Issuu on Google+


oŒ‰À‡¸…Ào”ˆ®’

s³ŠÀ‹r‡ŠÀ½À„ÀŽ‚¸ƒ±­¸À ‘‰ÀATENISTAS

¼„½®„’ ·¸‹¸–‘r‰‰Š”

#OMEÀ"ACK

,UCKYÀ&UNERAL

-À‚¸ÀŽ„Àn¸ˆ¸‡rŽ¸À

nÀo…Š³‰•„’ ÀjÀ»Š‹¸ˆ±­Š” tÀ°Šˆ‘½’ À¸ˆˆ…Œ’À iÀnr‰Š” ÀlÀ°¸˜¸

/SMOSIS

t¸‰À„Àn‹³ŽŽ”Àiƒ”r‡„À ¸ƒŠ¬­„ŽÀƒ…¸‹‘‰³•…‡¸

!MOREÀMIO À½±’ÀŠ…À­¬Š

͊“™’Š“™ÍÍ Í

™xx“Í

mtuª°iÀ µ¹iÀ»ªj¹° George Gaudi Puta Volcano Sunny Side of the Razor ·Š…Š’À¸‹ÀŠ”’À…’À ¸À¸‰Š±†…À„ÀŽ”‰¸”ˆ±¸À ‘‰À2EDÀ(OTÀ#HILIÀ0EPPERSÀ ŽŠÀtimi


ȂǹȎȅȊ

"'Ͱ1

ÄÄÄ

'č«–¬­¨°Äw›§®‡¥¢°Ä¥›£Ä­¨Äž‡¬¨°Ä­¢°Ä›£¬›«£›§–°

ÄÄÄ

{«£Ÿ°Ä¬­£° Ä¥²¦£˜iŸ§Ÿ°

Ä

‰Äs¥›³i•§­Ä›©¦‡§£Ä¡«‡ Ÿ£Ä¡£›Ä­¨Ä˜«›i›



­¢°ÄŸ²«¯©›´¥–°ÄŸ§¨©¨—¢¬¢°

Ä

19KGQÄÖA<9Ğ£‡Ä±Ÿ£«˜°Ä›«‡¦›i©¨²Äs¯¡£¨š

 ǿȅȊȃǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 :::0(75232/,635(66*5

ƴǕǂljdžǚǒdžǀǂǕLjǓƤǐǖnjƿǓ

ÄÄ ‰¦¨£Ä¨£Äž«˜i¨£ÄŸ—§›£ÄJG;CÄ¥›£Ä¨ž¢¡¨š§Ä¬­¢Ä‚›¦›¥‡¬›

ÄÄ ‰Ät¢i–­«¢°Äx›©›´¯‡§§¨²ÄŸ©•¬­«ŸŸÄ

ÄÄ x¨šÄ®›Ä¥‡­¬Ÿ£Ä¢Ä\i©—¦£›bÄ­¨²Ä"MEHAF?ÄÛAK@

Ä

Ä{®¢§‡ÄtŸ¦¢¡£‡§§¢Ä¬£±›—§Ÿ­›£Ä­£°Ä¨²«•°Ä­¢°Ä¨«¡–°

Ä

‹¨Ä§•¨Ä©›«¥‡¥£Ä­¯§Ä9L=FAKL9K

DžNJdžǏƽDŽdžǕǂNJǕǐNjǖǎƿDŽNJ ǕǐǖǂDŽǎǟǔǕǐǖǃǐǖnjdžǖǕǐǞ

‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

KCRPMNMJGQKCRPMNMJGQLCUQ EP

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 • Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας

Δείτε στο Mstories 27 που κυκλοφορεί σήμερα τα τρία συγκροτήματα που πέρασαν στην τελική φάση του διαγωνισμού του Jumping Fish, την Αφροδίτη Μάνου και την Ηρώ Σαΐα, το νέο παρκάκι των atenistas, το συγκρότημα GAD., τον Κωνσταντίνο Ρήγο, την έξυπνη ιδέα για εύρεση συνεργατών μέσω του Meet In 5’ και την παράσταση της ομάδας 18ΑΝΩ. Τα Mstories διατίθενται στην ιστοσελίδα μας (www. metropolispress.gr), στο κανάλι μας στο YouTube (www.youtube.com/MetropolisPress) και στο Fan Page μας στο Facebook (www.facebook.com/MetropolisFreePress).

Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης • Ειδικός Σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου • Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης • Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Χρήστος Ξανθάκης, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής • Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης • Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη • Φωτογραφίες: AFP • Εκτύπωση: «Καθημερινές Εκδόσεις» Α.Ε. UUU KCRPMNMJGQNPCQQ EP

+CRPMNMJGQÍ$PCCÍ.PCQQ


|“ˆsŠˆ‘“—xÁx‘v‡|

4 29 IOYNIOY 2012

WWW.METROPOLISPRESS.GR

°»tÀ¼i°t°À»l°Àmi¹°iª¹isl° Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„

Τις προάλλες που περπατούσα στη Σκουφά, έπεσα πάνω σε έναν παλαιό μου φίλο. «Τι κάνετε;» τον ρώτησα στον πληθυντικό, μια και μου ρίχνει κάτι χρόνια ή μάλλον δεκαετίες. «Ζητιανεύω», μου απάντησε ευθαρσώς. «Σε αυτή την ηλικία;» τον ξαναρώτησα, «Εκατελύθη κάθε έννοια νόμου και τάξεως;» «Μην είσαι ανόητος παιδί μου», μου είπε, επαναφέροντάς με στην τάξη, «για τη Φιλοδασική ψάχνω βοήθεια και αυτή την εποχή, όπως έχουν τα πράγματα, μάλλον με ζητιάνο μοιάζω». Και άρχισε να μου λέει για το Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής, που πιάνει πάνω κάτω 6.500 στρέμματα και είναι ο τελευταίος πνεύμονας της Αθήνας (του αθηναϊκού κέντρου για να είμαι ακριβής, μια και στα δυτικά έχει πολύ ωραίες εξοχές) και πως σώθηκε μεν, αλλά για να συνεχίσει να σώζεται θέλει δουλειά και υποστήριξη. Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε στο Philodassiki. org, να μη σας πολυζαλίζω με λεπτομέρειες. Προτείνω ανάγνωση και συμμετοχή, διότι συναρπαστικά σε αυτή τη ζωή δεν είναι μόνο το urban decay και η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου, είναι και η φύση που πρέπει να παραμείνει άγρια. Επί τη ευκαιρία, θυμήθηκα ένα διασκεδαστικό διάλογο που είχα προ ετών με ιστορικό στέλεχος της Φιλοδασικής. «Μια φορά κι έναν καιρό», μου είπε, «όπως περπατούσα στο δάσος της Καισαριανής, έπεσα πάνω σε ένα φρεσκοσκαμμένο τάφο». «Με δουλεύετε;» του απάντησα, «Ή τουλάχιστον εύχομαι να με δουλεύετε, γιατί αλλιώς θα μου κοπεί το αίμα». «Καθόλου δεν σε δουλεύω», συνέχισε, «Τάφος κανονικός ήταν και κομπλέ μάλιστα, με μνήμα, όνομα και φουλ αφιερώσεις. Και δεν ήταν μόνος του. Με μια πρόχειρη έρευνα που έκανα εκεί τριγύρω, ανακάλυψα όχι έναν, όχι δύο, αλλά ένα σωρό τάφους. Κανονικό νεκροταφείο, δηλαδή, μέσα στο δάσος!» Με είδε τότε να σταυροκοπιέμαι και να φτύνω στον κόρφο μου και ξεκαρδίστηκε. «Ε μα, μη γελάτε», του γκρίνιαξα, «εδώ μιλάμε για σκηνή από ταινία τρόμου». «Ναι», μου απάντησε, «θα μπορούσε να ήταν και σκηνή από ταινία τρόμου,

ΥΓ1:

ΥΓ2:

ΥΓ3:

Κοιμητήρια ζώων κοντά στην πρωτεύουσα υπάρχουν στη Μαλακάσα και στα Μέγαρα. Επί πληρωμή φυσικά, χώρια τα μεταφορικά για τις κατά καιρούς επισκέψεις. Εκεί που έχουν φτάσει οι βενζίνες, είναι να το σκέφτεται κανείς. Στο καινούργιο εμπορικό κέντρο του Νέου Ψυχικού, ακριβώς απέναντι από το ΑΒ Βασιλόπουλος, άνοιξε (τι άλλο;) γιαουρτάδικο. Με γεύσεις πολυάριθμες και περιβάλλον κοσμοπολίτικο, το λένε Yogen Fruz και υπόσχεται light δροσιά πριν και μετά το ανελέητο σόπινγκ. Οφείλω να σημειώσω μία ακόμη απώλεια στο χώρο της εστίασης. Ρολά κατέβασε το καφεκρεπα-

αν ήταν οι τάφοι ανθρώπινοι». Τον κοίταξα και άρχισε να μου στρίβει. «Και τι ήταν δηλαδή;» τον ρώτησα γεμάτος υποψία, «τάφοι εξωγήινων;» «Οχι βέβαια», μου είπε, «τάφοι από ζωάκια, από τετράποδα ήταν. Δεν έχουν όλοι κάποιο οικόπεδο ή αγροτεμάχιο για να θάψουν το σκυλί τους ή το γατί τους όταν εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Και επειδή τα αγαπάνε, δεν θέλουν να τα πετάξουν στα σκουπίδια. Θέλουν κάπως να τα θυμούνται και να τα επισκέπτονται. Οπότε πολλές φορές επιλέγουν ένα άλσος, ένα δάσος, μια ερημιά και τα θάβουν. Το πρόβλημα με εμάς δεν ήταν αυτό. Το πρόβλημα ήταν πως πήγε κάποιος και έφτιαξε μνήμα κανονικό, το είδε ένας άλλος έφτιαξε και αυτός, το είδε ένας τρίτος, ακολούθησε το

ΥΓ4:

τζίδικο LeCafe στην πλατεία Κολωνακίου. Εφόσον ισχύουν όσα γράφτηκαν κατά καιρούς και ανήκε όντως στον αοιδό Λευτέρη Πανταζή, τα πράγματα έχουν αρχίσει να σκουραίνουν υπερβολικά. Αν θέλετε να παρακολουθήσετε ένα πραγματικά ξεχωριστό θέαμα, ζητείστε από τους ανθρώπους του καφεκοπτείου Μισεγιάννη (Λεβέντη 7, Κολωνάκι) να επισκεφθείτε το υπόγειο του καταστήματός τους. Εκεί, ανάμεσα σε σακιά με κόκκους καφέ από όλη την υφήλιο, λειτουργεί ένα εντυπωσιακό καβουρδιστήρι. Η αλλόκοσμη εικόνα θα σας μαγέψει και ό,τι μυαλό σας μείνει θα το απαγάγουν οι μυρωδιές.

παράδειγμά τους και στο τέλος μας προέκυψε ολόκληρο κοιμητήριο». «Και τι κάνατε;» τον ρώτησα. «Εντάξει, δεν τα ξεθάψαμε τα ζωάκια», μου απάντησε, «Απλώς φροντίσαμε να πούμε στους ιδιοκτήτες τους ότι μέσα στο δάσος νεκροταφείο με μνήματα δεν μπορεί να στηθεί. Ευτυχώς μας άκουσαν και λύθηκε το πρόβλημα». Τώρα λοιπόν που ήμουν στη Σκουφά με τον παλιό μου φίλο, βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω: «Μήπως σκοπεύετε να φτιάξετε και κάνα pet cemetery, για να ανακουφισθούν οι φιλόζωοι Αθηναίοι;» «Κοίτα να δεις», μου απάντησε, «υπάρχουν κάποια ξέφωτα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αυτόν το σκοπό. Κάτσε να το σκεφτούμε λίγο και, αν μας προκύψει, μας προέκυψε...


u…Š

6 ǿȅȊȃǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

°»tÀnj»ªtÀ lÀi²lsiÀiµi·l°jÀ »lsÀt·jªi µr‚…À„Àm¸±‰¸À¹Ài‰³Ž„ Τι μπορεί να κάνει έναν περαστικό στο κέντρο της Αθήνας να κοντοσταθεί; Να αποφασίσει να χάσει το τρένο στο μετρό, να καθυστερήσει στο ραντεβού του; Τι μπορεί να κάνει έναν Αθηναίο να πάρει τηλέφωνο έτσι ξαφνικά πρόσωπα που αγαπάει -που είναι σημαντικά για αυτόν- για να τους μεταφέρει συναισθήματα που γεννήθηκαν αιφνιδιαστικά και αβίαστα; Η απάντηση είναι: η Λυρική Σκηνή ή -εν προκειμένω- η εξωστρεφής guerilla διάθεση της Λυρικής να καταλάβει απρόβλεπτες γωνιές της πόλης, να εγκατασταθεί και να εξαπολύσει ριπές από άριες στο δημόσιο χώρο. Το φθινόπωρο ήταν το Λυρικό Λεωφορείο που εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν σε πολυσύχναστους δρόμους και περιοχές της κακόφημης πλευράς του χάρτη. Την περασμένη Πέμπτη, η ομάδα της Λυρικής Σκηνής αποφάσισε να αιφνιδιάσει τους επιβάτες του μετρό στο σταθμό του Συντάγματος με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής. Πρόσωπα συγκεντρωμένα σε σκέψεις δύσκολες, με ζόρι στο βλέμμα, ξαφνικά έμοιαζαν έκπληκτα, καθώς ο νεαρός με το τζιν στην κυλιόμενη σκάλα άρχιζε να τραγουδάει το “Largo al Factotum” από τον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Ροσίνι (επρόκειτο για τον βαρύτονο Διονύση Σούρμπη). Ενταση στη φωνή, χέρια ανοιχτά, το σώμα ως ηχείο και οι συρμοί του μετρό στις 12:05 και για 20 λεπτά έφυγαν με λιγότερους επιβάτες. Την ίδια ώρα στο χώρο έκδοσης εισιτηρίων έβλεπες χαμόγελα, κινητά τηλέφωνα στον αέρα για φωτογραφίες ή βίντεο. Δυνατά χειροκροτήματα και ξανά σάστισμα, καθώς η Τζούλια Κοστέα, λαμπερή με ένα κοραλλένιο φόρεμα και χρυσά σανδάλια άρχισε να ερμηνεύει το “Air de bijoux” από τον «Φάουστ» του Γκουνό, περπατώντας ρυθμικά σαν σε πασαρέλα, πριν πάρει αγκαλιά ένα μικρό κορίτσι με μάτια γουρλωμένα από την έκπληξη. «Ακου, άκου αυτό», λέει μια κυρία δίπλα μου καθώς σηκώνει το κινητό στον αέρα για να ακούσει ο συνομιλητής της τις άριες. «Είναι η Λυρική, τραγουδάνε στο μετρό!» Παρατηρώντας την αντίδραση του κοινού, θυμάμαι λίγα συνοφρυωμένα πρόσωπα που προ μηνών μι-

λούσαν απαξιωτικά για την έξοδο της Λυρικής στην πόλη αεπικαλούμενα την αρτιότητα της μουσικής απόδοσης. Ελιτίστικη και φυγόκεντρη αντίδραση, καθώς το ζητούμενο εδώ είναι άλλο: η αντιστροφή της αρνητικής ψυχολογίας, η ανέξοδη αλλά σπάνια πρόκληση ενός χαμόγελου, μιας στιγμής ξεγνοιασιάς σε μια πόλη άνυδρ�� συναισθημάτων, μια πόλη επιθετική προς τους πολίτες της οι οποίοι ούτως ή άλλως έχουν μάθει να ξεσπούν πάνω στο σώμα της. Η τέχνη μπορεί υπό όρους και σε συνδυασμό με άλλες κινήσεις να αναθερμάνει τη σχέση αγάπης του Αθηναίου με την πόλη του. Το επικό στοιχείο της όπερας -ενός βαθιά λαϊκού είδους τέχνης, όπως ξεκίνησεμπορεί να δείξει το δρόμο προς τη διαμόρφωση αυτής της νέας σχέσης. Ξαφνικά από τον εξώστη στην είσοδο του μετρό ξεκινά το “Libiamo” από την «Τραβιάτα» του Βέρντι. Eκεί βρίσκεται ο Δημήτρης Πακσόγλου, ενώ σύντομα συνδράμει η Τσέλια Κοστέα. «Είμαι συγκινημένη», ψιθυρίζει μία νέα γυναίκα δίπλα, ενώ μια γιαγιά εξηγεί στα εγγόνια της ότι αυτό που ακούν ονομάζεται «ό-π-ε-ρ-α». Λίγο αργότερα οι λυρικοί τραγουδιστές υποκλίνονται, ο Φρίξος Μόρτζος αποσύρεται από το πιάνο, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Λυρικής Μύρων Μιχαηλίδης χαμογελάει ικανοποιημένος (για άλλη μια φορά), η Λυδία Αγγελοπούλου (υπεύθυνη για τις καλλιτεχνικές δράσεις της Λυρικής μαζί με τον Σταμάτη Μπερή) λέει δυο λόγια στο συγκεντρωμένο κόσμο. Κοιτάζω το κοριτσάκι που ψελλίζει ακόμα «ό-π-ε-ρ-α» και θυμάμαι μια σκηνή από τη στάση του Λυρικού Λεωφορείου το φθινόπωρο στην πλατεία Κολωνού: ένα πλήθος από Τσιγγανόπουλα να χορεύει και να τραγουδάει μαζί με τους τραγουδιστές της Λυρικής. «Ατμόσφαιρα Φελίνι», είπε φίλος που το παρακολούθησε. Κάπως έτσι, η Εθνική Λυρική Σκηνή δημιουργεί συναισθηματικές δεξαμενές μέσα στην πόλη την ίδια ώρα που κατορθώνει να κερδίσει το στοίχημα της επιβίωσης, της πρόκλησης, αλλά και της ετοιμότητας για τα σημαντικά που έρχονται: τη μεταφορά της στο Πολιτιστικό Κέντρο Σταύρος Νιάρχος. Το ρεαλιστικό και το οραματικό επιτέλους συνομιλούν.

«Δεν είναι επιβάτης του μετρό, είναι λυρικός τραγουδιστής αυτός πίσω σου. Ακου τον...» Είκοι λεπτά απολαυστικής, απρόβλεπτης, εκτός φόρμας, όπερας από τη Λυρική Σκηνή στο μετρό του Συντάγματος την περασμένη Πέμπτη έκαναν δεκάδες Αθηναίους να χαμογελούν. Και την Αθήνα να μοιάζει ξανά πιο δοτική και όμορφη.


»;

τσερ ων «πάν τ α λ έ ν ά η φα αι τελικ ίν ε ιά ρ Πόσο βα

«Σε ικετεύω, Κριστιάνο, συγ κρατήσου! Θα καταντήσεις γραφικός...»

Ποδοσφαιρομάνα σαν την Ισπ ανία δεν υπάρχει άλλη καμία . Γαβ-amos Espana!


ρεθεί να πανηγυρίζουν; Ειλικρινά τώρα; Δεν έχουν βα

«Δεν πανηγυρίζω όταν σκοράρω, γιατί κάνω απλά τη δουλειά μου. Πανηγυρίζει ο ταχυδρόμος όταν δίνει το γράμμα;» Μπαλοτέλι.-

το ω από . ξ έ η σ ή α ατάστ ... ψυχεδελικ κ η , υ ι α είνα ο βράδ ακή τ ρναμπέου θ ι ρ υ Κ ε ν Και τη αντιάγκο Μπ Σ


Š“ˆ…|

10 29 IOYNIOY 2012

WWW.METROPOLISPRESS.GR j‹…½³ˆ…¸Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ Àv®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’

ËÆô€ÆÎÆôÆÒЇ‚È CHICKEN GAME Τώρα που γράφονται αυτές οι σειρές, η αναμενόμενη Σύνοδο στις Βρυξέλλες δεν έχει αρχίσει. Μπορεί να είναι η αρχή μιας άλλης εποχής για την Ευρώπη - τουλάχιστον για τις χώρες της Ευρωζώνης. Μπορεί να είναι και η αρχή του τέλους. Εάν συμβεί το πρώτο, θα δούμε φως στο τούνελ. Εάν συμβεί το δεύτερο, στο βάθος του τούνελ μας περιμένει ο αδηφάγος γκρεμός. Ειδικά τους πιο αδύναμους και εξαρτημένους της Eυρωζώνης, ξεκινώντας από τους Eλληνες. Είναι όπως το ναυάγιο του Τιτανικού, όπου πνίγηκαν μαζί βαρονέσες και χωριατοπούλες, τυχοδιώκτες και άτυχοι, πάμπλουτοι καπιταλιστές και πάμφτωχοι μετανάστες. Μόνο που από τους επιβάτες της Α΄ θέσης πνίγηκαν 40%, ενώ της Γ΄ θέσης 75%. Για τους τελευταίους δεν υπήρχαν καν σωστικές λέμβοι. Εχουν πει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι κυρίως πολιτισμική και πολιτική και δευτερευόντως οικονομική. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρωζώνη. Κάθε μέρα που περνάει φαίνεται πιο καθαρά ότι η κρίση της είναι κυρίως πολιτισμική και πολιτική. Δεν καταφέρνει να γίνει αυτό που απαιτούν οι καιροί και το κοινό της νόμισμα: ένα κοινό ομοσπονδιακό κράτος. Δεν την αφήνουν να κάνει αυτό το άλμα οι δαίμονές της: ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός. Ο εθνικισμός είναι πιασμένος με λύσσα από την αναχρονιστική αντίληψη του έθνους-κράτους όπως το γνωρίσαμε το 19ο αιώνα. Ο λαϊκισμός κάνει τους Ευρωπαίους πολιτικούς να κρίνουν ως πιο σημαντική μια τοπική εκλογική αναμέτρηση από τη μοίρα της ηπείρου. Η Ευρώπη ήταν η μήτρα του εθνικισμού. Εάν θέλει να επιζήσει ως υπολογίσιμη δύναμη τον 21ο αιώνα, πρέπει να τον ξεπεράσει. Είναι εύκολο να το πεις, αλλά δύσκολο να το κάνεις. Οι δύο κύριοι στυλοβάτες της Ευρώπης, Γερμανία και Γαλλία, δεν φαίνονται έτοιμοι για το ομοσπονδιακό άλμα. Ακριβώς επειδή δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις εθνικές τους ιδεοληψίες. Ο Ολάντ θέλει αλληλεγγύη -δηλαδή χρήματα και θυσίες από τη Γερμανία- χωρίς όμως να παραχωρήσει εθνική κυριαρχία. Η Μέρκελ δεν είναι εντελώς ενάντια στην αλληλεγγύη, αλλά τη θέλει στα «μέτρα» της γερμανικής υπεροχής. Και οι δυο τους μοιάζουν να επιδίδονται, αυτή τη στιγμή, στο γνωστό chicken game: σε εκείνο το ακραίο παιχνίδι όπου δύο παίκτες ορμούν με τα αυτοκίνητά τους ο ένας επάνω στον άλλον. Εάν ένας από τους δύο δεν στρίψει την τελευταία στιγμή το τιμόνι, το παιχνίδι μπορεί να αποβεί μοιραίο και για τους δύο. Εκείνος που στρίβει το τιμόνι όμως, στη σκληρή γλώσσα του παιχνιδιού, θεωρείται «κότα» και «δειλός» από το εθνικό ακροατήριο. Τι ειρωνεία όταν σκέφτεσαι ότι η Ενωμένη Ευρώπη γεννήθηκε πάνω στα ερείπια που άφησε ο εθνικισμός ακριβώς για να αποφύγει τέτοια παιχνίδια θανάτου και αυτοκτονίας. µ‡¸•½³‰Àm¸‹ˆr‰… gazikap@gmail.com

ÖÔ©…ØԂËÎÔ©ÖÔש$41.© Το ποδόσφαιρο της Γηραιάς Ηπείρου δεν φόρεσε μαύρες πλερέζες μετά τον αποκλεισμό της Εθνικής μας και ως εκ τούτου το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συνεχίζεται κανονικά. Οπως κανονικά συνεχίζεται και η διεθνής αρθρογραφία περί του Euro, με το περιοδικό “Time” να προχωρά σε ένα μίνι αφιέρωμα με τίτλο «10 πράγματα που μάθαμε για το ποδόσφαιρο μέσα από το Euro 2012». Ανάμεσα σε άλλα, ο αρθρογράφος στέκεται ιδιαίτερα στην τιμωρία του Δανού επιθετικού Νίκλας Μπέντνερ με 125.000 δολάρια -σε πανηγυρισμό του, άφησε επίτηδες να ξεπροβάλει από το εσώρουχό του το όνομα μιας ιρλανδικής εταιρείας στοιχηματισμού-, τη στιγμή που στην κροατική ομοσπονδία ποδοσφαίρου επιβλήθηκε μπιλετάκι με 25.000 δολάρια λιγότερα εξαιτίας της ρατσιστικής επίθεσης των Κροατών οπαδών κατά του έγχρωμου Ιταλού Μπαλοτέλι. «Εγείρονται πολλές απορίες γύρω από τις προτεραιότητες της ΟΥΕΦΑ», σχολιάζεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, το πολιτικό περιεχόμενο του οποίου αγγίζει και την εθνική Γερμανίας. «Μπορεί να πέταξε έξω την Ελλάδα, αλλά έχει μπροστά της άλλα τρία από τα P.I.G.S. που μπορούν να πάρουν εκδίκηση υπέρ του χρεωμένου Νότου».

ÔΩËÕɅÖ˅© Öͅ©ÖËØÓͅ «Ολες οι τέχνες είναι ανήθικες», είχε πει κάποτε ο Οσκαρ Ουάιλντ. Ισως, όμως, θα έπρεπε να είχε συμπληρώσει πως όλες οι τέχνες είναι και συναισθηματικές. Το τελευταίο αξίωμα επαληθεύεται από πρόσφατη έρευνα της Barclays Bank, η οποία αποδεικνύει ότι κατά τη διαδικασία της αγοραπωλησίας έργων τέχνης οι συμμετέχοντες διαπνέονται από έντονα συναισθήματα και βάζουν τα ωφελιμιστικά κριτήρια σε δεύτερη μοίρα. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του “Economist”, η οποία φιλοξενεί σε άρθρο της τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας, μόλις 200 από τους 2.000 συνολικά -εύπορους- ερωτηθέντες αποδέχτηκαν πως αγοράζουν κάποιο έργο τέχνης ευελπιστώντας ότι στο μέλλον θα καρπωθούν κάποιο όφελος από τη μεταπώλησή του. «Οι υπόλοιποι το κάνουν απλώς για την ευχαρίστηση. Το να αγοράζουν, τους προσφέρει την αίσθηση του συνανήκειν στο χώρο των φιλότεχνων. Τους προσφέρει ακόμη το αίσθημα της νίκης, της πολιτισμικής υπεροχής και της κοινωνικής διαφοροποίησης. Τους καλύπτει ακόμη και πνευματικά κενά», επισημαίνεται στο άρθρο στο οποίο γίνεται μάλιστα αναφορά και στον ...δικό μας George Economou, ο οποίος αγόρασε φέτος από την έκθεση της Βασιλείας ένα ξύλινο γλυπτό έναντι ενός εκατ. ευρώ. Κάτι τέτοια βλέπει η Μέρκελ και η Λαγκάρντ...


11 WWW.METROPOLISPRESS.GR

Í©ÏÔÕÍ©ÐÔ× ©Í© ,8© «Είναι η μεγαλύτερη τραγουδίστρια της τζαζ. Εννοώ... ήταν η μεγαλύτερη τραγουδίστρια της τζαζ». Τα παραπάνω λόγια βγήκαν με δυσκολία από το στόμα του Mitch Winehouse -πατέρα της μεγάλης ερμηνεύτριας που έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου ένα χρόνο- κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στον “Guardian” και συγκεκριμένα στον Αλέξη Πετρίδη. «Αν και διαθέτει ακόμη την άδεια οδηγού ταξί, δεν έχει γυρίσει πίσω στις κούρσες. Αντ’ αυτού, εργάζεται για το Ιδρυμα Amy Winehouse. Το φιλανθρωπικό οργανισμό τον οποίο ίδρυσε μετά το θάνατο της κόρης του», σχολιάζει ο συμπατριώτης αρθρογράφος. Η κίνησή του αυτή αποτέλεσε, σύμφωνα με τον ίδιο τον Winehouse, τη λύτρωσή του. Το γιατρικό που τον βοηθάει να ξεπεράσει το χαμό της κόρης του. Εντύπωση, πάντως, προκαλεί το γεγονός πως η χρηματοδότηση του ιδρύματος, όπως παραδέχεται, δεν προέρχεται από την περιουσία της αποθανούσας, η οποία «θα διατεθεί προς όφελος της οικογένειας», αλλά από διάφορες άλλες δραστηριότητες. Μία εξ αυτών, το βιβλίο που ο ίδιος συνέγραψε και που μόλις κυκλοφόρησε. Με το λιτό τίτλο «Amy, η κόρη μου», ο Mitch Winehouse σκιαγραφεί την πορεία της κόρης του από τα παιδικά της χρόνια ως την καταξίωση και το θάνατο. «Xωρίς ωραιοποιήσεις. Ηταν αυτό που ήταν».

ÖԩԄ‚Ô©ÖÔשÔשÉΉÓÉ Εχει θητεύσει ως κατάσκοπος, ως δολιοφθορέας, ως επαναστάτης και με μύριες άλλες ιδιότητες. Το ίντερνετ έχει καταστεί σήμερα ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού καθεστώτων. Ξεχάστε το καλάσνικοφ, που ήταν το σύμβολο της επανάστασης του 20ού αιώνα. «Σήμερα το αντίστοιχο σύμβολο είναι το κινητό τηλέφωνο με κάμερα και δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο», διατείνεται κάπως βαρύγδουπα ο Jamais Castro σε άρθρο του στο “Newsweek”. Το διαδίκτυο, εξάλλου, μπορεί να πλήξει τόσο τη μυστικότητα, όσο και τα μέσα ελέγχου των κυβερνήσεων. Ταυτόχρονα, όμως, έχει και τις αδυναμίες του: στηρίζεται σε φυσικά τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, τα οποία μια θιγόμενη κυβέρνηση μπορεί να θέσει ανά πάσα στιγμή “off”. Και εκεί, όμως, τα πράγματα δεν είναι εύκολα. «Το ίντερνετ έχει δημιουργήσει τόσο ισχυρές αλληλεξαρτήσεις στις οικονομίες και τις κοινωνίες, που αν κατέβει ο διακόπτης θα επηρεαστούν όχι μόνο οι αντιφρονούντες, αλλά και οι υπόλοιποι πολίτες, οι επιχειρήσεις, ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση που έλαβε την απόφαση, προκαλώντας περαιτέρω αναστάτωση». Τι ίντερνετ, τι πυρηνική βόμβα, ένα πράγμα.

29 IOYNIOY 2012

ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ Ð¨{²¨~¹¨»Ð¸¨µº¹~¹|Ð Θυμάμαι τις εκδρομές που μας πήγαιναν με το σχολείο στην Ακρόπολη. Τότε δεν είχε μουσείο, κάναμε μια βόλτα στο βράχο και μετά η μέρα ήταν κενή, ελεύθερη για καφέ ή επιστροφή στο σπίτι νωρίτερα. Οσο βρισκόμασταν ακόμα επάνω, κάποιοι καθηγητές έλεγαν δυο λόγια, επί τη ευκαιρία. Για τις Καρυάτιδες και το Βρετανικό Μουσείο, για την τέλεια παραλληλία, για τον Φειδία, για τις ζημιές που υπέστη ο ναός επί Τουρκοκρατίας. Κλασικά πράγματα που είχαμε ακούσει χιλιάδες ακόμα φορές. Το ήξεραν οι καθηγητές ότι γίνονταν πληκτικοί, τι να έκαναν; Το πρόγραμμα έλεγε εκδρομή στην Ακρόπολη και είχαν οριστεί συνοδοί. Το κύριο μέλημά τους ήταν να είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι, σε σειρές αν ήταν δυνατό, ώστε να μπορούν μας ελέγχουν πιο εύκολα. Μην πάει κανείς και κοιτάξει τη θέα, είναι ψηλά, μπορεί να πέσει. Υπήρχε και αυτός ο μύθος, ότι οι ερωτευμένοι πηδούσαν από τον Ιερό Βράχο για να θυσιαστούν στο όνομα της αγάπης τους. Μην πάει κανείς μέσα στην τρέλα της εφηβείας του και εφαρμόσει τη λαϊκή προφητεία. Πόσες φορές πήγα ως μαθητής στην Ακρόπολη με το σχολείο; Οκτώ; Πέντε; Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Ποτέ κανείς συμμαθητής μου δεν προσπάθησε να πέσει, ούτε κινδύνεψε κατά λάθος προσπαθώντας να δει αν φαίνεται το σπίτι του. Στο εφηβικό μου μυαλό όμως είχε παγιωθεί, έπειτα από τέτοια προπαγάνδα, ότι το να πέσεις από την Ακρόπολη δεν είναι απίθανο να συμβεί. Χθες το πρωί ένας άνδρας πήδηξε από τον Ιερό Βράχο. Αυτοκτονία ή ατύχημα, ακόμα δεν γνωρίζουμε. Ετσι κι αλλιώς η είδηση ήταν περισσότερο η Ακρόπολη και λιγότερο η πτώση. Για αυτό τα γράφω αυτά και όχι για να τονίσω ότι πρέπει να προσέχει όποιος επισκέπτεται τον Παρθενώνα να μην πέσει. Επειδή ανεξάρτητα από κάθε συμβολισμό, οι αυτοκτονίες που αναφέρονται στο ίντερνετ ή στην τηλεόραση εδώ και κάποιους μήνες έχουν γίνει ρουτίνα. Στην πρώτη διαδήλωση χαλάει ο κόσμος ότι κλείνει το Κέντρο, ότι χωρίζεται η Αθήνα στα δύο και δεν μπορούμε να πάμε στις δουλειές μας. Οταν ο κόσμος αυτοκτονεί επειδή η ζωή του καταστράφηκε και δεν έχει να φάει, το κόστος είναι πολύ μικρότερο. Ωστόσο, αυτός ο κόσμος ήταν πάντα ανατριχιαστικός. Είτε σκόπιμα είτε κατά λάθος. i‘’À¼„½Š”ˆr’ a.dimoulas@metropolisnews.gr


 ,2<1,2<

Š‘—|ˆ‰‡

:::0(75232/,635(66*5

j…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ ÀD RNTQFH@C@JHLDSQNONKHRMDVR FQ

Г‹©c––’—˜‘šp‹—“•ài©›ä‘ š˜—’©b HC@h ©p“‹©pœ‹‘š‹à©œ’Ÿ©•–‹›“•àŸ©â{š‹Ÿ©œ˜¡©Êߚ—œ“ ©‹© {‹š˜¡›“‹›œá©›œ“Ÿ© ©©Î˜¡—ᘡ©•‹“©©Î˜¡–ᘡ©›œ˜©ß‹œš˜©œ˜¡©ÎŽšäp‹œ˜Ÿ©Ð“ Ò–’Ÿ©Ï‹•˜‘“Ò——’Ÿ© „“š‹“™Ÿ© ©Ö‹äš˜Ÿ ©Ö˜©b×@RNX© HC@h©á—‹“©p“‹©›äp{š‹”’©‹{⩜’©-DTJÅKKMDQ©.ODQ©p©œ’—©œ‹“šá‹© p˜¡›“•˜ä©Òœš˜¡©cԓ©â{šŸ©œž—©¢’œ“Ò—ž—i ©3’©p˜¡›“•à©{š˜›‹šp˜‘à©•‹“©œ’©Ž“ä¡—›’©œ˜¡©ßš‘˜¡© ß “©‹—‹–ÒŒ“©˜©Ø‹šÒ–‹p{˜Ÿ©ž‘“⟠©œ˜©•áp—˜©˜©€’pàœš’©€’pâ{˜¡–˜Ÿ©•‹“©œ’©›•’—˜›á‹©˜©É–ß”‹—

Žš˜Ÿ©Ë¡•–áŽ’Ÿ ©Ö˜©ßš‘˜©{“ “šá©p“‹©{š˜›ß‘‘“›’©œž—©––’—˜‘šp‹—“•™—©› ß›ž—©›©{šá˜Ž˜©˜“

•˜—˜p“•àŸ©•‹“©{˜–“œ“•àŸ©•šá›’Ÿ©pߛ‹©‹{⩜’—©‹—‹˜šÒ©›©ß—‹©pŒ–’p‹œ“•â©ßš‘˜©â{žŸ©’©cÉ¥—œ‹i©œ˜¡© Êߚ—œ“ ©Éš “•Ò©{‹š˜¡›“Ò›œ’•©›©p“‹©{˜–䩏{“œ¡ ’pߗ’©›“šÒ©©{‹š‹›œÒ›ž—©›œ’©-DTJÅKKMDQ©.ODQ© œ˜¡©Êš˜–á—˜¡©œ˜—©Î‹—˜¡Òš“˜©•‹“©‡Œš˜¡Òš“˜©œ˜¡© ©â{˜¡©œ’—©{‹š‹•˜–˜ä’›‹—© ©Òœ˜p‹ ©•‹“© ›œ’©›¡—ß “‹©‘“‹©œß››š“Ÿ©˜šßŸ©›œ˜©Ðߑ‹š˜©Ð˜¡›“•àŸ©››‹–˜—á•’Ÿ©œ˜—©{š‹›pߗ˜©ÐҚœ“˜ ©


 :::0(75232/,635(66*5

,2<1,2<

 Το ARTogether Festival έγινε πλέον θεσμός και

γιορτάζει τα πέντε του χρόνια στο Six d.o.g.s (Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι) με μια γερή δόση έμπνευσης και αισιοδοξίας. Εκτός από τους καλλιτέχνες -φωτογράφους, ζωγράφους, ηθοποιούς, θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες, συγγραφείς, συνθέτες, γραφίστες, σεναριογράφους, σκιτσογράφους, ποιητές, χορευτές- που θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους, θα έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε αγαπημένους ερμηνευτές και συγκροτήματα σε ένα τριήμερο event χωρίς υποχρεωτική είσοδο (μπορείτε να φέρετε απλώς ένα πακέτο μακαρόνια, όσπρια, ζάχαρη, γάλα, παυσίπονα ή φάρμακα για το στομάχι για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και τις οικογένειες που περιθάλπουν). Ετσι, λοιπόν, οι Μαρία Παπαγεωργίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Pieces, Βικτωρία Ταγκούλη, Mockbirth, Violet Louise, Gautier, Μinor Project, Deafhorse, Λεωνίδας Μαραντής & the Spotlights, the Bittersweet, Sick Bastard, Primo Jovem, Grain of Sense, What the Funk θα περάσουν από το στενό της Αβραμιώτου από τις 3 ως τις 5 Ιουνίου, κάθε μέρα από τις 7 ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Να είστε εκεί.

Το Σάββατο 30 Ιουνίου ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ακουστικής πανκ μουσικής, ο Patrik Fitzgerald θα βρεθεί στο Skull bar (Λ. Κατσώνη 11 & Ιπποκράτους, Εξάρχεια) για ένα και μοναδικό live. Ο Fitzgerald έγινε γνωστός το 1977 με το ΕΡ “Safety pin stuck in my heart” και από τότε κυκλοφόρησαν άλλοι πέντε δίσκοι του, μεταξύ των οποίων το “Pillow Tension” του 1995 με την ελληνική εταιρεία Lazy Dog, ενώ στο βιογραφικό του μετρά ζωντανές εμφανίσεις με ονόματα όπως οι The Clash, The Jam, U2, Buzzcocks, Mob. Και ενώ στους πρώτους δίσκους εμφανίζεται μόνο με τη συνοδεία της κιθάρας του, αργότερα πειραματίζεται με την προσθήκη περισσότερων οργάνων και μεγαλύτερων μουσικών συνόλων. Η επερχόμενη εμφάνισή του στην Αθήνα θα είναι και η πρώτη του συναυλία στην Ελλάδα.

Για ακόμα μία βραδιά ο Tηλέμαχος Μούσας και η newborn

κολεκτίβα του Moussas Farm μας προσκαλούν στο αγαπημένο τους εξαρχειώτικο στέκι, το Floral (Θεμιστοκλέους 80, Πλ. Εξαρχείων), για ένα από τα γνωστά τους πλέον πάρτι με απρόσμενους καλεσμένους και εκρηκτικές μουσικές. Τζαζ και ροκ, μπαρόκ, ηπειρώτικο και bossa, drum ’n’ bass ρυθμοί και ηλεκτρονικές παραμορφώσεις, τα οπερετικά φωνητικά της Αναστασίας Εδεν, το βραζιλιάνικο groove του Jef Maarawi, η δημώδης διάθεση του Λάμπρου Φιλίππου των Yianneis, το πριόνι του Νίκου Γιούσεφ είναι πλέον εγγυημένα και το μόνο σίγουρο είναι πως θα σας αφήσουν απολύτως ικανοποιημένους - αν όχι λίγο περισσότερο χαρούμενους. Θυμηθείτε το όταν θα περνάτε το κατώφλι του μπαρ της μπλε πολυκατοικίας.

Οι Ojos de Brujo, παρά το γεγονός ότι αγαπήθηκαν σφόδρα από το (ελληνικό και όχι μόνο) κοινό, σταμάτησαν να υπάρχουν. Δύο από τα ιδρυτικά τους μέλη όμως, ο DJ Panko και ο κιθαρίστας Ramon Gimenez, συνεχίζουν το μουσικό τους δρόμο δημιουργώντας το σχήμα Lenacay -στη γλώσσα των Ρομά σημαίνει «αυτοί που συνεχώς διδάσκονται από τη ζωή»-, του οποίου η πρώτη δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Ryma” κυκλοφόρησε την περασμένη άνοιξη. Ξεκίνησαν ήδη τις συναυλίες στην Ισπανία και την πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία τους, στo πλαίσιo της οποίας θα εμφανιστούν το Σάββατο 30 Ιουνίου στη Γεωπονική Σχολή (Ιερά οδός 75). Οpening act οι Sancho 003, το ιδιαίτερο δηλαδή ντουέτο των Φώτη Σιώτα (βιολί, βιόλα, πλήκτρα, φωνή) και Κώστα Παντέλη (ηλεκτρική κιθάρα) - γνωστοί και οι δύο από τις συνεργασίες τους με το Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Γιάννη Αγγελάκα, καθώς και από την πρωτότυπη μουσική της ομάδας χορού Sinequanon.

~¹¼¨¸¨~º…»¹~ Μάλλον η πιο γεμάτη εβδομάδα της «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100) θα είναι αυτή που έρχεται, ξεκινώντας από σήμερα, εφόσον θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια σειρά από ιδιαιτέρως αγαπημένους καλλιτέχνες, αρχίζοντας από τον Σωκράτη Μάλαμα στην πρώτη αθηναϊκή του εμφάνιση για φέτος, απόψε το βράδυ (29/6) στις 9. Η είσοδος κοστίζει 15 ευρώ, ενώ υπάρχει και φοιτητικό εισιτήριο με 12 ευρώ. Αύριο, Σάββατο 30 Ιουνίου, ένας πολύ αγαπημένος συνθέτης από τα Βαλκάνια, ο Goran Bregovic, θα βρεθεί στην ίδια σκηνή για να μας ξεσηκώσει με τους γνωστούς αγαπημένους ρυθμούς του και το νέο του άλμπουμ “Champagne for Gypsies”. Οι πόρτες ανοίγουν στις 9, το γενικό εισιτήριο κοστίζει 20 ευρώ, 15 το φοιτητικό και 10 των ανέργων. Ετοιμαστείτε για δύο ώρες γεμάτες balkan, ska και gypsy ήχους και πολύ χορό. Την Τρίτη 3 Ιουλίου στις 9 μμ. η Αφροδίτη Μάνου μας ταξιδεύει με ένα στίχο του Ζαχαρία Παπαντωνίου· «Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό» ονομάζεται η μουσική παράσταση, την οποία επιμελείται το δίδυμο Παπαθανασίου-Ρέππας, ενώ θα συμμετάσχουν και οι Κώστας Θωμαΐδης, Γιάννης Κότσιρας, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιάννης Μηλιώκας, Θάνος Μικρούτσικος, Ευαγγελία Μουμούρη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ηρώ Σαΐα, Ελένη Τσαλιγοπούλου. Τα εισιτήρια κοστίζουν 10 ευρώ στην προπώληση και 13 στα ταμεία. Η Τετάρτη προβλέπεται άκρως χορευτική με τους Locomondo στις γνωστές reggae μελωδίες και εισιτήριο 9-10 ευρώ στην προπώληση και 12 στο ταμείο. Την ίδια ώρα και με τα ίδια εισιτήρια, οι Mode Plagal θα γεμίσουν την Πέμπτη με jazz, blues και παραδοσιακές μελωδίες την Κεντρική Αυλή της «Τεχνόπολις», έχοντας στη συντροφιά τους φίλους και συνεργάτες με τους οποίους έχουν βρεθεί όλα αυτά τα χρόνια. Τέλος σημειώστε ότι την ίδια μέρα στις 9:30 στο Βεάκειο Θέατρο του Πε��ραιά, στο λόφο του Προφήτη Ηλία (της Καστέλλας) θα βρίσκονται δύο εμβληματικές μορφές του ελληνικού τραγουδιού, ο Θάνος Μικρούτσικος και η Μαρία Φαραντούρη, παρέα με τον επίσης αγαπημένο Γιάννη Κούτρα. Τα εισιτήρια κοστίζουν 15 ευρώ στην προπώληση και 20 στο ταμείο, ενώ με 13 ευρώ θα μπορούν να τα προμηθευτούν φοιτητές και άνεργοι. Πού να πρωτοπάει κανείς; Ο,τι και αν επιλέξετε πάντως, είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα το μετανιώσετε. j°


|ˆ…Š

 ,2<1,2<

:::0(75232/,635(66*5

4rŽŠ’À²Š­‘‹Š”ˆŠ’ ÀS SGDNCNQNONTKNRLDSQNONKHRMDVR FQ

՗o¨Î™— ¡¨Ž–Š–›à—–¨~—ã–›’¨ ×љŽ•š—–¨š›‘¨o—–—oŠŸàŠ¨›‘ž¨ Ž‹—oэŠž ¨oŽ¨›—–¨z™˜›—¨–Š¨ ”Ñ–Ž’¨o’Š¨Ž”™‘”›’”ߨŽoÑ–’š‘¨ ž¨G@QC¨QNBJ¨zŠ™Š–—‘oޖ—ž¨ š›Š™¨š›—¨o’—ã¡’”Š•¨b1NBJ¨ NE¨ FDRh¨”Š’¨›—–¨Žã›Ž™—¨–Š¨ ”•Þ‹Ž’¨›’ž¨Ž–› z˜šŽ’ž¨ž¨ Šš› –—o’”ឨc„›Š¨Ó™’Ši¨àz•Š¨ š›‘¨„’”—ã™–’¨~— à‹Ž™ ֘©b1NBJ©NE© FDRh ©•“—’p‹œ˜

‘š‹“•à©Ž“‹›•¡à©p“‹Ÿ©p‘Ò–’Ÿ© {“œ¡ á‹Ÿ©œ˜¡©Ð{šâ—œ‘˜¡£ ©›•’

—˜œ’pߗ˜©‹{⩜˜—©Ž˜•“p‹›pߗ˜© ›©‹—Ò–˜‘‹©‘ “šàp‹œ‹©É—œ‹p© …Ò—•p‹— ©á—‹“©p“‹©Ž“‹›•Ž‹›œ“•à© ⛘©Ž—©‹—œÒ¢›‹“ ©“šž—“•à© p‹œ“Ò©›œ’©p˜¡›“•à©œ’Ÿ©Ž•‹œá‹Ÿ© œ˜¡© ©p©¡{ߚ˜ Ÿ©Ž“‹›•¡ßŸ© ‘—ž›œ™—©{“œ¡ “™—©œ’Ÿ©{˜ àŸ © ߗ‹—©”‹“šœ“•â©Ïš˜¡¢©›œ˜©•ß—œš˜© •‹“©p“‹©›“šÒ©‘—ž›œ™—©{šžœ‹‘ž

—“›œ™—©â{žŸ©˜“©É–•©Ð{▗œ˜¡“—© •‹“©Ïҝš“—©Ìߜ‹©Ö¢â˜¡—Ÿ

°tu·jª°»iªÀ ή

is»¹°»iª … Žâ—©‹Žä—‹œ˜©—‹©p’—©{šÒ›“Ÿ© •‹–Ò©p‹¢á©œ˜¡ ©‹š•á©—‹©p’—©œ˜©{Ò

š“Ÿ©•‹â–˜¡©›œ‹©›˜Œ‹šÒ© â{žŸ© pҖ–˜—©œ˜©{àš‹—©˜“©•š“œ“•˜á©{˜¡© œ˜©“–˜ß›‹”‹— ©•‹“©—‹©œ˜©Ž“Ÿ©žŸ© ߗ‹©—‹––‹•œ“•â©•“œ›šß–‹©{Қœ“ © ֘©c…œ‹©.š“‹i© {˜¡©›—‹š“‹•Ò© ›¡—¡{˜‘šÒ“©˜©Ö¢ß“pŸ©Ë–šâ“© œ’Ÿ©cЋ䚒Ÿ©ÓœÒ–“‹Ÿi ©á—‹“©p“‹© —œ–™Ÿ©Ž“‹˜šœ“•à©¡{❏›’© —à–“•˜¡©‹›œ¡—˜p“•˜ä©ŽšÒp‹œ˜Ÿ© {˜¡©¡ ˜‘š‹á©œ’—©{šá{œž›’© —⟩Œá‹“˜¡©‹›œ¡—˜p“•˜ä

Ó¨~—ã–›’¨×љŽ•š—– ¨oŽ¨ ޖŠ¨Ž–›Ž•˜ž¨’Š—™Ž›’”ᨠŽà—ž¨zŠ’“àoŠ›—ž¨Šzᨛ—¨ •ŠšÑ™’šoŠ¨›— ¨Î™— ¡ ¨ Šz—Ž’”–㎒¨’Š¨Ñ••‘¨o’Š¨ —™Ñ¨›—¨›Ž™Ñš›’—¨‹Ž•‘–Ž”Þž¨ ›— ¨Šz—› z˜–—–›Šž¨oŽ¨ o—–Š’”ᨙŽŠ•’šoᨏњŽ’ž¨”Š’¨ Š–›’ÑšŽ’ž¨o’Šž¨’’áo—™‘ž¨ z™—šz’”ᛑ›Šž ¨


 :::0(75232/,635(66*5

,2<1,2<

™Ακόμα και για τον Μάρτιν Σκορσέζε ισχύει το ρητό «αν δεν έχει σπάσει δεν χρειάζεται να το φτιάξεις», όπως αποδεικνύει η επανέκδοση στις ελληνικές αίθουσες του αυθεντικού «Ακρωτηρίου του Φόβου» του 1962, πάνω στο οποίο βασίστηκε η εκδοχή του 1991. Γκρέγκορι Πεκ εναντίον Ρόμπερτ Μίτσαμ σε ασπρόμαυρο φόντο που μετατρέπει την απειλή της ατμόσφαιρας σε ιδρώτα πάνω στο δέρμα σου. Ψυχωτικός εγκληματίας μετά την αποφυλάκισή του αποφασίζει να εκδικηθεί το δικηγόρο που ευθύνεται για την καταδίκη του, στοχεύοντας στην οικογένειά του και τα αναβράζοντα ερωτικά ένστικτα της έφηβης κόρης του. Γνωρίζοντας πολύ καλά τα νομικά όρια των κινήσεών του, ο συγκλονιστικός σε ρόλους παρανοημένης σκηνικής επικράτησης Ρόμπερτ Μίτσαμ θα αρχίσει ένα ανελέητο παιχνίδι γάτας και ποντικιού με τον Πεκ και την οικογενειακή του γαλήνη, έχοντας ως στόχο την τελική τους εξόντωση και σύμμαχό του το νόμο.

™ Από την Ωραία Ελένη της «Τροίας» στη Μαρία Αντουανέτα του «Αντίο Βασίλισσα» η Ντάιαν Κρούγκερ συνεχίζει να επιλέγει χαμηλού προφίλ γυναικείους ρόλους. Αυτή τη φορά, πρωταγωνιστώντας στο ιστορικό μυθιστορηματικό δράμα του Μπενουά Ζακό μαζί με τις Βιρζινί Λεντογιέν και Λία Σεϊντού, η όμορφη Νταϊάν στο ρόλο της αποκεφαλισμένης βασίλισσας συναγωνίζεται σε φωταψία το σκηνικό χώρο των Βερσαλιών και των κοστουμιών σε μια υπερλουσάτη ευρωπαϊκή παραγωγή που συνδυάζει τα κλασικά εικονογραφημένα με την τσαχπίνικη art προχωρημενιά. Στο επίκεντρο της ιστορίας, που βασίζεται σε ένα βιβλίο της Σαντάλ Τομά, βρίσκεται η λεπτή γραμμή διαχωρισμού του πάνω κόσμου των αριστοκρατών και του κάτω κόσμου των υπηρετών στα βασιλικά ανάκτορα, στις τελευταίες μέρες ακμής της μοναρχίας και πιο συγκεκριμένα στη σχέση ανάμεσα στη Μαρία Αντουανέτα και μία υπηρέτρια που έχει αναλάβει τα καθήκοντα της βασιλικής αναγνώστριας.

™ H Iζαμπέλ Ιπέρ σε κωμωδία; Αυτό από μόνο του αρκεί για να θελήσεις να δεις πώς μία από τις μεγαλύτερες και ταυτόχρονα πιο δύστροπες όσον αφορά τους ρόλους της ηθοποιούς τα βγάζει πέρα σε διαφορετικό τερέν, στο «Ούτε στον εχθρό μου». Μια κομεντί της Αν Φοντέν με την καλλιεργημένη αστή Ιπέρ αντιμέτωπη με τον μπαρόβιο, σεξοκυνηγό και απαίδευτο Μπενουά Πελβούρντ, που ζει με το γιο του σε ένα βανάκι. Αφορμή της μεταξύ τους επαφής, η «κολλητή» σχέση των παιδιών τους που θα πυροδοτήσει μια σειρά παρεξηγήσεων και καταστάσεων εκτός ελέγχου.

™ Βραβείο καλύτερης ταινίας (Χρυσή Αθηνά) στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας για τη σοφιστικέ και χαριτωμένη αργεντίνικη κομεντί «Μεσοτοιχίες». Σκηνοθετικά ευρήματα και οπτική αρχιτεκτονική κομψότητα, μέσα σε ένα αστικό τοπίο χαοτικής γεωμετρίας, εσωστρέφειας, διαδικτυακών εξαρτήσεων και φοβιών, με ήρωες δύο απομονωμένους νέους που, μολονότι είναι γείτονες, δεν έχουν συναντηθεί ποτέ τους, εγκλωβισμένοι και οι δύο σε έναν ιστό νεανικής εκδοχής γουντιαλενικών νευρώσεων.

!4(%.3¨/0%.¨!)2¨&),-¨&%34)6!,

Εκλεκτικό δωρεάν καλοκαιρινό σινεμά σε μια πόλη καμένη από τη ζέστη και την οικονομική κρίση. Ο,τι καλύτερο. Το 2ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας που διοργανώνεται από τη χαρούμενη παρέα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου έχει ήδη ξεκινήσει και σκοπεύει να μετατρέψει σημεία ορόσημα της πόλης σε υπαίθριες αίθουσες για όλο το καλοκαίρι. Από την είσοδο του Θεάτρου Διονύσου μέχρι την πλατεία Αβησσυνίας, την Ακαδημία Πλάτωνος, τον κήπο του Νομισματικού Μουσείου και αλλού, ταινίες όπως η «Γλυκιά Συμμορία», το «Φρανκεστάιν Τζούνιορ» αλλά και το «Παρασκευή και 13», πρεμιέρες και μουσικά happenings θα αναδείξουν την κινηματογραφικότητα της πόλης, καθιστώντας την ένα τεράστιο σινεμά. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα στα www.cinemag.gr και www.gfc.gr.


 ,2<1,2<

„ˆ„vˆ‘

:::0(75232/,635(66*5

´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r ÀK UK@RS@Q@LDSQNONKHRMDVR FQ

Με μότο «Μόνο τα νεκρά ψάρια πάνε με το ρεύμα», το περιοδικό «Νέο Επίπεδο» μας προσκαλεί σήμερα Παρασκευή στις 7:30 μμ. στα εγκαίνια του 2ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Κόμικς και στην ομώνυμη έκθεση με έργα που συμμετείχαν στον πανελλαδικό διαγωνισμό σκίτσου για νέους κάτω των 30 ετών στο Κέντρο Τεχνών του Πάρκου Ελευθερίας (Βασ. Σοφίας). Το φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι την Πέμπτη 5 Ιουλίου και μπορείτε να το επισκέπτεστε καθημερινά (Δευτέρα κλειστά) από τις 10 πμ. έως τις 8 μμ. και την Κυριακή από τις 10 έως τις 2 μμ.. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε συναυλίες και δρώμενα, ενώ την Τρίτη 6-8 μμ. θα μπορείτε να παρακολουθήσετε workshops από τους Δημήτρη Βανέλλη και Θανάση Πέτρου («Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά», «Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες», εκδ. Τόπος).


 :::0(75232/,635(66*5

,2<1,2<

«Ο δον Φρανθίσκο δε Κεβέδο μού έριξε ένα εκφραστικό βλέμμα, που το ερμήνευσα σωστά, κι έτσι σηκώθηκα κι εγώ από το κάθισμά μου για να ακολουθήσω τον κύριό μου. Ειδοποίησέ με αν υπάρξουν προβλήματα, έλεγαν τα μάτια του πίσω από τα κεβεδίστικα γυαλιά του. Δύο σπαθιά είναι καλύτερα από ένα». Το «Κίτρινο γιλέκο» του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε (εκδ. Πατάκη) είναι το δωδέκατο βιβλίο του Ισπανού συγγραφέα και δημοσιογράφου που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Πρόκειται για ένα ιπποτικό μυθιστόρημα που αποτελεί το έκτο κατά σειρά βιβλίο με πρωταγωνιστή τον Ισπανό λοχαγό Ντιέγο Αλατρίστε. Στις σελίδες του βιβλίου -που έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές από τον ξένο Τύπο- θα περιπλανηθείτε στη Μαδρίτη του 17oυ αιώνα και στην Αυλή της Ισπανίας και θα ζήσετε τις περιπέτειες μιας εποχής που έχετε παρακολουθήσει κυρίως στον κινηματογράφο.

 «Λαμπερή μέρα» στα κινέζικα σημαίνει «αύριο». Με αυτό τον αισιόδοξο τίτλο βαφτίζει η Αμάντα Μιχαλοπούλου τη νέα της συλλογή διηγημάτων, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο χωρίζονται σε τρεις θεματικές ενότητες: «Εδώ κι εκεί», «Εκεί, τότε» και «Εδώ, τώρα». Τα πρώτα διηγήματα της ενότητας «Εδώ κι εκεί» έχουν ταξιδιωτικό χαρακτήρα. Ταξίδια που είτε πραγματοποιήθηκαν, είτε έγιναν στα λόγια και στο μυαλό. Ετσι, παρέα με τη συγγραφέα γινόμαστε φοιτητές στο Βερολίνο, γυρνάμε πίσω στην εποχή του Γούντστοκ, γνωρίζουμε ιδιόρρυθμος καλλιτέχνες στο Φρίουλι και μαθαίνουμε κάποιες από τις συνήθειες των Κινέζων. Περνώντας στην ενότητα «Εκεί τότε» συνεχίζουμε το ταξίδι, αλλά αυτή τη φορά στο παρελθόν. Παλιοί συμμαθητές και φημισμένα εστιατόρια μιας Αθήνας του παρελθόντος. Παιδιάστικα στικα καμώματα και αναμνήσεις που έχουν χαράξει τους ήρωες των διηγημάτων. Και φτάνουμε στα διηγήματα του «Εδώ, τώρα», που εμένα μου θύμιζαν συνέχεια το στίχο «αυτοί που μένουν και περιμένουν...», εφόσον σε αυτή την ενότητα αντιμετωπίζουμε την απώλεια σε διάφορες μορφές της. Βέβαια, η συγγραφέας, πιστή στο αισιόδοξο του τίτλου της, κλείνει το βιβλίο με το διήγημα «Ωραίο ανέκδοτο», αφήνοντάς μας με ένα προβληματισμένο χαμόγελο. ).

 Σήμερα, Παρασκευή, κλείνει ο κύκλος ομαδικών αναγνώσεων 2011-2012 των Ludens Labs με δύο διηγήματα του Αντόνιο Ταμπούκι και προσκεκλημένο συνομιλητή τον Ανταίο Χρυσοστομίδη. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή σας είναι η καλή διάθεση και η όρεξη για να ακούσετε και να συνομιλήσετε. Κατά τα άλλα είναι όλοι ευπρόσδεκτοι. Η είσοδος είναι ελεύθερη, η έξοδος όμως είναι 5 ευρώ, γιατί ο βάτραχος-κουμπαράς των Ludens Labs μπορεί να σας διαβεβαιώσει ότι τα έχει ανάγκη.

 Γνωρίζατε την Ομάδα Φίλων του Ελληνικού Πολιτισμού της Στουτγάρδης; Αν όχι, είναι ευκαιρία να τη γνωρίσετε, εφόσον υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας αποφάσισαν να διοργανώσουν Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του εθελοντικού οργανισμού Το Χαμόγελο του Παιδιού. Στο διαγωνισμό μπορούν να πάρουν μέρος τρεις λογοτεχνικές κατηγορίες: Ποίημα με θέμα ελεύθερο (μέχρι 30 στίχους), Παραμύθι με θέμα ελεύθερο (μέχρι δύο δακτυλογραφημένες σελίδες) και Διήγημα με θέμα ελεύθερο (μέχρι πέντε δακτυλογραφημένες σελίδες). Τα κείμενα πρέπει να είναι γραμμένα στα ελληνικά και το μέγεθος της γραμματοσειράς 12. Προθεσμία υποβολής των έργων μέχρι 31 Οκτωβρίου 2012. Καλή επιτυχία!

|¹y¹»²½¸´¨»Ð¸¨µºz´¨ »…¸¨µ¼µ|z…¸ Το Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου είναι γεγονός και διοργανώνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ώστε να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το κυκλαδίτικο νησί δεν είναι συνδεδεμένο αποκλειστικά και μόνο με το προσκύνημα της Παναγίας της Τήνου. Και, εφόσον οι συγγραφείς θα ξεκινήσουν από το Μαρόκο, την Κροατία, τη Συρία, το Ιράκ και την Παλαιστίνη για να φτάσουν μέχρι εκεί -κοινώς από κάθε γωνιά της γης-, εσείς που είστε στην Αθήνα δεν έχετε κανένα λόγο να μην πάτε στην Τήνο για ένα λογοτεχνικό τριήμερο, από τις 26 μέχρι τις 28 Ιουλίου. Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί την πρώτη μέρα στη Χώρα, τη δεύτερη στο χωριό Βολάξ και την τρίτη στο χωριό Πύργος. Οι συμμετέχοντες θα απαγγείλουν αποσπάσματα από τη δουλειά τους, ενώ οι βραδιές θα κλείνουν με τζαζ μουσική και παραδοσιακούς χορούς. Το φεστιβάλ διοργανώνεται από την Κοινωνία των (δε)κάτων και το Ιδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, με τη στήριξη του Δήμου Τήνου. Στο φεστιβάλ θα συμμετέχουν οι: Πολ Βανγελίστι (ΗΠΑ), Νικολά Βερντάν (Ελβετία), Ιρίνα Ρίνα Βίκιρτσακ (Ουκρανία), Γιάννης Ευσταθιάδης (Ελλάδα), Ιωάννα Καρυστιάνη (Ελλάδα), Φρανσίς Κομπ (Γαλλία), Μαράμ Αλ Μασρί (Συρία), Μάρκο Πόγκατσαρ (Κροατία), Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Ελλάδα), Ριφάτ Σαλάμ (Αίγυπτος), Ρομέο Τσολάκου (Αλβανία), Νάταλι Χαντάλ (Παλαιστίνη), Κώστας Κατσουλάρης (Ελλάδα), Μπενσαλέμ Χίμις (Μαρόκο) ´¶


 ,2<1,2<

u…“’‘

:::0(75232/,635(66*5

¼®½„¸Àn‹rˆ¸ ÀC A@QK@LDSQNONKHRMDVR FQ

֏–¡œ‹á‹©ŒŽ˜pҎ‹©{˜¡©’©Éà—‹©‹{˜–‹pŒÒ—“©œ˜© p˜—˜{™–“˜©œ˜¡©‡›œ“ŒÒ–©É’—™— ©•‹™Ÿ©‹{⩜“Ÿ© ©Î˜¡–ᘡ©œ˜©Éš ‹á˜©ß‹œš˜©œ’Ÿ©Ë{“Ž‹äš˜¡©‹—˜á‘“© •‹“©{Җ“©œ“Ÿ©{䖏Ÿ©œ˜¡©p©œ’—©{‹šÒ›œ‹›’©cԓŽá{˜¡Ÿ© Ö䚋——˜Ÿi ©…œ˜©•–“—â—©Ò›œ¡©œ˜©›œ“ŒÒ–©›¡— á¢œ‹“© p©œ’—©{җ˜Ž˜©œ˜¡© ˜š˜‘šÒ˜¡©É–‹á—©Ð{¡Òš©•‹“© œ’—©{‹šÒ›œ‹›’©cԖ‹©{җ©•‹–Òi ©›àpš‹©•‹“©‹äš“˜ © Џ©“šž—“•à©Ž“ҝ›’ ©˜© ˜š˜‘šÒ˜Ÿ©› ˜–“Ò¢“©•© —ߘ¡©œ˜¡Ÿ©•˜“—ž—“•˜äŸ©•‹—˜—“›œ“•˜äŸ©p’ ‹—“›p˜äŸ© {˜¡©›•˜{ä˜¡—©›œ’©Ž’p“˜¡š‘á‹©{“à—“ž—©›žpҜž—© „“š‹“™Ÿ©©Í © ɕ˜–˜¡˜ä—©Žä˜©—ߘ“© ˖–’—Ÿ©›•’—˜ßœŸ ©’© …ä–Œ“‹©‚“˜ä–“˜¡©•‹“©˜© Ë¡š“{᎒Ÿ©‚‹›•‹šáŽ’Ÿ © Í©{š™œ’©p{—ߏœ‹“© ‹{⩜˜—©c‚Òp{š˜i©œ˜¡© €“˜—¡›á˜¡©…˜–žp˜ä©•‹“©‹{˜{“šÒœ‹“©pዩ‹—‹›•‹à© œ˜¡© “š˜‘šÒ˜¡©p©œ’—©{‹šÒ›œ‹›’©cÔ©‚Òp{š˜Ÿ © ̋•ä—˜¡©‹š ©i ©’©˜{˜á‹©‹—‹Œ‹á—“©›œ“Ÿ©©•‹“©© Θ¡–ᘡ©„“š‹“™Ÿ©©Ë ©…œ“Ÿ©©•‹“©©Î˜¡–ᘡ©˜©Ë¡

š“{᎒Ÿ©‚‹›•‹šáŽ’Ÿ©{‹š˜¡›“Ò¢“©œ’—©c‰›pž›’i © pዩ{‹šÒ›œ‹›’©{˜¡©”š¡—Ò©•‹œÒ©{⛘©œ‹©•–“Ž“Ò© œ˜¡©Òp‹œ˜Ÿ©p{˜š˜ä—©‹{â©p○©œ˜¡Ÿ©—‹©‘á—˜¡—© ß‹p‹©„“š‹“™Ÿ©©Í ֓Ÿ©áŽ“Ÿ©pߚŸ ©›œ˜©Ð˜¡›á˜©Ð{—Ò•’©œ˜¡©•œ“šá˜¡©œ’Ÿ© „“š‹“™Ÿ ©œ˜©ß‹œš˜©…’pá˜©•‹“©˜©ÓᕘŸ©€“‹p‹—œàŸ© ›œà—˜¡—©ß—‹©cИ¡›á˜©É—š™{“—’Ÿ©…¡p{š“˜

šÒŸi ©p©œ˜¡Ÿ©’˜{˜“˜äŸ©—‹©‹{˜œ–˜ä—©œ‹©¢ž—œ‹—Ò© •ßp‹œ‹©œ˜¡©{˜–“œ“›p˜ä©•‹“©œ˜¡Ÿ©‹œßŸ©—‹©—˜’p‹

œ˜Ž˜œ˜ä—©‹{⩜’—©‹š à©œ’—©“›œ˜šá‹©œ˜¡ ©Í©{‹šÒ›œ‹›’© –‹pŒÒ—“© ™š‹©›©Ž“Ґ˜š˜¡Ÿ© ™š˜¡Ÿ©œ˜¡©p˜¡›á˜¡ © œ˜©˜{˜á˜©•‹œ‹–à‘“©cߗ‹Ÿ©œâ{˜Ÿ©˜š“‹•âŸi ©Ô“©{‹š‹›œÒ›“Ÿ©c‰›pž›’i©•‹“©cИ¡›á˜©É—š™{“—’Ÿ©…¡p{š“˜

šÒŸi©‹äš“˜©‹{˜•–“›œ“•Ò©›œ˜©ÐRSNQHDR

Ê ™’zà‘ž¨Šš”Š™à‘ž ¨š”‘–—œÞ›‘ž¨›‘ž¨zŠ™Ñš›Šš‘ž¨cˆšoš‘i


 :::0(75232/,635(66*5

,2<1,2<

 Τo «Τέλος του Κόσμου», μέρος του “MYBE PROJECT: Myths and beliefs about the beginning and the end of the world. And Beyond”, παρουσιάζεται στη σκηνή του Bios Main (Πειραιώς 84, Γκάζι) στις 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου. Εχοντας ως αφορμή τον αρχαίο μύθο των Μάγιας που έθετε την 21η Δεκεμβρίου 2012 ως την ημέρα ολικής καταστροφής του κόσμου, καθώς και το ερώτημα «τι είναι το τέλος του κόσμου για εσάς;», μία ομάδα καλλιτεχνών από την Ελλάδα, τη Λιθουανία και το Μεξικό μοιράζεται με το κοινό τα κομμάτια του κόσμου που πρέπει να σωθούν. Τη σκηνοθεσία έχουν αναλάβει οι Δημήτρης Κουρούμπαλης και Φρόσω Κορρού σε συνεργασία με τον Cezaris Grauzinis, ενώ την πρωτότυπη μουσική υπογράφουν οι Lost Bodies. Η συγκεκριμένη παρουσίαση είναι το πρώτο work-in-progress ενός εγχειρήματος που θα παρασταθεί ολοκληρωμένο στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2013, αφού ταξιδέψει στη Λιθουανία, στο Μεξικό και σε διεθνή φεστιβάλ.

 H ταινία “Goodbye Lenin!” γίνεται θεατρική παράσταση. Η ιστορία γνωστή από την ταινία: μία ορκισμένη κομουνίστρια, η οποία πέφτει σε κώμα λίγο πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και ξυπνάει οκτώ μήνες μετά, παραπλανάται από το γιο της ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, καθώς η αποκάλυψη των πολιτικών εξελίξεων θα ήταν εξαιρετικά επιβλαβής για την υγεία της. Η Ανατολική Γερμανία μεταφέρεται στη σκηνή σε διασκευή και σκηνοθεσία Αλεξάνδρου Κοέν από ένα θίασο επτά ηθοποιών, για δύο διπλές παραστάσεις στις 8 και 9 Ιουλίου στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος).

 Νέοι χορευτές και χορογράφοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο Black Box της Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης (Ομήρου 55, Κολωνάκι), σε μια βραδιά που χωρίζεται σε δύο μέρη. Αφενός στην παρουσίαση δείγματος των τεχνικών χορού που διδάσκονται οι σπουδαστές στη διάρκεια των τριών ετών φοίτησης, αφετέρου στην παρουσίαση χορογραφιών των Κωνσταντίνου Ρήγου και Tono Lachky, αλλά και των ίδιων των σπουδαστών όλων των ετών. Ο θεσμός πραγματοποιείται για 8η συνεχή χρονιά και σκοπό έχει να φέρει πιο κοντά στον κόσμο το σύγχρονο χορό και τους νέους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτόν. Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων, προτείνεται η έγκαιρη κράτηση.

Η μουσικοθεατρική παράσταση «Ο γνωστός μας άγνωστος κος Γκάτσος» έχει πραγματοποιήσει μια αξιέπαινη στο χρόνο πορεία, η οποία ολοκληρώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο στο Κινηματοθέατρο Trianon (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101, Αθήνα). Βασισμένη στο βιβλίο της Αγαθής Δημητρούκα, αλλά και σε προσωπικές μαρτυρίες φίλων του Γκάτσου, όπως ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Χατζιδάκις, η παράσταση είναι ένα οδοιπορικό στη ζωή του Αμοργιανού ποιητή, σε παραλληλία με τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής. Ενα ταξίδι τόσο στη μουσική όσο και στη μνήμη, που συνδυάζει το θέατρο, την κίνηση, το βίντεο, το τραγούδι, τη μουσική και φυσικά το πνεύμα του δημιουργού, ο οποίος επηρέασε με την παρουσία του μία ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών - και όχι μόνο.

!24¨).¨!24¨&%34)6!,

Στο νέο χώρο τέχνης Διά Δύο, που στεγάζεται στην οδό Σπύρου Πάτση 99 στο Βοτανικό, κάνει πρεμιέρα απόψε, Παρασκευή, το Art in Art Festival, με την παράσταση “Forever” του Γιώργου Ηλιόπουλου, με τον Νίκο Αρβανίτη και την Ντίνα Αβαγιανού, σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δούκα. Εβδομήντα καλλιτέχνες, δίνουν το «παρών» σε εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας, θεατρικές παραστάσεις, βραδιές μουσικής, τραγουδιού και ποίησης, προβολές ταινιών και σεμινάρια. Οι τιμές των εισιτηρίων για θέατρο, χορό, τραγούδι, προβολές είναι 9 και 5 ευρώ, ενώ η είσοδος για τις εκθέσεις είναι ελεύθερη. Για τα σεμινάρια και τα workshops είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής λόγω περιορισμένων θέσεων. Καλή αρχή λοιπόν.


 ,2<1,2<

…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,635(66*5

m±‡¸Àm”…¸‡r‡Š” ÀJ JXQH@J@JNTLDSQNONKHRMDVR FQ

b$MC© MCh©á—‹“©˜©œáœ–˜Ÿ©œ’Ÿ©{ßp{œ’Ÿ©‹œ˜p“•àŸ©ß•›’Ÿ©œ’Ÿ©Øš“›œá—‹Ÿ©€’p’œš“ÒŽ’ ©Í©—ß‹©žœ˜‘š‹“•à© Ž˜¡–“Ò©œ’Ÿ©{‹š˜¡›“Ò¢œ‹“©›œ’—©‘•‹–šá©Ë–ß—’©Ï˜šž—‹á˜¡©€’p˜™—œ˜Ÿ©©©˜š“•áž—© ©Éà—‹©pß š“© œ’—©’©Î˜¡–ᘡ ©Í©ß•›’©‹{˜œ–áœ‹“©‹{⩎䘩—✒œŸ ©Í©{š™œ’©p©œ˜—©œáœ–˜©b$MC© MCh©Ž’p“˜¡š‘à’•© œ’—©Ò—˜“”’©œ˜¡©©›œ’—©ß•›’©{˜¡©{“p–à’•‹—©’©Ð‹šá—‹©‡ž•áŽ’©•‹“©’©ßp“Ÿ©Ð{‹¢Ò•‹©›œ’—©*TMRSG@KKD© SGDM@ ©Ê‹›“•â©BNMBDOS©œ’Ÿ©ß•›’Ÿ©àœ‹—©Žß•‹©•‹––“œß —Ÿ©—‹©›¡—š‘‹›œ˜ä—©p©Žß•‹©’˜{˜“˜äŸ©•‹“©œ˜©•Ò© ¢¡‘Òš“©—‹©{‹š˜¡›“Ò›“©p“‹©›“šÒ©ßš‘ž—©›©p˜šà©ODQENQL@MBD©‘“‹©—‹©{š˜›‘‘ᛘ¡—©œ’—©ß——˜“‹©œ˜¡©cÉ{˜

 ‹“šœ“›p˜äi ©Ô“©žœ˜‘š‹áŸ©{˜¡©{‹š˜¡›“Ò¢˜—œ‹“©›œ’—©ß•›’©‹{˜œ–˜ä—©›œ“‘p“✡{‹©‹{⩜’—©ODQENQL@MBD© œ’Ÿ©’˜{˜“˜ä©¡{⩜“Ÿ©›•’—˜œ“•ßŸ©˜Ž’‘Ꮯ©œ’Ÿ©žœ˜‘šÒ˜¡ ©Í©Žäœš’©žœ˜‘š‹“•à©—✒œ‹©œ˜¡©ßš‘˜¡©œ’Ÿ© €’p’œš“ÒŽ’©˜—˜pÒ¢œ‹“©b,HQ@L@QDh©•‹“©{šžœ˜{‹š˜¡›“Ò›œ’•©œ˜©…{œßpŒš“˜©œ˜¡©©›œ’—©’©!HDMM@KD©œ’Ÿ© ››‹–˜—á•’Ÿ ©ßp‹©œ’Ÿ©˜“©ß——˜“Ÿ©œ’Ÿ©”šä—’›’Ÿ©•‹“©œ’Ÿ©{“›œš˜àŸ©p©›’pá˜©‹—‹˜šÒŸ©œ’—©{▒©œ’Ÿ© ››‹–˜—á•’Ÿ©â{˜¡©’©žœ˜‘šÒ˜Ÿ©‘——à’•©•‹“©p‘Ò–ž›


 :::0(75232/,635(66*5

 Aπό τις 21 Ιουνίου μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου το TΑF (Νορμανού 5, Μοναστηράκι) φιλοξενεί την έκθεση «Ουτοπραξία» σε επιμέλεια της Ευαγγελίας Λεγάκη. Ο νεολογισμός «ουτοπράξια» επιχειρεί να ορίσει την έννοια της ουτοπίας καθώς και το πολιτικό περιεχόμενό της. Τα έργα της έκθεσης αποτελούν, σύμφωνα με την επιμελήτρια, μια σειρά εννοιολογικών τεχνουργημάτων και «παραθέτουν υπερβατικές σκέψεις και διαπεραστικά μηνύματα που οπτικοποιήθηκαν για να επικοινωνηθούν».

 Η έκθεση της Αθηνάς Ιωάννου φιλοξενείται στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης (Αγ. Ασωμάτων 22 & Διπύλου 12, Κεραμεικός) μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου. Στο πλαίσιο της δουλειάς της με τίτλο “Who is afraid of the Walls?”, η καλλιτέχνις εργάστηκε στο υπόγειο του μουσείου, στο οποίο βρίσκεται τμήμα του τείχους της πόλης των Αθηνών του 4ου αιώνα πΧ. Επειτα από μελέτη του συγκεκριμένου ιστορικού σημείου, η Ιωάννου επιχείρησε να επέμβει και να αφήσει το δικό της στίγμα με βασικό μέσο τη ζωγραφική, αλλά και τα αξιώματα της γεωμετρίας και του μινιμαλισμού. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει η κριτικός τέχνης Μαρία Μαραγκού, ενώ παράλληλα έχει εκδοθεί κατάλογος με κείμενα της επιμελήτριας καθώς και της Jackie-Ruth Meyer, διευθύντριας του Centre d’Art le Lait στη Γαλλία.

 Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα επιμελούνται ένα πρωτότυπο project που αφορά τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες διαβιούν συνάνθρωποί μας, κάτοικοι των σύγχρονων μεγαλουπόλεων. Η έκθεση αυτή, με τον τίτλο “Urban Survivors”, πραγματοποιείται μέχρι τις 30 Ιουνίου στην Ελληνοαμερικανική Eνωση (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι), όπου παρουσιάζονται σκηνές από τη δύσκολη καθημερινότητα και τις προσπάθειες αξιοπρεπούς επιβίωσης κατοίκων διαφόρων πόλεων και χωρών. Οι φωτογράφοι του πρακτορείου Noor Alixandra Fazzina, Stanley Greene, Francesco Zizola, Pep Bonet και Jon Lowenstein έχουν καταγράψει με την κάμερά τους πρόσωπα και σκηνές από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, την Κένυα, τη Νότιο Αφρική και την Αϊτή με κοινό σημείο αναφορά στην προσπάθεια για επιβίωση στο κλεινόν άστυ. Παράλληλα με την έκθεση αυτή οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα καλούν το κοινό να συμμετάσχει στο project ανεβάζοντας φωτογραφίες στη σελίδα τους στο Facebook, www.facebook.com/msf.greece μέχρι τις 20 Αυγούστου. Η φωτογραφία θα πρέπει να αποτυπώνει τις δυσχερείς συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν κάτοικοι της Αθήνας -Ελληνες και ξένοι- και την προσπάθεια επιβίωσης σε μια πόλη που ταλανίζεται από την κρίση, τη βία και το ρατσισμό.

 Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Κτίριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β΄ 17 -19 & Ρηγίλλης, Αθήνα) φιλοξενεί από τις 20 Ιουνίου έως τις 2 Σεπτεμβρίου την έκθεση «Αυτό είναι ένα ποίημα, Ομάδα Οπτικής Ποίησης 1981-2011». Η έκθεση αποτελεί μια πρώτη καταγραφή του έργου της ιδιόμορφης καλλιτεχνικής ομάδας με βάση την Αθήνα μέσα από τρεις δεκαετίες. Η οπτική ποίηση ως είδος αναπτύχθηκε τις δεκαετίες του ’60 και το ’70 σε Ευρώπη και Αμερική, ενώ η συγκεκριμένη παρουσίαση πλαισιώνεται από σχέδια, κολάζ, ζωγραφική, βιβλία, εγκαταστάσεις, γλυπτά και οπτικοακουστικά έργα.

,2<1,2<

»/¨{и€µ¹¨5.$%2'2/5.$ Από τις 29 Ιουνίου μέχρι και τα τέλη Σεπτεμβρίου το CAMP! (Απελλού 2 & Ευπόλιδος 4, Πλ. Κοτζιά) φιλοξενεί την έκθεση που επιμελήθηκε ο ιστορικός τέχνης Θανάσης Μουτσόπουλος με θέμα το αθηναϊκό underground. Λίγο πριν από τα εγκαίνια μιλήσαμε για την αρχή της έρευνάς του γύρω από τη συγκεκριμένη σκηνή. «Για μένα αυτή η ‘περιπέτεια’ ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 όταν γνώρισα τον Λεωνίδα Χρηστάκη (τα έντυπα του οποίου διάβαζα από το ’80) και συνεργαστήκαμε στο περιοδικό του ‘Ιδεοδρόμιο’ και σε άλλα έντυπα, ενώ το 1998 έγραψα μια μελέτη για το εικαστικό έργο του Πάνου Κουτρουμπούση. Το κοινό τότε έμοιαζε τελείως ανέτοιμο για τέτοια θέματα, κάτι που άλλαξε σταδιακά στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας. Το 2006, λοιπόν, επιμελήθηκα μια έκθεση στην Πάτρα με τίτλο ‘Μεγάλη Αναταραχή’ σχετικά με τη δεκαετία του ’70, όπου εντάξαμε και underground καλλιτέχνες, όπως τον Κωστή Τριανταφύλλου, τον Λάζαρο Ζήκο και -περιφερειακά- τον Μίνω Αργυράκη, τον Αλέξη Ακριθάκη και τον Θανάση Ρεντζή». Τι ακριβώς όμως θα δούμε στην έκθεση αυτή και ποιες είναι οι παράλληλες δράσεις που την πλαισιώνουν; «Το πρώτο μέρος της έκθεσης με τίτλο ‘Το Αθηναϊκό Underground 1964-1983’ (θα ακολουθήσει δεύτερο μέρος για την περίοδο 19842012) διερευνά τη γέννηση του underground φαινομένου στην αθηναϊκή σκηνή, τις πρώτες beat και υπαρξιστικές εκφάνσεις, το πέρασμα προς τα τέλη των ’60s στην ψυχεδέλεια, την ελευθεριότητα και την αμφισβήτηση και την εξέλιξη στα τέλη της επόμενης δεκαετίας σε άλλες μορφές, όπως το punk και ο αναρχισμός. Οι παράλληλες δράσεις θα είναι συναυλίες, προβολές, συζητήσεις και διαλέξεις με πρωταγωνιστές εκείνης της σκηνής και νεότερους αναλυτές». Η έκθεση συνοδεύεται από την έκδοση βιβλίου που συνοψίζει την πολυετή έρευνα του Μουτσόπουλου γύρω από το συγκεκριμένο αντικείμενο. Ωστόσο, είμαστε εξοικειωμένοι με τον όρο underground στην Ελλάδα και ποια η ιδιαιτερότητα της σκηνής της Αθήνας σε σχέση με αντίστοιχες του εξωτερικού; «Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού, ακόμη και πολύ νέοι άνθρωποι, είναι εξοικειωμένοι με τμήματα του μουσικού underground, όπως ο Νικόλας Ασιμος, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, τα πρώτα έργα του Δ. Σαββόπουλου, αγνοούν όμως μεγάλο κομμάτι του εικαστικού ή του κινηματογραφικού underground. Με αυτή την έκθεση και την έκδοση θα προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε αυτό». mm


2 1

ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„À Ànritiniotis@metropolisnews.gr

3 4

5  © Ô©„šâŽš˜Ÿ©œž—©Í„É©ß “©œ‹©ÐÐË©›¡— ™Ÿ©{җž©‹{⩜˜©•Ò–“©œ˜¡ ©©©©  © Г‹©Ž¡›•˜–á‹©p©œ˜©cp‹œÒ•“i©œ’—©ß “ ©â›˜©—‹©—‹“ ©˜©Éš“›œšâŸ©¡{˜à“˜Ÿ©‘“‹©œ’—©{š˜Žšá‹© ›œ˜©Ð”“•â ©©  © c˗‹©‘“‹©œ˜—©É—œ™—’©•‹“©ß—‹©‘“‹©œ˜—©Ê‹›á–’i ©Ðœ‹”䩘p⎘”ž—©{˜–“œ“•™— ©‹––’–‘‘ä’ ©  © Ô©„˜šœ˜‘Ò–˜Ÿ©{šž¡{˜¡š‘⟩„ߎš˜©„Ò›˜Ÿ©Ï˜ß–“˜©Ž—©‹{˜–‹pŒÒ—“©œ‹©{“›™{–‹œ‹ © c˜¡˜äi ©  © ԩԖҗœ©”—‹‘á©œ’—© ‹›˜šœá©p©œ˜©{š“ŒÒ––˜— ©É˜ä—‘•©…‹—©…˜¡©Ï“ ©—˜p{–ᛜš“‹© “šà—’Ÿ©•‹“©’‘ßœ“Ž‹©œ’Ÿ©‹—œ“{˜–ᜏ¡›’Ÿ©œ’Ÿ©Ð“‹—pҚ ©


x‘‡

23

:::0(75232/,635(66*5

ǿȅȊȃǿȅȊ

jn·ªt²j°ni lÀi·t»uv¹iÀ»l°Àjuª¿·l°

¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’

iniª»¿´lÀ·t´l

CRASH TEST για τον αλεξη

Θα παραμείνει cool ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Το 2012 συμπληρώθηκαν 55 χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης, η οποία δημιούργησε τον προπομπό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την ΕΟΚ. Μισός αιώνας δεν είναι λίγος χρόνος. Οταν μάλιστα πρόκειται για μια περίοδο που, παρά τις τοπικές κρίσεις, κύλησε σχετικά ομαλά για όλες τις χώρες της Δύσης. Η κρίση των πρώτων ετών μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης απορροφήθηκε από τις ακμάζουσες οικονομίες της Δύσης με σχετικά μικρές επιπτώσεις. Παρά τις τοπικές κρίσεις, τη διατήρηση της ταυτότητας των λαών, το «εθνικό» πείσμα, για περισσότερο από μισό αιώνα η Ενωση παρέμενε ο στόχος, ο προορισμός, ένας φάρος ελπίδας. Η ενοποίηση ήταν για όλους τους Ευρωπαίους η λύση σε προαιώνιες διενέξεις. Η Ευρώπη ήταν ο χώρος όπου καλλιεργήθηκε συστηματικά και ενσυνείδητα η ανεκτικότητα προς το διαφορετικό. Εντός των γεωγραφικών ορίων της ΕΕ δημιουργήθηκαν κοινωνίες στις οποίες η ανθρώπινη ζωή και η αξιοπρέπειά της προστατεύθηκαν με τρόπο που δεν έχει όμοιο στην ιστορική διαδρομή του Homo Sapiens. Αυτή ήταν η Ευρώπη της δημοκρατίας και της προόδου. Τα τελευταία τρία χρόνια, μετά την εγκαθίδρυση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, όλα τα παραπάνω τέθηκαν σε αμφισβήτηση. Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές αναδύθηκαν, η διαφορετικότητα άρχισε να αντιμετωπίζεται εκ νέου ως μειονεξία, ο οικονομικός επεκτατισμός ορισμένων χωρών έναντι άλλων έγινε προφανής και κυνικός. Οι ηγέτες των ισχυρών χωρών άρχισαν να συμπεριφέρονται ως δάσκαλοι και τιμωροί των μικρών και αδυνάτων. Οι Βόρειοι ανακάλυψαν εκ νέου την «ανωτερότητά» τους έναντι των «ασθενών» και «φυσικά» επιρρεπών στην «αμαρτία» Νοτίων. Στις κοινωνίες του Νότου που αντιμετωπίζουν μια κατακρήμνιση του βιοτικού επιπέδου, ο φασισμός και ο φόβος σηκώνουν ξανά κεφάλι. Την (όποια) ανεκτικότητα αντικαθιστά το μίσος. Το χειρότερο από όλα είναι ότι σε Βορρά και Νότο η Ενοποίηση δεν μοιάζει πια με φάρο, αλλά με απειλητικό λάθος που δεν πρέπει να ολοκληρωθεί. Η αποτυχία των ηγετών αυτές τις μέρες στις Βρυξέλλες θα οδηγήσει την Ευρώπη ξανά στα φρικώδη μονοπάτια ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Αν αποτύχουν, δυστυχώς οι δρόμοι της Αθήνας θα «δουν» πολύ χειρότερα... ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’


u…Š

24 29 IOYNIOY 2012

WWW.METROPOLISPRESS.GR

lÀj»l°¹iÀµ¹tª»lÀ „’Àj…®‰„’À°Š”ƒ…¸­r‡„

The Locos

Last Drive

Η ώρα για το Rockwave Festival έφτασε. Από αύριο -και για τρεις μέρες- οι φαν του είδους θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα δυναμικό διεθνές line up με εκπλήξεις και ιδιαίτερους καλεσμένους. Η πρώτη μέρα προβλέπεται γεμάτη σκληρό ήχο και ασταμάτητο headbanging. Oι The Locos έρχονται από την Ισπανία και κινούνται σε ska punk διαδρομές οδηγούμενοι από τον Pipi -πρώην τραγουδιστή των Ska-P- και άλλους έξι «τρελούς» μουσικούς. Tην ίδια ημέρα εμφανίζονται οι δικοί μας Last Drive -δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, μια και πρόκειται για μια μπάντα με συνεχή παρουσία στην Αθήνα και όχι μόνο- για μια γερή δόση garage και στη συνέχεια τα πράγματα αγριεύουν· οι Nashville Pussy, με τα κ α τα ιγ ι στ ι κ ά southern riffs από το Τέξας και το Κεντάκι και punk διάθεση, υπήρξαν υποψήφιοι για

βραβείο Grammy για την καλύτερη metal ερμηνεία με το κομμάτι “Fried Chicken and Coffee” το 1999. Νομίζω πως αυτή η πληροφορία είναι αρκετή για κάθε υποψήφιο ακροατή. Τα νοτι- Mamma Kin οαμερικανικά ακόρντα συνυπάρχουν με ένα μεγάλο όνομα της ελληνικής σκηνής, γνωστό στους απανταχού rockers παγκοσμίως, τους Nightstalker, αλλά και με τους μικρότερου βεληνεκούς αλλά επίσης δυναμικούς Mamma Kin- ένα μείγμα ’70s hard rock και punk rock’n’roll, καθώς και δικών τους στοιχείων που δεν κατατάσσονται πουθενά. Η δεύτεNightstalker ρη μέρα διαδέχεται την πρώτη σχεδόν στο ίδιο ύφος, με τους Ελληνες Planet of Zeus και Lucky Funeral, με ήχους stoner, metal, grunge να μη σας αφήνουν λεπτό ακίνητους και τους Unisonic, που αποτελούν από το GAD.

2009 κατά κάποιον τρόπο τη ��υνέχεια των Helloween -καθόλου αμελητέα πληροφορία για τους λάτρεις του power metal- και δηλώνουν: «Είμαστε μία πιο σκληρή εκδοχή του hard rock, αλλά ως σύνολο είμαστε πολύ πιο ευέλικτοι και ποικιλόμορφοι». Την ίδια μέρα και οι Machine Head από το Οκλαντ της Καλιφόρνιας, εκεί που δημιουργήθηκε και εξαπλώθηκε το thrash metal, ακολουθούν τα βήματα συγκροτημάτων όπως οι Metallica και οι Slayer και θεωρούνται οι «σωτήρες του heavy metal». Τα επόμενα δύο ονόματα δεν χρειάζονται καμία επιπλέον πληροφορία. Εμβληματικοί και πρωτοπόροι οι Paradise Lost, ταυτόσημοι σχεδόν με το ευρωπαϊκό doom metal, τους αρέσει να καταπιάνονται με τη μελαγχολία και να τη μετασχηματίζουν σε ιδιαίτερα μουσικά μείγ-


25 WWW.METROPOLISPRESS.GR

29 IOYNIOY 2012

»tuÀ4%22!6)"% Monovine

ματα με ιδιαίτερο βάρος στην αισθητική πλευρά των πραγμάτων. Οι ίδιοι δηλώνουν χαρούμενοι που θα εμφανιστούν μαζί με τον Ozzy Osbourne, η εμφάνιση του οποίου θα αποτε- Unisonic λέσει και την κορύφωση των δύο πρώτων ημερών του φεστιβάλ. Ο Ozzy μαζί με τον Geezer Butler, τον μπασίστα των Black Sabbath, αποτελώντας μαζί επί σκηνής το ήμισυ της μπάντας που θεμελίωσε το heavy metal, υπόσχονται για αυτή τη βραδιά ένα special Black Sabbath set. Paradise Lost

Η τελευταία μέρα προβλέπεται αρκετά διαφορετική, με τη διοργάνωση να τοποθετεί επί σκηνής εξαιρετικούς εκπροσώπους της εγχώριας σκηνής, τους Monovine από την Πάτρα, ένα τρίο που δηλώνει αποφασισμένο να αλλάξει τον κόσμο με punk, dirty pop και grunge ήχο, και με τους μοναδικούς GAD., οι οποίοι, ώριμοι πλέον και καταξιωμένοι στις μουσικές συνειδήσεις, θα μας παρουσιάσουν νέα και παλιά τους αγαπημένα κομμάτια στα ιδιαίτερα ποπ μο-

τίβα τους. Ο Αμερικανός κύριος που θα εμφανιστεί εκείνη τη μέρα ταυτίζεται με την προτροπή “Jump Around” και δεν είναι άλλος από τον Everlast, ex leader των House of Pain, που θα απολαύσουμε σε πιο μελωδικές και ακουστικές πλέον φόρμες. Θα ακολουθήσουν οι αγαπημένοι των εφηβικών μας χρόνων Prodigy, με 20 και πλέον χρόνια μουσικής δραστηριότητας στις πλάτες τους, και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι κανείς δεν πρόκειται να μείνει ανεπηρέαστος από τις dance μαγείες τους. Εξάλλου για το “QMagazine” συγκαταλέγονται στις «50 μπάντες που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις». Τέλος, ο θρύλος του rock’n’roll, o Iggy με τους Stooges, θα μας θυμίσει την αξία του χρόνου, της μουσικής, του έρωτα, θα ιδρώσει, θα γδυθεί, θα πέσει, θα ματώσει, θα κλείσει εν τέλει ένα εορταστικό τριήμερο με τεράστιες δόσεις αδρεναλίνης. Για να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το καλοκαίρι που έρχεται αλλά και όλα τα επόμενα γεμάτα μουσική και την ίδια δύναμη.

Ozzy & Friends

Iggy Pop


u…Š

26 29 IOYNIOY 2012

WWW.METROPOLISPRESS.GR

n¹iÀn·is»iÀ ÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀnimª¹iÀi·tÀni° Oι Lucky Funeral αυτοχαρακτηρίζονται ως «η μπάντα που ποτέ δεν ξεκουράζεται». Εμφανίζονται στο Rockwave Festival την πρώτη μέρα του Ιουλίου μαζί με εμβληματικά ονόματα του metal χώρου -στον οποίο κινούνται-, όπως οι Paradise Lost και ο Ozzy Osbourne, και μας μιλούν για τη μέχρι τώρα πορεία τους, τη σχέση μουσικής και πολιτικής, την ελληνική metal σκηνή και τα όνειρά τους. Αν το Rockwave είναι κάτι που περιμένετε με χαρά, πείτε μας άλλα δύο τουλάχιστον πράγματα για τα οποία είστε το ίδιο ανυπόμονοι. Οντως το Rockwave είναι μια ξεχωριστή στιγμή για εμάς. Από εκεί και πέρα είμαστε ιδιαίτερα ανυπόμονοι να ηχογραφήσουμε καταρχάς το καινούργιο μας δίσκο και έπειτα να τον παρουσιάσουμε live. Το περιμένουμε πώς και πώς, γιατί θα είναι τέτοια η μουσική αποτύπωση των σκέψεων και συναισθημάτων μας, όπως δεν το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν. Ισως άπλα να εμπλουτίστηκαν οι ιδέες και οι γνώσεις μας σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στο παρελθόν. Ισως έχουμε βρει ένα νέο τρόπο επικοινωνίας και νιώθουμε ότι συνθέτουμε διαφορετικά. Ισως όλα αυτά να είναι αρλούμπες, το σίγουρο είναι ότι ανυπομονούμε τρομερά. Δώστε μια εικόνα της ελληνικής progressive rock/metal σκηνής σήμερα, σαν να την περιγράφατε σε κάποιον που δεν είναι φαν του είδους. Δεν είμαστε το αντιπροσωπευτικότερο progressive συγκρότημα, μια και σχετικά πρόσφατα αρχίσαμε να έχουμε τέτοια στοιχεία. Στο επόμενο άλμπουμ μας θα είμαστε πιο κοντά σε αυτό τον ήχο, οπότε με τα τωρινά δεδομένα μπορούμε να περιγράψουμε καλύτερα την ευρύτερη rock/metal σκηνή στην Ελλάδα. Θεωρούμε ότι υπάρχει αστείρευτο ταλέντο, το οποίο βέβαια δεν φτάνει από μόνο του. Η δομή της ελληνικής σκηνής είναι αντίστοιχη με αυτή της κοινωνίας μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εκμεταλλευόμαστε το πρωτογενές υλικό μέχρι να στερέψει, με ένα άρωμα Ευρώπης πλέον, αλλά χάνουμε την ουσία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι παρά τις δυσκολίες του παρελθόντος, εννοώντας την προώθηση στις δεκαετίες ’70, ’80, ’90, οι Ελληνες μουσικοί βρίσκονταν ένα βήμα πιο κοντά στην ουσία. Σήμερα έχουμε τις ανέσεις της εύκολης ηχογράφησης, των βίντεο, των τουρ, αλλά από εκεί και πέρα πού δίνουμε βάση; Η ελληνική σκηνή, λοιπόν, βρίσκεται σε οργασμό, μένει να φανεί αν είναι σεξουαλικός η πνευματικός... Υπάρχουν τυχερές κηδείες; Πώς σας προέκυψε αυτό το όνομα; Θέλαμε να επιλέξουμε ένα όνομα το οποίο στον ακροατή ή τον αναγνώστη θα προκαλούσε πάνω από τρία δευτερόλεπτα σκέψης όταν θα το συναντούσε. Αυτή η φαινομενική αντίθεση το πέτυχε. Το όνομα προέκυψε μετά την πρώτη μας συνάντηση και τελικά μάλλον σήμαινε κάτι διαφορετικό για τον καθένα μας. Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τυχερή κηδεία είναι φιλοσοφία θανάτου, οπό-

τε ναι, υπάρχουν τυχερές κηδείες, αφού ζούμε το θάνατο καθημερινά και είναι κομμάτι της ζωής μας. Ηταν η συμμετοχή στο Rockwave ένα εφηβικό σας όνειρο; Πώς σας μεταφέρθηκε η είδηση ότι είστε μέσα; Ενας από εμάς περίμενε στη στάση το 049 για να πάει στον Ταύρο και τότε χτύπησε το τηλέφωνό του. Τελικά έχασε το λεωφορείο και πήγε πετώντας! Φυσικά και ήταν εφηβικό μας όνειρο. Πώς ζείτε; Τι δουλειές κάνετε για να πληρώσετε το νοίκι σας; Αν και όλοι έχουμε σπουδάσει ηχολήπτες, οι δύο δουλεύουν σταθερά στο χώρο. Ο τρίτος βοηθάει κάθε πρωί τη μητέρα του στη δουλειά και ο τέταρτος είναι ηχολήπτης, dj, πορτιέρης, μπογιατζής, αχθοφόρος. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να φτάσουμε στην ονειρική συνθήκη να ζουν όλοι οι καλλιτέχνες από την τέχνη, άρα και οι μουσικοί από τη μουσική τους; Τι θα προϋπέθετε αυτό; Ναι, υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σε αυτή τη συνθήκη, σίγουρα όμως δεν θα τη ζήσουμε εμείς ή η επόμενη γενιά. Ισως αυτό είναι τελικά το κλειδί για να κάνουμε το βήμα εμπρός. Οταν αντιληφθούμε ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά από εμάς, τότε θα μπουν τα θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο. Η απαραίτητη προϋπόθεση για να φτάσουμε στο επιθυμητό είναι να δημιουργήσουμε μια πλατωνική πολιτεία. Μέχρι τότε ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και ένας από τους πρώτους καρπούς μας ως κοινωνία θα είναι η αξιοκρατία. Αγαπημένα σας μέρη στην Αθήνα και στα προάστια, και γιατί. Χαϊδάρι, Αιγάλεω, Κερατσίνι, Εξάρχεια, Πειραιάς, Πλακά, Ακρόπολη, Νέα Φιλαδέλφεια. Επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη ζωές και τις εμπειρίες μας. Η τέχνη είναι για εσάς διαχωρισμένη από την πολιτική; Η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση και να εκφράζεται σε όλους τους τομείς, όπως και στην πολιτική. Αυτό έκανε άλλωστε από την αρχαιότητα. Η πολιτική όμως άλλαξε ως έννοια, με έναν οργουελικό τρόπο και πλέον είναι συνυφασμένη με κομματικούς μηχανισμούς, φοιτητικές παρατάξεις και άλλες τέτοιες ομορφιές. Η τέχνη στις μέρες μας, αν θέλουμε να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους, καλό θα είναι να κάνει αντιπολίτευση στην «πολιτική».


u…Š

28 ǿȅȊȃǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

D.P.

IS IN DA HOUSE Το νέο έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Πρώτη Υλη» για το Φεστιβάλ Αθηνών (σκηνοθετεί και ερμηνεύει) δεν έχει οδηγίες χρήσης, εξηγήσεις ή αστερίσκους. Επίσης κάθε κρίση είναι αυστηρά υποκειμενική και προσωπική τέχνη χωρίς μετάφραση... µr‚…À„Àm¸±‰¸À¹Ài‰³Ž„

Δεν μπορείς να μιλήσεις για την «Πρώτη Υλη» του Δημήτρη Παπαϊωάννου χωρίς να εξηγήσεις όλα όσα προηγήθηκαν της παράστασης. Η ιστορία έχει ως εξής: «Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιστρέφει». Εγκλωβιστική και αμφίσημη η διαπίστωση, λειτούργησε σχεδόν ως τίτλος από την πρώτη στιγμή που ο Γιώργος Λούκος ανακοίνωσε ότι ο Δημήτρης Παπαϊωάννου θα σκηνοθετήσει και θα χορέψει σε ένα έργο που ετοίμασε ειδικά για το Φεστιβάλ Αθηνών. Και μετά ήρθε η ώρα των πρώτων φωτογραφιών. Ασπρόμαυρες. Ο Δημήτρης με μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο κουμπωμένο ως ψηλά στο λαιμό. Στηρίζει το γυμνό σώμα του Tadeu Liesenfeld, ένα σώμα του οποίου κάποια μέλη απουσιάζουν και αντικαθίστανται από ψηφίδες παρμένες από το σώμα του Παπαϊωάννου. Και αμέσως μετά η αμηχανία: ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δεν θα μιλήσει. Καμία συνέντευξη. Τίποτα. Τι θα δει το κοινό λοιπόν; Ποια είναι η νέα δουλειά του χορογράφου-σκηνοθέτη-εικαστικού που έχουμε μάθει να αποκαλούμε εθνικό; Μόνος χάρτης για το θεατή η εξής ανακοίνωση: «Τι κρύβεται πίσω από το ντουέτο του Δημήτρη με τον Tadeu; Τι αποπειράται ο καλλιτέχνης επιστρέφοντας στη σκηνή σε στενό εναγκαλισμό με ένα σύμβολο αρχέγονο όπως το γυμνό ανδρικό σώμα; Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, με φόντο τη διάψευση όλων των προσδοκιών, επιχειρεί έναν αναστοχασμό πάνω στην προσωπική, αλλά και την ελληνική ταυτότητα με εργαλεία τα πιο στοιχειώδη από το εργαστήρι του εικαστικού: ένα τελάρο, ένα σκουπιδοτενεκέ, ένα σώμα, τον ίδιο του τον εαυτό και -πάνω από όλα-

ένα βλέμμα διαυγές και μια ποιητική διάθεση που ξέρει να αναμετράται με τα ουσιώδη». Οι συζητήσεις φουντώνουν, σχόλια, υποθέσεις και προκλήσεις: «Τώρα να δούμε τι μπορεί να κάνει μετά τους Ολυμπιακ��ύς Αγώνες και τις ανέσεις και την πολυτέλεια που του προσέφερε το Παλλάς». Αλλοι δήλωναν αθεράπευτοι νοσταλγοί της εποχής που ο Δημήτρης Παπαϊωάννου με την Ομάδα Εδάφους (αλλά και νωρίτερα) ασκούνταν και δημιουργούσαν στο σκληρό τσιμέντο υπό κατάληψη κτιρίων ή αποθηκών. Μόλις την Κυριακή στο «ΒΗΜagazino» ήρθε και η υπόμνηση πως ο Γιώργος Βέλτσος το 2009 τον συμβούλευσε «να σώσει την τέχνη του επιστρέφοντας στα καταγώγια». Ο θεατής της «Πρώτης Υλης» προσέρχεται, μοιραία, στην παράσταση με ένα ελάττωμα στην όραση, με μικρές στρεβλώσεις που προκαλούν

όλες οι παραπάνω προσδοκίες (θα μαγέψει/θα αποτύχει), τα ερωτήματα (μπορεί να κάνει πάλι μαγεία;) και βέβαια η συστηματική σιγή για αυτό που πρόκειται να δει τα επόμενα 80 λεπτά. Την περασμένη Δευτέρα στην Πειραιώς 260 η ζέστη ήταν αφόρητη. Δροσιζόμαστε με παγωμένο νερό λίγο πριν μπούμε στο βάθος μιας αποθήκης με το τσιμέντο να καίει - χωρίς κλιματισμό. Το κοινό ανάμεικτο, κυρίως άνθρωποι από τον ευρύτερο χώρο του πολιτισμού, η Βάσω Παπανδρέου, πολλές γυναίκες. Μία από αυτές νιώθει την ανάγκη να μου αφηγηθεί την προσωπική της σχέση με τον Παπαϊωάννου: «Δεν τον ήξερα. Ημουν εθελόντρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τρελάθηκα με τη δουλειά του. Εκτοτε βλέπω ό,τι παρουσιάζει. Στο ‘Μέσα’ έμεινα πέντε ώρες στη θέση μου και παρακολουθούσα. Οχι, δεν είμαι μόνη, έχω έρθει με το γιο μου - ξέρετε, δεν αρέσει στον άντρα μου».


29 :::0(75232/,635(66*5

«Η παράσταση αρχίζει σε πέντε λεπτά. Παρακαλούμε περάστε στις θέσεις σας» Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κρατά ένα λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι. Ορθιος στην είσοδο της αποθήκης κόβει τα εισιτήρια των θεατών. Παρατηρώ πως τα χέρια του τρέμουν λίγο - κάποια στιγμή του πέφτουν κάτω κομματάκια από τα εισιτήρια που σχίζει. Πίσω του μια απλή εξέδρα, ένα ξύλινο τελάρο, ένα λάστιχο συνδεμένο σε μία βρύση στο βάθος, ένα μικρόφωνο. Οι πρώτες ύλες της παράστασης - πρώτες ύλες που εξαρχής σηματοδοτούν την αναμφισβήτητη εικαστική ιδιότητα του Παπαϊωάννου δεύτερη φύση του. Arte povera λοιπόν, μέχρι να εμφανιστεί βέβαια το γυμνό άρτιο σώμα του Tadeu Liesenfeld, οπότε εκεί αντικρίζεις την αναγεννησιακή γλυπτική (έναν Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγελου ας πούμε). Εναρκτήρια σκηνή: Ο Παπαϊωάννου κρατά στον ώμο ένα μεγάλο μεταλλικό κουβά, περπατά με ζυγισμένους μεγάλους δρασκελισμούς, πετώντας μπροστά από κάθε βήμα του ελαστικές μάζες πάνω στις οποίες πατά δυνατά σε κάθε δρασκελισμό. Η σπορά έχει αρχίσει, ο καλλιτέχνης βρίσκεται ξανά στο χωράφι έτοιμος να σπείρει και να θερίσει. Μια σκηνή που θυμίζει ελληνικό καλοκαίρι στους αγρούς στιγμιαία, μέσα στο άνυδρο τοπίο της αποθήκης. Εικόνα που επιστρέφει κατά διαστήματα, όταν ακούγονται τζιτζίκια στην αίθουσα, όταν ένα τραπέζι που σέρνεται θυμίζει βαπόρι που περνάει από τα ανοιχτά ή όταν με το λάστιχο καταβρέχει τον Liesenfeld. Ο,τι ακολουθήσει πάνω στην εξέδρα της αποθήκης στροβιλίζεται γύρω από θέματα ταυτότητας, πίστης ή γνώσης για το σώμα/εαυτό, την επιβολή και τη βούληση. Χωρίς οδηγίες πλοήγησης στην παράσταση, κάθε θεατής γίνεται ξεχωριστός μεταγλωττιστής όσων διαδραματίζονται μπροστά του. Το αυστηρά μαυροντυμένο σώμα προσπαθεί να διαπεράσει το γυμνό σώμα μέσα από μικρά

ǿȅȊȃǿȅȊ

ανοίγματα στα χέρια. Το γυμνό σώμα απορεί και αντεπιτίθεται - μπορεί και αυτό να κάνει το ίδιο. Μια αναμέτρηση γυμνού και ντυμένου σώματος. Ο αυστηρός «αγρότης» που έχει το βλέμμα του εξουσιαστή και ο γυμνός έκθαμβος νέος που πειθαρχεί και επαναστατεί με την πρώτη ευκαιρία. Κάποια στιγμή ο διαχωρισμός των ρόλων μοιάζει ξακάθαρος· ο γυμνός άντρας είναι η πρώτη ύλη στα χέρια του μαυροντυμένου δημιουργού. Τον υποβάλλει σε σωματικές ασκήσεις και δοκιμές μέσα από κινήσεις αυστηρής γεωμετρίας, τον καθοδηγεί σε επιδείξεις ρώμης και ικανοτήτων που παγώνουν για μια μικρή στιγμή θριάμβου ζητώντας με το βλέμμα την επιδοκιμασία του κοινού. Προς στιγμήν σκέφτομαι τα μικρά μπουλούκια θαυματοποιών που τα καλοκαίρια γύριζαν στην επαρχία: ο Παπαϊωάννου είναι ο δαιμόνιος παραγωγός-επιχειρηματίας-εκπαιδευτής του παιδιού (ή θηρίου) θαύματος. Η εποχή της φτώχειας και του θεάματος μαζί. Καθώς το παιχνίδι μεταξύ τους αρχίζει να εκφεύγει από τη γεωμετρημένη φόρμα, ο γυμνός άντρας κάποιες στιγμές αυθαδιάζει και προσπαθεί να εξουσιάσει αυτός - ο Παπαϊωάννου εγκλωβισμένος στο πάτωμα κάτω από μια ξύλινη επιφάνεια. Και εκεί αναδύεται η υποψία: στη σκηνή βλέπουμε μόνο τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Τα δύο σώματα είναι

ο ίδιος. Το μαυροντυμένο είναι ο δημιουργός, ο εικαστικός, χορογράφος, χορευτής των καταγωγίων, της Ομάδας Εδάφους. Και ο γυμνός μέσα στην εκτυφλωτική αρτιότητα και ομορφιά του είναι το θέαμα, η άλλη όψη δημιουργίας του Δημήτρη Παπαϊωάννου από το 2004 και μετά, η όψη για την οποία πολύ αγαπήθηκε αλλά και κατακρίθηκε. Το ένα σώμα διεισδύει στο άλλο, ψηφίδες αλληλοσυμπληρούμενες που κατορθώνουν να ισορροπήσουν. Ο δημιουργός κατευθύνει και μπορεί να ελέγξει τον νέο (αν και υπάρχουν στιγμές που ο έλεγχος χάνεται). Η «Πρώτη Υλη» θα μπορούσε να είναι η προσωπική αφήγηση της δημιουργικής διαδρομής του Δημήτρη Παπαϊωάννου, σκοτεινής και φωταγωγημένης, καθοδηγούμενης και συνειδητής. Καθώς μπροστά στο μικρόφωνο κάνει ήχους που θυμίζουν πυροτεχνήματα με τα χέρια να σηκώνονται ψηλά και τα μάτια του έκπληκτα να διαστέλλονται, γίνεται ο ίδιος το υπερθέαμα που δημιούργησε, γίνεται το προϊόν του, γίνεται φορέας της ίδιας του της έμπνευσης. Λίγο πριν από το τέλος, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου πάνω σε ένα τραπέζι ξεγυμνώνει το πόδι του και μοιάζει να το ακρωτηριάζει. Στιγμή που κόβει την ανάσα όχι μόνο χάρη στη δράση αυτή καθαυτή, όσο κυρίως εξαιτίας της έντασης του βλέμματος. Οσο χειροκροτούμε νιώθω βαθιά ανακούφιση. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι εδώ, ξέρει όσα έγιναν και όσα θα γίνουν με ακρίβεια. Φέρει με έλεγχο το «δισυπόστατο», το μυστηριακό της πρωτογενούς δημιουργίας με το φαντασμαγορικό του μεγάλου κοινού. Και ναι, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μεγαλώνει, μπορεί σε κάποιες σκηνές της παράστασης να φορούσε γυαλιά πρεσβυωπίας, άλλα ένα πράγμα είναι απολύτως σίγουρο: Elvis (aka Δημήτρης Παπαϊωάννου) has not left the building.


 ǿȅȊȃǿȅȊ

u…Š

Jumpin :::0(75232/,635(66*5

‰ŒŠy{Ä s€{ċŠ}€y

Gaudi

Πέρυσι ήταν οι Brothers in Plugs, φέτος ποιος; Aυτό το ερώτημα ταλανίζει τους ανθρώπους του Jumping Fish, τους καλλιτέχνες που έχουν φτάσει στην τελική τριάδα, αλλά και το μουσικόφιλο κοινό. „’Às¸rŽ¸’Àn¸ŽŠr‡Š”

O Gaudi, κατά κόσμον Γιώργος Γουδής, είναι ήδη γνωστός στο κοινό μέσω του Jumping Fish, καθώς το τραγούδι του “Come Again” είχε αναδειχθεί σε τραγούδι του μήνα το Νοέμβριο του 2010. Αυτή τη φορά, στην τριάδα του διαγωνισμού τον έφερε το “Millionaire”. O νεαρός τραγουδοποιός ξεκίνησε να παίζει μουσική από μικρό παιδί, αλλά την αγάπησε ουσιαστικά πολύ αργότερα. Οι μουσικές του επιρροές περιλαμβάνουν το swing των ’30s, ’40s και ’50s, τον Elvis μέχρι και τους Beatles. Αγαπάει την «αμερικανική τριλογία» των Stones, το “Fairy Tale” του Donovan, τoν Cohen, τον Tom Waits, τον Tiersen, τον Williams και τoν Χατζιδάκι. Ολα αυτά στη δημιουργία, διότι ως πιανίστα τον έχει επηρεάσει ο Chopin, o Beethoven, o Scriabin, ο Rachmaninoff και πολλοί άλλοι. Από τους Red Hot Chili Peppers δυσκολεύεται πολύ να ξεχωρίσει ένα κομμάτι. «Αν πρέπει να το κάνω, επιλέγω το ‘Dosed’ από το ‘By The Way’, το οποίο έβαζα στο repeat κάθε μέρα όταν ήμουν σερβιτόρος και, αν ήταν άδειο το cafe, όταν έφτανε το ‘Dosed’, το άκουγα τρεις με τέσσερις φορές, ενώ στο ‘Cabron’ πατούσα το skip. Ωραίες μέρες...» Ο Γιώργος θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ «ανεξάρτητων» καλλιτεχνών είναι αστείος, καθώς υπάρχει χώρος για όλους. «Φαντάζομαι ότι η Βανδή και η Βίσση έβγαλαν πολλά λεφτά χάρη στον ανταγωνισμό τους κάποια στιγμή. Τώρα, αν μιλάμε για το διαγωνισμό, ας κερδίσει ο καλύτερος». Στην υποθετική ερώτηση «Ποιο τραγούδι σας θα θέλατε να διασκευάσουν οι Peppers;» απαντά: «Με τον Frusciante το ‘Come Again’, θα ήθελα να δω πώς το ακούει. Με τον Klinghoffer δεν τους έχω καταλάβει ακόμα καλά, αλλά μάλλον θα ήθελα το ‘Amsterdam’». Μπορείτε να τον ακούσετε: www.myspace.com/gaudiemusic

Οι Puta Volcano είναι μια μπάντα με ιδιαίτερο ήχο που προκύπτει από desert, volcanic και psychedelic στοιχεία. Υπάρχουν με το συγκεκριμένο line up από τις αρχές του 2010 και στο διαγωνισμό ξεχώρισαν με το τραγούδι “Thirty Four”. Ο Αλεξ Πι (κιθάρα), ο Στέφανος Στεφανίδης (drums), η Luna S (vocals), ο Αλεξ Μοίρο (μπάσο) και ο Αλεξ Κετετζιάν (ηχοληψία) κυκλοφόρησαν το 2011 στο πλαίσιο του πρώτου Band Complete Ρroject το πρώτο τους ΕP με τίτλο “Represent Victory Below Εye”, το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα συλλεκτικά αντίτυπα. Αυτή την εποχή οι Puta Volcano είναι σε διαδικασία σύνθεσης καινούργιου υλικού, το οποίο θα υποστηρίξουν με μια σειρά από live. «Μας χαροποίησε πολύ ότι φτάσαμε στους τρεις και τώρα περιμένουμε να δούμε τι μέλλει γενέσθαι», αναφέρει η Luna S και ο Αλεξ συμπληρώσει: «Θα δώσει μεγάλη προβολή στην μπάντα η επιλογή μας από τους Peppers». Στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο τους τραγούδι των Red Hot Chili Peppers, το group απαντάει ομόφωνα


O Gaudi, oι Puta Volcano και οι Sunny Side of the Razor στο Mstories 27 που κυκλοφορεί σήμερα



ng Fish :::0(75232/,635(66*5

ǿȅȊȃǿȅȊ

Τα τέσσερα αδέρφια Αρωνίδη, που βρέθηκαν πέρυσι στη σκηνή του ΟΑΚΑ λίγη μόνο ώρα προτού ο Jon Βon Jovi και η παρέα του αποθεωθεί από χιλιάδες κόσμο, εύχονταν «καλή επιτυχία» σε όλους τους συμμετέχοντες πριν από λίγο καιρό στο φακό των Μstories. Οσοι συμμετείχαν στο διαγωνισμό του Jumping Fish φέτος ονειρεύοταν και πάλι τη σκηνή του ΟΑΚΑ, μόνο που αυτή τη φορά στη θέση των Βon Jovi θα είναι οι Red Hot Chili Peppers. Μεγάλο το κίνητρο, μεγάλη και η συμμετοχή. Μόνο που οι θέσεις ήταν περιορισμένες. Πέντε για τη δεύτερη φάση του διαγωνισμού και τρεις για την τρίτη. Κάπως έτσι, την Παρασκευή 1η Ιουνίου, κοινό και κριτική επιτροπή, έπειτα από ένα απολαυστικό live στην «Τεχνόπολις», κατέληξαν στα τρία πιο όμορφα/άρτια/πρωτότυπα/ενδιαφέροντα τραγούδια. Ο George Gaudi, οι Puta Volcano και οι Sunny Side of the Razor περιμένουν με αγωνία την απόφαση του management του συγκροτήματος για το ποιος θα ανέβει στη σκηνή του ΟΑΚΑ στις 4 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε.

Sunny side

Puta volcano

το “Under Τhe Βridge”, γιατί αποτέλεσε κομμάτι σταθμό για πολλούς στα ’90s και τοποθέτησε τους Peppers επίσημα στο χάρτη. Και στην υποθετική ερώτηση «Ποιο τραγούδι σας θα θέλατε να διασκευάσουν οι Peppers;» απαντούν: «Σε ένα εντελώς υποθετικό σενάριο μάλλον το ‘Silverplate’. Είναι αυτό που πιο δύσκολα θα μπορούσε να έχει τη χροιά των Peppers και θα είχε ενδιαφέρον να το ακούσουμε». Αν έπρεπε οι ίδιοι να διαφημίσουν το υλικό τους μέσω ενός Telemarketing, θα έλεγαν κάτι τέτοιο: «Θέλεις ροκάκι; Εχουν. Θέλεις μπαλαντούλες; Δεν έχουν (αλλά, αν τηλεφωνήσετε εντός μισάωρου, θα σκαρώσουν μία αποκλειστικά για εσάς). Θέλεις φαΐ μαζί με το CD; Μαγειρεύουν κιόλας. Για αυτούς που δεν ακούνε τα γνωστά και ως ‘ντε-ζερτ ροκάκια’, το CD έχει μεγάλη χρησιμότητα για να διώχνει τα περιστέρια και τις δεκαοχτούρες από τα μπαλκόνια με τις γαρδένιες. (Περιλαμβάνεται ειδικός σπάγγος για να το κρεμάσετε)». Εχουν ταλέντο, έχουν και χιούμορ. Ο,τι καλύτερο. Μπορείτε να τους ακούσετε: www.myspace.com/putavolcano

Οι Sunny Side of the Razor δημιουργήθηκαν το 2008 από την ηθοποιό Σάννυ Χατζηαργύρη, η οποία είναι και frontwoman του συγκροτήματος, τον Δημήτρη Κουτσιούρη (φώτο) και τον Βαγγέλη Ζήση. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομα του γκρουπ, αποτελούμενο από τραγούδια με αγγλικό στίχο τα οποία στην πλειονότητά τους έχει γράψει η Σάννυ. Το συγκρότημα έχει συμμετάσχει ήδη σε αρκετά live, συμπεριλαμβανομένου και του Rockwave Festival στην Αθήνα το 2009, δίπλα σε ονόματα όπως οι PLACEBO και ο MOBY. Γαλουχημένη με τον ήχο των Cure και εμπνευσμένη από το στίχο τους “Remember you can fill up the sky, you don’t have to give in”, η Σάννυ ένιωθε την ανάγκη να εκφράσει τη δική της αλήθεια. Μια εσωτερική ανάγκη που θα την έκανε ακόμα και να βγει να τραγουδήσει στο δρόμο με μια κιθάρα. Επιλέγοντας αγγλικό στίχο -που ταιριάζει στο είδος και αποτελεί τη μητρική της γλώσσακαι ιδιαίτερη μουσική, που απευθύνεται σε κοινό με ακούσματα όπως και τα δικά της, η Σάννυ έπλασε το δικό της κόσμο, που παντρεύει το alternative-indie με το gothic. Εναν ήχο με έντονα κιθαριστικές μελωδικές γραμμές, με σαφείς επιρροές από το New Wave και τη δεκαετία του ’80. Στο διαγωνισμό αναδείχθηκαν με το τραγούδι “Jump on the Polar Express”. Το αγαπημένο τους τραγούδι από τους Red Hot Chili Peppers είναι το “Dani California”, αλλά στην περίπτωση που είχαν την ευκαιρία, θα ήθελαν οι Peppers να διασκευάσουν το “Weakness”, γιατί «είναι ένα παιχνιδιάρικο μεν κομμάτι, με αρκετή όμως σκληρότητα. Σε αυτόν το συνδυασμό οι Peppers είναι masters». Μπορείτε να τους ακούσετε : www.myspace.com/sunnysideoftherazor


Η Αφροδίτη Μάνου και η Ηρώ Σαΐα τραγουδούν “Amore Mio” στο 32 Mstories 27 που κυκλοφορεί σήμερα

u…Š

ǿȅȊȃǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

n¹iÀnjªi Àn¹i°Àni¹ªl°

Η Αφροδίτη Μάνου επιστρέφει στο μουσικό στερέωμα με μια μεγάλη συναυλία στην «Τεχνόπολις». Μαζί της θα βρεθούν αγαπημένοι της φίλοι για να γιορτάσουν τη νέα της αρχή! m±½‰ŠÀs¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” o‘Šƒ¸‚±¸À¶rŽ…¸Ài‰¸ƒ‰‘ŽŠ‹Š¬ˆŠ” É{⩋š“›œšÒ©Íš™©…‹¥‹ ©Ð‹—™–’Ÿ©É—Žš˜¡–“ŽÒ•’Ÿ ©Éš˜Žáœ’©Ðҗ˜¡ Οταν ήμουν μικρή, η Μαίρη Παναγιωταρά φάνταζε στο μυαλό μου σαν μια σούπερ ηρωίδα που καταφέρνει και τα κάνει όλα στην ώρα τους. Ηξερα απέξω όλους τους στίχους αν και δεν καταλάβαινα ακριβώς τι είναι αυτό το συζυγικό καθήκον και γιατί τις πιάνουν τον «κώ...». Τα χρόνια πέρασαν, το πάρτι της Βουλιαγμένης ήταν για τη δική μου γενιά μια ιστορία από τα παλιά που άρεσε στον μπαμπά να τη φέρνει στο μυαλό του. Την Τρίτη 3 Ιουλίου, όμως, έχουμε ένα λόγο να ξαναζήσουμε το πάρτι. Διότι η Αφροδίτη Μάνου, ύστερα από μια δεκαετία όπου έδωσε ελάχιστα δείγματα γραφής στην ελληνική μουσική, επιστρέφει με μια μεγάλη συναυλία στην «Τεχνόπολις». Με τίτλο «Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό» και συνεπιβάτες τους Κώστα Θωμαΐδη, Γιάννη Κότσιρα, Σταμάτη Κραουνάκη, Γιάννη Μηλιώκα, Θάνο Μικρούτσικο, Ευαγγελία Μουμούρη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Ηρώ Σαΐα και Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Αφροδίτη Μάνου θα ξεκινήσει από την αρχή. Λίγες μέρες πριν από τη συναυλία, τη συναντήσαμε στο σπίτι της για τις ανάγκες του Mstories και μιλήσαμε μαζί της για αυτή την άτυπη επι-

στροφή. «Για διάφορους προσωπικούς, υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους, την τελευταία δεκαετία το παράκανα στην αποχή. Εξαφανίστηκα σχεδόν από τη δουλειά, κάτι που δεν είναι σωστό ούτε για το μέσα μου, ούτε για μένα, ούτε για εσάς, ούτε για κανέναν. Εγινε μια πρώτη επαφή μου με το κοινό στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο το χειμώνα και εκεί γνώρισα την Ηρώ Σαΐα και την Ευαγγελία Μουμούρη. Ταιριάξαμε σαν τρίο κοριτσιών και φτιάξαμε ένα πρόγραμμα που περιείχε και θεατρικά στοιχεία, με κειμενάκια των ΠαπαθανασίουΡέππας, που ήταν εμπνευσμένα από τις ιστορίες των τραγουδιών». Αυτή η συνεργασία έμελλε να γίνει και η αρχή για μια προσωπική σχέση, όπως τονίζει η Ηρώ Σαΐα: «Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί εκτός από μια δασκάλα, έχω αποκτήσει μια σημαντική φίλη». Οταν, λοιπόν, η συνταγή πετύχει, γιατί να μην επαναληφθεί; «Με την Ηρώ θα συνεχίσουμε και το καλοκαίρι και ελπίζουμε στο δρόμο να μας βρει και η Ευαγγελία, που έχει και άλλες υποχρεώσεις αυτή την περίοδο», αναφέρει η Αφροδίτη Μάνου και τονίζει ότι τα φώτα θα είναι περισσότερο στραμμένα πάνω της μόνο στη συναυλία της «Τεχνόπολις» εξαιτίας της μεγάλης αποχής της.

Τι θα δούμε όμως σε αυτή τη συναυλία; «Την Τρίτη θα δείτε μια πολυπρόσωπη και πολύχρωμη συναυλία όπου συμμετέχουν κάποιοι από τους πιο άξιους και πιο σημαντικούς του ελληνικού τραγουδιού. Είναι άνθρωποι που γνωρίζω πολλά χρόνια και άλλοι τους οποίους γνώρισα πρόσφατα. Είναι άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή μου και στην έμπνευσή μου, άνθρωποι που διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου, τα τραγούδια και γενικότερα την ψυχή μου. Θα τραγουδήσουμε κυρίως τραγούδια δικά μου, αλλά και δικά τους, τα οποία θα μου αφιερώσουν εκείνη τη βραδιά για να γιορτάσουμε συμβολικά ένα νέο ξεκίνημα της δικής μου καριέρας στο ελληνικό τραγούδι». Η ενορχήστρωση και η επιμέλεια της επταμελούς ορχήστρας ανήκουν στον Μανώλη Ανδρουλιδάκη, ενώ τη συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια της βραδιάς υπογράφουν οι Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας. Τέλος, αν αναρωτιέστε για το επόμενο δισκογραφικό της βήμα, η απάντηση έρχεται από την ίδια: «Νομίζω ότι μπήκα πια σε μια διαδικασία παραγωγής. Εψαχνα εδώ και καιρό τον καινούργιο μου εαυτό. Ηταν σαν να κοιμόμουν και να ξύπνησα δέκα χρόνια μετά. Τα καινούργια τραγούδια θα έρθουν πολύ άμεσα!»


ˆŒ‹{

‚}Š{ °”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

s¬“’À‡¸ˆŠ‡¸……Š¬ Το Σινέ Λαΐς υποδέχτηκε το 2ο Athens Open Air Film Festival (Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας), με την ταινία “Rock Of Ages” και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τεράστια. Από τα ωραιότερα και πιο αγαπημένα φεστιβάλ της πόλης!


Š…’Á—˜“

34 ǿȅȊȃǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

FACE OFF lÀj´´ls¹mt»l»iÀ¼jsÀm´j¶j»i¹

t½‰Š…¸À5NDERGROUND Κάποτε η υπόγεια διάβαση της πλατείας Ομονοίας είχε τη δική της ζωή, το δικό της κόσμο. Τώρα, λίγοι λαχειοπώλες, βιαστικοί περαστικοί, ναρκομανείς και φοβισμένα πρόσωπα συνθέτουν την εικόνα της.

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

O συγγραφέας Auguste Corteau μπήκε στη δροσιά του Floral ακριβής στην ώρα του για το ραντεβού μας, ένα μεσημέρι στα Εξάρχεια που έκαιγε τους δρόμους και τα ιδρωμένα μέτωπα των περαστικών. Το βλέμμα του πετάει πάνω από τις κουβέντες μου σαν να ψάχνει κάτι, κάποιον. Οταν με κοιτάζει, είναι στιγμιαία αλλά ερευνητικά. Λέει ότι το πιο αγαπημένο του βιβλίο από όσα έχει γράψει είναι πάντα το τελευταίο, το στερνοπούλι του. Ηθελε πάντα να ασχοληθεί με τη συγγραφή; «Οχι, η αναζήτηση με οδήγησε εκεί», εξηγεί. «Οταν ήμουν μικρός, πίστευα ότι για να γίνεις συγγραφέας έπρεπε να πληροίς προϋποθέσεις, να έχεις εμπειρίες. Ηταν πολύ δύσκολο να αναμετρηθώ με τα λογοτεχνικά μου ινδάλματα, οπότε δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου συγγραφέα». Η πρώτη του ιστορία είχε τίτλο “Iceberg” («Παγόβουνο») και γράφτηκε στην αγγλική. Η ιδέα γεννήθηκε από το “Three Lives” της Gertrude Stein. «Είχα πολλές φιλοδοξίες και όρεξη -ήμουν 17 ετών-, αλλά όχι τόσες ικανότητες και ταλέντο. Είχα διαβάσει βιβλία που με τον τρόπο τους μου έδωσαν πολλά, όπως την «Ιουλιέτα του de Sade ή το «Χαμένο Χρόνο» του Proust. τα» Κ Κατά κάποιον τρόπο αυτοί ήταν οι γονιμοποιοί μ συγγραφείς». μου Θα ήθελε σε κάποια στιγμή να κάνει το βήμα σ στον αγγλικό χώρο και να εκτεθεί σε περισσότερο κ κόσμο για να δει αν αξίζουν τα βιβλία του, επειδή ε εκεί υπάρχει πολύ ταλέντο. Τι λέει για τα πολύ ε εμπορικά βιβλία και όσα γίνονται ταινίες; «Μερ ρικά μου αρέσουν πολύ, όπως ο Χάρι Πότερ, και ά άλλα τα βρίσκω άθλια, όπως του Dan Brown». Θα ή ήθελε να δει ένα δικό του βιβλίο να μεταφέρεται σ στον κινηματογράφο; «Ναι, σαφώς, αλλά ει δυνατ η ταινία να είναι καλύτερη από το βιβλίο, να τόν το δίνει άλλη διάσταση, όπως για παράδειγμα το του ‘S ‘Shining’ (‘Η Λά��ψη’). Η ταινία, δηλαδή, να έχει λ λόγο ύπαρξης. Ηταν να γυριστεί σε σίριαλ το ‘Αυτο τοκτονώντας’, αλλά δεν έγινε τελικά και πιθανώς να είναι καλύτερα έτσι. Μετά την ‘Τεστοστερόνη’ δεν θέλω να ασχοληθώ πάλι με αυτό τον τομέα. Είναι πολύ κουραστικό». Αφήνουμε τον κόσμο των βιβλίων και μιλάμε για τη σημερινή Ελλάδα. Πώς βλέπει τα πράγματα; «Σαν μια αγχώδη κατάσταση, κατάθλιψη σε εθνικό επίπεδο. Ενα διάχυτο στρες, ένα αίσθημα βαθιάς απαξίωσης, κατήφειας και μελαγχολίας. Με έχει επηρεάσει και σε βιοποριστικό επίπεδο, όπως τους περισσότερους. Μοιραία, έχει περιορίσει ακόμα και τις μικρές καθημερινές πολυτέλειες. Αλλά σε συναισθηματικό επίπεδο δεν επιτρέπω στη μαυρίλα να με καταβάλει. Δεν χρειάζομαι την κατάθλιψη της Ελλάδας να με κάνει κουρέλι. Με την κρίση υπάρχει ένα φοβερό αίσθημα ανημπόριας. Ελπίζω ο καπιταλισμός να ξεπεράσει την κρίση. Να πάψει ο εθνικός διχασμός που φθείρει τις ψυχές των ανθρώπων και να περάσει όπως οι αρρώστιες. Προτού μας προκύψει η Χρυσή Αυγή, ήδη λόγω ανεργίας, λιτότητας και ανέχειας, ο κόσμος ήταν ευέξαπτος με ακραίες συμπεριφορές. Οπότε, δυστυχώς, ήταν κάπως επόμενη η άνοδος της ΧΑ σε όσους είχε σταματήσει το μεροκάματο και, αν η ένδεια συνοδευόταν από ένδεια παιδείας και ιδεών, ήταν επόμενο να εναγκαλιστούν ό,τι τους πουλάει ο Ακροδεξιός χώρος. Η χυδαιότητα είναι ότι σε πείθουν πως κάποιοι θα σου κλέψουν την ελληνικότητά σου. Εγώ πιστεύω ότι η ελληνικότητα δεν κλέβεται από όποιον μετέχει στην ελληνική παιδεία. Η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι δεν κλέβεται». sm

·¸Š”Ž±’ Το ροκ γκρουπ Shoot the Carnival, που χαρήκαμε live στο Ghost House στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Athens Frige Festival, ήταν μια ξεχωριστή σκηνική παρουσία και δικαίως καταχειροκροτήθηκε.


35 :::0(75232/,635(66*5

ǿȅȊȃǿȅȊ

tuªj°À»l°Às»ªt·l°

»„’Àrˆ¸ŽŽ¸’ Εκατοντάδες νέοι συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στη μαγική μαρίνα του Φλοίσβου. Καθισμένοι στα σκαλοπάτια ξορκίζουν την κρίση με χαμόγελα και κουτάκια μπίρας ή αναψυκτικών. Cool!

%JEKTÀ0ARTY Στο πρώτο πάρτι που δόθηκε για το φετινό Ejekt Festival στο Toy Cafe, ακούσαμε την dj Rosesintherain σε ένα σούπερ σετ με ροκ μπαλάντες και ηλεκτρισμένες νότες. Το bonus της βραδιάς ήταν δωρεάν προσκλήσεις για τις συναυλίες!

ON THE ROAD

Τις βλέπεις παντού. Και κυρίως τις βλέπεις στα δελτία των οκτώ και στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές. Ουρές. Μακριές, παράξενα σιωπηλές, αλλά πού και πού στη θέα μιας κάμερας ξεσηκώνονται εκνευρισμένες, γίνονται για λίγο θορυβώδεις, ξεσπούν σε παράπονα και μετά ξαναγυρνούν στη σιωπηλή, αρχική τους ρότα. Το φαινόμενο παρουσιάζεται ως καινούργιο, τάχα της κρίσης και της «ξαφνικής» φτώχειας. Είναι παλιό. Πολύ. Οι ίδιες ουρές υπήρχαν πάντα στο ΙΚΑ, στις δημόσιες υπηρεσίες, παντού, όπου χρειάζονταν απλοί πολίτες τη συνδρομή του κράτους για τη διεκπεραίωση υπόθεσής τους. Οι καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου συνωστίζονταν πάντα μπροστά στους γκισέδες του άρρυθμου, ράθυμου και εντέλει απάνθρωπου κρατικού μηχανισμού. Σήμερα, βέβαια, συνωστίζονται και έξω από τα φαρμακεία αγωνιώντας για την ίδια τους τη ζωή, που εξαρτάται από φάρμακα. Συνωστίζονται για ένα πιάτο φαΐ ή για ένα πακέτο δωρεάν ζαρζαβατικά. Αυτές οι ουρές, και τότε και τώρα, προσβάλλουν τον πολιτισμό, προσβάλλουν κάθε έννοια ανθρώπινου δικαιώματος. Οχι ότι έχουμε παράδοση σε αυτά. Μόνο να βαυκαλιζόμαστε ως οι «κληρονόμοι» τάχα του πολιτισμού-κοιτίδα ολόκληρου του δυτικού κόσμου ξέρουμε, αλλά το σεβασμό στον άνθρωπο και ιδίως τον ευάλωτο, αυτή την κορυφαία κατάκτηση του πολιτισμού ουδέποτε τη μάθαμε. Γιαζ αυτό και οι «θρήνοι» για τις ουρές των απελπισμένων είναι περισσότερο επικοινωνιακό παιχνίδι μιας τρομολαγνικής ενημέρωσης, παρά κόπτονται για την αξιοπρέπεια εκείνων που αναγκάζονται να σταθούν στην ουρά. Προβάλλεται η πείνα και η ανέχεια όπου οι ουρές αφορούν διανομή τροφίμων, η ασθένεια και η ανημποριά στις ουρές των φαρμακείων, σαν να πρόκειται για ουρές εξαθλιωμένων ζητιάνων. Κάπως έτσι προβάλλεται το ίδιο υλικό από τις τηλεοράσεις του εξωτερικού σαν να ζητιανεύει εντέλει ολόκληρη η χώρα «καλύτερη μεταχείριση», σαν να επιδεικνύει τις πληγές της για να προκαλέσει «φιλάνθρωπα» αισθήματα. Ντροπή. Στην πραγματικότητα η ταλαιπωρία των Ελλήνων πολιτών είναι παλιά όσο και το ελληνικό κράτος. Το γνωρίζουμε πολύ καλά. Οι ουρές και παλιότερα και τώρα αποτυπώνουν το έλλειμμα πολιτισμού, την κερδοσκοπική συμπεριφορά εκείνων που χρησιμοποίησαν τις άδειες για να παρέχουν υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο για σκανδαλώδη κερδοσκοπία. Οι ουρές της Ελλάδας είναι η έλλειψη σεβασμού που ξεκινάει από το κράτος και διαχέεται παντού, δηλητηριάζει συμπεριφορές και ζωές. Είναι ουρές ταπεινωμένων, πριν καν χρειαστεί να βρεθούν στην ουρά. Είναι ουρές ενός τόπου που δεν κατάφερε να αποτινάξει τη μιζέρια της «Ψωροκώσταινας» και ξαναβουλιάζει σε αυτήν, αλίμονο, με νοσηρή ηδονή. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„À


x‘v‡

36 ,ȅȊȃ,2Ȋ

:::0(75232/,61(:6*5

Σ Ε Ι Λ Ε ΠΙΝ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

«Πού θα κοπεί τιμολόγιο εάν είστε εθελοντές;» Αυτή ήταν μία από τις αντιστάσεις που προέβαλε η γραφική... γραφειοκρατία στην τελευταία παρέμβαση των atenistas στη Βικτώρια. Εντέλει, έφεραν εις πέρας μία ακόμη δράση τους, καλώντας (ξανά και ξανά και ξανά...) τους Αθηναίους να αγαπήσουν την πόλη τους. Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„ nritiniotis@metropolisnews.gr

Δείτε την νέα πρωτοβουλία των atenistas στο Mstories 27 που κυκλοφορεί σήμερα

Τετάρτη απόγευμα, περιοχή Βικτώρια. Ολως περιέργως βρίσκω πάρκινγκ στη συμβολή των οδών Φερών και Φυλής, δίπλα ακριβώς δηλαδή από τον προορισμό μου. Πράγμα όχι και τόσο σύνηθες σε μία από τις πλέον πυκνοκατοικημένες περιοχές του Κέντρου. Αν με έφερνε ο δρόμος μου στη συμβολή αυτή πριν από μία ακριβώς εβδομάδα, το οικόπεδο το οποίο δεσπόζει στο σημείο θα περνούσε απαρατήρητο. Μπάζα, ερείπια, εγκατάλειψη... Τίποτα που θα μπορούσε να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Πλέον, όμως, τα κεφάλια των περαστικών έχουν υπερνικήσει τη... δυσκαμψία. Λειτουργούν αυτοματοποιημένα και, θέλοντας και μη, στρέφονται προς την πλευρά του οικοπέδου. Ο λόγος, όχι και τόσο ανεξήγητος. Το... περιέλαβαν, βλέπετε, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι atenistas και το έκαναν αγνώριστο. Κλισέ η διατύπωση, αλλά το μεγάλο -είναι η αλήθεια- οικόπεδο έχει μεταμορφωθεί από άντρο τοξικομανών συμπολιτών μας σε ένα καθαρό και περιποιημένο δημόσιο χώρο. Με μπόλικη δόση από μεράκι, κέφι και φαντασία (το αποκορύφωμα της οποίας είναι ο... θρασύς κροκόδειλος που σκαρφαλώνει στο δέντρο), οι atenistas έδωσαν το περασμένο Σάββατο το κλειδί από το παρκάκι στο χέρι των πραγματικών ιδιοκτητών του. Στους κατοίκους της περιοχής. Οι τελευταίοι μπορούν πλέον να περνούν λίγο από το χρόνο τους καθισμένοι στα αυτοσχέδια παγκάκια, χαζεύοντας τα πιτσιρίκια τους (ή αυτά των γειτόνων τους τέλος πάντων) να παίζουν στην παιδική χαρά και τις επίσης αυτοσχέδιες κατασκευές που έχουν τοποθετηθεί. Τρία με τέσσερα από αυτά, μάλιστα, δεν μας άφησαν σε ησυχία όση ώρα μιλούσα με τον Στέλιο και τον Δημήτρη. Μέλη και οι δύο της ομάδας Green των atenistas, ενεπλάκησαν άμεσα στη δημιουργία του «πιο καινούργιου πάρκου της Αθήνας», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο πρώτος. «Αποτελεί για την ομάδα μας το πιο μακρόπνοο έργο, η ιδέα, η σύλληψη και η οργάνωση του οποίου έγιναν από τον Δημήτρη», μου λέει δίνοντας μία άψογη ασίστ στον παρακαθήμενο 37χρονο, ο οποίος -όταν δεν ομορφαίνει χώρους όπως αυτός της Φερών- ασκεί το επάγγελμα του γυναικολόγου.


:::0(75232/,61(:6*5

ǿȅȊȃǿȅȊ

«Η δράση ξεκίνησε ίνησε πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν, όταν αν, ψά ψάάχνοντας να βρούμε αναξιοποίητα οικόπεδα του δημοσίου στο Κέντρο, πέσαμε πάνω στο συγκεκριμένο. Κινήσαμε διαδικασίες, περάσαμε από γραφειοκρατικές συζητήσεις και κόντρα συζητήσεις, αλλά με την πολύτιμη βοήθεια της υποδιοικήτριας του ΙΚΑ κας Τριανταφύλλιδη πήραμε τελικά την άδεια», εξηγεί ο Δημήτρης. Να που καμιά φορά συμβαίνει τα γραφειοκρατικά γρανάζια να σαμποτάρονται εκ των έσω... «Με τη βοήθεια εθελοντών και εταιρειών που προσφέρθηκαν να συνδράμουν, το κατεδαφίσαμε, το διαμορφώσαμε και το παραδώσαμε στους κατοίκους», τονίζει εμφανώς ικανοποιημένος. Το έργο των atenistas στη συμβολή Φερών και Φυλής έχει θεωρητικά τελειώσει, εφόσον, όπως λέει ο Δημήτρης, «ουσιαστικά το παράδειγμα είναι το σημαντικό σε αυτές τις δράσεις και αυτό ακριβώς θέλαμε να τονίσουμε. Από εδώ και στο εξής, επαφίεται στους γείτονες να διατηρήσουν και να διαφυλάξουν το παρκάκι. Τα πρώτα δείγματα ενεργοποίησής τους, πάντως, είναι θετικά», υποστηρίζει και επαληθεύεται από μια ξανθιά κυρία κοντά στα 40 που λίγα μέτρα πιο πέρα ποτίζει «φρεσκοφυτεμένα» δενδρύλλια. Η αεικίνητη ομάδα Green, με ενημερώνουν οι συνομιλητές, έχει βάλει στο μάτι κι άλλους αναξιοποίητους χώρους, οι οποίοι -δόξα τω Θεώ και το Δημόσιο- είναι πολλοί. «Μετά το καλοκαίρι ενδεχομένως να επέμβουμε σε ένα οικόπεδο στον Κολωνό, προκειμένου να το διαμορφώσουμε σε λαχανόκηπο από τον οποίο θα μπορούν να αποκομίζουν φρούτα και λαχανικά οι κάτοικοι». Τσακωμένος με τον εθελοντισμό από τα γεννοφάσκια μου, τους κάλεσα να έρθουν και προς Αιγάλεω μεριά, στην περιοχή μου. Χαμογέλασαν αμήχανα. Την ίδια στιγμή καταλάβαινα ότι ο ακτιβισμός πόλης δεν είναι υπηρεσία delivery υπό το μονοπώλιο των atenistas. «Aυτο-οργάνωση και ενεργοποίηση». Δεν ειπώθηκαν, αυτές ήταν όμως οι λέξεις που κρύβονταν πίσω από το ��αμόγελό τους...


T R A I N I N G

G R O U N D

lÀj·¹°»ªtolÀ»tuÀ²jtu Μετά τον καταιγισμό μηνυμάτων που δέχτηκε η αγαπημένη μας εφημερίδα εξαιτίας της απουσίας μου, είμαι και πάλι κοντά σας για να σχολιάσουμε την επικαιρότητα της αγαπημένης μας ομάδας με μια ματιά, όπως πάντα, διαφορετική και... ενωσίτικη. Εφυγαν, λοιπόν, από το προσκήνιο οι «αεκάρες της πλάκας» και έκανε την εμφάνισή του ο από μηχανής Θ(ε)ωμάς ο Μαύρος. Η σημαία της ομάδας μας και ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στην Ελλάδα αποφάσισε να μπει μπροστά και να βοηθήσει. Τι άλλο θα πρέπει να περιμένει ο απλός οπαδός για να βοηθήσει; Η απάντηση είναι απλή: ΤΙΠΟΤΑ! Τα ψέματα τελείωσαν και η έμπρακτη βοήθεια θα φανεί της επόμενες ημέρες. Συμμερίζομαι, βέβαια, τα οικονομικά προβλήματα-απότοκο των ημερών, αλλά όποιος έχει τη δυνατότητα πρέπει να σταθεί στο πλευρό της ομάδας. Εκτός, λοιπόν, από την επιστροφή του θεού στην ομάδα γυρίζουν και άλλες παλιές δόξες. Εγώ όμως θα σταθώ στην ανάληψη της θέσης του τεχνικού διευθυντή από τον Βασίλη (πρώην Τσάρτας και νυν Τσιάρτας). Τη λογική της απόφασης αυτής λίγοι την έχουν κατανοήσει. Ανάμεσα σε αυτούς και εγώ, οπότε δεν μου μένει παρά να σας την αποκαλύψω αμέσως: Σκοπός της διοίκησης είναι να χρησιμοποιήσει τον Μπιλ για να κοιμίζει τους συνομιλητές του στις μεταγραφικές διαπραγματεύσεις. Είτε μιλάει με παίκτες, είτε με μάνατζερ, ο Βασίλης θα τους ρίχνει σε λήθαργο μπας και πιάσουμε καλύτερη τιμή. Θα τους πιάνει στον ύπνο δηλαδή! Πέρα από την πλάκα, ελπίζουμε η δουλειά του να είναι χρήσιμη και όχι σαν αυτήν που επιτέλεσε στην κρατική τηλεόραση όπου με το βασανιστικά αργό σχολιασμό του έδιωξε χιλιάδες ανήμπορους τηλεθεατές. Θα κλείσω το άρθρο με το πολύ πετυχημένο σποτ που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο για τη συσπείρωση του λαού της ΑΕΚ, το οποίο αναφέρει: «Οταν μια αυτοκρατορία διαλύεται... Οταν ένα βασίλειο καταρρέει... Μόνο ο Θεός μπορεί να το σώσει... Ο Θεός επέστρεψε... Εσύ θα λείπεις;» iˆ³†„’À·Šˆ”“Š‰±­„’

j À À³“Š‰¸… Λιγότερο από ένας μήνας μένει για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων και ο δήμαρχος του Λονδίνου Boris Johnson προχώρησε στα αποκαλυπτήρια των Ολυμπιακών Κύκλων στο Tower Bridge. Με διάμετρο 25 μ. και ύψος 11,5 μ. θα θυμίζουν σε όλους τους κατοίκους της πόλης πως στις 27 Ιουλίου θα υποδεχτούν το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη.

v¸³’À ‡¸…À‹¸‰„ƒ¬…¸ Μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης, ο αμυντικός Luciano Vella της River Plate αγκαλιάζει τον συμπαίκτη του David Trezeguet για το τέρμα που σκόραρε απέναντι στην Almirante Brown. Τελικώς η River Plate κέρδισε με 2-0 και πανηγύρισε την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.

n¸–r½…À·Š…ŠÀn¸–r½… Από φέτος, η Οκλαχόμα απέκτησε ένα απροσδόκητο καμάρι: την ομάδα μπάσκετ της. Η απόγονος των Seattle Supersonics μετακόμισε νοτιότερα το 2008 και «πάτωσε» στην παρθενική της σεζόν στο ΝΒΑ με την ονομασία Oklahoma City Thunder (μόλις 23 νίκες). Φέτος όμως έφτασε στους τελικούς της λίγκας με τη βοήθεια των “Big Two and a Half Men”, αν μου επιτρέπετε να «παίξω» λίγο με τον όρο “Big Three”. Και δεν αναφέρομαι στην κωμική σειρά, αλλά στους Durant, Westbrook και Harden (ή Ibaka, γούστα είναι αυτά). Φέτος οι Thunder έχασαν το στέμμα λόγω απειρίας. Είναι πιτσιρικάδες και το μέλλον τους ανήκει, αν δουλέψουν σκληρά. Πολλά εξαρτώνται από την πορεία του Westbrook, που πρέπει να αρχίσει να πασάρει και να παίζει άμυνα. Ισως στις προπονήσεις ο προπονητής του, ο Scott Brooks, να πρέπει να φέρνει ένα ομοίωμα του Rajon Rondo για να έχει ένα πρότυπο παίκτη... v®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’


39

j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ :::0(75232/,635(66*5

ǿȅȊȃǿȅȊ

iµtª¹iÀjsis»¹tsÀis¼ª¿s

¨²«›¬i•§›Ä ©›¦£¥‡«£› Βλέποντας κανείς το ματς της Ισπανίας απέναντι στην Πορτογαλία την Τετάρτη, αν δεν αποκοιμήθηκε στον καναπέ του, μπόρεσε να διακρίνει ξεκάθαρα ένα πράγμα: την κούραση των ποδοσφαιριστών. Δύο από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη δεν είχαν ούτε εκρηκτικότητα, ούτε τρεξίματα, με αποτέλεσμα το θέαμα να είναι εξαιρετικά ανιαρό και όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι να διαμαρτύρονται. Τι φταίει; Ξεκάθαρα, η κούραση των διεθνών. Παίκτες όπως ο Τσάβι, ο Ινιέστα, ο Σέρχιο Ράμος, ο Τσάμπι Αλόνσο, αλλά και ο Ρονάλντο και ο Μεϊρέλες παίζουν συνεχόμενα από τον περασμένο Σεπτέμβριο δύο αγώνες σχεδόν κάθε εβδομάδα. Πρωτάθλημα, κύπελλο, Champions League, φιλικά και επίσημοι αγώνες με τις εθνικές ομάδες συν οι προπονήσεις και οι προετοιμασίες συνιστούν ένα πρόγραμμα εξαιρετικά βαρύ για να το αντέξει οποιοσδήποτε αθλητής. Εάν λάβει μάλιστα κανείς υπόψη του πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο υπάρχουν ποδοσφαιριστές οι οποίοι τρέχουν δέκα χιλιόμετρα σε κάθε αγώνα, τα νούμερα γίνονται δυσθεώρητα για τα περισσότερα ανθρώπινα σώματα. Σίγουρα, βέβαια, όσοι παίζουν ποδόσφαιρο αμείβονται ετησίως με ποσά που ένας μέσος εργαζόμενος δεν θα καταφέρει να συγκεντρώσει σε όλη του τη ζωή όσο σκληρά και αν δουλεύει.

Και σίγουρα συγκεντρώνουν πάνω τους όλα τα φώτα της δημοσιότητας, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για άνδρες ηλικίας μεταξύ 17 και 35 ετών. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει να εξοντώνονται, μια και στο τέλος της ημέρας αυτοί που ζημιώνονται είναι οι ίδιοι οι φίλαθλοι. Το να βλέπεις, για παράδειγμα, την ομάδα που κατέκτησε το Euro του 2008 και το Μουντιάλ του 2010 να πηγαίνει στο φετινό τελικό με σβηστές μηχανές σε αφήνει με την πικρή απορία για το τι θα παρακολουθούσες εάν οι παίκτες της ήταν ξεκούραστοι. Αυτό που πρέπει να γίνει, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο και έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές: να μειωθούν οι αγώνες. Μια λύση, λόγου χάρη, θα είναι σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα να συμμετέχουν αναγκαστικά 16 ομάδες και όλοι οι γύροι των εθνικών κυπέλλων να είναι νοκ άουτ. Επιπλέον, θα πρέπει να σταματήσουν οι γελοίες τουρνέ των συλλόγων μέσα στο καλοκαίρι σε χώρες όπως η Κίνα και οι ΗΠΑ ή να γίνονται με παίκτες από τις ακαδημίες των συλλόγων. Και, φυσικά, θα πρέπει ο Μισέλ Πλατινί να εγκαταλείψει οποιαδήποτε σκέψη για αύξηση των ομάδων σε κάθε πιθανή διοργάνωση που υπάρχει. Γιατί, καλά τα χρήματα, αλλά πόδια για να παίξουν μπάλα δεν έχουν. µ…ŒƒŠ’À¼„½„±Š”À

Ηταν σαν έπαιζαν ενήλικες με παιδιά. Για το ματς Ιταλία-Αγγλία ο λόγος, μάλλον το πιο φορτισμένο έως τώρα στο τρέχον Euro. Και από τη μία πλευρά και από την άλλη. Οι Εγγλέζοι το είχαν ανάγκη για να αποδείξουν ότι το ποδόσφαιρό τους ζει, ότι η κοιτίδα της μπάλας εξακολουθεί να παράγει παιχταράδες, ότι είναι άξιοι θαυμασμού και όχι ροχάλας κλπ. κλπ. Οι Ιταλοί το είχαν ανάγκη, διότι τους έχουν μουντζώσει τον τελευταίο καιρό και τους θεωρούν οι πάντες ανεύθυνους και ανεγκέφαλους και συνυπεύθυνους για τους κλυδωνισμούς του ευρώ κλπ. κλπ. Οι ομάδες που κατέβηκαν στο γήπεδο δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικές. Το τιμ της Αγγλίας απαρτιζόταν από ενθουσιώδη μωρά που τρέχανε, τρέχανε, τρέχανε, όπως θα έλεγε και ο Αντώνης Σαμαράς. Τα κεφάλια κάτω, βουρ στον πατσά και ό,τι κάτσει. Στο δεύτερο ημίχρονο, μάλιστα, όταν μπήκε στο γήπεδο ο Κάρολ, επιστρέψαμε στη δεκαετία του ’80 και στο μαγικό δίδυμο Αναστό-Μητρό. Σέντρα βαθιά μπας και τη σπάσει ο Κάρολ στον Ρούνι, να μπουκάρει ο Ρούνι, να μπει το γκολ. Και όντως, ο Κάρολ τις πήρε τις κεφαλιές όλες, αλλά οι Ιταλοί δεν ήτανε τίποτε κορόιδα να αφήσουν τον Ρούνι αφύλακτο. Εκεί φάνηκε η διαφορά των δύο ομάδων. Οι μεν ήταν ενθουσιώδεις, οι δε παμπόνηροι. Οι μεν ήταν ζωηροί, οι δε ζόρικοι. Οι μεν ήταν καταχαρούμενοι, οι δε εμφανώς μπλαζέ. Πράγμα το οποίον φάνηκε στα πέναλτι και ιδίως σε εκείνα που εκτέλεσαν ο Πίρλο και ο Κόουλ. Το ύφος του Πίρλο όταν έστησε το τόπι τα έλεγε όλα: «Τώρα, αγοράκι μου, θα σου μάθω μπάλα». Και του έμαθε! Το ύφος του Κόουλ; Σαν να μέτραγε από μέσα του δευτερόλεπτα ως την ώρα που θα έσκαγε η μπόμπα. Υπενθυμίζω ότι ο Κόουλ, κατά δήλωση του ιδίου, κόντεψε να χάσει τον έλεγχο του SUV του, όταν έμαθε ότι δεν αυξανόταν ο μισθός του από τις 40.000 στις 45.000 λίρες εβδομαδιαίως. Και ύστερα έκανε στην άκρη του δρόμου, τράβηξε χειρόφρενο και δάκρυσε. Αυτό το παιδάκι υποτίθεται ότι θα έβαζε γκολ σε έναν γκιουλέκα σαν τον Μπουφόν; v®ŽŠ’À¯¸‰r‡„’


·´isl»l° i²lsi Τη Δευτέρα, κοντά στην ώρα της Δύσης, κοίταξε νότια, Κριέ. Θα δεις στον ορίζοντα μια σημαία να ανεμίζει. Θα είναι η λευκή σημαία της ανακωχής. Κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο θα κάνει το βήμα πίσω που χρειάζεται για να βρεθείτε πιο κοντά, κάποιος εχθρός σου θα κουραστεί από τους βομβαρδισμούς, κάποιος Κριός θα είναι χαρούμενος. Eχεις έναν κατάλογο με τους στόχους της ζωής σου, Ταύρε; Πάρε τον, βγες στην πλατεία της Νέας Σμύρνης (σημαντικό αυτό) και δώσε τον στο σουβλατζή να σου τυλίξει σε αυτόν το πιτόγυρο. Φάε το πιτόγυρο και με την κοκακόλα της χώνεψης σκαρφίσου νέους στόχους ζωής. Να τους έχεις όμως έτοιμους μέχρι την άλλη εβδομάδα, υπάρχει καλή περίπτωση να επαναλάβεις. Με τέτοια οργανωτικότητα που αντιμετωπίζεις τα θέματα των διακοπών, Δίδυμε, πες μου πόσο πιθανό είναι να μη βρει εφαρμογή το ολοκληρωμένο σχέδιό σου για τα θέματα περί εργασίας. Το μόνο που μένει είναι να δείξεις μια αισιοδοξία στην εύρεση εργασίας μεγαλύτερη της διάθεσής σου και παρά το πνεύμα της εποχής. Το προφητικό όνειρο που θα δεις μέσα στο Σαββατοκύριακο, ότι θα πλημμυρίσεις την Αθήνα με πορτοκαλάδα που θα βγαίνει από την τσάντα των διακοπών σου, να το λάβεις πολύ σοβαρά υπόψη, Καρκίνε. Με το κίνημα «Ζήτω η Παράνοια» να είναι σε έξαρση, είναι πάρα πολύ πιθανό το όνειρό σου να κυριολεκτεί. Η Αθήνα γίνεται όλο και πιο ευχάριστη για σένα αυτή την εβδομάδα, Λέοντα, παρά τις ζέστες και τη διάχυτη μίρλα. Κάνε διδακτορικό στις βραδινές βόλτες στο Κέντρο, έτσι κι αλλιώς τις προηγούμενες βαθμίδες αστικής εκπαίδευσης τις έχεις περάσει προ πολλού. Μην ξεχάσεις όμως το παγούρι σου! Τα φαινόμενα απατούν, Παρθένε; Δεν νομίζω, Τάκη! Οι πρώτες εντυπώσεις σου κάνουν θαύματα αυτό τον καιρό, ψυχολογείς τον κόσμο σε νανοσεκόντ, πρέπει να αρχίσω να σε αποφεύγω. Πρόσεχε τους δρόμους με καλώδια των τρόλεϊ, μη χτυπήσουν οι κεραίες σου. Ολα καλά είναι, Ζυγέ. Οι φίλοι σου σε αγαπάνε με μια σταθερότητα που δύσκολα βρίσκεις ή

ανταλλάσσεις. Ακόμα και να μπλέξεις τα ερωτικά με τα φιλικά σου, ακόμα και με τη φάση ζιμπλαφόν να μην ξέρεις τι γίνεται, η ισορροπία θα βρεθεί από μόνη της. Μη φοβάσαι τα βαριά συναισθήματα, γιατί οι διαθέσεις ποτέ δεν θα είναι όσο βαριές φαίνονται, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Και για σένα, Σκορπιέ, η εβδομάδα σου θα περιστρέφεται γύρω από τη χρήση των κεραιών σου. Κράτα την αραχνοαίσθησή σου σε εγρήγορση, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις κινδύνους, μέχρι και για τη δουλειά σου. Και έχε το νου σου για κόσμο που σε φλερτάρει, μην είσαι τούβλο, μέχρι και οι μικρότερες κεραίες θα μπορούν να πιάνουν τέτοια σημάδια. Η παντόφλα στο σπίτι πάει σύννεφο, Τοξότη, σαν κάονες που πέφτουν μαζί με τη βροχή από τον ουρανό. Πας να πεις κάτι λογικό ή κάτι που σου φαίνεται λογικό και ανακόπτεται με πρακτικές βίας και νοθείας. Δεν έχει σημασία, αφενός γιατί μέσα σου ξέρεις την αλήθεια, αφετέρου γιατί όλα αυτά είναι τόσο ασήμαντα που σβήνουν με την πρώτη απογευματινή μπίρα στου Ψυρρή. Η καλή τύχη θα σε κυνηγάει αυτή την εβδομάδα, Αιγόκερε, και, παραδόξως, θα το πάρεις επιτέλους χαμπάρι για να το εκμεταλλευτείς. Μαζί με αυτό, κοίτα να κάνεις και μικρές ανανεώσεις στον εαυτό σου για να φρεσκαριστείς, καλό είναι να μην περιμένεις το Σεπτέμβριο πάλι, όταν το μυαλό σου θα έχει γκαγκανιάσει από τον πολύ ήλιο και το αλάτι. Πρόσεξε πού θα ρίξεις τα λεφτά σου, Υδροχόε. Και επειδή έχεις γίνει λίγο έτσι, το ρητό «τα λεφτά τα υπολογίζουν αυτοί που τα έχουν» είναι όσο λάθος γίνεται. Το αν θα ρίξεις τα λεφτά σου στο πηγάδι των ευχών ή στον κουμπαρά σου έχει τεράστια διαφορά, που θα φανεί σίγουρα στο μέλλον. Κέφι, Ιχθύ, κέφι και μπρίο. Οξω ντέρτια και καημοί. Αν και έχεις κάτι διαθέσεις αυτή την εβδομάδα να πιεις τόσο πολύ που ούτε κέφια θα νιώθεις, ούτε μπρίο, ούτε ντέρτια, ούτε το ποτό στα χέρια σου, ούτε το πάτωμα καθώς προσγειώνεσαι άτσαλα. Ζηλεύω κάπως, να το ξέρεις. m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Τη μαγειρική που σχεδίαζα. Το περασμένο Σάββατο, βλέπετε, με είχε πιάσει μαγειρικός οίστρος. Περιμέναμε σπίτι συγγενείς και φίλους για μια μίνι γιορτή και ήθελα να θυμίσω και να θυμηθώ τι καλή μαγείρισσα που είμαι όταν έχω χρόνο. Και νομίζω πως τα κατάφερα. Οι τορτίγιες πέτυχαν, τα αλμυρά muffins πέτυχαν, η τηγανιά πέτυχε (αν και την έφτιαξε η μαμά). Εγώ όμως είχα στο μυαλό μου να κάνω ένα κόλπο με αραβική πίτα και δροσερή σαλάτα που είχα δοκιμάσει πέρυσι στο παιδικό πάρτι της Ηβης και πολύ μου άρεσε. Μόνο που το σούπερ μάρκετ δεν είχε αραβικές πίτες. Είχαν τελειώσει ή κάτι τέτοιο. Αποτέλεσμα; Οι καλεσμένοι έφαγαν το λάχανο απλώς με μια σως γιαουρτιού. Next time!

Την ανάγνωση της αγαπημένης μου επιστημονικής είδησης. Καταρχάς ο τίτλος έλεγε κάτι για χρηματικό έπαθλο και, έτσι δύσκολοι που έχουν γίνει οι καιροί, αυτό από μόνο του αρκούσε για να διαβάσω παρακάτω. Τα 1.250 ευρώ που σκόπευα να διεκδικήσω θα δοθούν από τη Βασιλική Εταιρεία Χημείας σε όποιον καταφέρει να εξηγήσει γιατί το ζεστό νερό παγώνει ταχύτερα από το κρύο. Εντάξει, δεν μοιάζει και τόσο δύσκολο το ερώτημα και σε τέτοια προβλήματα ήμουν καλή στο σχολείο. Αν τοποθετήσουμε σε ένα ψυγείο δύο δοχεία με ίση ποσότητα νερού, το ένα εκ των οποίων έχει θερμοκρασία 35 βαθμών Κελσίου και το άλλο 100 βαθμών Κελσίου, θα διαπιστώσουμε ότι αυτό που θα παγώσει πρώτο είναι αυτό των 100 βαθμών. Πριν προλάβω να σκεφτώ τη Φυσική που έμαθα στο λύκειο, διάβασα ότι το Φαινόμενο Mpemba, όπως είναι γνωστό, μένει αναπάντητο από το 1968. Για ευνόητους λόγους σταμάτησα την αναζήτηση. Με το Τζόκερ περισσότερες πιθανότητες έχω!

Την εβδομαδιαία καθαριότητα του σπιτιού. Την Πέμπτη το πρωί και ενώ έκανα ένα διάλειμμα διάβασα στο διαδίκτυο για το θάνατο της Νόρα Εφρον. Η σεναριογράφος και σκηνοθέτις ήταν γνωστή για τις ρομαντικές κομεντί του Χόλιγουντ που τόσο αγαπάω. Η τελευταία της ταινία ήταν το «Τζούλι και Τζούλια» με τη Μέριλ Στριπ, ενώ έχει υπογράψει δεκάδες ταινίες που παίζονται ακόμα κάθε Σαββατοκύριακο στην τηλεόραση. Ανάμεσα σε αυτές το «Αγρυπνος στο Σιάτλ» και το «Εχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας». Ε, μια που το θυμήθηκα, άφησα στην άκρη τα ξεσκονόπανα και είδα το «Αγρυπνος στο Σιάτλ». Σε αυτή την ταινία δεν μπορώ ποτέ να αντισταθώ.

Τη συνομιλία που είχα με συνάδελφο λίγο πριν αρχίσει η συναυλία του Κωστή Μαραβέγια στην «Τεχνόπολις». Το θέμα της συζήτησης ήταν... η δουλειά, μόλις όμως ακούστηκε η πρώτη νότα της τρομπέτας, αποφασίσαμε ότι είχαμε βρεθεί εκεί για να διασκεδάσουμε. Ο Κωστής σε λίγη ώρα βρισκόταν στη σκηνή περιτριγυρισμένος από φοίνικες και τροπικό σκηνικό. Τρομερά ευδιάθετος όπως πάντα ξεσήκωσε τον κόσμο που του το ανταπέδωσε με τον πιο ζεστό τρόπο. Μαζί με τη «Λόλα» και τις υπόλοιπες δημιουργίες του έκανε για μια μέρα την Αθήνα να μοιάζει φωτεινή. Πάντα τέτοια!

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” n.mastorakou@metropolisnews.gr



Metropolis Free Press 29.06.12