Issuu on Google+

»ŠÀ¢j½‹’¡ À „À¢m±‰„Ž„Àn¸©±ˆ„¡À ‡¸…À„À·…¸…Œ’À

-STORIES

n…¸À‰³¸À«„‚…¸‡®À ¸‚®ƒ„Ž„Àƒ…¸À„‰Ài®‰¸

4ŠÀ¸‰ƒ‡À‘‰ÀATENISTAS

j‰‡Ào•Šˆr… tÀª±ŽŠ’À Ž¸À¸ˆ©¸‰…‡r

7EDDINGÀ3INGERSÀ µ¸½®ˆ…’À­…¸Ž‡”³’

4OÀ‡¸ŠŽr‡…À Š”À½“Š”

Í+”2Š“™ÍÍ Í 

»ªiµtu¼¹iÀ njÀiª¿niÀ GAUTIER

™xx“Í


ȂǹȎȅȊ

ÄÄÄ

"'Ͱ1

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 :::0(75232/,635(66*5

'č«–¬­¨°Äw›§®‡¥¢°Äi‡°ÄŸ§¢iŸ«ª§Ÿ£

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ¡£›Ä­¢ÄiŸ­›¥˜i£¬¢Ä­¨² ÄF==<D=ÄH9JC

{§›¥š¥¦¯¬¢Ä­¨² Ä¥›«¨­¬£¨š

Ä

‰Ä%9JCÄ$9F=?9Fĕ«±Ÿ­›£Ä¬­¨ÄÛMRR

Ä

‰ÄÜ9MLA=JÄ­«›¡¨²ž‡Ä¡£›Ä­¢§Ä{®–§›

Ä

€¯‡§§¢°Äx‡©©¨° 쩘ĭ¨Äx–¦£¨Ä¬­¢Äˆ•›ÄŒ˜«¥¢

Ä

‰£Ä/=<<AF?Ä+AF?=JKĕ«±¨§­›£Ä¬­¨Ä¡‡i¨Ä¬¨²

Ä

'£¥¨ ¥›¦¦£­•±§Ÿ°쩘ĭ›Ä¬¥¨²©—ž£›Ä¬­¢§Ä‹•±§¢

Ä

‰Ä{ Ĝ¦•©Ÿ£Ä­¢§Ä¯§¬­›§­£§¨š©¨¦¢Ä

Ä

§›Ä©«¨±¯«‡Äi©«¨¬­‡

Ä

Ä{®¢§‡ÄtŸ¦¢¡£‡§§¢Ä©£¬­ŸšŸ£Ä

Ä

˜­£Ä²©‡«±Ÿ£ÄŸ¦©—ž›Ä¡£›Ä­¢§Äx›§Ÿ©£¬­¢i—¨²

Ä

Ĭš§›¤¢Ä­¯§Ä¥¨i£¤‡ž¯§

Ο Καζαντζάκης της εποχής μας

‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

KCRPMNMJGQKCRPMNMJGQLCUQ EP

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 • Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας

Οι Wedding Singers σε γαμήλιες διασκευές, ο Χάρης Αττώνης σε 40 ρόλους, ο Δημήτρης Σωτάκης και ο Θανάσης Χειμωνάς παρέα με τα προφίλ τους, η Αθήνα που ξαναφτιάχνεται, η Oπερα «Μποέμ» μέσα σε μια βαλίτσα, ένα ασυνήθιστο Ντιμπέιτ, ο Σταύρος Ξαρχάκος που σκηνοθετεί την αγαπημένη του παράσταση, η εφαρμογή που σε κάνει ραδιοφωνικό παραγωγό με ένα κλικ και η Μαρία Κίτσου που αναρωτιέται ποια είναι εκείνη η ηθοποιός που πήρε το βραβείο.

Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης • Ειδικός σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου • Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης • Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λάμπρος Αραπάκος, Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Χρήστος Ξανθάκης, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής • Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης • Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη • Φωτογραφίες: AFP • Εκτύπωση: «Καθημερινές Εκδόσεις» Α.Ε. UUU KCRPMNMJGQNPCQQ EP

+CRPMNMJGQÍ$PCCÍ.PCQQ


 ȂǹȇȉǿȅȊ

|“ˆsŠˆ‘“—xÁx‘v‡| :::0(75232/,635(66*5

i·tÀ»tÀ·t´u»jvsj¹tÀ°»tÀ·isj·¹°»ln¹tÀ njÀ·jkt¼ªtnl°l Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„ Οσον αφορά τις εξαγγελίες περί πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου, έχω τις σκέψεις μου, έχω και τις αντιρρήσεις μου. Επειδή όμως έμαθα να ακούω και να διαλογίζομαι (από τον καιρό που έκανα τη φοιτητική θητεία μου στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος), λέω να δώσω λίγο χρόνο στους ανθρώπους του Ιδρύματος Ωνάση να μας εξηγήσουν όσο μπορούν καλύτερα τις σκέψεις τους πριν ξεκινήσω τις γκρίνιες. Οσο δικαιούμαι εγώ να αραδιάζω τις θεωρίες μου, τόσο δικαιούνται και αυτοί το “benefit of the doubt”, που λένε οι Βρετανοί. Να το δω πρώτα, λοιπόν, ολοκληρωμένο το σχέδιο, να μελετήσω τις λεπτομέρειες και αν με πείσουν με έπεισαν. Αν δεν με πείσουν, εδώ είσαστε και εδώ είμαστε, διά τα περαιτέρω. Δεν είμαι Κασσάνδρα άλλωστε, ένας απλός κάτοικος Δακτυλίου είμαι, που περπατάει ώρες επί ωρών στο αθηναϊκό κέντρο προσπαθώντας να καταλάβει τι τρέχει. Κι αυτό που βλέπω τις τελευταίες εβδομάδες είναι ότι τα πρεζόνια (οι Ζουζουνίστας, που λέει και η κουμπάρα μου η Γωγώ) άλλαξαν γνωστικό αντικείμενο. Τους ξεφορτώθηκε το Πολυτεχνείο και τους φορτώθηκε το Πανεπιστήμιο. Πώς συνέβη; Ολοι ξέρουμε ότι η Τοσίτσα ήταν η Zombieland (needle park για τους παλιομοδίτες) της Αθήνας, καθώς και ότι με συντονισμένες ενέργειες του Αρχαιολογικού Μουσείου, του Πολυτεχνείου και της Αστυνομίας εκκενώθηκε γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. Πού πήγαν οι Ζουζουνίστας; Λίγο πιο κάτω, στην οδό Μάρνη, όπου κάποτε έστεκε το θρυλικό κλαμπ Ρόδον. Στην αρχή είχαν μαντρωθεί αποκλειστικά και μόνο στο συγκεκριμένο χώρο, με την πάροδο του χρόνου ωστόσο άρχισαν να ξεπορτίζουν. Και έστησαν καινούργιο τσαρδί στον πεζόδρομο της Νομικής, που αποτελεί φυσική συνέχεια της οδού Μασσαλίας. Περάστε και θα τους δείτε. Στην αρχή ήταν δυο-τρεις, ύστερα πέντε-έξι και τις τελευταίες μέρες συμπληρώνουν πλέον δεκάδες. Πρωί και βράδυ, να αγοράζουν, να τρυπιούνται και να ανακουφίζονται σε δημόσια θέα. Χωρίς να τους ενοχλεί κανείς, χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί τους. Η τόσο πολυπληθής στην περιοχή Αστυνομία κάνει τα στραβά μάτια, όπως τα έκανε και όταν οι Ζουζουνίστας δραστηριοποιούνταν δυο βήματα από το Υπουργείο Πολιτισμού και τη φρουρά του. «Σίγουρα δεν ακούγεται ούτε μια φωνή διαμαρτυρίας;» θα αναρωτηθείτε. «Φυσικά και ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας», θα σας απαντήσω, υπενθυμίζοντας ότι στη γειτονιά κατοικοεδρεύουν πλείστοι όσοι οργανισμοί και ιδρύματα υψηλού κύρους. Πριν από λίγες μέρες, για παράδειγμα, 70 καθηγητές της Νομικής κατέθεσαν μήνυση «κατά αγνώστων» στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθήνας. Τυγχάνει επίσης να γνωρίζω ότι έπεσαν τηλέφωνα, καθώς και ότι δόθηκαν διαβεβαιώσεις του στιλ «μην ανησυχείτε, σε μια εβδομάδα θα τους έχουμε διώξει». Το αποτέλεσμα; Τίποτε δεν έγινε. Γιατί; Διότι δεν πέρασε ακόμη η γκρίνια το κρίσιμο εκείνο όριο που θα αναγκάσει τις Αρχές να κινηθούν. Και όπως σας είχα γράψει σε προηγούμενο σημείωμα, οι πιάτσες ναρκωτικών μετακινούνται ανάλογα με το ποιος από τους περίοικους σκούζει περισσότερο... ΥΓ: Οφείλω να προσθέσω ότι στα πέριξ της Νομικής έχουν αρχίσει να στήνουν προγεφύρωμα οι πανταχού παρόντες Νιγηριανοί έμποροι ναρκωτικών και σαρκός... Κατάλαβαν οι άνθρωποι ότι δεν προκόβουν στα Εξάρχεια και αποφάσισαν να τα παρακάμψουν εντελώς και να ενεργοποιηθούν στις παρυφές του Κολωνακίου. Απομένει να δούμε αν θα τους σηκώσει το κλίμα ή αν εν τέλει θα πάρουν δρόμο. Περισσότερα επί του φαινομένου, προσεχώς.


Š“ˆ…|

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 s±‰Š’Àª„…‰±‘„’ Àv®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’

ËÆô€ÆÎÆôÆÒЇ‚È |{¹¨½…º Το Βέλγιο είναι μια χώρα από αυτές που τις αποκαλούμε “cool”. Οι Βρυξέλλες, πρωτεύουσα του Βελγίου και της Ευρώπης ταυτόχρονα, έχει ως σύμβολο έναν πιτσιρικά που κάνει ξέγνοιαστος... πιπί. Ποια άλλη πόλη της Ευρώπης διαθέτει τόση διάθεση αυτοειρωνείας και χαλαρότητας; Εχει και το Βέλγιο, όμως, τα σκοτεινά του σημεία. Οι Βέλγοι υφίστανται και εκείνοι τις πολιτικές λιτότητας. Οι τσακωμοί ανάμεσα στις δυο ιδρυτικές κοινότητες της χώρας, τους Φλαμανδούς και τους Γαλλόφωνους, απειλούν να διαλύσουν τη χώρα. Για αυτόν το λόγο το Βέλγιο βρέθηκε για μήνες χωρίς κυβέρνηση (παρόλα αυτά τα πράγματα λειτουργούσαν ομαλά). Και όσο και αν λένε ότι οι Βέλγοι είναι αδιάφθοροι, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τις προάλλες μαθεύτηκε ότι ο Eddy Merckx -από τους μεγαλύτερους ποδηλάτες όλων των εποχών και εθνικός ήρωας για τους Βέλγους- έχει μπλεξίματα με τη Δικαιοσύνη της υπό διάλυση και χωρίς κυβέρνηση χώρας του. Επειδή, σύμφωνα με τις κατηγορίες, φέρεται να κέρδισε με δόλο ένα διαγωνισμό για την πώληση 48 ποδηλάτων στην Αστυνομία της πόλης Αντερλεχτ (στο Βέλγιο οι αστυνομικοί κινούνται πολλές φορές με ποδήλατα). Ο δόλος έγκειται στο γεγονός ότι ο αρχηγός της Αστυνομίας της πόλης, κάποιος ονόματι Philippe Boucar, «σφύριξε» στον Merckx τις προσφορές των άλλων ανταγωνιστών. Ως αμοιβή ο διεφθαρμένος αρχηγός ζήτησε από τον «Κανίβαλο» (είναι το παρατσούκλι του Merckx, επειδή καταβρόχθιζε τις νίκες στους ποδηλατικούς αγώνες) να του πουλήσει με έκπτωση ένα ποδήλατο με άνθρακα. Αυτό που με χτύπησε σε όλη αυτή την ιστορία ήταν το κόστος της διαφθοράς: ένα ποδήλατο με έκπτωση! Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να μεταφέρω αυτή τη σκηνή διαφθοράς και δόλου λίγο πιο νότια, στο ΙΚΑ Καλλιθέας, στα συγκροτήματα του ελληνικού Τύπου, στα γραφεία των ελληνικών κομμάτων, στα γραφεία των Ελλήνων δικαστών, στα κελιά της Μονής Βατοπεδίου, στα υπουργεία, στα γραφεία των εκλεγμένων Ελλήνων βουλευτών. Τι θα είχαν ζητήσει για μια τέτοια ή παραπλήσια «χάρη»; Μου έκανε, επίσης, εντύπωση ότι ο Merckx -ο οποίος έφερε τόσους θριάμβους και νίκες στο Βέλγιο-, όταν σχηματίστηκαν οι κατηγορίες σε βάρος του, δεν το έπαιξε θύμα ή εθνικός ήρωας. Δεν φώναξε: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» Από την άλλη πλευρά, σκέφτηκα πόση ντροπαλότητα περιβάλλει το βελγικό «φακελάκι». Φαντάστηκα το διεφθαρμένο αρχηγό της Αστυνομίας, τον κύριο Boucar, να λέει με αμήχανη φωνή στο μύθο της ποδηλασίας, τον Merckx: «Μπορώ, σε παρακαλώ, ως ανταμοιβή να έχω αυτή την εκπτωσούλα;» Τώρα, λένε, θα τους βάλουν και τους δυο στη φυλακή. Αυτό σημαίνει να γεννιέσαι σε λάθος χώρα... µ‡¸•½³‰Àm¸‹ˆr‰… GAZIKAP GMAILCOM

*.8! © Ηλιος, Θάλασσα, ρούμι, μελαχρινές που χορεύουν ρούμπα μέχρι πρωίας... Ολα αυτά, βέβαια, για το μέσο άνθρωπο που σκοπεύει κάποια στιγμή της ζωής του να επισκεφτεί το νησί που δεσπόζει ανάμεσα στην Καραϊβική και στον κόλπο του Μεξικού. Το βρετανικό περιοδικό “Economist” -που είπε να ασχοληθεί με την αφεντιά του μέσα από 10σέλιδο ειδικό αφιέρωμα- δεν φιλοτιμήθηκε να ασχοληθεί με τίποτα από τα παραπάνω, αλλά με το οικονομικοπολιτικό και κοινωνικό παρόν και μέλλον της μικροσκοπικής αυτής χώρας. Αναμενόμενο... Και αν ο τίτλος που χρησιμοποιεί ο αρθρογράφος Μάικλ Ριντ (ήτοι «Επανάσταση σε υποχώρηση») δεν προδιαθέτει τον αναγνώστη για το τι θα διαβάσει, ο υπέρτιτλος λύνει κάθε αμφιβολία: «Υπό την ηγεσία του Ραούλ Κάστρο, η Κούβα έχει ξεκινήσει το ταξίδι της προς τον καπιταλισμό. Ωστόσο, θα διαρκέσει μία δεκαετ��α και θα χρειαστεί μια μεγάλη πολιτική μάχη για να ολοκληρωθεί». Στο αφιέρωμα αναλύονται τα δειλά μεταρρυθμιστικά βήματα του αδερφού του πάλαι ποτέ κραταιού Φιντέλ, τα οποία συναντούν την αντίδραση της γραφειοκρατίας και του κομμουνιστικού κόμματος, οι ολοένα αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά και το μέλλον της χώρας μετά τους Κάστρο. Hasta la vista, comunismo!

̘ςÎÏÖÎÊ΅Ðԅ̙ Με το νεοσύστατο αυτό όρο, ο Ραφαέλ Μπερ στο άρθρο του με τίτλο «H Πραγματική Αντιπολίτευση» στο τρέχον τεύχος του βρετανικού περιοδικού “NewStatesman”, επιχειρεί να φωτίσει τη σημαντικότητα της online οργάνωσης της κοινωνίας των πολιτών. Μια τάση που εμφανίστηκε τόσο στο Νησί κατά τις περυσινές καλοκαιρινές ταραχές, όσο και σε πλήθος άλλων κινημάτων (βλ. Αραβική Ανοιξη, Indignados, Occupy). Σύμφωνα με τον Μπερ, «οι online κοινότητες έρχονται να ικανοποιήσουν τις αστικές μάζες που ζητούν αντιπροσώπευση, φέρνοντας πολλούς από τους θεσμούς τις καθεστηκυίας τάξης σε πλήρη αμηχανία. Η μεταφορά της ισχύος από τη βουλή στο διαδικτυακό... αιθέρα, όπου ο καθένας μπορεί να τη σφετεριστεί για το δικό του σκοπό, προκαλεί άγχος στους ‘εκπροσώπους του λαού’ ανά τον κόσμο», συνηγορεί ο Μπερ. Για αυτό, άλλωστε, βλέπουμε πολλούς από αυτούς πλέον να τρέχουν να καλύψουν το κενό της μέχρι πρότινος ηλεκτρονικής τους ανυπαρξίας φτιάχνοντας λογαριασμούς στο Facebook και το Twitter. Το άρθρο κλείνει με αναφορά στη δράση που έχουν ορισμένες από τις πλέον πετυχημένες πλατφόρμες «κλικτιβισμού» παγκοσμίως, όπως οι 38degrees, το Change.org, το Political Scrapbook και το Avaaz.org. Διοργανώνοντας ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα, μαζικές αποστολές emails σε βουλευτές και οπτικοακουστικές μονοθεματικές εκστρατείες ενημέρωσης, έχουν καταγράψει σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό τους, που φτάνουν μέχρι και στην απόσυρση αμφιλεγόμενων νομοθετημάτων. Στην Ελλάδα, πέραν της «αναλαμπής» με τους Αγανακτισμένους και τα καταγγελτικά άρθρα στην μπλογκόσφαιρα, βολευόμαστε προς το παρόν με sharing «πειραγμένων» φωτογραφιών της βομβαρδισμένης Βουλής με φόντο... φαντασιακές κρεμάλες. ÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀ


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ ¶{ж»¨³…Шµ´¨¹zÐyÐÐ ÖÉ©b#.-32h©ÖÔש+(-*$#(-© Ελάτε τώρα, μεταξύ μας είμαστε... Χρησιμοποιούμε το Facebook για να βγάλουμε προς τα έξω μια εικόνα ζηλευτή και το Twitter για να δείξουμε πόσο καλοί «ατακαδόροι» είμαστε. Υπάρχει όμως και ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης που δεν θέλει φτιασιδώματα και υπερβολές. Και αυτό δεν είναι άλλο από το LinkedIn. Η μεγαλύτερη υπηρεσία ανεύρεσης εργασίας και επιχειρηματικής δικτύωσης -με περισσότερους από 150 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως- μπήκε στο μικροσκόπιο της ηλεκτρονικής έκδοσης του “Forbes”, που ζήτησε από ειδικούς επί θεμάτων κοινωνικής δικτύωσης να αναφερθούν στα λάθη που πρέπει να αποφεύγουν όσοι θέλουν να ανελιχθούν επαγγελματικά ή όσοι ψάχνουν να βγουν από το τέλμα της ανεργίας μέσα από το εν λόγω δίκτυο. Εν αρχή ην η φωτογραφία. Ή, για την ακρίβεια, η απουσία φωτογραφίας. «Οταν δεν υπάρχει φωτογραφία, δημιουργείται ένα κενό εμπιστοσύνης με τον υποψήφιο εργοδότη», αναφέρεται ενδεικτικά. Καλό είναι, επίσης, να αποφεύγεται η ωραιοποίηση μέσα από τη φωτογραφία του προφίλ. «Αν είσαι καραφλός στην πραγματική ζωή, καλό θα είναι να παρουσιάζεσαι ως τέτοιος και στο LinkedIn», σχολιάζει η αρθρογράφος. Επιπρόσθετα tips από τους ειδικούς; Ου ψεύδεστε για την εκπαίδευσή σας (ο επαγγελματικός κόσμος, άλλωστε, είναι πολύ μικρός), ανανεώνετε το προφίλ σας τακτικά, περιγράψτε τον τίτλο σας χωρίς πολλές σάλτσες, επιδιώξτε να συνδεθείτε με άτομα υψηλού κύρους από το επαγγελματικό σας πεδίο (στέλνοντάς τους προσωποποιημένα μηνύματα), μην ντρέπεστε να δηλώσετε άνεργοι. Καλού κακού, πάντως, κρατήστε επαφές και με εκείνον τον μπάρμπα από την Κορώνη...

ɉÓ˅ © ÐÉÕÏËÖÎÓÏ© Η ταινία «Αγώνες Πείνας» έκανε ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό άνοιγμα στο αμερικανικό box-office. Οι εισπράξεις 155 εκατ. δολαρίων κατά το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής της ταινίας την κατέστησαν την τρίτη πιο επιτυχημένη όλων των εποχών, πίσω από το «Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, μέρος 2ο» και το «Σκοτεινός Ιππότης». Τι θα μπορούσε να έχει ως φυσικό επακόλουθο; Σωστά μαντέψατε: ένα... όργιο μάρκετινγκ. Ο Μπεν Τσάιλντ σε σχετικό του άρθρο στον “Guardian” (“The Hunger Games’ Katniss gets the Barbie doll treatment”) μας ενημερώνει για προϊόντα και υπηρεσίες που ξεφύτρωσαν πρόσφατα και είναι εμπνευσμένα από τη δημοφιλή, πλέον, ταινία. Ηδη είναι έτοιμος ο «τσελεμεντές» των «Αγώνων Πείνας», με συνταγές για να ψήσετε ρακούν ή να τηγανίσετε σκίουρο (αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά ότι η αμερικανική κουζίνα πάσχει), αλλά και μαθήματα γυμναστικής που αντλούν στοιχεία από την ταινία. Το κερασάκι στην τούρτα, όμως, είναι η δημιουργία μιας νέας κούκλας από τη Mattel (παραγωγό της Barbie) για την κεντρική ηρωίδα Κάτνις Εβερντιν. Ενας επιπλέον πονοκέφαλος για το νονό και τη νονά που ψάχνουν λαμπάδα για το βαφτιστήρι...

Η κλήση που βρήκα στο τζάμι του αυτοκινήτου μου το έγραφε πάνω ξεκάθαρα: εμπόδιζα την είσοδο και την έξοδο ενός πάρκινγκ. Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά. Πουθενά πάρκινγκ. Ξανακοίταξα. Αρκετά μέτρα πίσω μου και στο απέναντι πεζοδρόμιο υπήρχε η είσοδος μιας πολυκατοικίας. Δεν θα μπορούσε να εννοεί αυτό, δεν θα ήταν δυνατό να θεωρεί κανείς ότι εμπόδιζα αυτή την είσοδο. Ή θα μπορούσε; Οπως αποδείχτηκε, θα μπορούσε. Και θα ήταν αρκετό για να μου αφαιρεθούν για δέκα μέρες οι πινακίδες. «Αυτό μας έλειπε», σκεφτόμουν όπως γύριζα σπίτι, «τα παιδάκια της Δημοτικής Αστυνομίας που δεν έχουν τι να κάνουν και τώρα που έφτιαξε και ο καιρός αρχίσανε τις βόλτες». Μετά σκεφτόμουν ότι κάποιος κάτοικος της απέναντι πολυκατοικίας που βγήκε από το απέναντι γκαράζ δυσκολεύτηκε να στρίψει, πιθανόν επειδή ήταν μεγάλος σε ηλικία (τον φαντάστηκα γκρινιάρη συνταξιούχο) και δεν είχε καλά αντανακλαστικά ή πιθανόν επειδή το αυτοκίνητό του ήταν πολύ μεγάλο για τα δρομάκια του Φαλήρου. Σκέφτηκα ότι το κοκτέιλ της πλήξης, των νεύρων, της κούρασης και της απογοήτευσης από τη ζωή του οδήγησαν αυτό τον κάτοικο να τηλεφωνήσει στη Δημοτική Αστυνομία και να αρθρώσει δέκα «κατηγορώ» από την ατζέντα του (όπως για τα σκουπίδια που μύριζαν ή ένα συναγερμό που χτυπούσε το βράδυ ή έναν αδέσποτο σκύλο), τα οποία κατέληγαν στο αυτοκίνητό μου. Βούτυρο στο ψωμί τους. Σκέφτηκα αυτό τον κάτοικο και σκέφτηκα και εμένα. Τον σκέφτηκα αραχτό στο μεγάλο του μπαλκόνι με τα πόδια ακουμπισμένα στο πρεβάζι, την ώρα που εγώ από κάτω έκανα 20 λεπτά γύρους, κουρασμένος και αγχωμένος, πηγαίνοντας στη δουλειά μου. Δεν ανήκουμε απαραίτητα σε διαφορετική κοινωνική τάξη (τεράστια κουβέντα), αλλά βρισκόμαστε σίγουρα σε διαφορετική φάση. Σκέφτηκα την ταινία που είδα μεσοβδόμαδα, τα «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο», και αναρωτήθηκα, όπως και οι πρωταγωνιστές της, κατά πόσο η ιδιοκτησία μάς διαφοροποιεί και μας δίνει δύναμη, όπως μας προκαλεί και αδυναμία. Αξίζει τις τύψεις του αυτός ο κάτοικος που διαμαρτυρήθηκε για το παρκάρισμά μου; Ή έχει το δικαίωμα να απαιτεί (ακόμα και κάτι παράλογο) ύστερα από τόσα χρόνια μέσα στο σύμπαν της κατοχής και της ύλης; Και αν ναι, δεν είναι αυτό απόδειξη του θλιβερού σημείου που έχουμε φτάσει; Χώρια η κρίση, αυτό είναι ανεξάρτητο.

i‘’À¼„½Š”ˆr’ ADIMOULAS METROPOLISNEWSGR


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

is²ª¿·t¹À mi¹Àmiªt»°im¹i

Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„

Τη θυμάμαι ακόμα τη φωνή να βγαίνει από τη σκουριασμένη ντουντούκα: «Οοοοοο παλιατζής! Oλα τα παλιά αγοράζω, σίδερα, μαγκάλια, σίτες, κρεβάτια, γκιούμια, όλα τα παλιά αγοράζω, οοοοοο παλιατζής!» Εξού και το ομώνυμο άσμα του Στράτου Διονυσίου, με τον αθάνατο στίχο «πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή από μια αγάπη που δεν ζει». Ας μην εκτραπούμε όμως σε συναισθηματικές οδούς και ας παραμείνουμε στο φλέγον θέμα: Στην ανακύκλωση, εν έτει 2012. Το διευκρινίζω αυτό με τη χρονολογία, γιατί η μνήμη του παλιατζή του δικού μου αφορά τη δεκαετία του ’70. Ακόμη περνάνε, δεν λέω, κάτι τύποι τσιγγάνικης καταγωγής με το χιλιοτρακαρισμένο ημιφορτηγό από τις διάφορες γειτονιές. Ο κύριος φόρτος, ωστόσο, της αποκομιδής κάθε λογής μεταλλικών αντικειμένων έχει περάσει στους ώμους των Πακιστανών και των Μπαγκλαντεσιανών. Καθημερινά τους βλέπουμε με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ να σκαλίζουν τους πάσης φύσεως κάδους απορριμμάτων, ανασύροντας διάφορα τζάντζαλα μάντζαλα, άχρηστα πλέον στο οικιακό νοικοκυριό. Ενίοτε δε, όταν αδυνατούν να κουβαλήσουν το εύρημά τους (πχ. ψυγείο 12 ποδών που λέγανε και παλαιότερα), το ξεκοκαλίζουν επί τόπου, αφήνοντας πίσω τους μόνο ό,τι δεν μπορεί να πουληθεί. Μια και μιλάω για πωλήσεις, να το δούμε και λίγο το θέμα από πλευράς τιμής. Δεν την κάνουν τη δουλειά οι Πακιστανοί και οι Μπαγκλαντεσιανοί για την καλή τους την καρδιά, για τα λεφτά την κάνουν. Από το σίδηρο, λοιπόν, αποκομίζουν 10 έως 15 λεπτά το κιλό, τιμή σημαντικά πιο χαμηλή από εκείνη του σκραπ που πιάνει πάνω κάτω 200 ευρώ τον τόνο. Ναι καλά, άντε να το πεις στον έμπορο-υποδοχέα και άντε να σου αναλύσει αυτός τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. «Τόσα δίνω κι αν τα θες», θα μπορούσε να απαντήσει παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι του Μητροπάνου. Οσον αφορά το αλουμίνιο, η τιμή είναι από 30 έως 40 λεπτά το κιλό, ενώ ο χαλκός πιάνει από 60 έως 70 λεπτά το κιλό. Ποσά εξόχως υψηλότερα από το ταπεινό, ταπεινότατο ένα λεπτό το κιλό που πιάνει το χαρτί. Γι’ αυτό το έχουν εγκαταλείψει οι περισσότεροι από τους μοντέρνους ρακοσυλλέκτες, γιατί δεν αξίζει τον κόπο. Είχαν συμβεί και κάτι επεισόδια με πονηρούς τύπους που το βρέχανε το χαρτί για να βαρύνει και τους τσάκωσε ο έμπορος και έβαλε τις φωνές (κομψά

το γράφω...), οπότε ψιλοχάλασε η πιάτσα η συγκεκριμένη. Πλέον θεωρείται το τελευταίο καταφύγιο, μαζί με το εξίσου πάμφθηνο γυαλί, όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον ορίζοντα. Ας επιστρέψω όμως στα μέταλλα. Εδώ παίζουν μεγάλο ρόλο τόσο η τύχη όσο και το εύρος της περιήγησης. Το 12ωρο επίσης είναι εκ των ων ουκ άνευ, άμα θέλεις να προκόψεις στον κλάδο. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το πώς θα κάτσει η σοδειά, μπορεί να μπούνε στην τσέπη από 10 έως 30 ευρώ. Οι ίδιοι οι ρακοσυλλέκτες δηλώνουν ότι βγάζουν πέντε, έξι, άντε επτά ευρώ την ημέρα, δουλεύοντας ήλιο με ήλιο. Ο λόγος προφανής: η αποφυγή του ανταγωνισμού από εγχώριους ανθυποπρολετάριους. Οπως και να ’χει το πράγμα, τη συγκομιδή την πάνε ως την οδό Ορφέως, όπου ζυγίζεται και πέφτει ντάγκα το παραδάκι άνευ γραφειοκρατίας. Παλαιότερα, αφήνανε κάποιοι και το καροτσάκι μαζί με τα μέταλλα να ζυγιστεί και αυτό. Πονήρεψαν, ωστόσο, τα σούπερ μάρκετ όταν είδαν να αποψιλώνεται ο στόλος τους (πήγαιναν πρωί πρωί οι Πακιστανοί με τους Μπαγκλαντεσιανούς, βάζανε ένα ευρώ στη σχισμή και κονομάγανε καρότσι σε τιμή ξεφτίλα) και τώρα τα καρότσια φυλάσσονται από όλους ως κόρες οφθαλμού. Οταν μαζευτούν αρκετά μέταλλα στην Ορφέως, τα πακετάρουν και τα στέλνουν στον Ασπρόπυργο, όπου κατοικοεδρεύουν τα μεγάλα σκραπατζίδικα. Από εκεί παίρνουν το δρόμο είτε για εξαγωγή είτε για τις ελληνικές βιομηχανικές μονάδες - όσες μας έχουν απομείνει τέλος πάντων. Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται αυτή η σχετικώς πρωτόγονη διαδικασία, που ωφελεί τους πάντες. Αφενός τους Πακιστανούς με τους Μπαγκλαντεσιανούς που έχασαν τις όποιες δουλειές τους λόγω κρίσης και κάπως έπρεπε να ζήσουν στέλνοντας παραλλήλως κάνα φράγκο στην πατρίδα και αφετέρου την ανακύκλωση, για να μην καταλήγουν στις χωματερές ένα σωρό υλικά που μπορούν εύκολα να επαναχρησιμοποιηθούν. Απουσιάζει η εφορία, το γνωρίζω, από το όλο κόνσεπτ, δεν μπορείς ωστόσο να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή. Και, κυρίως, δεν μπορείς να τα έχεις όλα όταν η οικολογική συνείδηση του μέσου Ελληνα είναι στο ναδίρ και η αδιαφορία της πολιτείας είναι στο ζενίθ. Ως την ώρα που τα δύο άκρα θα συναντηθούν, μέχρι και «ευχαριστώ» πρέπει να λέμε στους μοντέρνους ρακοσυλλέκτες των Αθηνών.


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

Ä{‚{w{Ä {€Ä‹‰Ä{Š‰‹y{€ OUÀ²¸‰rŽ„Àm¸®

Η εικόνα του φτωχού ρακοσυλλέκτη με το καροτσάκι μπορεί να μας είναι συμπαθής εκ πρώτης όψεως και είναι λογικό να είμαστε καταρχήν ανεκτικοί απέναντι σε έναν αδύναμο άνθρωπο που αγωνίζεται για την επιβίωσή του. Ομως, αν εξετάσει κανείς το θέμα στο σύνολό του, θα διαπιστώσει ότι ο ρακοσυλλέκτης είναι μόνο η βάση μιας ολόκληρης πυραμίδας που περνάει μέσα από τα τοπικά κέντρα συλλογής και προώθησης και φτάνει ως τον τελικό αγοραστή της ανακυκλωμένης πρώτης ύλης. Η διαδικασία αυτή, πέρα από το ότι είναι σημαντικά επιβαρυντική για το περιβάλλον -από το κάψιμο των καλωδίων και των ελαστικών ως τα χυμένα υγρά μπαταρίας και τους σπασμένους καθοδικούς σωλήνες των τηλεοράσεων-, αντιπροσωπεύει και έναν πολύ μεγάλο τζίρο παραοικονομίας, διότι, φυσικά, από όλες αυτές τις συναλλαγές δεν πληρώνεται κανένας φόρος στο κράτος.

Ποιες είναι λοιπόν οι επιπτώσεις; Πέρα από τη μείωση της κατανάλωσης των νοικοκυριών, αρνητική επίδραση έχουν και οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι δήμοι. Ο «μπλε κάδος» του επίσημου φορέα ανακύκλωσης συσκευασιών σημειώνει όλο και χαμηλότερες επιδόσεις την τελευταία διετία και για αυτό ευθύνεται διπλά η οικονομική κρίση. Οι μπλε κάδοι αδειάζουν στα ειδικά απορριμματοφόρα με ευθύνη των δήμων. Οταν ο δήμος δεν έχει τη δυνατότητα να αδειάζει αρκετά συχνά τον μπλε κάδο λόγω έλλειψης προσωπικού, το αποτέλεσμα είναι να χάνεται υλικό ανακύκλωσης, είτε επειδή προλαβαίνουν να το αδειάζουν οι περιφερόμενοι ρακοσυλλέκτες είτε επειδή ο πολίτης βρίσκει τον κάδο υπερχειλισμένο και αναγκάζεται να πετάξει τα προς ανακύκλωση υλικά στον κανονικό, πράσινο κάδο. Μέσα στον τελευταίο χρόνο η πτώση είναι της τάξεως του 25-30% στα υλικά που ανακυκλώνονται μέσα από τα κέντρα διαλογής του μπλε κάδου. Αποτέλεσμα αυτού, να έχουμε ελληνική χαρτοβιομηχανία που ψάχνει εναγωνίως για πρώτη ύλη και να μη βρίσκει ικανοποιητικές ποσότητες στα επίσημα κέντρα διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών». Η πάταξη των παράνομων κυκλωμάτων συλλογής και διακίνησης ανακυκλώσιμων υλικών είναι ευθύνη των επιθεωρητών περιβάλλοντος, όμως και αυτοί δηλώνουν αδυναμία, όντας μόλις 35 για όλη την Ελλάδα. Επιπλέον, η δυνατότητα επιβολής κυρώσεων εξαντλείται στην επιβολή προστίμου.

tÀ‡À²¸‰rŽ„’Àm¸®’À ±‰¸…À‹­Š’ÀŠ”À°j¶¹is


 ȂǹȇȉǿȅȊ

Š‘—|ˆ‰‡

:::0(75232/,635(66*5

j…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„

Ï¡•–˜âš’›©œ˜©‡Œš˜¡Òš“˜©œ˜©œ–¡œ‹á˜©{š˜›ž{“•â©Ò–p{˜¡p©œ˜¡©,@QJ©+@MDF@M ©œ’Ÿ©p–‹‘ ˜–“•àŸ© ž—àŸ©œž—©2BQD@LHMF©3QDDR ©p©œáœ–˜©b%TMDQ@K©!KTDRh ©˜©˜{˜á˜Ÿ©p‹—ᢏœ‹“©‘“‹©pዩ›¡—‹¡–á‹©›œ’—© Éà—‹ ©œ’—©„ßp{œ’©©É{š“–ᘡ©›œ˜©%TYY©„“š‹“™Ÿ©©©„‹œš ©Îž‹•áp© ©Ö‹äš˜Ÿ ©É—‹páŒ˜–‹©ß—‹Ÿ© ‹{⩜˜¡Ÿ©{“˜©‹‘‹{’pߗ˜¡Ÿ©•‹––“œß —Ÿ©œ’Ÿ©TMCDQFQNTMC©›•’—àŸ©‘“‹©œ˜©––’—“•â©•˜“—â ©pœšÒ“©‹¡œßŸ©œ“Ÿ© Ž¡âp“›“©Ž•‹œáŸ©‹š•œßŸ©”‹“šœ“•ßŸ©›¡—š‘‹›áŸ©p©› àp‹œ‹©â{žŸ©˜“©0TDDMR©.E©3GD©2SNMD© FD©à©˜“© 4MJKD ©•‹™Ÿ©•‹“©p©pŒ–’p‹œ“•ßŸ©‘¡—‹“•áŸ©ž—ߟ©â{žŸ©’©/)©'@QUDX©•‹“©’©(RNADK©"@LOADKK ©p‹¢á©p© œ’—©˜{˜á‹©œ˜—©‹{˜–‹ä›‹p©œ’—©{š¡›“—à© š˜—“Ò ©Ëœ˜“p‹›œáœ©‘“‹©p“‹©‹œp˜›‹“š“•à©Œš‹Ž“Ò©p©{“Œ–’œ“

•Ò©ž—’œ“•Ò©•‹“©p–žŽáŸ©{˜¡©‹©›‹Ÿ©œ‹”“Žß˜¡—©{˜–ä©Œ‹“Ò©pߛ‹©›‹Ÿ ©


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

Τι κι αν φέτος διαψεύστηκαν και έκανε πολύ

κρύο στην Ελλάδα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οι Locomondo ανεβαίνουν για μία ακόμη φορά -κλείνοντας με αυτό το live τις χειμερινές τους εμφανίσεις στην Αθήνα- στη σκηνή του Gagarin (Λιοσίων 205) την Παρασκευή 6 Απριλίου. Εκεί θα μας θυμίσουν λέξεις που τον τελευταίο καιρό λείπουν από την καθημερινότητά μας, λέξεις όπως «κέφι» και «ήλιος», και κατόπιν θα ετοιμαστούν για τις καλοκαιρινές τους εξορμήσεις. Μαζί τους αυτή τη φορά οι Baildsa, που μέσα από τη μουσική τους μιξάρουν βαλκανικούς ήχους, τσιγγάνικες μελωδίες και post punk αισθητική, ενώ το όνομά τους είναι λέξη τουρκικής προεύλευσης (bayιlmak = λιποθυμώ) και χρησιμοποιείται ευρέως στα χωριά των Βαλκανίων και με παρεμφερείς σημασίες, όπως αγανάκτησα, μπούχτισα. Οσο για το τι μπορεί κανείς να περιμένει: «μουσικές που δύσκολα κρατάς τα πόδια σου στο χώμα... μια μπάντα μπαϊλντισμένων χωρικών και όχι αγανακτισμένων πολιτών». Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για μια full προθέρμανση για το καλοκαιράκι που έρχεται, με εισιτήριο 10 ευρώ στην προπώληση και 12 στην είσοδο και ώρα έναρξης την ενάτη βραδινή.

Οι Playground Noise είναι μια αγγλόφωνη μπάντα που

αγαπάει να παίζει κάπου ανάμεσα σε κρεσέντο και ντεκρεσέντο, εμφανίστηκε πρόσφατα με τους Electric Litany στο Gagarin και έκανε support στον Sivert Hoyem στην Πάτρα. Οι Playground Noise, λοιπόν, έρχονται από την Πάτρα στην Αθήνα για ένα ακόμα live, με το 7ιντσο “Swinging Lowdown/This World” στις μουσικές αποσκευές τους (το οποίο είναι διαθέσιμο για download στο: innerear.bandcamp. com) και ένα full album που αναμένεται να κυκλοφορήσει στο τέλος του 2012 από την Inner Ear. Στο Gig Space του Six D.o.g.s (Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι) θα ακούσουμε κάποια από τα καινούργια τραγούδια αύριο στις 9:30 μμ., με είσοδο 5 ευρώ και after show party.

 Δύο είναι οι ειδήσεις για τον Jack White, το ήμισυ των White Stripes. Πρώτον το γεγονός πως δήλωσε ότι αποκλείει το reunion του σχήματος, παρά την τάση της εποχής που θέλει τις μπάντες να επανενώνονται είτε για live ή για νέες δισκογραφικές δουλειές. Για την ακρίβεια, τόνισε πως κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανό μόνο στην περίπτωση που ο ίδιος θα είχε χρεοκοπήσει ή θα είχε μεγάλη ανάγκη τα χρήματα. Το δεύτερο νέο είναι πως την Τρίτη 13 Μαρτίου μεταδόθηκε από την εκπομπή της Annie Mac στο BBC ένα κομμάτι με τίτλο “Sixteen Saltines”, από το επικείμενο σόλο άλμπουμ του “Blunderbuss”, που θα κυκλοφορήσει στις 24 Απριλίου από την Third Man Records και την Columbia. Αναζητήστε το στο ΥouΤube στο link youtu.be/8Tdq41eVVu8.

 Ο λατρεμένος από το ελληνικό κοινό πρώην τραγουδιστής των Archive, o Ιρλανδός Craig Walker, έρχεται και πάλι στην Ελλάδα, αυτή τη φορά για τρεις συναυλίες τις οποίες θα πραγματοποιήσει μέσα σε τρεις ημέρες. Στην Αθήνα θα βρίσκεται μόνο το Σάββατο 31 Μαρτίου και συγκεκριμένα στο Bios (Πειραιώς 84, Κεραμεικός). Αφορμή είναι η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ “Siamese remixes”, που κυκλοφορεί σε διπλό CD από την Plus Rec και τη Universal και περιέχει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: remixes από γνωστούς παραγωγούς του εξωτερικού και της Ελλάδας στα τραγούδια του “Siamese”. Μαζί του στο live θα βρίσκεται η πενταμελής μπάντα του Πάνου Γουργιώτη.

¹»¸¨Ð¨·º¹½Ð¨}²~|²¸²´¨ »¹¼¨zº¹¶¹¼ To πρώτο full length άλμπουμ των The Raindogs! με τίτλο “Unleash the Six” κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από την The Lab Records της οδού Θεμιστοκλέους, το label που δημιούργησαν δύο μουσικοί-μέλη δύο εκ των κορυφαίων συγκροτημάτων της ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής: ο Πάνος Μ. των Earthbound και ο Σταύρος Χ. των Deus ex Machina. H εξαμελής μπάντα που έχει τραβήξει την προσοχή διάφορων «ψαγμένων» ακροατών ετοιμάζεται για μια live εμφάνιση στο After Dark (Διδότου 31 & Ιπποκράτους), τοποθετημένη κάπου ανάμεσα στο ska, το dub, το garage και το punk. Τα τραγούδια τους στην εξέλιξή τους παίρνουν τη μορφή μιας αστικής ιστορίας. Τι ιστορία να αφηγηθεί κάποιος στη σημερινή Αθήνα; Θα είναι φωτεινή ή απαισιόδοξη; Οπως δηλώνουν οι ίδιοι: «Αισιόδοξες ιστορίες πάντα υπάρχουν, αρκεί να έχεις αισιόδοξη ματιά να τις δεις. Αισιόδοξη ιστορία, ας πούμε, είναι η ελπίδα να φύγει από τη μέση επιτέλους το αρτηριοσκληρωτικό σύστημα που μας μαυρίζει τη ζωή. Δεν έχουμε παραιτηθεί και ούτε το έχουμε σκοπό». Κάποιοι βγαίνουν στους δρόμους, κάποιοι γράφουν μουσική, κάποιοι τα κάνουν και τα δύο. Αναρωτιέμαι τι επιλογές έχουμε πλέον να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί και ποιος τρόπος επικοινωνίας έχει μεγαλύτερη δυναμική. Εχει σταματήσει άραγε ποτέ η μουσική να παίζει ρόλο στις κοινωνικές ζυμώσεις; Με μια γρήγορη σκέψη, νομίζω πως όχι. Γιατί ένα τραγούδι δεν είναι οι νότες και οι στίχοι, αλλά η δυναμική τους. Το όνομα The Raindogs! μας πάει κατευθείαν στον Tom Waits. Εκείνοι σχετίζουν τόσο αυτό όσο και τη σύσταση της μπάντας με μια πόλη εν βρασμώ. Ολα αυτά που συμβαίνουν και μας αποπροσανατολίζουν, όλα όσα αναθεωρούμε, τα στεγανά μας που αποδείχτηκε ότι μπάζουν από παντού, η ανησυχία, η οργή, η ανασφάλεια, γίνονται μουσικές ιστορίες της Αθήνας - κάθε τραγούδι και από μία. Οπως η βροχή ξεπλένει τις μυρωδιές και τα σκυλιά χάνουν τον προσανατολισμό τους μέσα στην πόλη. Την Κυριακή, ωστόσο, εσείς φροντίστε να μη χαθείτε, στις 10 μμ. να είστε εκεί. j°


|ˆ…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’ À@ BG@SYHRLDSQNONKHRMDVR FQ

„Ž¨à•‘ooŠ¨z— ¨ Š—™Ñ¨’Š—™Ž›’”Þž¨ Ÿ˜™Žž¨zŽ™–ÑoŽ¨Š ›ß¨ ›‘–¨Ž‹—oэŠ ¨Óš—¨ Š–—àŽ’¨—¨”Š’™áž ¨›áš—¨ œŠ¨ š”—•Žã— –¨—’¨ š –œß”Žž¨’Š¨›— ž¨ã—¨ cŠ–›’zѕ— ži ֒©‹––á‹©•{š˜›ž{˜ä—©˜“© ˚ᕩ֘–—œ‹—â©•‹“©Ô–“Œ“ß© Ӌ•ÒŸ©p©œ’—©œ‹“—á‹©cɝ“•œ˜“i © {˜¡©Œ‹›á¢œ‹“©›©{š‹‘p‹œ“•à© “›œ˜šá‹ ©Ë—‹Ÿ©•‹œ˜pp¡š“˜ä ˜Ÿ© ‹š“›œ˜•šÒœ’Ÿ ©•‹’–žpߗ˜Ÿ©›© ‹—‹{’š“•â©•‹š˜œ›Ò•“ ©{“–ß‘“© ‘“‹©Œ˜’â©œ˜¡©ß—‹©p‹äš˜©—‹šâ© ‹{⩜‹©œž Ò©{š˜Ò›œ“‹©œ˜¡© „‹š“›“˜ä©•‹“©{šâ›‹œ‹©‹{˜¡

–‹•“›pߗ˜©ʚ‹Œá˜©…¢Òš©É}© ɗŽš“•˜ä©Õ▘¡©‘“‹©œ˜—©ÔpҚ© …“ ©Ð“‹©Ž¡—‹œà©“–á‹©Ž’p“

˜¡š‘áœ‹“ ©‘pҜ’© “˜äp˜š©•‹“© ߗœ˜—‹©›¡—‹“›àp‹œ‹

µi´´¹iÀ ήÀ

»usl°¹i ֒—©Ö¡—’›á‹©•{š˜›ž{á©œ˜© —œ˜•“p‹—œßš©b-N©,NQD©%D@Qh© œ˜¡©Ð˜¡šÒ—œ©Ð{—©Ö›ß“• ©Ð© {ᛒp’©›¡ppœ˜ à©›œ˜©‡›œ“

ŒÒ–©œž—©Ï‹——™— ©’©œ‹“—á‹©{‹

š˜¡›“Ò¢“©œ’—©Ë{‹—Ò›œ‹›’©œ˜¡© “‹›p“˜ä©œ’Ÿ©Ö¡—’›á‹Ÿ© Ž“‹

Žš‹p‹œá›œ’•©œ˜—©Î‹—˜¡Òš“˜©œ˜¡© ©•‹œÒ©œ˜¡©Ž“•œÒœ˜š‹©Ð{—© É–á ©{˜¡©‹{˜œß–›©œ’—©‹{‹š à© œž—©‹–¡›“Žžœ™—©{‹—‹›œÒ›ž—© œ˜¡©‹š‹Œ“•˜ä©•â›p˜¡ ©œ’Ÿ©–‘â

p—’Ÿ©cɚ‹Œ“•àŸ©É—˜“”’Ÿi

Ȗ—’“‘¨Ž–¨ÞŸ— oŽ¨ cȖ—’“‘¨È™Š‹’”ßi¨ Šž¨—ãoŽ¨’Š¨–Š¨ œ o‘œ—ãoŽ¨›— ž¨ z™ášŠ›— ž¨Š˜–Žž¨ ѕ•–¨•Š˜–


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

™ Αν είστε νέοι και δεν προλάβατε τον Σάκη τον Αλμανίδη της Προοδευτικής ή τον μακρυμάλλη τον Κωστή τον Μαλέκο του ΑΠΟΕΛ, τότε δεν ξέρετε τι θα πει «τιτάνας». Μη νιώθετε άσχημα για αυτό, είναι θέμα ηλικίας. Διότι, ήρθε μια ταινία για να σας διδάξει το τιτανιλίκι. Λέγεται «Η oργή των Τιτάνων» και είναι σκηνοθετημένη από τον Τζόναθαν Λίμπεσμαν. Η ιστορία είναι απλή, αλλά γεμάτη τεστοστερόνη. Ο Περσέας (Σαμ Γουόρθινγκτον) ζει πλέον ήρεμα ως ψαράς, αγνοώντας το γεγονός ότι έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Θεών και Τιτάνων. Οι Θεοί την πατάνε άσχημα και για το λόγο αυτό φωνάζουν τον Περσέα να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Το έργο του εύκολο: Κάθοδος στον Κάτω Κόσμο, σωτηρία του Δία και νίκη εναντίον των Τιτάνων. Μετά αναρωτιέστε γιατί μου ήρθε στο μυαλό ο Μαλέκος...

™ Οι γυναίκες τριγύρω είναι πολλές. Το λέει και ο Νίβο. Πολλοί από εμάς όμως ερωτευόμαστε συχνά τη λάθος γυναίκα. Ετσι την πατάει και ο Ιθαν Χοκ στην ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι «Η γυναίκα του πέμπτου». Ο Αμερικανός συγγραφέας Τομ Ρικς (Χοκ) βρίσκεται στο Παρίσι με στόχο να ξανακερδίσει την παλιά του αγάπη και την κόρη του. Τα πράγματα όμως δεν βαίνουν καλώς και ο Τομ καταλήγει να μένει σε ένα ξενοδοχείο των προαστίων δουλεύοντας ως νυχτοφύλακας. Εκεί γνωρίζει τη μυστηριώδη Μάργκιτ (Κριστίν Σκοτ Τόμας) και ξεκινάει μαζί της μια παθιασμένη σχέση που πυροδοτεί πολλά περίεργα φαινόμενα.

™ Καλώς ορίσατε στο ξενοδοχείο Μαριγκόλντ της Ινδίας! Εκεί θα αποφασίσει να επενδύσει τη σύνταξή της μια ομάδα Βρετανών συνταξιούχων. Βέβαια, το ξενοδοχείο αποδεικνύεται κάτω του μετρίου -αντί για το ξενοδοχείο πέντε αστέρων που έδειχναν τα προσπέκτους- και οι προσδοκίες των καλεσμένων διαλύονται. Αν και όλοι εκπλήσσονται δυσάρεστα, θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τις ζωές τους, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και δίνοντας χώρο στο αναπάντεχο. Η ταινία του Τζον Μάντεν («Ερωτευμένος Σαίξπηρ») λέγεται «Εξωτικό Ξενοδοχείο Μαριγκόλντ» και βασίζεται στο βιβλίο της Ντέμπορα Μόγκαχ “These Foolish Things”.

™ Ενας σοφός άνθρωπος έλεγε πως η διαφορά του νέου με τον ηλικιωμένο είναι η φράση «Θα καλέσω το 100!». Ο νέος μόνο το ακούει, ενώ ο ηλικιωμένος μόνο το λέει. Με αυτή τη θρυλική φράση ασχολείται το νέο ντοκιμαντέρ του Γεράσιμου Ρήγα («Πάρβας, Αγονη Γραμμή») με τίτλο «100 (Αλεξάνδρας 173, Αθήνα)». Η ταινία εστιάζει στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Αμεσης Δράσης Αττικής και συγκεκριμένα στον τρόπο διαχείρισης των κλήσεων από τους πολίτες.

!',̝ÄÈÎÄ

…³¹¸»¨»Ð¸¨{и¨ …³¹¸» »Ð ~¹¨»¨µ¹¼~´z´ Στην ερχομό της, η Ανοιξη πάντα φέρνει μαζί της ήλιο, μυρωδιές, άνθιση. Είναι η εξέγερση της φύσης ενάντια στο χειμώνα που μόλις πέρασε. Είναι το αίσθημα της αισιοδοξίας που κυριεύει ακόμα και τα πιο σκοτεινά σημεία του εαυτού σου. Είναι η αίσθηση ότι όλα ευωδιάζουν και είσαι μέρος τους. Είναι όλα αυτά τα ρομαντικά λόγια που σε κάνουν να ντρέπεσαι που τα γράφεις. Ωστόσο, μιλάμε πάντα για την Αθήνα και προφανώς όλα τα αισθήματα ανάτασης μπορούν στιγμιαία να μετατραπούν σε κάτι λιγότερο εντυπωσιακό. Ναι, είναι αυτό το απότομο ρούφηγμα βρόμικου αέρα. Είναι ένα πέρασμα μπροστά από τα σκουπίδια: τα παράγωγα του καταναλωτισμού μας, που, δυστυχώς, αποτελούν πλέον πηγή ζωής για άλλους συνανθρώπους μας. Η συζήτηση για την ανακύκλωση, την αξιοποίηση και την επαναχρησιμοποίηση των απορριμμάτων είναι μεγάλη και έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Μέχρι στιγμής, όμως, κανείς δεν έχει δώσει λύση στο πρόβλημα. Μια πρωτότυπη λύση, βέβαια, μπορεί να θεωρηθεί αυτή του ηθοποιού Γιώργου Κοτανίδη, που υπογράφει το σενάριο της ταινίας «Πάμπτωχοι Α.Ε.» (2000), σε σκηνοθεσία Αντώνη Κόκκινου. Τρεις άνθρωποι διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων συναντιούνται στο κρατητήριο. Η ιδέα του ενός να ανακυκλώσει σκουπίδια θα τους φέρει συνεργάτες σε μια πρωτότυπη εταιρεία που προσλαμβάνει για εργάτες της αλλοδαπούς, ανέργους, ζητιάνους και γενικά ανθρώπους από περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες. Σημεία από όλη την Αθήνα κάνουν την εμφάνισή τους στεγάζοντας κωμικοτραγικές καταστάσεις στην προσπάθεια της ομάδας να σώσει την πόλη από τα σκουπίδια της. Οσο όμως η επιτυχία έρχεται, τόσο οι ανταγωνιστές πλησιάζουν με δόλιους σκοπούς. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Γιάννης Μπέζος, Δημήτρης Τζουμάκης, Χρήστος Βαλαβανίδης, Ρένια Λουϊζίδου, Γιώργος Κοτανίδης. iv


„ˆ„vˆ‘

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r ÀK UK@RS@Q@LDSQNONKHRMDVR FQ

֘©—ߘ©Œ“Œ–ᘩœ˜¡©Ê‹‘‘ß–’©Õ‹{œâ{˜¡–˜¡©cÍ©œß —’©œ’Ÿ©‹{˜œ¡ á‹Ÿi ©{˜¡©•¡•–˜â

š’›©‹{⩜“Ÿ©•Žâ›“Ÿ©Î•‹š˜Ÿ ©á—‹“©•Òœ“©‹—Òp›‹©›©’pš˜–â‘“˜©•‹“©—œ˜•“p‹—œßš © ‹¡œ˜Œ“˜‘š‹á‹©•‹“© š˜—“•â ©”˜p˜–˜‘’œ“•â©Ž˜•áp“˜©•‹“©˜Ž˜“{˜š“•â©›œ’©Ž•‹œá‹©œ˜¡©  ©Ð“–ҏ“©‘“‹©œ’—©˜“•˜‘ß—“‹ ©‘“‹©œ˜¡Ÿ©á–˜¡Ÿ©•‹“©‘“‹©œ‹©Ž“‹ŒÒ›p‹œ‹©œ˜¡©›¡‘‘š‹

ß‹ ©“‹©œ’©‘—žš“pዩp©›¡—‹Žß–˜¡Ÿ©œ˜¡ ©â{žŸ©p©œ˜—©Ö‹ œ›à ©œ˜—©…‹p‹šÒ•’ ©œ˜—© Ϙ¡p‹—œ‹šß‹©à©œ˜—©Óᕘ©Ó“•˜–‹¥Ž’ ©É––Ò©•‹“©‘“‹©œ“Ÿ©{“œ¡ áŸ©•‹“©œ“Ÿ©‹{˜œ¡ áŸ©œ˜¡ © ‹˜ä©{җž©‹{â©© šâ—“‹©œ‹©Œ“Œ–á‹©œ˜¡©Ž“ Ò¢˜¡—©‹•âp‹©•‹“©œ˜¡Ÿ©‹—‹œ“•˜äŸ©œ˜¡© ‹—‹‘—™›œŸ ©„‹šÒ––’–‹ ©p“–ҏ“©‘“‹©œ˜©Ð{˜¡š—Ò¢“ ©œ˜©pœšâ ©œ˜©,@KK ©œ˜©ÔÉÏÉ ©œ˜© !HF©!QNSGDQ©•‹“©‘“‹©œ’—©•‹{—‹{‹‘⚏¡›’ ©“‹©œ’—©Ò—˜Ž˜©œž—©‘¡—‹“•™—©•‹“©œ’—©{œ™›’© œž—©‹—œš™— ©‘“‹©œ˜©á—œš—œ ©‘“‹©œ’—©˜“•˜–˜‘á‹ ©œ’—©{‹‘•˜›p“˜{˜á’›’©•‹“©‘“‹©œ˜—© {‹œš“žœ“›pâ ©“‹©œ‹©€•pŒš“‹—Ò©œ˜¡© ©‘“‹©œ’—©œš˜p˜•š‹œá‹ ©‘“‹©œ“Ÿ©œ‹š‹ ßŸ©›œ’—© Ϗš‹œß‹ ©‘“‹©œ˜©•âpp‹©œ˜¡©‚‹¢â{˜¡–˜¡©•‹“©‘“‹©œ˜¡Ÿ©É‘‹—‹•œ“›pߗ˜¡Ÿ©›œ˜©…ä—œ‹‘p‹ © ƒ•“—™—œ‹Ÿ©‹{⩜˜© ©‹©Ž“‹ŒÒ›œ©‘“‹©‘‘˜—✋©{˜¡©á›žŸ©pß š“©›àpš‹©á ‹œ© ‹{žà›“©‹{⩜’©p—àp’©›‹Ÿ ©Ô©Ê‹‘‘ß–’Ÿ©Õ‹{œâ{˜¡–˜Ÿ ©âpžŸ ©œ‹©{‹—‹ßš“©•‹“ © ‹{˜›œ‹›“˜{˜“’pߗ˜“©{–ߘ— ©p{˜šáœ©—‹©œ‹©•šá—œ ©


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

 Το βιβλίο του Τζέιμι Ολιβερ «30λεπτα γεύματα», το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα, έχει μέχρι στιγμής πουλήσει περισσότερα από 1,7 εκατ. αντίτυπα. «Σε αυτό το βιβλίο θα σας δείξω πώς να φτιάχνετε ένα πλήρες γεύμα μέσα στο χρόνο που σας παίρνει συνήθως για να μαγειρέψετε ένα πιάτο. Θα τα χάσετε όταν δείτε τι μπορείτε να κάνετε μέσα σε 30 λεπτά», υπόσχεται ο διάσημος σεφ. Μάγειρες και μαγείρισσες, λάβετε θέσεις. Ο χρόνος ξεκινά από τώρα! Το νέο βιβλίο του Ολιβερ, που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο ανεβάζει ακόμη υψηλότερα τον πήχη, μειώνοντας το χρόνο ετοιμασίας των γευμάτων κατά 15 ολόκληρα λεπτά. Ηδη ο Ολιβερ έχει δεχτεί πολλές κατηγορίες ότι τα 30λεπτα γεύματά του δεν «βγαίνουν» με τίποτα σε 30 λεπτά. Πώς θα καταφέρει να πείσει το κοινό του για τα 15λεπτα γεύματα;

 Το νέο τεύχος του περιοδικού «Τα ποιητικά», εκτός των άλλων θεμάτων του, κυκλοφορεί μαζί με ένα εκτενές αφιέρωμα στον Αρη Αλεξάνδρου. Με αφορμή το μήνα ποίησης και το Βραβείο Μεταφρασμένης Ποίησης «Αρης Αλεξάνδρου», που θεσπίστηκε πριν από λίγο καιρό, το περιοδικό και οι εκδόσεις Γκοβόστη διοργανώνουν μια εκδήλωση αφιερωμένη στο συγγραφέα, ποιητή και μεταφραστή. Το ανέκδοτο κείμενό του «Ο δραματουργός Ντοστογιέβσκη» θα κυκλοφορήσει την ίδια μέρα με την εκδήλωση και θα συζητήσουν για αυτό ο Χρίστος Αλεξίου, η Τιτίκα Δημητρούλια και ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου. Αύριο (31/3) στις 11:30 στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Γκοβόστη (Ζωοδόχου Πηγής 73) είστε καλεσμένοι για να γνωρίσετε αυτή την ιδιαίτερη προσωπικότητα των ελληνικών γραμμάτων.

 Η Μαργαρίτα είναι αεροσυνοδός. Εχει πρόσφατα χάσει το μοναδικό γονιό της, τον πατέρα της, και προσπαθεί να οργανώσει τη ζωή της χωρίς αυτόν. Δεν νοσταλγεί το παρελθόν, αντίθετα, ετοιμάζεται να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Ολα μοιάζουν καλά, η ανακαίνιση του διαμερίσματος, το νέο φλερτ, η αίσθηση ελευθερίας χωρίς τον άρρωστο πατέρα που είχε περάσει τα τελευταία χρόνια του καθισμένος σε μια πολυθρόνα. Τίποτα δεν πάει καλά. Η Μαργαρίτα βρίσκεται αιχμάλωτη σαν ένα έντομο πιασμένο στον ιστό της αράχνης. Οποια κίνηση και αν κάνει, μπλέκεται ακόμα περισσότερο. Το βιβλίο «Δεσμά αίματος» της Μαρίας Πάουελ (εκδ. Κέδρος) πρωτοκυκλοφόρησε το 2003, μία χρονιά αργότερα τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα του περιοδικού «Διαβάζω» και έπειτα μεταφράστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία. Αυτή τη στιγμή παίζεται στον κινηματογράφο η μεταφορά του βιβλίου από τον Νίκο Παναγιωτόπουλου.

 «Σε λίγο, όταν δεν θα ακούγεται πλέον η ανάσα μου, ανοίξτε διάπλατα εκείνο το παράθυρο, αφήστε να μπει το φως και οι θόρυβοι του ζωντανού κόσμου, σας ανήκουν, η σιωπή είναι δική μου. Και να φύγετε αμέσως, κλείστε την πόρτα και αφήστε εδώ το πτώμα, εκείνο δεν θα είμαι εγώ, έδωσα ήδη εντολές στη Φράου να το ξεφορτωθεί στα γρήγορα... Υπάρχει μια θρησκευτική αγάπη του θανάτου που έχει κάτι το νεκροφιλικό, λες κι ο κόσμος αγαπάει περισσότερο τα πτώματα παρά τους ζωντανούς... Ενας ωραίος θάνατος... τι ανοησία, ο θάνατος δεν είναι ποτέ ωραίος, ο θάνατος είναι αποκρουστικός, πάντα, είναι η άρνηση της ζωής... » «Ο Τριστάνο πεθαίνει. Μια ζωή», εκδ. Αγρα Σε ηλικία 68 ετών έφυγε από τη ζωή ο Ιταλός συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους συγγραφείς. Διηγηματογράφος και ακαδημαϊκός, λάτρης του Πεσόα, εξέδωσε περισσότερα από 30 λογοτεχνικά έργα, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 18 χώρες. Το τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αγρα είναι το «Ταξίδια και άλλα ταξίδια» (2011).

¹¨¸»´µ²¸¨ »¹¸¨ µ´¸Ð¶»¹yº‚¹ Ο «Ολιβερ Τουίστ» και ο «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», οι «Μεγάλες Προσδοκίες» και η «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία». Βιβλία που σίγουρα έχουν περάσει από τα χέρια μας, τα έχουμε ξεφυλλίσει, διαβάσει και πολλά από αυτά αγαπήσει. Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννηση του Κάρολου Ντίκενς, το Βρετανικό Συμβούλιο διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις στη Βρετάνια και σε περισσότερες από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο για τον εορτασμό αυτής της επετείου, στο πλαίσιο του προγράμματος Ντίκενς 2012. Για τον εορτασμό των διακοσιοστών γενεθλίων του μεγάλου Αγγλου συγγραφέα, το Βρετανικό Συμβούλιο στην Ελλάδα, σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, διοργανώνει το αφιέρωμα «Ο Ντίκενς στον κινηματογράφο» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα το αφιέρωμα θα λάβει χώρα από τις 29 Μαρτίου έως τις 3 Απριλίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Οι καθημερινές προβολές πλαισιώνονται από συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, με αφορμή τις διαφορετικές πτυχές του λογοτεχνικού του έργου, τη λογοτεχνική του πρόσληψη στην Ελλάδα, αλλά και την κινηματογραφική διασκευή του. Σκηνοθέτες και άνθρωποι του κινηματογράφου, συγγραφείς, μεταφραστές και πανεπιστημιακοί τόσο από την Ελλάδα, όσο και από τη Μεγάλη Βρετανία, συζητούν μεταξύ τους και ταυτόχρονα μοιράζονται με το κοινό σκέψεις και απόψεις για το πολυδιάστατο έργο του Ντίκενς. Από σπάνιες ταινίες του βωβού κινηματογράφου μέχρι τις σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις των Ρομάν Πολάνσκι και Αλφόνσο Κουαρόν, αυτό το κινηματογραφικό αφιέρωμα επιχειρεί να ξεδιπλώσει το εύρος και το βάθος του έργου του Ντίκενς, το οποίο αποτελεί διαχρονικά έμπνευση για τον κινηματογράφο, και να φωτίσει πτυχές του που παραμένουν ακόμη άγνωστες στο ελληνικό κοινό. Δεν έχετε παρά να συμμετάσχετε στις εκδηλώσεις και να γυρίσετε για λίγο πίσω στην παιδική σας ηλικία! ´¶


 ȂǹȇȉǿȅȊ

bʨK@RG¨ONDYHM¨CGD¨RGOHQSHM¨SDJ¨CNQ@¨D¨$KDMHS¨CGD¨T¨ODQOHPDL¨SD¨ ADILD¨MID¨RGE@PID¨ODQ¨OTAKHJTM¨FQDJ ¨MID¨RGE@PID¨PD¨FITG@¨D¨1HBNR¨ CN¨ADGDRGD¨@TSNLIDS¨ODQ¨MID¨FITGD¨HMSDQM@BHNM@KD ¨ODQ¨FITGDM¨D¨ ANSDR ¨SD¨SD@SQHS ¨LD¨JDMFDS¨D¨5@BD¨9DKDR¨CGD¨ODQOIDJDS¨D¨MID¨MIDQHT¨PD¨ LTMCNGDS¨SD¨JNLTMHJNI¨MD¨MID¨FITGD¨SIDSDQ ¨ODQ¨DMCQQ@S¨D¨CHSDR¨RD¨QDh ¨ cȏ‘šŠ¨›—¨z—à‘oŠ¨”Š’¨›‘–¨Œ Ÿß¨o— ¨š›Š¨ŸÞ™’Š¨›‘ž¨Ê•Þ–‘ž¨”Š’¨ z™—šzŠœßšŠoŽ¨–Š¨”Ñ–— oŽ¨o’Š¨zŠ™Ñš›Šš‘¨’Š¨›—¨Ž••‘–’”ᨔ—’–á ¨ ϒŠ¨zŠ™Ñš›Šš‘¨oŽ¨›—¨•á—¨›— ¨Ôà›š— ¨ž¨áŸ‘oŠ ¨’Š¨o’Š¨zŠ”ášo’Š¨ •˜ššŠ¨zŠ–Š–œ™˜z’–‘ ¨›‘¨•˜ššŠ¨›— ¨œŽÑ›™— ¨oŽ¨›™Š—㍒Š¨›‘ž¨ ÉћšŽ¨ËޕŠ¨‘¨oŽŠ•ã›Ž™‘¨›™Š— àš›™’Š¨›–¨š—š’Š•’š›’”˜–¨ŠšoÑ

›– ¨—’¨z™—šzќŽ’Žž¨Ž–ឨŠ–œ™˜z— ¨z— ¨Žz’”—’––Žà¨šŽ¨o’Š¨“Þ–‘¨ •˜ššŠ¨’Š¨›Š¨á–Ž’™Š¨›— ¨È㙒—i ˗•©‡¢˜–Òš“

u…“’‘

:::0(75232/,635(66*5 ¼®½„¸Àn‹rˆ¸

…©p“‹©—“‹á‹©{‹šÒ›œ‹›’ © ˜©Ë—•©‡¢˜–Òš“© ›œ‹© ‹–Œ‹—“•Ò ©›¡—˜p“–á©p© œ’—©Ë–ß—’©Õ˜¡››“—˜ä©

›œ‹©––’—“•Ò ©‘“‹©œ’—© ‹—‹š á‹©•‹“©œ˜©›˜›“‹–“›pâ© ›œ’—©{“•á—Ž¡—’©{˜

 à©œ’Ÿ©c€’p˜•š‹œá‹Ÿi © ›œ˜¡Ÿ©p˜—˜–⑘¡Ÿ©c֘© {‹šÒ¡š˜i©œ˜¡©“Ò——’© Õ᜛˜¡©›©›•’—˜›á‹© ˖ߗ’Ÿ©É‘‘–˜{˜ä–˜¡©•‹“© cГ•šà©•‹œà ’›’©‘“‹©œ“Ÿ© •‹œ™œšŸ©œÒ”“Ÿi©œ˜¡© É¡‘˜ä›œ˜¡©…œšá—œp{š‘• © ›©›•’—˜›á‹©É–ß”‹—

Žš˜¡©ÉŒš‹—Ò ©…œ˜©ß‹œš˜© ’›á˜—©֘¡š—‹Œáœ˜¡© © ’›á˜©›àpš‹ ©‹äš“˜©•‹“© p‹äš“˜©  ©


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

Ακριβώς πριν από τέσσερα χρόνια, το Μάρτιο του 2008, το Nederlands Dans Theatre εγκαινίασε τη σταθερή συνεργασία του με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Εκτοτε έχουμε θαυμάσει τη δυναμική σκηνική αρτιότητα του συνδυασμού χορού, θεάτρου, μουσικής και εικαστικών σε παραστάσεις υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου που τρέφουν και τα μάτια και την ψυχή. Από τις 5 ως τις 8 Απριλίου το κατά κόσμον NDT επιστρέφει στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη με δύο νέες χορογραφίες των Πολ Λάιτφουτ και Σολ Λεόν. Ο «Πόθος» και η «Πεταλούδα» μιλάνε με τη γλώσσα των σωμάτων για τον έρωτα και την αγάπη, για το ανέφικτο και το αναπόφευκτο των σχέσεων, αλλά και για το κενό της απώλειας και τη δύναμη της αγάπης να ενώνει και να σημαδεύει, ακόμα και όταν έχει χαθεί.

Ο Ιρλανδός συγγραφέας Μάρτιν ΜακΝτόνα δεν μας έχει συνηθίσει στις κωμωδίες. Οσο λεπτή και υποβόσκουσα και αν ήταν η ειρωνεία του στα αγαπημένα των αθηναϊκών σκηνών έργα του -«Ο Πουπουλένιος», «Ο Υπολοχαγός του Ινισμορ»-, σίγουρα δεν τα έλεγε κανείς κωμωδίες. Η έκπληξη ήρθε με το «Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν», που παίζεται στο Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο) σε σκηνοθεσία Νίκου Χανιωτάκη. Με αφορμή έναν ανάπηρο στο αριστερό χέρι που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να βρει το χαμένο κομμένο χέρι του, το καυστικό και συγχρόνως ποιητικό κείμενο πραγματεύεται το θέμα του ρατσισμού σε όλες τις εκφάνσεις του, το ζήτημα της εξουσίας και, αναπόφευκτα, της χαμένης αθωότητας. Προσοχή μόνο: η κωμωδία είναι μαύρη.

 Σήμερα και αύριο (30,31/3) συνεχίζεται στο Ινστιτούτο Goethe (Ομήρου 14-16, Κολωνάκι) το Β΄ Θεατρολογικό Συνέδριο του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων, με θέμα «Μετανάστες και πρόσφυγες στη σύγχρονη δραματουργία και τη σκηνική πράξη», μεταξύ άλλων υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Προσεγγίζοντας το θέμα όχι μόνο ακαδημαϊκά, αλλά και με ντοκιμαντέρ, παραστάσεις και βιωματικά σεμινάρια, στόχος του συνεδρίου είναι η ανάδειξη της σχέσης της μετανάστευσης ως κοινωνικού ζητήματος και του θεάτρου ως μέσου καλλιτεχνικής έκφρασης. Ιδιαίτερης σημασίας γεγονός θεωρείται από τους διοργανωτές η στρογγυλή τράπεζα του Σαββάτου με θέμα «Μετανάστες επί (ελληνικής) σκηνής: Η καλλιτεχνική συνάντηση ως ανοιχτή πολιτισμική εμπειρία», όπου θα συμμετάσχουν καλλιτέχνες που έχουν συμβάλει με το έργο τους στην ενεργητική αποδοχή της ετερότητας στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα.

Συνήθως δεν μας αρέσει να ασχολούμαστε με αριθμούς. Αν ξέραμε όμως ότι το όνομά μας ήταν η ηλικία του θανάτου μας, σίγουρα θα είχαμε άλλη άποψη. Τέτοια ενδεχόμενα παρουσιάζει η παράσταση «Μετρημένες μέρες» -βασισμένη στο έργο «Οι Αριθμημένοι» του Eλίας Κανέτι- σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη και Βάσιας Ατταριάν που ανεβαίνει στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος). Πώς θα σου φαινόταν αν σε έλεγαν δέκα ή αν σε έλεγαν 88; Πώς θα σου φαινόταν αν για όλα αυτά αποφάσιζε ένας κάποιος «φύλακας»; Ισως, αν σε έλεγαν 50 και ετοιμαζόσουν να κλείσεις το 50ό έτος της ηλικίας σου, να αμφισβητούσες αυτό το καθεστώς και να προσπαθούσες να το ανατρέψεις. Ισως και να τα κατάφερνες. Τις απαντήσεις δίνουν οι ηθοποιοί: Γιούλη Αθουσάκη, Αλέξανδρος Βάρθης, Θοδωρής Ιντας, Δημήτρης Κακαβούλας, Μυρτώ Μακρίδη, Ελενα Μεντζέλου, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Κωνσταντίνος Μούτσης.

y~л²¨y~ж²¸² «Τις αγαπώ ��λες!» μου φωνάζει ο μουσικός Γιώργος Καβουράκης φεύγοντας από το μπαρ Sui Generis (Βεντήρη 7, Ιλίσια), όπου μόλις γύρισα από το ταξίδι της ομάδας Σύρμα με το πλοίο «Αγαπητέ Αγαπημένε». Και πώς είναι δυνατόν να μην αγαπήσει κανείς πέντε γυναίκες που δανείζονται θεατρικά, λογοτεχνικά και ποιητικά κείμενα για να μιλήσουν για -τι άλλο!- τον έρωτα. Να μιλήσουν όχι με όρους σύγχρονης απάθειας, αλλά όπως του αρμόζει. Μέσα στον αληθινό χώρο του μπαρ, μια σερβιτόρα (Νίνα Αδαμοπούλου), μια χορεύτρια (Αναστασία Βασιλοπούλου) και τρεις κυρίες ντυμένες πολύ κομψά (Βίκη Καλπάκα, Φιλιώ Λούβαρη, Αννυ Ντουμούζη) γίνονται ένα με τους θαμώνες, παρασύροντάς τους να τραγουδήσουν, να τους απαντήσουν, να γελάσουν και ίσως να δακρύσουν. Παρόλα αυτά, δεν είναι μια ρομαντική παράσταση, επιμένουν, γιατί ο έρωτας βρίσκεται στα μικρά «θέλω», στα «θέλω να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν», με τα λόγια της Σάρα Κέιν. Από το μπαρ δεν λείπει και το χιούμορ όπως τις στιγμές που η Αννυ Ντουμούζη δίδει συμβουλάς προς νεαράς συζύγους από τον Τσελεμεντέ του ’60. Σκοπός εξάλλου στη μέθοδο της δουλειάς τους είναι κάθε performer να φέρει τον προσωπικό της χαρακτήρα, μέσω της αποδόμησης του κειμένου και των κινητικών και λεκτικών αυτοσχεδιασμών. Τα μελλοντικά τους σχέδια, ένας δικός τους «Βυσσινόκηπος» στο Bob Theatre Festival. Συμπέρασμα: Προλαβαίνετε να ερωτευθείτε μέχρι τη Μεγάλη Τρίτη. ¼-


 ȂǹȇȉǿȅȊ

…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,635(66*5

m±‡¸Àm”…¸‡r‡Š” ÀJ JXQH@J@JNTLDSQNONKHRMDVR FQ



Í©‘•‹–šá©3G@M@RRHR©%QHRRHQ@R©Ϛ“¢™œ˜¡© ©Éà—‹©{‹š˜¡›“Ò¢“©œ’—©‹œ˜p“•à©ß•›’©œ˜¡©É “––ß‹© „“›œ™—’©c˗œâŸ©Ë‹¡œ˜äi ©Ê‹›“•â©ßp‹©‹¡œàŸ©œ’Ÿ©Ž˜¡–“ÒŸ©œ˜¡©á—‹“©’©‹—š™{“—’©¡{⛜‹›’ ©œ’—© ˜{˜á‹©˜©•‹––“œß —’Ÿ©{“Ž“™•“©—‹©‹{˜Ž™›“©p©œšâ{˜©‹{–â©•‹“©›‹à ©…¡—ß›“Ÿ©•‹“©¢ž‘š‹“•Ò© ߚ‘‹©p©œ˜©•¡šá‹š ˜©–¡•â© š™p‹©—‹©›¡—¡{Қ “©p©œ˜©p‹äš˜ ©{˜¡©‹{˜œ¡{™—˜¡—©œ“Ÿ©Ž“‹˜šœ“•ßŸ© Ž“‹›œÒ›“Ÿ©p“‹Ÿ©{š˜›ž{“•âœ’œ‹Ÿ ©Í©ß•›’©ß “©Ž“Òš•“‹©pß š“©œ“Ÿ©©É{š“–ᘡ©


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

 Μια ομαδική έκθεση βασισμένη σε μια ιδέα του καλλιτέχνη Γιώργου Λυντζέρη φιλοξενείται στην CheapArt (Θεμιστοκλέους & Α. Μεταξά 25, Αθήνα) μέχρι τις 7 Απριλίου. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από μια φράση του νομπελίστα συγγραφέα Οκτάβιο Παζ κατά τη διάρκεια συνέντευξής του: «Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα». Μέσα από βίντεο, κατασκευές και πειραματικές δημιουργίες, οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες επεξεργάζονται την έννοια της ταυτότητας σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, καθώς και την προέλευση της επιθυμίας. Συμμετέχουν οι: Δημήτρης Γεωργακόπουλος, Νίκος Γιαβρόπουλος, Γιώργος Λυντζέρης, Νίνα Παππά, Δημήτρης Χαλάτσης.

 H Xippas Gallery (Πατριάρχου Ιωακείμ 53, Κολωνάκι) παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση “Dream or Memory or Builded Stone” τoυ Dean Μonogenis στην Ελλάδα. Ουσιαστικά αποτελεί μια αναφορά στο βιβλίο του Κόρμακ ΜακΚάρθι “The Crossing”. Ο καλλιτέχνης έχει δημιουργήσει μια σειρά από ζωγραφικά έργα, τα οποία κατασκευάστηκαν στον τόπο καταγωγής του, τη Νίσυρο. Σύγχρονα οικοδομήματα, φουτουριστικά κτίρια και κατασκευές εισέρχονται στο φυσικό τοπίο, δημιουργώντας μια πρωτότυπη σύνθεση, απόλυτα ισορροπημένη και αρμονική. Η δουλειά αυτή αποτελεί ένα σχόλιο στο σύγχρονο αστικό τοπίο και παράλληλα μια εναλλακτική πρόταση αναπροσαρμογής του σε συνάρτηση με το φυσικό χώρο που μας περιβάλλει. Η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 28 Απριλίου 2012.

 “Umanita Nostra” είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης της αίθουσας τέχνης Art Zone 42 (Λεωφ. Βασιλέως Κωνσταντίνου 42, Αθήνα), η οποία εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 2 Απριλίου. Κατά τη διάρκειά της η Ιφιγένεια Αποστολοπούλου και ο Κριστιάν Ζάρα παρουσιάζουν μια σειρά από ζωγραφικά έργα τα οποία αναπτύσσουν ένα διάλογο γύρω από την ανθρώπινη υπόσταση. Η Αποστολοπούλου χρησιμοποιεί συμβολικά το έντονο χρώμα ως κάθαρση στους πίνακές της, ενώ οι σιλουέτες της μοιάζουν απόκοσμες και άυλες. Ο Κριστιάν Ζάρα από τη μεριά του συνθέτει μια σειρά από σκοτεινές και επιβλητικές προσωπογραφίες, δίνοντας αντίστοιχη έμφαση στο χρώμα, οι οποίες μοιάζουν απόλυτα εναρμονισμένες με το περιβάλλον της Αποστολοπούλου. Η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 21 Απριλίου 2012.

 Μια πρωτότυπη σειρά εργαστηρίων φιλοξενεί ο χώρος Frown Tails (Παραμυθιάς 6, Μεταξουργείο) από την Πέμπτη 22 Μαρτίου, με τίτλο “Arduino Lilypad: Textiles and softcircuits” και εισηγήτρια την Αφροδίτη Ψαρρά. Στο πλαίσιό τους θα γίνει μια εισαγωγή στο Lilypad Arduino και παρουσίαση των εφαρμογών και των δυνατοτήτων του. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μικροεπεξεργαστή Arduino που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε υφάσματα, καθώς λειτουργεί με αγώγιμη κλωστή αντί για καλώδια. Από τους συμμετέχοντες δεν απαιτούνται τεχνικές γνώσεις, ενώ κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου θα πειραματιστούν με τη συγκεκριμένη εφαρμογή δημιουργώντας ρούχα, κεντήματα και έργα διαδραστικού χαρακτήρα.

¸´½¸²¼¹¸»¨»¨´½¸Ð Η αίθουσα τέχνης Εκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου (Βαλαωρίτου 9Α, Αθήνα) και η Fizz Gallery (Βαλαωρίτου 9Γ, Αθήνα) παρουσιάζουν την έκθεση «Ανιχνεύοντας τα Ιχνη» σε επιμέλεια Αρτεμης Ποταμιάνου και Γεωργίας Κοτρέτσος. Στην ομαδική αυτή έκθεση συμμετέχουν σύγχρονοι Ελληνες καλλιτέχνες, όπως οι Αλέξης Αυλάμης, Αντώνης Βολανάκης, Γιάννης Γρηγοριάδης, Γιώργος Γυπαράκης, Χριστόφορος Δουλγέρης, Γεωργία Κοτρέτσος, Ανδρέας Λόλης, Πηνελόπη Μανουσάκη, Μπάμπης Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Πάτσιος, Αρτεμις Ποταμιάνου, Κώστας Τσιρώνης, Παντελής Χανδρής. Με αφορμή το εγχείρημα αυτό μιλήσαμε με την επιμελήτρια και εικαστικό Αρτεμη Ποταμιάνου, η οποία μας είπε πως σκοπός της έκθεσης είναι να ενεργοποιήσει ένα διάλογο προσδιορισμού και διαπραγμάτευσης της έννοιας του χώρου μέσα από τις διαφορετικές εικαστικές οπτικές τόσο μορφολογικά όσο και εννοιολογικά μέσα από τη δουλειά 13 καλλιτεχνών. Η έκθεση φιλοξενείται σε μια περίοδο όπου η δουλειά του καλλιτέχνη αλλά και του επιμελητή έχει γίνει αρκετά δυσχερής. Στο πλαίσιο αυτό η κυρία Ποταμιάνου μας είπε: «Σαφέστατα η κατάσταση που επικρατεί έχει επηρεάσει αρνητικά την παραγωγή μεγάλων εκθέσεων και έργων που απαιτούν υψηλό κόστος παραγωγής, αλλά έχει βοηθήσει να αναπτυχθούν περισσότερες συλλογικές δράσεις καλλιτεχνών». Μια ενδιαφέρουσα δράση της εικαστικού αποτελεί και το πρόγραμμα Art Therapy, το οποίο παρουσιάζεται στον ιντερνετικό σταθμό του Beton7 σε συνεργασία με τον Γιώργο Ωραιόπουλο, το οποίο ενημερώνει για τα εικαστικά καλλιτεχνικά δρώμενα μέσα από συνεντεύξεις προσώπων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης (καλλιτέχνες, επιμελητές, ιστορικούς τέχνης, εικαστικές ομάδες κτλ.) και καταγράφει τις σύγχρονες τάσεις και προβληματικές. H έκθεση «Ανιχνεύοντας τα Ιχνη» ολοκληρώνεται στις 21 Απριλίου 2012. mm






v¹´¹j°ÀÀ´j¯j¹° Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„À ÀNRITINIOTIS METROPOLISNEWSGR





 ©© ֘©›˜p{šßš˜©Ž—©œ˜¡©{ҏ“©•‹â–˜¡ ©É {‹{‹å©©  ©© ˜›“©á—‹“ ©É—©ß “Ÿ©›¡—’á›“©›œ’—©ÏҚ–‹ ©›˜¡©”“—ᢘ¡—©â–‹©œ‹©Ò––‹ ©  ©© ‡–âš“—œ‹ ©Í„É ©Í©{–ߘ—©¡¡àŸ©‹—œáŽš‹›’©‘“‹©œ’—©{š˜©’pš™—©Ž˜–˜˜—á‹© © œ˜¡© š˜—˜¡©ß‘ šžp˜¡©3Q@XUNM©,@QSHM ©  ©©©Ô©Җ–˜Ÿ©{˜Ž’–Òœ’Ÿ©{ҏ“©‹—œáœ‹©‹{⩜˜ ©•¡šá‹š ˜©šäp‹ ©  ©© ʘ–œÒš˜—œ‹Ÿ©›œ’©Êš‹¢“–á‹©œž—©‹—œ“ß›ž—




x‘‡



:::0(75232/,635(66*5

¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’

ȂǹȇȉǿȅȊ

iniª»¿´lÀ·t´l

«(...) μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να την καλωσορίσουμε παιδιά στην (...)» ΥΓ: Η κυρία της φωτογραφίας ονομάζεται Μαρίνα Σταυράκη, εργάζεται ως καθηγήτρια Φιλολογίας στη μέση εκπαίδευση (σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Αμαρουσίου) και είναι η σύζυγος του Γιώργου Πατούλη, δημάρχου Αμαρουσίου και προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.

jn·ªt²j°ni lÀj·¹°»ªtolÀ°»iÀ ¶i´mis¹i Τα τελευταία δύο χρόνια άπαντες ζούμε και αναπνέουμε με το φόβο των νέων μέτρων. Συζητάμε για την οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της, τις σχεδόν θεατρικές επισκέψεις της Τρόικας. Αδυνατούμε έτσι να ρίξουμε έστω και μια φευγαλέα ματιά σε μια πιο «μεγάλη εικόνα», μια πιο ευρεία ανάγνωση. Η Ελλάδα από τη σύστασή της ήταν στο μεταίχμιο δύο κόσμων. Πάντα με το πλευρό της Δύσης, εναντίον της Ανατολής στην αρχή και έπειτα ως σύνορο με τα κομμουνιστικά Βαλκάνια. Οι πολιτικές επιλογές αυτές τοποθέτησαν και εντέλει στέριωσαν στη Δύση ένα λαό με μια ορθόδοξη ταυτότητα και μια τόσο βαλκανική όσο και ανατολίτικη παράδοση. Τα τελευταία 20 χρόνια, μετά την πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την επανάκαμψη της Τουρκίας σε ρόλο περιφερειακής δύναμης, τα σύνορα έχουν πέσει. Η Ελλάδα δεν είναι πια προπύργιο της Δύσης, αλλά ένα ακόμη μικρομεσαίο κράτος στις ανατολικές (από τη Βαλτική ως το Αιγαίο) παρυφές της Ευρώπης. Και έτσι αντιμετωπίζεται και από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Δεν είναι τυχαίο ότι, για τους αξιωματούχους του ΔΝΤ ως τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, το μέτρο σύγκρισης της Ελλάδας είναι (πια) η Κροατία, η Εσθονία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία. Την ίδια στιγμή οι ενεργειακές ανακατατάξεις επανατοποθετούν την Ελλάδα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η διαφαινόμενη δημιουργία ενός ενεργειακού άξονα Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας είναι μια εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση. Προφανώς, η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα. Προφανώς, οι Ελληνες -και ιδίως οι νεότεροιαισθάνονται ότι έχουν περισσότερα κοινά με τους Ιταλούς από ό,τι με τους Βούλγαρους γείτονες. Αποτελεί λοιπόν μείζονα επιλογή ο αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής με βάση τα νέα δεδομένα. Δεν είναι βέβαιο ότι την ανάγκη αυτή την έχουν αντιληφθεί όλοι. Ούτε εκείνοι που περιμένουν από τις Βρυξέλλες άδεια για να αναπνεύσουν, ούτε όμως και όσοι ιστορικά αμόρφωτοι θεωρούν τη Μόσχα ως πιθανή διέξοδο. Η συγκυρία απαιτεί υπερβάσεις και εθνικό παρονομαστή από όλους. ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

Αυθεντικές εικόνες από την Αθήνα που αγαπάμε Η urban culture σκηνή της Αθήνας έχει πλέον το δικό της εβδομαδιαίο βιντεομαγκαζίνο. Λέγεται Mstories και εδώ και πέντε εβδομάδες φιγουράρει στο διαδίκτυο σε high definition ποιότητα. Μπορείτε να το παρακολουθείτε στην αρχική ιστοσελίδα του www.metropolispress.gr αλλά και στα social media στις διευθύνσεις facebook.com/MetropolisFreePress και youtube. com/user/MetropolisPress. Μέχρι στιγμής έχουν δώσει το «παρών» μεταξύ άλλων ο ηθοποιός Γιάννης Στάνκογλου, η τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου, ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, η χορογράφος Πατρίσια Απέργη, ο μουσικός Gautier, η τεχνολογική ομάδα του i-kiosk, ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και το συγκρότημα Wedding Singers. Μην τους χάσετε!

Την επιμέλεια των Mstories έχουν ο Αρης Μπασιάς και ο Σταύρος Πετρόπουλος, το συντονισμό των θεμάτων αναλαμβάνουν η Νατάσα Μαστοράκου και η Ειρήνη Σουργιαδάκη, ενώ στην οργάνωση συμμετέχουν η Βάσια Αναγνωστοπούλου, ο Τάσος Θεοδωρόπουλος και η Σοφία Πετροπούλου, με τη συμβολή του Δημήτρη Νάκου στα δύο πρώτα Mstories.


ǢǥÀm´i°¹mt°Àniªi²¿s¹t°Ài²ls¿s Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη γέννηση του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών και 100 χρόνια από τη γέννηση του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η διαδρομή. Η ΟΠΑΠ ΑΕ, πιστή στο ραντεβού της με την ελληνική ιστορία, είναι για μία ακόμα χρονιά ο Μεγάλος Χορηγός του 30ού Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών. Γι’ αυτό λοιπόν φέτος έχουμε ακόμα περισσότερους λόγους για να δηλώσουμε συμμετοχή και να γράψουμε τη δική μας ιστορία. Οι εγγραφές για το Μαραθώνιο, αλλά και για τους παράλληλους Αγώνες Δρόμου 5 και 10 χιλιομέτρων ξεκινούν την Κυριακή 11 Μαρτίου στο επίσημο site της διοργάνωσης: www.athensclassicmarathon.gr. Στόχος είναι οι φετινές συμμετοχές να ξεπεράσουν τις 30.000, καθώς πρόκειται για τον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο, ενώ ταυτόχρονα συμπληρώνονται και 30 χρόνια από τη λειτουργία της AIMS - Ενωση Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων. Από φέτος, μάλιστα, η έδρα της AIMS, με την ευγενική χορηγία της ΟΠΑΠ ΑΕ, μεταφέρεται στην Αθήνα στη λεωφόρο Σπύρου Λούη, στο Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου, σε μία πράξη συμβολική, αλλά και ουσιαστική. Κατά τη Συνέντευξη Τύπου, η οποία πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΟΠΑΠ ΑΕ για τη διεθνή διοργάνωση, ο Γιάννης Σπανουδάκης (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΟΠΑΠ ΑΕ) δήλωσε σχετικά: «Επιδίωξη της ΟΠΑΠ ΑΕ είναι να εκμεταλλευτεί το γεγονός, όχι για να διαφημιστεί, αλλά για να επαυξήσει την προσπάθεια προβολής της χώρας σε ένα τριπλό πεδίο στο οποίο διαθέτουμε αδιαμφισβήτητα συγκριτικά πλεονεκτήματα: του πολιτισμού, του αθλητισμού και του περιβάλλοντος, που ευθέως παραπέμπουν στον τουρισμό, μία από τις βασικές ‘ατμομηχανές’ τις οποίες χρειάζεται σήμερα η χώρα μας για να βγει από το ‘τούνελ’ της οικονομικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό και με την εμπειρία που έχει αποκτηθεί από τις προηγούμενες διοργανώσεις, η ΟΠΑΠ ΑΕ σκοπεύει να συνεργαστεί στενά και συστηματικά με τον ΣΕΓΑΣ, τους δήμους της Αθήνας και του Μαραθώνα και τον ΕΟΤ, ώστε να διασφαλιστεί η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή -από το εξωτερικό και την Ελλάδα-, αλλά και να υπάρξει μια καλύτερη και εντονότερη προβολή του Κλασικού Μαραθώνιου και της χώρας μας διεθνώς. Στην κατεύθυνση αυτή αποφασιστική βοήθεια θα δοθεί και από την AIMS, η οποία στο εξής, χάρη στη χορηγία της ΟΠΑΠ ΑΕ -τριετής αρχικά, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και στο μέλλον- θα έχει την έδρα της στην Αθήνα και άρα θα υπάρχει στενή συνεργασία». Με τη σειρά του, ο Paco Borao, πρόεδρος της Ενωσης Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων, προσέθεσε: «Αποτελούσε ‘όνειρο ζωής’ η εγκατάσταση της AIMS στην Αθήνα και είμαστε ευτυχείς για τη συγκυρία να έχουμε την έδρα μας σε ένα δρόμο που φέρει το όνομα ενός θρύλου ο οποίος καθιέρωσε το Μαραθώνιο ως άθλημα από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, αυτό του Σπύρου Λούη. Η Ενωση με τα 320 και πλέον μέλη της είναι αποφασισμένη να συνεργαστεί με την ΟΠΑΠ ΑΕ, τον ΣΕΓΑΣ, τον ΕΟΤ και τους διοργανωτές του Κλασικού Μαραθώνιου, για να αναδειχθεί η ιστορία αυτής της υπέροχης χώρας, η φιλοξενία των ανθρώπων της, η ομορφιά των μνημείων της και των περιοχών της, η αναγνώριση των αθλητικών αξιών, όπως η ειρήνη, η υγεία, η φιλία και η αλληλεγγύη, όλες αυτές οι αξίες που ενώνονται με τα δρομικά αγωνίσματα». Ο Κώστας Παναγόπουλος, πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών, έδωσε έμφαση στο στόχο των 30.000 συμμετοχών, συμπληρώνοντας: «Δημιουργούμε περιβάλλον σταθερότητας και περιμένουμε καλύτερη εικόνα από πέρυσι, για να προβάλουμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, μέσω επαφών με συλλόγους αθλητών Μαραθω-

νίου Δρόμου ανά τον κόσμο. Οι εγγραφές όσων επιθυμούν να συμμετάσχουν στον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών άρχισαν την Κυριακή 11 Μαρτίου και πρέπει να υποβάλλονται μέσω του επίσημου site της διοργάνωσης: www.athensclassicmarathon.gr». Ας τρέξουμε λοιπόν να εγγραφούμε στον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών και ας αναδείξουμε όλοι μαζί, σε μία δύσκολη εποχή, την υπέροχη ιστορία της χώρας μας και τις παγκόσμιες αθλητικές αξίες, της ειρήνης, της υγείας, της φιλίας και της αλληλεγγύης.

PUBLI

misjÀjµµªiolÀmi¹ÀµªiqjÀ»lÀ¼¹mlÀ°tuÀ¹°»tª¹i


 ȂǹȇȉǿȅȊ

u…Š

:::0(75232/,635(66*5

°»tÀu·tµj¹tÀ »tuÀ'!54)%2À jvj¹Àl´¹t

Βόλτες στο κέντρο της πόλης, ταξίδια σε όλο τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη και λίγα χρήματα στην τσέπη, σπουδές στα Οικονομικά και στο Μάρκετινγκ, πολλοί δρόμοι, ένας έρωτας μεγάλος για τη μουσική, ένα τραγούδι με το όνομα «Το Υπόγειο», μια επιλογή που φέρνει τα πάνω κάτω. Αυτός είναι ο Gautier, ένας νέος τραγουδοποιός διαφορετικός από οτιδήποτε και αν φαντάζεστε. +±½‰ŠÀj…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’


u…Š



:::0(75232/,635(66*5

0$ȇȉǿȅȊ

O Gautier γεννήθηκε, πριν από 29 χρόνια στην Ελλάδα, όπου έζησε μέχρι τα 18 του, πάντα με το ένα πόδι στη Γαλλία, από όπου και κατάγεται κατά το ήμισυ. Σπουδές στο Λονδίνο, δουλειά στο Παρίσι, γιατί άραγε να επιλέξει να φτιάχνει τραγουδάκια για την Αθήνα, ενώ θα μπορούσε να δοκιμάσει την τύχη του σε μια άλλη ευρωπαϊκή πόλη; «Συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σε ένα γάμο», λέει χαριτολογώντας, «επιλέγεις να είσαι εκεί που αγαπάς όχι μόνο στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα». Δούλεψε για χρόνια σε πολυεθνική στο αντικείμενο που σπούδασε και η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελε να επιστρέψει σε εκείνο τον τρόπο ζωής. Εδώ και δύο χρόνια τα άφησε όλα πίσω και ασχολείται μόνο με τη μουσική. Τον ρωτάω αν θυμάται ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ποτέ. «Σίγουρα θα ήταν καμιά μουσική ασυναρτησία που έπαιζα όταν ήμουν οκτώ χρονών, γιατί μου είχαν πάρει ένα πιάνο. Θα ήταν κάτι πολύ χαοτικό, αλλά εγώ συνέχιζα να παίζω γιατί άρεσε στη μητέρα μου να ακούει». Μετά τα παιδικά χρόνια στο πιάνο, κάποτε έπιασε το σαξόφωνο, αλλά επιμένει πως ούτε και τότε έμαθε τίποτα. Αργότερα ασχολήθηκε μόνος του με την κιθάρα, αυτό ήταν πιο αποτελεσματικό. Τώρα παρακολουθεί μαθήματα τζαζ φωνητικής. «Πηγαίνω στο ωδείο και εντυπωσιάζομαι με το πόσοι τζαζίστες υπάρχουν στην Ελλάδα· είναι κρίμα αν σκεφτείς πως οι περισσότεροι Ελληνες έχουν παρεξηγημένη την τζαζ και τη θεωρούν δήθεν κουλτουριάρικη μουσική». Το ότι μπορεί να τραγουδήσει το ανακάλυψε στα 26 του, όταν του ζητήθηκε να κάνει backing vocals σε μια μπάντα φίλων. Ξεκινώντας από τα φωνητικά εκείνα, τελικά βρέθηκε στη θέση του τραγουδιστή. «Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντως, τραγουδάω συνεχώς από μέσα μου», παραδέχεται. Ο καλλιτέχνης εκείνος που ενσαρκώνει για τον Gautier το μεγαλείο της μουσικής με τους στίχους και τις μελωδίες του είναι ο Jeff Buckely. Μετά από εκείνον, ο πολιτικός στίχος των Rage Against the Machine, «συν το γεγονός πως ήταν ένα διαολεμένα ρυθμικό πράγμα, τρελό συνονθύλευμα που κουβαλούσε, για μένα, την αποκάλυψη πως η μουσική μπορεί να γίνει όχημα για να εκφραστείς πολιτικά». Αυτές, λοιπόν, υπήρξαν οι δύο μεγάλες του αγάπες από νωρίς. Τώρα πια γυρνάει στην Αθήνα και βλέπει live χωρίς διακρίσεις, ελληνόφωνα, αγγλόφωνα, πειραματικά, σουίνγκ, ροκ, και ετοιμάζει πλέον τα δικά του τραγούδια. Γράφει τη μουσική για τα τραγούδια της Εύας Κοτανίδη, κάποια από τα οποία υπολογίζεται να κυκλοφορήσουν πριν από το καλοκαίρι. Παράλληλα, δουλεύει μια

ενότητα κομματιών που έχει ονομάσει «Τραγούδια για την Αθήνα», το καθένα σε διαφορετικό στιλ, αφού και η ζωή μες στην πόλη έχει διάφορες πτυχές. «Τον περασμένο Αύγουστο ένιωσα πως η πόλη αλλάζει, μεταλλάσσεται, τα άγχη, τα σπασμένα, οι εξεγέρσεις, οι διαφορές είναι νέες πτυχές της ζωής μας εδώ», περιγράφει τον τρόπο που σκέφτηκε. Ενα από αυτά τα τραγούδια, το πιο ευχάριστο μουσικά, λέγεται «Το υπόγειο» και η ηχογράφησή του ολοκληρώνεται σε λίγες ημέρες. Σύντομα θα ξεκινήσει να ετοιμάζεται και το βιντεοκλίπ του. Το γεγονός ότι είναι ένα χαρούμενο τραγουδάκι δεν σημαίνει πως δεν μιλάει για την αθηναϊκή πραγματικότητα ή πως την αγνοεί. Ο Gautier εξηγεί: «Αυτή η πόλη είναι η πόλη μας, θέλουμε να την αγαπάμε, δεν ξέρουμε αν μας αγαπάει και αυτή με τον ίδιο τρόπο, όμως οι άνθρωποι που θα έπρεπε να φροντίζουν για να ζούμε ως πολίτες καλύτερα μόνο αυτό δεν κάνουν». Βλέπει μια Αθήνα που υποφέρει, μια Αθήνα σε παρακμή και θα ήθελε να τη δει να ανατέλλει ξανά. Εχει ταξιδέψει πολύ, έχει ζήσει τα καθοριστικά χρόνια του Πανεπιστημίου στο Λονδίνο, στο Παρίσι, έχει γυρίσει την Ευρώπη, έχει πάει Βραζιλία, Ιαπωνία, Ινδία, Νεπάλ, Υεμένη, Αίγυπτο, Μαρόκο. «Δεν ήταν καθόλου χλιδάτα όλα αυτά τα ταξίδια, ήθελα απλά να δω

INFO Г‹©p“•šà©‘ä›’© ‹{â©c֘©¡{⑏“˜i© p{˜šáœ©—‹©{Қœ©›œ˜© {š˜’‘˜äp—˜©{“›âŽ“˜© œ˜¡©Œá—œ˜©p‹‘•‹¢á—˜© œ’Ÿ©b,DSQNONKHRh ©œ˜© ,RSNQHDR©©XNTST AD LQ6FU7#VU0

ɗ‹¢’œà›œ© œ’©%@BDANNJ©O@FD© œ˜¡©&@TSHDQ©•‹“© ‹•˜ä›œ©œ’©p˜¡›“•à© œ˜¡©›œ˜©RNTMCBKNTC© RNTMCBKNTC BNL F@TSHDQ UDKHR

πώς ζει ο κόσμος και να είμαι όσο πιο ανοιχτός μπορώ». Γι’ αυτό και τώρα που ζει εδώ μπορεί να κρατάει την απόσταση που θέλει, να απομακρύνεται για να δει μια γενική εικόνα που ίσως κάποτε την κάνει μουσική. «Η Αθήνα είναι μια πόλη μοναδική», λέει. «Αν έρθεις τουρίστας για τρεις μέρες, μάλλον δεν θα καταλάβεις πολλά. Αν έρθεις Erasmus και μείνεις έξι μήνες ίσως κάτι αρχίσεις να βλέπεις». Θεωρεί πολύ σημαντικό το να ζεις σε αυτόν τον τόπο καθημερινά, αφού ο ήλιος και ο κόσμος της Αθήνας είναι για τον Gautier τα καλύτερα στοιχεία της. Ενα κέντρο του χάους που ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία, την οποία περιγράφει σε λίγους στίχους: «Να ζήσω σε ένα υπόγειο ή σε μια παραλία / δε με νοιάζει αρκεί να είμαι μακριά από την τρικυμία / της πόλης που δε λέει να δει ότι η ζωή είναι μικρή / τόσο δα μικρή».


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

°»lsÀ·´i»j¹iÀÀ mtuntus¼tuªtu Η ομάδα «Οχι παίζουμε» με τη μουσική των Imam Baildi και με τρεις performers που χάνονται και βρίσκονται μέσα σε δωμάτια, παράθυρα και καθρέφτες επιλέγουν έναν απρόβλεπτο χώρο της πόλης για να αφηγηθούν την ιστορία ενός μοναδικού ανθρώπου. Μια ιστορία πολύ προσωπική, που θα μπορούσε όμως να ανήκει στον καθένα μας. „’Àj…®‰„’À°Š”ƒ…¸­r‡„

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Σαχίνης επιλέγει αποσπάσματα από το μυθιστόρημα «Σα θα γίνουμε άνθρωποι» του Πέτρου Πικρού, στίχους του Χρήστου Κανελλόπουλου και μαζί με τον δεύτερο σχηματίζουν το σενάριο μιας ιστορίας αναζήτησης. Το βραβευμένο από το TEDx UrbanDig Project «Ανασκαφή Φαντασμάτων Πολιτισμού στη Σύγχρονη Πόλη» της ομάδας «Οχι παίζουμε» βρίσκει τη στέγη του για την άνοιξη στο πρώην Δημοτικό Βρεφοκομείο της Αθήνας (Πειραιώς 51). Η παράσταση «Λεπίς» αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας που η ίδια η ομάδα ονομάζει «εθνική ταυτότητα» και περιλαμβάνει τις παραστάσεις «Μοσκώβ Σελήμ» (2009 στο Ωδείο Αθηνών), «Ελπίς» (2010 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων), και τώρα τον αναγραμματισμό της τελευταίας στο κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου. «Στην παράσταση ‘Ελπίς’ ένας γιος βρίσκει τον πατέρα του και κλείνει μαζί του τους παλιούς λογαριασμούς, στο ‘Λεπίς’ ο ίδιος άνθρωπος βρίσκει τη μητέρα του και τελειώνει και με εκείνη». Γαλάτεια Καζαντζάκη και Doors, installations, φώτα, η φωνή και οι στίχοι του Χρήστου Κανελλόπουλου, οι μουσικές των Imam Baildi και τα βίντεο των Παύλου Τσιαντού και Δημήτρη Χριστόπουλου σχεδιάζουν μια εμπειρία για ηθοποιούς και θεατές και ανοίγουν το δρόμο για να μπει ο καθένας στα έγκατα ενός μυαλού. Η επαναλαμβανόμενη διερώτηση του ήρωα «Πώς είναι το πρόσωπό σου, μαμά;» και η λέξη «Λεπίς» που μετατρέπεται σε «Λείπεις», ανοίγουν το δρόμο προς μια θέση στην οποία όλοι μας κάποτε βρεθήκαμε ή θα βρεθούμε. Από μια άποψη η παράσταση ολοκληρώνει μια διαδικασία απελευθέρωσης από το γονέα, στην οποιαδήποτε μορφή του: της μαμάς πατρίδας, του πατέρα ηγέτη, του πατέρα Θεού. Και όλα αυτά σε μια πλατεία της οποίας η καθημερινότητα αρχίζει

και τελειώνει με μια έννοια τόσο ακραία όσο αυτή της επιβίωσης. «Αυτό που συμβαίνει εδώ μέσα δεν είναι καθόλου αντίθετο με όσα συμβαίνουν στην πλατεία Κουμουνδούρου, αφού ο ήρωας της παράστασης είναι θαμώνας της ίδιας πλατείας», εξηγεί η χορογράφος Ειρήνη Αλεξίου. «Η έννοια της απώλειας, της μοναξιάς και αυτό το ‘Λείπεις’ είναι κάτι που θα συναντήσεις σε μια βόλτα εδώ γύρω οποιαδήποτε ώρα της ημέρας», συμπληρώνει ο Γιώργος Σαχίνης. Το κτίριο που στέγαζε το Δημοτικό Βρεφοκομείο της Αθήνας από το 1872 ως το 1975 μετα-

μορφώνεται ολόκληρο σε σκηνή για τις ανάγκες της παράστασης, από δωμάτιο σε δωμάτιο ο χώρος εξερευνάται όπως εξερευνάται μια ψυχή. Κάποια πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται και σχεδόν παντού υπάρχουν μυστικοί διάδρομοι και κρυμμένα μυστικά. Και άλλα πολλά ακόμα, τα οποία οι τρεις performers της παράστασης, ο Ανδρέας Μαριανός, η Pauline Huguet και η Νάνσυ Μπούκλη, θα προσπαθήσουν να μας αποκαλύψουν ή ίσως και να μας αποκρύψουν για να τα βρούμε μόνοι μας. «Σίγουρα εμπνευστήκαμε από τα χρώματα της πλατείας και από τους καλοβαμμένους τοίχους που τους έλειπαν τα έξω χρώματα», εξηγεί ο Γιώργος. «Θελήσαμε κάπως να φέρουμε το έξω μέσα, αλλά με όλη την ειλικρίνεια του ότι εμείς δεν είμαστε άστεγοι», συμπληρώνει, για να καταλήξει πως η μοναξιά κατοικεί παντού, μέσα σε όλους τους ανθρώπους, όπως και αν ζουν. «Απλά η τέχνη είναι το μεγάφωνο αυτής της μοναξιάς». Η Ειρήνη τονίζει πως ο χώρος είναι αυτός που καθορίζει την αναζήτηση του πρωταγωνιστή. Είναι το βρεφοκομείο της πόλης, στο οποίο εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του και εδώ ξαναγυρίζει για να τη βρει και να καταλάβει τι συνέβη. «Είναι μια παράσταση με έναν τρόπο ιδιωτική», λέει και ο Γιώργος τη συμπληρώνει: «Στην πλατεία Κουμουνδούρου το να μιλήσεις γενικά δεν έχει νόημα. Τα πράγματα εδώ μέρα νύχτα είναι βαθύτατα προσωπικά γιατί είναι βαθύτατα οριακά». Ενας καθρέφτης άλλοτε γίνεται παράθυρο και άλλοτε αφηγείται μια ιστορία. Αλλοτε παραμένει καθρέφτης και τότε είναι που τα πράγματα δυσκολεύουν, τις στιγμές αυτές που έχεις τον εαυτό σου κατά μέτωπο. Τι ψάχνουμε; Οι απαντήσεις στο πρώην Βρεφοκομείο, από Πέμπτη έως Κυριακή στις 9 μμ. από την 1η Απριλίου. Και ελπίζουμε από δω και πέρα όλα τα ψέματα να είναι μόνο για καλό.


u…Š



:::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

7%$$).'À3).'%23 À·iªœÀ»tu°À mi¹À°»tÀµintÀ°tu o‘À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

Οι Wedding Singers -εκτός από το Mstoriesεντυπωσιάζουν κάθε Τετάρτη στο Τώρα Κ44. Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ” TERRA?GELIDA HOTMAILCOM

Αν δεν ήταν συγκρότημα, θα ήταν η συμμορία των αδελφών Ντάλτον χωρίς τη διαφορά ύψους. Πρώτη μου φορά βλέπω τέτοια «εγκληματικά» καρτούν εν δράσει, οn και off stage. Με το έγκλημα, όπως και στον «Λούκι Λουκ», να καταλήγει πάντα σε πάρτι και τους ίδιους να αυτοσυλλαμβάνονται και να δραπετεύουν από την αρχή. Ο Λάμπης, ο Σεραφείμ, ο Χρήστος και ο Θοδωρής. Τέσσερα παιδιά ντυμένα με στραφταλιζέ παραλλαγές γαμπριάτικων από rom com της δεκαετίας του ’80, που κατάφεραν να ενώσουν σε μία ευθεία γραμμή το urban ψαγμένο κοινό του Κ44 που τους απολαμβάνει live κάθε Τετάρτη με το κοινό του Rex και της Αννας Βίσση στην οποία κάνουν support. Μετατρέποντας δύο εντελώς διαφορετικούς και διαζευγμένους μέχρι τώρα χώρους και τρόπους διασκέδασης σε συγκοινωνούντα δοχεία ποπ ανθολογίας και χρωματιστών εκκρίσεων ιδρώτα. Τραγουδώντας αποκλειστικά διασκευές των κομματιών που οι ίδιοι έχουν αγαπήσει και χορέψει, χωρίς όμως να αποκλείουν μελλοντικές πρωτότυπες δικές τους εκπλήξεις, αρνούνται επίμονα και σε πείσμα των καιρών να καπελωθούν από οποιαδήποτε υποψία ζόφου, αφοσιωμένοι στη χορευτική ηλεκτροδότηση μιας πόλης που φλερτάρει επικίνδυνα με την απώλεια του ρυθμικού της άξονα. Το να αποπειραθείς να μιλήσεις σοβαρά μαζί τους μπορεί να αποδειχτεί πολύ δύσκολη υπόθεση, από την

οποία το μοναδικό σίγουρο αποτέλεσμα που θα κερδίσεις είναι το εγκάρδιο χαμόγελό τους και τα μεταξύ τους πειράγματα. Το να προσπαθήσεις όμως να μην περάσεις καλά μαζί τους την ώρα που βρίσκονται πάνω στη σκηνή είναι κάτι που θα το καταφέρεις μόνο αν ανήκεις στη φυλή των αγέλαστων ανθρώπων. Η ενεργειακή έλξη που ασκούν αποτελεί από μόνη της κλάδο μελέτης φυσικού φαινομένου, όσον αφορά την προσαρμοστικότητά της σε χώρους και ανθρώπους. Τους έχω παρακολουθήσει και στους δύο προαναφερθέντες χώρους και το αποτέλεσμα είναι κοινό: Οι ίδιοι γίνονται ο χώρος, τον κατακτούν και τον κερδίζουν, είτε από κάτω η κουβέντα αφορά το πόσο στοιχίζουν τα γαρύφαλλα, είτε αφορά τον αμερικανικό ανεξάρτητο κινηματογράφο. Εχοντας «δανειστεί» το όνομά τους από την ομότιτλη ταινία, οι Wedding Singers, δηλαδή οι τραγουδιστές του γάμου, είναι εκείνη η μπάντα που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ή να δώσει νόημα σε κάθε γαμήλια δεξίωση, ενώνοντας την παράδοση του cocktail αμπιγιέ καθωσπρεπισμού με τη ροκ μεθυσμένη αλητεία και την ατμόσφαιρα τριήμερου επαρχιακού γλεντιού σε αγγλόφωνη μουσικοχορευτική βερσιόν, σε live εμφανίσεις που είναι φτιαγμένες για να κινηματογραφηθούν ή να γίνουν teenager musical και να κατοχυρωθούν στην ανάμνηση με φωσφοριζέ διάπλατο χαμόγελο.


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

Ενα αγόρι από το Πήλιο φτάνει στη Νέα Υόρκη με αποσκευές τα πτυχία του. Για τις επόμενες δύο δεκαετίες γίνεται το «χρυσό αγόρι» που παίζει τους κανόνες του management και των επιχειρήσεων στα δάκτυλα. Ζει για χρόνια στα πιο exclusive ξενοδοχεία και γυροφέρνει εστίες πυρκαγιάς, μέσα του κι έξω του. Κάποια στιγμή οι ασφάλειες καίγονται. Aντρας πια, αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το είδωλό του στην οθόνη ενός υπολογιστή και αρχίζει να γράφει. Αυτή είναι η ιστορία του Ιωάννη Πάππου. Κι αυτή πάνω κάτω είναι η ιστορία του “Hotel Living”, του πρώτου του μυθιστορήματος που εκδίδεται σε λίγο στις ΗΠΑ. Μια σύγχρονη, σκληρή, ειρωνική και τρυφερή ματιά στην εύπορη πλήξη, την αυτοπυρπόληση, την επιβίωση και το ρόλο του βιαστή και του θύματος.

:::0(75232/,635(66*5

λια). ΟΚ, το δέχομαι. Η εξήγηση θέλει λίγη φαντασία, αλλά όχι πάρα πολύ. Εχει να κάνει με τον τρόπο που στη Μεσόγειο καταλαβαίνουμε και βιώνουμε τον αντρισμό. Η λέξη «πήδημα» αυτή καθαυτή υπαινίσσεται κάτι πέρα από το σεξ, υπαινίσσεται επιβολή και υποταγή. Η απόλυτη επιβολή, το “alpha-male” πήδημα αν θες, μπορεί κάποιος να το δει στον ανταγωνιστή του. Είναι το πήδημα που, χωρίς να είναι βιασμός, πρέπει να κερδηθεί, πρέπει να παλευτεί. Πώς βλέπετε το αθηναϊκό αστικό τοπίο και την εξέλιξή του από τότε που το αφήσατε όσον αφορά την κουλτούρα και τον πολιτισμό; Οταν έφυγα από την Ελλάδα, πριν από 20 χρόνια, η Αθήνα είχε μόλις αρχίσει να αλλάζει.

θα είναι μόνιμα. Αυτό όμως δεν είναι υποχρεωτικά κακό. Γενιές που δεν έχουν πονέσει, δεν είναι όμορφες. Θα γίνουμε πιο όμορφοι. Μετά τις φωνές, θα γίνουμε πιο «σιωπηλοί απέξω». Πιο ερωτεύσιμοι. Εχοντας την επαγγελματική ιδιότητα του management consultant, πιστεύετε στην έννοια «ανεξάρτητη» τέχνη ή τελικά είναι ένα οξύμωρο σχήμα λόγου; Καθόλου οξύμωρο. Για μένα η ανεξάρτητη τέχνη είναι ίσως η μόνη πραγματική τέχνη. Στο management consulting είχαμε και πελάτες με οικονομικά προβλήματα. Τότε ήταν που γινόμασταν πιο ευρηματικοί. Στα ’70s, όταν η Νέα Υόρκη έφτασε στα πρόθυρα χρεοκοπίας, έγιναν από τα

Ο Γκας Βαν Σαντ στον Παγασητικό. Η νομαδική ζωή στα δωμάτια των ξενοδοχείων. Η οικονομική κρίση. Η άνοδος και η πτώση ενός ανθρώπου και μιας ολόκληρης χώρας. Η ελληνική περηφάνια. Τα μπλουζάκια Polo με το σηκωμένο γιακά. Και το “Ηotel Living”, το πρώτο μυθιστόρημα του Ιωάννη Πάππου, που δεν έχεις άλλο δρόμο από το να το αγαπήσεις ή να το αρνηθείς. °”‰³‰”†„ÀŽŠ‰À»rŽŠÀ²Š­‘‹Š”ˆŠÀÀ TERRA?GELIDA HOTMAILCOM

jsi°Àqiªi°À °»lsÀ·jn·»lÀ´j¿otªt Εχετε δύο master, έχετε δουλέψει για εταιρείες με κύρος στη Νέα Υόρκη, αλλά στο βιογραφικό σας σημείωμα περιγράφετε τον εαυτό σας και με τη λέξη ψαράς. Γιατί; Το ψάρεμα ήταν τα χρόνια του “skateboard” για μένα. Το προεφηβικά καλοκαίρια στο νότιο Πήλιο που φτιάχναμε μόνοι μας πετονιές, πιάναμε σουπιές για δόλωμα και κλέβαμε δίχτυα με βάρκες φίλων. Ηταν τα πρώτα μου βιώματα φυγής. Θα μπορούσαμε να είμαστε ταινία του Γκας Βαν Σαντ, αλλά χαμένοι στον Παγασητικό. Ο λόγος που στη Νέα Υόρκη διατηρήσατε το Ιωάννης έναντι του Yannis ήταν ιδεολογικός ή αισθητικός; Ηταν πρακτικός. Το Ιωάννης ήταν στα χαρτιά μου. Μετά, όταν έπιασα δουλειά, οι Αμερικανοί μπερδεύονταν με το Γιάννης και το Ιωάννης. Κάποια στιγμή κράτησα το Ιωάννης, αλλά οι περισσότεροι με φωνάζουν Πάππο. Σε ένα απόσπασμα του βιβλίου σας ο ήρωας λέει: «Δεν είσαι αρκετά straight αν δεν πηδήξεις έναν άντρα». Θέλετε να μου το εξηγήσετε; Μπήκαμε αμέσως στα δύσκολα, βλέπω (γέ-

Από μια πόλη με διαφορετικές συνοικίες γινόταν πιο ομογενοποιημένη. Στη Νέα Σμύρνη, στο Κολωνάκι, στο Βοτανικό και στον Πειραιά αρχίσαμε να μιλάμε την ίδια «γλώσσα». Αυτό είχε μια δημοκρατία, μια ψευδαίσθηση ότι όλα παίζονται, γρήγορα όμως έγινε κομμουνισμός. Θυμάμαι τα καλοκαίρια στις διακοπές (δεν χαθήκαμε ποτέ με τους φίλους μου εδώ) όλοι αναμασάγαμε λογοπλασίες από τους «Μικρούς Μήτσους» και το «Κλικ», όλοι πηγαίναμε στα ίδια μέρη, στα ίδια νησιά. Γίναμε κάπως βαρετοί, ως χώρα, αλλά και απέναντι στους εαυτούς μας. Τότε ήταν που πέρασαν από την Ελλάδα και πολλά λεφτά. Σκέψου κάποιον που βαριέται και έχει λεφτά· γίνεται εύκολα σαχλός, δεν συμφωνείς; Πλησιάζαμε τα 40 και ντυνόμασταν σαν 15άρηδες, με σκισμένα jeans και Abercrombie & Fitch Polo με σηκωμένο γιακά. Κάπου χάθηκε ο «Ελληνάρας» και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη προσεκτικά, κρατώντας τα καλά της στοιχεία, κυρίως αυτό της περηφάνιας. Εγινε λαμόγιο. «Αφού αυτός, γιατί όχι κι εγώ;» Και πού πάμε τώρα που τελείωσε το πανηγύρι; Θα δείξει. Είμαστε πια σε «κατοχική» ύφεση, άρα τα σημάδια πάνω μας και στην κουλτούρα μας

πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Εμφανίστηκε τέχνη μέσα από το «συνηθισμένο», ακόμα και από το «βλαβερό». Η τέχνη είναι μια απάντηση στο φόβο, ίσως γεννιέται από το φόβο. Eχει ρίσκο μέσα της. Ο Δαμιανός έλεγε: «Για να ζεστάνεις τον κόσμο, πρέπει να λαμπαδιάσεις ολόκληρος». Εδώ είχαμε τέχνη επί χούντας. Σε κάποιους τομείς είμαστε πολύ θαρραλέος λαός. Το ’χουμε. Για ποιο λόγο γράψατε το “Hotel Living” και ποιος θα θέλατε να το διαβάσει; Εγραψα το “Hotel Living” γιατί έχασα τη δουλειά μου. Τα χρόνια πριν από την κρίση έβγαζα πολλά χρήματα, ζούσα σε ξενοδοχεία, δούλευα σκληρά και έπαιζα σκληρά (γέλια) και ξαφνικά βρέθηκα μέσα σε ένα διαμέρισμα 60 τετραγωνικών που σχεδόν δεν το ήξερα. Πήγαινα σε πάρτι και, όταν με ρώταγαν τι κάνω, έπιανα τον εαυτό μου να λέει ότι παλιότερα δούλευα στο 650 Madison ή για την τάδε εταιρεία και τότε κατάλαβα πως η αυτοπεποίθησή μου είχε γίνει ένα με το τι έκανα. Παράλληλα, άρχισα να κοιτάζω πίσω και να καταλαβαίνω τι πραγματικά μου συνέβαινε την εποχή πριν από την κρίση. Μέσα στα ’00s δούλευα πάρα πολύ, αλλά ήμουν χαμένος. Ενιω-


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

θα Πηλιωρίτης στο Μανχάταν και Νεοϋορκέζος στο Πήλιο. Παρουσίαζα σε CEO’s και ερωτεύτηκα έναν κομμουνιστή οικολόγο που με έτρεχε, δεν μου καθότανε. Αντιμετώπιζα την απόρριψη με ουσίες και ανθρώπους επίσης χαμένους, ξεχασμένος για χρόνια σε ξενοδοχεία. Ποιος θέλω να διαβάσει το “Hotel Living”; Ολοι. Δεν το έγραψα για κάποιον με τους δικούς μου ανυπόμονους ρυθμούς, αν και έτσι ξεκίνησα. Θυμάμαι στο γραφείο, αν το email δεν έλεγε στο τέλος “Sent via Blackberry”, ήταν πολύ μεγάλο για να το διαβάσεις. Τώρα πια δεν έχω υπομονή γι’ αυτούς που δεν έχουν υπομονή.

/À)‘r‰‰„’À·r‹‹Š’À‚‘Šƒ¸‚„½³ ‰Š’À½‹ŠŽrÀ¸‹À„‰À‹…ŠÀ­…rŽ„½„À Š…“Šƒ¸‚±¸ÀŠ”À'REENWICHÀ6ILLAGE À ¸”®ÀŠ”À7AVERLYÀ)NNÀ¼…¸‡±‰Š ‰¸…À¸‹À¸…ŽrÀ‹Š’À¸À­†…r ÀŠ…À ‡¸…‡¸Š¬’ÀŠ”À*ACKSONÀ0OLLOCK À ­±‹ˆ¸ÀŽÀ½…¸Àˆr½‹¸À­½Š”À‹Š”À ƒr‚…À"ANKÀ3TREETÀŠ…À!RTÀ9OUNG À 7ILLIAMÀ"URROUGHS À%DGARÀ!LLANÀ0OEÀ ‡¸…À$ASHIELLÀ(AMMETT

«Μπορεί και ο βιαστής να υποφέρει την ώρα που βιάζει» Πώς αντιλαμβάνεται ο νεοϋορκέζικος περίγυρός σας την ελληνική οικονομική κρίση; Με ενδιαφέρον. Θέλουν να μάθουν τι έγινε σχεδόν κινηματογραφικά, «αμερικάνικα». Καταλαβαίνουν όμως και την πολυπλοκότητά του. Για ακόμα μία φορά, έστω και αυτοκαταστροφικά, η Ελλάδα μαθαίνει στον κόσμο κάτι: τι μπορεί να σημαίνει τελικά sustainability... Ναι, τα αγγλικά μου έχουν τα όριά τους όμως. Τι σημαίνει sustainability; Και σε εμένα φοβάμαι πως το ίδιο συμβαίνει με τα ελληνικά μου (γέλια). Κοίταξα στο λεξικό και μεταφράζεται «αειφόρος ανάπτυξη». ΟΚ, το έχουμε. Αειφόρος ανάπτυξη λοιπόν; Τι σημαίνει «αειφόρος ανάπτυξη» κάτω από εξάρτηση νομοθεσίας, διαφθοράς, ακόμα και κάτω από το «φάντασμα της μηχανής» που κάνει αυτόματο trading και μπορεί να τα στείλει όλα στο διάολο. Ενα φάντασμα που γεννήθηκε στην Αμερική από quant-traders, μερικοί από τους οποίους ήταν Ελληνες. Αστείο δεν ακούγεται; Τώρα πια, οικονομολόγοι ψάχνουν στο βιολογικό οικοσύστημα για να καταλάβουν τι σημαίνει επιβίωση. Η εξέλιξη γίνεται πιο σημαντική από την τελειοποίηση.

o‘Àµ…ŒƒŠ’ÀmŠ­r‡„’ 3TYLINGÀ°Š‚±¸Àm¸©³ˆ¸

Υπήρξαν σκέψεις, καταστάσεις, εικόνες στη διάρκεια της δημιουργίας του βιβλίου σας που φοβηθήκατε τη συγγραφική τους αποτύπωση; Το “Hotel Living” είναι ένα μυθιστόρημα πάνω σε κάποια βιώματα που τα ξαναείδα με φαντασία. Εχει κάποιες δύσκολες σκηνές. Σκηνές που, αν τις βγάλεις από το περιβάλλον τους, φαίνονται αφόρητες, ίσως και απάνθρωπες. Δείχνουν πως ακόμα και τα golden boys συμμετέχουν στον πόνο. Μπορεί και ο βιαστής να υποφέρει την ώρα που βιάζει. Σκληρό μεν, αλλά αληθινό. Ηταν δύσκολο να πάω εκεί; Να πω τα πράγματα με το όνομα τους; Ναι, ήταν.


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

Η Τέχνη τους περιέχει μηνύματα για την προστασία του περιβάλλοντος και τις επιπτώσεις που έχουν σε αυτό οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι οικοκαλλιτέχνες παίρνουν στα δημιουργικά χέρια τους την ευαισθητοποίηση πολιτών και κυβερνήσεων. O”Às…‡®¸Àm¸¸ƒ…r‰‰„

ΟΙΚΟ-ΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, τα απορρίμματα που παράγουμε και που συσσωρεύονται στις χωματερές της Γης μπορούν να παίξουν έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο: αυτόν της πρώτης ύλης για την Τέχνη. Με αυτό το σκεπτικό, οι λεγόμενοι οικο-καλλιτέχνες χρησιμοποιούν διαφόρων ειδών σκουπίδια για την κατασκευή των έργων τους, μια τάση που κερδίζει συνεχώς έδαφος σε ολόκληρο τον κόσμο. Για παράδειγμα, το γλυπτό “The Waving Wall” της ακτιβιστικής ομάδας Bloo Nation καυτηριάζει την αλόγιστη σπατάλη του νερού στην παρασκευή προϊόντων, από τον καφέ μέχρι τα τζιν παντελόνια και το χαρτί. Η ομάδα αποτελείται από σχεδιαστές και ακτιβιστές που τα τελευταία χρόνια επικεντρώνονται στην ενημέρωση του κοινού για τις επιπτώσεις από τη σπατάλη των υδάτινων πόρων. Η Mandy Barker φωτογραφίζει νεκρές φύσεις, αλλά εδώ και καιρό έχει αφιερώσει τη δουλειά της στα εκατομμύρια σκουπίδια που συγκεντρώνονται από τα θαλάσσια ρεύματα σε μια περιοχή του Βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού, γνωστή ως το «Οικόπεδο των σκουπιδιών». Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά εντυπωσιακών φωτογραφιών με τίτλο “Soup”. Η καλλιτέχνις λέει χαρακτηριστικά: «Η Τέχνη είναι μια μορφή επικοινωνίας που έχει την ικανότητα να γνωστοποιεί τις προκλήσεις που αφορούν την κλιματική αλλαγή. Ενα μήνυμα μπορεί μέσω της αισθητικής να μεταδοθεί καλύτερα από ό,τι μέσω στατιστικών ή άρθρων, αφού η Τέχνη ξεπερνά τα εμπόδια της γλώσσας. Αν η Τέχνη έχει τη δύναμη να ενθαρρύνει το κοινό σε δράσεις, να το συγκινήσει ή τουλάχιστον να το κάνει να προσέξει το πρόβλημα, τότε αυτό σημαίνει πως αποτελεί ένα εργαλείο ζωτικής σημασίας». Η ομάδα αρχιτεκτόνων Like Architects ιδρύθηκε το 2010 από τον Diogo Aguiar και την

Teresa Otto. Το έργο τους “Frozen trees” αποτελείται από 30 στήλες κατασκευασμένες από χιλιάδες πλαστικά δοχεία για σακούλες του ΙΚΕΑ φωτισμένα με λαμπτήρες LED και έχει τοποθετηθεί σε κεντρική πλατεία της Λισαβόνας. Οι δημιουργοί του θεωρούν ότι η Τέχνη έρχεται ολοένα και πιο κοντά στο κοινό, αποκτώντας έναν πολύ σημαντικό ρόλο. «Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και μεγάλων περιβαλλοντικών προβληματισμών, η Τέχνη στους δημόσιους χώρους οφείλει να αντικατοπτρίζει αυτά τα θέματα», λένε. «Πιστεύουμε ότι οι πόλεις του μέλλοντος θα είναι πιο ‘χαρούμενες’, αλλά και με μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία. Η Τέχνη τότε θα έχει παίξει πάλι πρωτεύοντα ρόλο. Είμαστε πιστοί στη φιλοσοφία της ανακύκλωσης τόσο των υλικών όσο και των αστικών χώρων», σημειώνουν. Ο Bruce Munro δουλεύει με το φως. Η μικρή ομάδα σχεδιαστών στο εργαστήριό του δημιουργεί φωτιστικά για κατοικίες, κήπους, ξενοδοχεία, εστιατόρια και δημόσιους χώρους. Η χρήση των φωτιστικών στην ύπαιθρο κάνει τους θεατές να προσέξουν έτσι καλύτερα το τοπίο και κατ’ επέκταση το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Ενας άλλος διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης, ακτιβιστής και σχεδιαστής, ο Βρετανός Michael Pinsky,δημιουργεί έργα για γκαλερί και δημόσιους χώρους. Το “Plunge” αποτελείται από λαμπτήρες LED σε σχήμα δακτυλίου, τοποθετείται ψηλά σε διάφορα γνωστά μνημεία και δείχνει το ύψος όπου θα έχει φτάσει η στάθμη της θάλασσας σε 1.000 χρόνια από σήμερα αλλάζοντας δραματικά την όψη του πλανήτη. «Τα αυτοκίνητα στους δρόμους αντιπροσωπεύουν κεφάλαια εκατομμυρίων λιρών, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθεί ένα έστω μικρό ποσό για την παιδεία του κόσμου», δήλωσε πρόσφατα. «Η Τέχνη φέρνει τον κόσμο πιο κοντά για να μοιραστεί ιδέες και χρόνο, όχι χρήματα».


:::0(75232/,635(66*5

·t´¹»¹mtÀ»°tuªjm¹Àm¿s°»is»¹s¹¼l° Οταν το αλεύρι συναντά το βούτυρο γάλακτος Ελασσόνας, το γάλα της Θεσσαλίας, τα αυγά, το φρεσκοκοπανισμένο μαχλέπι, τη Χιώτικη μαστίχα και το ολόκληρο πορτοκάλι, τότε έχουμε το καλοζυμωμένο αφράτο και αρωματικό τσουρέκι των Ζαχαροπλαστείων Κωνσταντινίδης.

·i°vi´¹siÀiuµiÀm¿s°»is»¹s¹¼l° Η Ανοιξη είναι εδώ. Το Πάσχα πλησιάζει και τα σοκολατένια αυγά έρχονται στην επικαιρότητα. Γαρνιρισμένα με φυσικά χρώματα και βρώσιμα υλικά. Υπέροχα σχέδια, φωτεινά χρώματα, πολύχρωμα λουλούδια, αναπαριστούν την ανοιξιάτικη ηλιοφάνεια. Ενα όμορφο και συνάμα γευστικό δώρο που θα ενθουσιάσει τους μικρούς μας φίλους και όχι μόνο.

·i°vi´¹siÀiuµiÀ°jÀ°usjªµi°¹iÀ njÀ»tsÀk¿µªiotÀm´iu¼¹tÀ Τα ζαχαροπλαστεία Κωνσταντινίδης και ο γνωστός ζωγράφος Κλαύδιος συνεργάζονται και ενώνουν την τέχνη με την ασύγκριτη απόλαυση. Ο Κλαύδιος φιλοτεχνεί περιορισμένο αριθμό πασχαλινών σοκολατένιων αυγών, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερη επιλογή για την πασχαλινή περίοδο.

·ˆ„Š‚Š±’ÀÀWWWKONSTANDINIDISGR ÀÀ„ˆÀÀ

PUBLI

Πεταμένες ηλεκτρικές συσκευές και τα υλικά τους χρησιμοποιεί ο Αργεντινός σχεδιαστής Rodrigo Alonso για τα έπιπλα που κατασκευάζει. «Είναι ένας τρόπος για να ‘παγώσουμε’ το χρόνο και να δώσουμε πάλι ζωή σε όσα πράγματα πετάμε», εξηγεί για τη δουλειά του. «Στη Λατινική Αμερική η ανακύκλωση είναι σχεδόν ανύπαρκτη, οπότε όλα αυτά καταλήγουν στις χωματερές. Η τοξικότητά τους επιβάλλει, λοιπόν, την επαναχρησιμοποίησή τους ως πρώτη ύλη σε αντικείμενα χρήσιμα και όμορφα». Η Αμερικανίδα γλύπτρια Stacy Levy δημιούργησε στη Φιλαδέλφεια μια κατασκευή που «αντιδρά» στις μεταβολές της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος και της ποιότητας του αέρα μέσα από γυάλινα δοχεία που περιέχουν διαφορετικά φυτικά έλαια. Ο Βρετανός καλλιτέχνης και σχεδιαστής Steve Wheen, γνωστός και ως “The Pothole Gardener”, δημιουργεί σκηνές με μινιατούρες επίπλων και παιχνιδιών δίπλα σε λουλούδια τα οποία φυτεύει σε κήπους και πεζοδρόμια του Λονδίνου (θυμίζουν τη «ζωή» σε κουκλόσπιτα), θέλοντας έτσι να τραβήξει την προσοχή του κόσμου στο περιβάλλον στο οποίο ζει και κινείται. Το «αντίστροφο γκράφιτι» είναι το μέσον του Βέλγου γραφίστα Strook, ο οποίος σχεδιάζει πάνω σε λερωμένους ή μουχλιασμένους τοίχους χρησιμοποιώντας νερό υπό πίεση που απομακρύνει τοπικά τη βρομιά, αποφεύγοντας έτσι τη χρήση σπρέι. «Ο θεατής ανακαλύπτει με αυτό τον τρόπο την ομορφιά της φύσης», αναφέρει ο ίδιος για την τεχνοτροπία του. Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, στο μέλλον η Τέχνη θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικολογία μεταφέροντας μηνύματα SOS για την πορεία του πλανήτη μας εκεί που δεν φτάνει η δύναμη των ΜΜΕ.

Ο όμιλος Κωνσταντινίδης αποτελείται από μια αλυσίδα καταστημάτων, αυστηρά οικογενειακού χαρακτήρα, που δραστηριοποιείται στο χώρο της ζαχαροπλαστικής από τις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα, και τα 18 καταστήματα παραγωγής και πώλησης σε Αθήνα, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Πλαταμώνα και Βόλο είναι ιδιόκτητα και ανήκουν στην οικογένεια Κωνσταντινίδη. Με οδηγό την παράδοση, στηριζόμενος στην αξεπέραστη ποιότητα και έχοντας βασική επιδίωξη την ικανοποίηση του πελάτη, όραμα του ομίλου είναι να χτίζει ένα σύγχρονο περιβάλλον δημιουργίας. Στα ανοιχτά εργαστήρια κάθε καταστήματος, με χειρουργική καθαριότητα παρασκευάζονται τα περίφημα γλυκά μπροστά στα μάτια του πελάτη, ο οποίος έχει την ευκαιρία να συμμετέχει στην απολαυστική διαδικασία της δημιουργίας γλυκού. Η απαλή μουσική και οι μεθυστικές μυρωδιές συμπληρώνουν αυτή τη μοναδική εμπειρία. Διαχρονικός και σταθερός στόχος του ομίλου είναι η απόλυτη ικανοποίηση και των πέντε αισθήσεων του κάθε επισκέπτη.


x‘‡

 ȈǼȆȉǼȂǺȇǿȅȊ ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

+%+ τα μηνύματα της εβδομάδας Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ”À TERRA?GELIDA HOTMAILCOMÀ

„ Σημάδια οικονομικής κρίσης: Αντί να έρθει η Madonna με τη νέα της περιοδεία, μας φέρνουν το Cirque de Soleil που διαπρέπει στο Λας Βέγκας. Καζίνο γίναμε. „ Η Madonna προβλέπεται να μας επισκεφτεί στην 60ή επέτειο των γενεθλίων της, δηλαδή στην ηλικία που οι σταρ αποσύρονται σε θεαματικά σόου στα καζίνο των ξενοδοχείων του Λας Βέγκας. „ Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε από τώρα για εννέα παραστάσεις που θα δώσουν το Σεπτέμβριο. Σε τι νόμισμα πρέπει να αγοράσω τα εισιτήρια; „ Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, οι πρωτοπόροι Καναδοί Cirque de Soleil προσφέρουν πραγματικό υπερθέαμα και περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο. Απλώς αυτή τη φορά ήρθαν στο φυσικό τους περιβάλλον. Δηλαδή σε μια χώρα τσίρκο. „ Στο Μέγαρο Μουσικής ετοιμάζουν ήδη κινητή μονάδα υγείας για την επικείμενη εμφάνιση του 67χρονου μελωδού του έρωτα Christophe εφόσον αναμένεται πως στο άκουσμα του “Oh Mon Amour” η συγκινησιακή φόρτιση του υπερήλικου κοινού, σε συνδυασμό με την τιμή του εισιτηρίου που φτάνει τα 90 ευρώ, θα προκαλέσει λιποθυμίες. „ Επικίνδυνο σημείο το απόγειο στην καριέρα ενός καλλιτέχνη όσον αφορά το τι θα ακολουθήσει μετά. Μετά την εκ νέου επιλογή του Κωνσταντίνου Ρήγου ως εθνικού μας χορογράφου στη Eurovision, η συνέχεια στην καριέρα του πρέπει να είναι τουλάχιστον αντάξια: τα τουριστικά ταβερνεία της Πλάκας, τα διεθνούς φήμης μπαλέτα των τσολιάδων που χορεύουν τη Γερακίνα μπροστά από τραπέζια με μουσακά και ρετσίνα χρειάζονται επειγόντως χορογραφική ανανέωση και άποψη για να τονωθεί ο τουρισμός.

ς χη άει τι ξεκιν or. Ολόψυ ς η τ ν , t e ά k l Δ a g F ς n i στο υs να ήστο Ο Χρ νίσεις του ου νέου το για πες», ια τ α υ γ ο ς φ ς ο μ μ η ε αξιά α ήτησ ο τίτλ ευχή ίναι «Μονι θέμα συζ ου την ώρμη ε τ ε η σ υ α σ έ δ λ ω πο ά ε τ τ μ π πο ρί νο μην α ιο και τη τος, σε πεινού. τον ίδρογράμμα ευσης κο του π ας προσέλ  €‰ŒÄ ‹ αθρό Š { Ă




ˆŒ‹{

‚}Š{ °”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

i¸‡„À•‘® Ο Γιώργος Χρονάς έχει καταπιαστεί με ένα νέο project που σίγουρα θα κάνει αίσθηση: τη μεταφορά στο θέατρο της ζωής της αξέχαστης Ρίτας Σακελλαρίου με τίτλο «Ατακτη Ζωή» σε σκηνοθεσία Νίκου Σούλη. Το ρόλο θα ενσαρκώσει η Ειρήνη Βελιμαχίτη (γνωστή από τη συμμετοχή της στα σίριαλ του Φώσκολου, αλλά και από την περιπετειώδη απαγωγή της το 2001 που ευτυχώς είχε αίσιο τέλος), η οποία μάλιστα ηχογράφησε γνωστές επιτυχίες της τραγουδίστριας. Τη συναντήσαμε στο Μοναστηράκι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων βίντεο για τις ανάγκες της παράστασης και παρατηρήσαμε τη μεταμόρφωσή της.


Š…’Á—˜“

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

쐕‰Ü–ô™ô“˜Ü™

i

5RBANÀˆ¸“¸‰‡„‹Š’ Στην οδό Τριπτολέμου (κάθετη στην Πειραιώς) στο Γκάζι, πίσω από μια πρόχειρη είσοδο μεγαλώνει ένας απίστευτα χαριτωμένος λαχανόκηπος, μια όαση ανάμεσα στα μπαρ και στα ξενύχτια της γειτονιάς! Μια ιδέα για το πώς μπορεί να αλλάξει όμορφα (και χρήσιμα) το αστικό μας τοπίο.

°ŠÀ„½±‚‘’ Η ομάδα χορού Αμάλγαμα διηγήθηκε μια ιστορία με τίτλο «Tο στρώμα» στο Six D.ο.g.s. Αφαιρετική μεν, πολύ ενδιαφέρουσα δε για τους λάτρεις του μοντέρνου χορού που έσπευσαν να τη δουν.

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

Αν διαβάζετε αυτό το κειμενάκι επειδή σας χτύπησε άσχημα ο τίτλος (με το «Ιστανμπούλ»), τότε πέτυχα το στόχο μου! Και εγώ Κωνσταντινούπολη τη λέω την Πόλη, αλλά είπα να γράψω έτσι τον τίτλο μήπως και ψαρέψω μερικούς φανατικούς πατριώτες αναγνώστες (που αλλιώς θα προσπέρναγαν αδιάφοροι τ�� στήλη) με αυτό το μικρο τρικ! Λοιπόν, ξαναπήγα στην Πόλη ύστερα από 10 χρόνια. Την είχα πρωτοεπισκεφθεί με ένα φίλο μου το 2002. Ενα έχω να σας πω. Είναι μια άλλη πόλη! Πάντα ήταν χτισμένη σε αυτό το μοναδικό σημείο, πάντα είχε εξαιρετικά μνημεία να δεις και ωραίο φαγητό να φας. Ηταν όμως μια πόλη με πολλή φτώχεια και μεγάλες αντιθέσεις. Εβλεπες τους πλούσιους, ευνοημένους του καθεστώτος των Πασάδων από τη μία και τη φτωχολογιά από την άλλη. Τι είδα τώρα, δέκα χρόνια μετά; Μια πόλη ολοζώντανη, αισιόδοξη, με περισσότερο καλοβαλμένο κόσμο στους δρόμους. Μια πόλη σε οργασμό οικοδομικό, με κτίρια να ανακαινίζονται, μαγαζιά να ανοίγουν παντού. Εντάξει, βλέπεις πολλές γυναίκες με μαντίλα και αυτό είναι πολύ ενοχλητικό για τα δικά μας στάνταρ. Ωστόσο είναι πάρα πολλές οι νέες κοπέλες που δεν ακολουθούν το ισλαμικό έθιμο. Σου κάνει εντύπωση επίσης ότι σχεδόν όλοι οι νεότεροι μιλάνε αγγλικά (με ένα πρόβλημα στην προφορά, αλλά ΟΚ!). Τι μεσολάβησε από τότε που είχα πρωτοπάει και είναι σήμερα τόσο καλύτερα τα πράγματα; Η απελευθέρωση της οικονομίας της χώρας! Το κλειστό οικονομικό σύστημα του κρατικού καπιταλισμού, απόλυτα ελεγχόμενο από την κάστα των Κεμαλιστών και το Στρατό, άνοιξε! Τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια στην Τουρκία; Ηρθε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έγινε και η προσέγγιση με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Με την καθοδήγησή τους πέρασαν επιτέλους αλλαγές και στη διοίκηση και στην αγορά. Απελευθερώθηκαν επαγγέλματα, έπεσαν περιορισμοί, δόθηκαν κίνητρα για επιχειρηματικότητα σε ανθρώπους που δεν ήταν συνδεδεμένοι με το Σύστημα. Τα αποτελέσματα είναι ορατά σε όποιον θέλει να τα δει. Δεν λύθηκαν όλα τα προβλήματα σε αυτό το εξαιρετικά πολύπλοκο περιβάλλον που είναι η σύγχρονη Τουρκία. Για να γυρίσουμε όμως στο θέμα μας, η χαρούμενη, ζωντανή, αισιόδοξη Κωνσταντινούπολη δεν αλλάζει όψη τυχαία. Το άνοιγμα προς τον έξω κόσμο, το σπάσιμο των δεσμών στην οικονομία της, έφεραν αποτέλεσμα. Πείτε με νεοφιλελεύθερο αιμοσταγές τέρας (αφού δεν θεωρώ ότι το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι οι φονιάδες της Τουρκίας!), αλλά εγώ ζήλεψα τους γείτονες. Την ώρα που εμείς γυρίζουμε χρόνια πίσω, εκείνοι προχωράνε ορμητικά μπροστά. Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως εκτός από το να ζηλέψουμε θα έπρεπε να προβληματιστούμε κιόλας λιγάκι;

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

i²lsi ¹°»i.n·tu´


 :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

-,ô2&#ô0-"

tÀ¹´¹µµt°À»l°Àj´·¹¼i°

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

vŠ¬Š‰¸’ÀŽŠÀ“‰Š Αφορμή για μια επίσκεψη στο Σταθμό Πελοποννήσου (δημιουργία του Ερνστ Τσίλλερ και μικρογραφία του Σιδηροδρομικού Σταθμού Σιρκετσί της Κωνσταντινούπολης) αποτελεί η βραδιά τανγκό που οργανώνουν εκεί αύριο, Σάββατο 31/3, οι Atenistas. Θα προηγηθεί ξενάγηση στο υπέροχο κτίριο που παραμένει κλειστό από το 2005, το οποίο θα ανοίξει ειδικά γι’ αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση. Πάρτε κρασί και ελάτε από τις 8:30 το βράδυ με διάθεση για χορό.

Υπήρξε κανείς που είδε την ηλεκτρονική μακέτα της μελλοντικής πεζοδρομημένης Πανεπιστημίου να σχηματίζεται στην τηλεοπτική οθόνη και δεν αισθάνθηκε, έστω εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, ότι υπάρχει ελπίδα; Aλλο τι σκέφτηκε αμέσως μετά. Δυστυχώς. Σχεδόν όλοι το σκεφτήκαμε. Οτι τα λόγια τα μεγάλα για έργα ακόμη μεγαλύτερα είτε κρατάνε χρόνια, αιώνες, τα κληρονομούν παιδιά και δισέγγονα έτσι όπως είναι, μόνο λόγια, είτε γίνονται τα έργα συνήθως κατώτερα των προσδοκιών, γιατί έχει μεσολαβήσει η «αλυσίδα της μίζας». Οπότε τα σχέδια εφαρμόζονται μερικώς και βιαστικά, τελευταία στιγμή, για να έρθουν στα μέτρα του κεφαλαίου που απέμεινε. Για λίγο όμως, όπως χαζεύεις το βίντεο της ανάπλασης του αθηναϊκού κέντρου, με τα παρτέρια να φυτρώνουν ηλεκτρονικά, την Πανεπιστημίου να γίνεται πλακόστρωτο και ακούς ότι σε τρία το πολύ χρόνια θα έχει συμβεί αυτό το θαύμα, ελπίζεις. Πάνω που είχες ξεχάσει πόση γλύκα έχει η ελπίδα. Για λίγο, όσο κρατάει η προβολή του σποτ, ονειρεύεσαι. Βόλτα με το ποδήλατο στο Κέντρο, βόλτα με τα πόδια από το Σύνταγμα στην Εθνική Βιβλιοθήκη και από εκεί ως την Ομόνοια, χαλαρά, ένα κυριακάτικο πρωινό, με πιτσιρίκια στη διαδρομή που θα χοροπηδούν απελευθερωμένα από αυτοκίνητα και την αγχωμένη παλάμη του γονιού που σφίγγει με δύναμη το χέρι τους για να τρέξουν από φανάρι σε φανάρι και να κάνουν σλάλομ βιαστικά στα στραβοσταματημένα αυτοκίνητα. Πέφτει συχνά το μάτι μου στο δρόμο σε τέτοια παιδικά χεράκια πανιασμένα από το σφίξιμο του ενήλικα συνοδού και μου φαίνεται ότι το βουβό δράμα τους εκείνη τη στιγμή, η αναγκαστική και σωτήρια εντέλει ασφυξία τους, είναι το δράμα ολόκληρης της πόλης. Ενώ με την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου πόσα τέτοια χεράκια θα απελευθερωθούν! Ετσι ονειρεύτηκα. Και μετά μου ήρθε ο φόβος. Για να γίνει παραδεισένιος αυτός ο καινούργιος δρόμος για πεζούς, θα πρέπει να γεμίσει ζωή και καταστήματα, να έχει φώτα τη νύχτα και κόσμο. Αλλιώς κινδυνεύει να γίνει η εύκολη γέφυρα της δυστυχίας-των-κάτωτης-Ομονοίας περιοχών για να γλιστρήσει προς το Σύνταγμα και να καταλάβει σιγά σιγά σαν μούχλα ολόκληρη την πόλη. Θα πρέπει αυτή η κάτω-τηςΟμονοίας-δυστυχία της λαθρομετανάστευσης, της εγκληματικότητας, της πρέζας και της πορνείας να πάψει να υπάρχει. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως όλοι αυτοί οι φόβοι είναι ο ίλιγγος της ελπίδας. Ισως όμως είναι απλώς ενηλικίωση. Γιατί τότε γνωρίζεις πως, όσο και αν έχεις ανάγκη τα όνειρα, χωρίς οργάνωση και σαφήνεια στο στόχο κανένα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„À


Š…’Á—˜“

 ȂǹȇȉǿȅȊ

ô

:::0(75232/,635(66*5

$!#ô-$$

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

tÀ¼ln¹tuªµt°

‡žœâ©€Ò—’©É—ß›œ’

µ½r’À‰¬“’ Κίνηση στον κινηματογράφο Δαναός που φιλοξένησε δύο παράλληλες εκδηλώσεις: την έκθεση κόμικς έξι αποφοίτων της Σχολής ΑΚΤΟ και προβολές του 13ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Ο Δαναός γιορτάζει φέτος 40 χρόνια λειτουργίας με πλούσιο πρόγραμμα εντός και εκτός μεγάλης οθόνης.

‡žœâ©€Ò—’©É—ß›œ’

Το περιβάλλον στο οποίο ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής ξεκίνησε τη διαδρομή του στη μουσική δεν ήταν εκείνο ακριβώς που θα περίμενε κανείς. Λόγω της εργασίας του πατέρα του, η οικογένειά του είχε μετακομίσει στο Διδυμότειχο, όπου ο Δημήτρης ήρθε πρώτη φορά σε επαφή με το πιάνο σε ηλικία 11 ετών. «Δεν υπήρχε μουσική παράδοση στην οικογένεια, αλλά η μητέρα μου ήθελε τα παιδιά της να μάθουν πιάνο», αρχίζει να μου λέει. Η έκφρασή του εναλλάσσεται από το πολύ σοβαρό σε μεγάλα, ξαφνικά διαλείμματα γέλιου. Από μικρός ήταν «καλλιτεχνική φύση» με έφεση στη ζωγραφική, την ποίηση και μια διάθεση να εκθέτει τα ταλέντα του στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Τότε εισέπραξε και τα πρώτα χειροκροτήματα. «Αυτοσχεδίαζα μέχρι που τελικά βρήκα το δρόμο μου στη σύνθεση, τη μουσική φωνή μου», εξηγεί. Αργότερα σπούδασε πιάνο και σύνθεση στο Royal Welsh College of Music & Drama και συνέχισε μεταπτυχιακά με υποτροφία με τον συνθέτη Brian Elias, καθηγητή της Royal Academy. κ Εχει κυκλοφορήσει τέσσερις προσωπικούς δίσκους με τραγούδια, με ερμηνευτές κ όπως ο Μ. Φραγκούλης, ο Κ. Κληρονόμος ό και κ ο Μ. Θεοχάρης, ενώ έχει γράψει μουσική κ για περισσότερες από 35 παραστάσεις, για γ κινηματογράφο και τηλεόραση. Πλούσιο βιογραφικό. Με κοιτάζει και μου λέει: «Να β σου σ κάνω μια ερώτηση; Γιατί την προηγούμενη φορά που σε είδα μου είπες: ‘Συνέχισε μ αυτό που κάνεις, είναι πολύ σημαντικό;’» Του α απαντώ ότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρα χουν πολλοί νέοι ταλαντούχοι συνθέτες στην χ Ελλάδα και ότι στη χώρα μας δεν υποστηρίΕ ζονται από το κοινό και την πολιτεία, οπότε ζο θεωρώ ότι κάνει κάτι πολύ δύσκολο και του θ βγάζω το καπέλο. β «Κοίτα», μου απαντάει, «ό,τι κάνουμε βγαίνει με βάσανο και σε δύσκολες συνθήκες. Εγώ προσπαθώ να επιβάλλω την έννοια του συνθέτη. Ηρθα αμέσως σε σύγκρουση με το γεγονός της υπερ-προβολής των τραγουδιστών. Είναι θέμα δικαιοσύνης. Ακόμα και η Μαρία Κάλλας δεν θα υπήρχε αν πίσω της δεν ήταν ο Μπελίνι, για παράδειγμα. Εκείνη έλεγε: ‘Πρώτα από όλα ο συνθέτης, ακούστε πρώτα τη μουσική’. Στην Ελλάδα μέχρι τώρα υπήρχε μόνο ο τραγουδιστής. Αυτό το αντιμάχομαι». Τον ρωτάω αν αυτό έχει αλλάξει στις νέες γενιές. «Δεν θα είμαι πολύ αισιόδοξος», λέει ως Αιγόκερως που είναι. «Θέλω να πιστεύω ότι ίσως υπάρχει μια ελπίδα από τους ίδιους τους αποδέκτες, αυτούς που πληρώνουν εισιτήριο. Ισως αρχίσουν να ψάχνονται παραπάνω». Παρόλα αυτά ο Δημήτρης πιστεύει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά ταλέντα, αλλά φεύγουν στο εξωτερικό με μια ελπίδα. «Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος, επειδή ο φθηνός λαϊκισμός συνεχίζει να υπάρχει», τονίζει. «Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολλοί νέοι που αγωνίζονται για την προσωπική τους προβολή και όχι για το έργο τους. Απογοητεύομαι όταν βλέπω να πατούν στα πεπατημένα για να αρέσουν. Εγώ δεν ξεκινάω συναυλίες για να αρέσουν. Ερχεται απλά η ώρα να βγάλω κάτι από τα συρτάρια μου και να το παίξω». Τελικά, με κεραυνοβολεί: «Θέλεις να παίξουμε μαζί μια μέρα, εσύ dj και εγώ στο πιάνο; Θα μου άρεσε...» sm

·³¸‰À„’À‹ˆ„’ Η ομάδα Beyond City Travellers ταξιδεύει δημιουργικά έξω από τα στενά όρια των πόλεων, θυμίζοντας σε όλους πως η ζωή συνεχίζεται και αλλού. Δείγματα του «φευγάτου» αποτελέσματος με επιπλέον εργαστήρια και διαλέξεις παρουσιάζει το Booze.


 ȂǹȇȉǿȅȊ

‡žœâ©€Ò—’©É—ß›œ’

:::0(75232/,635(66*5

ÑÄô…‡ÑÄôÑȃô‚πȃ

(¨½º¹¸´¨»Ð¨̵µ´¸ÐШ¶·´|Ð̶

·’ÀŠ Το συναντήσαμε κάπου στην Ερμού, όπου τον τελευταίο καιρό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα προϊόντα ελληνικής προέλευσης.

‡žœâ©€Ò—’©É—ß›œ’

‹š‹‘“Ò——’Ÿ ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï

·¸‰Š¬À»³“‰„ Οργασμός ργασμός εκδηλώσεων και στο TAF στο Μο Μοναστηράκι: οι τζαζίστες Ad Libitum Quintet έπαιξαν στην αυλή το έργο τους “Commuting in Between Ends”, ενώ στην γκαλερί τρέχει και η έκθεση «Τα Πράγματα», από όπου και το έργο “House of the Rising Sun” της Laura Kikauka.

Και τα οικονομικά του διπλού Φεστιβάλ -που συνδυάζει το Ηρώδειο με τις σύγχρονες υποδομές πολιτισμού της πρωτεύουσας με το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου- με (μας) αφορούν και όλα εκείνα που σχετίζονται με την επιβίωση και τις προοπτικές του στη βάση των σημερινών δεδομένων, αλλά αυτά δεν είναι ούτε της στιγμής ούτε ετούτης εδώ της στήλης. Από τις ανακοινώσεις του προέδρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου κ. Γιώργου Λούκου -ο κορμός των εκδηλώσεων του 2012 ανακοινώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 28 Μαρτίου 2012, χωρίς όμως να δοθούν συγκεκριμένες ημερομηνίες και χώροιεπέλεξα να συγκρατήσω μόνον εκείνα τα ονόματα που συγκροτούν το νέο κύμα του θεατρικούκαλλιτεχνικού δυναμικού της χώρας με σαφή διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά σε σχέση με το άμεσο παρελθόν. Η επιλογή μου είχε πίσω της μια ολοφάνερη σκοπιμότητα. Ποια είναι αυτή και πού βρίσκεται; Απλά, είχε και έχει να κάνει με την επιθυμία μου να επικροτήσω, ακόμη και στο όριο της υπερβολής, την ανάδειξη και την καθιέρωση των νέων θεατρικών δυνάμεων με τη σφραγίδα του διπλού Φεστιβάλ. Ή κατά τα άλλα το «Εμπρός» και η «Κίνηση Μαβίλη» κατεβαίνουν φέτος... Πειραιώς. Παραθέτω τα ονόματα: Ευριπίδης Λασκαρίδης, Λένα Κιτσοπούλου, ομάδα Blitz, Σίμος Κακάλας, Δημήτρης Κουρτάκης, Γιάννης Καλαβριανός, Ελλη Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Καρατζάς, Σύλβια Λιούλιου, Δημήτρης Μπίτος, Ανέστης Αζάς. Ισως να ξεχνώ ορισμένους άλλους με παραπλήσια ηλικιακά και άλλα κριτήρια, αλλά με λίγα λόγια -εντελώς σχηματικά- όλη η «Κίνηση Μαβίλη», δηλαδή η αναδυόμενη νέα τάξη του ελληνικού θεάτρου, είναι εδώ! Οι περισσότεροι εξ αυτών θα δείξουν τη δουλειά τους κατά κύριο λόγο στους φιλόξενους αντισυμβατικούς χώρους της Πειραιώς 260 ή στη Μικρή Επίδαυρο, είναι σίγουρο όμως ότι έχουν κλέψει από τώρα την παράσταση! Για παράδειγμα, η συνεργασία του Λασκαρίδη με την Ολια Λαζαρίδου και τον Δημήτρη Καταλειφό στις «Καρέκλες» του Ιονέσκο ή το καινούργιο έργο της Λένας Κιτσοπούλου «Αθανάσιος Διάκος. Η επιστροφή» (σε δική της σκηνοθεσία και ερμηνεία). Ακόμη, ο Δημήτρης Καρατζάς σκηνοθετεί με τη νεανική ομάδα του τον «Μικρό Εγιολφ» του Ιψεν και η Σύλβια Λιούλιου προτείνει τον «Λάμπρο» του Διονύσιου Σολωμού. ΥΓ: Αναζητήστε την προεπισκόπηση του προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου στο www.greekfestival.gr. µÀmÀm¸¸•r’


u…Š

 ȂǹȇȉǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ

Οι χάρτινοι ήρωες βάζουν τα καλά τους και μας περιμένουν στην Ελληνοαμερικανική Ενωση για τη δική τους -καθιερωμένη πια- γιορτή! Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„

Ενα όμορφο, ανοιξιάτικο τριήμερο, αφιερωμένο στην τέχνη των κόμικς. Στην ένατη τέχνη για να είμαι ακριβής, που πήρε σειρά μετά τον κινηματογράφο και τη φωτογραφία για να συμπληρώσει το πάνθεον της κουλτούρας. Θα συναντηθείτε μαζί της σήμερα, αύριο και μεθαύριο στην Ελληνοαμερικανική Ενωση της οδού Μασσαλίας, θα υποδεχθείτε τη μεγάλη γιορτή των χάρτινων ηρώων που ακούει στο όνομα “Comicdom Con 2012”. Ολα αρχίζουν σήμερα το πρωί στις 10, στο φουαγιέ του δευτέρου ορόφου. Εκεί θα παίξει επί τετράωρο το παιδικό πρόγραμμα «Γράφοντας με εικόνες», που αφορά αποκλειστικά και μόνο σχολεία. Η νορμάλ τελετή έναρξης πραγματοποιείται στις 4:45 το απόγευμα, παράλληλα με την παρουσίαση νέων εκδόσεων. Σημειώνω, επίσης, στο θέατρο του δευτέρου ορόφου στις 5:30 την παρουσίαση της ταινίας “The Dragonphoenix Chronicles Indomitable”, στις 6:45 το πάνελ «Comics & Animation: Συγκάτοικοι στο χρόνο» και στις 8:30 την προβολή του ντοκιμαντέρ “Independents”. Για το Σάββατο έχω να προτείνω στο φουαγιέ του δευτέρου το παιδικό πρόγραμμα «Γράφοντας με εικόνες» (2:45) και στο Seminar Room του τετάρτου ορόφου το workshop του σατανικού χιουμορίστα Douglas Paszkiewicz με θέμα «Οι μυστικές τεχνικές της εικονογράφησης comics». Μη λησμονούμε την ίδια μέρα στο θέατρο του δευτέρου ορόφου τη συνάντηση του κοινού με τον θρυλικό Milo Manara (1:30), το ερεθιστικό πάνελ «Τα κόμικς ως βιοποριστικό μέσο» (4:30), καθώς και τον πάντοτε εντυπωσιακό διαγωνισμό Cosplay (7:30). Την Κυριακή στις 2 το μεσημέρι θα επαναληφθεί στο φουαγιέ του δευτέρου ορόφου το παιδικό πρόγραμμα «Γράφοντας με Εικόνες». Λίγο νωρίτερα, στις 12, θα κάνει πρεμιέρα στο

θέατρο η ταινία κινουμένων σχεδίων «Λόραξ». Στο θέατρο ξανά, στις 2 το μεσημέρι θα συναντηθεί με το κοινό ο Douglas Paszkiewicz, στις 3 τα fanboys θα πούνε «γεια» στους Mike Carey, Yildiray Cinaz και Rufus Dayglo, στις 6:15 θα λάβει χώρα το «Ερωτικά Comics - Μέσα από χάρτινες κλειδαρότρυπες» και στις 8:30 θα απονεμηθούν τα Comicdom Awards 2012. Πάντα την Κυριακή, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν στο Seminar Room του τετάρτου ορόφου τα workshops του σχεδιαστή Θανάση Πέτρου και του σεναρίστα Δημήτρη Βανέλλη (τελευταίο πνευματικό τους τέκνο το «Γιούσουρι») με θέμα «Η συνεργασία στη δημιουργία», καθώς και της Zara Slattery με θέμα «Εικονογραφώντας τον Dickens». Ενδιαμέσως όλων των ανωτέρω θα χαρείτε την έκθεση για τον αιμοσταγή Judge Dredd (Γκαλερί Χατζηκυριάκος-Γκίκας), την ατομική έκθεση της Αλεξίας Οθωναίου (τρίτος όροφος) και, φυσικά, θα ψωνίσετε σωρηδόν κόμικς (Γκαλερί Κένεντι και Αίθριο) και φανζίν (τρίτος όροφος) για να πλουτίσετε τη βιβλιοθήκη σας και να απελευθερώσετε τη φαντασία σας.


x‘t‡v“‘



:::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

°»lÀµ´uoi¼iÀµ¹iÀ·t¼l´i»i¼i Τα τρία συστατικά μιας επιτυχημένης ποδηλατάδας; Καλός καιρός, καλή παρέα και καλή διάθεση. Το πρώτο στοιχείο είναι το μοναδικό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και το οποίο μας χαλάει συνήθως τα σχέδια για εξορμήσεις. Μέχρι πρότινος, βέβαια, μια και εδώ και μερικές μέρες ο ήλιος μας κρατάει μόνιμα συντροφιά βάζοντας τις ποδηλατοβόλτες για τα καλά στην ημερήσια διάταξή μας. Είτε ατομικά, είτε μέσα από βόλτες διάφορων ποδηλατικών ομάδων, οι λάτρεις των mountain και των trekking ξεχυνόμαστε αυτές τις μέρες στους δρόμους, φαινόμενο που είναι εντονότερο στο παραλιακό μέτωπο, αλλά και γύρω από το ιστορικό Κέντρο. Σε κάποιες περιπτώσεις βάζουν και οι επίσημοι φορείς το χεράκι τους για να καβαλήσουμε τη σέλα και να βγούμε στους δρόμους. Μία από αυτές είναι και η περίπτωση του Δήμου Γλυφάδας, ο οποίος σε συνεργασία με την Κοινωνική, Αθλητική και Πολιτιστική Παρέμβαση διοργανώνει την Κυριακή 1η Απριλίου μια ποδηλατάδα μήκους 17 χιλιομέτρων στις γειτονιές της πόλης. «Η διαδρομή της ποδηλατάδας έχει σχεδιαστεί ώστε να συνδυάζει την ομορφιά της πόλης με την τέρψη και τη θέα της Ανω Γλυφάδας. Στόχος μας είναι με τη συγκεκριμένη δράση να αναβαθμίσουμε το ποδήλατο και να προωθήσουμε τη χρήση του ως καθημερινό εναλλακτικό μέσο μετακίνησης», αναφέρει σχετικά με τη δράση ο δήμαρχος Γλυφάδας Κώστας Κόκκορης. Η εκκίνηση θα γίνει στις 12:00 από το κλειστό γήπεδο «Οδ. Παπαδόπουλος» (στην νότια πλευρά του

Γκολφ, Αλέξανδρου Παναγούλη 2), ενώ όσοι θέλουν να συμμετάσχουν θα πρέπει να συμπληρώσουν ειδική αίτηση συμμετοχής (για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ: www.glyfada.gr). Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η εκδήλωση θα πλαισιωθεί από την πρωτοβουλία της Cosmote, η οποία θα διοργανώσει σε μία ειδικά διαμορφωμένη πίστα ποδηλάτου -και με την υποστήριξη μιας ομάδας έμπειρων εκπαιδευτών- «Πρόγραμμα Εκμάθησης Ποδηλάτου και Κανόνων Οδικής Συμπεριφοράς». Αφού, λοιπόν, παραδώσει σε παιδιά 4-12 ετών μια σειρά θεωρητικών και πρακτικών μαθημάτων γύρω από την ασφαλή χρήση του ποδηλάτου, θα τα επιβραβεύσει για τη συμμετοχή τους παραδίδοντάς τους «Δίπλωμα Ποδηλάτη». Οσοι πιστοί (στις δυο ρόδες) προσέλθετε!

*%&"-

$*5:-*'&

4$055

4103545&3

*%&"-

753"$, –•„–—–“Š†Ÿ“¡œž

1BOPSBNB CJLFT §ÍÔÎ ŠÈ»ÍÉÃÒ  ’»ÍÑÉÊÒ   ˜¼ÍÊ»ÎÄ  ÏÃÇ    FNBJM JOGP!QBOPSBNBCJLFTHS  XXXQBOPSBNBCJLFTHS




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀÀÀAGIANNOPOULOS

METROPOLISNEWSGR

ȂǹȇȉǿȅȊ

ͬ‘|ÁˆŽ| :::0(75232/,635(66*5

ini¯¹Àmioj tÀ i» ¹ À· »t Καλές

iÀ °

οι βραδιές μπάλας, μπίρας και πίτσας, αλλά στο τέλος κάποιος πρέπει να πληρώσει και να πλύνει τα πιάτα. Και επειδή οι τσακωμοί παραμονεύουν στη γωνία, το Plate Roulette έφτασε για να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση. Τοποθετείς πάνω στο πορσελάνινο πιάτο την πίτσα (ή το κέικ ή οτιδήποτε άλλο) και όποιος πετύχει το μαύρο κύκλο χάνει και αναλαμβάνει τη λάντζα και ό,τι άλλο έχετε εξαρχής συμφωνήσει. Το γιατί πρέπει να πληρώσεις 30 ευρώ για ένα τέτοιο πιάτο αντί να τυπώσεις ένα χαρτόνι που θα κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά είναι μια καλή ερώτηση που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου πριν το αγοράσεις... www.veinticuatrodientes.com

n·in mi¹Àmi»¿ Οταν οι περισσότεροι ακούνε τη λέξη σφεντόνα, το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό είναι ένα κλαδάκι δέντρου σε σχήμα διχάλας, ένα χοντρό λάστιχο από τα ψώνια του σουπερμάρκετ και μερικά χαλίκια για πολεμοφόδια. Υπάρχουν ωστόσο και οι... σκληροπυρηνικές του είδους, όπως η Y-Fork Slingshot της Montie Gear με αλουμινένια κατασκευή, τυλιγμένο σπάγκο γύρω από τη λαβή για άνετο κράτημα και λάστιχο που τεντώνεται μέχρι 70 εκατοστά. Βγαίνεις λοιπόν στη γειτονιά, σημαδεύεις τα τζάμια των γειτόνων από απόσταση ασφαλείας και προλαβαίνεις να φύγεις τρέχοντας. Κοστίζει περίπου 75 ευρώ, αλλά θα πρέπει να περιμένεις τρεις με τέσσερις εβδομάδες για να το παραλάβεις εξαιτίας της αυξημένης ζήτησης. www.montiegear.com

Πήζεις κάθε πρωί στην κίνηση στην Κηφισίας και το μόνο που μπορεί να ηρεμήσει τα νεύρα σου είναι ένας καλός espresso; Φροντίζεις να παίρνεις πάντα μαζί από το σπίτι, αλλά ποτέ δεν αποδεικνύεται αρκετός; Μη στεναχωριέσαι και μην αγχώνεσαι, αφού για ακόμα μία φορά είμαστε εδώ για να κάνουμε τη ζωή σου πιο εύκολη. Η λύση λέγεται Handpresso Auto και πρόκειται για μία μηχανή espresso που συνδέεις με την υποδοχή αναπτήρα του αυτοκινήτου σου. Στη συνέχεια ρίχνεις το νερό, βάζεις τον καφέ και απολαμβάνεις το αγαπημένο σου ρόφημα ζεστό και φρέσκο. Παράλληλα, οι διπλανοί οδηγοί σε κοιτάνε και σκάνε από τη ζήλια τους και όλα αυτά με μόλις 149 ευρώ. www.handpresso.com

¼t´totst°Àuql´l°Àjumª¹sj¹i°

Μια σειρά από εικόνες του επερχόμενου Assassin’s Creed 3 έδωσε στη δημοσιότητα η Ubisoft, με τα γραφικά να εντυπωσιάζουν. Φαίνεται έτσι πως ο νέος τίτλος, που θα έχει καινούργιο πρωταγωνιστή και θα εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, θα καταφέρει να εκπληρώσει την υπόσχεση των δημιουργών του. Υπενθυμίζεται πως πριν από λίγες μέρες μίλησαν για απεικόνιση «επόμενης γενιάς στις υπάρχουσες κονσόλες» χάρη στη νέα μηχανή γραφικών που έχει τη δυνατότητα να αποδώσει μάχες με χιλιάδες στρατιώτες. Το παιχνίδι αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 30 Οκτωβρίου 2012 για PlayStation 3, PC Xbox 360 και Wii U. assassinscreed.ubi.com

iÀÀµªinnto¿st Εάν ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που αποκαλεί την εποχή που κυκλοφορούσαν τα γραμμόφωνα «χρυσή», τότε θα λατρέψεις το iAcoustic. Το... διαφορετικό dock για iPhone και iPod σού επιτρέπει να συνδέσεις πάνω του το αγαπημένο σου τηλέφωνο ή mp3 player και να απολαύσεις μοναδικό ήχο. Χωρίς να χρησιμοποιεί ρεύμα, παρά μόνο την ακουστική του μεταλλικού κέρατος, ενισχύει τον ήχο κατά 60 ντεσιμπέλ, προσθέτοντάς του ταυτόχρονα βάθος και «ζεστασιά». Μπορεί να λειτουργήσει και ως φορτιστής και για να μάθεις την τιμή του θα πρέπει να στείλεις προσωπικό μήνυμα στους συντελεστές της εταιρείας... www.abitedesign.com


u…Š



:::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

°»lsŸÀisintslÀ µ¹iÀnj¹¿°j¹°

Το «ναι» της ΕΕΤΤ περιμένει ο ΟΤΕ για να μειώσει τους λογαριασμούς έως και 25%.

Μόνο η έγκριση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων μένει για να μπορέσει ο ΟΤΕ να προσφέρει στους καταναλωτές χαμηλότερες τιμές. Ο οργανισμός υπέβαλε την προηγούμενη εβδομάδα στη ρυθμιστική αρχή νέα πακέτα Double Play, τα οποία προσφέρουν ομιλία και ευρυζωνικό ίντερνετ με κόστος μέχρι και 25% χαμηλότερο σε σχέση με το 2011. Για να γίνουν, όμως, εμπορικά διαθέσιμα θα πρέπει να δοθεί το πράσινο φως από την ΕΕΤΤ. Ειδικότερα, το πότε θα είναι πρακτικά διαθέσιμα στο κοινό δεν είναι ξεκάθαρο, καθώς αυτό εξαρτάται από το χρονικό διάστημα στο οποίο η ρυθμιστική αρχή θα ελέγξει τα πακέτα και θα απαντήσει στον ΟΤΕ. Συνήθως

η ΕΕΤΤ καθυστερεί να δώσει την απόφασή της, προκαλώντας κατά το παρελθόν την αντίδραση του οργανισμού, ο οποίος μπόρεσε να μειώσει τα λειτουργικά του κόστη και τώρα θέλει να μετακυλήσει το όφελος στους πελάτες του. Είναι χαρακτηριστικό πως συχνά περνούν μήνες μέχρι να δοθεί μια απάντηση. Για παράδειγμα, τον περασμένο χρόνο, αν και η έγκριση της αρχής για τη χονδρική ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου, τα πακέτα του ΟΤΕ εγκρίθηκαν το Νοέμβριο. Ολα αυτά μάλιστα σε μια «ιδιαίτερα δύσκολη οικονομικά περίοδο», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του οργανισμού, όπου η πλειονότητα του κόσμου προσπαθεί να εξοικονομήσει χρήματα. Μία άλλη χαρακτηριστική περίπτωση καθυστέρησης συμβαίνει με τη διάθεση ευρυζωνικών υπηρεσιών υπερυψηλών ταχυτήτων μέσω του VDSL. Παρά το γεγονός ότι εδώ και 2,5 χρόνια ο όμιλος επενδύει στη νέα τεχνολογία, δεν του επιτρέπεται να τη διαθέσει στους καταναλωτές. Ετσι, ενώ οι εγκαταστάσεις είναι έτοιμες σε πολλές περιοχές της χώρας και θα μπορούσαν οι κάτοικοί τους να απολαύσουν ταχύτητες έως 30 Mbps με 19,90 ευρώ το μήνα και έως 50 Mbps με 29,90 ευρώ το μήνα, όλα μένουν στα χαρτιά. Α.Γ.

ж²º²¨µ´¸¹»¹¶´ Μια ξεχωριστή εκδήλωση πραγματοποιείται σήμερα στις 10:30 το πρωί στο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη επί της οδού Πειραιώς 138. Με τίτλο «Ημέρες Καινοτομίας», η εταιρεία ΑΓΕΤ Ηρακλής και ο όμιλος Lafarge εκθέτουν τον τρόπο με τον οποίο η καινοτομία βρίσκεται στο επίκεντρο της στρατηγικής τους και εξηγούν τη σημασία που διαδραματίζει στην ανάπτυξή τους. Ειδικότερα θα παρουσιάσουν τα προϊόντα και τις λύσεις προστιθέμενης αξίας που αναπτύσσουν, απαντώντας στις κατασκευαστικές προκλήσεις, προωθώντας το όραμα της αειφόρου κατασκευής και κάνοντας πραγματικότητα τα πιο τολμηρά αρχιτεκτονικά σχέδια. Θα δείξουν έτσι τις καινοτόμες λύσεις, καθώς και τις δυνατότητες που δημιουργούν. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης αναμένεται να μιλήσουν ο κ. Pierre Deleplanque, Διευθύνων Σύμβουλος της ΑΓΕΤ Ηρακλής, ο κ. Christophe Levy, Director, Sustainable Construction - Systems and Innovation της Lafarge Group, ο κ. Jean-Aime Shu, Ductal International Projects Manager της Lafarge Group, καθώς και ο κ. Περικλής Νικολάου, Διευθύνων Σύμβουλος της Lafarge Beton. Υπενθυμίζεται ότι ο όμιλος Lafarge ήταν μέγας χορηγός της έκθεσης «14F/21GR: Νέοι αρχιτέκτονες στη Γαλλία και την Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε πάλι στο Μουσείο Μπενάκη και ολοκληρώθηκε στις 24 Μαρτίου. Κατά τη διάρκειά της αναδείχθηκε η νεότερη γενιά της αρχιτεκτονικής και η εξέλιξή της κατά την τελευταία δεκαετία. Παρουσιάστηκαν 35 αρχιτέκτονες και δημιουργικές ομάδες, 14 από τη Γαλλία και 21 από την Ελλάδα, καθώς και χαρακτηριστικά δείγματα του έργου τους, τόσο εντός του αστικού ιστού, όσο και στο φυσικό τοπίο.


4 2 ! ) . ) . ' À ' 2 / 5 . $ »tÀiµtª¹ÀnjÀÀ »tÀmi²iªtÀ¶´jnni Προχτές, που λέτε, έκατσα και είδα τη συνέντευξη του Τζαμέλ του Αμπντούν στη συνδρομητική τηλεόραση. Το ποιόν του το είχα καταλάβει από τη συμπεριφορά του μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ωστόσο, η εν γένει παρουσία του στο στούντιο, ο αέρινος τρόπος ομιλίας του, καθώς επίσης και το ταπεινό ύφος των απαντήσεων προς το δημοσιογράφο μού επιβεβαίωσαν πλήρως ότι πρόκειται για έναν καλοκάγαθο άνθρωπο, που το πυκνό του μούσι αδυνατεί να καλύψει την απαράμιλλη ευγένειά του. Και, ενώ μασουλούσα λαίμαργα τα τοστ μου, βούρκωσα σχεδόν όταν αναλογίστηκα τα πόσα του έχω σούρει μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς. Ναι, το ξέρω... Παθιάζομαι λίγο παραπάνω από όσο πρέπει όταν γράφω για τον Ολυμπιακό, αλλά όχι! Ο ποδοσφαιριστής αυτός που σε όλο το δεύτερο γύρο έφερε με άκρα επιτυχία την ερυθρόλευκη με το νούμερο 93, δεν άξιζε το χλευασμό. Ούτε το δικό μου, ούτε οποιουδήποτε άλλου σύγγαυρου που με το που τον έβλεπε να ακουμπάει την μπάλα (καμιά φορά και χωρίς να την ακουμπάει ή ακόμα και κατά την ανακοίνωση της ενδεκάδας) ξεκινούσε ανερυθρίαστα το κράξιμο. Το ότι έντεκα στις δέκα προσπάθειες που έπαιρνε πάνω του δικαιολογούσαν το «κρα» είναι ένα άλλο θέμα. Φτωχέ πλην τίμιε Τζαμέλ από το μακρινό Αλγέρι (γεννήθηκε στο Παρίσι, αλλά η αναφορά στο Αλγέρι βολεύει περισσότερο, μια και δένει περισσότερο με τη μελό διάσταση του άρθρου). Μου έβαλες τα γυαλιά και με έκανες να καταπιώ τη γλώσσα μου. Αυτό σου λέω μόνο και φιλώ σταυρό: Γκίγλης + Τζαμέλ = FFE... ª‘½¸±Š’Àµ‡±ƒ‡ˆ„’

iƒ…’À­…¸³Ž…’

Δύο παίκτες του ράγκμπι, ο Petrus Engelbrecht της Νότιας Αφρικής και ο Cornal Hendricks της Σαμόα, κοντράρονται κατά τη διάρκεια του Rugby Sevens που πραγματοποιείται στο Χονγκ Κονγκ. Το συγκεκριμένο τουρνουά απαιτεί τη συμμετοχή ομάδων με επτά παίκτες, αντί για 15 που είναι και ο συνηθισμένος αριθμός του σπορ.

t…‡Šƒ‰…¸‡®À ”‹Ž„ Ο Γάλλος κολυμβητής Florent Manaudou πανηγυρίζει έξαλλα την κατάληψη της δεύτερης θέσης στον τελικό των 50 μέτρων ελεύθερο στο γαλλικό πρωτάθλημα κολύμβησης. Είναι ο μικρός αδερφός της κολυμβήτριας Laure Manaudou, η οποία είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

isi»ª¹v¹´i Μπαίνοντας την Τετάρτη στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, πέντε μόλις λεπτά πριν ξεκινήσει ο -τελικά θριαμβευτικός- τρίτος αγώνας της σειράς με τη Σιένα, έπιασα τον εαυτό μου να ανατριχιάζει. Το στάδιο γεμάτο με 12.000 κόσμου ο οποίος αδημονούσε να ξεκινήσει το παιχνίδι που θα έφερνε τον Ολυμπιακό ένα βήμα πιο κοντά στην Πόλη, ένα βήμα πιο κοντά στο έκτο Final 4 της ιστορίας του. Η ομάδα που άπαντες (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος) είχαν ξεγραμμένη στην αρχή της χρονιάς μάς έχει βάλει τα γυαλιά. Παθιασμένα Ελληνόπουλα και ξένοι που έχουν δέσει με τη φιλοσοφία της ομάδας και του Ντούντα της καρδιάς μας, είναι έτοιμοι να μας τρελάνουν και να μας επαναφέρουν θύμησες από τη Ρώμη του 1997... Βρε, λες; ªµ




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ :::0(75232/,635(66*5

ȂǹȇȉǿȅȊ

»ŠÀ‹…ŠÀ½Š‚ŠÀ¸†±­…

Το... παραμύθι του ΑΠΟΕΛ συγκίνησε τους πάντες και είχε happy end παρά την ήττα από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στο τέλος του Οκτωβρίου γράφαμε χαρακτηριστικά μέσα από αυτές τις σελίδες: «Ο Διονύσης Χιώτης ήταν ακατάλληλος. O Ούρκο Πάρντο λίγος. Τον Σάββα Πουρσαϊτίδη τον είχαν πάρει τα χρόνια. Ο Γκουστάβο Μαντούκα δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της φανέλας της ΑΕΚ. Ο Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης δεν έκανε στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ. Και εννοείται πως τον Ηρακλή δεν γινόταν να τον κοουτσάρει ένας ανίδεος προπονητής όπως ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ολοι αυτοί όμως έχουν οδηγήσει τον ΑΠΟΕΛ στην πρώτη θέση του έβδομου ομίλου του Champions League, ο οποίος μετράει μία νίκη και δύο ισοπαλίες απέναντι σε Ζενίτ, Σαχτάρ Ντόνετσκ και Πόρτο! Και τώρα η ομάδα κάνει -δικαίως- όνειρα για πρόκριση στους ‘16’ της διοργάνωσης». Τελικώς, η κυπριακή ομάδα όχι μόνο πέρασε στους «16», όχι μόνο συνέχισε στους «8», αλλά έφτασε να παίζει στο ΓΣΠ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και να κρατάει το μηδέν στην άμυνα μέχρι το 75ο λεπτό. Με όλους τους παίκτες που στην Ελλάδα θεωρούσαμε... δευτεράντζες. Απέδειξε έτσι πως τις ομάδες δεν τις κάνουν μόνο τα ονόματα και τα χρήματα, αλλά και το σχέδιο, η οργάνωση και πάνω από όλα η καρδιά.

Τα οφέλη από την πορεία του συλλόγου θα φανούν σε βάθος χρόνου, ορισμένα όμως μπορεί ήδη να τα διακρίνει κανείς. Οι συμπάθειες που κέρδισε είναι ένα από αυτά. Οποιος παρακολουθούσε το παιχνίδι την Τρίτη δύσκολα έμενε ασυγκίνητος από την προσπάθεια του Δαυίδ απέναντι στον Γολιάθ. Πολλοί μάλιστα παρομοίασαν την προσπάθεια με αυτή της Εθνικής Ελλάδος στο Euro του 2004 και είχαν κρυφές ελπίδες για ανάλογη πορεία. Θαύματα, βέβαια, δεν συμβαίνουν κάθε μέρα... Ενα άλλο μεγάλο κέρδος είναι φυσικά το οικονομικό. Με 22 εκατ. ευρώ στα ταμεία, η βιωσιμότητα της ομάδας εξασφαλίστηκε για πολύ καιρό. Η πιθανότατη πώληση του Αΐλτον θα προσθέσει επιπλέον έσοδα και θα κάνει εφικτές περισσότερες «επενδύσεις» σε νέα ταλέντα. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, όφελος είναι η ευχαρίστηση που χάρισε στους οπαδούς του με αντάλλαγμα την εμπιστοσύνη τους. Τέτοια... ταξίδια μόνο εάν τα ζήσεις από μέσα μπορείς να καταλάβεις την απόλαυση και τις συγκινήσεις που προσφέρουν. Κάτι που φάνηκε εξάλλου και μετά το τέλος του αγώνα, όταν όλο το γήπεδο χειροκρότησε τους παίκτες παρά το τελικό 0-3. µ…ŒƒŠ’À¼„½„±Š”

¿¸Àƒ…¸À½‹rŽ‡ Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου τελείωσε, το κύπελλο ποδοσφαίρου τελειώνει, ώρα είναι να στραφούμε στο όμορφο και παράξενο άθλημα που το λένε μπάσκετ. Αφήνω την Ευρώπη απέξω, γιατί δυσκολεύομαι να βρω οποιαδήποτε ομάδα ικανή να αντιμετωπίσει την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Είναι τόσο ανεβασμένο το επίπεδό της, που μόνο μια ραγδαία πτώση αυτοσυγκέντρωσης (φιλί Πούτιν;) είναι ικανή να τη φέρει στα μέτρα των υπολοίπων. Να δω, λοιπόν, το ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης. Και να σημειώσω ότι ο Ντούσαν Ιβκοβιτς είναι κοντά, πολύ κοντά στο να κερδίσει την παρτίδα από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Γιατί; Για διάφορους και διόλου ασήμαντους λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την ταχύτητα. Ο,τι και να λέμε, όπως και να το μετρήσουμε, οι αθλητές του Παναθηναϊκού είναι πιο αργοί από τους αθλητές του Ολυμπιακού. Οχι τίποτε σπουδαίο, δεν συγκρίνω αυτοκίνητα με κάρα, οι διαφορές τους είναι μικρές. Ακόμα και έτσι όμως, τα φρέσκα πόδια των Ολυμπιακών τούς προσφέρουν μια σειρά από πλεονεκτήματα σε άμυνα και επίθεση. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την πτώση του Διαμαντίδη. Το έχω ξαναγράψει και θα το ξαναπώ. Δεν ξέρω πώς του συνέβη και δεν θέλω να μάθω, αλλά φέτος ο αρχηγός του ΠΑΟ δείχνει εκτός τόπου και χρόνου. Μεγάλωσε; Κουράστηκε; Βαρέθηκε; Τις απαντήσεις μπορεί να τις δώσει μόνο ο ίδιος. Ο τελευταίο λόγος; Ο Ολυμπιακός απέκτησε παίκτες που ντρέπονται να χάνουν. Γιατί δεν νομίζω ότι ο Λίνας Κλέιζα κι ο Τζος Τσίλντρες, παρά τα ταλέντα τους, τις βάζανε μαράζι τις ήττες του ΟΣΦΠ. Ενώ τα τωρινά παιδιά δεν θέλουν να κυκλοφορούν στην Αθήνα και στον Πειραιά με κατεβασμένο το κεφάλι. Ετσι χτίστηκαν οι μεγάλες ομάδες του Αρη και του ΠΑΟΚ, κάπως έτσι μπορεί να χτιστεί και αυτή. v®ŽŠ’À¯¸‰r‡„’


·´isl»l°Ài²lsi Ροκ εν Ρολ στην Ασκληπιού ή γκοθ στην πλατεία Αμερικής, Κριέ; Ή μήπως βραδιά με Trivial Pursuit στο σπίτι; Οι επιλογές είναι πολλές και καλές και το Σαββατοκύριακό σου σίγουρα θα είναι ευχάριστο. Μην ξεχνάς όμως και τις υποχρεώσεις της Δευτέρας! Σκληρό πράγμα η Δευτέρα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, Ταύρε. Ανησυχείς αρκετά, αλλά για πράγματα που θα πάνε καλά και έχουν ήδη δρομολογηθεί να πάρουν το δρόμο τους. Και οι δουλειές σου θα τελειώσουν αισίως, και γκόμενα αν ψάχνεις θα είναι πιο εύκολο να βρεις, και γκόμενα αν έχεις θα είναι πιο εύκολο να την κρατήσεις, και γκόμενα να μη θέλεις θα είναι πιο εύκολο να τη χωρίσεις. Ισως να θέλεις, Δίδυμε, να κάνεις λίγη παραπάνω έρευνα πριν προχωρήσεις σε θέμα που πραγματικά σε απασχολεί. Και ναι, μιλάω για τα γκομενικά. Και ναι, εννοώ ότι πρέπει να κάνεις το homework σου πριν προχωρήσεις. Και όχι, η έρευνα από το Facebook δεν βοηθάει. Προχώρησε αργά και πρόσεχε τα συμπεράσματά σου. Προσπάθησε να προσπαθήσεις λίγο περισσότερο στη σχέση σου, Καρκίνε, γιατί ο σύντροφός σου έχει αρχίσει να βαριέται. Μπες ίντερνετ, μάθε κόλπα περίεργα, μάθε καμιά έξτρα συνταγή, μάθε για αυτή την ταινία που σε πρήζει τόσο καιρό. Βάλε ξανά μπρος τις τουρμπίνες της σχέσης σου. Τώρα που οι υπόλοιποι τομείς της ζωής σου είναι στάσιμοι, είναι καλή ευκαιρία για μια τέτοια επένδυση. Ολα στον κόσμο (σου) φαίνονται ήρεμα και απλά, έστω και για λίγο, αλλά εσύ δεν μπορείς παρά να νιώθεις κάπως ανήσυχος, Λέοντα. Και δεν μπορείς ακριβώς να προσδιορίσεις γιατί. Θα σου πω εγώ. Είναι γιατί έκοψες την τηλεόραση, τις εφημερίδες και τα δημοσιογραφικά site. Το να κλείνεσαι στο καβούκι σου δεν είναι λύση, Ταύρε. Δεν είναι εσύ. Τρελαίνεσαι να μαθαίνεις και να διδάσκεις, Παρθένε, και γι’ αυτό αυτή η περίοδος σου πηγαίνει τόσο πολύ. Οι γνώσεις σου θα πιάσουν τόπο, είναι καιρός να τις ενεργοποιήσεις. Ειδικά αν οι γνώσεις σου είναι ερωτικής φύσεως. Εκεί να δεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις με τόση συσσώρευση θεωρίας και πράξης.

Πήρες ήδη το τσεκούρι και κατευθύνεσαι απειλητικά προς τον υπολογιστή σου, Ζυγέ. Σε παρακαλώ να ηρεμήσεις, δεν είναι κατάσταση αυτή για πολίτη του 21ου αιώνα. Πάρε κηροζίνη και έναν από αυτούς τους αναπτήρες για το γκαζάκι και κάνε το καλά. Μετά πάρε τα βουνά και άρχισε να αναρωτιέσαι για το νόημα της ζωής μέχρι να την ακούσεις. Είναι πολύ κατάλληλη εποχή αυτή, Σκορπιέ, για να ευδοκιμήσουν οι σχέσεις σου, να ανθίσουν και να κρατήσουν καιρό. Είτε ξεκινάς νέες παρτίδες στη δουλειά σου, είτε στο σκάκι, είτε νέα νταλαβέρια με νέο ζιμπλαφόν, είσαι σε καλή φάση να κάνεις κάτι καλό με αυτά. Να γινόταν το ίδιο και με τα λεφτά σου, καλά δε θα ήταν; Πετάς τις ευκαιρίες σου να περάσεις καλά, Τοξότη. Κάπου κάποιοι κατακτούν τον κόσμο με τα Carmina για υπόκρουση και εσύ κυνηγάς κάονες ανέμελος. Και να τους πιάσεις τους κάονες, τι θα τους κάνεις; Θα παίρνεις τον κόσμο τηλέφωνο και θα λες: «Μη φας έχουμε κάονα;» Δεν το νομίζω, Τοξότη, γι’ αυτό κοίτα να παίξεις κανένα Risk. Κάνε ό,τι σου κατεβαίνει, Αιγόκερε, δεν μπορώ πια να σου πω τίποτα. Αφού όλο του κεφαλιού σου κάνεις, τα άστρα σου λένε μαύρο και εσύ κάνεις άσπρο. Τέτοιος ήσουν πάντα. Αναρωτιέμαι τι σε γράφω, Αιγόκερε, τόσο καιρό. Δεν πάει άλλο η ξεροκεφαλιά σου, ή θα αρχίσεις να ακούς ή το διαλύουμε το μαγαζάκι. Αμάν πια. Πρόσεχε, Υδροχόε, τα άστρα σού λένε να μην είσαι χαλαρός με τα οικονομικά σου, γιατί αυτά ζορίζονται και εσύ δροσίζεσαι. Τσέκαρε το λογαριασμό σου συχνά, έχε στο νου σου τι ξοδεύεις και τι δεν έπρεπε να ξοδεύεις, στην ανάγκη βάλε καβούρια στις τσέπες. Παλιό, αλλά πιάνει. Και κυρίως, κυρίως λέγω, μη φοβηθείς να ξεβολευτείς, Υδροχόε. Μπορεί μέσα στη βδομάδα, Ιχθύ, να επικοινωνήσει μαζί σου κάποια παλιά γνωριμία ή κάποια παλιά σχέση ζητώντας να ανακτήσετε επαφή. Μην την αρνηθείς, μπορεί να εξελιχθεί καλύτερα από ό,τι θα περίμενες. Από την άλλη, όμως, πρόσεχε να είσαι σαφής σχετικά με τα συναισθήματά σου, μη στείλεις λάθος μηνύματα! m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


s‘’



:::0(75232/,635(66*5ȂǹȇȉǿȅȊ

,)+%À°lni¹sj¹À·ªt°ojª¿ Ο 7ος Διεθνής Μαραθώνιος Μέγας Αλέξανδρος πλησιάζει και η Wind, Επίσημος Χορηγός της διοργάνωσης, κορυφώνει τις ενέργειές της, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους δρομείς να συνεισφέρουν στο Ελληνικό Παιδικό Χωριό στο Φίλυρο, απλά πατώντας πάνω στον τάπητα της Αψίδας Αγάπης με τη σήμανση «I like Wind - Πάτα like και πρόσφερε» θα ενισχύουν κατά ένα ευρώ το ποσό που θα δοθεί στο Παιδικό Χωριό. Αλλά και όσοι δεν τρέξουν μπορούν να συμβάλουν μέσα από τη σελίδα της Wind στο Facebook και την εφαρμογή «Πάτα like και πρόσφερε. Γίνε και εσύ χορηγός», όπου για κάθε like η εταιρεία αυξάνει κατά 0,5 ευρώ το ποσό που συγκεντρώνει. Τέλος, η Wind ως Επίσημος Προμηθευτής Τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών της διοργάνωσης, προσφέρει στους δρομείς τη δυνατότητα να ενημερώσουν φιλικά τους πρόσωπα για την ώρα που θα τερματίσουν μέσω δωρεάν SMS.

$)3#/6%2À6/$!&/.%ž

°jÀ·ij¹À#(!-0)/.3À,%!'5%

Η Vodafone Ελλάδος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά λανσάρει το Πρόγραμμα “Discover Vodafone” προσφέροντας σε τελειόφοιτους και απόφοιτους μεταπτυχιακών προγραμμάτων ή πολυτεχνικών σχολών τη δυνατότητα να γνωρίσουν το χώρο των τηλεπικοινωνιών, αλλά και να αποκτήσουν ουσιαστική εργασιακή εμπειρία αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και τις δυνατότητες τους. Το πρόγραμμα διαρκεί 12 μήνες και περιλαμβάνει εργασία σε τρία διαφορετικά τμήματα της εταιρίας. Oσοι ενδιαφέρονται να υποβάλουν υποψηφιότητα για το πρόγραμμα “Discover Vodafone” μπορούν να στείλουν το βιογραφικό τους στη διεύθυνση discover.gr@ vodafone.com μέχρι τις 30 Απριλίου 2012, ενώ για τις προϋποθέσεις συμμετοχής και τη διαδικασία επιλογής των υποψηφίων οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκέπτονται το www.vodafone.gr/discover.

Την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά τον τελικό του UEFA Champions League 2012 δίνει σε δέκα τυχερούς επισκέπτες του το δίκτυο καταστημάτων Γερμανός, καθώς οι επισκέπτες των καταστημάτων με κάθε αγορά του νέου Smartphone Sony XperiaTM S ��αίρνουν δώρο την επίσημη μπάλα του τελικού του UEFA Champions League 2012, ενώ παράλληλα μπαίνουν στην κλήρωση για να κερδίσουν δέκα διπλά πακέτα φιλοξενίας στο Μόναχο για να παρακολουθήσουν από κοντά το μεγάλο τελικό. Με μοναδικό design, το Sony XperiaTM S διαθέτει κάμερα 12MP με δυνατότητα λήψης HD video και οθόνη 4,3΄΄ με Mobile Bravia ® Engine για πιο «ζωντανή» εικόνα. Διατίθεται φθηνότερα με σύνδεση στα προγράμματα Cosmote Απεριόριστα.


ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Καμία συζήτηση για τα -μη- επεισόδια της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα. Ο κόσμος έχει διχαστεί και δεν ξέρει τι να υποστηρίξει. Μας έχουν μπερδέψει. Εντάξει, σε κανέναν δεν αρέσει να ξέρει ότι στην Αθήνα γίνεται prive μαθητική και στρατιωτική παρέλαση. Φαντάζομαι ούτε σε αυτούς που συμμετείχαν άρεσε που πέρναγαν από την πλατεία Συντάγματος και τους χειροκροτούσαν μόνο επίσημοι και αστυνομικοί. Κανείς όμως δεν ξέρει με σαφήνεια να μου πει τι θα μπορούσε να γίνει. Εμένα, που δεν ήμουν και ποτέ φανατικός οπαδός των παρελάσεων, δεν θα με πείραζε καθόλου να μη δω μια παρέλαση, ούτε να μη δω επισήμους σε αυτή. Αυτή η τελευταία εκδοχή είναι μάλλον πιο κοντά στη λογική μου. Από τη στιγμή που χρειάζεται ειδικός σχεδιασμός για να κατέβει ο βουλευτής στο δρόμο και να παρακολουθήσει μια παρέλαση, τι νόημα έχει πια η ιδιότητά του; Και τι θα γίνει με τις προεκλογικές συγκεντρώσεις; Θα βάλουν και εκεί 4.000 αστυνομικούς να φυλάνε τους βουλευτές ή θα υπάρχει «πόρτα» στην είσοδο για να περνάνε μέσα μόνο όσοι ξέρουν το παρασύνθημα; Δύσκολα ερωτήματα, δύσκολες απαντήσεις.

Την αγαπημένη μου επιστημονική είδηση. Μερικές φορές είναι σαν να με τραβάει ο τίτλος. «Σε περίοδο κρίσης οι γυναίκες γεννάνε πιο πολλά κορίτσια». Ε, πώς να αντισταθώ; Σύμφωνα με αμερικανική επιστημονική έρευνα, έλεγε η είδηση, που βασίστηκε σε δημογραφική ανάλυση του μεγάλου λιμού που είχε ενσκήψει στη μαοϊκή Κίνα κατά την περίοδο 1959-1961, όταν πέφτει πείνα σε μια χώρα, οι γυναίκες είναι πιθανότερο να γεννήσουν κορίτσι παρά αγόρι. Αυτό λένε ότι μάλλον οφείλεται στη δυνατότητα ενός υποσιτιζόμενου κοριτσιού να επιβιώσει, σε αντίθεση με τα υποσιτιζόμενα αγόρια. Γι’ αυτό, με κάποιο τρόπο, δεν ευνοείται η γέννηση αρσενικών όταν οι καιροί είναι δύσκολοι. Σε καλές εποχές να μη σε θέλουν και σε κακές να σε θέλουν επειδή μπορείς να επιβιώσεις. Τώρα λογικό είναι αυτό; «Ατιμη φύση!» αναφώνησα και σταμάτησα να διαβάζω.

Την καταμέτρηση των views στο YouTube του αγαπημένου μας Mstories. Μέχρι πριν από λίγες μέρες νόμιζα ότι τα views στο YouTube καταμετρώνται σε αληθινό χρόνο. Δηλαδή μπαίνει κάποιος τώρα και το βλέπει και αμέσως προστίθεται. Δεν πάει όμως έτσι. Εκτός από την πρώτη μέρα, το site κρατάει τις προβολές για τον εαυτό του και τις εμφανίζει κάποια στιγμή, συνήθως 24 ώρες μετά την προηγούμενη καταμέτρηση. Εκεί που έβλεπα, λοιπόν, 1.039 για πάνω από έξι ώρες, χθες το πρωί που ξύπνησα έλεγε ξαφνικά 1.245. Ετσι μπράβο! Τώρα ότι με κοροϊδεύουν όλοι στο γραφείο επειδή μου έχουν γίνει ψύχωση τα views στο ΥouΤube δεν θα σας το πω. Να μην ξεφτιλιστούμε και τελείως...

Την ανάγνωση της τραγικής είδησης για τον πυροβολισμό γυναίκας υπάλληλου στα ΕΛΤΑ Πειραιά. Οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για δολοφονία και μάλιστα από άντρα συνάδελφό της. Κάποια ειδησεογραφικά site (και όχι blogs) έλεγαν ότι η γυναίκα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ κάποια άλλα ότι είναι ήδη νεκρή. Κάποιοι μίλαγαν για έγκλημα πάθους ανάμεσα σε συναδέλφους και κάποια άλλα για απλή δολοφονία από άγνωστο. Ε, τρελάθηκα και εγώ, δεν ήξερα τι να πιστέψω. Φαντάζομαι ότι όταν διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα έχετε μάθει περισσότερες λεπτομέρειες από εμένα. Και ελπίζω να επαληθευτούν οι αισιόδοξες πληροφορίες.

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” NMASTORAKOU METROPOLISNEWSGR



Metropolis Free Press 30.03.12