Page 1

(Àj·¹°»ªtolÀ »tuÀªtni.4¹°ntu j“¸…À „

¶jªt´¹st À“‰…¸À ŽÀÀ„½³’

500.000.000 ‚±ˆŠ…À Ž…’À¸±Š”Ž’ n¸…³¸Ào¸‚Š¬„ NOTEBOOK

͓‹•†”Š“™ÍÍ

Í

lÀn¸±¸Àm¸ˆˆ…½r‰„À ‡¸…À„À©±¸ÀŽŠÀ ˆˆ„‰…‡ÀŽ…‰½r

™xx“Í


4 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

INDEX

ÄÄ

y¥˜§¢Ä¥›£Ä©«¨Ÿ¥¦¨¡£¥‡Ä®«š›¦›

ÄÄ

}—§›£Ä›¦¢®£§‡Ä­›Ä¦Ÿ ­‡ Ö­¬¨

ÄÄ

‡­¯Ä­›Ä±•«£›Ä›©˜Ä­¢Äi—§£Ä ¨š¬­›

Ä

Äx‡iŸ¦›Ä¥›£Ä¢Ä £¦›§®«¯©—›

ÄÄ

‰Äˆ­›§Ä‡«¦£§Ä©Ÿ«£¡«‡ Ÿ£Ä­¢§Ä£¬­¨«—›

16

‚›«—›Ä›¦¦£i‡§¢ĢĜ—›Ä¬­¨ÄŸ¦¦¢§£¥˜Ä¬£§Ÿi‡

ÄÄ

}§¨£¥£‡³Ÿ­›£Ä¬­¢§Ä¨ž˜Äv²¬—¨²

ÄÄ

Ä¡Ÿ£­¨§£‡Äi¨²Ä©Ÿ«—Ä­¨²Ä‡¦¬¨²°Ä¬­¨Äx›¡¥«‡­£

ÄÄ

Ä{®–§›Ä¯°ÄHGKL=JÄ;ALQ

22

Ä<A9KHGJ9 𗧛£Ä­¨Ä§•¨Ä›§­—Û9;=:GGC

23

‚›«£•­­›Äƒ› ¨š­¢Ĩī¨i›§­£¬i˜°ÄŸ©£¬­«• Ÿ£Ä

ÄÄ

|˜¦­›Ä¬­¨Äĕ­¨²°Ä|Ÿ«¨¦—§¨

28

‰Ä£˜°Ä­¢°Ä¡«—©¢°Ä•§›Ä±«˜§¨ÄiŸ­‡

30

‡­£ÄžŸ§Ä©‡Ÿ£Ä¥›¦‡Ä¬­¨ÄuŸ›­«£¥˜Ä‚¨²¬Ÿ—¨

ÄÄ

‰£Äž¢i¨­£¥•°Äœ£œ¦£¨®–¥Ÿ°Äž—§¨²§Äi£›Ä¦š¬¢

33 Ä

&',Ú×''#ĉ ­£Ä¥£§Ÿ—­›£Ä¬­¢§Ä ©˜¦¢Äi›°Ä­¢§ÄŸœž¨i‡ž›Ä©¨²Ä•«±Ÿ­›£

38

{²­˜ÄŸ—§›£Ä<=KA?F

ÄÄ

‚Ÿ—§ŸÄi•¬› Ĝ¡Ÿ°Ä•¤¯

ÄÄ

‰Ä¨°Ä›£ª§›°Ä¥›£Ä­›Ä¡¥‡­³Ÿ­Ä­¨²

ÄÄ

x«¨­‡¬Ÿ£°Ä¡•§¨²°Ä®¢¦²¥¨š

Ä

Ä' ­£Ä©¨²§Ä­›Ä‡¬­«›

46 Ä

{Š€y{Äx‰vv{ Ä{vv{ċ}v}€†y{Äv€s{Ä ‹¨Ä¢iŸ«¨¦˜¡£˜Äi¨²

EDITO

4 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

i“„ŽŠÀ•r‹…‰ƒ‡ «Δηλαδή, δεν θα έχει Νησί; Ούτε Next Top Model; Δηλαδή, σε όλα τα κανάλια θα παίζει το ίδιο;». Αυτή ήταν η μέση αντίδραση των Eλλήνων, όταν συνειδητοποίησαν ότι τη Δευτέρα το βράδυ ο Πρωθυπουργός θα ανατρέψει διακαναλικά το πρόγραμμα της τηλεόρασης και θα μιλήσει σε δημοσιογράφους και λαό. Λανθασμένα θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι οι Ελληνες είναι απολιτίκ, ναρκωμένοι και αδιάφοροι, ότι έχουν τις εκλογές και την κρίση στα τελευταία θέματα της ατζέντας των ενδιαφερόντων τους. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Απλώς αυτή η διακαναλική συνέντευξη του Πρωθυπουργού ήταν τόσο ευκόλως εκλαμβάνουσα ως προεκλογική «αρπαχτή», ώστε λίγοι μπήκαν πραγματικά στον κόπο να παρακολουθήσουν τι ειπώθηκε. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι, αφού έκαναν εις μάτην ζάπινγκ και επιβεβαίωσαν ιδίοις όμμασι ότι ναι, όλοι παίζουν τον Παπανδρέου, άφησαν την τηλεόραση στο mute, περιμένοντας την επανάληψη του Master Chef. Ως πολίτες και ως τηλεθεατές, έχουμε χάσει την υπομονή μας και τέτοιου είδους κόλπα δεν μας πιάνουν. Αν παίρνεις δύο παυσίπονα την ημέρα για τον πονοκέφαλο, όταν σε πιάσει το δόντι, θέλεις καμιά δεκαριά -αν με καταλαβαίνετε. Για το καλό της χώρας και για το καλό της ενότητας και της σταθερότητας, ο Πρωθυπουργός ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από τους Ελληνες στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου, και πιθανόν να την έχει, επειδή τελικά το Σύνδρομο της Στοκχόλμης έχει πολλά ποδάρια. Σαν ξέρετε ποιον. Εν τω μεταξύ, είτε από κάποια υποσυνείδητη νοσταλγία, είτε επειδή η μόδα είναι παράλογη, μία παλιομοδίτικη αισθητική έχει κατακλύσει την πόλη. Αγάπη για το ρετρό, πιο σωστά. Η συνθέτρια Μαριέττα Φαφούτη κυκλοφόρησε έναν εξαιρετικό δίσκο, ονομάζοντάς τον “Try A Little Romance”, και κρίναμε ότι μία κουβέντα μαζί της θα μας βοηθήσει να εξερευνήσουμε -εκτός από την ίδια- και τη μουσική της, αυτή τη ρομαντική ρετρό τάση που πιστεύουμε ότι είναι εμφανής στην Αθήνα. Και να αποδείξουμε, γιατί όχι;, ότι ακόμα και στις δυσκολότερες περιόδους κρίσης και παρακμής, η καλή αισθητική, το ενδιαφέρον στιλ και η ποιοτική μουσική, αν μη τι άλλο, μπορούν να είναι απείρως σημαντικότερα συστατικά ζωής από ένα τηλεοπτικό βράδυ.

i‘’À¼„½Š”ˆr’

‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

metropolis@metropolisnews.gr

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜETROPOLIS EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Εθνάρχου Μακαρίου & Δημητρίου Φαληρέως 2 Τ.Κ. 185 47 - Ν. Φάληρο Σύνταξη - Διαφήμιση: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 l Σύμβουλος Eκδοσης: Κώστας Τσαούσης l Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Βίκτωρας Δήμας, Αθως Δημουλάς l Στην οργάνωση, παραγωγή και επιμέλεια της έκδοσης συμμετέχουν οι: Νικήτας Καραγιάννης, Λάμπρος Αραπάκος, Ανδρέας Γιαννόπουλος, Τάσος Γραικός, Παναγιώτης Δημητρόπουλος, Σοφία Ζήττα, Ηλίας Κολοκούρης, Αλέκος Λιδωρίκης, Σταύρος Πετρόπουλος, Γιολάντα Περρή, Ντίνος Ρητινιώτης, Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Βάσια Τζανακάρη, Χρήστος Τσαπακίδης, Αλέξανδρος Χαντζής, Χρήστος Χαντζής, Βαλασία Χαροντάκη l Δημιουργικό: Δημήτρης Στεργίου l Εμπορικός Διευθυντής: Πάνος Πατρίκης l Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη l Φωτογραφίες: Σταύρος Πετρόπουλος, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Actionimages, AFP, ΕUROKINISSI Εκτύπωση: «Η Καθημερινή» Α.Ε.


6 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

|—Š„

:::0(75232/,61(:6*5

Συνήθως στην Αθήνα χτίζουμε, δεν γκρεμίζουμε. Δεν το συνηθίζουμε. Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα το είδαμε και αυτό. Πήγαμε, λοιπόν, στην οδό Βερανζέρου και παρακολουθήσαμε την κινηματογραφική κατεδάφιση του κτιρίου του πρώην ΝΑΤ, στη θέση του οποίου αναμένεται πλέον πλατεία. Οψόμεθα.


|—…„‡Á|“‡Áu‡ :::0(75232/,61(:6*5

Οταν το 2006 ο Νικήτας Κακλαμάνης διεκδικούσε το Δήμο της Αθήνας, ανάμεσα στις βασικές του προεκλογικές δεσμεύσεις ήταν και η κατεδάφιση εγκαταλελειμμένων κτιρίων του Δημοσίου, με σκοπό να δημιουργηθούν πλατείες και χώροι πρασίνου. Τέσσερα χρόνια αργότερα -και δύο μόλις εβδομάδες πριν από τις εκλογές- η πρώτη κατεδάφιση έγινε τελικά πραγματικότητα μέσα σε ένα σκηνικό που θύμιζε έστω και λίγο χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. Συνολικά, 70 κιλά ζελατοδυναμίτιδας ήρθαν με ειδική παραγγελία από το εξωτερικό, τοποθετήθηκαν στο κτίριο του πρώην Ναυτικού Απομαχικό Ταμείου (ΝΑΤ) στη συμβολή των οδών Βερανζέρου, Ξούθου και Μενάνδρου στην Ομόνοια, και ο δήμαρχος πάτησε -έστω και τέσσερις φορές, για να λειτουργήσει- το κουμπί για την έκρηξη! Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα το κτίριο είχε καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος και το μόνο που είχε μείνει ήταν ένα τεράστιο σύννεφο καπνού. Στο χώρο που μένει ελεύθερος, ο Νικήτας Κακλαμάνης -που πιθανότατα θα παραμείνει στο αξίωμά του και την επόμενη τετραετία- σκοπεύει να φτιάξει μία νέα πλατεία η οποία θα συνδέεται με πεζόδρομο με την πλατεία Ομόνοιας. «Γιορτάζουμε την έναρξη μιας μεγάλης ‘τομής’ με την Ομόνοια στο κέντρο. Η σημερινή κατεδάφιση του κτιρίου του ΝΑΤ έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Αποτελεί τον ‘πυροκροτητή’ για την πολεοδομική αναγέννηση του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας», δήλωσε ο δήμαρχος της Αθήνας, αφιερώνοντας την κατεδάφιση στον Αντώνη Τρίτση «ο οποίος την είχε οραματιστεί πρώτος τη δεκαετία του 1980». Η θεαματική έκρηξη, φυσικά, μεταδόθηκε από όλα τα δελτία ειδήσεων και ήταν το ιδανικό θέμα για διαμάχη ενόψει των επερχόμενων δημοτικών εκλογών στις 7 Νοέμβρη. Αλλοι κατηγόρησαν τον δήμαρχο για επικοινωνιακά παιχνίδια και

άλλοι πως θυμήθηκε τους χώρους πρασίνου μόνο λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. Συνηθισμένο, βέβαια, σκηνικό για όλους μας, αφού πιο πιθανό είναι να εντυπωσιαστούμε αν ο ΗΣΑΠ καθυστερήσει για μερικούς μήνες ακόμη τα έργα του στον ηλεκτρικό, παρά αν δούμε πολιτικούς να τσακώνονται σε τηλεοπτικά παράθυρα για το οτιδήποτε. Η έκρηξη αυτή, ωστόσο, «γεννάει» ωραίους συνειρμούς και μας αφήνει να ονειρευόμαστε ελεύθερα. Τι θα γινόταν, για παράδειγμα, αν μπορούσαμε να βάλουμε TNT σε όλα τα κτίρια γύρω από την πλατεία στην Ομόνοια, και συνεχίζαμε με όλα όσα είναι επί της Αθηνάς μέχρι το Μοναστηράκι; Και μόλις έπεφταν στη θέση τους, να φυτεύαμε νεραντζιές, το ιδανικό δέντρο για αυτή την πόλη που όλοι κυνηγούν με μανία, και να πεζο-

7 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

δρομούσαμε το δρόμο; Και μετά, να συνεχίζαμε με όποιο άλλο κτίριο καταστρέφει με την αισθητική του αυτήν την πόλη; Και εμείς πάνω στην Ακρόπολη να τα βλέπουμε να πέφτουν, όπως ο Εντουαρντ Νόρτον στο “Fight Club” έβλεπε μέσα από τον ουρανοξύστη να πέφτουν τα πάντα γύρω του και το απολάμβανε πραγματικά. Ονειρο, βέβαια, που δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα, αλλά ωραίο όνειρο. Μπορεί, λοιπόν, μόλις «καθίσει» η σκόνη από την έκρηξη ή από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσουμε για ακόμα μία φορά πως στο τέλος μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει, όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως ο τωρινός μας δήμαρχος ξέρει να μας βάζει υπέροχες ιδέες... i‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’


‘…ˆ|

8 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

“CITY BREAK”

Η είδηση: προ ημερών, ο υπουργός Πολιτισμού, κ. Π. Γερουλάνος, συναντήθηκε με Γερμανούς δημοσιογράφους, προκειμένου να προωθήσει την εικόνα της χώρας μας ως τουριστικού προορισμού για όλο το χρόνο, και την Αθήνα ως city break (!). Μάλιστα, ο κ. Γερουλάνος προέτρεψε τους Γερμανούς να περπατήσουν τη Δ. Αρεοπαγίτου και να απολαύσουν τις αρχαιότητες, τα μουσεία, τις γκαλερί και το σύγχρονο παλμό της νέας Αθήνας που «χτυπά» στο Γκάζι και το Θησείο... Η απορία: πριν ο κ. υπουργός καλέσει τους ξένους δημοσιογράφους να περπατήσουν στην Αθήνα, μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτεί; Μήπως θα έπρεπε να περιμένει, έως ότου το κέντρο της αναβαθμιστεί; Το Θησείο είναι ένα από τα ελάχιστα σημεία της πόλης που ακόμα είναι βιώσιμα και που -διανύοντάς το- δεν σου έρχεται να αυτοπυροβοληθείς, αλλά τι θα γίνει αν οι Γερμανοί δημοσιογράφοι παρεκκλίνουν έστω και μερικά μέτρα από την περίμετρό του, όπως στου Ψυρρή, για παράδειγμα, όπου βασιλεύει η ανομία, η βρομιά, η πορνεία και τα ναρκωτικά; Ή μήπως θεωρεί ο κ. υπουργός πως οι φιλοξενούμενοί του δεν έχουν πάρει μυρωδιά τι γίνεται στην Ομόνοια και στο Ιστορικό Κέντρο, αφού δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από μία μικρή βιαστική βόλτα, για να τους αποκαλυφθεί σε όλο του το μεγαλείο το απόλυτο χάος που επικρατεί σε αυτές τις γειτονιές; Δυστυχώς, δεν γίνεται να τους φορέσουμε παρωπίδες ούτε να εξαφανίσουμε την υπόλοιπη Αθήνα από τον ορίζοντα. Αν θέλουμε να αρέσει η πρωτεύουσα στους ξένους (για εμάς τους ντόπιους δεν γίνεται λόγος), τότε οφείλουμε να κάνουμε κάτι για αυτό, και δεδομένης της τραγικής κατάστασης που επικρατεί, πολύ γρήγορα, όσο ακόμα τα πράγματα είναι αναστρέψιμα (που για πολλούς δεν είναι). Εκτός και αν στο «πακέτο» διακοπών στην Αθήνα που προτείνουμε στους ξένους, περιλαμβάνεται και δωρεάν εμπειρία από τον Τρίτο Κόσμο, για να μην πούμε από τον Τέταρτο και τον Πέμπτο. Δυστυχώς για εμάς, Αθήνα δεν είναι μόνο το Θησείο και η Αρεοπαγίτου. Είναι η πόλη στην οποία ζούμε καθημερινά, που μας πληγώνει καθημερινά και την οποία χάνουμε, επίσης, καθημερινά. s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

j¹si¹Ài´l²¹siÀ »iÀ´jo»i Ànl»°t Οσο και αν ακούγεται τετριμμένη η ατάκα «Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη» από την κλασική ελληνική ταινία, στην περίπτωση του Money Drop ισχύει απόλυτα. Αν και η παραγωγή του παιχνιδιού καμαρώνει για τα αληθινά χαρτονομίσματα που έχουν οι παίκτες στα χέρια τους, ποιο ακριβώς είναι το όφελος -σε ένα ζωντανό τηλεπαιχνίδι- να υπάρχουν 300.000 ευρώ ακουμπισμένα σε έναν πάγκο; Στην έναρξη του κάθε επεισοδίου υπάρχει αναλυτική περιγραφή για τον τρόπο που τα χρήματα αυτά φτάνουν στο στούντιο. Με ιδιαίτερη προσοχή ανοίγεται ένα χρηματοκιβώτιο και τα χρήματα με τη συνοδεία security μεταφέρονται στο πλατό. Οι θεατές που παρακολουθούν το show έχουν περάσει τον απαραίτητο έλεγχο και έχουν αποχωριστεί τα κινητά τους τηλέφωνα και τις τσάντες τους. Και όλη αυτή η προετοιμασία απλώς, για να υπερηφανεύεται η παραγωγή ότι οι παίκτες έχουν να διαχειριστούν live ένα τέτοιο μεγάλο ποσό. Η λαϊκίστικη επιλογή του καναλιού τονίζεται από την ακόμα πιο λαϊκίστικη συμπεριφορά του παρουσιαστή, ο οποίος τονίζει με την πρώτη ευκαιρία τη γνησιότητα των χαρτονομισμάτων (μιας και από πολλούς αμφισβητείται), καθώς μετράει κάθε φορά τις δεσμίδες, για να υπολογίζει το ποσό που κερδί-

ζουν ή χάνουν οι παίκτες. Σε μία εποχή που η οικονομική κατάσταση της χώρας, και πολύ περισσότερο των πολιτών δοκιμάζεται με τόση σκληρότητα, είναι τουλάχιστον προκλητικό να βλέπεις κάθε φορά στην οθόνη της τηλεόρασης ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό, και νέους ανθρώπους να προσπαθούν να το διαχειριστούν, ψάχνοντας τη σωστή απάντηση στην ερώτηση: «Ποια διοργάνωση είναι πιο παλιά; Το Μουντιάλ, τα καλλιστεία ή η Eurovision;». Οι παίκτες θεώρησαν πιθανή σωστή απάντηση το Μουντιάλ και η παραγωγή συμφώνησε μαζί τους, δίνοντάς τους τα 52.000 ευρώ που διεκδικούσαν. Η ιστορία, όμως, έχει άλλη άποψη, μιας και η πρώτη φορά που τα καλλιστεία έγιναν στην Αθήνα ήταν το 1929, ένα χρόνο, δηλαδή, νωρίτερα από το πρώτο Μουντιάλ. Ακόμα και αν θεωρηθεί σωστή η απόφαση της παραγωγής να βασιστεί στο βιβλίο του Πρεβελάκη «Οι Ομορφες: Η ιστορία των Ελληνικών Καλλιστείων 1952-1999», πολλοί είναι αυτοί που θα αμφισβητούν το παιχνίδι όχι μόνο γιατί τα καλλιστεία έγιναν για πρώτη φορά το 1929 και όχι το 1952, αλλά και γιατί η αδιαμφισβήτητη πρόκληση σε τέτοια συγκυρία μπορεί να γίνει επικίνδυνη. s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š”


9 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

tÀk¹kjmÀ°»tÀ·iª¹°¹

tÀ·uªj»t°À »l°Àn·i´i°

Η PSV, η υπερήφανη ομάδα του Αϊντχόφεν και των εργατών του εργοστασίου της Philips διέπραξε την περασμένη Κυριακή με περίσσια χυδαιότητα ύβρη, η οποία, όπως μας έχει καλά δασκαλέψει η ζωή, δεν θα μείνει ατιμώρητη. Το 10-0 επί της παραδοσιακά μισητής Φέγενορντ ήταν μία unfair πλάκα που γράφτηκε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη ξεφτίλα όλων των εποχών για την αλλόκοτη Ερεντιβίζιε. Το σκορ αυτό, που χαράχτηκε σαν μαχαιριά στις καρδιές των οπαδών της Φέγενορντ, δεν θα σβήσει ποτέ. Θα είναι εκεί ως υπενθύμιση ότι κάποια στιγμή στο μέλλον η Αϊντχόφεν θα πρέπει να πληρώσει. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται όχι απαραίτητα κρύο, αλλά σερβίρεται πάντα.

Παρακολουθώ τα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό στη Γαλλία με ζήλια. Οι γαλλικές «εικόνες ντροπής» περιλαμβάνουν διαδηλώσεις με τη συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων. Κυρίως, περιλαμβάνουν διαδηλώσεις που εκπέμπουν δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Η αλλαγή του ορίου συνταξιοδότησης είναι μία αλλαγή άδικη, και γι’ αυτό θα αποσυρθεί. Ούτε «πρέπει να αποσυρθεί», ούτε «θα το παλέψουμε, ώστε να αποσυρθεί», ούτε καν «δεν θα αποσυρθεί, το ξέρουμε, αλλά μην μας πούνε και πρόβατα». Το έχουν ξανακάνει οι Γάλλοι πολίτες στο παρελθόν, έχουν πετύχει τέτοιες νίκες και αυτό τους γεμίζει αυτοπεποίθηση. Η ελληνική ηττοπάθεια δεν κατοικεί εκεί. Η φράση «δεν κατεβαίνω ρε, δεν θα καταφέρουμε τίποτα» μάλλον δεν μεταφράζεται στα γαλλικά. Τι μας οδηγεί άραγε στην τόσο έντονη «διαδηλωσιακή» απαισιοδοξία και νωχελικότητα; Σημαντική φαίνεται να είναι η συνεισφορά του «φόβου των πιθανών επεισοδίων». Η τρομοκρατία των μίντια τον ενισχύει. Ανθρωποι που έχουν αφήσει πίσω τους την πρώτη νεότητα είναι πεπεισμένοι πως, κατεβαίνοντας στο δρόμο, προκαλούν την τύχη τους. Είτε θα τραυματιστούν, είτε θα αναπνεύ-

σουν χημικά, είτε και τα δύο. Αναμφίβολα, προς την κατεύθυνση του φόβου λειτούργησαν και τα όσα συνέβησαν πριν από κάποιους μήνες στη Σταδίου. Η παγωμάρα του τότε θανατικού δεν δείχνει διόλου να έχει ξεπεραστεί. Παρόλα αυτά, η εντονότατη έλλειψη μαζικής αντίδρασης που παρατηρείται στην Ελλάδα μού βάζει τη σκέψη: γιατί δεν φοβόμαστε περισσότερο (ή έστω εξίσου) τις εγχώριες πολιτικές που χειροτερεύουν τις ζωές μας; Ο Σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ στο βιβλίο του «Βία» διαχωρίζει τη βία σε υποκειμενική και αντικειμενική. Ως υποκειμενική ορίζει αυτή που διαπράττεται από σαφώς προσδιορίσιμους κοινωνικούς δρώντες. Κακοποιά άτομα, κατασταλτικούς μηχανισμούς, φανατισμένα πλήθη. Ως αντικειμενική αυτήν που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένα άτομα και τις «κακές» προθέσεις τους, αλλά είναι ανώνυμη και αμιγώς συστημική. Τονίζει με έμφαση πως πρέπει να αντισταθούμε στη σαγήνη της εμφανούς υποκειμενικής βίας και να σταματήσουμε να αγνοούμε την κρυμμένη αντικειμενική... v®ŽŠ’Àv¸‰•®’

Ο Παναγιώτης Λαγός εξελίσσεται σε μία βιβλική φιγούρα του ελληνικού ποδοσφαίρου, με ανακατεμένα μαλλιά και γένια, με βλέμμα που γυαλίζει και θυμίζει ότι «εγώ, ο Παναγιώτης Λαγός, που ήμουν ξεγραμμένος, είμαι πάλι ζωντανός». Στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ήταν εκ των πρωταγωνιστών του αγώνα, κάνοντας μάλιστα όλα όσα δεν περιμένει κάποιος από αυτόν: να κλείνει διαγώνια προς τον άξονα του γηπέδου, να μαρκάρει ως κεντρικός χαφ, να σουτάρει με το δεξί. Resurrection. Αν ξαναμιλήσει κανείς για το ρεκόρ του Χάρη Μαυρία, θα σημαίνει ότι δεν έχει πραγματικά τι άλλο να κάνει στη ζωή του. Παρακαλώ, αναζητήστε στο διαδίκτυο το γκολ του Lewis McGuan στον αγώνα της Φόρεστ με την Ιπσουιτς. Ακούστε που σας λέω. «Εφυγε από τη ζωή ειρηνικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, από φυσικά αίτια». Με αυτά τα λόγια ανακοίνωσε ο μάνατζερ του Ενυδρείου Θαλάσσιας Ζωής στο Ομπερχάουζεν, Στέφαν Πόρβολ, ότι ο πολυαγαπημένος μας Πολ έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 26ης Οκτωβρίου του σωτήριου τρέχοντος έτους. Το χταπόδιμάντης Κάλχας του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής κατάφερε προ μηνών να γίνει σύμβολο της στοιχηματικής κοινότητας και καλτ σύμβολο της παραποδοσφαιρικής μανίας. ¼‘½r…ŠÀiƒŠ…Œ‰


‰‘|Š‘|

10 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

j‹…½³ˆ…¸Àv®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’

nj¯¹mtÀ n j¯¹mtÀ

tÀ·iµmi´t°À ·ij¹ŸÀ¹»i´¹i

·¸³ˆ¸Ž„À‚¸‰¸Ž…‡Œ‰À‰‘‰ ·¸ ³ ȉȠʌİȡĮıȝȑȞȠȈȐȕȕĮIJȠʌȡĮȖȝĮIJȠʌȠȚȒșȘțİȘIJȑIJĮȡIJȘʌĮȡȑȜĮıȘȖȚĮIJȘ©ȃȪȤIJĮ IJȦȞ ǹȜİȝʌȡȓȤİȢª ıIJȘ ȜİȦijȩȡȠ ȇİijȩȡȝĮIJȘȢʌȩȜȘȢIJȠȣȂİȟȚțȩȉĮǹȜİȝʌȡȓȤİȢİȓȞĮȚʌȠȜȪȤȡȦȝĮȖȜȣʌIJȐʌȠȣ ĮʌİȚțȠȞȓȗȠȣȞ ijĮȞIJĮıIJȚțȐ ʌȜȐıȝĮIJĮ țĮȚ ĮʌȠIJİȜȠȪȞ IJȝȒȝĮ IJȘȢ ȝİȟȚțĮȞȚțȒȢ ȜĮȧțȒȢ ʌĮȡȐįȠıȘȢ ©ȆĮIJȑȡĮȢª IJȠȣȢ șİȦȡİȓIJĮȚ Ƞ ȆȑįȡȠ ȁȚȞȐȡİȢ Ƞ ȠʌȠȓȠȢ țĮIJĮıțİȪĮıİ IJĮ ʌȡȫIJĮ ȝȠȞIJȑȜĮ ıIJȚȢ ĮȡȤȑȢIJȘȢįİțĮİIJȓĮȢIJȠȣ

sjiÀutªmlÀ s ji utªmlÀ

°‡”ˆ±Ž…¸À•‘® °‡”ˆ ȆȡĮȖȝĮIJȠʌȠȚȒșȘțİ ȖȚĮ Ȓ ıȣȞİȤȒ ȤȡȠȞȚȐ Ș ȆĮȡȑȜĮıȘ ȈțȪȜȦȞ ȖȚĮ IJȠ +DOORZHHQ ıIJȘȞ ʌȜĮIJİȓĮ 7RPSNLQV IJȘȢȃȑĮȢȊȩȡțȘȢȅȚțȣȞȩijȚȜȠȚ ȘijȚȜȓĮ ĮʌȩIJȠıĮįȚıȝȩįİȞĮʌȑȤİȚțĮȚʌȠȜȪ«  ȑȞIJȣıĮȞIJȠȣȢıțȪȜȠȣȢIJȠȣȢȝİİȣȡȘȝĮIJȚțȑȢțĮȚȝȘıIJȠȜȑȢțĮȚIJȠȣȢȐijȘıĮȞ ȞĮțȐȞȠȣȞIJȘȕȩȜIJĮIJȠȣȢǹȞțȡȓȞȠȣȝİ ĮʌȩIJȠȪijȠȢIJȠȣıțȪȜȠȣȈțȐȡȜİIJıIJȘ ijȦIJȠȖȡĮijȓĮȠIJİIJȡȐʌȠįȠȢijȓȜȠȢȝȐȜȜȠȞ įİȞ İȞșȠȣıȚȐıIJȘțİ ȝİ ĮȣIJȒȞ IJȘȞ ʌȡȦIJȠȕȠȣȜȓĮ

¶tu¼i·j°»lÀÀÀ»¸ÀŠ“®½¸¸ÀŠ”À‹Š “’ ¶ tu¼i·j°»lÀÀÀ»¸ » Š“ ȅȜȠțȜȘȡȫșȘțİ IJȘȞ ʌİȡĮıȝȑȞȘ ȀȣȡȚĮțȒıIJȘǺȠȣįĮʌȑıIJȘȘȑțșİıȘȠȤȘȝȐIJȦȞ İʌȠȤȒȢ Ș ȠʌȠȓĮ ĮʌȠIJİȜİȓ IJȘ ȝİȖĮȜȪIJİȡȘ IJȠȣ İȓįȠȣȢ IJȘȢ ıIJȘȞ ȀİȞIJȡȚțȒ țĮȚǹȞĮIJȠȜȚțȒ ǼȣȡȫʌȘ ȈȣȞȠȜȚțȐ ʌĮȡȠȣıȚȐıIJȘțĮȞ  ȠȤȒȝĮIJĮ ĮȞȐȝİıĮıIJĮȠʌȠȓĮİțIJȑșȘțĮȞȝȠIJȠıȚțȜȑIJİȢ Ș 0HUFHGHV %HQ] IJȠȣ ȞĮȗȚıIJȒȣʌȠȣȡȖȠȪȆȡȠʌĮȖȐȞįĮȢ-RVHI *RHEEHOVțĮȚȘȜȚȝȠȣȗȓȞĮʌȠȣȤȡȘıȚȝȠʌȠȚȠȪıİȠȘȖȑIJȘȢIJȘȢǼȈȈǻ1LNLWD.UXVFKHYȩIJĮȞİʌȚıțİʌIJȩIJĮȞ Ȫ ȑ ǼȈȈ Ȉǻ IJȘȞȠȣȖȖȡȚțȒʌȡȦIJİȪȠȣıĮ

si¾ªtn·¹À s i¾ªtn·¹À

Slumdog… Slum mannequin!

ȆȠȚȠȢİȓʌİȩIJȚȠȚȐʌȠȡȠȚįİȞİȞįȚĮijȑȡȠȞIJĮȚ ȖȚĮ IJȘ ȝȩįĮ ȈIJȘȞ ʌĮȡĮȖțȠȪʌȠȜȘ ȀȠȡȠȖțȩIJıȠ IJȘȢ țİȞȣĮIJȚțȒȢ ʌȡȦIJİȪȠȣıĮȢ ıIJȘȞ ȠʌȠȓĮ ȕĮıȚȜİȪİȚ ȘĮȞȑȤİȚĮIJȠȑȖțȜȘȝĮțĮȚȘıİȟȠȣĮȜȚțȒȕȓĮʌȡĮȖȝĮIJȠʌȠȚȒșȘțİȑȞĮWDOHQW VKRZȝİțȠʌȑȜİȢʌȠȣijȚȜȠįȠȟȠȪȞȞĮȖȓȞȠȣȞȝȠȞIJȑȜĮȅȚįȚȠȡȖĮȞȦIJȑȢ įİȞĮȡțȑıIJȘțĮȞıİȝȓĮĮʌȜȒʌĮȡȠȣıȓĮıȘĮȜȜȐȕȡȐȕİȣıĮȞIJĮȝİȖĮȜȪIJİȡĮ IJĮȜȑȞIJĮ ȝİ ȣʌȠIJȡȠijȓİȢ ȫıIJİ ȞĮ ȝʌȠȡȑıȠȣȞ ȞĮ ĮțȠȜȠȣșȒıȠȣȞIJȠȩȞİȚȡȩIJȠȣȢ

‘Žš™˜˜}Œƒ

Μην χαίρεστε ορισμένοι κακεντρεχείς, δεν αναφερόμαστε στον αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης, ο οποίος συνεχίζει με περίσσια προσήλωση τη δράση του εντός συνόρων. Ο συνειρμός μας αφορά τον παλιό δικτάτορα της Ελλάδας στα μέσα της δεκαετίας του 1920, καθώς στο… λαμπρό μεταρρυθμιστικό του έργο συμπεριλαμβανόταν και η ποινικοποίηση της μίνι φούστας. Ενενήντα χρόνια μετά, τη σκυτάλη παίρνει ο Λουίτζι Μπόμπιο, δήμαρχος της Καστελανμάρε ντι Στάμπια, ο οποίος είναι αποφασισμένος να εξορίσει από την πόλη του τις μίνι φούστες και άλλα αποκαλυπτικά ρούχα, όπως χαμηλοκάβαλα παντελόνια, κτλ. (δεν διευκρινίστηκε αν οι υδραυλικοί θα εξαιρεθούν από αυτήν τη διάταξη). Ωστόσο, ο Μπόμπιο -ο οποίος εκλέχτηκε με την υποστήριξη του κόμματος του Μπερλουσκόνι- δεν θα περιοριστεί μόνο στον ενδυματολογικό εξαναγκασμό των γυναικών. Φιλοδοξεί να απαγορεύσει την ηλιοθεραπεία, τη βλασφημία και το ποδόσφαιρο σε δημόσιους χώρους, με το πρόστιμο για τους παραβάτες να φτάνει στα 500 ευρώ! Ο Τζόναθαν Χάργουντ, συντάκτης του online περιοδικού The First Post τόνισε την ειρωνεία του πράγματος: οι νέες εξουσίες δόθηκαν στον δήμαρχο από έναν πρωθυπουργό που δεν φημίζεται για τις παραινέσεις του στο «αδύναμο» φύλο να ντύνεται σεμνά. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι ανέθεσε τέτοιες αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση για την καλύτερη καταπολέμηση του εγκλήματος και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Ωστόσο, ορισμένοι αξιωματούχοι, όπως ο Μπόμπιο, εκμεταλλεύονται αυτές τις ρυθμίσεις, για να αναπτύξουν τα «ταλιμπανικά» τους οράματα. v»


11 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

ÏÉΩÔЉ…© ËÎÓÉΩËÏËÎ Μπορεί να έχουν περάσει εννιά ολόκληρα χρόνια από την εισβολή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, οι συγκρούσεις ωστόσο στη χώρα συνεχίζονται αμείωτες. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται εκεί περισσότεροι από 150.000 Αμερικανοί στρατιώτες μαζί με τους συμμάχους τους, αφού κατέφτασε ενίσχυση 30.000 στρατιωτών, σύμφωνα με το σχέδιο που είχε ανακοινώσει ο Μπαράκ Ομπάμα από το 2009. Στόχος είναι να εδραιωθεί η σταθερότητα στην περιοχή, η οποία έχει αποδειχθεί εξαιρετικά πιο δύσκολη από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί, κοστίζοντας τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Δυστυχώς, οι Αμερικανοί ανακαλύπτουν πως ο πόλεμος τελικά δεν είναι videogame, όσο και αν μοιάζει με τέτοιο. Οι Αφγανοί μάλλον το ήξεραν ήδη -ή καλύτερα δεν ήξεραν καν τι είναι τα videogames. iµ

°·tmÀmi´j¹À¼¹°jmi»tnnuª¹tuvtu° Δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια η ανθρωπότητα να έχει το δικό της Enterprise (όχι το διαστημικό λεωφορείο, αλλά το cool διαστημόπλοιο του Star Trek), για να πραγματοποιεί μεγάλα ταξίδια στα πέρατα του Γαλαξία μας. Η NASA θέλει να συμβάλει προς αυτήν την κατεύθυνση, ανακοινώνοντας το φιλόδοξο πρόγραμμα «Αστρόπλοιο της Εκατονταετίας» με το οποίο οραματίζεται να στείλει ανθρώπους σε πρόσφατα ανακαλυφθέντες πλανήτες εκτός ηλιακού συστήματος. Σύμφωνα με τον Πιτ Γουόρντεν, διευθυντή του ερευνητικού εργαστηρίου Ames της NASA, το πρόγραμμα έχει συγκεντρώσει μόλις 1,1 εκατ. δολάρια από δημόσια κονδύλια, ποσό που ωχριά απέναντι στις πραγματικές ανάγκες ενός τόσο μεγαλεπήβολου σχεδίου. Ποια είναι η λύση; «Ελπίζουμε να δελεάσουμε ορισμένους δισεκατομμυριούχους, για να ιδρύσουμε ένα ταμείο για το ‘Αστρόπλοιο της Εκατονταετίας’», δηλώνει ο Γουόρντεν. Ανταπόκριση υπάρχει ήδη. Εικάζεται ότι ο Λάρι Πέιτζ, συνιδρυτής της Google, εξέφρασε το ενδιαφέρον του για τα διαστημικά ταξίδια. Πέραν, ωστόσο, της οικονομικής διάστασης, απομένουν και άλλα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν και μόνο ως «λεπτομέρειες» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Το ταξίδι σε έναν εξωηλιακό πλανήτη θα ήταν «μονής διαδρομής», επομένως ποιος θα προσφερόταν να το ακολουθήσει; Και έστω ότι θα βρίσκονταν εθελοντές, τι θα γινόταν αν ο πλανήτης-προορισμός καταστρεφόταν από κάποιο μακάβριο κοσμικό συμβάν, ενώ το αστρόπλοιο κατευθυνόταν προς τα εκεί; Για να μην ασχοληθούμε με το ενδεχόμενο κατοίκησης του πλανήτη-στόχου από εξωγήινους: ποια θα ήταν η υποδοχή που θα επεφύλασσαν στους γήινους; Ο Γουόρντεν, πάντως, δεν πτοείται και υιοθετεί μία σταδιακή προσέγγιση. Μέχρι το 2030 θα υπάρχουν ανθρώπινες αποικίες στους δορυφόρους του Αρη, Δείμο και Φόβο. Από εκεί και πέρα, βλέπουμε… v»


x’‘|Žx

12 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

j‹…½³ˆ…¸ÀÀv®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’

»•Š¬ˆ…¸‰ÀiŽr‰• Ενας εναντίον πολλών

°½‹¸Ž…r‰À·…‰³¸

·r½ˆ¸Ài‰ŽŠ‰

Η γκάφα

Η… vegetarian

Ο Πρόεδρος της Χιλής, Σεμπαστιάν Πινέρα, έχει αποσπάσει το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ μετά τη διάσωση των 33 μεταλλωρύχων. Ωστόσο, η έντονη δραστηριότητά του τον οδήγησε τελικά σε μία γκάφα ολκής. Επειτα από τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Γερμανίας, Κρίστιαν Βουλφ, ο κ. Πινέρα υπέγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του οικοδεσπότη. Η έμπνευσή του, όμως, αποδείχθηκε φτωχή. Το “Deutschland Über Alles” που σημείωσε στο βιβλίο αποτελεί κόκκινο πανί στη Γερμανία, καθώς παραπέμπει στο ναζιστικό παρελθόν της. Εχοντας αναγνωρίσει την γκάφα του, ο κ. Πινέρα ζήτησε δημοσίως συγγνώμη. Εντούτοις, “scripta manent” και οι Γερμανοί υπεύθυνοι ξύνουν το κεφάλι τους με απορία, καθώς αδυνατούν να αφαιρέσουν το σχόλιο από το βιβλίο επισκεπτών…

Είδε και απόειδε η πρώην σταρ του Baywatch με την υποκριτική της καριέρα (ποια;), γι’ αυτό και είπε να το ρίξει στη φιλανθρωπία. Ή, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, στη φιλοζωία. Η Πάμελα παρουσίασε στο Λονδίνο μία νέα αφίσα του εαυτού της, με τα διάφορα μέρη του σώματός της να χωρίζονται με διακεκομμένες γραμμές και να επισημαίνονται κατά τμήμα (παϊδάκια, μπούτι κτλ.), όπως στις αντίστοιχες εικόνες ζώων που συναντώνται στα κρεοπωλεία. Στόχος είναι η επισήμανση των κοινών στοιχείων που μοιράζονται άνθρωποι και ζώα. Η αφίσα αποτελεί τμήμα της καμπάνιας της φιλοζωικής ΜΚΟ PETA για την προώθηση της χορτοφαγικής διατροφής. Με τόσες πλαστικές επεμβάσεις, πάντως, που έχει στο ενεργητικό της η Πάμελα, είναι μάλλον ατυχής ο παραλληλισμός της με ένα μέσο άνθρωπο. Στήθος, κανείς;

Στη γενέτειρά του, την Αυστραλία, οι τοπικές Αρχές ακύρωσαν το διαβατήριό του (επειδή «ήταν φθαρμένο»). Στη Σουηδία σύρθηκε στα δικαστήρια με την κατηγορία του βιασμού (μία υπόθεσηπαρωδία με την κατηγορία να αποσύρεται και να επαναφέρεται). Οι ΗΠΑ θέλουν να του ασκήσουν δίωξη για την υποκίνηση κλοπής δημόσιας περιουσίας. Δεν είναι άλλος από τον Τζούλιαν Ασάντζ, επικεφαλής του WikiLeaks, ο οποίος έχει κάνει άνω-κάτω την αμερικανική κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας 391.832 απόρρητα έγγραφα για την παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ο Ασάντζ πληρώνει το τίμημα για αυτήν την κίνησή του και νιώθει πως απειλείται η ασφάλειά του. Για αυτό -κατά έναν ειρωνικό τρόπο- έχει καταστήσει ως «απόρρητο» ένα μεγάλο μέρος της δικής του ζωής: κάνει check-in σε ξενοδοχεία με ψεύτικο όνομα και χρησιμοποιεί μετρητά αντί για πιστωτικές κάρτες.

·±Àn‹Ž½¸‰ Change we can believe in Το Πιράν, μία μικρή παραθαλάσσια πόλη της Σλοβενίας, απέκτησε το δικό της… Ομπάμα. Ο κ. Μπόσμαν είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός που καταλαμβάνει δημαρχιακό αξίωμα στη χώρα, επικρατώντας την περασμένη Κυριακή έναντι του απερχόμενου δημάρχου, με ποσοστό 51,4%. Ο 54χρονος γιατρός από την Γκάνα εγκαταστάθηκε στη Λιουμπλιάνα ως φοιτητής στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και «ρίζωσε» στη Σλοβενία. Ο ίδιος σχολίασε ότι δεν αντιμετώπισε ρατσιστικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, αν και οι πολιτικοί του αντίπαλοι επέκριναν την προφορά του. Η καμπάνια του ήταν τόσο επιτυχημένη, που προβλήθηκε και από τα media εθνικής εμβέλειας, τα οποία ήταν, μάλιστα, υπεύθυνα για τον παραλληλισμό του κ. Μπόσμαν με τον Ομπάμα. Ο νέος δήμαρχος δηλώνει ότι επιθυμεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, μία ακόμη απόδειξη ότι οι μετανάστες μπορούν να ενσωματωθούν αποτελεσματικά στην κοινωνία που τους υποδέχεται.


13 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ Τ. “My name is Jim Carroll, just for that you know!”. Κάπως έτσι τελειώνει ή κάπως έτσι αρχίζει η παράξενη ιστορία της Ελίζαμπεθ Τ. που συνέβη μία ηλιόλουστη ημέρα στο Λονδίνο. Η Ελίζαμπεθ βρίσκεται στο Λονδίνο για ένα μεταπτυχιακό πάνω στην ποίηση και κάνει βόλτες, ψάχνοντας για σπίτι, όταν ξαφνικά ακούει μουσική. «Μου έκανε εντύπωση, γιατί πρώτον, κάποιος έπαιζε πραγματικά ωραία, και δεύτερον, γιατί δεν βρισκόμουν σε περιοχή όπου θα μπορούσες να ακούσεις κάποιον πλανόδιο μουσικό». Πλησιάζει. «Ηταν ένας μεγάλος κύριος, γύρω στα 60, με μαλλί μέχρι τον ώμο. Ηταν ωραία ντυμένος και γενικά δεν θύμιζε σε τίποτα τους υπόλοιπους πλανόδιους μουσικούς που είχα δει. Είχε κάτι το ξεχωριστό». Ο άγνωστος κύριος παίζει κιθάρα και τραγουδάει, κοιτάζοντας τον ουρανό, ενώ η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας ψάχνει με το βλέμμα της καλάθι, για να του αφήσει χρήματα. “I don’t need money, I don’t do this for money”, της λέει και την αφήνει άφωνη. «Τότε εγώ βγάζω από την τσέπη μου τα τσιγάρα μου και έκπληκτη ακούω τον μουσικό να τα αναγνωρίζει. ‘Karelia, eh? You are from Greece!’. Σταματάει να παίζει και αρχίζει να μου μιλάει για τη ζωή του στην Ελλάδα». Ο μυστηριώδης μουσικός τής εξομολογείται πως βρισκόταν στην Ελλάδα επί χούντας και πως διακινούσε ναρκωτικά. Στην ιστορία του μπαίνει ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, αλλά και οι φυλακές του Κορυδαλλού. «Με ρωτούσε για την Πλάκα,

αλλά και για ανθρώπους, τους οποίους εγώ, φυσικά, δεν ήξερα. Δεν μου είπε ποτέ το λόγο για τον οποίο είχε καταλήξει στην Ελλάδα». Η κουβέντα συνεχίζεται και η Ελίζαμπεθ μαθαίνει πως ο καινούργιος της φίλος κατάγεται από τη Νέα Υόρκη, αλλά του αρέσει να ζει στο Λονδίνο. Η Ελίζαμπεθ μιλά για το Λίβερπουλ και τις δικές της ρίζες, και ένα μουσικό κομμάτι έρχεται να της χαριστεί ως αφιέρωση. Είναι το “She’s leaving home” των Beatles. Με το τέλος του τραγουδιού, η πρωταγωνίστριά μας ανακοινώνει στον μουσικό πως πρέπει να φύγει. «Τότε αυτός σηκώνεται και μου λέει: ‘My name is Jim Carroll, just for that you know!’. Σκέφτηκα πως πρόκειται για κανέναν τρελό. Περιέργως, πάντως, φαινόταν πολύ υπερήφανος για το όνομά του». Μία εβδομάδα μετά, η Ελίζαμπεθ γυρίζει στην Ελλάδα και συνεχίζει το χόμπι της: να χαζεύ-

ει κάθε μέρα τη σελίδα του CNN. Μέσα στις άπειρες αναρτήσεις του, κάποια στιγμή υπάρχει η είδηση: “Jim Carroll died on 11th of September in New York”. Η Ελίζαμπεθ στέκεται αμήχανη μπροστά στον υπολογιστή, προσπαθώντας να καταλάβει τι γίνεται. «Διαβάζω, λοιπόν, ότι αυτός ο τύπος ήταν πανκ ποιητής και ότι είχε ένα συγκρότημα. Οσο ήταν στο Λονδίνο, έμενε στο ξενοδοχείο κάτω από το οποίο τον βρήκα να παίζει. Την ημέρα μετά τη συνάντησή μας έφυγε για τη Νέα Υόρκη, όπου και πέθανε». Το τέλος της ιστορίας βρίσκει την Ελίζαμπεθ να έχει μάθει τα πάντα για τον τύπο που γνώρισε και όταν ξαναγυρίζει στο Λονδίνο, να περνάει πάντα από το σημείο που τον είχε ακούσει τότε να παίζει. Το σημείο όπου κάποτε ένας μουσικός, με το όνομα Jim Carroll, αφιέρωσε σε μία νεαρή κοπέλα πιθανόν το τελευταίο του τραγούδι. Α.Χ., Σ.Π.

Ορσον Ουέλς Μία υπέροχη φάρσα Με μία εξαιρετική ραδιοφωνική διασκευή του «Πολέμου των κόσμων» του Χ. Τζ. Γουέλς, ο 23χρονος Ορσον Ουέλς καταφέρνει να τρομάξει τους Αμερικανούς και να τους βγάλει πανικόβλητους στους δρόμους, πείθοντάς τους ότι η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινους. Το θρυλικό περιστατικό που έγινε σαν σήμερα (30/10), το 1938, χάρισε στο νεαρό Αμερικανό σκηνοθέτη φήμη και τον γέμισε αυτοπεποίθηση. Τρία χρόνια αργότερα, στα 26 του, είχε μία άλλη περίφημη ιδέα. Ο «Πολίτης Κέιν» ήταν μία σπουδαία ταινία, για πολλούς θεωρούμενη ως σήμερα η καλύτερη που έχει γυριστεί ποτέ. Σ.Ζ.

Φεντερίκο Φελίνι Σπουδαίο αληθινό σινεμά Λίγες μέρες πριν πεθάνει, σαν σήμερα (31/10), το 1993, η αμερικανική ακαδημία τού απένειμε ένα τιμητικό Οσκαρ για το σύνολο της δουλειάς του, που προστέθηκε στα ήδη τέσσερα χρυσά αγαλματίδια καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που είχε στη συλλογή του. Οι εμπνεύσεις και οι διακρίσεις δεν έλειψαν ποτέ για τον Φεντερίκο Φελίνι, τον σκηνοθέτη-σύμβολο του ιταλικού σινεμά, τον σκηνοθέτη του «81/2», του “Dolce Vita”, του “La Strada”. Τον σκηνοθέτη που τοποθέτησε το μεγαλείο και τη μικρότητα του ανθρώπου σε φιλμ μελαγχολικά και αληθινά, όπως οι κοινωνίες που κινηματογραφούσε. Σ.Ζ.


x’‘|Žx

14 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

RADIO ´»¹º´ Θυμηθείτε τα μαθήματα Ιστορίας στο Γυμνάσιο. Μεγάλες κουβέντες, βαρετές αφηγήσεις, νύστα. Ιδιαίτερα δε όταν πλησιάζει η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, ο στείρος ακαδημαϊσμός ξεσπαθώνει. Αλίμονο, ακόμα και αξιόλογοι εκπαιδευτικοί δύσκολα ξεπερνούν το σκόπελο της αναγκαστικής διδακτέας ύλης. Αλλά και της καταναγκαστικής αντίληψης περί πραγμάτων. Τώρα με άλλη μία εθνική επέτειο στο χρονοντούλαπο αμφίβολο είναι εάν προβληματιστήκαμε καθόλου. Εβδομήντα χρόνια πριν φρικτοί εφιάλτες έγιναν πραγματικότητα. Είναι άραγε τόσο μακρινοί; Μάλλον όχι. Και όμως, τους ξορκίζουμε και τους ξεχνάμε. Ακόμα και αν χόμπι μας είναι η ιστορία, πού χρόνος; Κοίτα να δεις που υπάρχει λύση.

Hardcore History Σκεφτείτε εκείνες τις άπειρες ώρες στην κίνηση. Σκεφτείτε το πλύσιμο των πιάτων. Θέλετε να αποφύγετε τα ραδιόφωνα με playlist; Δεν θα σας άρεσε κάποιος να σας ψυχαγωγεί ποιοτικά; Τυχαία, πριν από αρκετούς μήνες ένας φίλος έπεσε πάνω στο site www.dancarlin.com. Μεγάλη ανακάλυψη. Ο Dan Carlin είναι γνωστός στην Αμερική για τις πρωτοποριακές του ιδέες. Οπως το να υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης ενός τρίτου κόμματος στις ΗΠΑ. Η σειρά διαδικτυακών εκπομπών του Hardcore History λατρεύεται από την ιντερνετική κοινότητα ιστοριοδιφών. Κατεβάστε, κάψτε σε cd και απολαύστε. Ιστορικά podcast για όλα τα γούστα. Σπίτι ή στο αυτοκίνητο. Από την αρχαία Αίγυπτο στο θέμα του πιθανού αλκοολισμού του Τσόρτσιλ ή αφιέρωμα στους καρχηδονιακούς πο-

λέμους. Και όλα αυτά με ένα ζωντανό ρυθμό αφήγησης. Με χιούμορ και διεισδυτική ματιά. Με συνεντεύξεις διάσημων ιστορικών. Με ιντριγκαδόρικες λεπτομέρειες. Με σύνδεση της ιστορίας με την καθημερινότητα. Με μία καλώς εννοούμενη αμερικανιά. Με μεράκι. Θυμάστε τα μαθήματα Ιστορίας; Ε, καμία σχέση!

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σε podcast. Ενας Αμερικανός δημοσιογράφος, ήρωας των απανταχού history freaks του κόσμου. Το όνομά του είναι Dan Carlin, και η ιστορία γίνεται ψυχαγωγία.

Φαντάσματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ο B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Αν κάποιος θελήσει να μπει στο ουσιαστικό κλίμα της επετείου -και όχι σε βαρύγδουπους λόγους και κυανόλευκες σημαιούλες-, η σειρά τεσσάρων εκπομπών του Carlin “Ghosts of the OstFront” είναι τουλάχιστον ανατριχιαστική. Μας μεταφέρει στο ανατολικό μέτωπο τις ημέρες του ’40. Εκεί που μία ημέρα πολέμου ισοδυναμούσε με όσους θανάτους είχαν όλα τα άλλα μέτωπα μαζί. Εκεί που οι Ναζί θεωρούσαν τους Ρώσους υπανθρώπους και είχαν βάλει στόχο τους 30 εκατ. νεκρούς. Εκεί που οι Σοβιετικοί ψέκαζαν με λάστιχα τους Γερμανούς φαντάρους και τους άφηναν να παγώσουν μέχρι θανάτου -για αντίποινα. Εκεί που οι Ναζί βίαζαν χωριά ολόκληρα. Εκεί που ο Στάλιν έβγαζε πύρινους λόγους για τη Μητέρα Πατρίδα. Εκεί που ο Χίτλερ δεν παραδεχόταν την ήττα του. Εκεί που στα χαρακώματα Γερμανοί και Ρώσοι συμφιλιώθηκαν για λίγες ώρες υπό τον ήχο του τραγουδιού ενός Σοβιετικού φαντάρου. Radio Ιστορία, ένας νέος τρόπος να ξαναεξετάσουμε την ανθρώπινη πραγματικότητα. Και να ψυχαγωγηθούμε. µ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’


Εχει αρχίσει x’‘|Žx να γίνεται

16 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

χαρακτηριστικό συστατικό του ελληνικού σινεμά. Η βία, η λεκτική βία, ο θυμός, η ένταση, οι κλειστοφοβικοί τέσσερις τοίχοι. Κατάλληλη να μας μιλήσει για αυτή την κινηματογραφική τάση είναι η Μαρία Καλλιμάνη, η οποία άρχισε να γίνεται αναγνωρίσιμηα χάρη στις εξαιρετικές της ερμηνείες τελευταία, όπως αυτή στο ρόλο της Γωγώς στο «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη.

lÀiªvlÀ»l°À¶¹i°

m±½‰ŠÀ´r½‹Š’Ài¸‹r‡Š’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

«Η λεκτική βία μάς είναι πολύ γνώριμη. Το ταμπεραμέντο μας είναι φωνακλάδικο… Ο Ελληνας κουβαλάει θυμό. Οι οδηγοί τσακώνονται, θυμώνουν, κορνάρουν. Η Αθήνα είναι πιεστική και εχθρική πόλη. Πολλά σκουπίδια, λίγο πράσινο. Δεν περπατιέται. Με θυμώνει που οι άνθρωποι είμαστε τόσο αγενείς μεταξύ μας, δεν σέβεται ο ένας τον άλλον, παντού υπάρχει θόρυβος. Ο καθένας κοιτάει το σπίτι του και δεν νοιάζεται για το ευρύτερο περιβάλλον, στο οποίο και ζει. Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του». Με αυτό το «κατηγορώ»

η Μαρία Καλλιμάνη εξηγεί ότι αυτός ο κινηματογραφικός θυμός δεν έχει «γεννηθεί» από το μυαλό ενός σεναριογράφου, αλλά τροφοδοτείται από τον αστικό τρόπο ζωής. Είχε ένα μικρό ρόλο στη «Χώρα Προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα και ένα μεγάλο καθοριστικό ρόλο στο «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη. «Κάναμε 2,5 μήνες πρόβες και μετά δύο μήνες γυρίσματα. Δουλέψαμε με αυτοσχεδιασμούς κατά τη διάρκεια των προβών, έτσι ώστε να μπούμε στον κόσμο των ηρώων. Ο Γιάννης είναι επικοινωνιακός σκηνοθέτης

και δένεται με τους ηθοποιούς. Είναι απαιτητικός, μέχρι να πάρει το αποτέλεσμα που θέλει». Η παρουσίασή της, ωστόσο, χαμηλών τόνων και ευγενική, δεν παραπέμπει εύκολα στην ηρωίδα του Οικονομίδη που θα κάνει σχέση με τον ανιψιό του άνδρα της. «Υποδύομαι τη θεία Γωγώ, ενώ ο Βαγγέλης Μουρίκης κάνει τον άνδρα μου. H ταινία είναι ασπρόμαυρη. Το ασπρόμαυρο ταιριάζει πολύ με την ασχήμια των ηρώων, αλλά και την ασχήμια της Αθήνας. Ο Οικονομίδης εστιάζει στην άσχημη πλευρά των ανθρώ-


u…Š

17

:::0(75232/,61(:6*5

πων και κατ’ επέκταση του Ελληνα. Θέλει να περιγράψει τη λαμογιά του Ελληνα, το μικροαστικό συμβιβασμό, την καθημερινότητα που σκοτώνει τους ανθρώπους. Οι ήρωες της ταινίας είναι βίαιοι, έχουν σπασμένα νεύρα, είναι θυμωμένοι. Οι αντιδράσεις τους είναι ενστικτώδεις. Είναι άνθρωποι μπερδεμένοι, βρίσκονται στα όρια. Ο μόνος σκοπός τους είναι να πληγώσει ο ένας τον άλλον. Μέσα στην ταινία υπάρχει ένα ερωτικό τρίγωνο και ένας φόνος». Την ρωτάω αν οι νέοι κουβαλούν θυμό και βία εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης της χώρας και της έλλειψης ευκαιριών. «Κάποιοι κουβαλάνε θυμό και κάποιοι είναι αποχαυνωμένοι από το internet. Δεν είναι μία χαρούμενη περίοδος αυτή που βιώνουμε. Θεωρώ, όμως, ότι εάν ένας άνθρωπος θέλει κάτι, έχει πάθος για κάτι, θα τα καταφέρει. Χρειάζεται τόλμη, δύναμη, πίστη και χρόνος». Η Μαρία έχει κάνει τον τελευταίο καιρό δύο ωραία ταξίδια για τις ανάγκες των ταινιών. Πήγε στη Βενετία για τη «Χώρα Προέλευσης» και στο Πουσάν της Νότιας Κορέας για το «Μαχαιροβγάλτη». Οι Κορεάτες γούσταραν το «Μαχαιροβγάλτη»; «Το κοινό ήταν άκρως νεανικό. Οταν προβλήθηκε η ταινία, η αίθουσα ήταν γεμάτη και παρακολουθούσαν την ταινία με μεγάλη προσοχή. Στο τέλος, έκαναν ερωτήσεις και τους απαντούσα. Παρατήρησα ότι οι ερωτήσεις τους ήταν επί της ουσίας, είχαν μπει στο κλίμα της ταινίας και η ταινία είχε προκαλέσει αντιδράσεις. Μου άρεσε που το κοινό συμμετείχε, και μιλάμε για ένα λαό που δεν είναι και τόσο εκδηλωτικός». Σήμερα μένει στους Αμπελοκήπους, αλλά δεν είναι Αθηναία. Μεγάλωσε στο Αίγιο και σπούδασε αρχαιολόγος. Εργάστηκε σε ένα Μουσείο, αλλά παράλληλα σπούδαζε στη δραματική σχολή του Εμπρός. «Αν και αγαπούσα αυτό που σπούδασα, δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει η αρχαιολογία. Είχα την τύχη να έχω σημαντικούς καθηγητές στο Πανεπιστήμιο που με βοήθησαν να καλλιεργήσω

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

την κριτική μου σκέψη. Πάντως, και στο θέατρο και στην αρχαιολογία χρειάζεται ψάξιμο, σκάψιμο... Εκείνο που μου λείπει είναι η ανασκαφή, διότι είσαι σε άμεση επαφή με τη φύση. Εβρισκες ένα νόμισμα ή ένα κομμάτι από αγγείο και κατευθείαν έφτιαχνες στο μυαλό σου πώς ζούσαν οι άνθρωποι τότε». Η ηθοποιία, όμως, την κέρδισε και εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε. Πέρα από τις φετινές της εμφανίσεις, που την ανέδειξαν ως μία από τις πιο ταλαντούχες Ελληνίδες ηθοποιούς, από τα τελευταία χρόνια κρατάμε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της στο «Νυχτερινό Δελτίο» και το «Δέκα», αλλά και την ερμηνεία της στο “Blackbird” δίπλα στον Δημήτρη Καταλειφό. «Ισχύει αυτό που λένε ότι εμείς οι ηθοποιοί είμαστε σαν τους τσιγγάνους, γυρνάμε από εδώ και από εκεί, από τη μία δουλειά στην άλλη, από το ένα θέατρο στο άλλο. Για 6-7 μήνες που κρατάει μία παράσταση, δουλεύεις πολλές ώρες και δένεσαι ψυχικά με άλλους ηθοποιούς. Κάνεις πολλή παρέα και μετά χάνεσαι. Παρόλα αυτά, με κάποιους ανθρώπους διατηρείς φιλίες για χρόνια. Ο ‘Μαχαιροβγάλτης’, για παράδειγμα, ήταν η αρχή της φιλίας με τον Γιάννη και τον Βαγγέλη».

INFO Ô©cЋ ‹“š˜Œ‘Ò–œ’Ÿi© Œ‘‹á—“©›œ“Ÿ©‹á˜¡›Ÿ©›œ“Ÿ©©Ó˜ßpŒš’


|‡Š…ˆ

18 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

°»tÀ°·¹»im¹À»l°À´u°¹tu Πρωτοετείς φοιτήτριες της Φιλοσοφικής Σχολής, και οι τρεις από την επαρχία, κοντοστάθηκαν, μπροστά σε ένα μικρό διώροφο σπιτάκι, από τα λίγα που δεν έχουν ανακαινιστεί στην Πλάκα, στο σοκάκι της οδού Λυσίου. Τους τράβηξε την προσοχή το ενοικιαστήριο, μέρος και αυτό του παζλ του τοίχου -που καταρρέει-από σχήματα και σύμβολα κόκκινου και μαύρου σπρέι, άγνωστα για εμάς, ίσως όμως κάτι να σημαίνουν για εκείνους που τα ζωγράφισαν. Είναι δυνατόν να ενοικιάζεται αυτό το σπίτι; Ισως, όμως, εσωτερικά να είναι κατοικήσιμο ή οι ιδιοκτήτες να θέλουν να το ανακαινίσουν και έχουν ξεκινήσει την αναζήτηση ενοικιαστή, αναρωτιέται ένα από τα τρία κορίτσια, τη στιγμή που το άλλο σημειώνει τα στοιχεία επικοινωνίας που αναγράφονται στο ενοικιαστήριο. «Μα-

κάρι να βρίσκαμε να μείνουμε όλες μαζί παρέα σε ένα τέτοιο σπιτάκι», ακούγεται να λέει η τρίτη κοπέλα της παρέας. Είναι, άλλωστε, οι πρώτες τους βόλτες στην Αθήνα, καθώς μόλις έχουν συμπληρώσει ένα μήνα από τότε που ήρθαν να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή, τη φοιτητική, μετά την επιτυχία τους στις εισαγωγικές εξετάσεις. Λίγο πιο κάτω θα περάσουν από Λυσίου και Μνησικλέους, στα σκαλάκια που έχουν συνδεθεί με σκηνές από ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν πριν από κάποιες δεκαετίες και ακόμη γνωρίζουν επιτυχία στη μικρή οθόνη, ενώ στην αρχή της Λυσίου θα συναντήσουν γνωστό ιστορικό καφέ-στέκι. Ποιος ξέρει εάν τελικά τα κορίτσια θα καταφέρουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και να μείνουν «στη συνοικία των Θεών»; iˆ³‡Š’À´…­‘±‡„’

t´iÀj¹si¹À¼ªtnt°

j‹…½³ˆ…¸Àµ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’À Àª‰³À°¸‰’

j·¹»j´tu°À°us»iµniÀ°»lsÀl°À°j·»jn¶ª¹tu Ενας ήλιος ξερός ξημερώνει. Και το στόμα τσαρούχι από το ποτό. Μόλις βγήκες από το «δημοτικάδικο» ο «Ελατος». Αφού τα δοκίμασες όλα, είπες να πας και εκεί. Εκεί που η μουσική θυμίζει φουστανελάδες. Η φουστανέλα μάς φαίνεται αστεία, είτε φολκλόρ θυμίζει είτε υπερΕλληνες να βγάζουν φιλιππικούς. Τα πόδια σου πατάνε σε δρόμο -ημερομηνία και μόνο αμυδρά θυμάσαι. Στα 1846 την ομώνυμη ημέρα, κάτι άλλαξε. Ο Μακρυγιάννης είχε οργανώσει ανθρώπους μυστικά, με «ΖΗΤΩ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ». Και ο κόσκοπό τον εκδημοκρατισμό της μι- σμος ενώθηκε με τους φαντάρους. κρής τότε Ελλάδας. Ο αυταρχισμός Και απαίτησε ένα Σύνταγμα, επιτέτου απόλυτου βασιλιά Οθωνα δεν λους. Ο Βαυαρός υπέκυψε αναγκααντεχόταν. Συμπαραστάτης του στην στικά. Ευτυχώς που ο φουστανελάς προσπάθεια στάθηκε ο συνταγμα- Μακρυγιάννης και οι σύντροφοί τάρχης Καλλέργης. Ηταν αυτός που του διψούσαν για δημοκρατία. Αλέφερε τη δυναμική του στρατεύμα- λιώς, κανείς δεν ξέρει μέχρι πότε τος σε αυτή την προσπάθεια. Ο συ- ένας ξενόφερτος ηγεμονίσκος θα νταγματάρχης εκείνο το πρωί έβαλε έκανε του κεφαλιού του. Εφιάλτης φωτιά στους στρατώνες με σύνθημα σκέτος. Ζήτω το Σύνταγμα.

i´´tuÀ·i»i°ÀÀi´´tuÀ¶ª¹°mj°i¹ tÀ·iµmt°À»l°Àjui° Κάθομαι στο πρώτο παγκάκι της Ασκληπιού κουρασμένη, αλλά αποφασισμένη να περιμένω το λεωφορείο, ο κόσμος να χαλάσει. Τελικά, χαλάει ο καιρός και φοράω την κουκούλα μου. Και όπως περιμένω, σε κατάσταση λήθης, επιμένοντας στο παγκάκι και δείχνοντας εμπιστοσύνη στο λεωφορείο και στην άδεια Ασκληπιού, τους βλέπω μπροστά μου. Μία μικρή-μεγάλη παρέα συγγραφέων, εκδοτών, δημοσιογράφων, ηθοποιών, καλλιτεχνών και άλλων εμπνευσμένων -ανάμεσα στους οποίους και η Λιλή Ζωγράφου και ο Βασίλης Βασιλικός ενίοτε- που τα μεσημέρια του 1989-90 επέμεναν στην ορθοστασία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μπροστά σε έναν πάγκο γεμάτο περιοδικά και εφημερίδες. Αυτός ήταν «ο πάγκος της Εύας», σύμφωνα με τον Γιάννη Καιροφύλα, μπροστά από το πάρκινγκ που κοιτάζω τώρα απέναντί μου, δίπλα στο

βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» -άλλοτε το βιβλιοπωλείο «Δωδώνη». Ενα στέκι που αποδίδεται στον εκδότη Στρατή Φιλιππότη, αλλά που μετουσίωσε η Εύα, μετατρέποντας τον πάγκο της σε υπαίθριο μπαράκι και μεζεδοπωλείο. Πίσω από τα περιοδικά, τις σοκολάτες και τις καραμέλες ξεπρόβαλαν μεζέδες μετά συνοδείας μπίρας και ούζου, ενώ οι συζητήσεις δεν τελείωναν. Τώρα ησυχία. Με το τελευταίο 025 οι φιγούρες αντικαθίστανται από μία τεράστια λαστιχένια ρόδα. Είναι από τις λίγες φορές που δεν θα πω «επιτέλους».


‡Ás…ˆ“‘ˆÁŠ‘—

19

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

iµ¹tuÀoistuª¹tuÀmi¹À ÀÀÀÀÀÀÀÀunl»»tuÀµ¿s¹i

(À‡Àn‹ˆ¸‰’À³“…ÀŠ‹Š®Ž…À ½±¸À†¬ˆ…‰„À‡¸³‡ˆ¸À³†‘À¸‹ÀÀ „‰À‹Šˆ”‡¸Š…‡±¸ À«r“‰Š‰¸’ÀÀ ‰¸À©…À‡Š”©³‰¸Àt…Àrƒ‰‘ŽŠ…À „‰À½‹‰³Š”‰À°‡¸‚±•¸…ÀÀ ƒƒŠ‰¸À¸‹À¸À‹¸ˆ…rÀ‡¸…ÀÀ ¸À½Š…r•¸…À½¸•±ÀŠ”’

Ενας έρωτας και μία φιλία με έκαναν να ψάξω σπίτι στο Παγκράτι. Τώρα πια δεν υπάρχει τίποτε από τα δύο. Δεν πειράζει. Ξέρω, άλλωστε, ότι οι άνθρωποι φεύγουν και ξαναέρχονται. Και ότι οι γειτονιές υπάρχουν, για να κάνουν τις αναμνήσεις να ζωντανεύουν. Μένω στην οδό Αγίου Φανουρίου, σε ένα μικρό σπίτι, με ένα ωραίο μπαλκόνι που βλέπει στο Λυκαβηττό. Αυτό το μπαλκόνι έχει ζήσει αλκοολικές, νυχτερινές, αδέσποτες κουβέντες… Στην πολυκατοικία μου μένει η Μπλανς Ντυμπουά σε μεγάλη ηλικία. Την πετυχαίνω στο ασανσέρ, και κάθε φορά βρίσκει την ευκαιρία να μου διηγηθεί μία περιπέτεια από το ένδοξο παρελθόν της! Φοράει κολιέ και βραχιόλια που λαμπυρίζουν και χρυσά μακριά σκουλαρίκια. Τα χείλη της είναι πάντα βαμμένα κόκκινα και τα αραιά μαλλιά της καλοχτενισμένα. «Εδώ στο Παγκράτι, έζησα τον πρώτο μου έρωτα. Ηταν τραγουδιστής, και είχε μία φωνή που σε μάγευε. Ο πιο μεγάλος μου έρωτας», μου λέει η Μπλανς, δείχνοντάς μου το δαχτυλίδι που της είχε χαρίσει πριν από 50 χρόνια ο τραγουδιστής της. Εξω από την πολυκατοικία έχει τοποθετήσει μία ξύλινη καρέκλα και κάθεται τα απογεύματα, ψάχνοντας να βρει κουβέντα. Οι άγνωστοι την εμπνέουν. Σκαρφίζεται γεγονότα από τα παλιά και τα μοιράζεται μαζί τους. Αν και πυκνοκατοικημένη, η περιοχή διατηρεί το χαρακτήρα της γειτονιάς. Με μικρά μαγαζιά των οποίων οι ιδιοκτήτες σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα, και κατοίκους που λένε ακόμα καλημέρα. Την πρώτη -δική μου- καλημέρα μού την λέει ο κ. Γιώργος, ο ιδιοκτήτης του ολοήμερου μπακάλικου, ενώ λίγο πιο κάτω συναντώ τον Σπύρο που δουλεύει σε γνωστή αλυσίδα γρήγορου φαγητού. Ο Σπύρος ξέρει όλα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά. Ρωτάει, ψάχνει και μαθαίνει, κουβαλώντας το κουτσομπολιό του χωριού στην τεράστια πρωτεύουσα. Η Υμηττού είναι ένας δρόμος γεμάτος καφετέριες που προκαλούν lifestyle νεανικές, θορυβώ-

δεις στιγμές. Αλλωστε, λίγα είναι τα καλά μπαράκια στο Παγκράτι. Οπως και οι παραδοσιακοί κινηματογράφοι. Το «Παλάς», χαρακτηριστικό σημείο συνάντησης, φέρνει ωραίες ταινίες εδώ και 82 χρόνια, και επιμένει να ανταγωνίζεται το πολύ κοντινό multiplex που βρίσκεται στο εμπορικό μαζί με όλων των ειδών τα καταστήματα. Πηγαίνω συχνά στην πλατεία Μεσολογγίου, με το ωραίο σουβλατζίδικο που με ταΐζει συνήθως. Αυτή την περίοδο ξαναφτιάχνεται. Η ταμπέλα λέει ότι η ανάπλαση θα γίνει με βιοκλιματικά κριτήρια και θα στοιχίσει 878.370 ευρώ. Ο περιπτεράς μου λέει ότι θα είναι έτοιμη μέχρι τα Χριστούγεννα. Το ελπίζω. Κατηφορίζω στο περίφημο άλσος. Μία αφίσα με ενημερώνει για τις συνελεύσεις των κατοίκων. Εδώ οι άνθρωποι συναντιούνται, επικοινωνούν και καταθέτουν τις απόψεις τους για τη γειτονιά και το μέλλον του άλσους. «Είναι ένα κίνημα που απευθύνεται σε όσους πιστεύουν στην άμεση και αυτοοργανωμένη δράση. Γεννήθηκε, για να υπερασπίσει το συγκεκριμένο χώρο απέναντι στα σχέδια του δημάρχου για δημιουργία θεάτρου και καφετέριας, ‘ανάπλαση’ και εμπορευματοποίησή του», γράφει το alsospagratiou.wordpress.com. Στο μεταξύ, από το καλοκαίρι του 2009 έχει αρχίσει μία προσπάθεια χαρτογράφησης των δέντρων του άλσους. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται γνωστό ποια δέντρα είναι υγιή, ποια χρήζουν φροντίδας και ποια είναι τα είδη βλάστησης που υπάρχουν εδώ. Κάνω συχνά περιπάτους στο άλσος. Είναι όμορφο να έχεις τόσο πράσινο δίπλα σου... Μία παρέα ηλικιωμένων κάθεται στο παγκάκι. Συζητούν. Εκπέμπουν ηρεμία. Δέντρα πανύψηλα δημιουργούν ένα ωραίο τοπίο. Τα σκυλιά και οι γάτες μεταδίδουν ελευθερία. Οι οικογένειες μεταναστών ενωμένες κάνουν βόλτα. Στο γήπεδο τέσσερα παιδιά παίζουν μπάσκετ. Τσακώνονται ποιος θα κερδίσει. Πιο κάτω, ένα ζευγάρι φιλιέται και γεμίζει το άλσος με έρωτα… ´r½‹Š’Ài¸‹r‡Š’À


20 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

u…Š

:::0(75232/,61(:6*5

»iÀviª»¹siÀ ·ªt°¿·iÀ »l°Ài²lsi° Ο παράδεισος του καλού γούστου στις αφίσες που βλέπουμε στους δρόμους της πρωτεύουσας μπορεί να περιμένει (για πολύ ακόμα). Οι τοίχοι και οι βιτρίνες της Αθήνας γίνονται εφήμεροι καμβάδες για κάθε είδους χάρτινα μηνύματα. Σε κάθε μας βήμα, πρόσωπα, χαμόγελα, πολιτικές κραυγές και ιλουστρασιόν ψίθυροι της μόδας μέσα από τις αφίσες της πόλης διεκδικούν την προσοχή μας, με περισσότερο ή λιγότερο γούστο. Το γεγονός ότι παρά τους νόμους περί αφισοκόλλησης είναι σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς ελεύθερη επιφάνεια, έχει μετατρέψει τη χάρτινη επέλαση μιας ανελέητης και κακόγουστης lifestyle προπαγάνδας που δέχονται οι περαστικοί, σε μία από τις ανοιχτές πληγές της πρωτεύουσας. Τοίχοι, κολώνες, πόρτες, παράθυρα, ακόμα και δέντρα και παγκάκια, δεν γλιτώνουν από τη μανία του Νεοέλληνα αφισοκολλητή. Η ρύπανση της αφίσας είναι εδώ σε όλο της το μεγαλείο και εμείς φαινόμαστε ανίσχυροι να αντισταθούμε. Από τις πλέον κραυγαλέες περιπτώσεις είναι -ως γνωστόν- οι πολιτικές αφίσες (σε σημείο μάλιστα να αναρωτιέται κανείς με τι θράσος τα κόμματα ζητούν την ψήφο μας μετά τα τραγικά αυτά δείγματα που μας πλασάρουν) αλλά και στην πλειονότητά τους όσες ανεκδιήγητες διαφημίζουν επιθεωρήσεις στις προσόψεις των θεάτρων. Eκείνες, μάλιστα, του Δήμου Αθηναίων που αναρτώνται σε πλατείες και δρόμους «διψούν» για λίγες σταγόνες γραφιστικής


21 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

φαντασίας, αφού η σχεδιαστική εξέλιξη στα γραφεία του δημάρχου Αθηναίων φαίνεται να έχει σταματήσει κάπου γύρω στο 1870, όταν τελειοποιήθηκε η έγχρωμη λιθογραφία, χαρίζοντας στον κόσμο την τέχνη της αφίσας. Να μην παραλείψουμε και τις αφίσες των μπουζουξίδικων και των παντός είδους «μουσικών χώρων» που αποτελούν από μόνες τους ένα ολόκληρο αφιέρωμα θλιβερών ασκήσεων στο photoshop και στο οπτικοποιημένο ξεκατίνιασμα, τελάληδες της απέραντης υποκουλτούρας του ελληνικού τίποτα.   Ελάχιστες οι καλόγουστες εξαιρέσεις -φυσικά και δεν περιμένουμε να γίνουμε Παρίσι του 1884, όταν οι αφίσες είχαν πλέον κατακλύσει τη γαλλική πρωτεύουσα, μεταμορφώνοντας, όπως έλεγαν οι καλλιτέχνες της εποχής, τους δρόμους σε υπαίθριες γκαλερί. Εδώ και τώρα αρκούμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε, σε μερικά ψιλοξεθωριασμένα πόστερ πίσω από βιτρίνες καταστημάτων ή γκαλερί που ανακουφίζουν φευγαλέα το οπτικό μας πεδίο, δειλές υπενθυμίσεις ότι κάπου εκεί έξω, σε άλλα μήκη και πλάτη της ζωής, υπάρχει ακόμα ένας μικρός χαμένος παράδεισος καλής αισθητικής. m±½‰Š‚‘Šƒ¸‚±’Às…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’


22 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

u…Š

:::0(75232/,61(:6*5

»ªjnjÀ FACEBOOK! Ο βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο βασιλιάς! Ενα νέο κοινωνικό δίκτυο ονόματι diaspora* έρχεται, για να ταράξει τα νερά και να αμφισβητήσει την παντοδυναμία του Facebook. Λίγο πριν ανέβει επισήμως στον «αέρα», σας παρουσιάζουμε τα βασικά του χαρακτηριστικά. Αν επιχειρήσετε να κάνετε μία αναζήτηση στο Google, πληκτρολογώντας τη φράση “How to quit Facebook”, θα δείτε πως από την έρευνα προκύπτουν 286 εκατ. αποτελέσματα. Αν μη τι άλλο, ο συγκεκριμένος αριθμός αντιπροσωπεύει μια υπαρκτή δυναμική, η οποία μάλλον κάνει τον ιδρυτή της δημοφιλέστερης υπηρεσίας κοινωνικής δικτύωσης, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, να αισθάνεται λιγάκι άβολα. Και αυτό διότι γνωρίζει πολύ καλά πως η δυναμική αυτή πηγάζει από τις ανησυχίες μεγάλου μέρους εκ του μισού δισ. χρηστών του Facebook για το προς τα πού και με ποιον τρόπο διοχετεύονται τα προσωπικά τους δεδομένα και προτιμήσεις. Είναι αλήθεια πως τα κοινωνικά δίκτυα εισέβαλαν ταχύτατα στις ζωές μας. Τόσο γρήγορα μάλιστα, που ελάχιστοι από εμάς συνειδητοποιήσαμε εξαρχής πως ανοίγοντας λογαριασμό στη συγκεκριμένη υπηρεσία, ανοίξαμε ταυτόχρονα και την πόρτα της ιδιωτικότητάς μας σε έναν ιδιότυπο «ηλεκτρονικό Δούρειο Ιππο». Πλέον, όντας περισσότερο υποψιασμένοι και επιφυλακτικοί σε ό,τι αφορά στον τρόπο διαχείρισης των προσωπικών μας δεδομένων από τη μεγάλη «δεξαμενή πληροφοριών» που διαθέτει και χρησιμοποιεί κατά το δοκούν η εταιρεία Facebook, αναζη-

τούμε μια ικανοποιητική εναλλακτική. Μια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή, που θα συνεχίζει να μας κρατάει σε επαφή με πρόσωπα της αρεσκείας μας, χωρίς ωστόσο να μας γεμίζει υπόνοιες και καχυποψίες σχετικά με τον τρόπο που διαχειρίζεται τις πληροφορίες που της εμπιστευόμαστε. Και ως τέτοια προβάλλει το ανερχόμενο κοινωνικό δίκτυο με την ονομασία diaspora*. «Κοινωνικό δίκτυο ανοικτού κώδικα (open source), ευαισθητοποιημένο σε ζητήματα ιδιωτικότητας, προσωπικά ελεγχόμενο και για όλες τις χρήσεις». Αυτός είναι ο ορισμός που δίνεται μέσα από το ιστολόγιο www.Joindiaspora. com, έναν προπομπό ουσιαστικά της συγκεκριμένης υπηρεσίας. Η επίσημη λειτουργία της αναμένεται σε σύντομο χρονικό διάστημα, πιθανότατα μέσα στο έτος που διανύουμε. Ωστόσο, οι εμπνευστές της, Maxwell Salzberg, Daniel Grippi, Raphael Sofaer και Ilya Zhitomirksy, νεαροί προγραμματιστές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, έχουν ήδη δημοσιοποιήσει τον πρώτο κωδικό και τα πρώτα screenshots. Μέσα από αυτή τους την κίνηση, καλούν όλους εκείνους που διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία να έρθουν και να προσθέσουν το δικό τους… λιθαράκι στην «οικοδόμηση» του δικτύου, επεξεργαζόμενοι ή ακόμα και τροποποιώντας την αρχική του δομή. Η συμμετοχική αυτή αντίληψη των εμπνευστών του diaspora* αποσκοπεί στη δημιουργία ενός αντί-Facebook, στο οποίο οι χρήστες δεν θα ικετεύουν για τη μη διασάλευση της ιδιωτικότητάς τους, αλλά αντιθέτως θα είναι οι ίδιοι που θα την περιχαρακώνουν. «Δεν σκοπεύουμε να έχουμε τεράστιους servers στους οποίους θα αποθηκεύονται οι πληροφορίες των χρηστών», αναφέρει ο ένας εκ των ιδρυτών Salzberg, κοιτώντας μάλλον χαιρέκακα προς τις «αλά Big Brother» εγκαταστάσεις της Facebook στην Silicon Valley, και συνεχίζει: «Αυτές θα είναι ατομικά ελεγχόμενες και θα διαχειρίζονται, έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να ισχυριστεί πως διαθέτει πλήρη έλεγχο επί των πληροφοριών που μοιράζεται με τους υπόλοιπους χρήστες». Κατά τα άλλα, οι χρήστες του diaspora* θα διαθέτουν τις ίδιες δυνατότητες με αυτές που έχουν ως μέλη του Facebook. Φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια, ενημερώσεις, θα πηγαίνουν και θα έρχονται, με την πλήρη επίγνωση των χρηστών για το τι θα μοιράζονται και με ποιον. Πέρα από χρήστες θα είναι, δηλαδή, και οι απόλυτοι διαχειριστές, χωρίς να ανησυχούν για την ύπαρξη μεσαζόντων και κεντρικών υπολογιστών που θα ελέγχουν, θα αποθηκεύουν και θα διαχειρίζονται τα προσωπικά τους δεδομένα. Αυτό που μένει τώρα να δούμε είναι η δοκιμαστική έκδοση του diaspora*. Ανεξάρτητα από την απήχηση που θα έχει, είναι δεδομένο πως η έλευσή του θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά προς το μονοπωλιακά συμπεριφερόμενο Facebook. Και ενδεχομένως να καταφέρει και να… «βουλώσει» επιτέλους εκείνο το κενό της διαδικτυακής μας κλειδαρότρυπας, σε μία εποχή στην οποία οι περισσότεροι από εμάς έχουν αρχίσει να θεωρούν την ύπαρξή του ως αυτονόητη και αναπόφευκτη. s±‰Š’Àª„…‰…Œ„’


23 :::0(75232/,61(:6*5

ΡΕΤΡΟ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

»ŠÀ À ŽŠ…“±ŠÀ ±‰¸…À ‹¸‰Š¬À Ž¸À Š¬“¸ À ŽŠÀ Ž…ˆ À Ž„À ½Š”Ž…‡®À lÀ ¸…Ž„…‡®À ‘‰À œSÀ ‡¸…À ‘‰À œSÀ ‰Ž‘½¸Œ‰¸…ÀŽ„‰Ài®‰¸ÀŠ”ÀÀ ‡¸…À ŠÀ ¸‹Š³ˆŽ½¸À ½¸’À ¸³Ž…À°”‰¸‰®Ž¸½À„‰À n¸…³¸À o¸‚Š¬„ À ½¸’À ½±ˆ„ŽÀ ƒ…¸À „À Š½¸‰±¸ À „‰À ³½‹‰”Ž„ À „‰À ‹ˆ„À ‡¸…À „À ½Š”Ž…‡®À ‡¸…À ½¸’À ‹Š‡rˆŽÀ ‰¸À ­Š‡…½rŽŠ”½À ŠÀ Š½¸‰…Ž½À „’ À ½³Ž¸À ¸‹À ŠÀ ‹ŒŠÀ „’À rˆ½‹Š”½À »ŠÀ 4RYÀ !À ,ITTLEÀ2OMANCEžÀ½¸’À‰Š”Ž±¸Ž m±½‰ŠÀ¶rŽ…¸À»•¸‰¸‡r„ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ


u…Š

24 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

«Μου αρέσει το κέντρο της πόλης, έχει χρώμα. Υπάρχουν σίγουρα άσχημα στοιχεία, αλλά έχει μία αυθεντικότητα. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να μένω εδώ», μου εκμυστηρεύεται απολογητικά. «Εχει ωραία εικαστικά στοιχεία, αλλά έχω ανάγκη από πράσινο, να μην είναι το ένα σπίτι πάνω στο άλλο και να μην υπάρχει βαβούρα και πολύς κόσμος στο δρόμο. Θέλω ηρεμία». Δεν την αδικώ. Η ημέρα της είναι τόσο γεμάτη που μία τέτοια επιθυμία φαντάζει απολύτως λογική. Γιατί εκτός από την αγάπη της για τη μουσική που εκφράζεται μέσα από τη δημιουργία μουσικής για ταινίες, σειρές, διαφημίσεις, υπάρχει και η αγάπη για τη δουλειά της που γεμίζει την ημέρα της -δουλεύει ως copywriter. Και μέσα σε όλα αυτά, προέκυψε και το

:::0(75232/,61(:6*5

πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο “Try A Little Romance”, που μόλις κυκλοφόρησε από την Inner Ear. «Δεν είχα σκοπό να βγάλω δίσκο, με ενδιέφερε να κάνω soundtrack ή κάποια συλλογή με jingles. Δεν με ενδιέφερε να κάνω ένα δίσκο, στον οποίο θα τραγουδάω εγώ. Οσες φορές είχα τραγουδήσει, ήταν από ανάγκη, γιατί δεν είχαμε τραγουδίστρια και έπρεπε να παραδώσουμε τραγούδια. Πριν από τρία χρόνια o Νίκος Αγγλούπας (γνωστός και ως Ottomo), τωρινός μου παραγωγός, με βρήκε στο mySpace, και μου έστειλε mail, λέγοντάς μου ότι τον ενδιέφερε να έρθουμε σε επαφή, για να ακούσει πώς μπορούμε να γράψουμε στο στούντιό του κάποια κομμάτια. Χάρηκα πολύ, από την άλλη, όμως, σκέφτηκα ότι δεν με ενδιέφερε ουσιαστικά να βγά-

λω δίσκο. Βρεθήκαμε, ξεκινήσαμε, επειδή, όμως, δεν ήμουν και τόσο ‘ζεστή’, ή μάλλον επειδή είχα πολλά τρεξίματα, το παραμέλησα λίγο, και κάπως έτσι κύλησε ενάμισης χρόνος. Πριν από ενάμιση χρόνο επικοινώνησε μαζί μου ο Περικλής Πιλαβάς από την Inner Ear, λέγοντάς μου ότι ήθελε να μας βγάλει δίσκο. Κατάλαβα ότι, για να μου το λένε δύο άνθρωποι τόσο καλοί στο χώρο, ενδεχομένως να υπάρχει δυνατότητα να κάνω κάτι με το οποίο θα βγαίνω εγώ προς τα έξω. Τους πρότεινα να συνεργαστούν με τον Νίκο, γιατί τον εμπιστευόμουν, αλλά ταυτόχρονα εκτιμούσα τρομερά και την Inner Ear. Αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν σε μένα, δεν παρενέβησαν σε δημιουργικό επίπεδο, είναι καταπληκτικοί». Αυτό που χαρακτηρίζει το “Try

A Little Romance” είναι η ρετρό αίσθηση που αποπνέει. Ρίχνοντας μία κλεφτή ματιά στα ρούχα της Μαριέττας, καταλαβαίνω πως αυτή η διάθεση είναι ολότελα αυθεντική, και αποτυπώνεται στην εμφάνισή της μέσα από ένα λουλουδάτο φόρεμα και ένα ζευγάρι λευκές γόβες. Ηταν το ρετρό στοιχείο μία από τις άμεσες επιδιώξεις της για το άλμπουμ; «Αν ακούσεις τα ντέμο αυτών των τραγουδιών, υπάρχουν ελάχιστες διαφορές στις ενορχηστρώσεις. Ο Νίκος έδωσε άλλη αίσθηση. Τα φωνητικά που έχω υπάρχουν και στο ντέμο, αλλά είναι πιο χαμηλωμένα και πρότεινε να τους δώσουμε ένα ‘πουσάρισμα’. Αυτό ήταν που τους έδωσε ρετρό αίσθηση. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να έχει έναν vintage αέρα. Μου αρέσει η αισθητική των ’50s και των


25 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

nÀÀ­…rŽ„À

’60s, και στο πώς ντύνομαι, και ως ήχος, και ως μουσική, και ως καλλιτέχνης. Μου αρέσει που υπάρχει μία τέτοια αύρα στο δίσκο». Η ρετρομανία, πάντως, είναι κάτι που έχει κατακλύσει την Αθήνα, σε σημείο που να μην θεωρείσαι hip (sic), αν δεν φοράς κάτι vintage. Η ίδια διαφωνεί με όλο αυτό. «Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιεί κάποιος την vintage αισθητική, μόνο επειδή είναι της μόδας», σχολιάζει και δεν έχω λόγο να μην την πιστέψω, αν κρίνω από την αυθεντικότητα που αποπνέει το στιλ και η μουσική της. Χωρίς ακρότητες, σίγουρα, όμως, με αναφορές στο παρελθόν. Ισως στο πλαίσιο της αγάπης της για το ρετρό να εντάσσεται και η συνεργασία που έχει κάνει στον «Παραμυθά», το remake της περίφημης σειράς του

Η Ιωάννα ανοίγει την ντουλάπα της και διαλέγει τα ρούχα της ημέρας. Το αγαπημένο της 501, μπλουζάκι με γιακά και κουμπάκια (1 λίρα από second hand μαγαζί του Λονδίνου) και μάλλινη ζακέτα. Το πρώτο στάδιο της ετοιμασίας έχει τελειώσει. Στο μπάνιο συνειδητοποιεί ότι τα μαλλιά της είναι πατικωμένα, αλλά δεν ανησυχεί. Μαντήλι δεμένο πίσω, μακιγιάζ και η πόρτα κλείνει βιαστικά πίσω της. Η Ιωάννα δεν ζει στη δεκαετία του ’70 κάπου στην Ευρώπη. Αλλά στην Αθήνα του 2010. Εχει σπουδάσει στο Λονδίνο και τώρα δουλεύει σε διαφημιστική εταιρεία. Αγαπάει να φοράει ρούχα της δεκαετίας του ’70, του ’60 -και γιατί όχι;- και του ’50 και να ακούει μουσική από τα βινύλια που τόσο λατρεύει να αγοράζει και που πλέον δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρει. Στο Λονδίνο ήταν πολύ ευτυχισμένη που μπορούσε να αγοράζει ρούχα, αξεσουάρ και είδη σπιτιού του γούστου της, και μάλιστα σε πολύ χαμηλές τιμές, χωρίς να την νοιάζει αν ήταν μεταχειρισμένα. Πριν από δύο χρόνια που γύρισε στην Αθήνα, μέσα στη γενική της κατάθλιψη, την περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Η μόδα του vintage είχε έρθει και στην Ελλάδα και έτσι το εκκεντρικό στιλ της έγινε σχεδόν trendy, ενώ το γούστο της φαινόταν πια συνηθισμένο. Προφανώς, η Ελλάδα δεν ανακάλυψε ξαφνικά τον τροχό. Εδώ και χρόνια η συγκεκριμένη τάση έχει κατακλύσει Αμερική και Ευρώπη. Ισως για τους μη μυημένους, το vintage να φαντάζει κάτι φτηνό, φθαρμένο και ντεμοντέ. Αλλά δεν είναι τίποτε από αυτά. Ο όρος ουσιαστικά αναφέρεται σε είδη τα οποία σχεδιάστηκαν σε προηγούμενες δεκαετίες, και ειδικά μεταξύ των δεκαετιών 1920-1980. Τα είδη αυτά μπορεί να είναι ακόμη αχρησιμοποίητα ή όχι. Αν και τα μεταχειρισμένα πρωτοστατούν στη συνείδησή μας, υπάρχουν αφόρετα ρούχα και αξεσουάρ που έχουν έρθει στην επιφάνεια από stock μεγάλων εργοστασίων (κυρίως επώνυμων σχεδιαστών) και διεκδικούν τις υψηλότερες τιμές. Ετσι, η πάντα θερμή υποστηρίκτρια του vintage, Τζούλια Ρόμπερτς, έχει τώρα ανταγωνίστριες σε κάθε εμφάνισή της στο κόκκινο χαλί. Αλλωστε, το φόρεμα που επέλεξε η Πενέλοπε Κρουζ να φορέσει στην απονομή των περυσινών Οσκαρ, αποσπώντας και το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου, θα μείνει σε όλους αξέχαστο. Ενα vintage Balmain που θύμιζε νυφικό ήταν η καλύτερη επιλογή, ειδικά μετά το vintage Chanel που φόρεσε στα Goya’s. Φυσικά, οι οίκοι μόδας δεν έμειναν πίσω σε όλη αυτή τη νέα τρέλα. Τα ρούχα, όμως, είναι μόνο ένα κομμάτι αυτής της νέας τάσης που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας. Η διακόσμηση, τα αυτοκίνητα, η μουσική, τα μαγαζιά διασκέδασης είναι τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ. Του αθηναϊκού παζλ. Αν, λοιπόν, σας αρέσει να παίζετε και πάλι pacman, να διαβάζετε κόμικς που αγαπούσατε παιδιά και να πίνετε κονιάκ σε μπαρ με ρετρό διακόσμηση, μην ανησυχείτε καθόλου. Η νέα τάση επιτρέπει τα πάντα και μάλιστα προνοώντας για την τσέπη μας. Ξεθάψτε καπέλα, γάντια, μαντήλια και κάπες της γιαγιάς, μεταποιήστε ό,τι χρειάζεται και δημιουργήστε το δικό σας στιλ. Βάλτε στο iPod το “Vintage” από Vassiliko και περιπλανηθείτε στη χειμωνιάτικη Αθήνα. Είστε ρετρό; Τόσο το καλύτερο! s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” Νίκου Πιλάβιου. «Οι μουσικές που έγραψα για τον ‘Παραμυθά’ είναι οι μουσικές για τις οποίες είμαι πιο υπερήφανη. Στα 26 επεισόδια που βγήκαν σε remake η μουσική είναι δική μου, του Νίκου Πιλάβιου και του γιου του, Κωνσταντίνου Πιλάβιου, που είναι στη σκηνοθεσία. Πόσο χαζό ακούγεται να ακούς μουσική σου και να συγκινείσαι; Συγκινούμαι με όλη αυτή τη διαδικασία, γιατί έκανα κάτι πολύ τρυφερό». Οι πολ-

λές διαφορετικές εκφάνσεις της συνθετικής της ικανότητας με κάνουν να αναρωτιέμαι για τις μουσικές της επιρροές. Η απάντηση σχεδόν με σοκάρει: «Δεν ακούω σχεδόν καθόλου μουσική. Σε αυτή τη φάση, θέλω να γνωρίσω τα νέα ελληνικά συγκροτήματα, και έτσι ακούω επί τούτου. Εχω εντυπωσιαστεί με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τι υπέροχους καλλιτέχνες έχουμε. Εχω επιρροές, αλλά δεν ακούω για πολύ μεγάλο δι-

άστημα συγκεκριμένους μουσικούς. Λατρεύω, βέβαια, τον Μπάουι, τον Ελβις, τον Φρέντι Μέρκιουρι, τους Σάιμον και Γκαρφάνκελ, τον Μάικλ Νάιμαν, τον Ντάνι Ελφμαν. Επειδή έχω συνέχεια μουσική στο μυαλό μου, θέλω, όταν δεν κάνω αυτό, να είμαι τελείως ήρεμη». Η συζήτηση ξαναγυρίζει στο άλμπουμ της, και δράττομαι της ευκαιρίας να την ρωτήσω για τους στίχους, που είναι στα αγγλικά. «Ο αγγλικός στίχος είναι πιο μελωδικός από μόνος του, με βοηθάει να φτιάξω ωραίες μελωδίες. Το γεγονός ότι είναι μονοσύλλαβες και δισύλλαβες οι περισσότερες λέξεις μού επιτρέπει να φτιάξω πάνω τους άπειρες μουσικές». Διστάζει λίγο και συνεχίζει: «Στα ελληνικά δεν το καταφέρνω. Ο ελληνικός στίχος έχει τη δική του


u…Š

26 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

ναι μάλλον μία τεχνοκρατική προσέγγιση, δεν προσπαθεί να με αντικρούσει. Συμφωνεί μαζί μου, εξηγώντας πως πολύ απλά έχει συνηθίσει σε αυτή τη διαδικασία. «Δεν φοβάμαι να μην έχω έμπνευση. Υπάρχει ο τρόπος να δημιουργήσεις εσύ την έμπνευση. Το ‘The Girl who Loved the Rain’ το έγραψα, ενώ οι αδελφές μου έβλεπαν τηλεόραση, ο ξάδερφός μου έψαχνε κάτι στο internet, και εγώ είχα αράξει στο κομπιούτερ, έπαιξα μερικές νότες, τραγούδησα μία μελωδία, και αυτό ήταν». Την διαβεβαιώνω πως εκ του αποτελέσματος είναι δύσκολο να φανταστείς κάτι τέτοιο και πως ο δίσκος της πραγματικά μου άρεσε πολύ. Το πρόσωπό της φωτίζεται, με χιλιοευχαριστεί, μου φαίνεται πως κοκκινίζει κιόλας. Οι θετικές κριτικές τής προκαλούν χαρά. Πώς θα αντιμετωπίσει, όμως, μία κακή κριτική; Το πρόσωπό της σκοτεινιάζει, μόλις ακούει την ερώτηση. «Θα με κάνει να νιώσω πολύ άσχημα, θα στεναχωρηθώ», παραδέχεται αμήχανα. «Πριν από δύο εβδομάδες με έπιασε μία κρίση πανικού», συνεχίζει, «δεν είχα καμία αίσθηση ότι μετά το δίσκο θα είμαι εκτεθειμένη στα σχόλια του καθενός. Μία αρνητική κριτική που γίνεται με σωστό τρόπο θα με στεναχωρήσει, αλλά έχω την ηρεμία να την δω εποικοδομητικά. Τα κακοπροαίρετα σχόλια θα με ενοχλούσαν σίγουρα». Αυτό που την ενοχλεί ιδιαιτέρως είναι όταν γίνεται κριτική για το επώνυμό της και όχι για τη μουσική της. «Και εγώ η ίδια κοροϊδεύω το επώνυμό μου, αλλά άκου πρώτα τη μουσική μου, και αν δεν σου αρέσει, άκου κάτι άλλο, υπάρχουν τόσες ωραίες μουσικές. Μην ασχολείσαι, όμως, μόνο με το επώνυμό μου».

INFO

ομορφιά, αλλά όσες φορές έχω γράψει μουσική για ελληνικό στίχο, είναι μουσική ξένη προς εμένα. Σίγουρα, ο αγγλικός στίχος δεν μπορεί να εκφράσει τα ίδια πράγματα ούτε να μας αγγίξει τόσο πολύ. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς τραγουδάμε ένα τραγούδι χωρίς να δίνουμε σημασία στα λόγια, εκτός και αν είναι

κάτι πολύ απλό». Οσο για τη μουσική έμπνευση, η Μαριέττα έχει μία τελείως προσωπική θεώρηση. «Η έμπνευση είναι κάτι παρεξηγημένο. Ενας ικανός μουσικός μπορεί να γράψει εξαιρετική μουσική με ή χωρίς έμπνευση και δεν το λέω για μένα, δεν είναι κάτι εξωπραγματικό αυτό που κάνω εγώ. Μουσική δεν

σημαίνει ‘είμαι ερωτευμένος και γράφω ένα τραγούδι για τον έρωτα’, αλλά αν θέλω να γράψω ένα όμορφο τραγούδι, θα αφήσω απλώς τα χέρια μου πάνω στο πιάνο, και αν πρέπει να παραδώσω ένα τραγούδι, θα βάλω όλη μου την ικανότητα και θα φτιάξω ένα όμορφο κομμάτι». Οταν της τονίζω πως αυτή εί-

Í©{š™œ’©œ’Ÿ©{‹à©p©œ˜©{“Ò—˜©ß‘“—©›œ‹©© œ’Ÿ ©„ßš‹›©›œ’©‡“–˜›˜“•à ©‹––Ò©œ‹©{‹šÒœ’› © ‘“‹œá©Ž—©Ò—œ ©œ’©‘š‹“˜•š‹œá‹ ©Ë “©‘šÒ“© œ˜©RNTMCSQ@BJ©œ’Ÿ©œ‹“—á‹Ÿ©cϚҜ’›ß©Ði©œ’Ÿ© ‚˜¡•á‹Ÿ©Õ“•Ò•’ ©•‹“©p˜¡›“•à©‘“‹©œ‹“—Ꮯ ©›“šßŸ © Ž“‹’pᛏ“Ÿ ©Êšá›•œ‹“©{ᛒŸ©{ᛞ©‹{⩜’©Ž“‹Ž“•œ¡‹•à©•‹––“œ —“•à©{˜–“œá‹©A@MJHS FQ©VVV A@MJHS FQ ©›œ˜©{–‹á›“˜©œ’Ÿ©˜{˜á‹Ÿ©•Ò© šâ—˜© Ž“˜š‘‹—™—œ‹“©œ˜© QSNFDSGDQ©%DRSHU@K ©Ö˜©b3QX© ©+HSSKD©1NL@MBDh©á—‹“©œ˜©{š™œ˜©œ’Ÿ©Ò–p{˜¡p© •‹“©•¡•–˜˜šá©‹{⩜’—©(MMDQ©$@Q ©„š“››âœšŸ© {–’š˜˜šáŸ©›œ˜©VVV L@QHDSS@E@ENTSH BNL ֒—©p{җœ‹©œ’Ÿ©‹{˜œ–˜ä—©˜“ Ë¡‹‘‘–á‹©ƒ¡—˜{˜ä–˜¡©ž—’œ“•Ò© ©•š˜¡›œÒ© Ë䒩Ϙ¡šœáŽ˜¡©‹•˜¡›œ“•à©•“Òš‹© ©ž—’œ“•Ò ˜ŽžšàŸ©Ì¡•“–àŸ©p{қ˜ ϙ›œ‹Ÿ©Ï‹š“œ¢àŸ©Œ“˜–á© ©œš˜p{◓ ϙ›œ‹Ÿ©Ø‹–“™œ’Ÿ©—œš‹pŸ© Í ˜–à{œ’Ÿ©‚¡œßš’Ÿ©ƒÒ—’Ÿ


u…Š

27

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

¶jªt´¹stÀ

Àvªts¹iÀ°jÀÀlnjªj° Το Βερολίνο είναι μία πρωτεύουσα με τεράστια έκταση και πληθυσμό 4,5 εκατ. ψυχές, που πριν από 21 χρόνια ήταν διχοτομημένη. Σβήστε το προηγούμενο και κρατήστε τούτο: το Βερολίνο είναι μία πόλη που μοιάζει με δάσος και όλο της το παρόν γυρίζει γύρω από το πώς δεν θα επαναληφθεί το παρελθόν. Στο πλαίσιο των 20 χρόνων από την ένωση της πάλαι ποτέ Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία (1990-2010), το Βερολίνο μπαίνει για ακόμα μία φορά στο προσκήνιο. Μία πρωτεύουσα που την χώριζε ένα τεράστιο τείχος, απαγορεύοντας σε ομοεθνείς ακόμα και να κοιτάνε ο ένας τον άλλον. Το Βερολίνο, όμως, έμαθε και μάλιστα αντέδρασε σωστά. Ισως να έγινε καλύτερο από αυτή τη δοκιμασία, ίσως να έμαθε να ανέχεται το διαφορετικό. Από την κεντρική πλατεία Alexanderplatz, πίσω από την οποία δεσπόζει ο Πύργος της Τηλεόρασης (Fernsehturm), μέχρι τα απομεινάρια του τείχους στην Εast Side Gallery, και από την Τοπογραφία του Τρόμου (Topographie des Terrors) των Ναζί και της Γκεστάπο μέχρι την Πύλη του Βραδεμβούργου, είναι μία πόλη που πασχίζει να μην ξεχάσει. Κάθε βήμα, κάθε έκθεμα, κάθε σημείο κρύβει μία αναφορά στο παρελθόν. Μία αναφορά που ξεχειλίζει από βομβαρδισμούς και καμένα κτίρια εξαιρετικής αρχιτεκτονικής. Κάθε βλέμμα

μπορεί να διακρίνει μία πόλη πληγωμένη υλικά και στιγματισμένη στην ψυχή της, αν μπορεί μία πόλη να έχει ψυχή. Και όμως, τα γεγονότα, τα ερείπια, η ντροπή και ο πόνος δεν θάφτηκαν κάτω από τόνους λήθης. Μέσα στους κατάφυτους δρόμους της και στα βρεγμένα, λόγω εποχής, ξερά φύλλα που στόλιζαν τους δρόμους της, μπορούν και συνυπάρχουν Ασιάτες, Ευρωπαίοι, Αφρικανοί και κάθε φυλή του Ισραήλ. Είναι αυτοί που συνθέτουν το περίφημο “multi-culti” που η Καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε ότι απέτυχε, πιθανότατα γιατί η δουλειά τους να ξαναχτίσουν μία ισοπεδωμένη χώρα έφτασε στο τέλος της. Παρόλα αυτά, στο Kreuzberg όπου η πυκνότητα των Τούρκων είναι μεγάλη, στην Nollendorfplatz όπου σε όλα τα μαγαζιά είναι αναρτημένο ένα ουράνιο τόξο ή στο Charlottenbourg όπου κατοικοεδρεύουν οι «καλλιτέχνες» (κάπου εκεί κοντά μένει και η Μυρτώ Τ. που μας φιλοξένησε), φαίνεται ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Τα πάντα είναι σε πλήρη κίνηση, σε μία ατελείωτη μείξη και συγχώνευση που δείχνει να χαρακτηρίζει την πόλη. Ακόμα και η πρόσφατη άνοδος των Ακροδεξιών φαίνεται να μην την επηρεάζει -για καλό και για κακό, βέβαια, ορισμένες περιοχές του Βερολίνου συστήνονται ως «μη φιλικές» προς τους μελαμψούς τουρίστες και φοιτητές. Εντύπωση προκαλεί, επίσης, ότι αυτή η πόλη δεν «τρέχει». Μπορεί η ρυμοτομία της να είναι δαιδαλώδης, η έκτασή της αχανής (892

τετ.χλμ., ενώ η Αθήνα είναι μόλις 39 τετ.χλμ.) και οι γραμμές του μετρό να είναι 10 στον αριθμό, και όμως κανείς δεν δείχνει να είναι βιαστικός. Ισως γιατί οι κάτοικοί της κουράστηκαν πλέον να τρέχουν, για να ξεφύγουν, οι μεν από τις σφαίρες και το κυνηγητό της Στάζι, οι δε από τη λεγόμενη «ανάπτυξη». Και ενώ δεν τρέχει, κατά έναν περίεργο λόγο πεινάει. Η πείνα της είναι τόση που τα «φαγάδικά» της είναι περισσότερα από αυτά της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, η πείνα της για φαγητό -ακόμα και στις στάσεις του μετρό υπογείως το μόνο που θα συναντήσει κανείς είναι φαγάδικα- μόνο με την πείνα της για πολιτισμό μπορεί να συγκριθεί. Και ανάμεσα στα πολλά της Μουσεία, αυτό που προκαλεί σίγουρα το θαυμασμό είναι το Μουσείο DDR (Deutsche Demokratische Republik), που είναι το Μουσείο της καθημερινότητας των Ανατολικογερμανών. Ενώ φαίνεται ιδιαίτερα μικρό, η διαδραστικότητά του μπορεί να κρατήσει έναν επισκέπτη πάνω από τρεις ώρες. Εκεί μπορεί κανείς να «ζήσει» για λίγο, όπως ένας άνθρωπος πίσω από το τείχος, αν θεωρηθεί ότι οι Δυτικοί ήταν μπροστά από αυτό! Και μετά, μία βόλτα από το Μουσείο της Ιστορίας (Deutsches Historisches Museum), που μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου δείχνει τι θέλει αυτή η πόλη και αυτή η χώρα να θυμάται τόσο πολύ, ώστε να το ξεχάσει: τον Αδόλφο Χίτλερ. Και κάπου εκεί, το παρελθόν συναντάται ξανά με το μέλλον μέσα από το δύσκολο δρόμο της αλλαγής, όπως τόσο μεστά περιγράφεται με το ρητό του Μαρξ που στολίζει τον εσωτερικό τοίχο του Πανεπιστημίου Humbolt του Βερολίνου: οι φιλόσοφοι ερμήνευσαν τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Ο στόχος, παρόλα αυτά, είναι να τον αλλάξουμε. »rŽŠ’Àµ¸…‡’


u…Š

28 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

·t¹t°À²uni»i¹À»tsÀ¹t j‰¸À“‰ŠÀ½rÀŠ‰À½ŠÀÀ Š”À…Š¬À„’Àƒ±‹„’À©±Ž‡Š”½À…’À ‰¸Š¬’Àƒ…¸Š¬’À‡¸…À½¸’Àˆ³‰ÀÀ „Àƒ‰Œ½„ÀŠ”’Àƒ…¸À …ÀŽ”‰³©„À l¸‰Àˆ…‡rÀŽŠÀ‹…‡±‰­”‰ŠÀ u‹r“Š”‰À‹Šˆ……‡rÀ‹¸…“‰±­…¸À ‹±Ž‘À¸‹À¸À…¸…‡rÀ³½¸¸À {À½…ˆr½À¸‹ˆŒ’Àƒ…¸À„‰À Š½Šˆ¸ƒ‰±¸ÀŠ”À»¬‹Š” Πέρυσι, τέτοια εποχή, τα τηλεοπτικά παράθυρα εξέπεμπαν ανησυχία, προειδοποιώντας πως ο ιός της νέας γρίπης καλπάζει. Τα νοσοκομεία οριοθετούσαν ειδικούς χώρους υποδοχής των κρουσμάτων. Ανθρωποι που έβηχαν στο λεωφορείο αντιμετωπίζονταν με καχύποπτα βλέμματα. Υπουργοί έκαναν μαζικές παραγγελίες εμβολίων. Θυμάμαι να προετοιμάζω ένα ταξίδι στο εξωτερικό και να χαζεύω την ιστοσελίδα του BBC, ψάχνοντας για περαιτέρω πληροφορίες. Κυριαρχούσε σε αυτήν ένας μεγάλος διαδραστικός χάρτης. «Οι κόκκινες κουκκίδες στο χάρτη αναφέρονται στα έως τώρα κρούσματα. Μετακίνησε το δείκτη του χρόνου και δες την εξέλιξη της πανδημίας». Σέρνοντας το δείκτη ένα μήνα μετά, έβλεπες τον πλανήτη να καταλαμβάνεται από το φάντασμα του κομμουνισμού… Ο καιρός πέρασε και το θέμα ξεχάστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχε υπερπροβληθεί. Απότομα. Τα ΜΜΕ αποφάσισαν πως δεν πουλάει πια και βιάστηκαν να το αντικαταστήσουν με τη δημιουργία ενός νέου κόμματος ή κάτι παρόμοιο. Πιστεύοντας πως τα θέματα της κοινωνικής μας ζωής δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «σούπα» (που όταν κρυώσει δεν τρώγεται), αποφάσισα να ξαναπιάσω κάποια από τα ερωτήματα που είχα τότε: Πόσο δικαιολογημένος ήταν ο φόβος μας για τον ιό; Πόσο, στα αλήθεια, κινδυνεύαμε; Σε ποιο βαθμό τα media υπερέβαλαν; Γιατί το έκαναν; Ζήτησα βοήθεια από τρεις φίλους, αποφοίτους της Ιατρικής Αθηνών. Ο Αντώνης Κυρίτσης, ο Δημήτρης Τσιλιγκίρης και ο Παναγιώτης Σακαρέλος τελεί-

ωσαν πέρυσι τη σχολή και από τότε έχουν ξεκινήσει να συμμετέχουν στο άνοστο παιχνίδι της αναμονής για ειδικότητα. Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε, τονίζουν πως πρέπει να λάβω υπόψη μου πως δεν είναι ειδικοί επί του ιού της νέας γρίπης. Το λαμβάνω και ανοίγω τη συζήτηση. Τους ρωτάω αν θυμούνται πώς αντιμετωπιζόταν το θέμα στους ιατρικούς κύκλους. Το συζητούσαν με τους συμφοιτητές τους; Ακουγαν τις δηλώσεις των ειδικών γιατρών; Ρωτούσαν τους καθηγητές τους; Ανησυχούσαν; Ο Παναγιώτης παίρνει το λόγο: «Γενικώς, η ένταση που ο συγκεκριμένος ιός προκάλεσε στον ιατρικό χώρο ήταν εντελώς διαφορετική από την ένταση που προκάλεσε στο χώρο των media ή σε αυτόν των πολιτών. Ηταν μία ένταση (η πρώτη) πολύ χαμηλότερης κλίμακας». Ο Δημήτρης αναφέρει πως θυμάται να επικρατεί μια «ψύχραιμη» διάσταση απόψεων. «Υπήρχαν γιατροί που ήταν καθησυχαστικοί, υπήρχαν και άλλοι που εξέφραζαν ένα σκεπτικισμό. Σίγουρα, πάντως, κανείς δεν έσπερνε τον πανικό». Συνεχίζει, λέγοντας πως κατά τη γνώμη του η ανησυχία εκ μέρους των γιατρών ήταν δικαιολογημένη, μιας και ο συγκεκριμένος ιός διέθετε κάποια «πρωτότυπα» χαρακτηριστικά. «Κατ’ αρχάς, ήταν ολοκαίνουργιος. Αποτελούσε


29 :::0(75232/,61(:6*5

ένα συνδυασμό από τρία κομμάτια. Παρουσίαζε χαρακτηριστικά από τον ιό των χοίρων, τον ιό των πτηνών, αλλά και τον ιό της κοινής γρίπης που ξέρουμε. Μπροστά στο άγνωστο είναι λογικό να υπάρχει προβληματισμός, έτσι δεν είναι;». Ο Αντώνης συμπληρώνει: «Επίσης, είχε και την ιδιότητα να μεταλλάσσεται, ιδιότητα η οποία δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη, είναι όμως ανησυχητική. Ανθρωποι που κολλούσαν τον ιό, μπορούσαν μετά να τον ξανακολλήσουν. Από τη στιγμή που άλλαζε συνεχώς, δεν ήσουν σίγουρος πως, κολλώντας τον, έχεις αποκτήσει ανοσία». Οι τρεις τους συμφωνούν πως τελικά αυτό που έκανε τον ιό τόσο ιδιαίτερο ήταν το γεγονός πως δεν έδειχνε προτίμηση στους ηλικιωμένους. «Στατιστικά, προσέβαλε όλη την γκάμα των ηλικιών με τις ίδιες πιθανότητες. Η ασθένεια που προκαλούσε ήταν ήπια, όμως συχνά δημιουργούσε πνευμονικές επιπλοκές». Αυτές οι επιπλοκές, σύμφωνα με τον Αντώνη, ήταν που χρησιμοποιήθηκαν «άκομψα» από τα ΜΜΕ. Ο Δημήτρης το αναλύει περισσότερο. «Τα μέσα εστίασαν σε ανθρώπους που είχαν ούτως ή άλλως προβλήματα υγείας και για τους οποίους οι εν λόγω επιπλοκές αποδείχθηκαν πραγματικά επικίνδυνες, ή και θανατηφόρες».

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

Ο Παναγιώτης χαμογελά και προσθέτει ότι «τελικά, ήταν περισσότεροι αυτοί που πέθαναν από την κοινή γρίπη… Θυμάμαι να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κάποια σαρκαστικά άρθρα που υποστήριζαν πως οι θάνατοι από τον ιό της νέας γρίπης ήταν στατιστικά πολύ λιγότεροι από τους θανάτους που προκλήθηκαν το ίδιο διάστημα σε πιτσιρίκια που πνίγηκαν από φιστίκια». Η συζήτηση έχει πια στραφεί στη δεοντολογία των μέσων και καταλαβαίνω πως έχει έρθει η ώρα για την προπαγάνδα μου. Υποστηρίζω στην ομήγυρη την άποψή μου πως τα media, συνδεδεμένα άρρηκτα με την πολιτική εξουσία, αρέσκονται στο να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Στο να κατευθύνουν τα βλέμματα μακριά από τα πραγματικά προβλήματα. Ο Δημήτρης έχει ενστάσεις, αναφέροντας: «Δεν πιστεύω πως κρύβεται από πίσω κάτι άλλο. Πρόκειται μόνο για το εγγενές χαρακτηριστικό των μέσων που ονομάζεται λατρεία για την υπερβολή. Την υπερβολή που φέρνει νούμερα. Διοξίνες, τρελές αγελάδες, ιός της νέας γρίπης. Απλώς, όλα αυτά είναι άρτος και θεάματα». Ο Αντώνης δείχνει να συμφωνεί μαζί του και τελικά ο μόνος που φαίνεται να «ψήνεται» με τα λόγια μου είναι ο Παναγιώτης. «Τα media κινδυνολογούν και στη συνέχεια μετρούν το φόβο που τα ίδια προκάλεσαν. Ετσι, βγάζουν συμπεράσματα για το πόσο ευάλωτοι είναι οι άνθρωποι απέναντι στην επίδρασή τους. Τα συμπεράσματα αυτά φαντάζομαι πως τους είναι χρήσιμα». Ενας στους τρεις, λοιπόν. Μάλλον δεν κάνω για πολιτικός αρχηγός. v®ŽŠ’Àv¸‰•®’


u…Š

30 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

Ο χώρος του παλιού νοσοκομείου «Ελπίς» είναι η προσωρινή στέγη του Θεατρικού Μουσείου. Κατά τραγική ειρωνεία, όμως, το αρχείο του Μουσείου δεν έχει και πολλές ελπίδες. Η των του Μουσείου παθημάτων κάθαρσις μένει βυθισμένη στο σκότος και την κρατική αδιαφορία. m±½‰Š‚‘Šƒ¸‚±’À lˆ±¸’ÀmŠˆŠ‡Š¬„’ Επειδή πιθανόν ακόμα και η ύπαρξη του Θεατρικού Μουσείου να είναι άγνωστη, ας αρχίσουμε συστήνοντας -με τα ευχάριστα, δηλαδή- τους θησαυρούς του. Ιδρύθηκε το 1938 και έκτοτε λειτουργεί υπό προβληματικές συνθήκες. Εφορός του, καθώς και κύριος εμπνευστής της προσπάθειας, ήταν ο Γιάννης Σιδέρης. Αποτελεί το μοναδικό αρχείο στα Βαλκάνια και είναι ίσως το μοναδικό εθνικό αρχείο θεάτρου σε ολόκληρη την Ευρώπη, μαζί με το αγγλικό, με τεράστια αρχειακή περιουσία, από την Οδησσό και την Τεργέστη μέχρι την Αλεξάνδρεια, την Κωνσταντινούπολη και την Κύπρο. Προγράμματα παραστάσεων, αφίσες, θεατρικά κείμενα, βίντεο, ταινίες μαγνητοφώνου, παρτιτούρες. Αρχαιότερο κτήμα της συλλογής είναι ένας τόμος με θεατρικά έργα του Ρακίνα του 1736, γραπτά από το χέρι του Γρηγορίου Ξενόπουλου, ένα υλικό ανεκτίμητο. Παραπάνω από 70.000 χειρόγραφα ή δακτυλόγραφα βρίσκονται στη διάθεση των μελετητών. Περίπου 250 μεταφράσεις του Μάριου Πλωρίτη, δεκαπλάσιες, δηλαδή, από εκείνες που κυκλοφόρησε σε βιβλία, βρίσκονται εδώ. Ενας μεγάλος θησαυρός. Δοκίμια, μελέτες, βιβλία αναφοράς, πλήθος πολύτι-

lÀ·iªi°»i°lÀ °usjv¹kj»i¹À˷˸ μων αντικειμένων, τα οποία δόθηκαν ως δωρεές. Η τελευταία ήταν ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Ζυλ Ντασσέν. Πάρα πολλές μακέτες σκηνικών, όλοι οι καραγκιόζηδες του Βασίλαρου ανήκουν στο Μουσείο, ενώ στην έκθεση εκτίθενται μόνον ελάχιστοι του Σπαθάρη, καθώς, επίσης, και αμέτρητα αποθηκευμένα κοστούμια από θεατρικές παραστάσεις. Ο επισκέπτης μπορεί να δει ακριβώς πώς ήταν το καμαρίνι μεγάλων ηθοποιών, όπως της Μελίνας Μερκούρη, της Κατίνας Παξινού και του Μάνου Κατράκη. Το Μουσείο δεν στέκεται στο αντικείμενο, αλλά στον ίδιο τον προσωπικό χώρο του ηθοποιού, και έτσι αφηγείται ουσιαστικά την ιστορία του ελληνικού θεάτρου. «Αυτή τη στιγμή θα θέλαμε να φτιάξουμε το καμαρίνι του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, του Αλέκου Αλεξανδράκη, του Θάνου Κωτσόπουλου και της Μαίρης Αρώνη. Αλλά δεν μπο-

ρούμε, γιατί δεν έχουμε χώρο. Τα κύρια προβλήματα, όμως, δεν είναι πώς θα ανοιχτούμε, αλλά πώς θα επιβιώσουμε υπό τις παρούσες συνθήκες», δηλώνει αγανακτισμένος ο πρόεδρος του Θεατρικού Μουσείου, κριτικός θεάτρου και πανεπιστημιακός, Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Kαι φέτος», συνεχίζει, «αναγκαστήκαμε να μην δώσουμε το θεατρικό βραβείο ‘Κοτοπούλη’ που δίνουμε κάθε χρόνο». Εκλεισε δε και το Μουσείο Επιδαυρίων το καλοκαίρι. Το προσωπικό έχει να πληρωθεί ήδη έξι μήνες, ενώ η βιβλιοθήκη της οδού Καραμανλάκη, χώρος μισθωμένος από το ΥΠΠΟ, βρίσκεται με απλήρωτα ενοίκια 14 μηνών και ο ιδιοκτήτης έκανε αγωγή έξωσης στο ΔΣ του Μουσείου. «Τελικά, ο Δήμος Αθηναίων -και είναι αυτό προς τιμήν του- μας παραχώρησε ένα χώρο στην οδό Μητροπόλεως, όπου θα πάει μόνο το εκθεσιακό υλικό, τα καμαρίνια και οι αφίσες, ώστε να


31 :::0(75232/,61(:6*5

μείνουν στο χώρο στην Ακαδημίας το αρχείο του Μουσείου και η βιβλιοθήκη». Οι κρατικές επιχορηγήσεις από το ΥΠΠΟ, ωστόσο, παραμένουν σε στάσιμη κατάσταση, με μόνη προσδοκία, όταν και αν εγκριθούν, να καλύψουν μόλις το 1/3 των χρεών.

іôŸ”‘“Ýônڕ‘ô™š‘ô‰y–›Û“ Οντας αποκλειστικά επιχορηγούμενο από το κράτος, τελεί υπό μία συνεχή δυσχέρεια. «Αντί να προάγουμε τη θεατρολογική έρευνα, όπως είναι το έργο μας, αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε στη ζητιανιά», μας λέει ο άμισθος πρόεδρος του ΔΣ, Κώστας Γεωργουσόπουλος. Το περισσότερο υλικό μένει στοιβαγμένο σε δύο διαμερίσματα-αποθήκες στο Παγκράτι. «Αν είχαμε 5.000 τετ.μ., θα μπορούσαμε να τα γεμίσουμε με αυτά που έχουμε. Θα μπορούσε να υπάρχει και ένας ανθρώπινος χώρος για τις προβολές θεατρικών παραστάσεων, να λειτουργήσουμε, όπως πρέπει, το εργαστήριο για τα σχολεία. Τώρα αναγκαζόμαστε να δεχόμαστε τους επισκέπτες στην αίθουσα με τα γραφεία των απλήρωτων υπαλλήλων». Και μιλάμε για μία μη κερδοσκοπική εταιρεία, με άμισθο ΔΣ. Μιλάμε, επίσης, για τη μοναδική πηγή πληροφόρησης για προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, αλλά και καθηγητές. Τροφοδοτεί με δωρεάν υλικό (βίντεο παραστάσεων, ηχογραφήσεις) τα σχολεία. Μπορεί κάποιος καθηγητής, αν θέλει, να προβάλει παραστάσεις για τους μαθητές του, ενώ λειτουργεί και η εκπαιδευτική εφαρμογή με θέμα «Αντιγόνη», ένα πολύτιμο εργαλείο για την εκπαιδευτική κοινότητα. Και προφανώς, για να το επισκεφθείς, δεν κόβεις εισιτήριο. Το κτίριο που παραχωρείται από το Δήμο Αθηναίων (Μητροπόλεως 44) πληροί τις ανάγκες ενός εκθεσιακού χώρου. Δεν μπορεί να πάει εκεί ούτε το αρχείο, ούτε η βιβλιοθήκη. Οταν φύγουν τα καμαρίνια και η έκθεση από το σημερινό χώρο (Ακαδημίας 50), θα μεταφερθούν εκεί το αρχείο και η βιβλιοθήκη. Ομως, ο χώρος στην Ακαδημίας δεν είναι κατάλληλος, ώστε να φυλάσσονται βιβλία. Πέριξ του Θεατρικού Μουσείου βρίσκονται τα δημόσια ουρητήρια. Το κτίριο είναι προ του 1850 και η αποχέτευσή του με πήλινους σωλήνες. Συχνά ο χώρος πλημμυρίζει, ενώ κατατρώγεται και από τους τερμίτες στο υπέδαφος, παρέα με κατσαρίδες και ποντίκια. Μέσα στο ίδιο το κτίριο υπάρχει υποσταθμός της ΔΕΗ, απομεινάρι του παλαιού δημοτικού νοσοκομείου «Ελπίς». Εχει συμβεί και βραχυκύκλωμα, με κίνδυνο να καούν τα πάντα. Οπως φαίνεται, δεν είναι αυτές συνθήκες για κοστούμια, αλλά ούτε και για χάρτινα κειμήλια. Το κτίριο είναι ακατάλληλο. Τα βιβλία, αν έρθουν εντέλει στο χώρο, θα κινδυνεύουν. Διαφωνίες ως προς την αριστοτελική κάθαρση στον ορισμό της τραγωδίας συνεχίζουν να υπάρχουν, πολλοί λένε πως κάθαρση δεν υπάρχει. Εδώ, όμως, θα ήταν δυνατή, αν ενδιαφερόταν κανείς. Και ο κ. Γεωργουσόπουλος δεν μπορεί να αναγκάζεται να δρα ως από μηχανής θεός: «Αν δεν βρεθεί λύση με την έξωση, εγώ θα βγάλω τα βιβλία στο πεζοδρόμιο να τα μοιράσω και θα καταλήξουμε στα κανάλια. Δεν γίνεται αλλιώς».

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ


u…Š

32 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

´u°lÀ°»lÀ¶¹¶´¹˷i˸mlÀmª¹°l Ακούμε συχνά ότι το βιβλίο θα είναι η ψυχαγωγική απάντηση στην κρίση. Μία καλή λύση ίσως είναι οι δημοτικές βιβλιοθήκες. Οι ποιες; Ναι, υπάρχουν, και μερικές είναι και καλές.

Πέρυσι μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Ενα από τα πρωινά με το κλασικό του ψιλόβροχο χώθηκα σε κτίριο που μου φάνηκε οικείο. Το σήμα μιας γλυκιάς σιωπής πλανιόταν στον αέρα. Κόσμος έμπαινε, κόσμος έβγαινε και η μυρωδιά των παλιών βιβλίων δεν έλεγε να κοπάσει. Σου άνοιγε την όρεξη. Και όλοι φαίνονταν τόσο εξοικειωμένοι με αυτήν. Τόσο μαθημένοι στη δανειστική τους βιβλιοθήκη. Τότε κατάλαβα γιατί όλο αυτό μου φαινόταν οικείο. Σαν ανάμνηση ήρθαν οι δεκάδες περιγραφές για αυτό το αγγλικό συνήθειο. Η φωνή της παιδικής μου δασκάλας, της Mrs July, να μιλάει για αυτές. Και οι περιγραφές της φίλης μου, της Κυριακής, για το πώς κάθε γωνιά της Λυών έχει και τη δική της βιβλιοθήκη. Πολλές φορές είχα κοιτάξει τη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων απέναντι από το Σταθμό Λαρίσης. Αλλά δεν είχα αξιωθεί να περάσω το κατώφλι της. Οι βιβλιοθήκες μού θύμιζαν πάντα τη βιβλιοθήκη στο Λύκειό μου. Τότε που είχα πάρει τα βιβλία στραβά, λάθος μου. Η καταναγκαστική μάθηση έφταιγε, όχι εκείνα. Τώρα, όμως, ο δανεισμός βιβλίων μού φαίνεται τόσο έξυπνη λύση. Γλιτώνεις χρήματα, κερδίζοντας γνώση και ψυχαγωγία. Τέλεια σχέση τιμής-απόδοσης. Επικοινώνησα με την υπεύθυνη του προαναφερθέντος χώρου, την κ. Μελιανού. Είχα απορία αν η ιδέα μου είχε βάση, ότι τώρα -περισσότερο από ποτέ- είναι καιρός να ανθίσει αυτή η συνήθεια. Εμαθα ότι μπορώ να ξεφυλλίσω όχι μόνο πάνω από 50.000 βιβλία, αλλά και

·Šˆˆ³’À‚Š³’À±“¸À‡Š…r†…À„À ¼„½Š…‡®À¶…©ˆ…Š®‡„ÀŠ”À¼®½Š”Ài„‰¸±‘‰À¼‰À±“¸À¸†…‘±À‰¸À‹rŽ‘ÀŠÀ‡¸Œ‚ˆ…À„’À t…À©…©ˆ…Š®‡’À½Š¬À¬½…•¸‰À‹r‰¸À„À©…©ˆ…Š®‡„ÀŽŠÀ´¬‡…À ½Š”À»À‹Š”À±“¸À‹r…À¸À©…©ˆ±¸ÀŽ¸©r ÀˆrŠ’À½Š”À

τις καθημερινές εφημερίδες. Ολες, κάνοντας απλά μία βόλτα από εκεί. Και εάν σε κάποιους από εμάς περισσεύουν κάποια χρήματα, ώστε να τα διαθέσουμε σε βιβλία, μπορούμε άραγε να πάρουμε πανάκριβους τίτλους; Δύσκολο. Μπορούμε όμως να βρούμε όλα τα συγγράμματα που προτείνει το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο εκεί. Και όποια καινούργια λογοτεχνική έκδοση βγαίνει στο εμπόριο. Ξαφνικά, ένιωθα να μου δίνονται τα κλειδιά για έναν κρυμμένο θησαυρό. Στην ερώτηση εάν υπάρχει αύξηση της κίνησης της βιβλιοθήκης, η κ. Μελιανού απάντησε ότι «βεβαίως, και έχουμε αύξηση στους δανεισμούς των βιβλίων». Και ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, τέλος πάντων; «Η πλειονότητά τους είναι τα νέα παιδιά», μου είπε. Η νεολαία δείχνει το δρόμο.

Ομως, αυτά στο κέντρο των Αθηνών. Στα προάστια; Μήπως απλά δεν υπάρχουν; Και όμως, βιβλιοθήκες δημοτικές υπάρχουν. Αξιόλογες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτή της Αγίας Παρασκευής. Μιλώντας με την υπεύθυνη κ. Πρωτοσυγγελίδου-Φλατσούση, τα νέα μού φάνηκαν ενθαρρυντικά. Μου μίλησε για ένα δημοτικό οργανισμό που όχι μόνο «δεν μπαίνει μέσα», αλλά παράγει και έργο. Η οργάνωση του πολυπολιστικού δεκαημέρου «Αλέκος Κοντόπουλος» για τρία συναπτά έτη είναι εντυπωσιακή. Ούτε είναι τυχαία η δωρεά βιβλίων από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο προς αυτή τη βιβλιοθήκη. Αλλωστε, όπως μας είπε η υπεύθυνη της βιβλιοθήκης, «χρειάζεται όραμα». Σίγουρα χρειάζεται, για να προχωρήσουν κάποια πράγματα. «Αφού δεν υπάρχει κάποιος γενικός σχεδιασμός, οι δημοτικές βιβλιοθήκες βρίσκονται στο έλεος της προσωπικής διάθεσης του εκάστοτε υπευθύνου τους», συμπληρώνει η κ. Φλατσούση. Βέβαια, όταν η διάθεση είναι καλή, υπάρχουν αποτελέσματα. Και στην Αγία Παρασκευή οι μπόμπιρες έρχονται σε επαφή με το βιβλίο μέσω των προγραμμάτων της βιβλιοθήκης. Ετσι, μαθαίνουν να αγαπάνε το συγκεκριμένο χώρο της γειτονιάς τους. Και σε λίγα χρόνια θα είναι έφηβοι. Και είναι οι νέοι αυτοί που πρώτοι βρίσκουν και θα βρίσκουν λύση στην κρίση. Σαν εξερευνητές σε ένα καινούργιο, πιο άγριο τοπίο, μαθαίνουν να προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα -όσο δύσκολα και αν είναι. Αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι, για να τους δείξουν το μονοπάτι. µ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’


33 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

·t´¹»¹°»¹mj°À·ªt»i°j¹°À»l°Àj¶¼tni¼i°À

NOTEBOOK u·jªtvtÀµjªnis¹mtÀ·j¹ªini Einsturzende Neubauten? Δεν χρειάζεται να προσπαθήσετε να το προφέρετε ολόκληρο. Δεν γίνεται και δεν υπάρχει λόγος. Μάθετε μόνο να προφέρετε «νοϊμπάουτεν», αρκεί. Σε μία όσο πιο ελεύθερη μετάφραση γίνεται, το όνομα του γκρουπ σημαίνει «καινούργια κατεστραμμένα κτίρια». Ενα όνομα πειραματικό και avant-garde, όσο και το ίδιο το γκρουπ. Εδώ και 30 χρόνια, λοιπόν, οι Βερολινέζοι μουσικοί έφτιαξαν αυτό το ιδιαίτερο γκρουπ το οποίο θα βρεθεί σήμερα και αύριο στην Αθήνα. Αν δεν έχετε επαφή με τη μουσική τους, θα πρέπει να ξέρετε ότι απευθύνεται σε εξασκημένα, δεκτικά και υπομονετικά αυτιά. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, μιλάμε για πραγματικά ιδιοφυείς, σκοτεινές, industrial συλλήψεις, όπως απο-

τυπώθηκαν σε συνολικά 11 άλμπουμ. Το Σάββατο θα εμφανιστούν σε μία φυσιολογική live εμφάνιση, ενώ την Κυριακή θα παρουσιάσουν ένα ειδικό show (;), με προβολή μίας ταινίας, έκθεση φωτογραφίας και solo performance από τον Blixa Bargeld. Ολο και πιο περίεργο. Τέλος πάντων, ειδικά το live του Σαββάτου το συνιστούμε από καρδιάς. Υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν να ακούσουν live το “Stella Maris”, αμέ, πώς δεν υπάρχουν;Ài¼À

INFO Einsturzende Neubauten Fuzz live music Club „“š‹“™Ÿ©©•‹“©„‹œš“Òš ˜¡©Îž‹•áp© ©Ö‹äš˜Ÿ ©©


NOTEBOOK

34 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

mi»¹À»tu°Àjs¿sj¹

»ªj´i¹sts»i°À »lsÀj¯tu°¹i

Δύο γυναίκες γράφουν το σενάριο και τέσσερις γυναίκες πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Χωρίς Τίτλο Λόγω Αμνησίας» που ανεβαίνει στο Αγγέλων Βήμα σε συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα ΑΝΕΜΗ. Το θηλυκό συγγραφικό δίδυμο της Σοφίας Παναηλίδου και της Μιχαέλας Αντωνίου έχει ετοιμάσει μια κωμωδία που αφορά στην ψυχοσύνθεση του μέσου Ελληνα. Οι τέσσερις γυναίκες ξυπνούν κλειδωμένες σε μία αποθήκη με αμνησία. Δεν γνωρίζουν ποιες είναι, ούτε πώς βρέθηκαν εκεί. Καθώς η μνήμη τους σιγά-σιγά επανέρχεται, τα πράγματα μπλέκονται όλο και περισσότερο. Τι θα γίνει, όμως,

όταν αποκαλυφθούν οι πραγματικές ταυτότητές τους, καθώς και η ταυτότητα του άνδρα που τις ενώνει; Ενα γαϊτανάκι πίστης, απιστίας, έρωτα, φιλίας και παραλογισμού, όταν τέσσερις γυναίκες ξυπνούν χωρίς μνήμη μέσα σε μία αποθήκη με μόνη

κοινή ανάμνησή τους ένα μοιραίο πανταχού παρόντα Περικλή. sÀn

).&/À ؞šáŸ©Ö᜖˜©‚â‘ž©Ép—’›á‹Ÿ ɑ‘ß–ž—©Êàp‹ …‹œžŒš“Ò—Ž˜¡© ֒–©  

i·ªt°¼tml»lÀ °usis»l°l Δύο μονόπρακτα του Ντέιβιντ Μάμετ παρουσιάζει ο νεαρός σκηνοθέτης Γρηγόρης Ρέντης στο θέατρο Τόπος Αλλού με το γενικό τίτλο “Reunion”. O Ρέντης, βραβευμένος για τη μικρού μήκους ταινία του «Η Δύση», μας μεταφέρει στο 1973 και συγκεκριμένα στην Κυριακή που διάλεξε η 24χρονη Κάρολ, για να επισκεφτεί μετά από 20 χρόνια τον πατέρα της. Ο Μπέρνι την δέχεται, για να περισώσει ό,τι αξίζει από το τσαλακωμένο παρελθόν του, ενώ εκείνη πάει για να βρει λύση στην αδιέξοδη ζωή της. Στη διάρκεια ενός απογεύματος θα

προσπαθήσουν να παραδεχθούν τα λάθη τους με την ελπίδα ότι θα έχουν ένα κοινό μέλλον. Στο ρόλο του Μπέρνι κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο ο ηθοποιός Γιάννης Κοκιασμένος («Στρέλλα», «Ένα Τραγούδι δεν Φτάνει»), ενώ το ρόλο της Κάρολ ερμηνεύει η Κάτια Γκουλιώνη, πρωταγωνί-

°¿ni»iÀ°jÀ°uµmªtu°l Στο αέναο παιχνίδι της επιθυμίας και του φόβου, όλα αρχίζουν και τελειώνουν με το ίδιο το παιχνίδι. Ο εγκλωβισμός, η αναζήτηση χώρου, η διεκδίκηση, η σύγκρουση, η επιβολή και η απόδραση στήνουν ένα γνώριμο παιχνίδι δράσεων που άλλοτε οδηγεί σε αδιέξοδο επαναλήψεων και άλλοτε σε τέλος. Η παράσταση «Πάντα Κτήνη» της ομάδας χορού Ditto (3, 4 και 5 Νοεμβρίου) αγκαλιάζει τη μουσική, εμπνέεται

από παραδοσιακά, ρυθμικά, μελωδικά μοτίβα και αποδίδεται με μινιμαλιστικές συνθέσεις και παράλληλη χρήση ηλεκτρονικών εφέ, ζωντανά επί σκηνής, από βιολί και φωνή. Η σύλληψη και η χορογραφία είναι της Ιωάννας Βασιλακοπούλου. µ…Šˆ·

INFO „Ò—œ‹©Ïœà—’ Ύš¡p‹©Ð“ Җ’Ÿ©Ï‹•˜‘“Ò——’Ÿ „“š‹“™Ÿ© ֒– ©©

στρια της καινούργιας ταινίας του Αγγελου Φραντζή «Μέσα στο Δάσος». µ…ŠˆÀ·

).&/À Reunion 3â{˜Ÿ©É––˜ä Ϗ‹–’——á‹Ÿ©©©Ï¡•–ÒŽž— ֒– ©© 

Το έργο του Ντάριο Φο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», το οποίο γράφτηκε πριν από 40 ολόκληρα χρόνια, παρουσιάζεται στο θέατρο ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ σε σκηνοθεσία Σπύρου Παπαδόπουλου. Βρεθήκαμε στο θέατρο της οδού Κυψέλης και η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε εάν τα τεκταινόμενα της κωμωδίας λαμβάνουν χώρα στην Ιταλία του ’70 ή στην Ελλάδα του 2010. Κατάχρηση εξουσίας, μετάθεση ευθυνών και κυβερνητική διαφθορά, χαρακτηριστικά που συναντώνται συχνά στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες, μπαίνουν στο στόχαστρο ενός… τρελού (Παπαδόπουλος), ο οποίος καταφέρνει να κάνει «άνω-κάτω» με τις μηχανορραφίες του μια ολόκληρη αστυνομική διεύθυνση. Εκτός του Σπύρου Παπαδόπουλου συμμετέουν και οι Κώστας Αποστολάκης, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Στέλιος Πέτσος και Δήμητρα Στογιάννη. sª

).&/À Ô©œ¡ ‹á˜Ÿ©Ò—‹œ˜Ÿ©—⟩‹—‹š “•˜ä ß‹œš˜©cɂËÏԅ©É‚˃ÉӀÕÉÏͅi Ï¡ß–’Ÿ© ©Éà—‹ ֒–© 


35 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

!',̝ÄÈÎÄ qivsts»i°Àµ¹iÀ̂²iuni»iÀ °»lÀ´j¿otªtÀi´j¯is¼ªi°̃

4(%9À#!-%À&2/-À'2%%#%Ÿ Eχει ήδη ξεκινήσει, από τις 22 Οκτώβρη, το τέταρτο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, για να συνεχίσει ως τις 31 του ίδιου μήνα. Οι προβολές ξεκίνησαν με τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου, για να

κλείσουν με τα «Τέσσερα Μαύρα Κοστούμια» του Ρένου Χαραλαμπίδη. Ανάμεσα στις ταινίες που θα προβληθούν ξεχωρίζουν οι ήδη γνωστοί «ευρωπαϊκοί» μας εκπρόσωποι «Στρέλλα» και «Ακαδημία Πλάτωνος». iv

°¹ini´isÀ63Ào¹s»°jª Αυτή την εβδομάδα, ένα είναι το ερώτημα: Μ. Νάιτ Σιάμαλαν ή Ντέιβιντ Φίντσερ; Από όσο φαίνεται, το διπλό θα πληρώσει τελικά, μιας και ο Σιάμαλαν έχει δημιουργήσει κακό προηγούμενο. Μετά τα αριστουργηματικά «Εκτη Αίσθηση», «Αφθαρτος», «Σκοτεινό Χωριό», ο ινδικής καταγωγής σκηνοθέτης έπεσε σε μέτριες καλλιτεχνικά, αλλά και εισπρακτικά, ταινίες (“Lady in the water”, «Το συμβάν»), με αποτέλεσμα η καινούργια του ταινία «Ο τελευταίος μαχητής του ανέμου» μόνον επιφυλάξεις και προβληματισμούς να αφήνει. Πρόκειται για μία περιπέτεια φαντασίας με τέσσερα βασίλεια και πολέμους. Πολλούς πολέμους. Και δυνάμεις. Πολλές δυνάμεις. Α, ρε Μ. Νάιτ... Αντιθέτως, ο Φίντσερ κατεβαίνει με τη φερόμενη ως ταινία της χρονιάς “The social network”, και με ένα ιστορικό άκρως θεαματικό: “Seven”, “Fight Club”, “Zodiac”, «H απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον». Η καινούργια του ταινία ασχολείται όσο καμία άλλη με την πεμπτουσία της ζωής μας, το Facebook και τη δημιουργία του. Ο συνσεναριογράφος, μάλιστα, της ταινίας, Ααρον Σόρκιν, μάζευε από καιρό ιστορίες με το θέμα αυτό, μέσω μιας σελίδας που είχε φτιάξει (πού αλλού;) στο Facebook. Ποιος θα επικρατήσει, τελικά, θα το μάθουμε σύντομα, αν και τα πράγματα είναι όντως δύσκολα για τον Μ. τον Νάιτ τον Σιάμαλαν. iv

Μια ξενάγηση σε μία από τις γνωστές και κομβικές οδούς της Αθήνας, τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, μας κάνει ο Στέργιος Νιζήρης στην πρώτη του μικρού μήκους ταινία «Θαύματα στη Λεωφόρο Αλέξανδρας» (1998). Ο Θόδωρος (ο εξαιρετικός Νίκος Κουρής στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) δουλεύει πολύ. Δουλεύει και περπατάει πολύ. Ανεβοκατεβαίνει τέσσερις τουλάχιστον φορές την ημέρα τη λεωφόρο, με αποτέλεσμα, όπως λέει και ο ίδιος: «Δέκα χρόνια επί 240 εργάσιμες μας κάνουν 2.400 ημέρες, επί τέσσερις φορές την ημέρα, ισούται με 9.600 φορές. Βάσει του 3642/57 νόμου περί συνκτισίας, η Αλεξάνδρας μού ανήκει. Από σήμερα την κληρονομώ. Θα προχωρήσω στο σχέδιο αναμόρφωσης, το οποίο είναι απλό. Θα την ισοπεδώσω». Πλάνα από διαφημιστικές πινακίδες, εταιρείες και μαγαζιά που δεν υπάρχουν πια, διανυκτερεύοντα περίπτερα, μποτιλιαρίσματα, το παλιό σινεμά «Ζίνα», λεωφορεία και τρόλεϊ, Πεδίον του Αρεως, νησίδες με αμάξια να περνάνε την κάθε κατεύθυνση, ένα πειρατικό ταξί (!) και ό,τι μπορεί να βρει κανείς στην Αλεξάνδρας, αποτελούν το τοπίο της ταινίας, αλλά και το ζωτικό χώρο του Θόδωρου. Ο τελευταίος, μάλιστα, δίνει διορία στην Αλεξάνδρας ένα μήνα, για να αλλάξει, να ομορφύνει. Αλλιώς, τα κτίρια θα αντικατασταθούν από καλαμιές και η λεωφόρος θα γίνει ποτάμι. Από τα πιο απολαυστικά σημεία της ταινίας, οι σκέψεις του Θόδωρου για το μέλλον του κάθε κτιρίου. Αφήνει, λοιπόν, τα προσφυγικά, καθώς και ένα πατσατζίδικο (στο οποίο θα προστεθεί μία προβλήτα), αλλά δεν χαρίζεται στο Δικαστικό Μέγαρο, όπως και στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Και στο τέλος; «Τελικά, δεν θα την ισοπεδώσω την Αλεξάνδρας. Πού θα πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι;». Γιατί, πάνω απ’ όλα, η λεωφόρος Αλεξάνδρας, όπως και η Αθήνα, όπως και η ζωή μας, είναι οι άνθρωποι που μας περιστοιχίζουν, στους οποίους ο σκηνοθέτης αφιερώνει το τελευταίο λεπτό της ταινίας. iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’


NOTEBOOK

36 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

ÄÈÎÏ}ÐąÉƃ °»lsÀmt¹´i¼iÀ»¿sÀi²ls¿s Στο λιγότερο διαβασμένο, αλλά πιο ονειρικό βιβλίο του, ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης μας φέρνει βόλτες σε μία Αθήνα που φορά τα γιορτινά της. Είναι Εθνική Εορτή, είναι 25η Μαρτίου. Πλήθη στους δρόμους, φάτσες ιδανικές για πορτρέτα φωτογραφικά. Πρωταγωνιστής ο Φίλιππος Μ., ένας ιδιόρρυθμος τραυλός φωτογράφος Λαρισαίος, μα κάτοικος της κοιλάδας των Αθηνών. Κάπου πίσω από τη Μάρκου Μουσούρου, κοντά στο Πρώτο Νεκροταφείο. Χρόνια τώρα απαθανατίζει τα πρόσωπα εκείνων που παρακολουθούν την παρέλαση. Πού θα πάει αυτή η ιστορία; Το βιβλίο είναι μια ατελεύτητη παραίσθηση, είναι πάντα 25η Μαρτίου και δεν είναι, ο Φίλιππος βρίσκεται στο Σύνταγμα και πετά στην Ομόνοια. Τα Χαυτεία είναι γεμάτα βλάστηση και η πλατεία επιτέλους κατάφυτη. Ο Λυκαβηττός στέκει καθαρός και αλάξευτος, στη Σόλωνος κυλάει νωχελικά ο ποταμός Ηριδανός. Ο Αρδηττός, ο λόφος της Πνύκας και ο λόφος του Στρέφη είναι γεμάτοι μυρτιές, πικροδάφνες και κουμαριές, άκτιστοι. Μα ύστερα εμφανίζεται ο Κύριος και μιλά στον φωτογράφο. Ή ο φωτογράφος στον εαυτό του. Στέκουν μαζί μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη κάθε 25η Μαρτίου, εδώ και 50 χρόνια, εδώ και τώρα. Θα φτιάξει λεύκωμα φωτογραφικό των παρελάσεων ο Φίλιππος. Ομως, είναι μάλλον ασθενής, η Κλαυθμώνος είναι και δεν είναι η Κλαυθμώνος. Ολόκληρη η Αθήνα δάσος κατάφυτο. Και όμως, τραμ περνούν, και ο ηλεκτρικός στη θέση του, το «Μπάγκειον», το «Νέον», όλα είναι ζωντανά. Και δεν είναι. Μια γυναίκα εμφανίζεται σε μία αφίσα, κατεβαίνει από την αφίσα, μιλά, δεν ήταν ποτέ καν πάνω στην αφίσα. Σημαίες κυματίζουν για την εθνεγερτική ημέρα. Ολα ρέουν και κυλάνε, η ίδια η Αθήνα μεταμορφώνεται από σελίδα σε σελίδα. Το βιβλίο να το πεις μυθιστόρημα δυσκολεύεσαι, άλλωστε και η πρώτη του έκδοση δεν το συστήνει ως μυθιστόρημα. Πλοκή με την κλασική έννοια του όρου δεν έχει. Τα πάντα βρίσκονται εκτός χρόνου, μα ποτέ εκτός τόπου. Κάθε σελίδα είναι γεμάτη Αθήνα, μια Αθήνα ανύπαρκτη, αλλά τόσο ωραία που μοιάζει αληθινή. Μια πόλη μπερδεμένη, μα τόσο κατανοητή. Θολή και όμως αξίζει να χαθείς στις γωνιές της. Χαμένος σαν να ζαλίζεσαι από αλκοόλ. Χαμένος σαν να «φλουτάρει» η μηχανή. Χαμένος στην κοιλάδα των Αθηνών... lˆ±¸’ÀmŠˆŠ‡Š¬„’

:::0(75232/,61(:6*5

·t¹l°lÀ mi¹Àntu°¹ml

jsiÀou»tÀ µ¹iÀ»tÀ°·¹»¹

Η νέα δισκογραφική δουλειά του Διονύση Τσακνή με τίτλο «Εαυτούληδες» περιέχει 12 μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα από την ομώνυμη ποιητική συλλογή και αποτελεί μία πραγματικά πρωτότυπη κυκλοφορία, αφού διατίθεται από τις εκδόσεις Νεφέλη αποκλειστικά μαζί με το βιβλίο «Γιάννης Σκαρίμπας - Απαντες στίχοι 1936-1970», ένας χρηστικός τόμος που περιλαμβάνει και τα 85 ποιήματα από τις τρεις ποιητικές του συλλογές, καθώς και σημειώσεις, γλωσσάρι και ευρετήρια. Οπως είπε και ο ίδιος ο συνθέτης στην παρουσίαση της διπλής αυτής έκδοσης την προηγούμενη Δευτέρα στο καφέ Floral στα Εξάρχεια, «γύρω από την ιδέα της μελοποίησης ποιημάτων του Γιάννη Σκαρίμπα ‘τσακώνομαι’ χρόνια με τον εαυτό μου, και ο καβγάς εντός μου μεταφέρθηκε σε άλλο επίπεδο, διότι έπρεπε να ‘ξεκλειδώσω’ τον περίεργο δάσκαλό μου και να ανακαλύψω μέσα στην έτσι κι αλλιώς άριστη μετρική του τον τρόπο που δεν θα πρόδιδε τα υπερρεαλιστικά του νοήματα». Στο πολύ καλό αποτέλεσμα συνέβαλαν ο επί σειρά ετών συνεργάτης του Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στην ενορχήστρωση και τις κιθάρες, καθώς και όλοι οι μουσικοί, ενώ συμμετέχει ερμηνευτικά ο Γιώργος Μεράντζας. Το εξώφυλλο δημιούργησε ειδικά ο Αλέκος Φασιανός. ·¼

Η συγγραφέας υπήρξε για χρόνια μεταφράστρια του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και της Ιζαμπέλ Αλιέντε, γεγονός που είναι εμφανές και σε αυτό το μυθιστόρημά της. Μέσα από διαφορετικές μορφές αφήγησης -όνειρα, ημερολόγια, σενάρια και μεταφράσεις- παρακολουθούμε τον κεραυνοβόλο έρωτα και το οικειοθελές ξερίζωμα μιας σύγχρονης Ελληνίδας, τις συμβολικές μεταφυτεύσεις ενός μικρού δέντρου μπονζάι, αλλά και τη διαδικασία με την οποία η ηρωίδα Ελένη καταφέρνει να φτάσει στην αυτογνωσία και να βρει το δρόμο της. Είναι ο γιος της που διαβάζει όλα αυτά τα γραπτά και έτσι η αυτογνωσία γίνεται διπλή. Και η Ελένη ανακαλύπτει εαυτόν, και ο γιος της απαντά σε ερωτήματα που του άφησε εκείνη πεθαίνοντας. Ενα μυθιστόρημα γραμμένο με έναν κλασικό ίσως πια τρόπο, αλλά με ενδιαφέρουσες πτυχές ως προς την ψυχολογία της ηρωίδας και τις τάσεις φυγής που έδειχνε, με τον ξενιτεμό της στη Νότια Αμερική και την απόπειρά της να δημιουργήσει ρίζες εκεί. Ενα μικρό και αεί μεταφυτευόμενο μπονζάι που ήθελε πάντα να φύγει. Τάσεις φυγής, άλλωστε, πολλοί μας δεν παθαίνουμε τη σήμερον ημέρα; Ισως αυτό το βιβλιαράκι να βοηθά στο να μείνουμε σπίτι. sn

INFO É{‹—œŸ©›œá ˜“©  “Ò——’Ÿ©…•‹šáp{‹Ÿ ˕Žâ›“Ÿ©Óß–’

INFO ϖ‹áš’©…žœ’š“ÒŽ˜¡ Ð{˜—¢Ò“ ˕Žâ›“Ÿ©Ïߎš˜Ÿ

·´i»¿s¹mtuÀ»u·tuÀi´´lµtª¹i Τρία ανέκδοτα για χρόνια αφηγήματα του Κώστα Βάρναλη περιέχονται στον τόμο. Το ομότιτλο αποτελεί την πρώτη πεζογραφική του απόπειρα και εκδόθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1923 υπό το μαχητικό ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας. Ο απαισιόδοξος ποιητής αφηγείται σατιρικά μία πλατωνικού τύπου αλληγορία. Αναδεικνύει την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στην ελευθερία και την άρνησή του να ζήσει, δίχως να είναι υποτελής. Ο λόγος του πρωτόλειου είναι μεγαλόστομος, επίτηδες όμως, γιατί ως διήγημα είναι ωραία γραμμένο και δυστυχώς σήμερα επίκαιρο. Η «Ιστορία του Αγίου Παχωμίου» έρχεται δεύτερη στο βιβλίο, πιο δουλεμένη και στρωτή, χρησιμοποιεί ως έναυσμα κάποια ιερά κείμενα, αλλά με την καυστική της σάτιρα ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αγγίζει τα όρια του διονυσιακού καρναβαλικού λόγου. «Οι Φυλακές» είναι το νεότερο των τριών αφηγημάτων και το πιο επιτυχημένο. Εδώ ο Βάρναλης αφήνεται στους ανθρώπινους τύπους

που περιγράφει στους στίχους του, τους Μοιραίους ανθρώπους που αφέθηκαν να ρωτάνε ποιος φταίει για το ριζικό τους. Δίχως, ωστόσο, καμία διάθεση εξωτικότητας ή λαογραφίας, καταφέρνει να εισδύσει στο μεδούλι της κοινωνίας της εποχής του και να την κάνει διήγημα πυκνό. Εκτενέστατο σημείωμα από τον επιμελητή Βασίλη Αλεξίου και χρήσιμο γλωσσάρι στο τέλος. Συνοπτικά, ο Βάρναλης νέος, μόλις αρχίζει να σκάει σαν λογοτεχνικό μπουμπούκι! lm

INFO ϙ›œ‹Ÿ©ÊҚ—‹–’Ÿ Ô©–‹âŸ©œž—©Ð˜¡—˜ä ž— ˕Žâ›“Ÿ©Ïߎš˜Ÿ


37 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

°jÀlvtu°À»kik Για μία μόνο βραδιά, στις 2 Νοεμβρίου, η πιο διάσημη ορχήστρα της τζαζ, η Count Basie Orchestra, θα βρεθεί στην Αθήνα. Υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού και μαέστρου Bill Hughes και με τη συμμετοχή κορυφαίων μουσικών, η ορχήστρα του μοναδικού Count Basie θα ενθουσιάσει το κοινό που θα βρεθεί στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Clarence Banks (τρομπόνι), ο John Williams (βαρύτονο σαξόφωνο), ο Doug Lawrence (τενόρο σαξόφωνο), ο James Leary (μπάσο) και η υπέροχη τραγουδίστρια-μορφή της τζαζ Carmen Bradford είναι μερικοί από τους 18 μουσικούς που θα ανέβουν στη σκηνή. Το πρόγραμμα της ορχήστρας περιλαμβάνει τις μεγάλες επιτυχίες της από την ίδρυσή της έως σήμερα. sn

INFO Count Basie Orchestra Ðߑ‹š˜©Ð˜¡›“•àŸ© ʋ› ©…˜á‹Ÿ©•‹“©Ï╕‹–’ ֒– ©©

njÀn¹iÀ¼t°lÀnj´iµvt´¹i°À Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το “Sex on Fire”; Και όμως. Οι Kings Of Leon είχαν να κερδίσουν ένα μεγάλο στοίχημα, καθώς το “Only by the Night” (το πρώτο τους άλμπουμ) έτυχε αποδοχής και εκτός των alternative κύκλων. Η επιστροφή των «βασιλιάδων» γίνεται με το “Come Around Sundown”, ένα άλμπουμ ενδιαφέρον και συνεπές. Ο Caleb Followill ακολουθεί το ίδιο ερμηνευτικό μοτίβο, πράγμα που ισχύει λίγο ή πολύ και για τις συνθέσεις. Ολα αυτά γίνονται με μία δόση μελαγχολίας -παρόλο που υπάρχουν και χαρούμενα κομμάτια, όπως το “Mary”και αυτό ίσως είναι το μόνο στοιχείο που διαφοροποιεί τη φετινή τους δουλειά. Κατά τα άλλα, τα τραγούδια που έχουν μια ήπια, εξομολογητική αύρα (“The End”), βρίσκονται σε ισορροπία με όσα έχουν τα φόντα να γίνουν rock anthems (“Radioactive”), δημιουργώντας έτσι ένα ευχάριστο σύνολο. Πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο άλμπουμ, χωρίς μεν ξεχωριστές αρετές, που πετυχαίνει, δε, κάτι πολύ δύσκολο: να σε κάνει να το ακούσεις από την αρχή ως το τέλος. ¶»

i´´lÀn¹iÀ²j¹iÀnj´¿¼¹i Υπήρχε μία εποχή που ο απόλυτος gentleman της pop εξ Ηνωμένου Βασιλείου άκουγε στο όνομα Neil Hannon. Ταλαντούχος, ιδιοσυγκρασιακός και νάρκισσος, κατάφερε να φτάσει φέτος να μας χαρίσει το 10ο στούντιο άλμπουμ των Divine Comedy, οι οποίοι είναι στην ουσία το προσωπικό μουσικό όχημά του. Το “Bang Goes the Knighthood” κυκλοφόρησε στη χώρα μας στα τέλη Ιουλίου, αλλά, ως είθισται, τις καλοκαιρινές κυκλοφορίες τις «τρώει η μαρμάγκα» -ας όψεται το ελληνικό καλοκαίρι. Αφήστε που το εν λόγω άλμπουμ είναι τελείως φθινοπωρινό. Επίσης, είναι τόσο αγγλικό, όσο το απογευματινό τσάι και τόσο κλασικό, όσο η Oxford Street, γεμάτο ευγενικές μελωδίες με pop επένδυση, πλούσιες -αλλά όχι πομπώδεις- ενορχηστρώσεις, vintage αισθητική και διαχρονικό στιλ, ενώ οι στίχοι ξεχειλίζουν βρετανικό φλέγμα και βρετανική καθημερινότητα. Το “Bang Goes the Knighthood” είναι, αναφορικά με το pop στερέωμα, ασυζητητί ό,τι πιο καλαίσθητο εξήγαγε φέτος η Γηραιά Αλβιώνα. Εξαιρετικό και το δεύτερο cd που περιέχει διασκευές σε Jacques Brel, Serge Gainsbourg, κλπ. ¶»À

INFO Kings of Leon Come Around Sundown Sony Music

).&/À The Divine Comedy Bang Goes the Knighthood EMI

YELLOW BRICK ROADS °uvst»¹miÀ·iªi·tsi Στο αυτοκίνητο, πλην των μεγάλων ταξιδιών, στα οποία κουβαλάω ολόκληρο βαλιτσάκι με cd (σημείωση: πάρε ένα στικάκι, επιτέλους), ακούω ραδιόφωνο. Ακούω ραδιόφωνο, γιατί μου αρέσει το απρόσμενο, να ακούσω ένα κομμάτι που δεν το περιμένω και θα με κάνει να το τραγουδήσω και να αναπηδήσω στο κάθισμά μου. Ελα, όμως, που το απρόσμενο έχει δολοφονηθεί από το playlist -τουλάχιστον στους σταθμούς που άπτονταν περισσότερο των μουσικών μου προτιμήσεων- και οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τους στίχους των τραγουδιών, για να σου πασάρουν λάπτοπ, κινητό, κάμερα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστείς, που θα αγοράσεις φυσικά από τον εκάστοτε χορηγό της εκπομπής. Παρόλα αυτά, συνέχισα να τους ακούω, από συνήθεια περισσότερο. Μέχρι που ένα πρωί, πηγμένη στην Πατησίων, άκουσα για 347η φορά το “Kings and Queens” των 30 Seconds to Mars. Οχι, δεν έχω τίποτα με την μπάντα, αλλά το μόνο κομμάτι που θα μπορούσε να ανεχτεί το μέσο rock αυτί, σε τέτοια συχνότητα, είναι της κατηγορίας του “Crystal Ship” των Doors. Τότε, λοιπόν, αποφάσισα να αλλάξω σταθμό -και είδος. Να ακούσω Τρίτο Πρόγραμμα (απνευστί η 1η του Μπετόβεν), pop σταθμούς με δέκα επιτυχίες στη σειρά, που δεν καμώνονται κάτι άλλο από αυτό που είναι, «συχνοτικές συμπεριφορές» σε σταθμούς που πρόσκεινται φιλικά σε κόκκινα χρώματα, και να αρχίσω να χρησιμοποιώ cd ακόμα και μες στην πόλη. Είμαστε στο 2010 και το ραδιόφωνο είναι πιο βαρετό από ποτέ. Και όσο σκέφτομαι ότι σαν σήμερα, πριν από 70 περίπου χρόνια, ο Ορσον Γουέλς έπεισε τον αμερικανικό λαό, κάνοντας μία ραδιοφωνική διασκευή στον «Πόλεμο των Κόσμων» του Χ. Τζ. Γουέλς, ότι UFO είχαν προσγειωθεί στο Νιου Τζέρσεϊ, με πιάνει μία θλίψη, άλλο πράγμα... ¶rŽ…¸À»•¸‰¸‡r„


|˜…tˆ‘

38 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

unst°À °»tÀ$%3).' Σπάνια ντοκουμέντα, αφίσες, ιστορικά περιοδικά, αλλά και πλήθος αντικειμένων βιομηχανικού ντιζάιν βρίσκονται ήδη στο Μουσείο Μπενάκη στις προθήκες της έκθεσης «100 χρόνια Deutscher Wekbund». Το κίνημα του βιομηχανικού ντιζάιν που επηρέασε ακόμα και τη σχολή Μπαουχάους ιδρύθηκε το 1907 στο Μόναχο από μία επίλεκτη ομάδα Γερμανών προοδευτικών βιομηχάνων, πολιτικών, καλλιτεχνών και αρχιτεκτόνων. Στόχος ήταν η «διάσωση της ποιότητας» της γερμανικής βιομηχανικής παραγωγής, η ενίσχυση των γερμανικών εξαγωγών και η προστασία πολιτισμικών αξιών που έδειχναν να απειλούνται από την ταχεία εκβιομηχάνιση και τον καταλυτικό εκμοντερνισμό της Γερμανίας. Το 2007 γιορτάστηκαν στη Γερμανία τα 100 χρόνια από την ίδρυση του σημαντικού αυτού κινήματος για τον υλικό πολιτισμό του 20ού αιώνα. Μία μεγάλη έκθεση για το Werkbund, που παρουσιάστηκε στο Μόναχο και στο Βερολίνο, οργανώθηκε από το Μουσείο Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου του Μονάχου, το Τμήμα Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής του Πο-

λυτεχνείου του Ντάρμστατ, την Πινακοθήκη του Μονάχου και την Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου, με την επιστημονική επιμέλεια του Winfried Nerdinger και υπό την αιγίδα της γερμανικής Καγκελαρίας. Το Ινστιτούτο Εξωτερικών Σχέσεων (Institut für Auslandsbeziehungen, Stuttgart/Berlin) συμπλήρωσε στη συνέχεια τον πυρήνα της έκθεσης με αντικείμενα κατάλληλα για διεθνείς περιοδείες. Στην αναθεωρημένη αυτή μορφή παρουσιάζονται ακόμα έπιπλα, υφάσματα, ενδύματα, βιβλία, επιτραπέζια σκεύη, ηλεκτρικές συσκευές και άλλα αντικείμενα της καθημερινότητας εδώ και δεκαετίες, σε μία μοναδική «γιορτή της καλαίσθητης φόρμας» και της παραδοσιακής μοντέρνας αισθητικής, που διαμόρφωσε εν πολλοίς το ευρωπαϊκό γούστο. ¶¼

).&/ Deutscher Wekbund Ðß š“© И¡›á˜©Ð{—Ò•’ „“š‹“™Ÿ© ֒– ©©


39 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

´jnjÀtv¹À°»¹°À¼¹imª¹°j¹° Σήμερα στην Τεχνόπολη στο Γκάζι γιορτάζεται η Ημέρα Διαφορετικότητας, μία ημέρα-αφορμή, για να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση και τη συμπεριφορά μας απέναντι στους συνανθρώπους μας. Μιλήσαμε με τον επικεφαλής (εκτελούντα χρέη) της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, Αρη Περουλάκη, και τον ρωτήσαμε όσα πρέπει να γνωρίζουμε για αυτήν την ημέρα και όχι μόνο.

Τι ακριβώς είναι η Ημέρα της Διαφορετικότητας; Eίναι μία εκδήλωση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της ευρύτερης εκστρατείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Για τη διαφορετικότητα. Κατά των διακρίσεων». Πρόκειται για μία εκδήλωση που συγκεντρώνει τους βασικούς παράγοντες του αγώνα κατά των διακρίσεων και προσκαλεί το κοινό να αμφισβητήσει τη δική του συμπεριφορά και στάση απέναντι στις διακρίσεις. Η Ημέρα Διαφορετικότητας έχει γιορταστεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και το Σάββατο 30 Οκτωβρίου θα είναι η πρώτη φορά που θα πραγματοποιηθεί και στην Ελλάδα. Πείτε μας λίγα λόγια για τις δράσεις της Ημέρας της Διαφορετικότητας. Περιλαμβάνει μία σειρά από δραστηριότητες που στόχο έχουν να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες σε σχέση με τις πέντε αιτίες διακρίσεων: φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας ή

πεποιθήσεων, αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού και ηλικίας. Μικροί και μεγάλοι μπορούν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες, ερ-

·‡…¸…Àƒ…¸À½±¸À‡­®ˆ‘Ž„À‹Š”ÀŽ”ƒ‡‰Œ‰…ÀŠ”’À ©¸Ž…‡Š¬’À‹¸rƒŠ‰’ÀŠ”À ¸ƒŒ‰¸À‡¸rÀ‘‰À­…¸‡±Ž‘‰À ‡¸…À‹ŠŽ‡¸ˆ±ÀŠÀ‡Š…‰À‰¸À ¸½‚…Ž©„®Ž…À„À­…‡®ÀŠ”À Ž”½‹…‚ŠrÀ‡¸…ÀŽrŽ„À¸‹³‰¸‰…ÀŽ…’À­…¸‡±Ž…’ γαστήρια, συζητήσεις, προβολές, αλλά και να περιηγηθούν στην έκθεση των φορέων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της διαφορετικότητας. Οι μικροί μας φίλοι θα μπορέσουν να δοκιμάσουν συνταγές από όλο τον κόσμο, να ζωγραφίσουν μέσα από ένα παιχνίδι ευαισθητοποίησης, ενώ θα υπάρχουν

και ευκαιρίες για τους ενήλικες να βιώσουν τη διαφορετικότητα, μέσα από μαθήματα νοηματικής γλώσσας, δακτυλογράφησης σε γραφομηχανή Braille και διαδρομές χρήσης αμαξιδίου. Αναφέρατε μία εκστρατεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Για τη διαφορετικότητα. Κατά των διακρίσεων». Τι ακριβώς είναι αυτή η εκστρατεία; Η ενημερωτική εκστρατεία «Υπέρ της διαφορετικότητας. Κατά των διακρίσεων» (FDAD) σχεδιάστηκε το 2003, για να ενημερώσει τους πολίτες στην Ευρώπη για τα δικαιώματα και τις ευθύνες τους, σύμφωνα με τη νομοθεσία της ΕΕ. Η εκστρατεία έχει στόχο την καταπολέμηση των διακρίσεων με βάση τη φυλετική ή εθνοτική καταγωγή ενός ατόμου σε όλους τους τομείς της ζωής του, και όλων των διακρίσεων στο χώρο εργασίας με βάση την ηλικία, την αναπηρία, το γενετήσιο προσανατολισμό και τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις. .n


Š…|

40 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

mj´¹À Μία από τις καλύτερες ίσως ταινίες με φυλακές και ομήρους έρχεται από την Ισπανία με τίτλο «Κελί 211». Ο Χουάν Ολιβερ, θέλοντας να κάνει καλή εντύπωση στη νέα του δουλειά στο σωφρονιστικό ίδρυμα της Ζαμόρα, παρουσιάζεται μία ημέρα νωρίτερα, αφήνοντας την έγκυο γυναίκα του Ελένα στο σπίτι. Ωστόσο, ένα ατύχημα τον αφήνει αναίσθητο και όταν ξυπνά, συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει εξέγερση από τους κρατούμενους και ο μόνος τρόπος, για να επιβιώσει, είναι να προσποιηθεί τον εγκληματία. Δυνατό σενάριο, συνεχείς ανατροπές, αλλά και απρόσμενο τέλος, με αρκετά καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Εχει βέβαια και αρκετή βία, αν όμως είσαι λάτρης των ταινιών αυτού του είδους, την επόμενη φορά που θα πας στο videoclub της γειτονιάς σου, μην το χάσεις με τίποτα. Με τους Λουίς Τοσάρ και Αλμπέρτο Αμμάν. µª

»¹Àis²ª¿·t¹À iu»t¹Àt¹À°»ªtµmisto Σήμερα εγκαινιάζουμε ένα μίνι αφιέρωμα σε πρώτες ύλες και συνταγές προερχόμενες από χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ. Χώρες με ιστορία βαριά και ακόμα πιο βαριά κουζίνα. Τώρα που ο κύριος Χειμώνας πλησιάζει, καιρός να απλώσουμε λίγο παραπάνω λιπάκι στα δόντια μας. Μοσχάρι σοτέ, λοιπόν, σε λωρίδες μαζί με μανιτάρια. Α, και ξινή κρέμα. Sour cream αγγλιστί, ή για το σλαβόφωνο της υπόθεσης smetana. Διαδεδομένη συνταγή το μοσχαράκι Στρογκανόφ. Από κυριλέ εστιατόρια μέχρι άθλια ταχυφαγεία με ειδίκευση στα μικροκύματα. Με την ονομασία του, από ό,τι φαίνεται, να οφείλεται σε γνωστή οικογένεια της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Οι Στρογκανόφ ξεκίνησαν το 16ο αιώνα ως φτωχοί αγρότες άποικοι. Στο βορειοδυτικό άκρο της Ευρώπης, στα αφιλόξενα παράλια της Λευκής Θάλασσας. Εγιναν έμποροι, έβγαλαν χρήματα και έκαναν επιχειρήσεις. Αλυκές και ορυχεία να τα δέρνει ο σιβηρικός άνεμος. Συνέδεσαν τις τύχες τους με τον Ιβάν τον Τρομερό. Χρηματοδότησαν πολεμάρχους, για να κατακτήσουν αδάμαστες σιβηρικές εκτάσεις. Το 17ο αιώνα χάρισαν μερικές εκπληκτικές εκκλησίες στη Μητέρα Πατρίδα. Και ένα βλαστάρι τους, ο Pavel Alexandrovich Stroganov, έμελλε να χαράξει ανεξίτηλα το όνομά του στη γαστρονομία. Μέλος επιτροπής μερικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στις αρχές του 1800, διατέλεσε διοικητής πεζικού στους Ναπολεόντειους πολέμους. Και όταν οι Γάλλοι υποχωρούσαν αποδεκατισμένοι από το βαρύ ρωσικό χειμώνα, εκείνος γιόρταζε. Και είναι πιθανόν κάποιο βράδυ που χιόνιζε μονότονα, να συνόδευσε τη χαρά του με τη σημερινή μας συνταγή. Με ένα πιάτο άσπρης σάλτσας. Ασπρης σαν χιόνι. Ασπρο σαν τα άγρια κύματα που έσκαγαν στην πατρογονική εστία της οικογένειάς του. µ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’

7%"À7!,+ °r©©¸ŠÀ½Ž„½³…À‡¸…À¸‰Š±ƒ‘À©…¸Ž…‡rÀŠ‰À”‹ŠˆŠƒ…Ž®À½Š” Àƒ…¸±À„ÀŒ¸À³“…À‹r…ÀÀ‡¸…ÀŽÀˆ±ƒŠÀ†‡…‰r…À„À¸ƒ¸‹„½³‰„À½Š”À ‡‹Š½‹®À›"ACKÀINÀ-ETROPOLISœÀnÀŠÀ‹Š”À‚ŠŒ‰… À½‹¸±‰‘ÀŽŠÀ WWWRADIOBUBBLEGRÀ‡¸…À±Ž¸À‹Š”À‹ˆ¸©¸À‰¸À½„‰À“rŽ‘À„‰À¸“®À „’À i‰¸‡Š”‚…Ž½³‰Š’ À „‰À ¸‚®‰‘À ‰¸À ‹¸±•…À ŽŠÀ BACKROUNDÀ ‡¸…À ‹ˆ„‡ŠˆŠƒŒÀ WWW˱OORPLANNERCOMÀ °‡Š‹¬‘À ‰¸À ¸‰¸‡¸…‰±Ž‘À ŠÀ­‘½r…À½Š”À‡¸…À³ˆ‘À‰¸À†³‘À¸‹À‹…‰À‹Œ’À¸À‚¸±‰¸… Àƒ…¸À ‰¸À¸‹Š‚¬ƒ‘À„‰À¸ˆ¸…‹‘±¸ÀlÀŽˆ±­¸À‹ŠŽ‚³…À‡¸«…’ÀŠ”À “ŒŠ”À½Š” ÀŠ‹À½À†”‹„±Àr½Ž¸À»ŠÀ½‰ŠÀ‹Š”À½³‰…ÀŒ¸À ±‰¸…À‰¸À¸Ž“Šˆ„Œ À‹…³ˆŠ”’ À½À„‰À‡¸¸Ž‡”®À„’À­…‡®’À½Š”À …ŽŠŽˆ±­¸’Àj‹…­® À½‘’ À“®½¸¸À­‰À‹¸±•Š”‰ À¸À„‰À¸‰©rŽ‘À ŽŠÀWWWFREEHOSTIACOMÀŠÀŠ‹Š±ŠÀ„‰À‚…ˆŠ†‰±À­‘r‰ÀlÀ‰¬“¸À ‹Š©ˆ³‹¸…À‰¸À±‰¸…À½ƒrˆ„À‡¸…Àƒ½r„À‹Šƒ¸½½¸…Ž½ÀÀiµ

$×ÏԂÔ

ÐËÖÕÎÔ 7

4

9

5 6

1

9 7

6

7

9

5 6

2

3 5

5

7

3 4

3 3 2

7 5

7 9

1

9

8 6

7

7 9

1

2 6

9

6

8 5

5

2

2

4

8

5

2

7

6

3

5

4

9

4

5 7

6

3 9

2


…wŽ

41

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

µ¹iÀoiµl»tÀ °»tÀnt°vi»t

Τετάρτη απόγευμα και δεν έχεις καμία όρεξη να πας σπίτι σου μετά τη δουλειά, αφού την τελευταία εβδομάδα δεν έκανες τίποτε άλλο από το να κάθεσαι μέσα. Εχεις, βέβαια, πάνω σου μόλις 20 ευρώ, αλλά λίγο ακόμα και ο καναπές θα χαλάσει από την πολλή χρήση. Αντί λοιπόν να τρέχεις να αγοράσεις νέο έπιπλο -που θα σου βγει και ακριβότερο-, ακολούθησε το πρόγραμμά μας. Βόλτα στο κέντρο, για να χαζέψεις τις βιτρίνες -μόνο να χαζέψεις- και να χαλαρώσεις (τσάμπα) Αγοράζεις έναν καπουτσίνο σε πλαστικό, για να τον απολαμβάνεις στη διαδρομή από τα Coffeeway (1,20 ευρώ) Μόλις τελειώσεις τη βόλτα, παίρνεις τον κολλητό σου και κλείνετε μέσω What’s up δύο εισιτήρια για τα Village cinemas στην τιμή του ενός (5 ευρώ το άτομο μαζί με το μήνυμα) Βλέπεις την ταινία σου και μετά πας για ποτό στο Βοτανικό στο Soiree De Votanique. Παραγγέλνεις ένα ποτήρι κρασί και δύο ουίσκι για 4 και 5 ευρώ αντίστοιχα το καθένα (14 ευρώ συνολικά) Σύνολο: 20 ευρώ και 20 λεπτά για τρία ποτά, έναν καφέ και μία ταινία.Είσαι σίγουρος ότι θα κάτσεις μέσα τελικά; !µ

€×…ÏÔ‚Ô 4 4 8 8

3

4

5 7

3

5 1

4 2

9

8 4 7 8

2 3

2 9

7 1

4

9

9

8

Το φθινόπωρο είναι εδώ και τα παρεΐστικα στέκια έχουν την τιμητική τους. Οσοι από εσάς, λοιπόν, αναζητάτε έναν όμορφο και ζεστό χώρο, για να περάσετε μία όμορφη βραδιά, δεν έχετε παρά να περάσετε μια βόλτα από το Μοσχάτο. Εκεί βρίσκεται το κουτούκι «Ζεμπερέκι», ο παλαιικός χαρακτήρας του οποίου προσελκύει ολοένα και περισσότερο κόσμο από όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Γευστικοί μεζέδες, τηγανιά και σπετζοφάι που σου κόβουν την ανάσα, πιπεριές γεμιστές με τυρί, πικάντικο κοτόπουλο και χορταστικές μερίδες, συνδυάζονται ιδανικά με το καλό κρασί του μαγαζιού, καθώς επίσης και με τους προσφερόμενους ναργιλέδες. Το κερασάκι στην τούρτα ακούει στο όνομα λουκουμάδες με μερέντα ή μέλι, τους οποίους κερνάει το Ζεμπερέκι στους θαμώνες του με την παράδοση του λογαριασμού. Μιλώντας για λογαριασμό, μόνο «τσιμπημένο» δεν θα τον θεωρήσετε, καθώς με 10-15 ευρώ το άτομο θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι. Καλό θα ήταν να κάνετε κράτηση, προτού το επισκεφθείτε, μιας και δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να μην βρίσκεις τραπέζι στο συγκεκριμένο μαγαζί. sÀª

INFO

̏p{šß•“© …˜–žp˜ä© ©Ð˜› Ҝ˜ ֒– ©©

jsiÀ̂»°¹ªmt̃À °»tÀmjs»ªtÀ»l°À·t´l° Ανάμεσα στο Κολωνάκι και τα Εξάρχεια βρίσκεται το Circus, ένα από τα ωραιότερα μπαράκια της περιοχής. Ανοίγει από νωρίς το πρωί, σερβίροντας καφέ και φαγητό, αλλά ο περισσότερος κόσμος αρχίζει να μαζεύεται από αργά το απόγευμα για ποτό. Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές επικρατεί το αδιαχώρητο, με αποτέλεσμα να είσαι μάλλον στριμωγμένος, αυτό όμως συμβαίνει εξαιτίας του τρομερού κεφιού και της ωραίας funky, jazz και pop μουσικής που παίζει το μαγαζί. Η τιμή του ποτού είναι αρκετά καλή, στα 7 ευρώ, αν και θα μπορούσε να είναι λίγο χαμηλότερη, ενώ έχει και πολύ ωραία κοκτέιλ -εμπνεύσεις του μπάρμαν. Αν θες να το απολαύσεις στο έπακρον, καλύτερα να πας από Κυριακή μέχρι Πέμπτη που ο κόσμος είναι λιγότερος και το πολύ ευγενικό προσωπικό μπορεί να σε εξυπηρετήσει καλύτερα iÀµ

INFO

"HQBTR© Ӌ¡‹šá—˜¡© ©Ï˜–ž—Ò•“ ֒– ©©

mtu´tuªim¹iÀmi¹À¶¹¶´¹i Στο πεζοδρομάκι της Υμηττού, απέναντι από τις ομοιόμορφα ανυπόφορες καφετέριες του Παγκρατίου, υπάρχει και μία τρύπα να πας να ηρεμήσεις! Η «Συλλαβή» είναι, δυστυχώς, μικρή σαν συλλαβή. Αλλά αν πας, θα περάσεις σίγουρα ωραία. Τώρα που χειμωνιάζει, ξεκινά και μικρές παρουσιάσεις βιβλίων, μουσικές βραδιές και εκθέσεις. Λόγω της στενότητας του χώρου γίνεσαι μία παρέα με τους άλλους θαμώνες. Μινιόν κατάσταση, αλλά για μεγάλα αισθήματα. Μια ατμόσφαιρα οικογενειακή. Οταν θέλω να

αποσπάσω πληροφορίες, χωρίς να κάνω ανάκριση, φέρνω το φιλοξενούμενο ή τη φιλοξενούμενή μου στην παγκρατιώτικη Συλλαβή. Εχει κάτι το εξομολογητικό ετούτη η τρύπα. Καλό κρασί με επιλογές από κάβα, ζεστό τσαγάκι με ρούμι, αλλά και μπίρα, αν έχει ζέστη, ενώ μπορείς να ευχαριστηθείς άσκοπες κουβέντες με απρόοπτη κατάληξη στα τραπεζάκια έξω από το βιβλιοπωλείο. Στο παταράκι υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε παιδική λογοτεχνία και δωράκια μαζί με επιλεγμένα βιβλία για μεγάλους. Μην ξεχά-

σεις να χτυπήσεις και κουλουράκι μαζί με τον καφέ, είναι Τερκενλής! lm

INFO …¡––‹Œà© ֓p˜ß˜¡© ©„‹‘•šÒœ“


21‘|ÁˆŽ|

42 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

otªl»tÀmi¹Àisisj¿njst Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στο διαδίκτυο -και η ίδια η Sony δεν θέλησε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει-, κατά τη διάρκεια του Tokyo Game Show η ιαπωνική εταιρεία έδωσε στους στενούς συνεργάτες της μία πρώτη γεύση από το PSP2. Από όσα έγιναν γνωστά, θα είναι εφοδιασμένο με οθόνη που θα είναι μία ίντσα μεγαλύτερη από αυτή του PSP και θα είναι υψηλής ευκρίνειας. Επιπλέον, θα έχει διπλό αναλογικό μοχλό, αλλά και ένα touchpad, το οποίο θα βρίσκεται στο πίσω μέρος της συσκευής. Τεχνικά χαρακτηριστικά, όπως ο επεξεργαστής της συσκευής, δεν έγιναν γνωστά, καθώς ενδέχεται να αλλάξουν μέχρι την κυκλοφορία της, που υπολογίζεται να γίνει μέσα στο φθινόπωρο του 2011. www.sony.com

sjiÀ·iªi²uªiÀ °»tsÀtª¹kts»i Μπορεί τα Windows 7 να κυκλοφορούν μόλις ένα χρόνο στην αγορά, η Microsoft, ωστόσο, έκανε γνωστό μέσα από blog της πως σε δύο χρόνια από τώρα σκοπεύει να εμφανίσει στην αγορά τα Windows 8. Πολλές λεπτομέρειες για τις νέες λειτουργίες που θα προσφέρουν δεν έγιναν γνωστές, με εξαίρεση ότι θα δοθεί ιδιαίτερο βάρος στο χρόνο εκκίνησης του λειτουργικού και θα περιλαμβάνουν κατάστημα με εφαρμογές, αναγνώριση προσώπου, καθώς και υποστήριξη των προτύπων USB 3.0

και Bluetooth 3.0. Ο πήχης, πάντως, για την Microsoft έχει ανέβει ψηλά μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνωρίζουν τα Windows 7, με τον Steve Ballmer να δη-

µ¹iÀsiÀjvj¹°Àvjª¹iÀmi²iªi Αν έχεις βαρεθεί να βλέπεις τα σκουπίδια στην κουζίνα σου να ξεχειλίζουν από τον κάδο τους, υπάρχει λύση. Αμερικανική εταιρεία κυκλοφόρησε ειδικό κάδο ο οποίος πιέζει τις συσκευασίες και ό,τι άλλο ρίξεις μέσα σε αυτόν, με αποτέλεσμα να χωράει διπλάσια ποσότητα σκουπιδιών, ενώ παράλληλα σε βοηθάει να έχεις καθαρά τα χέρια σου. Σίγουρα, δεν ανακάλυψε τον τροχό, αλλά αν έχεις 108 ευρώ που να σου περισσεύουν και δεν θες να έχεις καμία επαφή με μικρόβια, τότε μπορείς να αγοράσεις αυτόν τον ατσάλινο κάδο που έχει και ωραίο ντιζάιν, για να ταιριάζει στις περισσότερες κουζίνες. www.reduceeveryday.com

λώνει πως «τα Windows 8 είναι το υπό ανάπτυξη προϊόν με το οποίο η εταιρεία ρισκάρει περισσότερο». www.microsoft.com

»iÀm¹sl»iÀµ¹sts»i¹Àªj»ªt Μπορεί το 1996 να μοιάζει πολύ κοντινό, ώστε να μιλάμε για ρετρό αντικείμενα, όταν όμως πρόκειται για κινητά τηλέφωνα, των οποίων η εξέλιξη τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα δεδομένα αλλάζουν. Πάνω σε αυτή τη λογική κινήθηκε η γαλλική εταιρεία lekki, η οποία κυκλο φ ορεί ξανά το διάσημο Motorola S t a r TA C , που πλέον άνετα χαρακτηρίζεται αντίκα. Με μόλις 109 ευρώ θα μπορείς να στείλεις μηνύματα, να πάρεις τηλέφωνα και να έχεις ένα ωραίο κινητό, γιατί άλλες λειτουργίες δεν έχει. Αν πάλι δεν σου αρέσει αυτό το μοντέλο, μπορείς να κάνεις υπομονή, καθώς η γαλλική εταιρεία που έχει ως σύνθημά της το “back to basics”, σκοπεύει να επανακυκλοφορεί νέα μοντέλα κάθε ένα μήνα. www.lekki.fr

n¹mªlÀt²tsl Ànjµi´j°À¼usi»t»l»j°

Η συσκευή που βλέπεις στη διπλανή εικόνα είναι η μικρότερη οθόνη στον κόσμο με δυνατότητα αναπαραγωγής περιεχομένου υψηλής ευκρίνειας. Ηρθε στο φως της δημοσιότητας πριν από λίγες ημέρες από την ORTUS, μία εταιρεία που ίδρυσαν μαζί η Casio και η Toppan Printing στις αρχές του χρόνου. Με μέγεθος μόλις 4.8 ίντσες, προσφέρει ανάλυση 1.920x1080 και πυκνότητα πίξελ 458ppi, υποστηρίζει μέχρι 16.8 εκατομμύρια χρώματα και έχει γωνία θέασης 160 μοιρών. Για να έχεις ένα μέτρο σύγκρισης, η πολύ καλή οθόνη του iPhone 4 έχει μέγεθος 3.5 ίντσες, ανάλυση 960x460 και πυκνότητα πίξελ 326ppi. Σίγουρα, τη δεδομένη στιγμή δεν απευθύνεται στο μέσο καταναλωτή, όμως δεν αποκλείεται σύντομα να βρει το δρόμο της προς τα κινητά τηλέφωνα και τις φορητές παιχνιδομηχανές. www.ortustech.co.jp


43

j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ :::0(75232/,61(:6*5

»in·´j»iÀµ¹iÀj·iµµj´ni»¹j° Παρά τη μεγάλη καθυστέρηση, η Hewlett Packard τελικώς θα κυκλοφορήσει το Slate 500, το δικό της tablet υπολογιστή, ο οποίος θα «τρέχει» Windows 7. Το HP Slate 500, που θα απευθύνεται, σύμφωνα με την ίδια την εταιρεία, κυρίως σε επαγγελματίες, διαθέτει οθόνη 8.9 ιντσών με ανάλυση 1024x600, επεξεργαστή Intel Atom Z540 στα 1.86GHz, wi-fi, Bluetooth, SSD δίσκο 64GB, SD Card Slot, καθώς και 2GB μνήμη ram. Στα υπόλοιπα τεχνικά χαρακτηριστικά ξεχωρίζουν οι δύο webcams (3 megapixels, VGA ανάλυση) για πραγματοποίηση βιντεοκλήσεων, η usb θύρα και η αναπαραγωγή περιεχομένου υψηλής ευκρίνειας έως 1080p χάρη στoν Broadcom’s Crystal HD accelerator. Η τιμή του θα φτάνει τα 570 ευρώ, ενώ τον επόμενο χρόνο η HP θα κυκλοφορήσει και ένα πιο οικονομικό μοντέλο που θα στηρίζεται στην πλατφόρμα webOS της Palm. www.hp.com

»tÀi·´tu°»jªtÀm¹sl»tÀ»tuÀmt°ntu Μπορείς να πάρεις τηλέφωνο; Ναι. Να δεχτείς; Πάλι ναι. Αυτή είναι όλη κι όλη η λειτουργία του “John’s Phone”, του πιο απλού κινητού στον κόσμο, σύμφωνα με το δημιουργό του. Για τα τεχνικά του χαρακτηριστικά δεν πρόκειται να τσακωθεί κανένας, αφού πολύ απλά δεν έχει, ούτε πρόκειται να α μπ μπει ει κανείς στο δίλημμα για το ποιο λειτουργικό είναι το καλύτερο, για να το συνοδεύσει. Δεν έχει ούτε καν ευρετήριο επαφών: όποια τηλέφωνα θέλεις να αποθηκεύσεις, τα σημειώνεις σε ένα χαρτί στο πίσω μέρος της συσκευής. Αν, λοιπόν, είσαι της λογικής «όσο πιο απλά, τόσο πιο καλά», τότε μπορείς να το αποκτήσεις με 70 ευρώ. www.johnsphones.com

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

·ij¹À·is»tu

Σε περίπτωση Σ περ π ερίίπτω ίπτωση ση που που έχεις έχε έχεις ις παλιό παλλιό ό λάπτοπ λλά άπτοπ άπτο π και και σου σου έχει έχει λείλλεί είψει μία ενσωματωμένη συσκευή που μπορεί να διαβάσει κάρτες μνήμης, η Elecom προσφέρει μία κομψή λύση. Πρόκειται για μία usb συσκευή με το όνομα MR-C25 που συνδέεται στο πλαϊνό μέρος του λάπτοπ και μπορεί να περιστρέφεται μέχρι 180 μοίρες χωρίς να εξέχει. Ετσι, μπορείς να την έχεις μόνιμα συνδεδεμένη πάνω του, ακόμα και όταν κλείνεις τον υπολογιστή και τον βάζεις στην τσάντα του, χωρίς να εμποδίζει. Υποστηρίζει τους περισσότερους τύπους SD μνημών, μεταξύ των οποίων είναι και οι SDHC, SDXC και microSD, ενώ αναμένεται να είναι διαθέσιμη μέσα στο Νοέμβρη. www.elecom.co.jp

´j·»tÀ°isÀ»tsÀijªi Τις νέες εκδόσεις του MacBook Air παρουσίασε η Apple, το οποίο στο εξής θα είναι διαθέσιμο σε δύο μεγέθη 13.3 και 11.6 ιντσών, αντίστοιχα. Το πρώτο μοντέλο έχει ανάλυση 1.440x900 και αυτονομία επτά ωρών, ενώ το δεύτερο έχει ανάλυση 1.366x768 και αυτονομία πέντε ωρών. Για να εξοικονομηθεί χώρος, να επιτευχθούν γρηγορότεροι χρόνοι πρόσβασης στο λειτουργικό και τα προγράμματα, αλλά και να αυξηθεί η διάρκεια της μπαταρίας, η Apple εξόπλισε το MacBook Air με μνήμη Flash. Oι SSDs διατίθενται σε μεγέθη από 64 έως 256GB. Το μοντέλο των 11,6” ζυγίζει 1,06 κιλά, έχει μέγεθος 29,95x19,2x1,7 εκ. και ξεκινάει από τα 1.099 ευρώ. Το «μεγάλο» μοντέλο ζυγίζει 1,32 κιλά, έχει διαστάσεις 32,5x22,7x1,7 εκ. και η τιμή του αρχίζει από τα 1.429 ευρώ. www.apple.com

t´tÀmi¹À´¹µt»jªt¹Àªu·t¹ Η απάντηση της BMW στα υβριδικά αυτοκίνητα θα είναι πιθανότητα δικύλινδροι κινητήρες 1.000 κυβ.εκ., όπως αποκάλυψε ο υπεύθυνος εξέλιξης της μάρκας, Klaus Draeger. Σύμφωνα με δηλώσεις του, η υβριδική τεχνολογία και η μείωση των ρύπων που αυτή προσφέρει είναι κατάλληλη για τα μεγάλα αυτοκίνητα. Αντιθέτως, για τα μικρά που πρόκειται να κυκλοφορήσει η εταιρεία, δεν κάνει, γιατί από τη μία ανεβάζει την τιμή πώλησης, και από την άλλη περιορίζει τις διαστάσεις στο πίσω μέρος του αμαξώματος. Ετσι, προωθεί τη λύση ενός δικύλινδρου κινητήρα λίγων κυβικών και χαμηλής κατανάλωσης που θα μπορεί να αποδίδει με τη βοήθεια turbo 80 με 100 ίππους. Θα τοποθετηθεί αρχικά στη νέα σειρά 1 και το BMW MegaCity, που θα έχουν μάλιστα και μπροστά κίνηση. www.bmw.com


44 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

s…‘—|Áu‡v—‰‘— :::0(75232/,61(:6*5

Μας άρεσε η ποικιλία και την ακολουθούμε. Ετσι, τα πάντα αγαπημένα προϊόντα ομορφιάς συνοδεύουν για αυτή την εβδομάδα τα είδη σπιτιού. Οχι μόνον είδη για τα Χριστούγεννα, αλλά και η πολύ εύκολη νέα καφετέρια σε πέντε χρώματα, ώστε να ταιριάζει με τη δική σας κουζίνα. Υποδεχθείτε, λοιπόν, το χειμώνα με μία κούπα ζεστό καφέ και άρωμα γιαπωνέζικου τριαντάφυλλου, και τίποτα δεν πρόκειται να σας χαλάσει τη διάθεση. Φανταστήκατε ποτέ ότι το γιαπωνέζικο τριαντάφυλλο θα γινόταν ο καλύτερος φίλος σας για αυτό το χειμώνα; Αν όχι, κακώς. Γιατί η chic μυρωδιά ανατολίτικων ροδοπετάλων «εγκλωβίζεται» στο νέο αφρόλουτρο Γιαπωνέζικο Τριαντάφυλλο του Κορρέ, πλούσιο σε φυσικά συστατικά, όπως τα βιολογικά εκχυλίσματα Αλθαίας και Ελίχρυσου, έχει ενυδατικές και καταπραϋντικές ιδιότητες που θα σας ενθουσιάσουν. Το νέο άρωμα στη δημοφιλή σειρά περιποίησης σώματος αποτελεί και το πρώτο δείγμα της ανανεωμένης δημιουργικής προσέγγισης στη συγκεκριμένη κατηγορία, με κύριο στοιχείο τους καφέ περιέκτες -ένα χρώμα που παραπέμπει στα μπουκάλια του φαρμακείου- και τις ετικέτες αρμονικών διχρωμιών.

Παράλληλα, η σειρά Body Milks Κορρές -κατηγορία που τοποθετείται στην κορυφή των προτιμήσεων στο κανάλι του φαρμακείου- επανασχεδιάστηκε σε όλα τα μέτωπα, προσφέροντας υψηλότερα επίπεδα ενυδάτωσης, χάρη στην ενισχυμένη φόρμουλα, αλλά και πρακτικότητα, χάρη στη νέα συσκευασία σωληναρίου με flip top. Δίπλα στα ήδη top-selling Πράσινο Τσάι, Γιασεμί, Κίτρο και Βανίλια Κανέλα, προστίθεται και το «σαγηνευτικό» γαλάκτωμα σώματος Βανίλια Δαμάσκηνο, συνδυασμός που έγινε αρχικά γνωστός μέσω του ομώνυμου αφρόλουτρου.

Και τώρα που τακτοποιήσαμε το σώμα, ας περάσουμε λίγο και στα θέματα σπιτιού. Γιατί από αύριο μπαίνουμε στο Νοέμβριο και -όπως ξέρουμε όλεςδεν είναι ποτέ νωρίς για την προετοιμασία των Χριστουγέννων. Αυτήν ακριβώς την τάση μας για βιασύνη εκμεταλλεύεται και το Zara Home, το οποίο σε λίγες ημέρες εγκαινιάζει τη νέα σειρά με χριστουγεννιάτικα προϊόντα. Περισσότερα από 100 είδη (μεταξύ των οποίων κεριά, είδη για το τραπέζι και διακοσμητικά) σχεδιάστηκαν ειδικά για εσάς. Μπορεί να είναι λίγο νωρίς για ψώνια, αλλά όχι για να φανταστείτε το τέλειο ντεκόρ για τις φετινές γιορτές.

Στο χώρο του σπιτιού και το επόμενο προϊόν και πιο συγκεκριμένα στο χώρο της κουζίνας. Το ΤASSIMO ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για να αλλάξει τον τρόπο που απολαμβάνουμε τα ροφήματα. Το μοναδικό σύστημα ροφημάτων με την εγγύηση της Bosch προσφέρει μεγάλη ποικιλία με περισσότερα από 20 ροφήματα από επτά γνωστές μάρκες. Οπως δείχνει και η τηλεοπτική διαφήμιση, ακόμα και ένα παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί το TASSIMO. Αλλά τι κρίμα που δεν φτιάχνει και τοστ…


VINIETA †Žtˆ

45

:::0(75232/,61(:6*5

Κριός

(21/3 – 20/4)

Ηρθε η στιγμή να πατήσεις πόδι, να δείξεις ποιος είναι ο άνδρας, ποιος, τέλος πάντων, φοράει παντελόνια σε αυτή τη σχέση. Η διπλωματία δούλευε μέχρι τώρα, αλλά υπάρχουν και στιγμές που χρειάζεται πυγμή Τιτάνων, για να διεκδικήσεις τα του Καίσαρος. Πρόσεξε, πάντως, μην το παρακάνεις, ο άλλος απέναντί σου θα είναι εκεί και μετά τη ρήξη και όλα έχουν συνέπειες.

Καρκίνος

(22/6 – 22/7)

Κοίτα να μην εξαντλήσεις πάλι την έξαρση δημιουργικότητας που σε χαρακτηρίζει αυτό τον καιρό στο να ξαναγράψεις το Κάμα-Σούτρα. Κάνε και κάτι άλλο με τη ζωή σου, άνοιξε και καμιά κουβέντα με κανέναν άνθρωπο, ο περίγυρός σου θα εκτιμήσει τη διαύγειά σου και το χιούμορ σου. Μόνο μην πέσεις πάλι στην παγίδα να περιοριστείς στο να περιγράφεις σκετσάκια του Σεφερλή.

Ζυγός

(24/9 – 23/10)

Μήπως όλο αυτό το χρήμα που σου έρχεται (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) σε κάνει λίγο Σκρουτζ; Πρόσεξε τι τίμημα έχει η επιτυχία σου στα επαγγελματικά, και αν χρειαστεί, άστα να μείνουν λίγο πίσω, προκειμένου να ανακτήσεις επαφές με ανθρώπους που εκτιμάς, αλλά δυσκολεύεσαι να «λαδώσεις», για να σου προσφέρουν αυθεντικά δείγματα αγάπης.

Αιγόκερως

(22/12 – 20/1)

Καιρό είχες να νιώσεις τέτοια ανακούφιση. Υποχρεώσεις του παρελθόντος επιτέλους τελειώνουν και σου προσφέρεται το έδαφος, για να κάνεις όλες τις νέες αρχές που περίμενες. Πρόσεξε μην πέσεις με τα μούτρα σε όλη αυτή τη νέα ελευθερία που σου προσφέρεται και τα σπάσεις. Μέτρα μέχρι το 310 και ξεκίνα!

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

Ταύρος

(20/4 – 20/5)

Μέχρι να ζυγιάσεις όλες τις παραμέτρους αυτών που σε αφορούν, Ταύρε, οι ευκαιρίες πετάνε μακριά σαν απογοητευμένα χελιδόνια. Η ανικανότητά σου να φανείς αποφασιστικός αυτή την εβδομάδα μού έχει σπάσει τα νεύρα, να το ξέρεις. Ευτυχώς που όλη αυτή η εσωτερίκευση σε κάνει και πιο διπλωματικό, οπότε κάπως καταφέρνεις να με τουμπάρεις. Το νου σου, όμως.

Λέων

(23/7 – 23/8)

Η αυξημένη συγκέντρωσή σου σε βοηθά τώρα να λύσεις διάφορα ζητήματα που ζητάνε την προσοχή σου, όχι όμως τόσο στη δουλειά, όσο στη σχέση σου με την οικογένεια. Εκπλήσσεις μέχρι και τον εαυτό σου με την οξύτητα της μνήμης σου. Το αποτέλεσμα είναι η κοινωνική σου ζωή να γίνεται αρκετά ζωηρή. Φρόντισε να έχεις αρκετό καφέ και κουλουράκια στο σπίτι.

Σκορπιός

(24/10 – 22/11)

Σε γελάσανε, φίλε Σκορπιέ. Ηρθαν στον ύπνο σου και σου έδωσαν να φας γλιστρίδα, και τώρα δεν σταματάς να είσαι κοινωνικός με ένα διαβολεμένα ψυχαναγκαστικό τρόπο. Μην σε νοιάζει, πάντως, σε καλό θα σου βγει. Οι σχέσεις σου με αδελφούς, αδελφές, γκόμενες, γκόμενους, γονείς, συνεργάτες, γείτονες, περιπτεράδες, γίνονται όλες πιο ουσιαστικές και προσοδοφόρες.

Υδροχόος

(21/1 – 19/2)

Προσπάθησε να βάλεις τα πράγματα σε τάξη μέσα από το δρόμο του χάους, όπως μόνον εσύ ξέρεις. Κοίτα να τελειώσει μόνο η δουλειά, γιατί αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι χάος. Και αν εφαρμόσεις αυτήν την τακτική στη δουλειά σου, να σιγουρευτείς ότι οι γύρω σου δεν θα αναγκαστούν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

∆ίδυμοι (21/5 – 21/6) Οταν σε λίγο καιρό θα στολίζεις δέντρο, Δίδυμε (ναι, χριστουγεννιάτικο εννοώ, αφού είσαι από αυτούς που ήδη το σκέφτονται), να έχεις στο μυαλό σου μερικά πραγματάκια. Να ξεθάψεις τις περυσινές μπάλες, γιατί τα οικονομικά σου μοιάζουν σιγά-σιγά με βάλτο κοντά σε παραπόταμο της Στύγας, αλλά να διαλέξεις τις πιο λαμπερές, γιατί για κάποιο λόγο η διάθεσή σου δεν χαλάει με τίποτα.

Παρθένος

(24/8 – 22/9)

Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λένε οι αγγλόφωνοι. Ευτυχώς που μιλάς ελληνικά. Παρόλα αυτά, η δική σου περιέργεια πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε πονοκεφάλιασμα από την υπερπληροφόρηση. Οχι μόνο θα θες να μπλεχτείς στα πάντα, αλλά τα πάντα θα πέσουν πάνω σου και από μόνα τους. Χρησιμοποίησε τις επαφές σου, για να ξεμπλέξεις. Και θυμήσου: δεν έχει σημασία τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις.

Τοξότης

(23/11 – 21/12)

Από μικρός φοβόσουν τις ζάμπες, από τότε που έτρεχες και έπαιζες στα δάση μετά τη βροχή. Τώρα καλό είναι να τις φοβάσαι, με τη μεταφορική τους έννοια. Κοίτα μην μπλέξεις με καμιά ζάμπα και σιχαθείς τον εαυτό σου και ντρέπεσαι να την κυκλοφορήσεις και να την γνωρίσεις στους φίλους σου. Το νου σου στις ζάμπες, Τοξότη.

Ιχθείς

(20/2 – 20/3)

Επιτέλους, σταμάτησες να σπας τα πάντα σε μικρά βολικά κομμάτια, για να τα αντιμετωπίσεις, και άρχισες να έχεις μια ολική εκτίμηση των γεγονότων. Εκανες καταμέτρηση και περιγραφή όλων των δέντρων ένα προς ένα, τώρα αρχίζεις να εκτιμάς το σχήμα, την έκταση και την καρποφορία του δάσους, παλιοχίπι.

m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


|“|‡

46 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

{Œ‹ċˆÄ}|t‰‚{t{Ä t}ˆÄ{‹{ƒ}Š{Ĉ{ċ}v}€†y† Την ακρόαση του δίσκου της Ανδριάνας Μπάμπαλη «Ο Τζον Τζον ζει». Περίμενα με τόσο ενδιαφέρον τη νέα της δισκογραφική δουλειά, μιας και τα πρώτα δείγματα παίζονται εδώ και ημέρες στο ραδιόφωνο, αλλά δυστυχώς πριν προλάβω να φτάσω στο 10ο τραγούδι («Ρεβόλβερ»), είχα ήδη φτάσει έξω από το Θέατρο Κιβωτός. Ο Γιάννης Μπέζος σαν άλλος Αντωνάκης και η Ναταλία Τσαλίκη σαν άλλη Ελενίτσα μάς υποδέχτηκαν στο σπιτικό τους και μας μετέφεραν με τον καλύτερο τρόπο στην παλιά Αθήνα. Το αγαπημένο έργο του Τζαβέλλα ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι αυτή τη φορά «ντυμένο» με τη μουσική της Δήμητρας Γαλάνη και τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.

Ευχάριστα τη Δευτέρα μου. Το πρόγραμμα έλεγε χαλαρή παρακολούθηση της «Ζωής της άλλης», για να προετοιμαστεί κατάλληλα το κλίμα για το μεγάλο γεγονός της Δευτέρας. «Το Νησί» έπρεπε να ξεκινήσει στις 10 παρά 10, αλλά ο Πρωθυπουργός της χώρας είχε άλλη άποψη. Διάλεξε να κάνει την ίδια ώρα διακαναλική συνέντευξη και να μας στερήσει το δικαίωμα να δούμε το αγαπημένο μας σίριαλ. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα απογοήτευσης κατάφερε να μας στερήσει ακόμα και αυτή τη μικρή απόλαυση. Μιας και δεν ακούσαμε τίποτα πρωτότυπο, μπορούσε τουλάχιστον να έχει διαρκέσει λιγότερο.

Την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη «Πρωταγωνιστές». Το πρώτο μέρος (που κατάφερα να δω ολόκληρο) είχε καλεσμένους τον Γρηγόρη Ψαριανό και τον Αδωνι Γεωργιάδη. Αυτό, όμως, που έκανε ενδιαφέρουσα τη συνύπαρξη των δύο ήταν οι 30 σύντομες ερωτήσεις του δημοσιογράφου και τα 30 δευτερόλεπτα που είχαν στη διάθεσή τους οι καλεσμένοι. Οι περισσότερες ερωτήσεις ήταν κοινές και δυστυχώς κανένας από τους δύο δεν ήξερε -μεταξύ άλλων- τους ATENISTAS. Στο δεύτερο μέρος πήραν θέσεις η Ρέα Γαλανάκη (από το συνδυασμό του Γ. Καμίνη) και η Εμμανουέλα Ιγνατίου (από το συνδυασμό του Β. Κικίλια). Η 18χρονη φοιτήτρια κατάφερε να αντεπεξέλθει στο γρήγορο γύρο ερωτήσεων, αλλά εγώ δεν κατάφερα να αντισταθώ στην κούραση της ημέρας και αποκοιμήθηκα.

Την ανάγνωση της είδησης ότι ο Τζέιμς Κάμερον υπέγραψε συμφωνία για τη δημιουργία δύο σίκουελ του Avatar ή κάτι τέτοιο. Η αμέσως επόμενη είδηση ότι οι Bon Jovi θα έρθουν για πρώτη φορά στην Αθήνα στις 20 Ιουλίου του 2011 ήταν καλύτερη. Οχι πως δεν μου άρεσε το Avatar, αλλά η πιθανότητα να ακούσω ζωντανά το “Always” και τόσα άλλα πολύ αγαπημένα κομμάτια του συγκροτήματος ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Οσοι θέλετε να βρεθείτε στις 20 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ, πρέπει να προνοήσετε, γιατί η προπώληση ξεκινάει στις 11 Νοεμβρίου.

Τη σκέψη ότι την 28η Οκτωβρίου θα έπρεπε όλοι να λέμε όχι παντού. Ετσι, συμβολικά. Να λέμε όχι σε όλες τις ερωτήσεις που μας κάνουν. «Θέλεις καφέ;», «Οχι», «Θέλεις να φας;», «Οχι», κτλ. Εκεί που φάνταζε ολοκληρωμένο και τέλειο το σχέδιό μου, ακούστηκε μία φωνή από το υπερπέραν (δηλαδή από το διπλανό γραφείο). «Νατάσα, έρχεσαι λίγο;», «Ναι, αμέσως», απάντησα βιαστικά και το σχέδιο κατέρρευσε.

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š”


Metropolis Free Press 30.10.10  

Χάρτινα πρόσωπα Οταν τα poster της πόλης μπλέκονται στην καθημερινή ζωή

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you