρι το 2020, για την αντιμετώπιση και την προσαρμογή είτε για την κάλυψη των κενών, όπου δεν δραστηριοποιείται ο ιδιωτικός τομέας (πχ. δημόσια αγαθά), είτε για την παροχή κινήτρων στον τελευταίο, ώστε να προβεί σε επενδύσεις. Ενα άλλο δίλημμα αφορά στο εάν τα κεφάλαια αυτά θα χορηγηθούν υπό τη μορφή δωρεάς ή δανείων. Η διεθνής ΜΚΟ υποστηρίζει πολύ εύστοχα ότι η χορήγηση δανείων στους φτωχούς για να προσαρμοστούν στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι «σαν να τρακάρεις το αυτοκίνητο του γείτονά σου και έπειτα να του προσφέρεις ένα δάνειο για να το επισκευάσει». Η παγκόσμια άνοδος της θερμοκρασίας έχει προκληθεί εν πολλοίς από τα πλούσια κράτη, γι’ αυτό και τα τελευταία θα πρέπει να βοηθήσουν τώρα τους φτωχότερους να ζουν με τις επιπτώσεις της. Στο πεδίο της καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, θα μπορούσαν πάντως να χορηγηθούν κεφάλαια υπό τη μορφή δανείων, σε τομείς όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπου το κόστος κατασκευής είναι μεν υψηλό, αλλά το κόστος λειτουργίας είναι χαμηλό. Η άρνηση των ανεπτυγμένων χωρών να αναλάβουν δεσμευτικές πρωτοβουλίες για τη μείωση των εκπομπών τους, αλλά και η ασάφεια με την οποία «ένδυσαν» το καθεστώς χρηματοδότησης των φτωχότερων χωρών για την αντιμετώπιση και της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή ήταν και οι αιτίες που η Κοπεγχάγη προκάλεσε ευρεία απογοήτευση. Τώρα, η προσοχή στρέφεται στη Σύνοδο Κορυφής του Μεξικού στα τέλη Νοεμβρίου - αρχές Δεκεμβρίου, με την προσδοκία για μία σαφώς βελτιωμένη εκδοχή της Κοπεγχάγης.


ΕΛΛΑΔΑ

2 - 7 - 10

25

»…À¸Àƒ…‰¸‰ “‘±’ÀŠÀn‰„½‰…ŠÀ ֘¡©Öҕ’©‚‹£—Ò

¹

σως από τις πλέον παρακινδυνευμένες φράσεις που ειπώθηκαν και κοστίζουν πολιτικά είναι η φράση του πρωθυπουργού: «Λεφτά υπάρχουν». Ασφαλώς και εννοούσε πως τα λεφτά είτε ήταν σε σεντούκια, είτε ήταν οφειλόμενα στο κράτος. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως στα ταμεία δεν υπήρχε ούτε «σάλιο». Το παραδέχτηκε, άλλωστε, τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης ο Αντρέας Λοβέρδος. Η όλη κατάσταση θυμίζει αποτιμήσεις των ακινήτων. Μπορεί ένα ακίνητο να αποτιμάται 200.000 ή 300.000 ευρώ, άμα, όμως, δεν υπάρχουν αγοραστές, η αξία του είναι στα χαρτιά. Κάπως έτσι γίνεται και με τα λεφτά. Μπορεί να χρωστάει πολύς κόσμος στο Δημόσιο για τον άλφα ή βήτα λόγο, αλλά αν δεν έχει να πληρώσει, δεν έχει κανένα νόημα να λέμε πως λεφτά υπάρχουν. Αλλωστε, όπως αποδείχθηκε, πολλά από τα χρέη αφορούσαν σ’ επιχειρήσεις που είχαν χρεοκοπήσει.

cЋ䚏Ÿ©œšä{Ÿi©›œ˜©žŸ Από την άλλη, το μόνο βέβαιο είναι ότι υπάρχουν χρέη. Φανερά και κρυφά. Διαπιστώσαμε με έκπληξη πως τα χρέη και οι υποχρεώσεις των ΔΕΚΟ δεν συμπεριλαμβάνονται στο δημόσιο χρέος. Το ζήτησε, ή μάλλον προσπαθεί να το επιβάλει, το Τριμερές Διευθυντήριο, δηλαδή τα χρέη αυτά και οι υποχρεώσεις αυτές να λογίζονται ως χρέη του Δημοσίου. Και αυτό είναι το σωστό, αφού το κράτος συντηρεί ΟΣΕ, ΟΑΣΑ, ΕΘΕΛ, και πολλούς άλλους. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποια είναι τα δάνεια με τις εγγυήσεις του Δημοσίου... Ολα αυτά κάποια στιγμή θα βγουν στον αέρα και «φτου και από την αρχή» ο φαύλος κύκλος. Κόβονται δαπάνες πάσης φύσεως, μεταξύ αυτών και οι πολύτιμες δημόσιες επενδύσεις, για να μειωθούν τα ελλείμματα και να εξυπηρετηθεί το χρέος, και ξαφνικά, ένα κρυφό χρέος «τα τινάζει όλα στον αέρα» και μας φέρνει πίσω στην αφετηρία. Η φράση, όμως, του πρωθυπουργού δημιούργησε μία άλλη, πολύ πιο σοβαρή παράπλευρη απώλεια. Δημιούργησε μία ενδόμυχη βεβαιότητα πως -ως διά μαγείας- το χρήμα θα άρχιζε και πάλι να ρέει άφθονο και θα τη γλιτώναμε. Δυστυχώς, τα γεγονότα διέψευσαν πανηγυρικά τον πρωθυπουργό, αλλά και την καλομαθημένη ελληνική κοινωνία. Η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη, η χώρα αναγκαστικά δανείστηκε με το Μνημόνιο και κάτω από δρακόντειους όρους και δυσβάσταχτα, αλλά αναγκαία, μέτρα, κυρίως ως προς το ασφαλιστικό. Οι καλομαθημένες, όμως, συντεχνιακές ομάδες και μέρος της βολεμένης κοινωνίας εξακολουθούν να αμφισβητούν τις όποιες προσπάθειες έγιναν και γίνονται, με τα όποια λάθη. Και όχι μόνον αμφισβη-

τούν, αλλά εξακολουθούν να φέρονται ιδιοτελώς, ζητώντας λεφτά που δεν περισσεύουν τώρα. Για παράδειγμα, οι διορθωτές καθηγητές. Οι γιατροί με τις επισχέσεις εργασίας. Οι προμηθευτές των δημόσιων νοσοκομείων. Τελευταίο περιστατικό οι οδηγοί της ΕΘΕΛ, οι οποίοι, διεκδικώντας τα καθυστερημένα δεδουλευμένα τους, αποφάσισαν να μην βγάλουν όλα τα λεωφορεία στους δρόμους. Ολοι αυτοί κάποια στιγμή θα τα πάρουν τα λεφτά τους. Το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Το κράτος είναι σεσημασμένος κακοπληρωτής... Και για να είμαστε δίκαιοι, μπορεί ο κ. Παπανδρέου να δήλωσε πως λεφτά υπάρχουν, αλλά αυτά είναι

δανεικά και φτάνουν ίσα-ίσα να πορευόμαστε. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι. Πέρα, όμως, από την κοινωνία, αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί, είτε μερικοί κυβερνητικοί είναι αυτοί είτε αντιπολιτευόμενοι. Η άλλη διάσταση του προβλήματος, και το πραγματικό ερώτημα που τίθεται, είναι: «Τι θα γινόταν, αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο και εάν δεν είχαμε εξασφαλίσει τον έξωθεν δανεισμό; Αν το κράτος δεν είχε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις»; Αυτή η προοπτική (που ευτυχώς αποφύγαμε) προφανώς δεν τους απασχολεί. Νομίζουν ότι επειδή ξορκίζουν το «κακό Μνημόνιο», παράγουν και έργο. Μόνο που δεν είναι κοινωφελές, αλλά ιδιοτελέστατο.


26

ΘΕΜΑ

2 - 7 - 10

֘©›{ᜓ©œ˜¡©¢ä‘˜¡Ÿ©Õ᜛‹š—œ©•‹“©…ᗝ“‹©Ðߚ“ © ›œ˜©Ó“˜¡©Ö¢ßš›£ ©‹{©â{˜¡©›¡—–à’›‹—©p© œ’—©•‹œ’‘˜šá‹©œ’Ÿ©•‹œ‹›•˜{ዟ

3PYÀSTORY ֘¡¨Ò’”ß›Š¨ÎŠ™Š’Ñ––‘

ƒ

νώ προ ημερών ο Aμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο Ρώσος ομόλογός του Ντμίτρι Μεντβέντεφ αντάλλασσαν μπουκάλια μπίρας σε μία συμβολική, για τις καλές σχέσεις των δύο χωρών, κίνηση, στο παρασκήνιο της συνάντησής τους παιζόταν ένα ακόμη θέατρο κατασκοπικού παραλόγου. Η κίνηση των αμερικανικών Αρχών να συλλάβει 10 υπόπτους στις ΗΠΑ για κατασκοπία υπέρ της Ρωσίας τα τελευταία 20 χρόνια, στο Μονκλέρ, στο Νιου Τζέρσεϊ, στο Γιόνκερς της Νέας Υόρκης, στη Βιρτζίνια, στη Βοστώνη, στη Νέα Υόρκη, αλλά και ενός άλλου στην Κύπρο, έγινε σε μια στιγμή που και οι δύο ηγέτες φορούσαν τα πιο πλατιά τους χαμόγελα προκειμένου να πείσουν τα διεθνή ΜΜΕ ότι οι δύο χώρες έχουν αφήσει για τα καλά πίσω τους την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Παρά το γεγονός ότι οι συλληφθέντες αντιμετωπίζουν ποινή πενταετούς φυλάκισης για παράνομη δράση ως πράκτορες και κάθειρξη 20 ετών για «ξέπλυμα» χρήματος, Ρώσοι αξιωματούχοι δήλωναν πως αυτή η εξέλιξη δεν θα έχει αρνητικές συνέπειες στις σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας. «Ελπίζουμε ότι το επεισόδιο με τη σύλληψη στις ΗΠΑ μιας ομάδας υπόπτων για κατασκοπία υπέρ της Ρωσίας δεν θα έχει αρνητικές συνέπειες στις ρω-

σο-αμερικανικές σχέσεις. Εχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο εδώ και ενάμιση χρόνο», δήλωσε χαρακτηριστικά εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά το «μύθο» που θέλει τα δίκτυα κατασκοπίας να συνεχίζουν το «έργο» τους, παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο. Ο «κοινός δρόμος» στον οποίο φαίνεται να συγκλίνουν τελευταίως οι δύο χώρες, σε «καυτά» θέματα όπως η Β. Κορέα και το Ιράν, χαράσσει ξεκάθαρα όρια για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει μια τέτοια «ιστορία» και κατά πόσο μπορεί να αλλάξει την πορεία των σχέσεων των δύο υπερδυνάμεων. Αυτό συμβαίνει διότι, όπως υπαγορεύουν οι άγραφοι νόμοι της κατασκοπίας, «άλλο το τι λέμε μπροστά στις κάμερες και άλλο το τι κάνουμε μακριά από αυτές». Το γεγονός ότι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών δεν συλλαμβάνονται σε καθημερινή βάση, δεν σημαίνει πως αυτές οι υπηρεσίες έχουν πάψει να λειτουργούν, επιστρατεύοντας νέα πρόσωπα «υπεράνω υποψίας» με σκοπό τη διακίνηση ευαίσθητων και άκρως εμπιστευτικών πληροφοριών. Αμερικανοί και Ρώσοι αξιωματούχοι προσπαθούν, μέσω των δηλώσεών τους, να υποβιβάσουν τη σημασία των συλλήψεων μιας χούφτας πρακτόρων, κάνοντας λόγο για «απομεινάρια παλαιότερων και

Σε κάθε ιστορία κατασκοπίας υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο, το -φανερό- προφίλ του οποίου δεν διαφέρει ίσως σε τίποτα από εκείνο του μέσου, αδιάφορου, αγνώστου που προσπερνάμε στο δρόμο. ανενεργών δικτύων». Καταφέρνουν, ωστόσο, το αντίθετο: να επιβεβαιώσουν εκείνους που επιμένουν πως το «παιχνίδι της κατασκοπίας» καλά κρατεί, σε πείσμα των φιλειρηνιστών οι οποίοι ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον… απαλλαγμένο από δολοπλοκίες. Οταν τα ρωσικά Μέσα Ενημέρωσης υπογράμμισαν πως οι πρόσφατες συλλήψεις αποδεικνύουν το χάσμα που υπάρχει μεταξύ του Ομπάμα και του FBI, στην πραγματικότητα επαναλάμβαναν τη θεωρία περί αέναης συνύπαρξης δύο παράλληλων κόσμων: της πολιτικής και της κατασκοπίας, καθώς και εκείνης που υποστηρίζει πως οι ηγέτες μιας χώρας δεν ελέγχουν -αναγκαστικά- τη δράση των μυστικών υπηρεσιών της.

%DLLD©E@S@KD Σε κάθε ιστορία κατασκοπίας υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο, το -φανερό- προφίλ του οποίου δεν διαφέρει ίσως σε τίποτα από εκείνο του μέσου, αδιάφορου, αγνώστου που προσπερνάμε στο δρόμο. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρόσωπο αυτό είναι η 28χρονη Αννα Τσάπμαν, που θεωρείται


ΘΕΜΑ

2 - 7 - 10

27

˗™©˜©Ð{‹šÒ•©Ôp{Òp‹©•‹“©˜©Óœp᜚“©Ð—œŒß—œ©ßœšž‘‹—©›©‹—{ᛒp˜©‘äp‹© Òp{˜¡š‘•š ©˜“©p¡›œ“•ßŸ©¡{’š›áŸ©Í„É© ©Õž›á‹Ÿ©cß{‹“š—‹—©žœ“Òi

ο άνθρωπος-«κλειδί» του δικτύου που αποκαλύφτηκε, η οποία μάλιστα είχε αναρτήσει μερικές πολύ “glamorous” φωτογραφίες στο προφίλ της στο Facebook. Μπορεί, λοιπόν, κανείς να φανταστεί τις αντιδράσεις των «φίλων» της στο εν λόγω δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης, όταν είδαν κάτω από μία από αυτές τις φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα τη λεζάντα «η φερόμενη ως πράκτορας και εγκέφαλος του ρωσικού κυκλώματος κατασκοπίας». Την Τσάπμαν παγίδευσε πράκτορας του FBI, δίνοντάς της ραντεβού σε ένα καφέ του Μανχάταν. Μετά τη συνάντησή τους, σε μαγνητοφωνημένη συνομιλία που είχε η ίδια με ένα άλλο μέλος της οργάνωσης, παραδεχόταν πως κατά πάσα πιθανότητα η δραστηριότητά της είχε αποκαλυφθεί και ότι το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να πάρει το πρώτο αεροπλάνο με προορισμό το εξωτερικό -και συγκεκριμένα τη Μόσχα. Μόνο που η Τσάπμαν δεν πρόλαβε να περάσει τον έλεγχο των διαβατηρίων. Αμέσως μετά την τηλεφωνική συνομιλία της και ενώ ετοίμαζε τις αποσκευές της συνελήφθη από τους άνδρες του FBI. Ο βοηθός εισαγγελέα, Μάικλ Φάμπριεζ, σε δήλωσή του προς τον Τύπο σχετικά με τη σύλληψη της 28χρονης -και θέλοντας να ευλογήσει... τα γένια της υπηρεσίας του- είπε πως «πρόκειται για μεγάλη επιτυχία, επειδή η Τσάπμαν είναι μία άρτια εκπαιδευμένη πράκτορας της Ρωσίας». Πρόσθεσε επίσης πως «αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου», εννοώντας πως επίκεινται νέες αποκαλύψεις για τη δράση της οργάνωσης και τα μέλη της, που τα περισσότερα εί-

ναι Αμερικανοί ή Καναδοί πολίτες. Μάλιστα, ανάμεσά τους υπάρχουν ζευγάρια που ζούσαν μαζί για χρόνια, κάνοντας τίποτα περισσότερο -τουλάχιστον φαινομενικά- από τόσα και τόσα άλλα, ώστε να μην κινούν υποψίες. Μια κλασική μέθοδος των δικτύων κατασκοπίας είναι να επιστρατεύουν «ζευγάρια», τα οποία διατηρούν σε φάση «χειμερίας νάρκης» για πολλά χρόνια μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε να τους αναθέσουν την επόμενη επιχείρηση. Στόχος των πρακτόρων στη διάρκεια της «αδράνειάς» τους ήταν να παρεισφρήσουν σε κύκλους της αστυνομίας συλλέγοντας πληροφορίες. Μερικοί από αυτούς διέθεταν πλαστά διαβατήρια από τις αρχές του 1990, χρησιμοποιούσαν κωδικούς και «έπαιζαν στα δάχτυλα» ηλεκτρονικούς υπολογιστές, καταφέρνοντας ακόμα και να αναρτούν φωτογραφίες στο διαδίκτυο, μέσα στις οποίες έκρυβαν ευαίσθητες πληροφορίες. Είπε κανείς πως τα σενάρια του Τζέιμς Μποντ είναι υπερβολικά;

֘©cp¡›œàš“˜i©œ’Ÿ©Ïä{š˜¡ Στην Κύπρο, όπου ο ένας από τους 11 φερόμενους ως συμμετέχοντες στο κύκλωμα κατασκοπίας, ο 55χρονος Κρίστοφερ Ρόμπερτ Μέτσος (κυπριακής καταγωγής με καναδικό διαβατήριο) είχε συλληφθεί την Τρίτη στο αεροδρόμιο της Λάρνακας πριν επιβιβαστεί σε πτήση για την Ουγγαρία αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 20.000 ευρώ, εξαφανίστηκε χωρίς να παραστεί ως όφειλε στον αστυ-

Οι ηγέτες μιας χώρας δεν ελέγχουν -αναγκαστικά- τη δράση των μυστικών υπηρεσιών της. νομικό σταθμό. Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με το «ιστορικό» ανάλογων υποθέσεων, ήταν μάλλον αναμενόμενη, καθότι ο κατάσκοπος θεωρείται απίθανο να περίμενε, άπρακτος, την παράδοσή του στις αμερικανικές Αρχές. Πληροφορίες αναφέρουν πως πιθανότατα ο Μέτσος, που εναντίον του είχε εκδοθεί ένταλμα της Interpol για κατασκοπία και «ξέπλυμα» χρήματος, πέρασε στα κατεχόμενα χωρίς να εντοπιστεί στα σύνορα από τους φρουρούς, και υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι πρόκειται να φυγαδευτεί σε άλλη χώρα από μέλη της οργάνωσης. Σύμφωνα με την έρευνα των αμερικανικών Αρχών, ο κατηγορούμενος λάμβανε χρήματα από Ρώσους πράκτορες τα οποία έθαβε σε προκαθορισμένο σημείο σε πάρκο, στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, για να τα παραλάβουν οι άλλοι πράκτορες. Ολα δείχνουν πως η μυστηριώδης αυτή υπόθεση, που σε πολλά σημεία θυμίζει κατασκοπευτικό θρίλερ του Χόλιγουντ, πρόκειται να συνεχιστεί, αλλά παραμένει άγνωστο σε ποιο σημείο του πλανήτη, αφού τα δίκτυα κατασκοπίας φαίνεται να έχουν «άκρες» ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη.


28

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

2 - 7 - 10

¢»……©±•Š‰¸’¡À¸Àƒ‡Šˆ ֘¡©Òà”— ¨ƒ’›š’•Šß¨

t

ταν μία ομάδα, οποιαδήποτε ομάδα, σκοράρει ή προκρίνεται, το Twitter πανηγυρίζει έξαλλα. Είναι το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της γενιάς των social media, το οποίο έμελλε να γίνει η «χρυσή» ευκαιρία, για να αποδείξει τις δυνατότητές του, καθώς «βλέπει» στις κρίσιμες στιγμές τον αριθμό των σχολίων από τους χρήστες του (των επονομαζόμενων “tweets”) να παίρνει την ανιούσα με τρομακτικούς ρυθμούς. Και ενώ ο μέσος όρος δεν ξεπερνάει τα 750 tweets ανά δευτερόλεπτο, τη στιγμή που ακουγόταν το σφύριγμα της λήξης του αγώνα Ιαπωνία-Δανία της Πέμπτης 24 Ιουνίου στο Ρόστενμπουργκ, 3.283 διαφορετικά tweets βομβάρδισαν τον server του site, σπάζοντας έτσι άλλο ένα ιστορικό φράγμα για το Twitter. Δεν είναι τυχαίο πως τα ρεκόρ των «τιτιβισμάτων» έχουν συνηθίσει να σπάνε όχι σε σημαντικές ειδήσεις, αλλά σε αθλητικές διοργανώσεις μεγάλου ενδιαφέροντος, όπως το Super Bowl, το ΝBA, και εσχάτως το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το Twitter προσφέρει μία νέα διάσταση στην παρακολούθηση των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων: αντί να μοιράζεσαι το σχολιασμό σου με την τηλεόραση, την πίτσα, την μπίρα, άντε και τη σύζυγο που προσπαθεί να δει το σίριαλ στο υπνοδωμάτιο, πετάς το τηλεκοντρόλ και πιάνεις το πληκτρολόγιο, για να μάθει αυτοστιγμεί όλος ο πλανήτης τα εσώψυχά σου. Γράψε ό,τι θες. Αρκεί να είναι μέχρι 140 χαρακτήρες (με τα κενά!).

z¼¨ß´ËÆÁ³Éß¾¸¿´»·Á³ÀßÁ¼ßQTFQQBOBOP

€“‹Ž“•œ¡‹•âj©¢Ò{“—‘•© Γιατί, όμως, το Twitter και όχι για παράδειγμα το Facebook, ή ένα απλό blog; Το Twitter δεν δείχνει τα σχόλια μόνο στους «φίλους» (followers) του χρήστη. Παρέχει τη δυνατότητα να προσθέτει τα tweets σε μία τεράστια «πισίνα», ανάλογα με το θέμα (topic) ή τα θέματα του σχολίου. Τόσο μέσω της επίσημης σελίδας του για το Παγκόσμιο Κύπελλο (twitter.com/worldcup/home), όσο και με τα διάφορα hastags που επισημαίνουν το θέμα του σχολίου (πχ #wc2010, #worldcup, #gre), τα tweets φτάνουν στα πέρατα της υφηλίου με το πάτημα του enter. Παράλληλα, κάνοντας “follow” σε λογαριασμούς, όπως τα @ FIFAWorldCup, @Diego_Maradona, @RealKaka ή το @toptweets_ wc, ή τις έτοιμες λίστες, όπως η @toptweets_wc/players που συγκεντρώνει 50 διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο χρήστης ενημερώνεται άμεσα για τις εξελίξεις εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων, και φυσικά για τις σκέψεις και τα σχόλια των αγαπημένων του «ηρώων» του ποδοσφαίρου (αν και γι’ αυτό διατηρώ τις επιφυλάξεις μου). Και ενώ η απεργία της ΕΡΤ στέρησε -για λίγο ευτυχώς- το φιλοθεάμον κοινό από τη φωνή και το σχολιασμό του Παύλου Παπαδημητρίου, αφήνοντας τις βουβουζέλες να αντηχούν ελεύθερες στον τηλεοπτικό αέρα, τα σχόλια στο #worldcup και τους λογαριασμούς παικτών και φιλάθλων «δίνουν και παίρνουν» για το Μουντιάλ. Ο Cristiano Ronaldo ευχαριστεί πάντα τους φιλάθλους ύστερα από κάθε παιχνίδι, ενώ μετά τον ισόπαλο αγώνα με τη Βραζιλία, «ανέβασε» μία φωτογραφία του με τον Kaka. O Aguero της Αργεντινής μάς ενημέρωσε την Τετάρτη πως πέρασε την ημέρα με την οικογένειά του και πως από την επαύριο ξεκινάει προπονήσεις για το δύσκολο παιχνίδι με τη Γερμανία, ενώ ο Maurice Edu είναι από τους λίγους που απαντούν στα tweets των άλλων χρηστών. Ο Belletti σχολιάζει μαζί με τον οδηγό της F1, Rubens Barrichello, τα έργα και τις ημέρες των «σελεσάο» στη Νότια Αφρική, ενώ ο Forlan δηλώνει έτοιμος για το σημερινό αγώνα με την Γκάνα. Φυσικά, ο καλύτερος όλων είναι ο Maradona, ο οποίος στα λιγοστά tweets του χώρεσε και το: «Ok, δεν παίζουμε με την Ιταλία στον τελικό. Με ποιον πιστεύετε πως θα παίξουμε;», στις 24 Ιουνίου. Για το τέλος, άφησα αυτόν τον πάνσοφο, Σαββατογεννημένο πιθανότατα, συγγραφέα, Πάολο Κοέλιο, ο οποίος έγραψε στο λογαριασμό του (paulocoelho) λίγο μετά τη λήξη του αγώνα ΕλλάδαΝιγηρία: «Η ζωή είναι όπως το ποδόσφαιρο: αν αντισταθείς στα αρχικά χτυπήματα, θα κερδίσεις #gre 2X1 #nga». Μετά τον αγώνα με την Αργεντινή, το ξέχασε το σόφισμα.

Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í ÍÍ

ŒÈÁ¼¾®ÊàÂÀ–·¸Êà z½À½µ¯º«¯Í Œ³¸·¹¬Í “ºº¯¼²«¯Í ‰zƒÍ ŠÂ¯º«¯Í †À¯È·º«¯Í ƒ¹ÂªÍ‡º³´¯¼Â½Á½®Í u³À»¯¼«¯Í u¯ºº«¯Í ’¬Â·¯Íƒ´À·¹ªÍ

´°¾Ç¸ÊÍ %SGJJCPKMÍ$P?LAMÍŒ³¸·¹¬ !PGQRG?LMÍ0ML?JBMÍz½À½µ¯º«¯ *?LBMLÍ"MLMT?L͉zƒ ,GAMJ?QÍLCJI?Íu¯ºº«¯ *SGQÍ$?@G?LM͆À¯È·º«¯ &?PPWÍ)CUCJJ̓ÇÁÂÀ¯º«¯ +?PRGLÍ.?JCPKM̓Àµ³¼Â·¼ª 5CQJCWÍ1LCGHBCPÍ“ºº¯¼²«¯ 0?SJÍ+CGPCJCQÍz½À½µ¯º«¯ $CPL?LBMÍ2MPPCQÍŠÁ¾¯¼«¯

š´ß¼ÁßÂÁ¿ËÅË̻ƻ֋®À´ßÇ®֋´Æ´ßÅÆÁß1TFQQBOߺ¼´ßÆÁÀߏÁ³À¼Á Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í

ÍÍ Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í Í ÍÍ

5MPJBASNÍ Í !?J?@MA?%?JT?MÍÍ Í Í Í 4STSXCJ?Í Í $'$5MPJBASNÍÍ  MA?%?JT?MÍÍ -GJQNGJJÍÍ Í !PGQRG?LM0ML?JBMÍÍ Í (?BCL1KGRFÍÍ Í UMPBQ@CDMPCBC?RFÍÍ Í Í 0MLPRCQRÍ

•½Í¯µ¯¾¶»©¼½ÍF?QFR?EÍ ¬ÁļÍÁƽº·‘ȽǼͽÍz¯µ¹¬Á»·½Í‹®¾³ºº½

•½Í½¾½«½ÍÁ¶»¯«¼³·͖†½®ºÄÁ©Í½Í%?JT?M—Í ¹¯·Í¯´½À‘ÍÁ½͵¼ÄÁ¬͹¯·Í»¶Í³¸¯·À³Â©½Í Ǿ³À¾¯ÂÀ·¿Â¶Í†À¯È·º·‘¼½ÍÁ¾½ÀÂÁ¹‘Á³ÀÍ ¹‘·ͻ½ÇÍÃÇ»«È³· Í ~Ƭº·¯Íµ·¯Í½ÍƳ·À¬Â³À½Í¶Æ¶Â·¹¬Í³´©Í Á¶¼Í·Á½À«¯Í½ÇÍzÀįúª»¯Â½Å

y¯¼‘ÍŒ½Ç¼Â·‘º

“Í%?JT?M͹¯·Í¾‘º·Í©Æ³·Í¶¼Í·»¶Â·¹ªÍ½Ç

u·¯Í¶Ͳ·¯ÀÀ½ªÍ¶Å͆.Í Á½¼Í¹¬º¾½Í½Ç͌³¸·¹½®

–•·Â·°«È³·— ͑ººÄÁ³ Í ¹¯·Í½Í«²·½Å ÍÁ½ÍAPGQRG?LM

“͵·½ÅͽÇÍ5GJJÍ1KGRFÍ ¹¯·Í¼©½Å;ÀįµÄ¼·ÁªÅÍÁ½Í)?P?RCÍ)GB

‹‘¼³·Í¬ ·ÍǾ¬ÁƳ¯·Í¹¯·Í³«¼¯·Í©¼¯ÅÍ ¯¾¬Í½ÇÅ;·½Í¯Á³«½ÇÅͺ¬µ½ÇÅ Í µ·¯Í¼¯ÍƯȩ±³·ÅÍÁ½Í2UGRRCP

“;¯«¹Â¶ÅÍÂļÍ*?ICPQ͹¯·Í³ÁƑÂÄÅÍÀ‘¾³À

„’‘ߟ©6G@S©SGD©SQDMC©VG@SSGDSQDMC BNL©•‹“©,@RG@AKD©L@RG@AKD BNL


ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

2 - 7 - 10

֘¡©Óœá—˜¡©Õ’œ“—“™œ’

‡

ι ενώ το Facebook έχει εισβάλλει για τα καλά στη ζωή μας, ο τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Fortune, David Kickpatrick, σκέφτηκε να μην ακολουθήσει την πεπατημένη. Ετσι, φρόντισε να εισβάλλει αυτός στα «εσώψυχα» της εταιρείας και δη του ιδρυτή της, Mark Zuckerberg. Προσφέροντας στους αναγνώστες του εν λόγω περιοδικού μια πρώτη... γεύση του βιβλίου του με τίτλο “The Facebook Effect”, ο Kickpatrick αποκαλύπτει τόσο τη διαδοχική πάλη του Zuckerberg με τους μεγιστάνες που επιθυμούσαν την εξαγορά της εταιρείας του, όσο και αυτήν που διεξαγόταν ταυτόχρονα στον εσωτερικό του κόσμο.

Τα πάντα ξεκίνησαν από το φοιτητικό του δωμάτιο, στο Χάρβαρντ. Χρειάστηκε μόλις 35 δολάρια για κατοχύρωση της ονομασίας της νέας ιστοσελίδας του στο διαδίκτυο και άλλα 85 δολάρια σε μηνιαία βάση για να πληρώνει μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών web. Χρησιμοποιώντας δωρεάν λογισμικό και καταναλώνοντας αμέτρητες Beck’s και Red Bull κατά τις χιλιάδες ώρες που σχεδίαζε το δίκτυο, o 20χρονος Mark Zuckerberg είχε τα πάντα έτοιμα στις 4 Φεβρουαρίου 2004.

j•‹“©‘ß—œ˜©Ž“•œäž›’ Με ένα κλικ στη διεύθυνση www. thefacebook.com (αρχικά υπήρχε και το “the”), μερικές εκατοντάδες φοιτητές του Χάρβαρντ σε πρώτη φάση και 100.000 σπουδαστές 30 αμερικανι-

κών σχολών σχολές στα τέλη του εαρινού εξαμήνου, άρχισαν να ανακαλύπτουν το «ηλεκτρονικό ναρκωτικό», τη στιγμή που όλοι εμείς αγνοούσαμε την ύπαρξή του. Τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Η δυναμική της νέας υπηρεσίας κοινωνικής δικτύωσης ήταν τέτοια, που οι μεγιστάνες του χώρου θα έπεφταν πάνω της να την… «κατασπαράξουν». Η πρώτη απόπειρα εξαγοράς έλαβε χώρα κατά τους πρώτους κιόλας μήνες λειτουργίας της νέας υπηρεσίας. 10 εκατ. δολάρια, ωστόσο, δεν ήταν ικανά να καταστήσουν την προσφορά συζητήσιμη. Ο Zuckerberg, αν και μόλις 20 ετών, φαινόταν πως ήξερε πού πατάει… Το φθινόπωρο του 2005, ο Michael Wolf, πρόεδρος της Viacom’s MTV Networks, ήταν ο φορέας της δεύτερης πρότασης. Χρησιμοποιώντας το

29

εταιρικό jet της εταιρείας, προσφέρθηκε να μεταφέρει το νεαρό Mark από το San Francisco, όπου βρισκόταν για διακοπές, πίσω στη γενέτειρά του: στο Dobbs Ferry της Νέας Υόρκης. Η απόπειρα «αποπλάνησης» έπεσε στο κενό, καθώς στην προσφορά 800 εκατ. δολαρίων ο φοιτητής του Χάρβαρντ απάντησε ως εξής: «Δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα. Και όπως και να έχει, δεν νομίζω πως πρόκειται στο μέλλον να έχω μια εξίσου λαμπρή ιδέα, όπως αυτή του Facebook». Ο Wolf είχε την τιμή να είναι ο πρώτος που θα ανακαλύψει τον «έρωτα» του Zuckerberg με το δημιούργημά του, καθώς επίσης και τη διαπραγματευτική του ακαμψία. Εγκαταλείποντας το μικρό δωματιάκι του Χάρβαρντ και μεταφέροντας την έδρα της Facebook στην τεχνολογι-


30

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

2 - 7 - 10

κή Γη της Επαγγελίας, το Pao Alto, ο εμπνευστής της «φόρμουλας» που θα αιχμαλώτιζε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο τα επόμενα χρόνια, γρήγορα συνειδητοποίησε πως οι οικονομίες του (περίπου 20.000 δολάρια) δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την απροσδόκητη διεύρυνση της υπηρεσίας του. Η τελευταία, το φθινόπωρο του 2004 είχε φτάσει τα 200.000 μέλη. Χρειάζονταν χρήματα και στην κοιλάδα του Silicon Valley αυτά έρρεαν άφθονα.

δισ. δολάρια μετρητά, ωστόσο η τελική πρόταση διαμορφώθηκε στα 850 εκατ. δολάρια. Ο Zuckerberg, όταν η συμφωνία «ναυάγησε», έτρεξε προς τον Moskovitz παροτρύνοντάς τον να κάνουν… “high five”! H Microsoft, από τη μεριά της, έφτασε πιο κοντά στην... πηγή, μιας και κατάφερε να αποκτήσει το ισχνό 1,6%. Εναντι 240 εκατ. δολαρίων, παρακαλώ… Εν τέλει η Facebook, η οποία αναμένει για φέτος κέρδη της τάξεως των 2 δισ. δολαρίων, ίσως να βρει τους πλέον παθιασμένους αγοραστές στο απλό επενδυτικό κοινό, όταν κι εφόσον αποφασίσει να εισαχθεί στο χρηματιστήριο. Ο Zuckerberg, έχοντας στη διάθεσή του το 24% των μετοχών (μεταφράζεται σε… μόλις 5 δισ. δολάρια), προς το παρόν δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει μια τέτοια κίνηση ή να προχωρήσει στο επόμενο μεγάλο βήμα. Εξάλλου, με τι θα ασχολείται ολόκληρη μέρα αν αποφασίσει να σταματήσει την προσπάθειά του να αλλάξει τον κόσμο; Δυσδιάκριτα τα όρια φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας…

֘©CD@K©œ˜¡©‹“™—‹ Βοηθός στην προσπάθεια ανεύρεσης πόρων ο 24χρονος, τότε, Sean Parker, ο οποίος είχε προλάβει κατά τη διάρκεια του σύντομου βίου του (και συγκεκριμένα στα… 19 του) να «βάλει το χεράκι» του στη δημιουργία της Napster. Της πρωτοπόρου υπηρεσίας διαμοίρασης αρχείων στο διαδίκτυο. Οχι αδικαιολογήτως, ο Parker θεωρούταν γκουρού από τον Zuckerberg κι έτσι προστέθηκε άμεσα στην παρέα. Μέσα στα πολλά του προτερήματα και το γεγονός ότι γνώριζε το συνδετικό κρίκο που μπορούσε να τους φέρει σε επαφή με τον διευθύνων σύμβουλο της PayPal, Peter Thiel. Η συνάντηση έγινε, η παρουσίαση των νεαρών έπεισε απόλυτα τον Thiel, αλλά από ό,τι φαίνεται ο ίδιος ο Thiel έπεισε περισσότερο τους νεαρούς. Η προσφορά μόλις μισού δισ. δολαρίων έναντι του 10% των μετοχών της Facebook, έγινε αποδεκτή από τον Zuckerberg. Ενώ η πρόταση υπολειπόταν κατά πολύ από τις προηγούμενες, έβλεπε στο πρόσωπο του Thiel κάποιον που να τον εμπιστεύεται. Χωρίς δισταγμό, η κίνηση του Thiel μπορεί να χαρακτηριστεί από τις πλέον επιτυχημένες επιχειρηματικές κινήσεις. Ο λόγος πασιφανής: όταν το 2009 αποφάσισε να πουλήσει το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών του, αυτό που του απέμεινε αντιστοιχούσε σε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια… Στα τέλη του 2004, το στατικό -αρχικά- Facebook, άρχισε να εξελίσσεται στο επαναστατικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης που γνωρίζουμε με τη σημερινή του μορφή, αφού προστέθηκε σε αυτό ο γνωστός «τοίχος». Τα μέλη του είχαν ανέλθει αισίως στις 500.000. Η επενδυτική εισροή του Thiel δεν επαρκούσε για τη κάλυψη των αναγκών, ωστόσο ο Zuckerberg δεν φαινόταν τόσο πρόθυμος να α-

πευθυνθεί προς τα σημαίνοντα πρόσωπα της Silicon Valley για να αντλήσει κεφάλαια. Θεωρούσε τις βλέψεις τους βραχυπρόθεσμες. Την ίδια στιγμή, οι δικές του απέβλεπαν στο «να αλλάξουν τον κόσμο», όπως συχνά διατυμπάνιζε…

‡“–˜Ž˜”á‹©à©p‹œ‹“˜Ž˜”á‹ Ο,τι δεν έβρισκε στους κοντόφθαλμους παροικούντες την κοιλάδα του Valley, το συνάντησε στο διευθύνοντα σύμβουλο της “Washington Post”. Ο διεισδυτικός Donald Graham φαινόταν πως είχε βρει το... κουμπί του Mark, γοητεύοντάς τον με τη διαφορετικότητά του. Και με την επιχειρηματική του πρόταση, βεβαίως. Ητοι 6 εκατ. δολάρια για το 10%, αποτιμώντας τη συνολική αξία της Facebook στα 60 εκατ. δολάρια. Η καλύτερη προσφορά είχε μόλις γίνει. Μέχρι την… επόμενη. Αυτήν, δηλαδή, της εταιρείας Accel Partners VC, η οποία τον Απρίλιο του 2005 προσέφερε στον Mark 13 εκατ. δολάρια, εκτιμώντας τη συνολική αξία της εταιρείας του κοντά στα 98 εκατ. δολάρια. Ολοι έμειναν άφωνοι από το ύψος της προσφοράς. Εκτός από τον 20χρονο Zuckerberg, ο οποίος προτίμησε να κλειστεί στην

τουαλέτα του πανάκριβου εστιατορίου όπου λάμβαναν χώρα οι διαπραγματεύσεις. Ο Matt Cohler, στέλεχος της Facebook και συνδαιτυμόνας, όντας ανήσυχος από το μεγάλο διάστημα απουσίας του Zuckerberg, πήγε να τον βρει. Εκεί, τον είδε καθισμένο στο πάτωμα να κλαίει με λυγμούς και να ωρύεται: «Δεν είναι σωστό! Εχω δώσει το λόγο μου στον Don», εννοώντας τον CEO της “Post”. O Cohler τον παρότρυνε να του τηλεφωνήσει για να ζητήσει τη γνώμη του. Οταν το έκανε, o Graham, αφού πρώτα έμεινε άναυδος από την κίνηση και τον τρόπο σκέψης του Mark, τον παρότρυνε να δεχτεί την προσφορά της Accel. H ανακούφιση του Zuckerberg ήταν τεράστια, όπως τεράστιος ήταν και ο θαυμασμός του για τo πρόσωπό του. Αργότερα φρόντισε να τον ευχαριστήσει φέρνοντάς τον στην οικογένεια της Facebook. Κι ενώ τα βάσανα φαίνονταν να τελειώνουν, τα μεγαθήρια της Yahoo και της Microsoft ήρθαν να χτυπήσουν και αυτά με τη σειρά τους την... πόρτα του Zuckerberg, προσπαθώντας να τον «καταφέρουν». Η πρώτη «έφαγε το κεφάλι της» τον Ιούνιο του 2006. Η αρχική της προσφορά έφτασε το 1


2 - 7 - 10

i‰Š…†À‚r

ΘΕΜΑ

31

cÉ°«·¼«»§«É ¯§·«³É¼¸Éo¨·¸É¨º³¸i Ô© ɗŽšß‹Ÿ© “‹——â{˜¡–˜Ÿ© pᖒ›© p© œ˜© “™š‘˜© „‹{‹ŽÒ•’ © ¡{ä¡—˜© {“•˜“—ž—á‹Ÿ©œ’Ÿ©,@UDQHB© UH@SHNM &O© HQ ©•‹“©p‹Ÿ©”à‘’›©{™Ÿ©˜©•‹ß—‹Ÿ© ‹{⩏pҟ©p{˜šá©—‹©‘ᗏ“©{“–✘Ÿ Πόσο δύσκολο είναι να μάθεις να πιλοτάρεις ένα αεροσκάφος; Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Από την αρχή θα είσαι σε θέση να συμμετέχεις στην πραγματική πτήση, χειριζόμενος, υπό την επίβλεψη πάντα του εκπαιδευτή σου, τους ελιγμούς του αεροσκάφους. Πόσο συχνά θα πρέπει να πετάω; Θα συνιστούσαμε να πετάει κανείς τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Ετσι μπορεί να συμβαδίζει απροβλημάτιστα με την επίγεια διδασκαλία. Αυτό, επίσης, θα τον διευκολύνει να θυμηθεί και να αφομοιώσει τη θεωρητική γνώση που έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας του, ενώ θα καταστήσει την πτήση του αποδοτικότερη και θα επιταχύνει την πρόοδό του. Πρέπει να ολοκληρωθεί το επίγειο σχολείο, προτού αρχίσουν οι πτήσεις; Οχι! Μπορείς να αρχίσεις οποιαδήποτε στιγμή. Συνιστούμε να αρχίζει κανείς τα μαθήματα πτήσης κατά τη διάρκεια των επίγειων μαθημάτων, ώστε η πραγματική εμπειρία πτήσης να παρέχει μια καλύτερη κατανόηση των θεωρητικών γνώσεων.



πίτι-δουλειά-σπίτι. Αν το τρίπτυχο αυτό σου φαίνεται εξαιρετικά ανιαρό και θα ήθελες να ζήσεις κάτι πραγματικά διαφορετικό, τότε πώς θα σου φαινόταν να μάθεις να πιλοτάρεις ένα αεροσκάφος; Οσο... τρελή και αν σου ακούγεται η ιδέα, είναι πολύ πιο απλό από όσο νομίζεις. Για το σκοπό αυτό λειτουργούν εξειδικευμένες εταιρείες, στις οποίες έμπειροι πιλότοι, κάτοχοι πιστοποιημένων διπλωμάτων, εκπαιδεύουν τους υποψήφιους πιλότους, με στόχο όχι μόνο την απόκτηση διπλώματος, αλλά και τη σε βάθος γνώση του αντικειμένου. Μετά την απόκτηση του διπλώματος, οι νέοι πιλότοι έχουν τη δυνατότητα, αλλά και το γνωστικό υπόβαθρο να νοικιάσουν κάποιο αεροσκάφος για προσωπική τους χρήση, χωρίς την παρουσία εκπαιδευτή. Ετσι, τίποτα δεν θα σε εμποδίζει να νοικιάσεις ένα υπερελαφρύ αεροσκάφος και να κάνεις, για παράδειγμα, μία ημερήσια εκδρομή στο αγαπημένο σου νησί. Η όλη διαδικασία είναι εξαιρετικά ασφαλής. Στις σοβαρές εταιρείες του χώρου, πιστοποιημένοι μηχανικοί αναλαμβάνουν αποκλειστικά την ευθύνη συντήρησης των αεροσκαφών, τα οποία είναι εφοδιασμένα με τα τελευταία μέσα ασφαλείας. Ειδικά αλεξίπτωτα, τοποθετημένα σε ολόκληρο το αεροσκάφος διασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή προστασία του πληρώματος. Είναι χαρακτηριστικό, εξάλλου, πως ακόμα και στο εξαιρετικά σπάνιο ενδεχόμενο να σβήσει η μηχανή, «δεν θα πέσεις από τα σύννεφα». Το γεγονός ότι πετάς με ένα υπερελαφρύ αεροσκάφος σημαίνει ότι για κάθε 1 μ. καθόδου καλύπτεις 14 μ. Η απόσταση αυτή δίνει την αφθονία του χρόνου να έρθεις σε επαφή με τις κατάλληλες Αρχές από τον ασύρματο και να προσπαθήσεις να εστιάσεις σε αυτό που έχεις εξασκηθεί με τον εκπαιδευτή σου: να επιλέξεις, δηλαδή, την πιο κατάλληλη διαθέσιμη περιοχή και να προσγειωθείς. Στην πρακτική εξάσκηση, εξάλλου, θα μάθεις να προσγειώνεσαι και με σβηστό κινητήρα. Αν, λοιπόν, θες να ζήσεις μία ξεχωριστή εμπειρία, η λύση είναι απλή. Ανοιξε... φτερά και πέτα στον ουρανό.

Είναι ασφαλής η εκμάθηση πτήσεων; Η ασφάλεια έρχεται πάντα πρώτη στην αεροπορία, και εμείς στην Maveric εμμένουμε στα υψηλότερα πρότυπα της εξασφάλισης ποιότητας για το στόλο των αεροσκαφών μας και των εκπαιδευτών πτήσης. Το επαγγελματικό τμήμα συντήρησής μας είναι εξουσιοδοτημένο για τα αεροσκάφη Alpi, Ibis και Corsario, γεγονός που εξασφαλίζει ότι ο στόλος των αεροσκαφών μας διατηρείται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση με τις τακτικά σχεδιασμένες επιθεωρήσεις. Οι πιστοποιημένοι εκπαιδευτές μας ακολουθούν την εγκεκριμένη διδακτέα ύλη και ένα διακεκριμένο σύστημα εκπαίδευσης και δοκιμών, για να εξασφαλίσουν ότι οι αεροπόροι μας είναι έτοιμοι να αρχίσουν τις περιπέτειές τους στους ουρανούς. Υπερηφανευόμαστε για την κατοχή του πληρέστερου και ολοκαίνουργιου στόλου αεροσκαφών διαθέσιμου σε έναν πιλότο. Τα αεροσκάφη μας διατηρούνται στα υψηλότερα πρότυπα και έχουν όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για μια ασφαλή και ευχάριστη πτήση. Υπάρχει ένας καθορισμένος αριθμός εκπαιδευτικών ωρών πτήσης που θα λάβω πριν από την πρώτη σόλο μου πτήση; Σύμφωνα με τη νομοθεσία, μπορείς να πετάξεις μόνος σου μετά από 18-20 ώρες. Ο εκπαιδευτής, όμως, δεν θα επιτρέψει σόλο πτήση, έως ότου έχεις μάθει να εκτελείς με ασφάλεια και ακρίβεια ορισμένους ελιγμούς, και συμφωνήσετε και οι δύο ότι είναι ασφαλές. Αυτοί οι ελιγμοί περιλαμβάνουν απογειώσεις και προσγειώσεις. Πρέπει να είσαι πάντα σε θέση να διατηρήσεις τον έλεγχο του αεροσκάφους και να χρησιμοποιήσεις σωστή κρίση για κάθε πτυχή της πτήσης σου. Τι μπορώ να κάνω μόλις πάρω το πτυχίο μου; Η φαντασία είναι το μόνο όριο! Επέλεξε το σύντροφό σου και ένα από τα αεροσκάφη μας, σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες σου, και αρχίστε την περιπέτειά σας. Επισκεφτείτε μια λίμνη ή μια όμορφη παραλία και προσγειωθείτε στο νερό με ένα Corsario, αισθανθείτε την ταχύτητα και την αδρεναλίνη με τo Pioneer 300 Hawk, ή απολαύστε τη θέα της πτήσης σας μέσα από ένα Ibis.

INFO

-AVERICÀ!VIATIONÀ À'PÀ!IRÀ µ…ŒƒŠ’À·¸‹¸­r‡„’ Àj‚³­‘‰Ài†…‘½¸…‡Œ‰À ÀÀmr‰•¸Ài…‡®’ À „ˆÀÀ À ÀSITEÀWWWULMGR


32

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

2-7

Ê¼³p°»´¸§Ê¼¶´˜Ê½¹Âʒ¬ Ë{“pߖ“‹¨Ñoz™—ž¨È™Šzє—ž

Είχα την τύχη, όταν ήμουν παιδί, να ζήσω σε μια ωραία, ήσυχη γειτονιά της Πάτρας, όπου κάθε Κυριακή απόγευμα -στα μέσα της δεκαετίας του ΄90- μας περίμενε ο ευφυολόγος, ετοιμόλογος και πάντα ταπεινός Καραγκιόζης, για να μας ανακατέψει στην καλόκαρδη, αισιόδοξη και κάποιες φορές σκληρή ζωή του. Ανυπομονούσα για τη συνάντησή μου με το θέατρο σκιών, περνούσα σε κόσμους που μου επέτρεπαν να φαντάζομαι την αλήθεια των σκιών, τη μαγεία του γέλιου, τη στιγμή που ο καλλιτέχνης επικοινωνεί με τους θεατές του... Ανακάλυπτα το θέατρο. «Γιατί κάνετε παραστάσεις μόνο κάθε Κυριακή; Να κάνετε κάθε μέρα...», παραπονιόμουν στα μεγαλύτερα παιδιά της γειτονιάς που είχαν αναλάβει το ρόλο των Καραγκιοζοπαιχτών. Το καθιερωμένο ραντεβού κόστιζε μόλις 20 δρχ. και συνέβαινε ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου... Συνεχίζω να ζω σ’ αυτήν τη γειτονιά -όταν πηγαίνω στην Πάτρα. Το «θεατράκι» όπου ζωντάνευε ο παιδικός μου Καραγκιόζης έχει γκρεμιστεί. Ευτυχώς, δεν γκρεμίζονται οι αναμνήσεις -ειδικά οι παιδικές...

Τι συμβολίζει για σένα ο Καραγκιόζης; Είναι συνήθως άνεργος και πεινάει. Αλλάζει συνεχώς επαγγέλματα και με παντιέρα την αιώνια πείνα του, χαρίζει στο κοινό του απλόχερα γέλιο και αισιοδοξία. Είναι πανέξυπνος κι ετοιμόλογος. Είναι ένας μικρός φιλόσοφος. Είναι ο Ελληνας! Ποιος σου δίδαξε την τέχνη αυτή; Δάσκαλος μου στην τέχνη του θεάτρου σκιών είναι ο σπουδαίος Καραγκιοζοπαίχτης Θανάσης Σπυρόπουλος, τον οποίο βοηθούσα πάνω από 5 χρόνια πίσω από τον μπερντέ. Παράλληλα όμως γνώρισα και διδάχτηκα και από άλλους μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Μάνθος Αθηναίος, ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο Γιάνναρος κά. Τι αναμνήσεις έχεις ως παιδί από το θέατρο σκιών; Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας για παραστάσεις θεάτρου σκιών είναι από το θερινό θεατράκι του Γιώργου Χαρίδημου στην Πλάκα. Ισχυρές εικόνες η πάλη του Μεγαλέ-

ξανδρου με το φίδι, ο ήχος της σφαλιάρας και ο κόκκινος φωτισμός του μπερντέ στο έργο «ο Γκόρσας». Τα κείμενα για την παράσταση βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό; Μπορεί κάποιος να βρει στο εμπόριο κείμενα για παραστάσεις Καραγκιόζη; Τα κείμενα του θεάτρου σκιών βασίζονται στην προφορική παράδοση και σε κάποια καταγεγραμμένα κείμενα. Τα κείμενα δεν διαβάζονται αλλά φτιάχνονται την ώρα της παράστασης. Είναι ένα θέατρο που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό κι επηρεάζεται από την επικαιρότητα. Ο Καραγκιοζοπαίκτης πρέπει να ακολουθεί την εποχή και να διαμορφώνει την παράσταση ανάλογα με το κοινό του. Στο εμπόριο υπάρχουν ελάχιστα κείμενα, κυρίως για παιδικές παραστάσεις, καθώς και βιβλιογραφία παλιών κλασικών παραστάσεων αρχειακού ή μουσειακού πλέον χαρακτήρα.   Στην εποχή του ΔΝΤ και της οικονομικής κρίσης, ποιος είναι ο ρόλος του Καραγκιόζη; Ο Καραγκιόζης κάθε φορά, με το δικό του καυστικό τρόπο


ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

- 10

Ξέρετε ότι...

¬»¬²¶´©Ã³ Ο Καραγκιοζοπαίχτης Ηλίας Καρελλάς ξεδιπλώνει τις σκέψεις και τις αναμνήσεις που έχει για τον ήρωα του θεάτρου σκιών.

και τη φιλοσοφική του διάθεση απέναντι στις αδικίες της κοινωνίας, σχολιάζει με χιούμορ το καθετί. Ετσι, επίκαιρος όσο ποτέ, στη γνωστή του φράση «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε» συμπυκνώνει μια γλαφυρή περιγραφή για τη σημερινή κατάσταση. Αλήθεια, τι κόμμα ψηφίζει ο Καραγκιόζης; Κόμμα; Γιώργο Μπλατσάρα… δαγκωτό! Αλλωστε ο Καραγκιόζης αναλαμβάνει και την προεκλογική του εκστρατεία στο έργο «Οι εκλογές». Εχει κι αυτός τα μικροπολιτικά του συμφέροντα: καμιά καρδάρα με γιαούρτι για τα κολλητήρια, φρέσκο τυρί και αρνάκι το Πάσχα από τα χέρια του υποψηφίου και θείου τους, μπαρμπα-Γιώργου! Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Καραγκιόζης βρίσκεται στην παρακμή του στην Ελλάδα και ότι έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος. Πώς βλέπεις το μέλλον του Καραγκιόζη στην Ελλάδα; Χρειάζεται νέες φόρμες, καινούργιες παραστάσεις και κείμενα. Πρέπει ο Καραγκιόζης να τρέξει για να ακολουθήσει

33

την εποχή μας. Το θέατρο, ο κινηματογράφος και όλες οι τέχνες έχουν μια πορεία εξελικτική. γιατί να μην ακολουθήσει και το θέατρο σκιών; Πρέπει όταν παίζεις να ακούς, να παίρνεις τον παλμό του κόσμου, να παίρνεις τα λόγια τους και να τα κάνεις ατάκες στη δική σου παράσταση. Δεν ψάχνω έναν Καραγκιόζη διαφορετικό, μοντέρνο κι έξω από τη φιλοσοφία του, ψάχνω τον Καραγκιόζη του 2011. Ο κόσμος ενδιαφέρεται για τις παραστάσεις Καραγκιόζη; Τι σχόλια εισπράττεις; Φυσικά το κοινό ενδιαφέρεται για τις παλιές παραστάσεις Καραγκιόζη. Εκτός από τα παιδιά που μαγεύονται και συμμετέχουν διαδραστικά στις παραστάσεις, ενδιαφέρον παρουσιάζει η δημιουργία ενός μικρού αλλά συνειδητού κοινού ενηλίκων, που ακολουθεί τον Καραγκιόζη σε παραστάσεις ειδικά για μεγάλους σε θέατρα, μπαράκια και καφενεία, όπως γινόταν παλιά. Μέσα λοιπόν από προσπάθειες όπως ο βραδινός ακατάλληλος Καραγκιόζης, αλλά και παιδικές παραστάσεις με συνδυασμό επί σκηνής διαφορετικών μέσων δραματοποίησης (σκιές, κούκλες, ηθοποιοί, μουσικοί), δημιούργησα ένα κοινό που με ακολουθεί και με εμπιστεύεται στο καινούργιο και το διαφορετικό. Το πιο συνηθισμένο σχόλιο: «Εμένα δεν μου άρεσε ποτέ ο Καραγκιόζης, μέσα όμως από αυτήν την παράσταση τον γνώρισα και τον αγάπησα, πραγματικά δεν φανταζόμουν ότι το θέατρο σκιών σήμερα θα μπορούσε να είναι έτσι…». Βγαίνουν νέοι Καραγκιοζοπαίχτες στο επάγγελμα; Τι ελκύει ένα νέο άνθρωπο στην τέχνη αυτή; Σήμερα βγαίνουν πολύ λίγοι νέοι Καραγκιοζοπαίκτες, μιας και λείπουν πια τα μόνιμα θέατρα και πολλοί από τους παλαίμαχους καλλιτέχνες έχουν φύγει από κοντά μας, οπότε δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες μαθητείας. Το θέατρο σκιών είναι μια τέχνη που συνδυάζει πολλές τέχνες μαζί: θέατρο, μουσική, σκηνογραφία, σκηνοθεσία ακόμα και φωτισμό. Ετσι, λοιπόν, την κάνει να μοιάζει σαν ένα μικρό one man show που πρέπει να δώσεις μόνος σου, μια ολοκληρωμένη παράσταση. Σαφώς, είναι μια πρόκληση! Τι έχει «αποδυναμώσει» τον Καραγκιόζη σήμερα; Αυτό που τα τελευταία χρόνια έχει «αποδυναμώσει» τον Καραγκιόζη είναι ίσως οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, η τεχνολογία, η απομάκρυνση των ανθρώπων από την παράδοση, την ιστορία και τη φύση. Ομως μια παράσταση Καραγκιόζη μπορεί και σήμερα να μαγέψει. Το λευκό πανί, οι λάμπες και οι χαρτονένιοι δισδιάστατοι ήρωες στα χέρια του καλού παίχτη παίρνουν ζωή, πνοή και ο θεατής για λίγη ώρα ταξιδεύει σ’ έναν άλλον κόσμο, μικρό μα τόσο όμοιο με αυτόν το μεγάλο που ζούμε…   Το καλοκαίρι έχεις παραστάσεις; Τι ετοιμάζεις; Φέτος το καλοκαίρι, από 12 Ιουλίου έως 10 Σεπτεμβρίου, μαζί με τη συνεργάτιδά μου, Μαρία Μπαλούτσου, θα κάνουμε περιοδεία σε μεγάλες πόλεις, αλλά και χωριά όλης της Ελλάδας με την καινούργια μας παράσταση «Στα ίχνη των σκιών». Μετά θα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και από αρχές Οκτώβρη θα συνεχιστούν οι παραστάσεις «Στα ίχνη των σκιών» στα σχολεία, αλλά και οι επισκέψεις των μαθητών στο θέατρο στις παραστάσεις μας «Αργοναύτες» και «Ερωτόκριτος», που συνδυάζουν σκιές, κούκλες, ηθοποιούς και ζωντανή μουσική.

1. Ελλάδα, Κίνα, Τουρκία, Αίγυπτος «τσακώνονται», διότι διεκδικούν την «πατρότητα» του θεάτρου σκιών. Οι περισσότεροι μελετητές καταλήγουν ότι το θέατρο σκιών κατάγεται από την Ασία και από κει πήγε στην Ινδία και στη συνέχεια στην Ευρώπη. 2. Με τις σκιές «έπαιζαν» και οι αρχαίοι Ελληνες στα Ελευσίνια Μυστήρια. Το σημαντικότερο μέρος της τελετής ήταν «τα δεικνύμενα, δρώμενα και θεώμενα», με εναλλαγή φωτός και σκότους. Σ’ αυτήν την εναλλαγή φωτός, ο μύστης, πίσω από το πανί που φωτίζεται από μέσα από λυχνάρια, εμφάνιζε σκιές ανθρώπων, θεών και τεράτων... 3. Το κινέζικο θέατρο σκιών είχε θρησκευτικό χαρακτήρα και οι φιγούρες του είναι δείγματα μεγάλης τέχνης.  4. Η πρώτη παράσταση Καραγκιόζη φημολογείται ότι έγινε στην Αίγυπτο. Εκεί είδαν οι Τούρκοι για πρώτη φορά Καραγκιόζη, το 1517, και αποφάσισαν να τον μεταφέρουν στη χώρα τους.   5. Ενας από τους γνωστούς θρύλους για το πώς δημιουργήθηκε ο Καραγκιόζης μάς ταξιδεύει στην Προύσα. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Χατζηαβάτης και ο Καραγκιόζης συμμετείχαν στην κατασκευή ενός τζαμιού για τον σουλτάνο Ορχαν. Οταν ο σουλτάνος κατάλαβε ότι για την καθυστέρηση στις εργασίες του τζαμιού ευθύνονται τα αστεία του Καραγκιόζη, διέταξε το θάνατό του. Ολοι στεναχωρήθηκαν με τον άδικο σκοτωμό του Καραγκιόζη και ο σουλτάνος κατάλαβε την αδικία που έκανε κι αρρώστησε βαριά. Μια μέρα ο Χατζηαβάτης για να τον διασκεδάσει έκοψε έναν χάρτινο Καραγκιόζη, τέντωσε ένα πανί που το φώτισε κι έδωσε παράσταση. Ο σουλτάνος ευχαριστήθηκε τόσο, ώστε έδωσε άδεια στον Χατζηαβάτη να παίζει τις ιστορίες του Καραγκιόζη όπου ήθελε και έφτιαξε ένα ωραίο μνημείο στην Προύσα όπου τον ενταφίασε με μεγάλες τιμές. 6. Υπάρχει όμως και ακόμα ένας θρύλος που τοποθετείται χρονολογικά περίπου τον 18ο αιώνα. Αναφέρεται σ’ έναν Ελληνα από την Υδρα, το Γ. Μαυρομάτη. Ο Μαυρομάτης λέγεται ότι ήλθε στην Τουρκία από την Κίνα με το θέατρο σκιών του. Αποφασίζοντας να εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην Πόλη, προσάρμοσε το θέατρο σκιών στα δεδομένα των Τούρκων. Ετσι, έδωσε το όνομά του στον ήρωα που δημιούργησε: Καραγκιόζ, που στα τουρκικά σημαίνει μαυρομάτης. 7. Ο τουρκικός Καραγκιόζης έβριζε πολύ και πιστεύεται ότι διέθετε έναν τεράστιο φαλλό, που οι Ελληνες το άλλαξαν με το μακρύ του χέρι...


34

Οσοι νέοι καλλιτέχνες ενδιαφέρονται να μας «συστήσουν» τη δουλειά τους, ας επικοινωνήσουν με ένα email στο vasecgr2@yahoo.gr γράφοντας λίγα λόγια για εκείνους και τις δημιουργίες τους.

Της Βίκυς Οικονομοπούλου

Η αθέατη τέχνη της πόλης

TAΣΕΙΣ

2 - 7 - 10

Θέατρο, ένας αγώνας αντοχής Ο Χάρης Αττώνης είναι Πειραιώτης. Γεννήθηκε «τον καυτό Αύγουστο του ’77...», σχολιάζει. Το πρώτο πράγμα που κάνει όταν ξυπνά είναι να καλημερίσει και το τελευταίο να... καληνυχτίσει. Εχει αδυναμία στη σοκολάτα, στις φράουλες, στα φρούτα και τα ζυμαρικά. Αγαπά την Bjork, «κατ’ εμέ, η πιο ολοκληρωμένη καλλιτέχνις του καιρού μας, πειραματίζεται όταν άλλοι καταφεύγουν σε ευκολίες και κίβδηλη προκλητικότητα...», σχολιάζει. Τον συγκινεί πολύ η Beth Gibbons -είτε solo, είτε με τους Portishead- και ο Tareq, Ελληνας μουσικός / τραγουδιστής / συνθέτης. Χαίρεται με το χαμόγελο, τη μουσική, την αγάπη που δίνει και παίρνει. Λυπάται με τη μιζέρια, την έλλειψη ευαισθησίας και την αδιαφορία. Στην Αθήνα βολτάρει σε «όσα μέρη τιμούν ακόμη τους κατοίκους της και μπορείς να περπατήσεις, να αναπνεύσεις, να δεις ουρανό. Κάποτε το αμιγώς αστικό τοπίο με συνέπαιρνε, τώρα νομίζω με μελαγχολεί και εστιάζω μόνο στα όσα όμορφα μάς περιβάλλουν ακόμα...», τονίζει. Παράσταση που ξεχώρισε τελευταία ήταν ο «Εθνικός υπάλληλος» του Χουρμούζη, και ιδιαιτέρως οι ερμηνείες του Α. Γκρίτση και του Χ. Φλέουρα. Αγαπά την Αννα Μάσχα, την Cate Blanchet, τον Charlie Chaplin... «και τόσους άλλους..», συμπληρώνει.

»

ο θέατρο… προέκυψε! Ηταν ντροπαλό παιδί, αλλά έπαιρνε μέρος σε χορωδίες και θεατρικές παραστάσεις. «Ο πρώτος μου έρωτας, όμως, ήταν το τραγούδι. Στα 18 έφυγα στο Λονδίνο, να σπουδάσω μουσικό θέατρο, να καλλιεργήσω τα εκφραστικά μου μέσα, γιατί πίστευα ότι η εκπαίδευση, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, πρέπει να προηγείται της έκθεσης. Εκεί βρέθηκα να σπουδάζω τραγούδι, θέατρο, χορό. Αρχισα να το βλέπω ως ολοκληρωμένη σπουδή και όχι ως ανεξάρτητα κομμάτια...». Στην Ελλάδα, οι γνώσεις του στο χορό και το τραγούδι άνοιξαν πιο εύκολα πόρτες... «Σε εποχές που υπήρχε ακόμη ενδιαφέρον για τις ικανότητες...», συμπληρώνει. Εχει συμμετάσχει σε παραστάσεις χοροθεάτρου, μιούζικαλ, καθώς και συναυλίες... «Για μένα το θέατρο είναι όλα αυτά, και όχι απλώς πεζός λόγος...», λέει ο Χάρης. Τελειώνοντας τη σχολή εδώ, δούλευε συνεχώς και σε μεγάλες παραγωγές. Παρόλα αυτά, δεν έχει καταφέρει ακόμα να βιοποριστεί από την τέχνη του. «Δεν υπάρχει σταθερότητα, συνήθως οι πρόβες δεν πληρώνονται και συχνά ούτε οι παραστάσεις… Δεν αρκεί, και για να επιβιώσεις επιβάλλεται να έχεις και άλλο έσοδο. Είναι συχνό το φαινόμενο ηθοποιών που ξεκινούν σπουδές σε άσχετο τομέα, μπαίνουν σε δραματική σχολή, δοκιμάζονται όσο αντέξουν στο θέατρο, και επιστρέφουν στην πρώτη σπουδή. Στην καλύτερη περίπτωση τα συνδυάζουν -στη χειρότερη δουλεύουν μόνο σε μπαρ...». Χρόνια έχει δουλέψει σε παραστάσεις στις οποίες πληρωνόταν «συμβολικά». «Επειδή έχω και άλλον τρόπο βιοπορισμού, όσο και αν δεν με ευχαριστεί, και να ήθελα να ζούσα από το θέατρο ή το τραγούδι, προτιμώ να κάνω κάτι που αγαπώ, επιλέγοντας με αυστηρά κριτήρια κάθε φορά...», τονίζει. Ωστόσο θεωρεί ότι αυτός ο τρόπος σκέψης δημιουργεί κακές συνθήκες, καθώς θεωρείται αυτονόητη η διαθεσιμότητά σου. «Ο ηθοποιός πρέπει να πληρώνεται. Λόγω όμως της τεράστιας προσφοράς από την πλευρά των ηθοποιών, φτιάχνουμε ομάδες προκειμένου να εκφραστούμε, μα οι συνθήκες σε μια ομάδα είναι εξ ορισμού 'ερασιτεχνικές' -με ό,τι συνεπάγεται αυτό...», τελειώνει ο Χάρης. Μαζί με τους συνεργάτες του ετοιμάζει για τον Οκτώβριο μια παράσταση, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη.

Πού θα βρω το Χάρη: http://www.myspace.com/hartonis http://www.twitter.com/HarisAttonis


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

2 - 7 - 10

Το ευρύ κοινό γνώρισε τη δουλειά του μέσα από τη σύνθεση της μουσικής για τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, παρά το γεγονός ότι έχει συνθέσει πολλά αξιόλογα έργα για αρκετά από τα οποία έχει βραβευτεί. Ακούραστος εργάτης της τέχνης, εδώ και καιρό έχει στραφεί προς το σύμπαν της παραδοσιακής μουσικής. Αποτέλεσμα αυτού του καλλιτεχνικού «ανοίγματος» είναι η παράσταση «Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις», που θα παρουσιαστεί στις 5 και 6 Ιουλίου στο Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η σκηνοθεσία είναι του Α. Ευκλείδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Π. Τουλούδη, ενώ συμμετέχουν το DissonΑrt ensemble και οι μουσικοί Θ. Μιλκόφ (κρουστά), Μάρθα Μαυροειδή (λάφτα), Αγγελίνα Τκάτσεβα (σαντούρι) και Κώστας Ράπτης (μπαγιάν). Ο Γιώργος Κουμεντάκης -κάπου μεταξύ Αθήνας και Τήνου, όπου ζει τα τελευταία χρόνια- μιλάει στη “Metropolis Weekend” για τη νέα του δουλειά, την οικονομική κρίση, τον εθνικό μας καλλιτεχνικό πλούτο, αλλά και τη συναισθηματική φτώχεια που μας απειλεί. Τι μεσολάβησε μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτήν την παράσταση; Μετά τους Ολυμπιακούς και για έναν περίπου χρόνο δεν έκανα σχεδόν τίποτα, προσπάθησα να βρω την πνευματική μου υγεία και ισορροπία. Ομως, το «δαιμόνιο» της μουσικής με έριξε σε μια καινούργια ιστορία, μια βαθιά αναθεώρηση. Εβαλα τον εαυτό μου σε μια νέα δημιουργική διαδικασία, διότι όπως ξέρεις μου αρέσει να ασχολούμαι με νέα πράγματα. Σε κάποια στιγμή, ο χώρος της λαϊκής παραδοσιακής μουσικής μου... χτύπησε την πόρτα με τον ωραιότερο τρόπο, όλη αυτή την επαναφορά σε κάτι πιο πρωτόγονο, πιο ζωντανό. Από τότε έχω γράψει 17 έργα που παίζονται σε όλο τον κόσμο σε δεκάδες εκτελέσεις, περισσότερο από ξένους φορείς, φεστιβάλ και σολίστες. Οπότε, όλη αυτή η ιστορία που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της αρχίζει να δίνει κάποιους... καρπούς και χαρά. Υπάρχει ένα κομμάτι που αρχίζω να το επικοι-

νωνώ στην πιο ουσιαστική επικοινωνία που είχα ποτέ με το κοινό. Ακούγεται σαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής σου. Ναι, είναι. Σαν ένα όνειρο, που όμως με προσγειώνει σε μια πιο θετική όψη της πραγματικότητας, ένα πιο θετικό συναίσθημα. Κάποια στιγμή, αυτό ζητούσε μια διαφορετική παρουσίαση. Απομόνωσα λοιπόν αυτά τα έργα, τα οποία έχουν έτσι κι αλλιώς μια έντονη οπερετική ατμόσφαιρα, έχουν κάποια ιστορία, έχουν γραφτεί για κάποιον λόγο. Βρέθηκε ένας τρόπος παρουσίασης που τον σκεφτόμουν καιρό, αλλά κανείς δεν ήθελε να τον κάνει: των επεξηγήσεων, των «διαλέξεων». Από κείμενα που έχουν κάνει διαφορετικοί άνθρωποι, φτιάξαμε ένα θεατρικό έργο που παίζεται οχτώ φορές, μία πριν από κάθε κομμάτι που ακούγεται, και που το παίζουν οι μουσικοί πολλές φορές και ταυτόχρονα. Υπάρ-

χουν δηλαδή πράγματα που στηρίζονται από τα όργανά τους, αλλά και από την ηθοποιία τους. Είναι σαν σκυταλοδρομία από το θέατρο στη μουσική και από τη μουσική στο θέατρο, που το ένα δίνει νόημα στο επόμενο και τη διάθεση να υπάρχει με όλη του τη δύναμη. Κάτι ανάλογο δεν έχει ξαναγίνει, τουλάχιστον στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω ούτε στο εξωτερικό. Ναι, δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει. Κοίτα, εμένα μ’ ενδιαφέρει πολύ το ντοκιμαντέρ. Ηθελα πάντα να υπάρχει μια αντικειμενική πρόσληψη της μουσικής. Τη μουσική την ακούς υποκειμενικά, αλλά όταν κάποιος εξηγεί κάποια πράγματα, σου δίνει πληροφορίες που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Σε απελευθερώνουν, γιατί είναι σαν να σου λένε «μη φοβάσαι, τα πράγματα είναι πιο απλά απ’ ό,τι φαντάζεσαι, υπάρχει αυτός ο δρόμος, υπάρχει και ο άλλος, αυτό το κομμάτι έχει

Ô©—˜{–˜¡œ“›pâŸ©àœ‹—©•‹œ‹›œš˜àå

Ô©“™š‘˜Ÿ©Ï˜¡p—œÒ•’Ÿ©p“–ҏ“©›œ˜©Ò’”Þ›Š¨ÎŠ™Š’Ñ––‘¨

35


36

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

2 - 7 - 10

Ο κόσμος, έτσι όπως ζει απομονωμένος, χάνει την αίσθηση του κοινού αυτά τα χαρακτηριστικά». Πιστεύω ότι επειδή σε απελευθερώνει από τη γνώση, σου αφήνει περιθώριο να λειτουργήσεις με περισσότερη συγκίνηση. Αυτό, όσες φορές το ακούω σε συναυλίες από ανθρώπους που ξέρουν να το κάνουν, μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ. Βλέπω δηλαδή ότι οι άνθρωποι μέσα στην αίθουσα αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους, επειδή φεύγει από πάνω τους το βάρος του άγνωστου. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, το επόμενο είναι το υποκειμενικό, αφού η μουσική κινείται σε ένα χώρο που θα έλεγε κανείς ότι δεν έχει καμία ανάγκη από αυτά τα πράγματα. Ελα, όμως, που τα έχει ακόμα περισσότερο. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό; Επειδή ο κόσμος, έτσι όπως ζει απομονωμένος, χάνει την αίσθηση του κοινού. Είναι μια πράξη που μαζί με τον άλλον θα ακούσεις, θα αφουγκραστείς αυτό που έρχεται από τον μουσικό. Συνήθως το κάνουμε στο σπίτι μας, με ένα CD. Βλέπεις ότι τώρα το κοινό δεν πολυενδιαφέρεται για τη ζωντανή εκτέλεση, ενώ παλιότερα ήταν διαφορετικά. Η θεατρική πράξη βάζει τον άνθρωπο σε μια καινούργια ιεροτελεστία, ώστε να έρθει μετά η μουσική πιο φρέσκια και έτσι να μπορεί να γευτεί όλους τους... χυμούς της. Πόσο έτοιμο πιστεύεις ότι είναι το ελληνικό κοινό να δεχτεί κάτι τέτοιο; Εχει την ανάλογη παιδεία; Αυτό που ξέρω και μπορώ να σου πω με κάποια σιγουριά είναι ότι τα πράγματα που κάνω αυτή τη στιγμή εμπεριέχουν το ελληνικό κοινό, επειδή έχουν σαν πυρήνα όλα τα γνωστά ακούσματα από την Ανατολή και την Ελλάδα σαν σταυροδρόμι ενός πολιτισμού που ενώνει τη Μεσοποταμία, την Αφρική, την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Τουρκία. Είμαστε ένα «χωνευτήρι» που κανείς δεν μπορεί να αποποιηθεί. Εχουμε την τύχη να είμαστε μέρος όλου αυτού του πράγματος, να γίνεται μέσα μας η πιο υπέροχη χημεία που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο. Τόσοι πολιτισμοί να ενώνονται σ’ αυτήν τη θάλασσα, σ’ αυτήν τη στεριά. Το υλικό, λοιπόν, που χρησιμοποιώ είναι πολύ οικείο και ο τρόπος που το ξανα-αποδίδω δεν καταστρέφει αυτούς τους πυρήνες. Αντιθέτως, τους δίνει μεγαλύτερη σημασία. Απομονώνω αυτό που είναι πιο σημαντικό και το μεγενθύνω, του δίνω μια άλλη διάσταση, τονώνοντας το χαρακτηριστικό του. Δεν το παίρνω για να το καταστρέψω αλλά για να το ξαναγεννήσω. Δεν μπορώ να μιλήσω με την αποδοχή που έχει κάποιος από ένα άλλο είδος μουσικής, για παράδειγμα την ποπ, αλλά βλέπω μια γλυκύτητα, μια πιο μεγάλη αποδοχή. Μιλάς για έναν πλούτο, τη στιγμή που οι άλλοι μιλούν για κρίση σε πολλά επίπεδα. Πιστεύεις ότι η τέχνη περνάει κρίση; Οταν υπάρχει κρίση, τότε υπάρχει παντού, αλλά η μεγαλύτερη κρίση είναι αυτή που έχουμε μέσα μας. Κάτι πρέπει να κάνουμε με αυτό το στοιχείο, κάπως να ασχοληθούμε πιο βαθιά, διότι νομίζω ότι είναι η καλύτερη περίοδος για μια ομαδική ψυχανάλυση ως έθνος, από μια κατάσταση που για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν ανεξέλεγκτη. Αυτό που βιώνω είναι περισσότερο η ιδέα της καταστροφής και όχι η ίδια η καταστροφή. Τι μας λείπει, ή τουλάχιστον σε εσένα; Εχω την εντύπωση -και η τέχνη μπορεί σ’ αυτό να παίξει τεράστιο ρόλο επειδή βοηθάει τον κόσμο να έρθει σε επαφή- ότι αυτό που μου λείπει σε ένα μεγάλο βαθμό,

και στο λέω με κάθε ειλικρίνεια, είναι η αλληλεγγύη. Για πολλά χρόνια ο καθένας κοίταζε την «πάρτη» του και τώρα αυτό που γίνεται είναι ότι ο καθένας προσπαθεί να γλιτώσει και χέστηκε για το διπλανό του. Αν άφηνε, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη δύσκολη φάση, να συμπεριφέρεται ο ένας στον άλλον αληθινά και ειλικρινά με αυτό που λέμε αλληλεγγύη, τότε κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Οι νέες γενιές είναι πιο ακομπλεξάριστες, προσαρμόζονται πιο εύκολα. Ηδη το βλέπω στα νέα παιδιά μεταξύ τους. Η ατομικότητα, η κατασκευή «του ενός και μόνο», δεν έχει κανένα λόγο πια να υπάρχει. Δεν υπάρχει λόγος να βλέπεις μόνο την κορυφή της τέχνης χωρίς το οικοδόμημα που υπάρχει από κάτω. Είναι μια ευκαιρία να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε από τα θεμέλια και όλες τις λεπτομέρειες, ακόμη και τις ασήμαντες. Ακόμα και αυτός που κάνει ασήμαντα πράγματα έχει κάποιο λόγο ύπαρξης μέσα σ’ αυτό το οικοδόμημα και πρέπει να του το αναγνωρίζουμε. Πρέπει να μάθουμε να λέμε ένα «μπράβο» ο ένας στον άλλον. Σε μια εποχή που απειλείται από τη φτώχεια, εσύ πότε λες ότι πτωχεύει πραγματικά ένας άνθρωπος; Η μεγαλύτερη φτώχεια είναι των συναισθημάτων. Είναι πολύ γενικό, διότι φυσικά όταν δεν έχεις να φας

τότε σε δυσκολεύει, όπως και στη διασκέδαση αλλά και στον κόσμο που έχεις μέσα σου. Ακόμη και στον καταναλωτισμό μπορεί κάποιος να βρει ένα κομμάτι ευτυχίας. Οτιδήποτε τον δεσμεύει, του αφαιρεί τη δυνατότητα να συμπεριφέρεται συναισθηματικά και ακόμη περισσότερο να αισθάνεται ελεύθερος. Εχουμε κατακτήσει την προσωπική μας ελευθερία και αν αυτό αρχίσει να φτωχαίνει και η μιζέρια, η αθλιότητα, μπουν σε αυτό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, τότε τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται σκούρα, μαύρα. Αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει. Και ξέρεις, αυτό δεν πρέπει να συμβεί σε μονάδες, αλλά σε όλο το λαό συνολικά. Παλιότερα, το έκανε η μουσική. Ταξίδευες δηλαδή με ένα τρένο, λεωφορείο, σε ένα σταθμό, και άκουγες ένα τραγούδι με τον Μπιθικώτση ή τη Μαρίκα Νίνου και συντονιζόταν όλος ο κόσμος σε ένα κοινό συναίσθημα. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Χάθηκε. Ισως, λοιπόν, είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθεί πάλι. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει το ποδόσφαιρο. Ισως ο αθλητισμός, ως ένα βαθμό. Το χρήμα, αποδεδειγμένα, δεν το έκανε, αποξένωσε τον κόσμο. Ο νεοπλουτισμός, τα τελευταία χρόνια, ήταν μια απόλυτη καταστροφή. Ανθρωποι που συμπεριφέρθηκαν ψεύτικα σε σχέση με το χρήμα και την απόλαυση, τη ζωή. Μετατόπισαν το βάρος σε κάτι άλλο που ήταν τρελό, άνευ σημασίας.


ΘΕΑΤΡΟ

2 - 7 - 10

37

¢¼¸…½Š‰…Ž½³‰Š’¡À½¸¸Œ‰…Š’À



ν το «Τρίτο Στεφάνι» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και η τετράωρη παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου «Ο,τι προτιμάτε» σας φάνηκαν πολύωρες, μάλλον είστε θεατρικά... αγύμναστοι! Ο Πέτερ Στάιν, ωστόσο, υπόσχεται ένα ταχύρρυθμο πρόγραμμα εκγύμνασης, προσκαλώντας σας στους δωδεκάωρης διάρκειας «Δαίμονες» του! Ο 73χρονος Γερμανός σκηνοθέτης, αποδεχόμενος το κάλεσμα του Φεστιβάλ Αθηνών, θα βρεθεί αυτό το Σαββατοκύριακο στην Πειραιώς 260, παρουσιάζοντας μια παράσταση-«ποταμό», βασισμένη στο 900 σελίδων μυθιστόρημα του Ρώσου «προλετάριου διανοούμενου» Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, «Δαιμονισμένοι». Στο έργο, τη διασκευή του οποίου υπογράφει ο ίδιος, θα επιχειρήσει να αναδείξει, μέσα από τα πάθη των ηρώων και τη διαφθορά μιας εποχής, διαχρονικά ερωτήματα για την πολιτική, τη θρησκεία, το ρόλο της διανόησης, την έννοια του ηθικού χρέους. Το τολμηρό εγχείρημά του ξεκίνησε από το κτήμα του, που βρίσκεται στην ιταλική επαρχία της Ούμπρια. Οπως άλλωστε σημείωσε ο ίδιος σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε: «Η παράσταση είχε λίγους θεατές, αλλά μεγάλη επιτυχία». Ο ντοστογεφσκικός μαραθώνιος που επέλεξε να παρουσιάσει ο τολμηρός σκηνοθέτης μοιάζει-αν και επι της ουσίας δεν αποτελεί- κίνηση εντυπωσιασμού. Ο Στάιν, άλλωστε, στη δουλειά του υιοθετεί τον κανόνα της «μαζικής τελετουργικής δραστηριότητας του θεάτρου», κάτι που συνέβαινε και στην αρχαία Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται μια σχέση προσωπική, σχεδόν σωματική, μεταξύ θιάσου και κοινού, μια σχέση συμμετοχική.

…‹—©›œ˜©›{ᜓ©›‹Ÿå Ο ανατρεπτικός σκηνοθέτης θέλει το κοινό, ο θεατής, να νιώσει σαν στο σπίτι του. Γι’ αυτόν το λόγο, μάλιστα, δεν θα μπορούν να μοιραστούν αυτή τη θεατρική τελετουργία περισσότεροι από 500 θεατές ανά μέρα. «Στο τέλος, το χειροκρότημα του τέλους ανήκει και στο κοινό, όχι μόνο στους ηθοποιούς», όπως είπε χαρακτηριστικά. Οσοι λοιπόν κατάφεραν να εξασφαλίσουν το «μαγικό» χαρτάκι για την παράσταση-«μαμούθ» του Στάιν θα επισκεφτούν την Πειραιώς 260 με το φως της ημέρας (έντεκα το πρωί) και θα φύγουν λίγο πριν... αλλάξει η ημέρα (στις 23.00). Κατά τη διάρκεια του δωδεκαώρου θα υπάρξουν τέσσερις παύσεις διάρκειας ενός τετάρτου, αλλά και δύο δια-

λείμματα διάρκειας μίας ώρας για γεύμα και δείπνο, τόσο του κοινού, όσο και των ηθοποιών. «Οι θεατές στα διαλείμματα θα γευματίζουν όλοι μαζί, θα συζητούν με τον σκηνοθέτη. Δηλαδή θα συμμετέχουν, ως φιλοξενούμενοι, στην παράσταση» είπε ο Στάιν. Στη σκηνή της Πειραιώς, λοιπόν, θα βρεθούν 24 Ιταλοί ηθοποιοί, ανάμεσα στους οποίους και η σύζυγος του σκηνοθέτη, Μανταλένα Κρίπα, την οποία είδαμε ως «Μήδεια» στην Επίδαυρο πριν από λίγα χρόνια. Ο ίδιος ο Στάιν, μάλιστα, θα κρατά και αυτός ένα μικρό ρόλο, αυτόν του παπα-Τύχωνα. Το εγχείρημα φαντάζει -και είναι- τολμηρό, ωστόσο ο Στάιν είναι γνωστός για της μεγάλης διάρκειας παραστάσεις του. Το 1980 παρουσίασε τον εννιάωρο «Ορέστη», το 2000 τον «Φάουστ» που διήρκεσε 22 ώρες, ενώ το 2007 το έργο του Σίλερ «Βαλενστάιν» κράτησε δέκα ολόκληρες ώρες! Ολες οι παραπάνω έτυχαν μεγάλης αποδοχής από κοινό και κριτικούς όπου παρουσιάστηκαν.

© Andrea_Boccalini

Της Νάντιας Γιαννούλη

ɗ‹Žš˜pà cp‹p˜äi Μπορεί να μην είμαστε εξοικειωμένοι με τις πολύωρες παραστάσεις, ωστόσο μια αναδρομή στο παρελθόν αποδεικνύει πως και στην πόλη μας είχαμε και άλλοτε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε παραστάσεις-«μαμούθ», κυρίως από ξένους θιάσους. Ο πολυφυλετικός θίασος «Το Θέατρο του Ηλιου» παρουσίασε το 2007, στο πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, τους «Εφήμερους» σε σκηνοθεσία της Αριάν Μνουσκίν. Η επτάωρης διάρκειας παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Την ίδια χρονιά, η θαρραλέα Μάγια Λυμπεροπούλου, γιορτάζοντας τα πενηντάχρονά της στο σανίδι, ανέβασε τους «Δαίμονες και δαιμονισμένους» του Ντοστογέφσκι, προσκαλώντας το κοινό να παρακολουθήσει μια επτάωρη παράσταση. Το τελευταίο ανταποκρίθηκε και μάλιστα στο έπακρον. Τέλος, πέρσι η ανατρεπτική ελληνική ομάδα “Blitz” παρουσίασε στο Bios την «Κατερίνη», που διήρκεσε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- πεντέμισι ώρες! Η ομάδα είχε τότε χαρακτηρίσει τη δουλειά της ως «σκηνοθετημένη πραγματικότητα», ενώ το κοινό δεν καθόταν απλώς σε μια καρέκλα. Αντίθετα, περιδιάβαινε στα έξι δωμάτια του πολυχώρου, συμμετέχοντας ενεργά στην εξέλιξη. Σίγουρα οι πολύωρες παραστάσεις παίζουν με την αντοχή μας, με την υπομονή και τα νεύρα μας. Αν έχουν κάτι να πουν, μπορεί και να καταφέρουν να μας κρατήσουν. Τα πράγματα είναι ρευστά. Πόσες φορές, άλλωστε, νιώθετε πως κάθεστε σε «αναμμένα κάρβουνα» σε παραστάσεις της μίας ώρας...

©Tomasso_Le_Pera

©Tomasso_Le_Pera


38

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

2 - 7 - 10

Μ Å‘Š”‘–›Û“

INFO \t€Ä}Œ†ˆbÄÄ ‚¨²¬£¥–Ĉ—¥¨°Ä{§­š©›° Äy­—±¨£Äv—§›Äˆ£¥¨¦›¥¨©¨š¦¨² ‡«£°Ä{¦Ÿ¤—¨²Ä  Ät£𲱪§ Ä Ç¡£¬¬› Ä Äy²§›²¦—› Ä ă®£§˜©¯«¨Ä ¬­—±¨£č Ä{¦Ÿ¤—¨² Ä ÄĞ£¥£‡Äi›°Ä²±–Ä{i•«£¥› Ä Ä ˆ›Ä³–¬¯Ä–ħ›Ä©Ÿ®‡§¯ÄÛD9E=F;G Ä ċ›Ä©•ž£¦› Ä Ä}¦›Ä §£˜­¢Äi¨²Ä©•«§› Ä ċ›Ä¥›«•¦£› Ä ÄÄ©›­«—ž›Ä¬­—±¨£č Ä {¦Ÿ¤—¨²v Ĉ£¥¨¦›¥¨©¨š¦¨²

cÉ¡œâ©œ˜©{–˜á˜© {˜¡©â–˜©œÒ—“i

y૚ܫ‹’–á•’Ü«™šÜ«LO«çŽ«šÜ«ß’Ü«Š”ÜŸ™š’”à

«Εβαζαν οι γονείς μου το δίσκο και δεν ξεκολλούσα το αυτί μου απ’ το ηχείο», θυμάται η Κυριακή. Θυμάμαι τη δική μου μητέρα να φωνάζει «Η Χαρούλα έκοψε τα μαλλιά της!», κι εμένα να γίνομαι ένα τεράστιο «ακουστικό» που «οι δυναμίτες της ψυχής μου σπάν’ την πέτρα...» σε κάθε ανάσα της. 1992, χρονιά-σταθμός για τη Χαρούλα. Κυκλοφορεί το «Δι’ ευχών». Αλλαγμένη. Εμφανίζεται στο Ρόδον και παίζει ηλεκτρική κιθάρα... «δίπλα στα ζευγάρια τα δεκαοχτάρια, τι μυστήριο, ίδια είν' η χαρά όπως μια φορά...» και περισσότερη. Η Χαρούλα ξεκινά. Τρέχει «μες στης παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα...» και η αγάπη γι’ αυτό το δίσκο ξεπερνά σύνορα. Γίνεται «παγκόσμια». Κυκλοφορεί στην Ιαπωνία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ισραήλ... «Ιταλοί, Κορσικάνοι, Πορτογάλοι κι Ισπανοί, στον υπόγειο τραγουδάνε...». «Είχα γράψει μια κάρτα στην Αλεξίου και της ευχόμουν να γίνει παγκόσμια... αισθανόμουν ότι ο δίσκος αυτός θα φύγει έξω από την Ελλάδα», είχε πει η Νικολακοπούλου. «Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες, τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές...», τραγουδά η Χαρούλα τα λόγια της, «στη Μεσόγειο η φωνή ζωντανή...», ορίζει κάθε τοπίο. Δεν μένει «πίσω» και την αγαπούν -ανομολόγητακι εκείνοι που «σοκαρίστηκαν» που δεν έχει πια αφέλειες και μπουζούκι στο πλευρό της. Ραγίζει καρδιές σαν μάγισσα... «πες μου εσύ να φύγω, να ζήσω ή να χαθώ... να ζήσω ή να πεθάνω σ’ ένα flamenco απάνω...» χορεύει με κόκκινα ρούχα. Απογειώνεται κι απ’ τη γη ενώνεται με το φως... «θέλει ο έρωτας κι ο θάνατος ψυχή, πες το κι άρχισε ουρανέ μου μια βροχή...», βρίσκει του έρωτα τη στέρνα για νερό... «έλα νιότη μου πέρνα, δεν μπορώ, βρες τραγούδια λατέρνα, για χορό...», φωνάζει, καλεί, προσκαλεί. Στα παρακάλια της πάνω, ανάβω ένα Καρέλια. «Θυμάσαι, ώρα σου καλή όπου και να ‘σαι...», κάθομαι στη σκάλα που κάπνιζες, με τα πέδιλά μου τ’ άσπρα. Εχω μια θάλασσα στο νου, μια θάλασσα για ευχή, «μια θάλασσα για φως, μπας κι είναι ο έρωτας κρυφός;», αναρωτιόμουν, όταν σε κοίταζα... «σκύβω και λύνω το παρόν... ορατής κι αοράτου πληγής». Ξεγελάω τα άγρια που διώχνουν τα ήμερα. Αν «ό,τι μου ζητάς είναι έρωτας», απ’ το πλάι που θα με βλέπεις θα λες, «γελάει και σήμερα».

Γράφει η©Éà” ¨Ó’”—–—o—z—ã•— 

Η τρίτη δισκογραφική δουλειά του Παύλου Παυλίδη και των B-Movies, ντυμένη υπέροχα με τις ζωγραφιές του Στέφανου Ρόκου. Δημιουργός που περιμένω πάντα -με τη φωνή και την ερμηνεία του- να με πάει βόλτα με ποδήλατο, σκορπά διάχυτη μια φωτεινή αίσθηση σε όλο το δίσκο και εξομολογείται σαν να μιλάς εσύ ή ο διπλανός σου. Ωριμος και ανέμελος μαζί. «Πικρός», αλλά ρομαντικός. Ο ίδιος έλεγε πως αυτός ο δίσκος είναι ό,τι πιο ερωτικό έχει γράψει ποτέ. Εξωστρεφείς, γλυκές μελωδίες χωρίς την ένταση του ροκ παρελθόντος του, που ξέραμε μέχρι τώρα. Ο Παύλος Παυλίδης λες και αφέθηκε στα τρυφερά και ώριμά του. Δεν είναι τυχαίο που τον βλέπω να «περνάει με το ποδήλατό του...» και τραγουδάει «αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια η αγάπη μπορεί, ότι αν αφεθείς, σε οδηγάει ο δρόμος...» http://www.youtube. com/watch?v=Q1gs0Kpype4&feature=related

cɛ“š˜p{Ò¢ži©›’p‹á—“ ...μαζεύω, μπάζω μέσα το άχυρο και «ριτζιά» είναι το αίτημα - κάτι που θέλω να γίνει... «Ασιερομπάζω τζι έρκομαι / αυκήν στον μαχαλλάν σου / να δώ τα μαύρα μμάδκια σου / ν’ ακούσω τη λαλιάν σου... έχω κοντά σου μιαν ριτζιάν / και θέλω να περάσει...». Τραγούδι παραδοσιακό της Κύπρου με την ερμηνεία της Κίκας Γεωργίου, που θα γνωρίσουμε καλύτερα στο επόμενο τεύχος, απο το τροχόσπιτο - βαριετέ - του Φεστιβάλ Αθηνών 2010 εδώ: http://www.youtube.com/ watch?v=5loMWQML1zg

cϚ‹œà›˜¡©‹{©œ’©›œÒ œ’i Δημιουργικός τα τελευταία χρόνια, με τραγούδια του σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, μουσικές για τηλεόραση και κινηματογράφο και συνεργασίες. Πάνω από μια πενταετία είχε να παρουσιάσει προσωπική του δουλειά. «Κρατήσου απ’ τη στάχτη» είναι ο τίτλος του υλικού που μόλις κυκλοφόρησε ο Κώστας Λειβαδάς. Ο ίδιος είπε… «Πέντε χρόνια με το ρολόι. Σαν να επιστρέφεις από ένα περίεργο είδος εξορίας. Υλικό συγκεκριμένο και σφιχτό η ζωή μου, αυτά τα τελευταία πέντε χρόνια. Τώρα καταλαβαίνω ακριβώς τι θα πει προσωπικός δίσκος... Ο καινούργιος σπόρος που μπαίνει στο καμένο χώμα, στα μαύρα νερά, στην ψεύτρα φωτιά, κρατήσου απ’ τη στάχτη του ονείρου». Μαζί του η Ρίτα Αντωνοπούλου σε ένα ντουέτο, η Δέσποινα Γλέζου και ο Γιώργος Ρωμανός -ονόματα απρόσμενα. Η μουσική και οι στίχοι είναι του τραγουδοποιού, εκτός από «Το φάντασμα που δεν αφήνει ίχνη», τραγούδι που υπογράφει στίχους ο Γιώργος Ρωμανός. Eδώ το site του: http://www.myspace.com/livadaskostas

Ë “© ‹šÒ©’©Œš˜ à ...ακόμα και μέσα καλοκαιριού. «Κράτα με να κρατηθώ / μίλα μου για ν' αντέξω / πλάι σου μπορώ / τις πλαγιές ν’ ανεβώ / και δειλά ν' αγναντέψω / τον ωκεανό. Ο Στέλιος Δάβαρης τραγουδάει ένα από τα καινούργια του τραγούδια «Πλάι σου μπορώ», σε δική του μουσική και στίχους: http://www. youtube.com/watch?v=x8S4lw7Q1A4&fe ature=related


ΜΟΥΣΙΚΗ

2 - 7 - 10

֞—©Ó‹œÒ›‹Ÿ©Ð‹›œ˜šÒ•˜¡ „‹—‹‘“™œ’©€’p’œšâ{˜¡–˜¡

ο καλοκαίρι έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να το προϋπαντήσουμε παιδιά με ΙΧ»! Διανύουμε ήδη τις πρώτες μέρες του Ιουλίου και μπορεί ο καιρός να μην το επιτρέπει ακόμα, αλλά η καλοκαιρινή διάθεση μάς έχει ήδη επισκεφτεί. Οι παραπάνω στίχοι («Καλοκαίρι», μουσική, στίχοι, ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου) περιγράφουν με γλαφυρότητα αυτό που οι περισσότεροι περιμένουμε όλον τον υπόλοιπο χρόνο, λέγοντας λίγο παρακάτω: «Καλοκαίρι, καλοκαίρι / σου ’ρχομαι ακράτητος/ Καλοκαίρι, καλοκαίρι, είμαι ασυγκράτητος». Ακόμα κι αν οι φετινές διακοπές δεν είναι αυτές των ονείρων σας, η θετική διάθεση θα σας βοηθήσει να απολαύσετε ό,τι κι αν κανονίσετε. Και μην ανησυχείτε, η ελληνική μουσική έχει βρει τον τρόπο να σας συντροφεύσει όχι μόνο την περίοδο της αναμονής και της προετοιμασίας, αλλά και κατά τη διάρκεια των διακοπών σας. Βέβαια, παρόλο που τα τραγούδια αυτά ακούγονται την περίοδο των διακοπών, στην πραγματικότητα τα περισσότερα δηλώνουν την επιθυμία μας για φυγή όταν το νησί, οι παραλίες, τα ποτά, ο ήλιος, ο έρωτας και η ανεμελιά είναι ακόμα στο μυαλό μας ή -στην καλύτερη περίπτωση- στα άμεσα σχέδιά μας. Καθώς ετοιμάζετε, λοιπόν, τις βαλίτσες, το πρώτο τραγούδι που θα σας έρθει στο μυαλό δεν είναι άλλο από το «Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα» του Νίκου Καρβέλα. Ενα τραγούδι που μας μεταφέρει έντονα τη διάθεση των διακοπών χάρη στο ρεφρέν του, παρόλο που στην ουσία του είναι πιο προσωπικό, μιας και περιγράφει τα ξέγνοιαστα εφηβικά καλοκαίρια του δημιουργού στο «Φάληρο, το παλιό». Στην Αθήνα εκτυλίσσεται και η επόμενη μουσική ιστορία. «Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά / μέσα στο νεράκι πλέουμε αγκαλιά» και λίγο πιο κάτω «Εγώ και συ / εσύ και εγώ / μόνοι πάνω στη γη». Σίγουρα καταλάβατε ότι πρόκειται για το «Καλοκαιράκι» του Νίκου Πορτοκάλογλου και των Φατμέ. Αυτό που ίσως δεν θυμάστε είναι ότι κάπου προς το τέλος του τραγουδιού ο χτύπος ενός τηλεφώνου «βγάζει» τον πρωταγωνιστή από το όνειρο και τον επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα. «Τηλέφωνο χτυπάει / βουλιάζει το νησί / και το όνειρο σκορπάει / στου γραφείου τη βουή». Μπορεί το 1987 λίγοι από εμάς να γνώριζαν τις εξωτικές Σεϋχέλλες, αλλά η Πωλίνα φρόντισε να γίνουν ένας από τους προορισμούς των ονείρων μας τραγουδώντας «Εχω μαρκάρει στο χάρτη καιρό / ένα νησί πονηρό / πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες» (μουσική: Κ. Χαριτοδιπλωμένος - Μαρί Μωραΐτη, στίχοι: Κ. Χαριτοδιπλωμένος - Γ. Μίτσιγκας). Τελικά ποτέ δεν μάθαμε αν η ηρωίδα του τραγουδιού πήγε στις Σεϋχέλλες, το τραγούδι όμως γνώρισε μεγάλη επιτυχία και φημολογείται ότι τότε δημιουργήθηκε απευθείας αεροπορική γραμμή Αθήνα-Σεϋχέλλες. Μια μαγευτική «Κρουαζιέρα» υπόσχεται στην καλή του ο Β. Γερμανός. «Το πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι / πάρε το Μετρό για Πειραιά / μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι / να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά» και στο ρεφρέν «Κρουαζιέρα θα σε πάω / Μύκονο και Σαντορίνη / σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι». Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια ενός καλλιτέχνη που έχουμε ταυτίσει με το καλοκαίρι, αφού έχει γράψει αρκετά με το ίδιο θέμα όπως «Στα μέρη του Μπαλί», «Ο γιος του ανέμου», «Ταξιδιάρικα πουλιά», «Το μπαρμπουνάκι» και πιο πρόσφατα το «Μαγικό νησί». Πόσοι από μας δεν έχουν ξενυχτήσει στην παραλία γύρω από τη φωτιά, με την κατάλληλη παρέα, μπίρες και μουσική; Αυτό ακριβώς περιγράφουν οι Λαθρεπιβάτες (Π. Θαλασσινός, Γ. Νικολάου) στο «Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε», με τους χαρακτηριστικούς στίχους «Απόψε λέω να κάνουμε ένα πάρτι / στην άμμο με ραδιάκι φορητό / στο λέω πως δεν γουστάρω άλλος να ’ρθει / το πάρτι είναι για δύο / για μας τους δυο». Και μιας και βρισκόμαστε νύχτα στην παραλία, τι θα λέγατε για ένα «Βραδινό μπανάκι»; Ο Κ. Χαριτοδιπλωμένος, ακολουθώντας την επιθυμία της αγαπημένης του, βρίσκει ένα ερημικό λιμανάκι για... «βραδινό μπανάκι / μες στο νεράκι χωρίς μαγιό». Τα παραπάνω είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά καλοκαιρινά ελληνικά τραγούδια που όλοι ακούμε. Βέβαια υπάρχουν δεκάδες ακόμα, μερικά από τα οποία δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε. «Καλοκαιρινά ραντεβού» από τις Δυτικές Συνοικίες, «Λιωμένο Παγωτό» από τα Ξύλινα Σπαθιά, «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» του Μ. Ρακιντζή με τη φωνή της Σ. Αρβανίτη, «Θα κάνω διακοπές» του Αντώνη Βαρδή, «Θέλω επειγόντως διακοπές» του Κ. Μαρτάκη, «Αυτο το καλοκαίρι» της Ελλης Κοκκίνου, «Καλοκαιράκι» και «Είσαι θεός, ήλιος καλοκαιρινός» του Γ. Πάριου κά.

39

’ À ¸  ‰ Œ »¸ƒŠ”­ ŠÀ‡¸ˆŠ‡¸±…


40

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

2 - 7 - 10 Ë{“pߖ“‹© “Ò——’Ÿ©Ð‹—Ò–’Ÿ

Àj‰¸’À³‘¸’ ¢Ž½‹³…¡ Βραδιές με ντέρτια, χαμπέρια και εκσυγχρονισμένους αμανέδες σε τούρκικες τηλεοπτικές παραγωγές, με φροντισμένα πλάνα, γοητευτικούς πρωταγωνιστές και, πάνω απ’ όλα, μία ερωτική ιστορία που διεγείρει τις ευαισθησίες των τηλεθεατών. Τι ζητά άλλωστο το καλοκαιράκι; Ρομάντσο, λίγο σασπένς, κάποιους «κακούς» που καιροφυλακτούν για να δυσκολέψουν την ζωή των αγαπημένων μας πρωταγονιστών και όλο αυτό το πακέτο περιτυλιγμένο με ένα γοητευτικό ηχητικό θέμα. Τα τελευταία χρόνια η γειτονική χώρα επιδεικνύει την πρόοδό της στο τηλεοπτικό θέαμα «φλερτάροντας» με τη διεθνή αγορά και εμείς οι Ελληνες έχουμε, όπως και να το κάνουμε, μια αδυναμία σε ανατολίτικες γεύσεις, έστω και τηλεοπτικές...

µ

υρίζουμε το χρόνο πίσω. Πόσο; Πέντε χρόνια. Κι όμως! Τόσος καιρός πέρασε από εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που έσταζαν... σερμπέτια, από τους περίτεχνους μπακλαβάδες του μάστορα Καχραμάν, στην τουρκική τηλεοπτική σειρά «Τα σύνορα της αγάπης», που καθήλωνε το τηλεοπτικό κοινό στη συχνότητα του Mega για να παρακολουθήσει τον έρωτα μεταξύ μίας όμορφης Τουρκάλας, της Ναζλί, και ενός γοητευτικού Ελληνα, του Νίκου. Από μόνο του το θέμα ήταν φυσικό να προσελκύσει το ενδιαφέρον των τηλεθεατών και στις δύο χώρες, όμως η συγκεκριμένη σειρά, που ήταν μία πλούσια παραγωγή, διέθετε επιπρόσθετα χιούμορ, φρόντιζε να κρατά όσο ήταν δυνατό ίσες αποστάσεις από τις «συγκρουόμενες» νοοτροπίες δύο λαών, που είναι καταδικασμένοι να είναι γείτονες, ενώ τα λεπτομερή πλάνα στην παρασκευή του φημισμένου μπακλαβά του Γκαζιαντέπ γαργαλούσαν τους ουρανίσκους και οδη-

γούσαν σε ουρές πελατών σε κεντρικό κατάστημα του Συντάγματος, όπου ο τουρκικός μπακλαβάς γνώριζε μεγάλες δόξες. Πανέμορφα πλάνα από την καλοκαιρινή Σύμη διαδέχονταν εκείνα τουρκικού τουριστικού θέρετρου του Μπόντρουμ, ενώ η δροσιά και η ανάλαφρη αύρα της σειράς έτυχαν της θερμότερης υποδοχής των Ελλήνων

τηλεθεατών, που πλέον είχαν εξοικειωθεί με ονόματα όπως Ναζλί, Καντίρ, Οκές και Φεριντέ. Ηταν η πολλοστή φορά που βλέπαμε ένα ειδύλλιο, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η διάσταση του απαγορευμένου -που διαθέτει κάθε ρομάντσο που σέβεται τον τηλεοπτικό ή κινηματογραφικό εαυτό του- εστιαζόταν όχι τόσο στην ταξική διαφορά αλλά στη συνύπαρξη δύο ανθρώπων, που -εκ των προτέρωντους χωρίζει το παρελθόν των λαών από τους οποίους προέρχονται. Φρέσκα πρόσωπα, φροντισμένη μουσική και σκηνοθεσία, έρωτας και θάλασσα. Τι άλλο ήθελε κανείς για να χαλαρώσει ένα καλοκαιρινό βράδυ; Τελικά η Ναζλί με το Νίκο παντρεύτηκαν και απέκτησαν οικογένεια, αλλά η επιτυχία της σειράς δεν θα μπορούσε να τους αφήσει να βιώσουν ανενόχλητοι μία ήσυχη οικογενειακή ζωή. Παρεμβάσεις τρίτων, ίντριγκες, ερωτικά τερτίπια και μία αναπάντεχη ασθένεια της Ναζλί εξακολούθησαν να προσελκύουν το ενδιαφέρον των τηλεθεατών.

lÀ‰¬“¸À‹Š”Àrˆˆ¸†À¸À‹r‰¸ÀÀ

m

αι τώρα επιστρέφουμε στο παρόν. Καλοκαίρι του 2010 και μία άλλη τουρκική σειρά βρίσκεται πλέον στο prime time του καθημερινού τηλεοπτικού προγράμματος -αυτή τη φορά στον ΑΝΤ1. Εχοντας ήδη αναπτύξει μία δυναμική από την προβολή τους στο Mακεδονία ΤV και γνωρίζοντας επιτυχία στο εξωτερικό, οι «Χίλιες και μία νύχτες» έχουν ήδη αποκτήσει το δικό τους, πιστό, κοινό. Μία μελό ιστορία, σαν αυτές που έδρεπαν δάφνες τη δεκαετία του ’60 στον ελληνικό κινηματογράφο, αποτελεί το σκελετό ενός τηλεοπτικού project γύρω από το οποίο ξετυλίγεται μία ιστορία έρωτα. Μία ταλαντούχα αρχιτεκτόνισσα, η Σεχραζάτ, γνωρίζει το άσχημο πρόσωπο της ζωής όταν ο άνδρας της σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα και ενώ δεν έχει καμία βοήθεια από πουθενά, προσπαθεί να ορθοποδήσει και να φροντίσει το γιο της. Ωστόσο τα πράγματα παίρνουν δραματική τροπή, όταν η Σεχραζάτ μαθαίνει ότι ο γιος της πάσχει από λευχαιμία και σκοπός της ζωής της πλέον είναι να σώσει το παιδί της, το οποίο θα χρειαστεί να υποβληθεί σε επέμβαση. Το υπέρογκο ποσό που απαιτείται το ζητά η Σεχραζάτ από τον εργοδότη της, ο οποίος φαίνεται διατεθειμένος να της το δώσει αν εκείνη του χαρίσει μία νύχτα. Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκινά ένας απρόσμενος και απρόβλεπτος έρωτας, που φαίνεται πως θα

μας απασχολήσει όλο το φετινό καλοκαίρι. Τελικά είναι τυχαίο που οι συγκεκριμένες τουρκικές τηλεοπτικές σειρές καταφέρνουν να κερδίσουν τις προτιμήσεις του κοινού; Δεν νομίζω, όπως θα έλεγε και η γνωστή διαφήμιση. Κατ’ αρχήν φαίνεται πως οι Τούρκοι έχουν πάρει στα σοβαρά αυτό που λέμε τηλεοπτική παραγωγή, που απευθύνεται και σε ένα κοινό πέρα από τα όρια του τουρκικού κράτους. Επενδύουν σε μία απλή ιστορία που ξέρουν ότι θα αγγίξει καρδιές (όπως ο έρωτας και η μητρική αγάπη) και ποντάρουν σε μία αξιοπρεπή παραγωγή, που εκτείνεται από την αυστηρή επιλογή των πρωταγωνιστών έως τη μουσική, που ο ρόλος της είναι ιδιαίτερα σημαντικός ώστε μία σειρά να αποκτήσει «στίγμα». Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, ένα παραμύθι (στο οποίο εκ των προτέρων συγχωρούνται οι υπερβολές και η αφέλεια πολλές φορές) αναβιώνει στη μικρή οθόνη και ο Ονούρ είναι ο πρίγκιπας, ενώ η Σεχραζάτ η όμορφη κοπέλα που αναγκάστηκε να κάνει τη μεγαλύτερη θυσία για να σώσει το παιδί της. Φαίνεται πως τα παραμύθια τα έχουμε ακόμα ανάγκη, ιδίως όταν κάπου μπερδεύεται και η αλήθεια. Γιατί ο τηλεοπτικός έρωτας του Ονούρ με τη Σεχραζάτ αποδείχτηκε αληθινός, αφού ο Χαλίτ Εργκέντζ και η Μπεργκουζάρ Κορέλ (όπως είναι τα πραγματικά ονόματα των ηθοποιών) παντρεύτηκαν πέρυσι στις 7 Αυγούστου.


2 - 7 - 10

41

ΕΞΟΔΟΣ

Ë{“pߖ“‹©Òі›’Š¨~’Š––—ã•‘

Θέατρο Λυκαβηττού, τηλ. 210-6980044. Εισιτήριο: 40 (προπώληση) και 45 ευρώ (ταμείο).

~˜–™˜Ý

ôK?PRGLG Θεωρούνται ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της lounge- jazz σκηνής. Το αθηναϊκό κοινό δε, φαίνεται πως τους έχει ξεχωρίσει, καθώς τους έχει «χαρίσει» ένα χρυσό δίσκο. Ισως η επιτυχία τους να οφείλεται στη φαντασία και τη φρεσκάδα της μουσικής τους, που συνδυάζει retro και jazz μοτίβα με rock και pop ρυθμούς. Οι Pink Martini, το δωδεκαμελές πολυπολιτισμικό γκρουπ, μάς επισκέπτονται ξανά στις 8 Ιουλίου στο Λυκαβηττό και μάλιστα με καινούργιο cd στις... αποσκευές του.

і”n˜Ûôy˜–™Ú‘™ Ο Στάθης Λιβαθινός και η ομάδα του τολμούν για πρώτη φορά να προσεγγίσουν την «Κάρμεν», όχι μόνο από την πλευρά του λιμπρέτου της πασίγνωστης όπερας του Μπιζέ, αλλά και από τη λιγότερο γνωστή εκδοχή της νουβέλας του Μεριμέ, η οποία άλλωστε αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς του λιμπρέτου. Η πειραματική παράσταση φιλοξενείται καθημερινά μέχρι και τις 11 Ιουλίου σε ένα εναλλακτικό υπαίθριο χώρο στο Μεταξουργείο, ενώ το ρόλο της Κάρμεν υποδύεται η Μαρία Ναυπλιώτου. Κεραμεικού 28, Μεταξουργείο, τηλ. 698-1802544. Εισιτήριο: 15 ευρώ.

}nܙšôš–ôž˜Ý•–ôš–Ÿ Τα σχολεία έκλεισαν και πλέον τα παιδιά έχουν άφθονο ελεύθερο χρόνο. Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης έχει ετοιμάσει έναν κύκλο εικαστικών εργαστηρίων, που συνδυάζει τέρψη μα και εκπαίδευση. Από Τετάρτη μέχρι και Τρίτη (11.00-13.00) τα παιδιά μπορούν να παρακολουθήσουν εργαστήρια, στα οποία θα γνωρίσουν τις μόνιμες συλλογές του μουσείου και την περιοδική έκθεση “Sarah Nods Cycladic”, μαθαίνοντας παράλληλα να χρησιμοποιούν διαφορετικά υλικά και τεχνικές. Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Νεοφύτου Δούκα 4, τηλ. 2107228321. Κόστος συμμετοχής: 65 ευρώ (όλος ο κύκλος) και 15 (μεμονωμένες συμμετοχές).

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη στην τιμή των 10 ευρώ.

Ĕ”–˜‘“Ýô›˜Ü”˜ Ενα μυθιστόρημα με καταιγιστική δράση και κινηματογραφικό ρυθμό, για το θρίλερ που εκτυλίσσεται στη ζωή μας όταν παραβιάζουμε τα αυστηρά όρια που περιχαρακώνουν την ύπαρξή μας, είναι η «Συνέντευξη» του Παύλου Μεθενίτη. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ενώ κεντρικός ήρωας είναι ένας τριαντάρης ονόματι Νίκος Ιωνάς. Ο πρωταγωνιστής, ύστερα από ένα αυτοκινητικό ατύχημα, μπορεί να προλέγει την ακριβή ημερομηνία θανάτου κάθε ανθρώπου. Από εκεί, όλα αλλάζουν...

˖Ÿ™‘“Í

ônŸ™š‘“Í Το πρόγραμμα που παρουσίασαν τη χειμερινή σεζόν απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Ετσι, λοιπόν, η Αλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Στέφανος Κορκολής αποφάσισαν να βγουν εκτός των... τειχών και να μοιράσουν στο κοινό των ανοιχτών θεάτρων, στην πόλη και στην Περιφέρεια, τα «Φανερά Μυστικά» τους. Στις 5 Ιουλίου θα τους βρείτε στο Θέατρο Βράχων! Θέατρο Βράχων, νταμάρι Βύρωνα, τηλ. 210-7626438. Εισιτήριο: 20 ευρώ.

~n‘–Ÿ˜‘“Ûô™Ÿ•ßy‰˜’ O Γιάννης Μανταφούνης, ο Φαμπρίς Μαζλιά και η Μέι Ζάρυ, με διαφορετική καταγωγή αλλά κοινό πάθος για το χορό, πρωτοσυναντήθηκαν στην ομάδα του Φόρσαϊθ. Με το καινούργιο τους έργο μπαίνουν ξανά στην περιπέτεια της δημιουργίας, με την πεποίθηση ότι η συνεργασία, η ιδέα του μοιράσματος, είναι μήτρα κάθε δημιουργικής απόπειρας. Κεντρικός πυρήνας του “Zero” (φωτό: Eric Benard), που θα παρουσιαστεί 3 και 4 Ιουλίου στην Πειραιώς 260, είναι η άμεση σχέση της ταυτότητας με τη μνήμη. Πειραιώς 260, Χώρος Ε, τηλ. 210-3272000. Εισιτήριο: 10 (φοιτητικό) και 20 ευρώ.


42

ΕΞΟΔΟΣ

TerraVibe Park, 37ο χλμ. εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας, Μαλακάσα, τηλ. 210-8820426. Εισιτήριο από 49 έως και 95 ευρώ.

0MAIô“ßn‰ô ™š•ôyݔ Οι ξεσηκωτικοί The Black Eyed Peas με τις αναρίθμητες επιτυχίες τους ανοίγουν το φετινό Rockwave Festival. Την Τετάρτη 7 Ιουλίου κλείνουν ραντεβού στο TerraVibe Park με το φανατικό κοινό τους. Μαζί τους οι Faithless, που επιστρέφουν έπειτα από μια τετραετή απουσία διεκδικώντας ξανά το «θρόνο» του dance floor, ο φιλειρηνιστής Avin Geffen αλλά και οι δικοί μας K. Bήτα και Transistor.

Κυκλοφορεί σε dvd στις 5 Ιουλίου από την Odeon.

Èôěە‰ôœôbn–ß™‰h Μια πόλη σε διαρκή ανακατασκευή, που χτίζει το καινούργιο της πρόσωπο εξαφανίζοντας τα ίχνη του παρελθόντος της. Μια ιστορία που συμβαίνει στην Αθήνα του «σήμερα» και γεννιέται απ’ αυτήν είναι η «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά. Οι τρεις πρωταγωνιστές έρχονται αντιμέτωποι με τη ρωγμή του χρόνου ανάμεσα στην ενηλικίωση και το νεανικό όνειρο του κόσμου. Μια σκληρή παραδοχή και μια λυτρωτική συμφιλίωση... Μια εξαιρετική ταινία, που ακόμη και αν δεν την είδατε στις σκοτεινές αίθουσες, αξίζει να τη νοικιάσετε σε dvd!

2 - 7 - 10

ƒ‰‘˜š‘“Íô yܓ‰‘˜ Η Θεατρική Διαδρομή και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου επέλεξαν να γυρίσουν την Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι παρουσιάζοντας τους αριστοφανικούς «Ιππείς», σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, με τους Παύλο Χαϊκάλη και Γιώργο Αρμένη στους δύο κύριους λόγους. Το καθαρά πολιτικό έργο, που καυτηριάζει την κακοδιαχείριση και τις ατασθαλίες της εξουσίας, κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Αργολίδα, τηλ. 210-3272000. Εισιτήριο από 20 έως και 50 ευρώ.

‚‰˜Ú‰ônôš–•ôÄyݔ”œ•‰ Με αφορμή την περιοδική έκθεση «Ερέτρια, Ματιές σε μια αρχαία πόλη» που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, τα παιδιά ηλικίας από 8 έως και 12 ετών μπορούν να παρακολουθήσουν το εργαστήρι «Στην Ερέτρια με τον Απόλλωνα παρέα». Στο πρόγραμμα, που έχει ξεκινήσει και θα διαρκέσει μέχρι και τις 31 Ιουλίου, οι μικροί συμμετέχοντες μέσα από τη διήγηση και το παιχνίδι θα γνωρίσουν τα πάντα για την αρχαία πόλη και τη λατρεία στον Απόλλωνα.

˟™š‘“ÝôN?PRW Μία από τις πιο όμορφες κρυφές γωνιές της πόλης είναι το Almaz, που παρότι βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας διαθέτει έναν εκπληκτικό κήπο. Οι ιδιοκτήτες του διοργανώνουν σήμερα, Παρασκευή, ένα μυστικό party με άφθονη μουσική και πολλές εκπλήξεις. Πίσω από τα decks θα βρίσκεται ο Μιχάλης Δέλτα, ενώ, επειδή χρειαζόμαστε ακόμη πιο «πράσινα» μπαλκόνια, θα μοιραστούν στους θαμώνες πολλά χρήσιμα δώρα προκειμένου να ξεκινήσουν το δικό τους homemade κήπο!

Almaz, Τριπτολέμου 12, Γκάζι, τηλ. 210-3474763.

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44, τηλ. 210-8217724. Είσοδος δωρεάν.

}‘‰ô“‰”Ýô™“–yÝ Η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου μοιράζονται, τη Δευτέρα 5 Ιουλίου, τη σκηνή του Βεάκειου Θεάτρου σε μια συναυλία για τους σκοπούς του σωματείου ναυτικών γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες «Αργώ». Μαζί τους, οι Imam Baildi μιξάρουν ήχους και εποχές, ενώ ο Μανώλης Καραντίνης με το μπουζούκι του μας θυμίζει παλιούς, καλούς, λαϊκούς... δρόμους. Βεάκειο Θέατρο, λόφος Προφήτη Ηλία, τηλ. 210-4220483. Εισιτήριο: 25 ευρώ.


ΕΠΙΛΟΓΕΣ

2 - 7 - 10

Š‰À‹ŒŠÀ­±Ž‡ŠÀ„’Àj””“±¸’Àn„±Ž¸ Η πρώτη δισκογραφική δουλειά της Ευτυχίας Μητρίτσα κυκλοφορεί από τη SONY - ΑΚΤΗ και έχει τον τίτλο «Μυστικός προορισμός». Περιέχει επτά τραγούδια στα οποία έχει γράψει η ίδια τη μουσική και τους στίχους, εκτός του τραγουδιού «Σκλαβάκι της αγάπης» που τους στίχους έγραψε ο Ορέστης Ντάντος. Με πλούσιο βιογραφικό που περιλαμβάνει σπουδές στο πιάνο και στα ανώτερα θεωρητικά και συνεργασίες με αξιόλογα ονόματα της ελληνικής μουσικής όπως το Νίκο Μαμαγκάκη, το Γιώργο Ανδρέου, το Χρήστο Θηβαίο, το Μιλτιάδη Πασχαλίδη, τη Στέλλα Γαδέδη και τη Σαββίνα Γιαννάτου, είναι δύσκολο η δουλειά αυτή να μην σου κεντρίσει το ενδιαφέρον, πόσο μάλλον όταν την παραγωγή υπογράφει ο Γιώργος Ανδρέου. Τη θυμάμαι όταν συμμετείχε το 2006 στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Λίγο πριν ξημερώσει» (μουσική: Στέλλα Γαδέδη - στίχοι: Πόλυς Κυριακού), μια αξιόλογη συμμετοχή που την έφερε σε επαφή με το ευρύτερο κοινό. Ακούγοντας τα κομμάτια του δίσκου καταλαβαίνεις ότι η Ευτυχία Μητρίτσα, εκτός από ωραία και εκφραστική φωνή, διαθέτει και δημιουργικό ταλέντο μιας και τα τραγούδια είναι σε πολύ καλό επίπεδο τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά. Ατμοσφαιρικές μπαλάντες κυρίως με «έντεχνα» αλλά και ποπ-ροκ στοιχεία, τα τραγούδια φανερώνουν ρομαντισμό και ευαισθησία. Ξεχώρισα τα τραγούδια «Τώρα τι μένει», «Σκλαβάκι της αγάπης», «Απ’ την αρχή να σε βλέπω», «Βγάλ’ το από μέσα σου» και το ομώνυμο. Ενας δίσκος από μια πολλά υποσχόμενη τραγουδίστρια και δημιουργό, που αξίζει να έχει θέση στη δισκοθήκη μας. «Ετσι στην τρέλα μου επάνω, έκλεισα θέση στο αεροπλάνο / αυτό το ταξίδι ήταν πιο πάνω από ό,τι μπορούσα να δω / χίλια χιλιόμετρα δεν με κρατούσαν / η θεομηνία, η βροχή με καλούσαν στο μυστικό προορισμό...», μερικοί στίχοι από το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Παναγιώτης Δημητρόπουλος

43


44

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

2 - 7 - 10

ŠÀ¶À·¸‹¸‡‘‰Ž¸‰±‰Š”ÀŽŠÀ²³¸ŠÀ¶r“‘‰ Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής ανηφορίσαμε -για ακόμη μία φορά- στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» για να παρακολουθήσουμε τη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στο πλαίσιο του 23ου Φεστιβάλ του δήμου Βύρωνα «Στη σκιά των βράχων 2010». Ο καιρός ευτυχώς μας το επέτρεψε, μετά την κακοκαιρία των τελευταίων ημερών. Τη συναυλία «άνοιξε» λίγο μετά τις 9.00, μόλις είχε σουρουπώσει, ο νέος τραγουδοποιός Δημήτρης Φάκος «ζεσταίνοντας» το κοινό. Κατά τις 10.00, οι μουσικοί του Βασίλη πήραν τις θέσεις τους και μετά το εισαγωγικό ορχηστρικό κομμάτι του Ανδρέα Αποστόλου -και με τις πρώτες νότες του ολοκαίνουργιου «Το παιχνίδι παίζεται ακόμα»- ο Βασίλης βγήκε, όπως πάντα, τρέχοντας στη σκηνή. Η υποδοχή του κοινού που γέμισε το θέατρο ήταν θερμή και ενθουσιώδης. Ο Βασίλης, κεφάτος και δυναμικός όπως πάντα, έδωσε τον καλύτερό του εαυτό, έχοντας δίπλα του την επί σειρά ετών συνεργάτιδά του Τάνια Κικίδη, μια πραγματικά «εκρηκτική» παρουσία, ενώ τραγούδησαν ακόμη η Φαίη Μπρουζάκη, η Κατερίνα Μακαβού και ο κιθαρίστας Τάσος Σκούρας. Στην αρχή της συναυλίας ο Βασίλης τραγούδησε τέσσερα κομμάτια από τη νέα του δουλειά (πολύ συγκινητική η ερμηνεία του στο «Μαμά»), αμέσως μετά κομμάτια από την προηγούμενη (ευχάριστη έκπληξη η ερμηνεία των εξαιρετικών «Μπολέρο» και «Χορός της πέτρας», που πρώτη φορά ακούσαμε ζωντανά) και στη συνέχεια αγαπημένα τραγούδια από όλη την πορεία του: «Εφηβα γεράκια», «Χαιρετίσματα», «Βικτώρια», «Πριν από το τέλος», «Σ’ ακολουθώ», «Να κοιμηθούμε αγκαλιά», «Δεν υπάρχω», «Οι ψυχές και οι αγάπες», «Πόρτο Ρίκο», «Ευτυχώς», «Ενα καράβι». Μας εξέπληξε θετικά που επέλεξε να τραγουδήσει κάποια κομμάτια που είχε πολύ καιρό να πει, όπως τα «Οδός Ελλήνων», «Ελα» και «Γιουσουρούμ». Ευχάριστη έκπληξη και το ντουέτο με την Τάνια Κικίδη στο “When the smoke is going down” των Scorpions, όπως και η εκτέλεση του Sebastian στην ελληνική και αγγλική της εκδοχή από το Βασίλη και την Τάνια αντίστοιχα. Τελειώνοντας, στο ανκόρ μάς αποχαιρέτησε με τους ήχους του «Γουίλι» και του δυναμικού «Ελλάς». Φεύγοντας, η αίσθηση που μας έμεινε είναι ότι, πράγματι, το παιχνίδι παίζεται ακόμα... „‹—‹‘“™œ’Ÿ©€’p’œšâ{˜¡–˜Ÿ

Š”’À-ETALLICAÀŽ„Àn¸ˆ¸‡rŽ¸ Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax, ή αλλιώς “The Big Four”. Γνωστοί και ως «τα τέρατα της thrash metal». Δεν κρύβω, ωστόσο, πως το “Big Four” το μεταφράζω ως… «οι Metallica και οι άλλοι». Και οι πρώτοι ήταν ο λόγος που ανηφόρισα, αργά το απόγευμα της 24ης Ιουνίου, στην πανέμορφη Μαλακάσα. Σε όποιο σημείο κι αν έφτανε το μάτι σου, καλυπτόταν από 30.000 και πλέον μαυροντυμένους μεταλάδες. Οι πολύχρωμες ομπρέλες που ανοίγουν εξαιτίας της νεροποντής, χαλάνε για λίγο την hardcore ατμόσφαιρα. Ενα τέταρτο πριν από τις 10.00, ξεχύνεται στο stage ο θρύλος των Metallica. Τι κι αν η βροχή δυναμώνει διαρκώς; Οι ομπρέλες κλείνουν μονομιάς και το πλήθος ξεφεύγει. Δεν γινόταν κι αλλιώς… Το “Creeping Death” αντηχεί στην τεράστια έκταση του συναυλιακού χώρου. Ούτε τα βουνά, απέναντι από τη σκηνή, δεν μπορούν να ανακόψουν την ηχώ από τις κιθάρες του Hetfield και του Hammett, τα μπάσα του Trujillo και τα ντραμς του «περίεργου», της τρελοπαρέας από το Los Angeles, του Ulrich. Λες και έχουν βαλθεί να δώσουν απάντηση στην ανελέητη κριτική για τα soft αλμπουμ της τελευταίας δεκαπενταετίας, επιλέγουν ένα setlist βασι-

σμένο -κυρίως- στα ένδοξα χρόνια. “For Whom The Bell Tolls”, “Ride The Lightning”, “Fade To Black”, “Sanitarium”, “Master Of Puppets”, “Blackened” κι άλλα πολλά, μεταφέρουν παλιούς και νεότερους στη «μάχιμη» δεκαετία του ’80. Τότε που οι σκληρές και γρήγορες εκτελέσεις τούς καθιερώνουν στο πάνθεον της metal μουσικής. Με το άκουσμα του κλασικού “Nothing Else Matters”, επανερχόμαστε απότομα στο «σήμερα», όταν αντί αναπτήρων αναλαμβάνουν να…φτιάξουν ατμόσφαιρα τα χιλιάδες υψωμένα gadgets. Και ξαφνικά “Ender Sandman”. Ανατριχίλα! Καρδιακοί παλμοί και φωτιές από τα πλαϊνά της σκηνής εκτινάσσονται στα ύψη. “Thank you Atheeens!!!”, ωρύεται ο Hetfield και λίγο μετά φεύγουν όλοι μαζί προς τα παρασκήνια. Οι υστερικές εκκλήσεις τους φέρνουν πάλι μπροστά. Αφού συμπληρώνουν ένα εκρηκτικό encore με το “Seek and Destroy”, δεν λένε να αποχωρήσουν. Μοιράζουν συνεχώς ευχαριστίες και υποσχέσεις για σύντομο ξαναντάμωμα. Προσευχόμαστε για τη συνέπειά τους… ӜᗘŸ©Õ’œ“—“™œ’Ÿ


45

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

2 - 7 - 10

Ž¸¬Àʯ˜¼¶¬·¹ÀÊp°Ê½»¬²¹«¯´¬ Ô©.šß›œ’Ÿ©ÓœÒ—œ˜Ÿ©p“–Ò©›œ˜—©Õњ—¨~™Š’”à

Ο Ορέστης Ντάντος είναι ένας καλλιτέχνης που αποτάσσεται τον όρο του «διασκεδαστή». Δάσκαλος στο επάγγελμα, ζει την περιπέτεια με το τραγούδι και χαίρεται γιατί μπορεί να το κάνει χωρίς βιοποριστικούς περιορισμούς. Θεωρεί ότι η ελληνική μουσική είναι ασφυκτικά προσωποπαγής, της λείπει το ομαδικό πνεύμα και νιώθει πολύ τυχερός που συνάντησε τον Γ. Ανδρέου και μέσω αυτού την εταιρεία «Ακτή», από την οποία έχει κυκλοφορήσει ο πρώτος του δίσκος «Είναι και άλλοι σαν και εμάς». Ορέστη, απ’ ό,τι ξέρω το επάγγελμά σου είναι καθηγητής, σωστά; Ναι, σωστά. Είμαι καθηγητής Μουσικής σε Γυμνάσιο, στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας. Η σχέση σου με τους μαθητές σου; Αν σου αρέσει να είσαι με παιδιά, τότε είναι η καλύτερη δουλειά του κόσμου. Σε ανανεώνει κάθε μέρα, γιατί έχεις να κάνεις με διαφορετικούς ανθρώπους που απαιτούν όλη σου την ενέργεια κάθε στιγμή. Είναι μοναδικό γιατί τα παιδιά είναι το πιο αγνό ακροατήριο, που θα σε ακούσει, ό,τι κι αν έχεις να πεις, χωρίς προκαταλήψεις. Μουσικά, πού βλέπεις να κινείται η γενιά που διδάσκεις; Η κύρια πληροφόρηση προέρχεται από την τηλεόραση. Το internet έρχεται δεύτερο, λόγω του χάους των επιλογών του. Τελικά και στο διαδίκτυο τα παιδιά αναζητούν αυτά που τους υποδεικνύει η τηλεόραση. Επαγγελματικά, αυτό ήταν που πάντα ονειρευόσουν να ακολουθήσεις; Γενικά θεώρησα ότι το να κάνω τραγούδια, του είδους που με ενδιαφέρουν, δεν είναι επάγγελμα. Δεν το είχα σκεφτεί ούτε σαν παιδικό όνειρο. Δεν μπορεί να σκέφτεσαι ότι θα ζήσεις από αυτό. Αλλιώς μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις... εκπτώσεις, να εμφανίζεσαι συχνά σε μαγαζιά παίζοντας διασκεδαστικές διασκευές, έτσι ώστε να έχεις κόσμο. Αυτό δεν με ενδιέφερε ποτέ.

Παρόλα αυτά, στα live σου στο Σταυρό του Νότου έπαιξες διασκευές. Επαιξα, γιατί ακόμα δεν έχω υλικό για να στηρίξω ένα δίωρο πρόγραμμα. Πάντως παίξαμε αρκετά νέα τραγούδια. Το φοβόμουν, βέβαια, γιατί ξέρω ότι είναι δύσκολο να αντέξει κανείς από πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη 8-9 άγνωστα τραγούδια. Τελικά όμως ο κόσμος αντέδρασε θετικά. Νομίζω ότι αυτό έγινε γιατί προλογίζεις τα τραγούδια σου στην εμφάνισή σου. Βάζεις τον άλλο στο κλίμα, στο νόημα των τραγουδιών σου. Νομίζω ότι όταν κάποιος δεν ξέρει τα τραγούδια, οφείλεις να το κάνεις. Αν παρατηρήσεις και σε γνωστά ονόματα, όταν προλογίζουν καινούργιο τραγούδι, ακούγεται από κάτω ένα «Ωχ». Εχει χάσει ο κόσμος την ικανότητα να ακούει προσεκτικά. Η προσοχή του είναι πάντα διασπασμένη. Οι δικές σου μουσικές καταβολές ποιες είναι; Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, αλλά είχε και πολλούς δίσκους, ήταν μουσικόφιλος. Ετσι άκουσα, σε ανύποπτο χρόνο, πράγματα τα οποία πέρασαν μέσα μου δίχως να το καταλάβω, χωρίς να χρειαστεί να τα ψάξω. Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, η Πλάτωνος, οι Pink Floyd ήταν στα αυτιά μου πολύ πριν αρχίσω να τους ανακαλύπτω συνειδητά. Μετά πήγα στο μουσικό γυμνάσιο, που ήταν πολύ ροκ σχολείο, έτσι κι αλλιώς, και αυτό

έπαιξε ρόλο στην εφηβεία μου. Κατόπιν στο πανεπιστήμιο άκουσα πολλά πράγματα, αλλά πάντα η βάση μου είναι το ηλεκτρικό τραγούδι.

τους μουσικούς - εκτελεστές. Ετσι πολύ συχνά ακούμε ενδιαφέρουσες συνθέσεις με πολύ κακή ή συμβατική ενορχήστρωση κι εκτέλεση.

Το πρώτο σου γκρουπ; Αυτό ήταν όνειρο από την 1η Γυμνασίου, αλλά η πρώτη μου επίσημη μπάντα ήταν οι «Ρίξε το πέντε» (το όνομα είναι από ένα στίχο του Σαχτούρη), στα φοιτητικά χρόνια. Κάναμε και μία κυκλοφορία το 2003, αλλά το γκρουπ έσπασε μετά το στρατό. Γυρνώντας άρχισα να κάνω μόνος μου πράγματα και κάποια στιγμή έφτασε ένα ντέμο στον Ανδρέου. Τα ντέμο εκείνης της εποχής τα φτιάχναμε με το Λεωνίδα τον Πετρόπουλο, που είναι ο πιο παλιός συνεργάτης και φίλος στην καινούργια μπάντα.

Οι ιδέες των δικών σου τραγουδιών από πού πηγάζουν; Από παντού. Ενα τραγούδι μπορεί να ξεκινήσει από μία στιχουργική ιδέα, από ένα περίεργο ακόρντο, από ένα ρυθμικό σχήμα. Από οτιδήποτε. Η αφετηρία είναι πάντα μια πολύ μικρή ιδέα. Μετά χρειάζεται δουλειά.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συνεργασία με την «Ακτή» (σσ. δισκογραφική εταιρεία) και το Γ. Ανδρέου; Είναι απίστευτο το ότι «βρέθηκα στο δρόμο του». Θεωρώ ότι το τραγούδι που κάνω δεν είναι mainstream. Οχι ότι είναι περιθωριακό, αλλά δεν ανήκει σίγουρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Πριν μίλησες για καινούργια μπάντα. Προσπαθείς να «ξαναστήσεις» συγκρότημα; Λειτουργούμε ήδη σαν μπάντα με το Βαγγέλη Καλαμάρα στα τύμπανα, τον Ευριπίδη Ζεμενίδη στις κιθάρες και το Λεωνίδα Πετρόπουλο στο μπάσο. Νομίζω ότι η δημιουργία ομάδας είναι κάτι που λείπει συχνά από το ελληνικό τραγούδι. Πολύ συχνά οι τραγουδιστές ή οι τραγουδοποιοί δρουν απομονωμένοι από

Θεωρείς ευτύχημα το γεγονός ότι έχεις σταθερή δουλειά και δεν βιοπορίζεσαι από το τραγούδι; Ναι, είναι ευτύχημα. Μου δίνει τη δυνατότητα να επιλέγω τις κινήσεις μου χωρίς να λαμβάνω υπόψη μου τον οικονομικό παράγοντα. Ο δεύτερος δίσκος; Υπάρχει αρκετό υλικό, όπως θα άκουσες και στο live. Μία απόσταση ενός χρόνου από άλμπουμ σε άλμπουμ είναι αρκετή, ειδικά όταν υπάρχουν τραγούδια που «γαβγίζουν» πολύ καιρό για να ελευθερωθούν. Κάτι τελευταίο που θα ήθελες να πεις; Νομίζω ότι η κοινωνική αλλαγή θα έρθει από το... στομάχι. Μόνο τότε ο κόσμος θα αρχίσει να εκτιμάει καινούργια πράγματα, να αναθεωρεί. Ισως τότε αρχίσουν να γράφονται περισσότερα πραγματικά ωραία τραγούδια. To πνεύμα ανθίζει συνήθως σε εποχές δύσκολες.


46

Aταλάντη

Σκηνοθεσία: Ζαν Βιγκό. Πρωταγωνιστούν: Μισέλ Σιμόν, Ντιτά Παρλό, Ζαν Νταστέ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του γαμήλιου ταξιδιού ενός καπετάνιου με το ποταμόπλοιό του, την «Αταλάντη». Εκτός από τη γυναίκα του, ταξιδεύει μαζί του και ένας μισότρελος ναύτης, ένα τσούρμο γάτες και ένα παιδί. Το ταξίδι καταλήγει μοιραία στο μαρασμό της σχέσης του νιόπαντρου ζευγαριού και στην πλήξη, που οδηγεί τη γυναίκα να αποδράσει στους πειρασμούς της ωραίας ζωής στο Παρίσι. Ο ναύτης είναι εκείνος που αναλαμβάνει να τη φέρει πίσω και επέρχεται η συμφιλίωση του ζευγαριού. Μπορεί να «έφυγε» πολύ πρόωρα -σε ηλικία μόλις 29 ετών- ο σκηνοθέτης Ζαν Βιγκό, παρόλα αυτά όμως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής κινηματογραφίας. Η «Aταλάντη», το μόνο φιλμ κανονικής διάρκειας που γύρισε και που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα του, συγκαταλέγεται στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες. Ο Βιγκό απαρνείται τα χολιγουντιανά στάνταρ της εποχής, όπου οι άνθρωποι είναι είτε καλοί, όμορφοι, καλοντυμένοι με λεπτούς τρόπους, είτε κακοί, κλέ-

ΣΙΝΕΜΑ

2 - 7 - 10 Του Γιάννη Μανάλη

Δραματική, παραγωγής 1934

φτες, γκάνγκστερ, ατημέλητοι και λέτσοι. Ξεδιπλώνοντας λοιπόν το ταλέντο του, μας παρουσιάζει τους ανθρώπους όπως πραγματικά είναι.Με τα καλά και τα κακά τους, χωρίς να κρύβει την ασχήμια και την ομορφιά τους, όπου αυτή υπάρχει. Για την ιστορία, να πούμε ότι η «Αταλάντη» είναι μία φορτηγίδα από αυτές που μέχρι και σήμερα διασχίζουν τους ποταμούς και τα κανάλια της κεντρικής Ευρώπης, μεταφέροντας αγαθά από πόλη σε πόλη. Καπετάνιος είναι ο νεαρός Jean, με πλήρωμα τον πολύπειρο και πολυταξιδεμένο λοστρόμο και το μικρό μαθητευόμενο του καραβιού. Τα πράγματα αλλάζουν άρδην όταν ο καπετάνιος παντρεύεται μια κοπέλα ενός παρόχθιου χωριού και τη φέρνει να συγκατοικήσει και να ταξιδεύει μαζί τους στο καράβι. Η αλήθεια είναι ότι η κοπέλα πάντα ονειρευόταν να γνωρίσει τον κόσμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούσε τον Jean και ότι δεν ήταν εργατική και προκομένη. Η μεγάλη αγάπη από τη μια και η ανάγκη για γνωριμία του κόσμου από την άλλη, φέρνουν τη ζήλια, τον εγωισμό, την απερισκεψία. Χωρισμός και επανένωση θα ακολουθήσει με τη συμβολή του πολυμήχανου λοστρόμου.

Εκλειψη

Φαντασίας

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Σλέιντ. Πρωταγωνιστούν: Κρίστεν Στιούαρτ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Τέιλορ Λότνερ. Στο τρίτο μέρος της κινηματογραφικής σειράς “Twilight”, η Μπέλα βρίσκεται ξανά περικυκλωμένη από τον κίνδυνο έπειτα από μία σειρά μυστηριωδών φόνων στο Σιάτλ και ενώ μία μοχθηρή βρικόλακας συνεχίζει την αναζήτησή της για εκδίκηση. Στο μεταξύ, αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στον έρωτά της για τον Εντουαρντ και τη φιλία της με τον Τζέικομπ, γνωρίζοντας πως η απόφασή της μπορεί να πυροδοτήσει την αιώνια διαμάχη ανάμεσα σε βρικόλακες και λυκανθρώπους. Η ταινία βασίζεται στο τρίτο κατά σειρά βιβλίο της σειράς Twilight της συγγραφέως Στέφανι Μέγερ. «Το σημαντικότερο θέμα της σειράς αφορά στις συνέπειες των επιλογών μας και στο πώς ακόμα και οι σωστές επιλογές μπορούν να έχουν επιπτώσεις, ακόμα και το να μην επιλέξουμε έχει επιπτώσεις», αναφέρει η συγγραφέας. «Ενα από τα πιο κρίσιμα πράγματα που ανακαλύπτει ένας άνθρωπος καθώς μεγαλώνει είναι πως αν επιλέξει το Α, θα πρέπει να αντιμετωπίσει το Β και μαθαίνει να λαμβάνει υπόψη του το γεγονός αυτό. Η Μπέλα αναγκάζεται να ωριμάσει και να αρχίσει να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών της». Οι ταινίες «Λυκόφως» και «Νέα Σελήνη» σημείωσαν τεράστια εμπορική επιτυχία και έκαναν διάσημους παγκοσμίως τους ηθοποιούς Κρίστεν Στιούαρτ, Ρόμπερτ Πάτινσον και Τέιλορ Λότνερ, μέσα από τους χαρακτήρες των Μπέλα Σουάν, Εντουαρντ Κάλεν και Τζέικομπ Μπλακ αντίστοιχα. «Η πρώτη ταινία αφορά στο νέο έρωτα. Η δεύτερη ταινία αφορά στην απώλεια. Η ταινία αυτή αφορά στο πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μια σχέση όταν είναι αληθινή», σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Πάτινσον. «Ο Εντουαρντ ήταν, πάνω-κάτω, όμοιος στις δύο πρώτες ταινίες, διότι μπορούσε να ζει απομονωμένος. Τώρα θα πρέπει να δεχτεί το γεγονός πως είναι σε μια αληθινή σχέση με την Μπέλα, θα πρέπει να γίνει μέρος του πραγματικού κόσμου και να γίνει περισσότερο ανθρώπινος».


47

ΣΙΝΕΜΑ

2 - 7 - 10

The Rebound Αισθηματική κομεντί Σκηνοθεσία: Μπαρτ Φρέντλιχ. Πρωταγωνιστούν: Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Τζάστιν Μπάρθα, Αντριου Τσέρι. Η Σάντι είναι μια όμορφη, σέξι μητέρα δύο παιδιών που μόλις έκλεισε τα 40. Οταν μια μέρα ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της την απατά, μετακομίζει με τα παιδιά της στη Νέα Υόρκη για να βρει δουλειά και να κάνει μια νέα αρχή. Εκεί, συναντά τον Αραμ Φίνκελσταϊν, ένα ρομαντικό 24χρονο αγόρι, που δουλεύει στην καφετέρια κάτω από το σπίτι της και προσπαθεί να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό του. Οταν η Σάντι βρίσκει δουλειά, προτείνει στον Αραμ να της κρατάει τα παιδιά τις ώρες που θα λείπει κι εκείνος σταδιακά γίνεται σαν μέλος της οικογένειας. Κι ενώ υπάρχουν δεκάδες λόγοι που θα μπορούσαν να τους κρατήσουν μακριά, τελικά ερωτεύονται. Οι φίλοι και οι συγγενείς τους αντιδρούν και τότε θα πρέπει να αποφασίσουν αν αυτό που βρήκαν ο ένας στον άλλον είναι κάτι παροδικό ή αν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Νέα Υόρκη, περίπου τρία τετράγωνα μακριά από το σπίτι του

Φρέντλιχ. «Είναι σημαντικό για ένα σκηνοθέτη να γνωρίζει την πόλη όπου κινηματογραφεί. Εγώ έχω μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, οπότε είναι ο ιδανικός τόπος για τις ταινίες μου». Η Κάθριν ΖέταΤζόουνς συμπληρώνει: «Το έργο είναι καθαρά νεοϋορκέζικο και χαίρομαι που τα γυρίσματα έγιναν εδώ. Πολλές φορές, για λόγους οικονομίας, η κινηματογράφηση γίνεται σε άλλες πόλεις, πχ. στο Τορόντο, που προσπαθούν να μιμηθούν τη Νέα Υόρκη. Ομως έτσι χάνεται η ενέργεια της πόλης». Η βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός, παρότι ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί καν να πει ένα ολοκληρωμένο ανέκδοτο, έψαχνε την ευκαιρία να αναμετρηθεί με την κωμωδία «Το φιλμ ‘The Rebound’ είχε όλα τα στοιχεία που έψαχνα σε μία κωμωδία», αναφέρει. «Τα διαζύγια, οι χωρισμοί και όλα τα συναισθήματα που προκύπτουν μέσα από αυτά δεν αφορούν μόνο στις γυναίκες. Μου άρεσε το γεγονός ότι η ταινία τα συνέδεε και με τους άντρες. Επίσης, μου άρεσε η τοποθέτηση του έργου απέναντι στις σχέσεις. Υστερα από ένα χωρισμό πιστεύεις ότι δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει».

H πρώτη σελίδα

Ραντεβού στο Παρίσι

Σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ. Πρωταγωνιστούν: Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου, Σούζαν Σάραντον. 1929. O σκληρός εκδότης της “Chicago Examiner”, Γουόλτερ Μπαρνς, και ο κορυφαίος δημοσιογράφος της εφημερίδας, Χίλντι Τζόνσον, είναι σίγουροι πως μπορούν να καλύψουν οποιοδήποτε θέμα. Αλλά ο δεύτερος αποφασίζει να παντρευτεί τη νεαρή χήρα Πέγκι και ν’ αφήσει την εφημερίδα, προς απογοήτευση του εκδότη του. Την ημέρα που ο Χίλντι κερνάει τα αποχαιρετιστήρια ποτά στους συναδέλφους του, ενόσω περιμένουν την επερχόμενη εκτέλεση του δολοφόνου αστυνομικών Ερλ Γουίλιαμς, ο τελευταίος δραπετεύει και το ένστικτο του Χίλντι τον ωθεί στο να βγάλει το πρώτος το «λαβράκι». Στο μεταξύ, η Πέγκι περιμένει να παντρευτεί…

Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Ντόνεν. Πρωταγωνιστούν: Κάρι Γκραντ, Οντρεϊ Χέπμπορν, Γουόλτερ Ματάου, Τζέιμς Κόμπερν. Charade (όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας) σημαίνει αίνιγμα και αυτό καλείται να λύσει μία γυναίκα στο Παρίσι, που μαθαίνει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο ότι πέθανε ο πάμπλουτος άντρας της. Ανάμεσα στα πολλά μυστικά που είχε, ανακαλύπτει ότι μια σειρά κακοποιών τον ψάχνει κι άθελά της βρίσκεται μπροστά σε έναν κυκεώνα από γεγονότα που,αν και ασύνδετα μεταξύ τους αρχικά, την οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, με τη βοήθεια του έρωτα. Ρομάντσο, περιπέτεια και μυστήριο μπερδεύονται σε μία ταινία με δύο αγαπημένες, κλασικές φιγούρες της Εβδομης Τέχνης: του Κάρι Γκραντ και της ακαταμάχητα γοητευτικής Οντρεϊ Χέπμπορν.

Κωμωδία, παραγωγής 1974, σε επανέκδοση

Kομεντί, παραγωγής 1963, σε επανέκδοση


48

ΑΓΟΡΑ

ˆ¥¼«´¯Éµ«³Éµ¥º®³»¯

Δύο νέα πρωτοποριακά προγράμματα προσφέρει στο επιβατικό κοινό η Οlympic Air, το Τravelair Club Family και το Business On Board. Το πρόγραμμα Τravelair Club Family δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρώνεις το 100% των μιλίων επιβράβευσης των μελών της οικογένειάς σου σε έναν κοινό λογαριασμό. Από τη στιγμή της δημιουργίας του λογαριασμού Family τα μίλια επιβράβευσης που κερδίζει κάθε μέλος από τα ταξίδια του με την Olympic Air αλλά και από υπηρεσίες και προϊόντα των συνεργατών του Travelair Club, μεταφέρονται στο λογαριασμό. Το Business on Board είναι το νέο εταιρικό πρόγραμμα της Olympic Air που ανταμείβει όλες τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η εταιρεία που εγγράφεται στο πρόγραμμα επιβράβευσης Business on Board, κερδίζει εύκολα και απλά μίλια, τα οποία μπορεί να εξαργυρώσει σε δωρεάν εισιτήρια για οποιοδήποτε προορισμό του δικτύου της Olympic Air.

‘«¶—½³« É»¼¦º³´²¿É ¼¾·É€«³®³¹·

2 - 7 - 10

‰¼¸ÉºÁ½o¨É¼¸Áɒ¸Á·¼³—¶

Επιταγή ύψους 89.000 ευρώ παρέδωσε η WIND Ελλάς, σε συνεργασία με την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, στην «Κιβωτό του Κόσμου», χρήματα τα οποία συγκεντρώθηκαν από την εκστρατεία «Τα Παιδιά Νικάνε». Η WIND, Μέγας Χορηγός της ΚΑΕ Ολυμπιακός, για κάθε καλάθι που έβαλαν οι παίκτες της ομάδας στο Palais de Paris-Bercy, τρίποντο - δίποντο ή βολή, προσέφερε 1.000 ευρώ στο σωματείο. Ετσι, με τα 89 καλάθια τις ομάδας στους δύο αγώνες στο Παρίσι, το ποσό ανήλθε στις 89.000 ευρώ. Η καμπάνια της WIND «Τα Παιδιά Νικάνε» υλοποιείται στο πλαίσιο της στρατηγικής Εταιρικής Υπευθυνότητας «Στην Πράξη». Η εταιρεία, άλλοτε με μικρές και άλλοτε με μεγαλύτερες ενέργειες, στηρίζει «Στην Πράξη» ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και κυρίως τα παιδιά που έχουν ανάγκη.

ˆ¸³¸¼³µ¨É°«±²¼¨É »¼¸É‘¥·¼º¸É¼²¿É€¨¶²¿É

Το εμπορικό κέντρο athensheart (Πειραιώς 180), συνεχίζοντας δυναμικά να προσελκύει δυνατά ονόματα της αγοράς, καλωσορίζει στις αρχές Ιουλίου το εστιατόριο MeatMetoo, το «σημείο συνάντησης» όσων αγαπούν το νόστιμο και καλοψημένο φαγητό. Το εστιατόριο στο τρίτο επίπεδο του athensheart περιμένει τους επισκέπτες του εμπορικού κέντρου να απολαύσουν ένα πλούσιο μενού από υπέροχα πιάτα με καλοψημένο και ζουμερό κρέας, μια μεγάλη ποικιλία ορεκτικών, δροσερές σαλάτες, νόστιμα συνοδευτικά και τραγανές τηγανητές πατάτες.

Με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που διεξάγεται στη Νότια Αφρική, το Πλαίσιο σε «βάζει» στο εορταστικό κλίμα με 14 afro pop επιτυχίες. Αποκλειστικά στο Πλαίσιο, θα βρεις το νέο MP4 Player Turbo-X Slim (4GB) S. Africa και USB Stick Buddy 4GB S. Africa, με ενσωματωμένη την πρωτότυπη συλλογή Celebrate The Best of Afro Pop. Απόλαυσε την ποδοσφαιρική γιορτή και διασκέδασε υπό τους ήχους της Ν. Αφρικής. Το MP4 Player Turbo-X Slim(4GB) S. Africa και το USB Stick Buddy 4GB S. Africa είναι διαθέσιμα αποκλειστικά στα καταστήματα Πλαίσιο, στο www.plaisio. gr και όπως πάντα με τη βραβευμένη after-sales υποστήριξη Πλαίσιο.


ΑΓΟΡΑ

2 - 7 - 10

49

˜¥¯¿Éo¯³¾o¥·¯¿ÉÀº¯¹»¯³¿

’€¯¿É»¼¸É€«³À·§®³

Ακόμη χαμηλότερες χρεώσεις όταν ταξιδεύουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση απολαμβάνουν πλέον οι συνδρομητές της COSMOTE, ενώ παράλληλα για τον καλύτερο έλεγχο του κόστους στην περιαγωγή τίθεται ανώτατο όριο στη χρήση δεδομένων ανά μήνα, με τη δωρεάν υπηρεσία “Roaming Data Limit”. Η υπηρεσία “Roaming Data Limit”, η οποία θα ενεργοποιηθεί αυτόματα από τις 27 Ιουνίου σε όλους τους πελάτες συμβολαίου της COSMOTE, ενημερώνει τους συνδρομητές όταν η χρήση τους φτάσει τα 48,40 ευρώ, ενώ μόλις συμπληρωθεί το ανώτατο όριο των 60,50 ευρώ διακόπτεται προσωρινά η χρήση δεδομένων. Σε περίπτωση που ο συνδρομητής επιθυμεί να συνεχίσει τη χρήση δεδομένων και μετά το όριο των 60,50 ευρώ, μπορεί εύκολα να απενεργοποιήσει την υπηρεσία.

Το δικό της τρόπο για να κάνει πιο ζωντανά τα βιντεοπαιχνίδια παρουσίασε η Microsoft και ακούει στο όνομα Kinect. Η χρήση του είναι πάρα πολύ απλή, αφού απλώς παίρνεις θέση μπροστά σε έναν αισθητήρα, ο οποίος σε αναγνωρίζει, ανταποκρίνεται στις κινήσεις σου, ακούει τη φωνή σου και -το καλύτερο απ’ όλα- δουλεύει με όλες τις κονσόλες Xbox 360. Ετσι, κάνει τα παιχνίδια πιο ζωντανά από ποτέ. «Με το Xbox LIVE έχετε ακριβώς την ψυχαγωγία που ονειρεύεστε, με τους φίλους που επιλέγετε, εύκολα, όπου κι αν βρίσκεστε. Το Kinect προορίζεται για να κάνει την εμπειρία αυτή πιο φυσική και ενδιαφέρουσα από πριν» δήλωσε ο Marc Whitten, αντιπρόεδρος του Xbox LIVE. «Μόλις ζήσεις την εμπειρία του παιχνιδιού με το Xbox LIVE και το Kinect, δεν θα θέλεις να ξεκολλήσεις».

ˆº¸»³¼—ɵ³·²¼—ɱ³«É¨¶¸Á¿

™³µ¸·¸o³µ¦Éµ«º¼¸µ³·²¼¦ Πιο εύκολα και πιο οικονομικά από ποτέ μπορούν να ανανεώνουν στο εξής οι χρήστες καρτοκινητής Q Card το χρόνο ομιλίας τους. Απλά, πηγαίνοντας στα καταστήματα WIND σε όλη την Ελλάδα μπορούν να επιλέξουν ποσό ανανέωσης από 1 έως και 50 ευρώ, ενώ για τις ανανεώσεις άνω των 20 ευρώ θα κερδίζουν ως δώρο το φόρο κινητής τηλεφωνίας (12%).

Τώρα, μόνο η Vodafone μπορεί και προσφέρει τις πιο ανατρεπτικές τιμές, διαθέτοντας μοναδικές συσκευές από 9.90 ευρώ. Από σήμερα μπορούν όλοι, σε όποιο δίκτυο κι αν ανήκουν, να αποκτήσουν τις μοναδικές συσκευές Vodafone, ακόμα και χωρίς συμβόλαιο. Οι νέες εκπληκτικές συσκευές Vodafone, διαθέτουν μοναδικά χαρακτηριστικά για να μπορούν όλοι να επιλέξουν αυτή που τους ταιριάζει με το μικρότερο κόστος της αγοράς. Συγκεκριμένα, το Vodafone 150, μόνο με 9,90 ευρώ, μία κλασική συσκευή και εύκολη στην χρήση για όσους επιθυμούν απλότητα στην καθημερινή τους επικοινωνία, τις Vodafone 250, 236 & 246, μόνο με 19,90 ευρώ, για όσους θέλουν μια συσκευή που να έχει και ραδιόφωνο καθώς και το Vodafone 340, μόνο με 29,90 ευρώ, για εκείνους που επιθυμούν φωτογραφική μηχανή, bluetooth και ραδιόφωνο στη συσκευή τους.


50

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

2 - 7 - 10 Του Αντώνη Κόλλια

Mε λάστιχα Pirelli η F1 από του χρόνου Η ιταλική Pirelli επιστρέφει στη Φόρμουλα 1 και θα είναι ο επίσημος και μοναδικός προμηθευτής ελαστικών όλων των αυτοκινήτων για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα τρία επόμενα χρόνια, δηλαδή μέχρι και το 2013, όπως ανακοινώθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA). Η Ομοσπονδία είχε διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες Pirelli και Michelin για την κατασκευή και προμήθεια ελαστικών για τις ομάδες της F1, καθώς η σημερινή προμηθεύτρια Bridgestone αποχωρεί στο τέλος του έτους. Οι διαπραγματεύσεις ήταν πολύ δύσκολες, έντονες κάποιες φορές, και πέρα από το οικονομικό τους σκέλος είχαν να κάνουν και με τεχνικά θέματα. Κυρίως δε με τη διάμετρο (13 ή 15 ίντσες) των ελαστικών, θέμα στο οποίο οι δύο εταιρίες είχαν διαμετρικά αντίθετη και αμετακίνητη άποψη. Η ιταλική εταιρεία έχει 44 νίκες στη Φόρμουλα 1, με την πρώτη της επαφή με το θεσμό να γίνεται το 1950, όταν ξεκινούσε αυτό το πρωτάθλημα, ενώ η τελευταία φορά που συμμετείχε ήταν το 1991.

Εβδομάδα 4 ημερών εξαιτίας της ύφεσης Η συνεχιζόμενη πτώση των πωλήσεων των καινούργιων αυτοκινήτων στην Ελλάδα, αναγκάζει τις εισαγωγικές εταιρείες -και όχι μόνο- να αναθεωρήσουν τη δομή και τη λειτουργία τους. Ετσι από χθες, 1η Ιουλίου, περνούν σε πρόγραμμα λειτουργίας 4 ημερών την εβδομάδα οι αντιπροσωπείες της Saab, της Seat και το δίκτυο καταστημάτων λιανικής Βελμάρ. Και οι τρεις εταιρείες ανήκουν στην οικογένεια Βασιλάκη και η απόφαση αυτή πάρθηκε προκειμένου να μη γίνουν απολύσεις.

VW - Παζαρόπουλος τέλος συνεργασίας Υστερα από τα τελευταία προβλήματα που παρουσιάστηκαν εδώ και μερικούς μήνες στο δίκτυο καταστημάτων λιανικής Παζαρόπουλου, από την εταιρεία Κοσμοκάρ, η οποία αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα τις μάρκες της VAG VW και Audi, ανακοινώθηκε ότι σταμάτησε από 1ης Ιουλίου η μεταξύ τους συνεργασία.

Mahindra Goa το πέρασμα στην Ινδία

~

άνε πάνω από 25 χρόνια από τότε που τα πρώτα ινδικά τζιπ, τα Μahindra, έκαναν την πρώτη πολύ σύντομη εμφάνισή τους στην Ελλάδα και… χάθηκαν! Τώρα ξανάρχονται συστηματικά πλέον, με κανονική εμπορική αντιπροσώπευση από την εταιρεία που εισάγει τα αυτοκίνητα Daihatsu και τα τρακτέρ John Deer, την Αgripan. Τα ινδικά αυτοκίνητα έρχονται στην Ευρώπη από τη θυγατρική της κατασκευάστριας εταιρείας στην Ιταλία και στη συνέχεια διανέμονται στις τελικές χώρες προορισμού. Το πρώτο από τα μοντέλα της εταιρείας που εισάγεται είναι το ελαφρό πικ απ Goa, το οποίο στη διπλοκάμπινη 5θέσια έκδοσή του συνδυάζει επιβατικό και επαγγελματικό μαζί, οπότε, πέρα από την επαγγελματική χρήση, μπορεί να γίνει το «εργαλείο» μιας παρέας για εκδρομικές εξορμήσεις με όλο τον εξοπλισμό (σκι,

σερφ κλπ.). Εννοείται πως προσφέρεται και με μονή καμπίνα, καθώς και με μόνιμη 4κίνηση ή μόνο κίνηση πίσω. Οποια κι αν είναι, πάντως, η διάταξη του αμαξώματος, οι υπεύθυνοι της Μahindra, Δ. Παντελεημονίτης και Ι. Βαχάν, υποστηρίζουν ότι το πικ απ Goa διαθέτει το μεγαλύτερο χώρο φόρτωσης σε σχέση με τα ομοειδή αυτοκίνητα του ανταγωνισμού, με μήκος 5,118μ., πλάτος 1,77μ. και ύψος 1,86μ. Ολες δε οι εκδόσεις διαθέτουν στο βασικό εξοπλισμό μπλοκέ διαφορικό πίσω, ώστε το αυτοκίνητο να μπορεί να βγαίνει από λάσπες ή χιόνια όταν ακόμη και η σκέτη 4κίνηση πατινάρει. Ολα τα Goa φορούν 4κύλινδρο πετρελαιοκινητήρα τούρμπο 2,2 λίτρων με σύστημα τροφοδοσίας common rail, ο οποίος αποδίδει 116 ίπ/4.000 σ.α.λ. και ροπή στρέψης που αγγίζει τα 27χγμ/1.800 σ.α.λ. Οπως συμβαίνει με όλα τα επαγγελματικά αυτής της κατηγορίας, ο εξοπλισμός του εσωτερικού και οι ανέσεις/ευκολίες που προσφέρονται σε οδηγό και επιβάτες είναι αυτές ενός επιβατικού, με ανάλογη και την οδική συμπεριφορά. Αυτό είχαμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε στη σύντομη οδηγική γνωριμία με το Goa της Mahindra κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του στον ειδικό Τύπο. Το μεγάλο πλεονέκτημα, όμως, του Goa είναι η τιμή του, η οποία με απλή, 2κίνητη καμπίνα αρχίζει από 15.960 ευρώ (πριν από την αύξηση του ΦΠΑ) και ως 4κίνητο από 18.500 ευρώ. Οι αντίστοιχες διπλοκάμπινες, 5θέσιες εκδόσεις πωλούνται από 18.960 και 20.990 ευρώ.


ΚΕΡΚΙΔΑ

2 - 7 - 10

51

»ŠÀ­…’À†¸½¸±‰ ¸‰­’À¢°Š‚Š¬¡ ֘¡¨ÉŠšà•‘¨ÎŠ™Š’Š––áz— •— 

Ì

άνθρωπος που οδήγησε τον Ολυμπιακό στο να γράψει την πιο «χρυσή σελίδα» της ιστορίας του, ο Ντούσαν Ιβκοβιτς, έπιασε και πάλι... Λιμάνι, με σκοπό -τι άλλο;- να επαναλάβει το κατόρθωμα του 1997, όταν είχε κατακτήσει το Triple Crown (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρωπαϊκό). Επειτα από 11 χρόνια, ο «Σοφός» του ευρωπαϊκού μπάσκετ επιστρέφει στους «ερυθρόλευκους», καθώς ήταν ο «εκλεκτός» των αδερφών Αγγελόπουλων, οι οποίοι μετά την απομάκρυνση του Παναγιώτη Γιαννάκη έψαχναν την καλύτερη δυνατή λύση. Μπορεί ο πρώτος στόχος να ήταν ο Ετόρε Μεσίνα, με τον οποίο έγινε μια συνάντηση, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να λυθεί το συμβόλαιό του με τη Ρεάλ Μαδρίτης, όμως ο Ιβκοβιτς μόνο αμελητέα ποσότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί. Αλλωστε, οι τίτλοι που έχει κατακτήσει στα 32 χρόνια παρουσίας του στους πάγκους «μιλούν» από μόνοι τους. Ως παίκτης, ο «Ντούντα», ο οποίος έχει γεννηθεί στις 29 Οκτωβρίου 1943, δεν είχε σπουδαία καριέρα. Αγωνίστηκε για μια 10ετία στη Ραντνίτσκι του Βελιγραδίου (1958-1968), χωρίς να κάνει αισθητή την παρουσία του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ομως, δέκα χρόνια μετά πήρε μια απόφαση που θα τον καθιέρωνε στο χώρο του αθλήματος. Το 1978, σε ηλικία 35 χρόνων, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Παρτιζάν Βελιγραδίου και μια λαμπρή καριέρα ξεκινούσε. Από την πρώτη του χρονιά στον πάγκο της άφησε το «στίγμα» του. Το 1979 κατέκτησε όλους τους τίτλους που διεκδίκησε με την ομάδα του: το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας, αλλά και το Κύπελλο Κόρατς. Αυτές οι επιτυχίες ήταν ικανές για να του ανοίξουν το... δρόμο και να περάσει τα σύνορα της χώρας του. Το 1980 άρχισε η ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με την Ελλάδα. Για μια διετία (1980-1982) κάθισε στον πάγκο του Αρη, χωρίς όμως να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον τίτλο. Ετσι, το 1982 επέστρεψε στην πατρίδα του και ανέλαβε την ΚΚ Σίμπενικ, στην οποία κάθισε μέχρι το 1987, επίσης χωρίς να κατακτήσει κάποιον τίτλο.

“˜¡‘•˜›–‹Œ“•à©‹¡œ˜•š‹œ˜šá‹ Παρόλα αυτά, η ομοσπονδία της χώρας του τού εμπιστεύτηκε την τύχη της εθνικής ομάδας. Το 1987 ανέλαβε τους «πλάβι», ενώ συγχρόνως προπονούσε και τη Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ. Με το σύλλογό του, στον οποίο κάθισε μέχρι το 1990, δεν πήρε τίτλο, όμως με τη Γιουγκοσλαβία σάρωσε! Στα 8 χρόνια παρουσίας του (19871995) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα Ευρωμπάσκετ του 1989, 1991 και 1995, το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 1990, αλλά και το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Το 1991 επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, με τον οποίο πήρε το πρωτάθλημα το 1992. Τις σεζόν 1994-1996 ανέλαβε τον Πανιώνιο, ενώ το 1996 έκανε το μεγαλύτερο βήμα της καριέρας του, σε επίπεδο συλλόγων. Ο Σωκράτης Κόκκαλης τον εμπιστεύτηκε ως αντικαταστάτη του Γιάννη Ιωαννίδη και αυτός τον δικαίωσε απόλυτα. Το 1997 ο Ολυμπιακός έγραψε την πιο «χρυσή σελίδα» της ιστορίας του. Πήρε το Triple Crown και έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που πετύχαινε κάτι τέτοιο. Ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, καθώς ο Σέρβος τεχνικός κατηγορήθηκε ότι χάλασε μια ελληνική ομάδα, γεμίζοντάς την με πολλούς κοινοτικούς. Το 1999 μέχρι και το 2001 κάθισε στον πάγκο της ΑΕΚ και αυτές ήταν οι τελευταίες του χρόνιες στην Ελλάδα, μέχρι την τωρινή του επιστροφή. Με την «Ενωση» πήρε το Κύπελλο Σαπόρτα το 2000 και δύο Κύπελλα Ελλάδας το 2000 και το 2001. Το 2002 βρέθηκε στον πάγκο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με την οποία, μέχρι το 2005, κατέκτησε και τα τρία πρωταθλήματα Ρωσίας που

διεκδίκησε, ενώ το 2005 πήρε και το Κύπελλο. Το 2005 μέχρι το 2007 ήταν στον πάγκο της Ντιναμό Μόσχας, με την οποία το 2006 πήρε το ULEB Cup. Από το 2008 έχει και πάλι τα «ηνία» της Εθνικής Σερβίας, με την οποία το 2009 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, έχοντας μια άκρως νεανική ομάδα και μεταμορφώνοντας προς το καλύτερο τον Μίλος Τεόντοσιτς. Μάλιστα, ο Ιβκοβιτς θα οδηγήσει τους «πλάβι» και στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας αυτό το καλοκαίρι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο «Ντούντα» εκτός από τον Τεόντοσιτς, τον οποίο μέσα σε ένα καλοκαίρι μεταμόρφωσε από ρολίστα σε απόλυτο πρωταγωνιστή, κάτι ανάλογο είχε κάνει και με το Θοδωρή Παπαλουκά, όταν τον είχε πάρει μαζί του το 2002 στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Η βελτίωσή του ήταν τρομερή και ο «Τεό» έφτασε σε σημείο να κερδίσει πολλές ατομικές διακρίσεις.Με την προσθήκη του Ιβκοβιτς στον πάγκο του, ο Ολυμπιακός αποκτά έναν προπονητή με πολλή εμπειρία, ενώ στα θετικά του είναι ότι ξέρει απ' έξω και... ανακατωτά τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Οι δυο τους είναι κουμπάροι, ενώ έχουν εργαστεί μαζί και στην Εθνική Σερβίας. Αλλωστε, ο «Ζοτς» θεωρείται ως ένας από τους μαθητές τους 67χρονου τεχνικού του Ολυμπιακού, κάτι το οποίο αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στις «μάχες» μεταξύ των δύο ομάδων. Πλέον, ο Ιβκοβιτς καλείται να σχεδιάσει τον Ολυμπιακό που θέλει και να τον οδηγήσει και πάλι στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο «Ντούντα» θα πιάσει αμέσως δουλειά και σειρά τώρα παίρνουν οι μεταγραφικές κινήσεις...


52

ΕΠΙΣΤΗΜΗ/ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

šÒ“©˜©Ï’ŸÑ•‘ž¨ƒŠ–Š’›Ñ”‘ž

2 - 7 - 10

ƒ¯©²³¨Ý®¬ž§©®

ÉÀ«º¼¸±º—°²»²É ¼¸Áɬ«ºÁ¼³µ¸ªÉ€¯®§¸Áɼ²¿Éƒ²¿ Στην εικόνα αποτυπώνονται οι μετρήσεις του δορυφόρου GOCE της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας (ESA) για τις διακυμάνσεις του βαρυτικού πεδίου της Γης. Ο δορυφόρος μελέτησε λεπτομερώς επί δύο μήνες κάθε μικρή μεταβολή του βαρυτικού πεδίου του πλανήτη μας, επιτρέποντας στους επιστήμονες της ESA να παραγάγουν αυτόν τον πολύχρωμο παγκόσμιο χάρτη, τον πρώτο στο είδος του που καλύπτει όλη την υφήλιο. Η ανάλυσή του φτάνει τα 150 χλμ., σε σχέση με τα 400 ή 500 που ήταν η καλύτερη ανάλυση προηγούμενων παρόμοιων αποτυπώσεων. Ο δορυφόρος περιέχει εξαιρετικά ευαίσθητα όργανα μέτρησης που μπορούν να ανιχνεύσουν και την παραμικρή μεταβολή στην έλξη της βαρύτητας, μέχρι και ένα μέρος στα 10.000.000.000.000 της έντασης του βαρυτικού πεδίου στην επιφάνεια της Γης. Η εικόνα παρουσιάζει ένα εξιδανικευμένο γεωειδές που δείχνει όχι την πραγματική ένταση του βαρυτικού πεδίου της Γης σε κάθε σημείο, αλλά παριστάνει, σύμφωνα με την ESA, «το σχήμα ενός υποθετικού παγκόσμιου ωκεανού που υφίσταται μόνο την επίδραση της βαρύτητας χωρίς παλίρροιες και ρεύματα. Είναι ένα κρίσιμο πρότυπο αναφοράς για τις μετρήσεις της ωκεάνιας κυκλοφορίας, τη μεταβολή της στάθμης των θαλασσών και τη δυναμική των πάγων -φαινόμενα που επηρεάζο-

νται όλα από την κλιματική αλλαγή». Ετσι, ο χάρτης παρουσιάζει τα βαρυτικά «καρούμπαλα» (πορτοκαλί) του γεωειδούς και τα βαρυτικά «βαθουλώματα» (μπλε). Ο δορυφόρος που τέθηκε σε τροχιά στις αρχές του 2009 αναμένεται να δώσει ακόμα ακριβέστερη εικόνα της βαρύτητας του πλανήτη, καθώς θα συνεχίζει τις μετρήσεις του…

™³É€¯º³µ¸€¥¿É ¼¾·Éµ¸³·¾·³µ¹·É®«€«·¹·É Σύμφωνα με μελέτη ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό British Medical Journal, οι περικοπές των κοινωνικών παροχών που βρίσκονται σε εξέλιξη στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης είναι κυριολεκτικά θανατηφόρες. Ο David Stuckler, επικεφαλής της ομάδας, δήλωσε πως ακόμα και αν «διαφυλαχθεί» το επίπεδο δαπανών στην υγεία, η επίδραση της μείωσης των κοινωνικών παροχών από μόνη της δρα εις βάρος της δημόσιας υγείας. Η ερευνητική ομάδα εξέτασε τις δημόσιες δαπάνες 15 χωρών της Ευρώπης από το 1980 έως το 2005. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα πως για κάθε 85 ευρώ μείωση της κατά κεφαλήν κοινωνικής δαπάνης αυξάνεται η θνησιμότητα κατά 1,19%, ενώ οι θάνατοι από αλκοόλ αυξάνονται κατά 2,8%, και από καρδιαγγειακές παθήσεις κατά 1,2%. Οι ερευνη-

τές διαπίστωσαν πως η μείωση των κοινωνικών παροχών είχε τη μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στη δημόσια υγεία, κάτι που δεν ισχύει για άλλους τύπους δημόσιων δαπανών, όπως οι στρατιωτικές ή οι δαπάνες για φυλακές κτλ.

É«€¹¶¯³«É¼¾·É¼º¸€³µ¹·É ®«»¹·É¯§·«³Éµ«³É¦¼²o«ÉÁ±¯§«¿ Η καταστροφή των τροπικών δασών από την ανθρώπινη δραστηριότητα δεν προκαλεί μόνον απώλειες βιοποικιλότητας και δεν συμβάλλει απλώς στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Σύμφωνα με μελέτη ομάδας επιστημόνων του Πανεπιστημίου του ΓουινσκόνσινΜάντισον των ΗΠΑ στον Αμαζόνιο, η αποψίλωση κατά 4% των τροπικών δασών οδηγεί και σε έξαρση επιδημιών, όπως της ελονοσίας, ειδικά στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική, αυξάνοντας τη συχνότητα εμφάνισής της κατά 50%.

É€«º«¼²º²¼³µ¨¼²¼«É ¼¸Áɼ¯ºo«¼¸°ª¶«µ«É€º³·É «€¨É¼¸É€¥·«¶¼³ Καθώς το Παγκόσμιο Κύπελλο προχωρά στη φάση των αγώνων νοκ-άουτ, υπάρχει πλέον η πιθανότητα να καταλήξουν παιχνίδια


ΕΠΙΣΤΗΜΗ/ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

2 - 7 - 10

στα πέναλτι (καθώς γράφονται οι γραμμές αυτές, η Παραγουάη ήταν η πρώτη και η μόνη χώρα σε αυτό το Μουντιάλ που προκρίθηκε στην επόμενη φάση κατ’ αυτόν τον τρόπο). Γίνεται, λοιπόν, εξαιρετικά επίκαιρη μία μελέτη ενός φοιτητή επί διδακτορικώ στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Rensselaer της Νέας Υόρκης, σχετικά με το χτύπημα των πέναλτι και την πρόβλεψη (από τους τερματοφύλακες) της σωστής πλευράς, για να «πέσουν». Ο Γκάμπριελ Ντίας ερεύνησε -μέσω υπολογιστών και ανάλυσης της καταγεγραμμένης αθλητικής έρευνας σχετικά με το θέμα- 27 «δείκτες» στις κινήσεις των εκτελεστών των πέναλτι, οι οποίες προδίδουν την κατεύθυνση προς την οποία θα στείλουν την μπάλα. Ο Ντίας σημειώνει πως από τη στιγμή που η μπάλα φεύγει από το σημείο του πέναλτι, μέχρι τη στιγμή που φτάνει στα δίχτυα, περνάει λιγότερο από μισό δευτερόλεπτο (αν είναι καλά χτυπημένο το πέναλτι). Ετσι, ο τερματοφύλακας δεν έχει χρόνο να αντιδράσει, αφού φύγει η μπάλα. Αρα, θα πρέπει να επιλέξει πλευρά προς την οποία θα πέσει, όσο το δυνατόν νωρίτερα, «διαβάζοντας» τον αντίπαλό του… Προκύπτει, λοιπόν, πως δύο εξαιρετικά συνεπείς δείκτες για την κατεύθυνση της εκτέλεσης των πέναλτι είναι η γωνία με την οποία πατάει το πόδι που δεν κάνει το σουτ και η κλίση της λεκάνης του εκτελεστή, καθώς κινεί το πόδι του προς την μπάλα. Αλλοι δείκτες αφορούν συνολικά συνδυασμούς κινήσεων του σώματος του εκτελεστή του πέναλτι. Οι έρευνες θα συνεχιστούν, χρησιμοποιώντας επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και εξερευνώντας την πιθανότητα της εκμάθησης των σημείων «ανάγνωσης» της κατεύθυνσης της εκτέλεσης του πέναλτι από τους τερματοφύλακες, για να διαπιστωθεί αν όλα αυτά μπορεί να έχουν πρακτικό αντίκρισμα. Είναι λογικό λοιπόν να περιμένει κανείς τη θεαματική βελτίωση των ποσοστών απόκρουσης πέναλτι από τους ανά τη Γη τερματοφύλακες μετά από όλα αυτά, μέχρι το επόμενο Μουντιάλ; Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάποιος που να το πιστεύει!

É„³¹·²Éo€º¸»¼—É »¼¸É½¸¶¨É›³¼—·« Στην πρόσφατη (Απρίλιος 2010) εικόνα που έστειλε το διαστημικό σκάφος Cassini από το σύστημα του Κρόνου, φαίνονται δύο δορυφόροι του πλανήτη: η μικρή Διώνη με φόντο τον Τιτάνα, του οποίου η πυκνή ατμόσφαιρα (μοναδική στο ηλιακό μας σύστημα για δορυφόρο) είναι ορατή σαν θολή άλως γύρω από το μεγάλο (μεγαλύτερο από τη Σελήνη) δορυφόρο του Κρόνου.

53

l½Šˆƒ…Š 3 Ιουλίου 1886: ο Καρλ Μπενζ (Karl Benz) οδήγησε για πρώτη φορά στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας το πρώτο αυτοκίνητο, ένα βενζινοκίνητο τρίκυκλο, επιτυγχάνοντας ταχύτητα 16 χλμ. την ώρα. Στην ίδια πόλη, 69 χρόνια νωρίτερα, είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση το δίκυκλο ποδήλατο. 4 Ιουλίου 1997: το Mars Pathfinder προσεδαφίζεται στον Αρη, ύστερα από ταξίδι ενάμισι έτους. Μετά την προσεδάφιση, το σκάφος άνοιξε και έστειλε προς εξερεύνηση του πλανήτη το όχημα Sojourner, που περιηγήθηκε τον Αρη, φωτογραφίζοντας και κάνοντας πολλά πειράματα πάνω στην επιφάνειά του. Παρότι η αποστολή είχε σχεδιαστεί να κρατήσει μία εβδομάδα με ένα μήνα, το όχημα κατόρθωσε να παραμείνει σε λειτουργία και να στέλνει δεδομένα για τρεις μήνες, παρέχοντας συνολικά ένα θησαυρό δεδομένων για τον ερυθρό πλανήτη. 5 Ιουλίου 1996: γεννιέται η Ντόλι το πρόβατο, το πρώτο θηλαστικό που κλωνοποιήθηκε από σωματικό κύτταρο ενήλικου ζώου. Εζησε έξι χρόνια, στα οποία πρόλαβε και γέννησε έξι αρνάκια. Δεν είναι ακόμα σαφείς οι επιπτώσεις της παραγωγής της από κλωνισμό πάνω στην υγεία της, αλλά εκτιμάται πως οδήγησαν το πρόβατο σε πρόωρο γήρας. Μετά την Ντόλι πολλά ακόμα θηλαστικά κλωνοποιήθηκαν με τον ίδιο τρόπο (σκυλιά, άλογα, ταύροι), αλλά η μέθοδος κλωνοποίησης που χρησιμοποιήθηκε δεν φαίνεται ικανή να λειτουργήσει μαζικά.


54

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟ-polis

2 - 7 - 10

šÒ“©˜©Õњ—ž¨~™Š’”áž

²®Ì¯©®ÌÝ¥§¬®¶Ì¥²¡© ̳ž²®Ì¯©®Ì¥ «®¬¡Ì¯›¦³¥©¶ ̬›­¥Ì²¥Ì¥¬¥ ´¥±¨Ì¡¯ž¤®²¨Ì¯›±¡Ì¡¯žÌ³®­Ì³¬¡­³©«ž Ì~ž²® Ìݍ¬¬®­ ̍ݡ̥²¡©Ì¦¬¡©­¡Ì«¡©Ì ²¥Ìc«¸­¨§® ­iÌ¥³¡©±¥¥¶Ì¥ªž±¸ª¨¶Ì¯¥³±¥¬¡®¸ ̧©¡Ì­¡Ì¥«Ý¥³¡¬¬¥¸³® ­Ì³®Ì¦¸²©«žÌ²®¸Ì¯¥±©¢¬¬®­ Ìz ²«®¬® Ì¥¯²¨¶ ̞³¡­Ì¥²¡©ÌÝ¥§¬®Ìc¡

¯ž¢¬¨³®iÌ«¡©Ìݍ¬©²³¡Ì¨¬¥«³±®­©«ž ̞¯µ¶Ì£¸§¥®ÌœÌ¸¯®¬®§©²³œ¶ Ì~©­¥©¶ÌÝ¥§¬®Ìž§«® ̤©¡¬ ¥²¡©Ì¤ ²«®¬¡Ì«¡©Ì¥²¡©Ì©¤©¡³¥±¡Ì¥¯©¢¬¡¢œ¶Ì §©¡Ì³®Ì¯¥±©¢¬¬®­ ̃¸³¸·°¶Ì¯®¸Ì²³¨­ÌƒƒÌ±·©²¡­Ì­¡Ì²¥Ì¯±®²›·®¸­Ì¬§®Ì¯¥±©²²ž³¥±®Ì¡¯žÌž ³©Ì¤­®¸­Ì²¨Ý¡²¡Ì²³©¶Ì¦¬¡©­¥¶Ì²³¨­Ì¡²©¡³©«œÌ ¯¬¥¸±Ì³®¸Ìƒ©±¨­©«® ÌŒ«¥¡­® 

bˍÍ”–hô™šÝž–

i

ς υποθέσουμε το παρακάτω σενάριο: έχεις, αγαπητέ αναγνώστη, παιδί και θέλεις να του πεις δύο λογάκια, να του μάθεις πράγματα για τη ζωή. Πας λοιπόν σε ένα ήσυχο μέρος για να το κάνεις, χωρίς κόσμο και φασαρία. Κάθεσαι σε ένα τραπέζι και στα καλά του καθουμένου έρχονται κάτι τύποι κομπρεσέρ από δίπλα σου και αρχίζουν να χτυπάνε ανελέητα. Τι κάνεις; Παίρνεις το παιδί και φεύγεις και αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να κάνεις και δεύτερο σε έναν τέτοιο κόσμο. Κάπως έτσι σκέφτονται και οι γκρίζες φάλαινες, που πηγαίνουν στα αβαθή νερά του ρωσικού νησιού Sakhalin μαζί με τα μικρά τους. Η παρούσα κίνηση γίνεται το καλοκαίρι, που οι φάλαινες καταφτάνουν μαζί με τους νέους απογόνους τους, πιθανότατα για να τους διδάξουν να αλιεύουν. Τα νερά κοντά στο νησί Sakhalin, που βρίσκεται στον Ειρηνικό

Ωκεανό, άνωθεν της Ιαπωνίας, είναι ρηχά και έτσι οι απόγονοι του Moby Dick μπορούν πιο εύκολα να μάθουν να κυνηγούν την τροφή τους. Η εταιρεία Rosneft, όμως, ρωσικών συμφερόντων, έχει προγραμματίσει σεισμικές δοκιμές στην περιοχή, με σκοπό -τι άλλο;- την εύρεση πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Δεδομένης της ύπαρξης παγκοσμίως μόλις 120 γκρίζων φαλαινών, με αναπαραγωγικά θηλυκά μόλις 20, η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας (IWC) αντέδρασε και ζήτησε να αναβληθούν οι δοκιμές για του χρόνου. Βασικό της επιχείρημα είναι ότι θα χάσουν οι φάλαινες τη δυνατότητα της ετήσιας συνάντησης αυτής, πράγμα το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον πληθυσμό τους. Ο Ρώσος επίτροπος της IWC, που βρίσκεται ανάμεσα στα οικονομικά συμφέροντα της χώρας και στο δικό του ρόλο, δηλώνει πως η κυβέρνηση της χώρας είναι ενήμερη. Παρόλα αυτά η εταιρεία δηλώνει πως θα έχει τεράστιο οικονομικό ζήτημα αν αναβληθούν οι δοκιμές, καθώς είχαν ενταχθεί τα χρήματα στο φετινό προϋπολογισμό και έχει επινοικιαστεί και το σκάφος των δοκιμών. Πάνω που τα συμπαθή θηλαστικά «γλίτωσαν» για λίγο από τους Ιάπωνες ψαράδες, έχουν να αντιμετωπίσουν πλέον τους Ρώσους πετρελαιάδες. Και όλοι σε αυτόν τον πλανήτη γνωρίζουν πώς είναι να τα βάζεις με κάποιον που ψάχνει πετρέλαιο, όλοι -εκτός ίσως από τις φάλαινες. Αυτές άλλωστε είναι μεγάλος και εύκολος στόχος. ƒ‘ß¨AAB BN TJ

ĕ‰“ß“”œ™ô™š•

ôy˜Ü ‰

»

α Απόβλητα Ηλεκτρικού και Ηλεκτρονικού Εξοπλισμού (ΑΗΕΕ) είναι δυνητικά που μπορεί να προκύψουν από οτιδήποτε μπαίνει στην πρίζα και καθίσταται μη λειτουργικό -άχρηστο. Επί του παρόντος, είναι το πιο αυξανόμενο ρεύμα αποβλήτων στην Ευρώπη, κυρίως λόγω του όγκου των αποβλήτων και του μικρού ρεύματος ανακύκλωσης, μόλις 19%. Οι τρόποι αντιμετώπισης του προβλήματος επίσης είναι αμφιλεγόμενοι, αφού η αποσυναρμολόγησή τους γίνεται πολλές φορές από μη εξουσιοδοτημένες εγκαταστάσεις, ενώ συχνή είναι και η παράνομη εξαγωγή τους σε αναπτυσσόμενες χώρες. Ετσι μόνο θετικά μπορούν να σχολιαστούν οι αλλαγές, τις οποίες πρότεινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη σχετική οδηγία περί των ΑΗΕΕ την προηγούμενη βδομάδα. Οι φωνές είχαν πληθύνει περί διόρθωσης της οδηγίας, όσο αφορά στην αύξηση του στόχου συλλογής της συνολικής ποσότητας των αποβλήτων, στην καταγραφή και αναφορά όλων των χρηστών στον κύκλο ζωής του

προϊόντος. Τα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, λοιπόν, κατόπιν ψηφοφορίας, αύξησαν το κλάσμα συλλογής των ΑΗΕΕ σε 85% της συνολικής απορριπτόμενης ποσότητας. Επίσης οι ευρωβουλευτές αναγνώρισαν την ανάγκη της χρηματοδότησης των δήμων και κοινοτήτων, ώστε να αναπτύξουν προγράμματα συλλογής των εν λόγω αποβλήτων. Τέλος, ψηφίστηκε και η πρόθεση ώστε να γίνουν οι κανόνες εξαγωγής των ΑΗΕΕ πιο σκληροί, με στόχο τα απόβλητα να μην είναι εύκολα να εκτελωνιστούν σε τρίτες χώρες που έχουν μηδενικούς μηχανισμούς διαχείρισής τους. Οπως δήλωσε και η υπεύθυνη του Ευρωπαϊκού Περιβαλλοντικού Γραφείου κα Stephane Arditi: «H χτεσινή ψηφοφορία (σσ. 22/06/2005) είναι μία αναγνώριση ότι οι πολιτικές περί αποβλήτων, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται στη λογική της ίασης αλλά της πρόληψης. Απαιτείται η ανάδειξη εργαλείων που θα επιδεικνύουν τις επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους, όπως και τα πλεονεκτήματα της ανακύκλωσης, όταν αυτή συμπεριλαμβάνεται στην αρχή της παραγωγής των συσκευών». Αξίζει να σημειωθεί πως στην Ελλάδα ιδιαίτερα η συλλογή των ΑΗΕΕ βρίσκεται μεταξύ 20-25% του συνόλου των απορριπτόμενων συσκευών, περίπου 200250 χιλιάδες τόνοι απορρίπτονται ετησίως! ƒ‘ß¨DDA NQF


ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΑΡΜΑ

2 - 7 - 10

55

t…À¢½Š‰Ž©…Š…¡ ֘¡¨Ò’”ß›Š¨ÎŠ™Š’Ñ––‘



άββατο, λίγο πριν από το μεσημέρι. Μεταξύ του -κλασικού πλέον- hangover της προηγούμενης νύχτας και του πρώτου καφέ της ημέρας πατάω το “on” της τηλεόρασης. Συνήθεια που δεν αλλάζει εύκολα, η ενημέρωση για τις νεότερες εξελίξεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Πώς λέμε... η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται; «Απορώ πώς το κάνεις αυτό στον εαυτό σου» με είχε ρωτήσει μια φορά ο Δημήτρης, εννοώντας την πρωινή προσήλωσή μου στο «χαζοκούτι». Είπαμε, οι κακές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα. Συνέχεια, λοιπόν, με τζούρες καφέ και τσιγάρου μέχρι που το τηλεκοντρόλ με «προσγειώνει» στον ΣΚΑΪ. «Κηπουρέματα», η σαββατιάτικη εκπομπή του σταθμού, με θαυμάσιες ιδέες για το πώς θα πρασινίσουμε τον φαύλο, τσιμεντένιο κόσμο που ζούμε. Ομολογουμένως, δεν θα μπορούσα να άρχιζα καλύτερα την ημέρα μου (αγαπητέ Δημήτρη), αφού οτιδήποτε άπτεται του θέματος είναι αρκετό για να με καθηλώσει μπροστά στην οθόνη. Η επιτυχία ανάλογων «πράσινων» τηλεοπτικών εκπομπών είναι αναμενόμενη, δεδομένου του μεγάλου ενδιαφέροντος που εκδηλώνεται από ολοένα και περισσότερους «οικολόγους μικρού βεληνεκούς», όπως τους λέω. Συγκεκριμένα, τον τελευταίο καιρό βρέθηκα πάλι προ μιας ευχάριστης έκπληξης: να ανακαλύψω, δηλαδή, πως το θέμα «πράσινα μπαλκόνια» μπορεί να φέρει κοντά μερικούς -μέχρι πρότινος άγνωστους μεταξύ τους- ανθρώπους. Η φάση άρχισε πριν από λίγο καιρό, στο πιο απίθανο σημείο της Αθήνας: τους διαδρόμους ενός νοσοκομείου, όπου είχα πάει για να δω την εξέλιξη της υγείας της αγαπημένης φίλης Μαρίσας που νοσηλευόταν εκεί. Με μεγάλη, λοιπόν, χαρά διαπίστωσα πως η πανέμορφη Μαρίσα πήγαινε πολύ καλύτερα και πως σε λίγες μέρες θα επέστρεφε στο σπίτι της για τη συνέχεια της θεραπείας της. Εκεί γνώ-

ρισα και τη Μαρία, μια γλυκύτατη φίλη της, η οποία με άκουσε σε κάποια στιγμή να μιλάω για τα φυτά της βεράντας μου. «Ποιο είναι το αγαπημένο σου φυτό;», με ρώτησε με φανερό ενδιαφέρον που με έκανε να την κοιτάξω καλύτερα. «Τι να σου πω; Μου αρέσουν πολύ οι κέντιες, αλλά και οι μονστέρες», της απάντησα με σιγουριά. Το πρόσωπό της έλαμψε όπως αν έλεγα σε κάποιον που μόλις γνώρισα ότι υποστηρίζω την ίδια ομάδα με εκείνον. «Α, καλά, δεν το πιστεύω, κι εγώ λατρεύω τις μονστέρες» μου είπε και από εκείνη τη στιγμή πέσαμε και οι δύο με τα... μούτρα σε μια κουβέντα περί φυτών, τρόπων πολλαπλασιασμού τους και άλλων τέτοιων οικολογικών. «Κοίτα να δεις που οι μονστέρες μάς ενώνουν» σκέφτηκα όταν έφυγα, και πραγματικά λίγες μέρες αργότερα συνάντησα πάλι τη Μαρία έξω από το σπίτι της Μαρίσας, όπου είχα πάει για να δω τι κάνει μετά την ηρωική της έξοδο από το νοσοκομείο. Καθόταν στα σκαλοπάτια έξω από το σπίτι παρέα με τη Ρόζα, μια άλλη κοπέλα από την παρέα της Μαρίσας, την οποία είχα γνωρίσει λίγη ώρα πριν. Πριν προλάβω να ανταλλάξω μαζί της ένα «γεια» και να χαιρετίσω επειδή έφευγα, η Μαρία είπε στη Ρόζα με τα ωραία μεγάλα μάτια: «Ξέρεις είναι και αυτός ‘δικός’ μας, γράφει μια ‘φυτοστήλη’ και του αρέσουν οι μονστέρες!». «Α, δεν μου τα είπες αυτά νωρίτερα, γουστάρω πολύ». «Ναι, με ενδιαφέρει το θέμα και με τη Μαρία ανταλλάξαμε και ιδέες για τα μπαλκόνια μας». «Λοιπόν, έχω μαζί μου μερικά σποράκια από κάτι ‘αλήτικα’ λουλούδια που έχω στη βεράντα μου. Να σου δώσω μερικά να φυτέψεις; Είναι πολύ όμορφα…». Δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθώ, όπως ούτε να φανταστώ μερικές ώρες πριν πως θα ερχόταν η μέρα που κάπου στην Αθήνα θα δεχόμουν ένα τέτοιο δώρο «από το πουθενά». Επιστρέφοντας αργότερα στο σπίτι, βγήκα και φύτεψα τους σπόρους της Ρόζας. Τώρα περιμένω να ανθίσουν, όπως βλέπω να γίνεται με τη φιλία των νέων «μονστερόβιων»μελών της παρέας. Τυχαίο; Δεν νομίζω…


56

ΠΟΛΗ

2 - 7 - 10

mr…Àc¦¤Ñª™iÀŽ„‰À‹ˆ„Ÿ §·«³É¸³Éµ¸ªº³¯ºÉo¯É¼«É€¸®¦¶«¼«

‘

ο παράθυρο του γραφείου σου βλέπει προς το δρόμο κι έτσι, ο ποδηλάτης που στερεώνει το δίτροχό του πλάι στο δέντρο της εισόδου «σπάει» ευχάριστα την εικόνα του μονότονου οπτικού σου πεδίου. Σε λίγα λεπτά σε φωνάζουν, έχεις αλληλογραφία, κάτι επείγον που περίμενες. Πας να την παραλάβεις, η κεντρική πόρτα δεν έχει κλείσει ακόμη και μόλις που προλαβαίνεις να δεις -φευγαλέα- το πλέον απρόσμενο: ο ταχυμεταφορέας που παρέδωσε την αλληλογραφία σου, δεν είναι άλλος από τον ποδηλάτη που νωρίτερα παρατηρούσες, ο οποίος φουριόζος είχε κιόλας πάρει το δρόμο της αναχώρησης… Τι είναι τούτο πάλι; Τα πράγματα είναι απλά. Πρόκειται για τη νέα υπηρεσία “BondEΧ”, ή, αλλιώς, οι κούριερ με τα ποδήλατα, η οποία, «εξοπλισμένη» με… θαρραλέους και ακούραστους ποδηλάτες, οικολογική συνείδηση και αγάπη για την πόλη, είναι διατεθειμένη να «οργώνει» σε καθημερινή βάση την Αθήνα, παραδίδοντας γρήγορα και αξιόπιστα, έναντι προσιτότατης αμοιβής, γράμματα ή δέματα -βάρους έως 10 κιλά- που εναγωνίως περιμένεις. Με φιλοσοφία που εύστοχα συνοψίζεται στη φράση “speed up your business, save your city”, o ιθύνων νους της νεοσυσταθείσας επιχείρησης, Χάρης Σκαφτούρος, o οποίος εργάστηκε ως bike messenger στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ μετά τις σπουδές του, ρίχνει φως σε απορίες που γεννά η ενδιαφέρουσα, αλλά και ριψοκίνδυνη -λόγω έλλειψης οργανωμένου αστικού ποδηλατικού δικτύουεπιχείρηση: «Οσο κι αν για κάποιους το εγχείρημα της BondEx φαντάζει τολμηρό, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια ιδέα που υπήρχε για χρόνια στους κύκλους των αστικών ποδηλάτων. Μάλιστα, στα περισσότερα αστικά κέντρα του εξωτερικού, α-

Εξαιρώντας τα… ταχυδρομικά περιστέρια, οι bike messengers παρουσιάζονται ως η μόνη εναλλακτική, οικολογική, οικονομική και άμεση λύση για την αποστολή δεμάτων εντός πόλης. ντίστοιχες υπηρεσίες λειτουργούν εδώ και πάνω από 30 χρόνια!». Αυτή τη στιγμή, το δίκτυο της εταιρείας καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την πόλη, αφού οι ποδηλάτες κούριερ δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένου και του προαστιακού σιδηροδρόμου, προκειμένου να φτάσουν στον εκάστοτε προορισμό τους. Πάντως, ο χρόνος άμεσης παράδοσης τουλάχιστον στη ζώνη Α, δηλαδή στο Κέντρο της πόλης, είναι 40 λεπτά(!) και θα επιβαρυνθείς με μόλις 12 ευρώ, τιμή χαμηλότερη κατά 20%-25% σε σχέση με ένα συμβατικό κούριερ… Κι αν απορείς για το πόσα χιλιόμετρα αντέχει να διανύσει στους «κακοτράχαλους» δρόμους της πόλης,

ϋ“©‘ß—œ˜j© œ˜©{‹‘•Ò•“© œ’Ÿ©Éà—‹Ÿå



κοπεύεις να πας βόλτα στο Ζάππειο ή στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου, για ψώνια στην Πανεπιστημίου ή για αγνάντι πάνω στο Λυκαβηττό και αναρωτιέσαι αν θα καταφέρεις να ξεκουράσεις πουθενά τον πισινούλη σου ή εάν τελικά -ως συνήθως- θα σε «φάει» η ορθοστασία, αφού τα παγκάκια στα οποία κοντοστεκόσουν μέχρι σήμερα ήταν από άθλια και βρομερά μέχρι σπασμένα και κακοδιατηρημένα; Μπορείς να ησυχάσεις. Οι παραπάνω γλαφυρές εικόνες σύντομα θα αποτελούν παρελθόν, αφού άπαντες οι Αθηναίοι θα βιώσουμε οσονούπω μια σχεδόν κοσμοϊστορική αλλαγή, που θα λάβει χώρα εν είδη… ανακαίνισης, στο Κέντρο αλλά και τα περίχωρα της πόλης. Πρόκειται για την αποξήλωση 1.000 παγκακίων και την αντικαστάστασή τους με το παγκάκι που κέρδισε μόλις χθες το πρώτο βραβείο στο διαγωνι-

֒Ÿ©ÈŽ•’”ßž¨ÉŠ™‹Š™à›‘ πάνω σε δύο ρόδες και με μόνο καύσιμο την ενέργεια των ποδιών του ένας κούριερ με το ποδήλατο, ο Χάρης μάς λύνει και αυτήν την απορία, και μιλώντας τουλάχιστον για τον εαυτό του, μας διαβεβαιώνει ότι μπορεί να κάνει διαδρομές έως και 60 χλμ. την ημέρα… «Δηλαδή, για να καταλάβω, για να γίνει κάποιος bike messenger, αρκεί ουσιαστικά να του αρέσει το ποδήλατο και φυσικά να έχει και οικολογική συνείδηση, αν και αυτά τα δύο συχνά συμβαδίζουν. Ποιοι απαρτίζουν αυτή τη στιγμή την εταιρεία»; Η BondEX, λοιπόν, έχει ήδη πέντε ποδήλατα στο δίκτυό της, αλλά το τελευταίο διάστημα, που βρίσκεται σε φάση αναζήτησης περισσότερων συνεργατών, στο e-mail της εταιρείας φτάνουν τουλάχιστον δέκα βιογραφικά την ημέρα, όπως διευκρινίζει ο Χάρης, από ανθρώπους κάθε φύλου, ηλικίας και κατάρτισης, καθώς, όπως μας εξηγεί, πρόκειται για μια εργασία που μπορεί κάποιος να κάνει ακόμη και ως ημιαπασχόληση· «είναι άλλωστε κι αυτή η δουλειά μια εναλλακτική, σε μια δύσκολη περίοδο». Και η αλήθεια είναι ότι η ανταπόκριση από τον κόσμο είναι κάτι παραπάνω από θετική και ενθαρρυντική. Χωρίς ιδιαίτερη διαφήμιση, αλλά βασιζόμενη στο ξεχωριστό ενδιαφέρον που προξενεί από μόνο του το άκουσμα μιας άκρως πρωτοπόρας υπηρεσίας ποδηλατών κούριερ, η BondEX (silenthappylife@ gmail.com) δεν αντιμετωπίζει διόλου την πρόοδό της ως ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, αλλά ως υποχρέωση απέναντι στην πόλη, τους αστικούς ποδηλάτες και τον επιχειρηματικό κόσμο. Μην ξεχάσεις, λοιπόν. Την επόμενη φορά που θα χρειαστείς άμεσα μια αποστολή/παραλαβή, σκέψου ότι ένας ποδηλάτης είναι πάντα έτοιμος να σε εξυπηρετήσει σε χρόνο… ορθοπεταλιάς!

σμό Athens Bechmark, που είχε προκηρυχθεί από το δήμο Αθηναίων και «έτρεχε» εδώ και μερικούς μήνες, παγκάκι το οποίο φιλοδοξεί να αναβαθμίσει την αισθητική της πόλης και ταυτόχρονα να βελτιώσει την ψυχοσύνθεση των πολιτών. Κι αυτό, γιατί δεν πρόκειται για ένα απλό παγκάκι. Πιο συγκεκριμένα, το εν λόγω βραβευθέν -από το κοινό- σχέδιο του ταλαντούχου σχεδιαστή Αρη Στάθη συνδυάζει όχι μόνο το αναπαυτικό κάθισμα σε ξύλο, αλλά και υποδοχές για να παρκάρει το ποδήλατό του ο εκάστοτε «επισκέπτης». Πάντως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που προκύπτουν από την είδηση αυτή, μάλλον είναι το γεγονός ότι όποιος επιθυμεί -θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας- μπορεί να «χαρίσει» -προσφέροντας και τον οβολόν του φυσικά- ένα παγκάκι στην Αθήνα και κατ’ επέκταση στους συμπολίτες του. Στα παγκάκια που θα έχουν «ιδιοκτήτη» θα χαραχτεί κείμενο της επιλογής του, κάτι σαν το προσωπικό του σημάδι στην πόλη, ενώ ο ίδιος θα μπορεί να επιλέξει σε ποιο από τα 1.000 προεπιλεγμένα σημεία θα τοποθετηθεί το δικό του παγκάκι. Να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο γίνεται χρόνια τώρα και στο Λονδίνο και μάλιστα τα χρήματα που συγκεντρώνονται από αυτού του είδους τις χορηγίες χρησιμεύουν αποκλειστικά και μόνο στη συντήρηση των πάγκων (λέω τώρα...).


šÒ“©’© ؚ“›œá—‹©‡š‹‘•Ò•’

2 - 7 - 10

c|

όγω της συνεργασίας σας με την τράπεζά μας, θα ήθελα να σας ενημερώσω για ένα καινούργιο πρόγραμμα ασφάλισης από ατυχήματα. Μόνο με 19 ευρώ το μήνα». Οταν είσαι άνεργη, απαντάς στο τηλέφωνο. Κακώς, ενδεχομένως, αλλά υπάρχει πάντα περίπτωση να πρόκειται για κάτι σοβαρό. Αυτό από μόνο του συνιστά λόγο εξόδου από την ανεργία. Εχετε νιώσει ποτέ τα μικρά φαιά κύτταρά σας να αναφλέγονται; Εμένα μου συμβαίνει συχνά-πυκνά. Αν συνεχίζουν να καίγονται και μετά από έναν οκτάωρο ύπνο, τότε έχω χτυπήσει φλέβα χρυσού. Νομίζω ότι συνέβη. Αλλά μέχρι να ξεμπλέξω με δικηγόρους και λογιστές, λέω να κάνω «μόκο». Αλλάζω τροπάριο. Αποφάσισα να κάνω κράτει -όσο το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου- στα «καλά» πράγματα. Για παράδειγμα, είδα μόλις το μισό από το The Notorious Landlady, του ’62 με τον Jack Lemmon, την Kim Novak και τον Fred Astaire, από την πενταπλή κασετίνα The Jack Lemmon Film Collection. Αμερικανός διπλωμάτης στο ασπρόμαυρο Λονδίνο ερωτεύεται την επίσης Αμερικανίδα σπιτονοικοκυρά του που κατηγορείται για τη δολοφονία του συζύγου της. Ο φόνος στα πιο ξεκαρδιστικά του. Είναι κι αυτό μία μορφή οικονομίας. Οχι χρήματος, προς Θεού, άλλωστε τα «έργα της διανοίας», όπως αναγράφεται στα σινεμά, δεν κοστίζουν τίποτα πια. Για οικονομία «διανοίας» πρόκειται, αφού το είδος παρουσιάζει σημαντική έλλειψη. Ακόμα και τα oldies and goldies συχνά αποδεικνύονται «ξεφτίδια». Γι’ αυτό θα ασκηθώ στην πανάρχαια τέχνη της υπομονής που γεννά την ανυπομονησία. Ομως, στο Troc θα πεταχτώ αμέσως. Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει, γιατί εδώ τα πράγματα είναι μοναδικά και αν τα χάσεις, τα έχασες. Το αγαπημένο μου vintage μαγαζί -υπάρχει από την εποχή που ο όρος ήταν παντελώς άγνωστος στις Αθηναίες fashionistasστοκάρει τα πιο υπέροχα 70’s κοσμήματα και κάτι εξαιρετικά μεσοφόρια με κοφτό κέντημα -μετρημένα δυστυχώς- που είναι αφάνταστα της μόδας, αρκεί να ξέρεις να τα φορέσεις. Για ένα ρετρόμελλοντολογικό look σε στιλ Ελενας Ναθαναήλ και με τιμές που δεν παίρνουν κεφάλι, σπεύσατε στην οδό Σούτσου στους Αμπελόκηπους, δύο βήματα από τη στάση του μετρό. Τυχαίο; Οχι βέβαια. Οι Αμπελόκηποι παραμένουν μία από τις λίγες, παρθένες περιοχές του Κέντρου. Νομίζω καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν έχει καταφέρει να αναδεικνύει γειτονιές σε κέντρα του αστικού σύμπαντος και να τις «φτύνει» με τέτοια ταχύτητα. Θησείο, Ψυρρή, πλατεία Θεάτρου, Γκάζι. Οι μοδάτοι Αθηναίοι ως άλλοι βεδου-

ΓΥΝΑΙΚΑ + ΠΟΛΗ

57

ίνοι ανακαλύπτουν οάσεις, για να τις εγκαταλείψουν σε μηδενικό χρόνο. Πίσω μένουν δεκάδες καρεκλοπολυθρόνες και κτίρια άκυρα και ακατάλληλα για όποια άλλη χρήση πλην μπαρ-καφέ-εστιατόριο, αφού τους έχουν αφαιρεθεί επιμελώς τα... εντόσθια. Και κάτι θύματα που πίστεψαν ότι όλη αυτή η κοσμοσυρροή μπορεί να έβγαινε και σε καλό. Εκλιπαρώ να μην καταλήξει και το Μοναστηράκι ένα από αυτά τα άθλια κουφάρια. Ελπίζω ο θεός του παζαριού να αντισταθεί στη φόρα της ντιζάιν γυψοσανίδας. Γιατί εκεί κάτι γίνεται. Κατ’ αρχήν, υπάρχει το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης του Μπενάκη. Στην Αγίων Ασωμάτων, είναι ένα από τα μπιζουδάκια που δικαιολογούν τον τίτλο Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα για την Αθήνα. Τα εκθέματα είναι από τα πιο εντυπωσιακά του είδους που μπορεί να δει κανείς στη Δύση -τα κεραμικά πλακίδια, ιδιαίτερα αυτά με τα αποτυπώματα από τις πατούσες του Προφήτη, είναι μαγικά- και το καφέ έχει μακράν την ωραιότερη θέα στο λεκανοπέδιο. Τις Τετάρτες είναι ανοιχτά ως τις εννέα το βράδυ. Κι επειδή με καφέ δεν την βγάζει κανείς, το ιρλανδέζικο pub σε πάροδο της Ερμού, ανάμεσα στις πολυκατοικίες με τους μετανάστες και τις παρατημένες ανασκαφές, όπου σουλατσάρουν οι γάτες, βγάζει τραπεζάκια έξω και σερβίρει μπίρα μαύρη και βαριά σαν βιβλίο του Τζόις -κι αξιοπρεπές φαγητό. Ψάχνω τη σοκολάτα στο ψυγείο. Την ξετρυπώνω πίσω από κάτι λεμόνια και την αφήνω να ξεπαγώσει για λίγο. Σοκολάτες και φρούτα δεν μου αρέσουν παγωμένα -να ένας λόγος συζυγικού καβγά. Νομίζω πως χάνουν τη γεύση τους. Ομως, ο καλός μου στις σοκολάτες έχει την πρωτοκαθεδρία. Αν δεν την έχει δοκιμάσει, δεν υπάρχει. Οι σοκολάτες Κοχύλι είναι ελληνικές. Παρασκευάζονται στην Κορινθία και έχουν τη γεύση που είχαν πολύ παλιά οι πλάκες σοκολάτας από το Zonars -τι να λέμε, δηλαδή. Βγαίνουν και σε έκδοση bio και τις βρίσκω στο GreenFarm στη Δημοκρίτου. Χαζεύω το www.yatzer.com, το δημοφιλέστατο site για τέχνη και design του Κώστα Βογιατζή. Ο Ελληνας «πρόσκοπος» του στιλ, με τους πιστούς διαδικτυακούς ακόλουθους σε όλο τον κόσμο, έχει «μύτη» σε ό,τι αφορά στα interiors. Μία σύντομη πλοήγηση στα ήρεμα νερά του site του αρκεί για το who is who και what is what. Στο περιορισμένο design shop που έχει στήσει θα βρείτε διαμαντάκια, ακριβούτσικα, αλλά πάντα διαμαντάκια. Οι βλέψεις μου έχουν επικεντρωθεί στα Rocking Glasses, κάτι υπέροχα στρογγυλούτσικα old fashioned ποτήρια, που θυμίζουν εγγλέζικη λέσχη για κυρίους, στο πειραγμένο τους, όμως. Στην υγειά μας.


58

ΜΙΚΤΗ ΖΩΝΗ

2 - 7 - 10

Αυστηρώς κατάλληλο

Κ

άτσε τώρα εσύ, αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια, να αναρωτηθείς πού πάνε τα λεφτά που δίνεις για την Παιδεία. Οχι ότι είναι και τόσο πολλά πια, αλλά, τέλος πάντων, έχεις την απαίτηση να μην τα καταπίνει ο υπόνομος... Βλέπε, για παράδειγμα, την περίπτωση των Ερίκ Κόρτι και Τζινέι Γκουαρντιάνι, ερευνητών από το πανεπιστήμιο Penn State, που ανακάλυψαν ότι «10 λεπτά σεξ είναι απολύτως ικανοποιητικός χρόνος για να προσφέρει ευχαρίστηση σε ένα ζευγάρι». Πόσα είπατε; Μάλιστα, ένα δεκαρικάκι λεπτά, όσο κρατάει ένα τσιγάρο -εκτός κι αν είναι απ’ αυτά τα «ψόφια», τα slim. Για πούρο δεν το συζητώ καν, ιδίως αν το έχει βαφτίσει προηγουμένως η Μαριάννα Ντούβλη! Ας μην παρασύρομαι όμως. Οπως σημειώνουν στη μελέτη τους οι ερευνητές (δημοσιεύτηκε στο “Journal of Sexual Μedicine”, όχι όπου κι όπου), ρώτησαν χιλιάδες ζευγάρια στις ΗΠΑ και στον Καναδά και προέκυψαν οι εξής αξιολογήσεις: το σεξ του ενός ή των δύο λεπτών «είναι πολύ σύντομο για να προσφέρει ικανοποίηση». Το σεξ που κρατάει πάνω από 13 λεπτά «είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, κουραστικό και βαρετό». Το σεξ που κρατάει τρία έως επτά λεπτά είναι «επαρκές» και, τέλος, το σεξ από επτά έως δεκατρία λεπτά είναι «επιθυμητό». Με δυο λόγια: οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι με τη μελέτη τους καταρρίπτουν τα στερεότυπα της τσοντοαγοράς, που απαιτούν να είσαι αθλητής στο κρεβάτι για να προκόψεις κι εσύ και ο ερωτικός σου σύντροφος. Κι έρχομαι εγώ να σχολιάσω. Οταν κάνουμε λόγο για «σεξ», για «ερωτική πράξη», για «συνεύρεση», γι’ αυτό, τέλος πάντων, το πράγμα που το ευχαριστιούνται παραπάνω από ένα άτομα, περιλαμβάνονται ή δεν περιλαμβάνονται τα προκαταρκτικά; Διότι αν περιλαμβάνονται, ακόμη και το τριλεπτάκι το δόλιο μπορεί να είναι αρκετό για ένα θηλυκό. Αν, πάλι, τα ξεχάσει ο αρσενικός και ορμήξει κατευθείαν στο... ψητό, δεν της φτάνει της αλληνής ούτε δίωρο για να ενταχθεί στην κατηγορία του «επιθυμητού». Το διά ταύτα; Από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, που έλεγε και ο φιλόσοφος. Είτε είσαι στη βιομηχανία προλετάριος, είτε στο κρεβάτι!

«Χ»

Ζώδια και • Τα πάθη ενός Τοξότη έχουν πάντοτε ημερομηνία λήξης. • Αν και γήινος, ο Ταύρος μπορεί να δράσει αψυχολόγητα και σπασμωδικά κάτω από συνθήκες πίεσης. • Μια γυναίκα Δίδυμος δεν διστάζει να ξεπεράσει τα όριά της για την ικανοποίηση του συντρόφου. • Μια γυναίκα Λέων συχνά πέφτει θύμα εκμετάλλευσης στον έρωτα, λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης. • Η ερωτική κορύφωση για τον Υδροχόο περνάει απ’ το μυαλό. • Ο μεγαλύτερος φόβος του Ζυγού δεν είναι τα γηρατειά, αλλά η μοναξιά.

ÏÕÎԅ

ÖÉ×Õԅ

€Î€×ÐÔÎ

Αισίως μπήκαμε στον ανατρεπτικό Ιούλιο. Μήνας καλοκαιρινών διακοπών για κάποιους, περίοδος σημαντικών αλλαγών για τους περισσότερους εκπροσώπους του ζωδίου. Εξελίξεις άγνωστης έκβασης αναμένονται στην εργασία, αλλά και ορισμένα θέματα με το σπίτι. Προσπάθησε να αποφύγεις τυχόν επιθετικές συμπεριφορές. Οι συνθήκες απαιτούν διπλωματικούς χειρισμούς και γενναίες δόσεις «γλυκόπικρου» χιούμορ.

Τι ευτυχία! Ο Αρης στον 5ο ηλιακό οίκο σου και η Αφροδίτη από το Λέοντα δημιουργούν ένα εικονικό περιβάλλον πνιγμένο από λουλουδάκια, μελισσούλες και λαχταριστά ζαχαρωτά! Επικοινωνία, κοινωνικοποίηση, ανώδυνο φλερτ δίχως προεκτάσεις. Γιατί όμως εσύ ενδόμυχα αισθάνεσαι την αυτοπεποίθησή σου να αγγίζει πάτο; Μήπως η ενοχλητική παρουσία του Κρόνου σου δημιουργεί ψευδαισθήσεις; Καταπολέμησέ το.

Με τον Ερμη στον Καρκίνο, την Αφροδίτη στον 3ο ηλιακό οίκο σου, αλλά και τον Κρόνο στον 4ο, το διαπλανητικό γαϊτανάκι καλά κρατεί! Αν και ελεύθερο πνεύμα, τη δεδομένη χρονική περίοδο νιώθεις έντονη δυσφορία απέναντι σε ασφυκτικά στεγανά, αλλά και «ταμπέλες» που οι άλλοι επιμένουν να σου φορούν… καπέλο. Ανάσα ανακούφισης θα επιτευχθεί μόνο μέσα από διεύρυνση των προσωπικών σου ορίων.

Ì×ԅ

…ÏÔՄÎԅ

ÖԃÔÖͅ

Το παν είναι να αγαπήσεις και να αποδεχτείς τις ανασφάλειές σου. Προτού θεωρήσεις ότι τα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου, αναλογίσου τα θετικά στην καθημερινότητά σου, έχοντας υπόψη πως η μοναδική ικανότητά σου να αναδύεσαι στην επιφάνεια μέσα από... χαλάσματα, δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Επίσης, για μία ακόμα φορά, το πρόβλημα αλλά και η λύση βρίσκονται μέσα σου.

Αρης και Κρόνος στη γήινη Παρθένο σφυροκοπούν αδιάκοπα τον εγκέφαλό σου, σαν εκκωφαντικό αλυσοπρίονο σε επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Στη δουλειά οι συνθήκες μοιάζουν αβέβαιες, στην καθημερινότητα οι φίλοι αποδεικνύονται αδιάφοροι, ενώ για... κερασάκι στην τούρτα συνειδητοποιείς και τη συναισθηματική ανεπάρκεια του συντρόφου. Μήπως όμως όλα αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας σου;

Ή του ύψους ή του βάθους. Απ’ το ζενίθ στο ναδίρ. Η κόλαση κι ο παράδεισος μαζί! Και τώρα απομνημόνευσε τις παραπάνω φράσεις, θα σου χρειαστούν στην προσπάθειά σου να δώσεις μια εξήγηση για τα παράταιρα συμβάντα που φαίνεται πως θα σημαδέψουν την καθημερινότητά σου. Τουλάχιστον με την Αφροδίτη στο Λέοντα ίσως δεις κάποια από τα σχέδιά σου να παίρνουν μορφή, έστω και διά της πλαγίας οδού.


59

ΜΙΚΤΗ ΖΩΝΗ

2 - 7 - 10

Starstruck City

šÒ“©˜©— ”Ñž¨ÎŠŒßž

αλήθειες • Μια Αιγόκερως μπορεί εξωτερικά να δείχνει παγόβουνο, όμως τα φαινόμενα απατούν. • Ο Καρκίνος πληγώνεται εύκολα και ξεχνάει δύσκολα. • Οι προκλήσεις αποτελούν την κινητήρια δύναμη ενός Κριού. • Μια Παρθένος ποτέ δεν θα μείνει με κάποιον που δεν την ιντριγκάρει εγκεφαλικά. • Οι Ιχθείς κρατούν μέσα τους ένα κομμάτι από όλους τους υπόλοιπους εκπροσώπους του ζωδιακού κύκλου, γεγονός που τους καθιστά εξαιρετικούς συνομιλητές. • Αντίθετα με τις κοινές πεποιθήσεις, ένας Σκορπιός δεν λειτουργεί με όλους τους παρτενέρ το ίδιο παθιασμένα στο σεξ.

ÏÉÕÏÎÓԅ

‚ˉÓ

„ÉՁËÓԅ

Με νωπές ακόμη τις επιρροές από πανσέληνο και έκλειψη στον Αιγόκερω, ίσως ταλαιπωρείσαι από ανήσυχο ύπνο, ενώ οι απότομες κλιματικές μεταπτώσεις του φετινού απρόβλεπτου καλοκαιριού καθρεφτίζονται με απόλυτη καθαρότητα στην ψυχοσύνθεσή σου. Προς το παρόν, φίλοι και οικογένεια σχηματίζουν ασπίδα προστασίας. Τώρα μπορείς άφοβα να επεκτείνεις τους δημιουργικούς σου ορίζοντες.

Ο Κρόνος από το 2ο ηλιακό οίκο σου, σε καλεί να σφίξεις εκ νέου το... ζωνάρι. Σπατάλες, έξοδα και μεγαλοσύνες οικονομικής φύσεως απαγορεύονται... διά ροπάλου. Ο Δίας στον Κριό εξακολουθεί να σε «λούζει» με καλοτυχία, υγεία και θετική ενέργεια, με χρονικό ορίζοντα που υπερκαλύπτει ολόκληρο το φετινό καλοκαίρι. Χρειάζεται μόνο προσοχή σε αψυχολόγητες αντιδράσεις, αλλά και το βλέμμα σου στραμμένο ευθεία.

Η ευεργετική επιρροή της Αφροδίτης στο Λέοντα σε συνδυασμό με τον αισθησιακό Ερμή από τον Καρκίνο συνωμοτούν παρασκηνιακά και πλέον αντιλαμβάνεσαι πως κάθε... νόμισμα έχει δύο όψεις. Εάν βρίσκεσαι σε κάποια μονογαμική σχέση, ίσως θελήσεις να ταξιδέψεις προς... άλλες παραλίες ή ξαφνικά να αισθανθείς πιο κοντά στο σύντροφό σου. Η έκβαση, πάντως, εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις προσωπικές σου επιθυμίες.

ÉÎÔÏËՉ…

׀ÕÔØÔԅ

Î؁Ë΅

Ως Αιγόκερως, δεν συναντάς απλώς εμπόδια αλλά γεννιέσαι με αυτά. Με τις επιρροές της δυσκολότερης έκλειψης του έτους ακόμα ενεργές, θα βρεθείς υπό διαδικασία επαναπροσδιορισμού αναγκών, επιθυμιών, αλλά και της εικόνας που μέχρι πρότινος είχες σχηματίσει για τον εαυτό σου. Να θυμάσαι πως δεν ήσουν ποτέ από εκείνους που σκύβουν το κεφάλι στις δυσκολίες.

Η Αφροδίτη στο Λέοντα παρέχει τα εχέγγυα για αρμονική επικοινωνία και κατανόηση με τον ερωτικό σύντροφο. Τυχόν ανασφάλειες που λειτουργούσαν ως τροχοπέδη στο άμεσο παρελθόν, τώρα σε αφήνουν στην ησυχία σου. Μπορείς και πάλι να πλησιάσεις καινούργιους ανθρώπους, να λάμψεις σε φιλικές συνευρέσεις και επαγγελματικά ραντεβού, αλλά και να απολαύσεις τη θετική ενέργεια που φαίνεται να σε περιβάλλει.

Ως το κατ’ εξοχήν ζώδιο που τοποθετεί πάντοτε τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές του, τελευταία ίσως αισθάνεσαι ότι στην ηχηρή διατύπωση των επιθυμιών σου, οι γύρω σου... σφυρίζουν δήθεν αδιάφορα. Ο Αρης, από τη φιλικά προσκείμενη Παρθένο, σε φέρνει κατάματα αντιμέτωπο με την πραγματικότητα. Μην προσπαθείς επί ματαίω να αλλάξεις τους άλλους και αφοσιώσου σε σένα.

Εκ-κεντρικές ιστορίες

Ο

καιρός τελευταία έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Τετάρτη μεσημέρι, προεόρτια Ιούλιου μήνα σου λέει, και ο ουρανός θυμίζει περισσότερο Μεγάλη Παρασκευή, παρά μια καλοκαιρινή ημέρα λουσμένη από φως. Ωστόσο εγώ ήμουν αποφασισμένος. Απόψε θα έβλεπα τη Νατάσσα Μποφίλιου, αψηφώντας τα καρεκλοπόδαρα/μπουρίνι/τσουνάμι που είχε προβλέψει η ΕΜΥ. Λίγο πριν από τις 9 φτάνουμε στην Τεχνόπολη. Μαζί μου ο Τ., ορκισμένος φαν που πίνει... νερό στο όνομα της ερμηνεύτριας, αλλά και η Δ. με ορισμένους άσχετους, που ακολούθησαν για να ανακαλύψουν ιδίοις όμμασι ποια είναι τελοσπάντων αυτή η Μποφίλιου «για την οποία μιλάει όλος ο κόσμος». Η Δ. αναρωτιέται αν η Νατάσσα θα πει και αυτή την τραγουδάρα το «Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή». Σιγά μην κάνει γκεστ και ο Τριαντάφυλλος! Ο συναυλιακός χώρος της Τεχνόπολης είναι ασφυκτικά γεμάτος, περίπου 4 χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται εδώ απόψε. Δεξιά της σκηνής παρατηρώ την ειδική VIP εξέδρα, αλλά και κάποιους που έχουν στρογγυλοκάτσει τσιμέντο, μπροστά στο κεντρικό stage, για να εξασφαλίσουν οπτική επαφή «πρώτο τραπέζι πίστα» με την τραγουδίστρια, όπως Μαντόνα. Εμείς, κλασικά αργοπορημένοι, τελικά στρατοπεδεύουμε αριστερά της σκηνής αγκαλιά με το γιγαντιαίο ηχείο. Λίγο πριν από τις 9 εμφανίζεται το support. Η τραγουδίστρια έχει πολύ ωραία φωνή. Μπροστά μας στριμώχνεται, με το «έτσι θέλω», ώριμη κύρια με γαλαζωπή ρόμπα, που παραπέμπει σε κάτι μεταξύ καθαρίστριας και νοσοκόμας σε εφημερία -«από πού πάνε αδερφή για το ουρολογικό;». Με ρωτάει αν αυτή στη σκηνή είναι η Μποφίλιου. Της απαντώ «ναι» και στρέφει το βλέμμα της στην ερμηνεύτρια φανερά εντυπωσιασμένη. Λίγο πριν από τις 10, επιτέλους, το πρόσωπο της βραδιάς κάνει την είσοδό του στη σκηνή. Τη χειροκροτάμε δυνατά και εκείνη δεν μας απογοητεύει. Για σχεδόν δυόμισι ώρες η Νατάσα, στην κυριολεξία, τα σπάει κανονικότατα. Ακούραστη, κεφάτη και χαμογελαστή, άμεση με τον κόσμο, μας χαρίζει συγκλονιστικές ερμηνείες μέσα από τις γνωστές αισθαντικές μπαλάντες, αλλά και πιο δυναμικά τραγούδια χωρίς να της ξεφύγει ούτε μισή νότα. Εκπληξη της βραδιάς η on stage συνεργασία με τον Tareq, σε ένα ηλεκτρονικό κομμάτι με υποχθόνιο beat και ευρωπαϊκή χροιά. Γύρω στις 12.30 η συναυλία ολοκληρώνεται και εμείς αποχωρούμε προς αναζήτηση τροφής, κατάκοποι αλλά ευτυχισμένοι. Επόμενο ραντεβού στις 19 Ιουλίου για την Ελεωνόρα Ζουγανέλη Ο Γκόλντεν Χολ-ίστας


60

MIKTH ΖΩΝΗ

• Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κυπριακού καναλιού SIGMA TV, ίσως και της οικογένειας της Νικόλ, τελικά υπερίσχυσε η κρυστάλλινη φωνή της Βαλάντως! Τι θέλω να πω; Αναφέρομαι στα φυλλάδια που υπήρχαν στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, τα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, είχαν ολόσωμη φωτογραφία της Νικόλ και στο κάτω μέρος υπήρχε, με φούξια κεφαλαία γράμματα, η φράση: «Ψηφίζουμε NicoleI». Οπως και να ’χει, στον τελικό έφτασαν δύο Κυπριοπούλες και μάλιστα επάξια! • «Την τύχη της Μαρούλας», ένα κωμειδύλλιο του 1890, διασκεύασε, σκηνοθέτησε και ανέβασε με την Ομάδα Περάματος ο χαρισματικός ηθοποιός Στέλιος Καλαθάς, που έχει τη γενική ευθύνη του έργου. Η πρεμιέρα έγινε στα μέσα του Ιούνη και ακολουθεί περιοδεία σε πολλούς δήμους της Αθήνας -και όχι μόνο… Καλή επιτυχία ευχόμαστε! • Στο Εθνικό Θέατρο από τον ερχόμενο Γενάρη θα απολαύσουμε τον ηθοποιό Νίκο Ψαρρά. Θα τον δούμε μάλιστα σε μια τριλογία σχετική με παραθερισμό, αφού το θεατρικό έργο είναι του Κάρλο Γκολντόνι και λέγεται «Η τριλογία του παραθερισμού», σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. • Αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο» στον ηθοποιό Στάθη Ψάλτη για τις θεατρικές του επιδόσεις! Με «όπλα» το μοναδικό του χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό, αλλά και την πεπατημένη μέθοδο «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», στηλιτεύει δεξιοτεχνικά την πολιτική ζωή του τόπου μας, που δυστυχώς πάει από το κακό στο χειρότερο, στην καλοκαιρινή επιθεώρηση «Πού πας, ρε Γιωργάκη, με τέτοιον καιρό;», που παίζει φέτος στο θέατρο Αθήναιον. • Μεγαλύτερους ρόλους με λιγότερα λεφτά θα ήθελε μελλοντικά ο Γιάννης Σπαλιάρας, σύμφωνα με πρόσφατες τηλεοπτικές δηλώσεις του. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη λες, γιατί με την οικονομική κρίση που μας δέρνει βλέπω να πρωταγωνιστείς αμισθί, Γιαννάκη μας… • Με τα... μούτρα πέφτει ο ηθοποιός Οθωνας Μεταξάς όταν ερωτεύεται, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, χάνοντας ολότελα το μέτρο. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, λένε… • Δεν είναι μόνο ταλαντούχος ηθοποιός ο Γιώργος Παρτσαλάκης αλλά κι ένας πολύ στοργικός πατέρας, αφού με ειλικρινεία δήλωσε πως μετά το πρόσφατο διαζύγιό του, παρά το έντονο πάθος για το γυναικείο φύλο, για εκείνον πάνω απ’ όλα είναι οι δύο γιοι του! «Χωρίς τα παιδιά μου δεν μπορώ να έχω ζωή», παραδέχτηκε!

ÁÅ֋¼¾±ÉßÂĖ¾ÆÈÄ

Γνωρίζατε ότι:

2 - 7 - 10

Καλημέρα σε όλους και καλό μήνα. Κι εκεί που νόμιζα ότι τα είχα ακούσει όλα πια, ήλθε μία είδηση και με διέψευσε. Δεν ξέρω εάν το πήρε κι εσάς το αυτί σας αλλά υπάρχει, λέει, ένα χταπόδι που είναι... μέντιουμ και ειδικεύεται μάλιστα στα προγνωστικά του Μουντιάλ. Το μέντιουμ Πολ, λοιπόν, ζει σε ενυδρείο της Γερμανίας και μέχρι τώρα είναι αλάνθαστο στις προβλέψεις του για την πορεία της Εθνικής Γερμανίας η οποία, σύμφωνα με νεότερη πρόβλεψη, θα επιβληθεί της Αργεντινής στον αυριανό αγώνα. Πώς αποφασίζει το χταπόδι; Του βάζουν μπροστά του δύο διαφορετικά δοχεία με τροφή, που το καθένα έχει το σημαιάκι της συγκεκριμένης χώρας. Επειτα λοιπόν από προσεκτική μελέτη, και αφού πέρασαν 45 λεπτά, το χταπόδι αποφάσισε να τιμήσει το φαγητό με τη γερμανική σημαία. Για να δούμε, θα επαληθευτεί; Εάν συμβεί πάντως αυτό, εγώ θα τον επισκεφτώ τον Πολ και θα του βάλω δύο δοχεία με φαγητό μπροστά του. Στο ένα θα υπάρχει η φωτό του προέδρου του ΔΝΤ και στο άλλο η φωτό του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Κάτι μου λέει όμως ότι ο Πολ θα κάνει απεργία πείνας εκείνη την ημέρα και έτσι δεν θα καταλάβω τι σύνταξη θα πάρω, εάν πάρω ποτέ... Στην υπηρεσία της Αυτού Showbiz

Πώς θα σας φαινόταν να βρισκόσασταν σε ένα κονσέρτο όπου θα τραγουδούσε η εξαιρετική, ομολογουμένως, τραγουδίστρια της soul Aretha Franklin, έχοντας μαζί της στη σκηνή μία πολύ γνώριμη φιγούρα από τα παλιά, που την γνώριζε όλος ο κόσμος ως μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στη διεθνή πολιτική σκακιέρα; Κι όμως, στις 27 Ιουλίου, αν τυχόν περνάει κανείς σας έξω από το Μann Center for the Performing Arts της Πενσιλβάνια και ακούσει μουσικές και τραγούδια, μπείτε μέσα γιατί θα σας περιμένει μία έκπληξη. Θα δείτε την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Condoleezza Rice, στο πλάι της Aretha Franklin, να παρουσιάζει τις καλλιτεχνικές της δεξιότητες στο πλαίσιο μίας εκδήλωσης για φιλανθρωπικό σκοπό. Η πρώην ΥΠΕΞ, λοιπόν, θα συνοδεύσει την τραγουδίστρια σε κλασικές της επιτυχίες, ενώ θα ερμηνεύσει και αρκετά κομμάτια κλασικής μουσικής με την ορχήστρα της Φιλαδέλφεια (όχι της Νέας, της αμερικανικής) καθότι είναι και κλασική πιανίστρια. Οχι τίποτα άλλο, να δώσω καμιά ιδέα και στους δικούς μας πολιτικούς. Αλλά αυτοί έχουν, θα μου πεις, άλλο ταλέντο: να χορεύουν στο... ταψί όλους εμάς!


MIKTH ΖΩΝΗ

2 - 7 - 10

Eνας μεγάλος κύκλος κλείνει το φθινόπωρο για την καριέρα της πιο γνώριμης τηλεοπτικής προσωπικότητας των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων, παγκοσμίως, που είδε την εκπομπή του να μπαίνει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως η μακροβιότερη τηλεοπτικά, με τον ίδιο οικοδεσπότη, στην ίδια ζώνη. Και η αλήθεια είναι ότι από το talk show του Larry King έχουν περάσει σχεδόν όλες οι διασημότητες, παγκόσμιοι ηγέτες, άνθρωποι κύρους. Σε μία χαλαρή ατμόσφαιρα (που φυσικά δεν ήταν τυχαία, καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο και ειδικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού), ο έμπειρος δημοσιογράφος με τις χρωματιστές τιράντες μπορούσε με το ξεχωριστό του στιλ να υποβάλει ερωτήματα στην Elizabeth Taylor ή και στο δισεκατομμυριούχο του Τέξας Ross Perot, που είχε κάνει την έκπληξη όταν το 1992 είχε ανακοινώσει μέσα από την εκπομπή του Κing την απόφασή του να κατέβει στις προεδρικές εκλογές. Ο Larry King ξεκίνησε ως δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στη Φλόριντα, πριν δεχτεί την πρόταση από το CNN να παρουσιάζει ένα βραδινό talk show το 1985. To συμβόλαιο του Larry King με το CNN έληγε κανονικά τον Ιούνιο του 2011, όμως ο ίδιος ανακοίνω-

Mία βόλτα βγήκαν οι βρικόλακες και οι λυκάνθρωποι μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης, ξημερώματα Τετάρτης, στην Αμερική και τον Καναδά και έκαναν «χρυσές» δουλειές! Δαγκωματιά και χιλιάδες δολάρια, σου λέει! Ο λόγος φυσικά για τη νέα ταινία της σειράς “Τwilight” με τίτλο «Εκλειψη», που συγκέντρωσε περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια στις μεταμεσονύχτιες προβολές εκείνης της νύχτας. Ξεπέρασε ακόμα και την προηγούμενη ταινία «Νέα Σελήνη», που είχε ανοίξει τον περασμένο Νοέμβριο με συγκομιδή 26,3 εκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με το box office του Ηollywood. com, οι συγκεκριμένες πωλήσεις εισιτηρίων για την «Εκλειψη» είναι οι περισσότερες που έχουν γίνει για μεταμεσονύχτιες προβολές ταινίας. Αυτά είναι! Δεν γνωρίζουν κρίση οι βρικόλακες και οι λυκάνθρωποι, αρκεί βέβαια να έχουν την εμφάνιση των πρωταγωνιστών. Αλλιώς, μάτσα τα σκόρδα στους άλλους!

61

σε ότι το φθινόπωρο μπαίνουν οι τίτλοι τέλους στην εκπομπή του. Είχε ενημερώσει προηγουμένως το κανάλι, που δέχτηκε ευγενικά -όπως είπε- την απόφασή του. Ο ίδιος θέλει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην προσωπική του ζωή και την οικογένεια, ενώ, όπως διευκρίνισε, θα εξακολουθήσει να κάνει κάποιες ειδικές εμφανίσεις στο τηλεοπτικό δίκτυο. Kαι μιας και αναφερθήκαμε στην προσωπική του ζωή, αυτή είναι -αν μη τι άλλο- πολυτάραχη και πλούσια. Mε οκτώ γάμους στο ενεργητικό του, δύο μάλιστα με την ίδια γυναίκα, δεν έχει κανένα λόγο να παραπονεθεί για πλήξη. Ο τελευταίος γάμος του 76χρονου δημοσιογράφου είναι με την 50χρονη Shawn Southwick. Παντρεύτηκαν το 1997 και έχουν αποκτήσει δύο γιους. Τον Απρίλιο, ωστόσο, το ζευγάρι είπε ότι θα χωρίσει, αλλά ένα μήνα αργότερα αποφάσισαν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους. Τον Ιούνιο η σύζυγός του αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κάνοντας υπερβολική χρήση συνταγογραφημένων φαρμάκων, σύμφωνα με αναφορά της αστυνομίας. Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά από εδώ και πέρα. Αλλωστε η επιτυχία, όσο μεγάλη και να είναι, ποτέ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προσωπική ευτυχία. Ετσι δεν είναι;

Της είχε αποδοθεί ο χαρακτηρισμός «Σιδηρά Κυρία» -και όχι άδικα. Η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Margaret Thatcher, σφράγισε με την παρουσία της μία ολόκληρη εποχή. Τι δουλειά, θα μου πείτε τώρα, έχει η κυρία Thatcher εδώ; Εχει και παραέχει, καθότι, σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, βρίσκεται σε συζητήσεις για να την υποδυθεί στη μεγάλη οθόνη η Meryl Streep. Eάν συμβεί αυτό θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς έχω μεγάλη αγωνία να δω πώς η πιο ευέλικτη ερμηνευτικά ηθοποιός θα υποδυθεί μία τόσο ισχυρή προσωπικότητα. Εάν όλα πάνε καλά τη σκηνοθεσία αναμένεται να αναλάβει η Phyllida Lloyd (είχε γυρίσει και το κινηματογραφικό “Mamma Mia!” με πρωταγωνίστρια και πάλι τη Meryl Streep, που είχε

αποφέρει στα ταμεία 600 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, το 2008). Το ρόλο «του κυρίου της κυρίας», δηλαδή του συζύγου της Margaret Thatcher, Denis, αναμένεται να υποδυθεί ο Jim Broadbent (που είχε παίξει και στο Moulin Rouge, αν θυμάστε). Οσο για τη δράση: τοποθετείται το 1982 και ακολουθεί την πρώην πρωθυπουργό σε ένα κομβικό σημείο για την καριέρα της, και όχι μόνο, δηλαδή στις 17 ημέρες που προηγούνται του λεγόμενου πολέμου των Φόλκλαντς, που διήρκεσε δυόμισι μήνες και είχε φέρει σε αντιπαράθεση το Ηνωμένο Βασίλειο με την Αργεντινή. Σε περίπτωση, πάντως, που προχωρήσει το συγκεκριμένο πρότζεκτ, κάτι μου λέει πως η Meryl Streep θα αποσπάσει άλλη μία υποψηφιότητα για Οσκαρ.

Να δώσω κι εγώ τις ευχές μου στην αγαπητή Μegan Fox, που έκλεψε... καρδιές ως πρωταγωνίστρια των Transformers, και τον Βrian Austin Green, που τον θυμάμαι, παιδάκι ήμουν, από τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς», που έπαιζε τον Ντέιβιντ. Τελικά φαίνεται πως ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στη Χαβάη και δικαιώθηκαν οι έντονες φήμες που υπήρχαν. Αυτό που μου κάνει εντύπωση, βέβαια, είναι που δεν κάλεσες τη μητέρα σου, Μegan μου. Εκτός κι αν ήταν απόφαση της στιγμής, εκεί που λιαζόσαστε σε κάποια παραλία του εξωτικού νησιού, και είπες: Πλήττω... Δεν παντρευόμαστε; Πώς αλλιώς να εξηγήσω που δεν ήλθε η μάνα Darlene στη χαρά της κόρης της; Και πες πως ήταν μία απόφαση της στιγμής. Δεν μπορούσες να της στείλεις ένα μήνυμα; Οχι τίποτα άλλο, απλώς να μην το μάθει από τα media. Πάντως πρέπει να έχεις πολύ καλή μαμά, γιατί όπως είπε, εάν όντως έγινε ο γάμος θα είναι μία ευτυχισμένη μητέρα και απέδωσε την απουσία της στο ότι είσαι «χαμηλών τόνων» και δεν ήθελες να γίνει ντόρος. Εγώ, για να πω την αλήθεια, μέχρι που σκέφτηκα μήπως και δεν ευσταθούν τα δημοσιεύματα. Αλλά εκπρόσωπός σου, τα επιβεβαίωσε. Αντε βρε, σιδεροκέφαλοι!


62

ΘΕΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

SGDMRÀ $AILYÀ3ECRET ֘¡©€Ñ–— ¨È•Ž“à— 

~

ού παρασκευάζεται το νοστιμότερο γαλακτομπούρεκο της πόλης; Σε ποιο μπαρ της παραλιακής σερβίρονται απρόβλεπτα κοκτέιλς με βάση το δυόσμο; Πού βρίσκεται σήμερα ο σεφ αδικοχαμένης αλυσίδας fastfood, που ακόμα μνημονεύουμε για τα τεραστίων διάστασεων πεντανόστιμα μπέργκερ; Ποια καλά κρυμμένη πλατεία αποτελεί πράσινη όαση στον τσιμεντένιο κυκεώνα του Κέντρου; Αυτά και άλλα πολλά μπορούν να ανακαλύψουν οι φανατικοί αναγνώστες της ιστοσελίδας Athens Daily Secret, που αυξάνει τη δημοφιλία της με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Το Athens Daily Secret ξεκίνησε ως η φιλότιμη προσπάθεια μιας παρέας φίλων, που αγαπούν την Αθήνα τόσο ώστε να αναζητούν σε καθημερινή βάση τα μικρά μυστικά της, τα οποία και στη συνέχεια διοχετεύουν προς παν ενδιαφερόμενο! Αν δεν έχετε ήδη ρίξει μια ματιά στο site, σίγουρα το κείμενο που ακολουθεί θα σας πείσει!

Πώς προέκυψε η ιδέα του Athens Daily Secret; Αρχικά θέλαμε και εμείς να βάλουμε το... λιθαράκι μας σε μια πρωτοβουλία θετικής ενέργειας. Σε μια δύσκολη περίοδο για την Αθήνα, φυσικό ήταν και τα media να έχουν επηρεαστεί. Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο που ό,τι διαβάζαμε ήταν αρνητικό. Προσθέστε σε αυτό και τη φυσική ροπή στην γκρίνια που έχουμε ως Αθηναίοι και καταλαβαίνετε... Από την άλλη, όπως κι εσείς, βλέπαμε ότι η Αθήνα έχει καταπληκτικούς οδηγούς πόλης, αλλά ο όγκος της πληροφορίας που προσφέρουν είναι αποκαρδιωτικός για τους σημερινούς ρυθμούς. Εφταναν στα χέρια μας τα πανέμορφα free magazines της πόλης και μας έπιανε ίλιγγος! Ετσι γεννήθηκε η ιδέα του Athens Daily Secret. Ενα «μυστικό» τη μέρα, κατευθείαν στο inbox μας, χωρίς περιττές πληροφορίες και ψεύτικη γλώσσα. Οπως ακριβώς όταν ρωτάς κάποιον φίλο που ξέρει την πόλη, για συμβουλή: «Εχεις ακούσει κάτι καινούργιο;». Υποθέτω ότι για την εξαιρετική δουλειά που γίνεται στο επίσημο site αλλά και στα Facebook, Twitter δεν ευθύνεται μόνο ένας άνθρωπος, αλλά μια ολόκληρη ομάδα συνεργατώνφίλων. Είστε όντως ομάδα και αν ναι, ποιοι κρύβονται πίσω από αυτήν την προσπάθεια; Είναι κι αυτό ένα... μυστικό (χα, χα)! Προσπαθούμε να κρατήσουμε χαμηλά το προφίλ για να μην επηρεάζει την ποιότητα των... μυστικών. Είμαστε μια ομάδα 5 φίλων, που ο καθένας μας έχει αναλάβει το κομμάτι του. Εχουμε τα «λαγωνικά» μας, τα οποία εξερευνούν την Αθήνα και τσεκάρουν τις προτάσεις που μας στέλνει ο κόσμος και φυσικά την ομάδα των developers μας, που φροντίζουν

να φτάνουν τα «μυστικά» στο inbox nbox σας. Αυτήν την περίοδο ανανεώνουμε και το site μας! Να περιμένετε εκπλήξεις. Με ποιον τρόπο συλλέγονται αι τα... μυστικά; Τα «μυστικά» μας είναι κυρίωςς μέρη που μας αρέσουν πολύ και θεωρούμε ότι αξίζουν να τα μοιραστούμε με τους φίλους μας. ας. Είναι μυστικές γωνιές που ξέρουμε από χρόνια ή νέα ά μας. Τα «λασημεία που φτάνουν στα αυτιά γωνικά» μας βγαίνουν έξω κάθε θε βράδυ με αυτήν την αναζήτηση στο μυαλό λό τους και γυρνώντας σπίτι μάς στέλνουνν τις ιδέες τους. Και φυσικά τα μέλη μας μοιράζος. Δεν θα νται τα «μυστικά» τους μαζί μας. μπορούσαμε να έχουμε τόσο υπέροχο υλικό χωρίς αυτούς. ια έΠόσος χρόνος απαιτείται για να site που όχι μόνο ανανεώεώνεται καθημερινά, αλλά επιπιπλέον σε κάθε του ανάρτηηση αναπαράγει καινοτόμο ενημέρωση για την πόλη και πρωτότυπες πληροφορίες; Πολύς! Περνάμε το μεγαλύτερο ύτερο κομμάτι της ημέρας είτε ετοιμάζοντας μάζοντας είμυστικά». Γενικά, αν τε συζητώντας τα επόμενα «μυστικά». θέλεις να παράγεις ένα προϊόν όν υψηλής ποιότηη ε τας, πρέπει να αφιερωθείς σε αυτό. Γι’ αυτό και εκτιμάμε κι άλλες δουλειές πουυ είναι σαν κι εμάςς και πάντα βοηθάμε νέες προσπάθειες σπάθειες -αρκεί να α έχουν αυτήν την προσοχή στη η λεπτομέρεια πουυ έχουμε κι εμείς. Ποιο είναι το feedback που ου λαμβάνετε από ό τους αναγνώστες; Είναι τρομερό το τι συμμετοχή έχει ο κόσμος. Καατά πλειοψηφία αισιόδοξα και ελπιδοφόρα μηνύύματα, με feedback για τα «μυστικά» μας κι ευχααριστίες ή επιβραβεύσεις, αλλά και «παράπονα» ή ας παρατηρήσεις. Ολα είναι ευπρόσδεκτα, όλα μας βοηθούν να βελτιωθούμε. Παίρνουμε απίστευτη τη δύναμη από τα μηνύματα που λαμβάνουμε και ειιδικά όταν βλέπουμε «μυστικά» που έχουν απήχηηση και βοηθούν τον... πήχη της πόλης μας να ανέβει ψηλότερα. Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας για την εξέλιξη του site; Το site αναμορφώνεται, ραφινάρεται, γίνεται πιο όμορφο. Είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό -ετοιμαστείτε για εκπλήξεις. Στα άμεσα πλάνα μας και οι επόμενες... εκδόσεις του Daily Secret. Ηδη δύο είναι στα «σκαριά» και το Σεπτέμβρη θα είναι έτοιμες.

2 - 7 - 10


Metropolis Weekend 74  

η αθηναϊκή αλλεργία του Mr. Monocle

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you