Page 1

(À«”“®À „’À¹DRAÀ+AYNE

v®ŽŠ’À²Š­‘±­„’

»rŽŠ’Àn¸¸ƒ‡’

mŠ½±Ž¸’ÀˆŠÀŠÀ‘Š

tÀ·¸‰Œ‰¸’À ŽŠÀ‹Œ„‰À¸‚r­…‡Š j‰¸ÀPREMIUMÀ‹Š­„ˆ¸r­…‡Š

µ…ŒƒŠ’À s¸‰Š¬„’

nÀŽ”½½³Š“Š”’À Š”’À¸³’ ¶¸©¬Š‰¸’À„‰À‡¸…‰ŠŠ½±¸ ̓z”ŠxŠ“™ÍÍ Í

™xx“Í

X AΙΡΕ Ν ΥΜΦΗ!

lÀ´³‰¸Àm…ŽŠ‹Š¬ˆŠ”À‡¸…À„Àn¸±¸À·‘‹¸‹‹¸À Ž”‰¸‰Š¬‰ÀŠ‰Àµ„ƒ…ŠÀ¯‰‹Š”ˆŠ


ȂǹȎȅȊ

ÄÄÄ

INDEX

2 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 :::0(75232/,635(66*5

‰Ä«–¬­¨°Äw›§®‡¥¢°Äœ¨¦­‡«Ÿ£Ä

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄĬŸÄž«˜i¨²°Ä©«¨¬ ¨«ª§

ÄÄÄ

ÄÜJ==FH=9;=Ä¥›£Ä­›Ä\¬š§§Ÿ ›b

ÄÄÄ

˜i£¥°Ä©¨²Ä¥‡§¨²§ Ä¥«›¥

Ä

‰£Ä$ÚÜ'Ĭ²§›§­¨š§Ä­¨§Ä|›iœ›¥‡«¢

Ä

Ä!<J9Ä#9QF=Ĝ¡‡³Ÿ£ ÄKGMD

Ä

wŸ§˜©¨²¦¨° ÄJ=DG9<=<

Ä

Ú§›ÄHJ=EAMEÄ©¨ž¢¦›­‡ž£¥¨

Ä

‰Ä«–¬­¨°ÄuŸ¨ž¯«—ž¢°Ä¬­–§Ÿ£Ä

...από αθηναϊκό τοίχο

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ­¨Äž£¥˜Ä­¨²Äx›«®Ÿ§ª§›

Ä

ā›­Ÿ«—§›Ä‚¨²­¬‡­¬¨²Ä©«¨¥›¦Ÿ—Ä­›«›±–Ĭ­¨§Ä{

Ä

Û«—ÄvŸÄxŸ§Ä¥›£Ä¨£Ä}¦¦¢§Ÿ°Ä¨i¨´žŸ‡­Ÿ°Ä­¢° ‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

metropolis@metropolisnews.gr

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 v Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας

Η βραβευμένη τριάδα του i-kiosk παρουσιάστηκε στο Mstories 4 (www.youtube.com/metropolispress) στις 19 Μαρτίου 2012.

Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης v Ειδικός σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου v Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης v Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Χρήστος Ξανθάκης, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής v Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης v Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη v Φωτογραφίες: AFP v Εκτύπωση: «Καθημερινές Εκδόσεις» Α.Ε. www.metropolispress.gr

+CRPMNMJGQÍ$PCCÍ.PCQQ


 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

|“ˆsŠˆ‘“—xÁx‘v‡| :::0(75232/,635(66*5

lÀi²lsiÀª¹vsj¹À»¹°À»¹nj°À»l° Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„ Εγραψα την προηγούμενη φορά για τις εκπτώσεις στο Caravan, που έφεραν τις τιμές των γλυκών του στα επίπεδα του 2005. Τόσο ο μπακλαβάς, τόσο τα βουτήματα, τόσο το τσουρέκι. Δεν είναι όμως η γνωστή αλυσίδα ζαχαροπλαστείων η μοναδική επιχείρηση εν Ελλάδι που προχώρησε σε εκπτώσεις. Ουκ ολίγα καταστήματα προσέφεραν μειώσεις τιμών στην εκλεκτή πελατεία τους. Πάρτε για παράδειγμα το πάρκινγκ στην Εμμανουήλ Μπενάκη, δεξιά όπως μπαίνουμε από Σταδίου. Την κατέβασε την τιμή δραματικά και μάλλον έχει πετύχει το καλύτερο πακέτο στο κέντρο της Αθήνας. Μόλις 3,5 ευρώ για το πρώτο μισάωρο, τουλάχιστον 30 % κάτω από το φθηνότερο του Κολωνακίου. Λίγο πιο πάνω, στην Ιπποκράτους, εκεί ανάμεσα στη Σόλωνος και την Αραχώβης, κατοικοεδρεύει το καφέ μπαρ Lure, που αυτές τις μέρες κέρναγε κρασί. Οπως φαίνεται και από το ταμπλό της φωτογραφίας, όταν αλλάζει η ώρα και γίνεται happy (από τη μία το μεσημέρι μέχρι τις 11 το βράδυ δηλαδή), πας να πιεις δυο ποτήρια και αποκομίζεις μία ολόκληρη φιάλη. Η οποία φιάλη μέχρι και έξι ποτήρια μπορεί να σου βγάλει, αν ο μπάρμαν δεν είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρος. Αρα συμφέρει και συμφέρει αρκετά. Αρκεί να υπάρχει μια ποικιλία στις επιλογές και να μην καταλήγεις σε διλήμματα «ή αυτό ή εκείνο». Ανηφορίζοντας τη Σκουφά και τριπλάροντας την πλατεία Κολωνακίου, καταλήγουμε στην οδό Ηροδότου, όπου έφτασε τώρα τελευταία ο συρμός του κομμωτικού happy hour. Οι τιμές; Οπως καταδεικνύει το σχετικό αυτοκόλλητο στη βιτρίνα, κάθε Τετάρτη γίνεται η δουλειά με εκπτώσεις όχι ευκαταφρόνητες. Να σημειώσω ότι τη συγκεκριμένη μόδα την έχω συναντήσει και στο Παγκράτι, όπου το happy hour (χτένισμα + λούσιμο + μαλακτική) αντιστοιχεί σε 15 ευρώ. Ομορφα είναι όλα αυτά και χαρωπά, ιδίως αν η αγοραστική σου δύναμη έχει πάει περίπατο. Επιτρέψτε μου όμως να κλείσω σήμερα με κάτι στενάχωρο. Με το κλείσιμο του Cellier le Bistro στην Πανεπιστημίου. Οπως μας πληροφόρησε το σχετικό ενημερωτικό δελτίο, κατέβασε ρολά έχοντας εξυπηρετήσει 465.000 πελάτες, απασχολώντας κατά μέσο όρο ετησίως 28 υπαλλήλους, πληρώνοντας 5.500.000 ευρώ σε εργοδοτικές εισφορές και 1.500.000 ευρώ σε ΦΠΑ και ΔΕΚΟ. Δώδεκα χρόνια ζωής (είχε ανοίξει τις πύλες του το Νοέμβριο του 2000) στην πρώτη γραμμή της εστίασης, σε ένα χώρο μαγικό και αγαπημένο. Αρκετοί εξ ημών γκρινιάξαμε (μου αρέσει να γκρινιάζω, το παραδέχομαι!) όταν μάθαμε ότι το Cellier θα αντικαθιστούσε τον Απότσο. Απεδείχθη ωστόσο ότι διόλου δεν κηλίδωσε τη μνήμη του θρυλικού ουζερί. Αντιθέτως, την ετίμησε με τον καλύτερο τρόπο, προσφέροντας υπηρεσίες και γεύσεις πρώτης γραμμής στους λάτρεις του ποιοτικού οίνου και της εκλεκτής κουζίνας. Το αποχαιρετώ με αγάπη, υποδεχόμενος το νέο κατάστημα Cellier στο νούμερο 320 της Λεωφόρου Συγγρού, στο ύψος της Καλλιθέας. Καλορίζικο! ΥΓ1: Να σημειώσω εδώ την πρόσφατη μετακόμιση του Ropa Lavada, του ρουχάδικου με τις πλέον ευφάνταστες βιτρίνες ανά το λεκανοπέδιο. Στη Σόλωνος παρέμεινε, αλλά πήγε πιο κοντά στο Κολωνάκι, στο νούμερο 31, με χώρο μεγαλύτερο πλέον, με φαρδύτερες τζαμαρίες για ακόμη πιο εντυπωσιακές δημιουργίες. ΥΓ2: Μια και έγραφα πριν για πάρκινγκ, να προσθέσω ότι στο ανακαινισθέν Urban park (και αυτό στη Σόλωνος, στο νούμερο 56), όταν πας να εξοφλήσεις το λογαριασμό, σου χαρίζουν και ένα γαρύφαλλο. Από τον καιρό του Πανταζώνα έχει να μου συμβεί, όταν σε «αιχμαλώτιζαν» με ένα λουλούδι στην Ομόνοια για να μπεις στο μαγαζί και να ψωνίσεις θέλοντας και μη λαχανί χαμηλοκάβαλη καμπάνα.


u…Š

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

»tÀ¼¹mtÀ°tuÀ°ussjot Àj¹si¹Àmi²iªt

Το σύννεφο του διαδικτύου, το λεγόμενο cloud, είναι λίγο βρόμικο σύμφωνα με την τελευταία μελέτη της Greenpeace. Oι εταιρείες ΙΤ καλούνται να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο τροφοδοτούν τα κέντρα δεδομένων τους και να απαλλάξουν τον πλανήτη από τεράστιες ποσότητες άνθρακα.

Oταν πριν από σχεδόν δύο χρόνια η Greenpeace έδρασε εκ των έσω για να «πείσει» τον ιδρυτή του Facebook να επιλέξει μια πιο πράσινη στρατηγική, το εγχείρημα έμοιαζε ακατόρθωτο. Υστερα από 20 μήνες πιέσεων, οι 700.000 cyber-ακτιβιστές από όλο τον κόσμο κατάφεραν o Mark Zuckerberg να κάνει like στην καθαρή ενέργεια και να δηλώσει δημόσια ότι θα στραφεί στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την εξοικονόμηση. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, η δράση έσπασε το Παγκόσμιο Ρεκόρ Guinness για τα περισσότερα comments, με τα οποία ζήτησαν από το γίγαντα των social media να υπερασπιστεί το περιβάλλον. Αποτέλεσμα; Η Greenpeace θεωρείται πλέον από τους συμμάχους του κοινωνικού δικτύου και υποστηρίζει ενεργά τη δράση “Open Compute Project” με σκοπό να μοιράζονται σχέδια για ενεργειακά αποδοτικότερα data centers. Συμπέρασμα: Ενα απλό κλικ μπορεί να φέρει αλλαγές! Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η καινούργια δράση της Greenpeace “How clean is your cloud?” με αποδέκτες αυτή τη φορά τη Microsoft, την Amazon και την Apple. Η συγκεκριμένη μελέτη αποτελεί μία επισκόπηση των ενεργειακών

επιλογών από τις εταιρείες-κολοσσούς του τομέα ΙΤ, όταν το cloud δημιουργεί μια νέα εποχή για την τεχνολογία. Επιλογές που μπορεί να είναι αθέατες στους τελικούς καταναλωτές, δηλαδή σε όλους εμάς, ωστόσο έχουν πολύ σημαντικές και σοβαρές προεκτάσεις εκεί που το διαδικτυακό «σύννεφο» ακουμπάει στο έδαφος: στον πραγματικό -offline- κόσμο. Η Greenpeace καλεί με την έκθεση τις εταιρείες πληροφορικής και τεχνολογίας να ηγηθούν της αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε και καταναλώνουμε ενέργεια. Το πρώτο βήμα είναι να καθαρίσουν το cloud, αλλάζοντας τις βρόμικες πηγές (όπως άνθρακας και πυρηνικά) σε καθαρές και ανανεώσιμες πηγές. Και αν αναρωτιέστε γιατί η προσοχή εστιάζεται μόνο σε αυτές τις τρεις εταιρείες, η απάντηση έρχεται από τις επιλογές που έχουν κάνει οι υπόλοιπες. Εκτός από την Greenpeace που προαναφέρθηκε, η Google και η Yahoo! εφαρμόζουν ήδη αυστηρότερες πολιτικές επιλογής τοποθεσίας για τις νέες εγκαταστάσεις, παράγουν καινοτόμα τεχνολογικά προϊόντα για εξυπνότερη διαχείριση της ενέργειας από τους πελάτες και επενδύουν σε καθαρές πηγές για την

τροφοδοσία του cloud. Η δέσμευση της Google να χρησιμοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερη καθαρή ενέργεια είναι εφικτή και έχει θέσει ψηλά τον πήχη για τις υπόλοιπες εταιρείες του κλάδου. Επιδεικνύοντας πολύ γρήγορα αντανακλαστικά, η Μicrosoft δήλωσε λίγες μόνο μέρες μετά την ανακοίνωση της Greenpeace την αλλαγή στις πηγές ενέργειας στις εγκαταστάσεις της. Πιο συγκεκριμένα, η Microsoft εγκαινιάζει το Data Plant και θα επιτρέπει σε κάθε εγκατάσταση server να διατηρεί τα δικά της κελιά ενέργειας. Το σύστημα θα έχει τη δυνατότητα να συνδέεται στην «κανονική» ροή ρεύματος η οποία θα λειτουργεί ως δευτερεύουσα επιλογή, ενώ επίσης θα μπορούσε να εγκατασταθεί χωρίς να συνδέεται καθόλου με την κανονική ροή, εάν βρίσκεται σε μακρινή απόσταση. Επειτα από αυτή την πολύ γρήγορη αντίδραση της Microsoft, το ενδιαφέρον όλων κινείται γύρω από τον κολοσσό που ονομάζεται Apple. Η Greenpeace επιδιώκει να «μαζέψει» 200.000 υπογραφές για να ξεκινήσει τη δική της πίεση και μέχρι χθες το πρωί υπήρχαν ήδη οι 146.609! Ν.Μ.


u…Š

 $ȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

¹|¨²´¸´¨ ‰‚€y Λατρεύει τη δουλειά του και θέλει να «τσιγκλάει μυαλά», χωρίς όμως να δίνει μασημένη τροφή. Ο Τάσος Μαραγκός σκιτσάρει με στοιχεία αυτοβιογραφικά και τα κόμικς του κάνουν... κρακ! m±½‰ŠÀi‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

Ορισμένα φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα στη ζωή κάθε ανθρώπου αρκούν για να επηρεάσουν όλη τη μετέπειτα πορεία του. Στον Τάσο Μαραγκό αυτό συνέβη όταν ακόμα πήγαινε στην έκτη δημοτικού και μια μέρα βρέθηκε μπροστά από ένα τεύχος του περιοδικού «Βαβέλ». Ο κόσμος τον κόμικς τον συνεπήρε αμέσως και σήμερα, λίγο πριν από τα 35 του χρόνια, δηλώνει κομίστας. Ως δημιουργός ξεκίνησε να ασχολείται με το χώρο το 1998, όταν πήγε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει γραφιστική. Για τρία χρόνια αποστασιοποιήθηκε πλήρως από το αντικείμενο και αποφάσισε να «ξαναπιάσει μολύβι στα χέρια του», όπως χαρακτηριστικά λέει, το 2002. Τις πρώτες του δημοσιεύσεις τις πραγματοποίησε σε μια τοπική εφημερίδα της Σύρου, από όπου κατάγεται, και, έπειτα από μία διάκριση στο περιοδικό «9» της Ελευθεροτυπίας, υποστηρίζει ότι πήρε την απαραίτητη ώθηση για να ξεκινήσει να ασχολείται πιο σοβαρά. Το Μάρτιο του 2004 κυκλοφόρησε μαζί με συνεργάτες του το fanzine “bigBANG” έχοντας τη γενική επιμέλεια του εντύπου και οι προσπάθειές του δεν άργησαν να ανταμειφθούν. Το fanzine βραβεύθηκε ως το καλύτερο στην κατηγορία του για το 2005 και 2006 στα Comicdom Awards και ένα χρόνο αργότερα ήρθε το “Krak komiks”. Στις σελίδες του μπορεί κανείς να διαβάσει τις περιπετειώδεις ιστορίες του Μάρκου, ενός χαρακτήρα που έχει πολλά κοινά με τον ίδιο το δημιουργό. «Χρησιμοποιώ βιογραφικά στοιχεία στις δουλείες μου αρκετά συχνά. Με βοηθούν να χτίσω καλύτερα την ιστορία», εξηγεί. Θα δούμε έτσι τον πρωταγωνιστή να μεγαλώνει στη Σύρο και να πηγαίνει φαντάρος σε στρατόπεδο του νησιού, πάντα υπό τους ήχους της hard rock μουσικής. Η αποδοχή του “Krak komiks” από το ελληνικό κοινό είναι ιδιαίτερα θερμή και στόχος του είναι τώρα να το εκδώσει στο εξωτερικό. Κινούμενος προς αυτή την κατεύθυνση, πήρε μέρος σε μια σχετική έκθεση στο Λονδίνο τον περασμένο Φεβρουάριο. «Αν και η επιλογή του φεστιβάλ μπορεί να χαρακτηριστεί ατυχής, καθώς ήταν αποκλειστικά για υπερηρωικό κόμικς, η ανταπόκριση που λάβαμε ήταν ιδιαίτερα θετική. Τα σχόλια ήταν πως για ξένο δημιουργό, με θεματολογία που δεν περιλαμβάνει μάσκες, μπέρτες και κολάν, τα πήγαμε καλά. Τώρα θα το στείλουμε σε εκδοτικούς οίκους στο εξωτερικό και θα αναμείνουμε τα αποτελέσματα, μια και στην Ελλάδα ο χώρος βρίσκεται σε διαρκή πτώση», υποστηρίζει. Παράλληλα, αυτή την περίοδο σκιτσογραφεί για την ιστοσελίδα socomic.gr, αλλά και για το blog The Very Closed Circle. Σε αντίθεση με τον αριθμό των πωλήσεων, πιστεύει ότι από πλευράς παραγωγικότητας η εγχώρια σκηνή τα πάει πολύ καλά. «Πριν από μερικά χρόνια», συνεχίζει, «αν πήγαινες σε φεστιβάλ κόμικς, θα έβρισκες το πολύ ένα με δύο fanzine, τα οποία δεν θα ήταν και ‘καθαρόαιμα’ κόμικς. Ξαφνικά, μετά το 2004 υπήρξε μια έκρηξη, για να φτάσουμε σήμερα στο σημείο να χρειάζεσαι ένα μισθό για


u…Š

:::0(75232/,635(66*5

να αγοράσεις όλες τις ελληνικές δημιουργίες». Τη βασική αιτία αυτής της εκτόξευσης την εντοπίζει στην κατάλληλη χρονική συγκυρία. Θεωρεί πως αποτελεί μείγμα μιας γενιάς αρκετά ταλαντούχων δημιουργών, της μείωσης του κόστους έκδοσης, καθώς και του όγκου της δουλειάς χάρη στην τεχνολογία. Παρόλα αυτά, οι οικονομικές δυσκολίες είναι υπαρκτές και ο ίδιος αναγκάζεται να κάνει και άλλες δουλειές σχετικές με το αντικείμενό του για να τα βγάλει πέρα. «Και ένα τεύχος να εξέδιδα το μήνα -που πίστεψέ με είναι αφάνταστα δύσκολο-, πάλι δεν θα μπορούσα να ζήσω από αυτό, ακόμα και αν ξεπουλούσε. Είναι λίγα τα λεφτά που παίρνουμε, το ποσοστό ενός δημιουργού στη χώρα μας βρίσκεται κοντά στο 10%, τη στιγμή που στο εξωτερικό ανεβαίνει στο 50%. Κάτι που είναι λογικό ως ένα βαθμό, αφού το κοινό είναι πολύ μεγαλύτερο», εξηγεί. Η πίστη του, ωστόσο, στα κόμικς δεν κλονίζεται και δηλώνει πως τα προτιμάει από τα graphic novel. Η τεράστια επιτυχία του “Logicomix” τον επηρέασε, όπως και πολλούς άλλους Ελληνες δημιουργούς, «αλλά μην ξεχνάμε πως ήταν μια υπερπαραγωγή», λέει με έμφαση. «Χρειάστηκαν χρόνια δουλειάς για να υλοποιηθεί και υποστηρίχθηκε και σωστά. Για να κάνεις κάτι αντίστοιχο χρειάζεται κίνητρο, να ξέρεις πως το graphic novel σου θα βρει σίγουρα το δρόμο προς τα ράφια των βιβλιοπωλείων. Για μια δημιουργία 250 σελίδων απαιτούνται περίπου δύο χρόνια αφοσιωμένης δουλειάς. Αν δεν ξέρεις πως θα εκδοθεί σίγουρα, δύσκολα το ρισκάρεις». Δεν του αρέσει να κάνει πολιτικοποιημένα κόμικς, αν και θέλει να περνάει μηνύματα και να «τσιγκλάει μυαλά», χωρίς όμως να δίνει μασημένη τροφή. Κατά συνέπεια, πιστεύει ότι δεν θα μπορούσε να δουλεύει σε εφημερίδα και να κάνει σατιρικές γελοιογραφίες, αφού τις απόψεις του τις θεωρεί ιδιαίτερες, «με κάποια ευαισθησία πάντα στη λογοκρισία». Οσον αφορά τη δουλειά άλλων δημιουργών, τρέφει μεγάλο θαυμασμό για τον Sergio Aragones, τον κομίστα που μετακόμισε από το Μεξικό στη Νέα Υόρκη και, παρότι δεν ήξερε αγγλικά, έγινε διάσημος κάνοντας κόμικς χωρίς λόγια. «Η δουλειά του είναι κάτι ξεχωριστό, σε κάνει να γελάς ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλάς. Αυτό είναι από μόνο του ένα τεράστιο κατόρθωμα». Τα τελευταία επτά χρόνια διδάσκει την τέχνη των κόμικς σε παιδιά στη Θεσσαλονίκη, όπου μένει μόνιμα. Εχει μία τάξη με πιτσιρίκια ηλικίας επτά έως έντεκα χρόνων και κάνουν δημιουργικό παιχνίδι πάνω στο σκίτσο, κάτι το οποίο απολαμβάνει. Εχει μάλιστα και μία μαθήτρια «πραγματικό αστέρι», την οποία δεν θα δίσταζε να συμβουλεύσει να ασχοληθεί με το χώρο αν το ήθελε. «Θεωρώ μεγάλο λάθος οποιαδήποτε άλλη συμβουλή», τονίζει και συμπληρώνει: «Απλά θα της έλεγα κάν’ το στο σωστό τόπο, με τις σωστές κινήσεις. Ποιος ξέρει; Μπορεί μια μέρα να καταλήξει να είναι από τις μεγαλύτερες δημιουργούς».

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ


Š“ˆ…|

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 s±‰Š’Àª„…‰±‘„’ Àv®ŽŠ’À»Ž¸‹¸‡±­„’

ËÆô€ÆÎÆôÆÒЇ‚È ~|²¨|Ð{²´²¨ Επιστρέφοντας από το Παρίσι ετοιμαζόμουν να γράψω ένα κομμάτι για τις γαλλικές εκλογές. Για το ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Για το πώς στο σημερινό παγκοσμιοποημένο κόσμο η Δύση δεν μπορεί να λύνει και να δένει, όπως έκανε τους τρεις τελευταίους αιώνες. Για το πώς σε Ασία και Λατινική Αμερική βλέπουν το μέλλον με αισιοδοξία, ενώ σε εμάς το αντικρίζουν με φόβο. Εκεί έχουν πολλά να κατακτήσουν. Εδώ φοβούνται μη χάσουν τα κατακτημένα. Εκεί η νέα γενιά θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Εδώ θα γίνει μάλλον το αντίθετο. Για το πώς σε εποχές κρίσης είναι μεγάλος ο πειρασμός της επιστροφής σε ένα εξωραϊσμένο παρελθόν που δεν υπήρχε ποτέ. Μεγάλος ο πειρασμός να παίζεις το θύμα. Μεγάλος ο πειρασμός να καταπολεμήσεις το μέλλον αντί να το δημιουργήσεις. Ολες αυτές οι ιδέες και άλλες τόσες κυκλοφορούσαν στο κεφάλι μου και προσπαθούσα να τις μετατρέψω σε δημοσιογραφικό κείμενο. Μέχρι που, μερικές ώρες πριν στείλω το κομμάτι στην εφημερίδα, τις ξέχασα ολότελα. Αφορμή στάθηκε μια «βόλτα» που αναγκάστηκα να κάνω τις προάλλες σε γραφεία και δημόσιες υπηρεσίες στην Αθήνα. Νομίζω ότι ούτε ο Κάφκα ούτε ο Μαρκ Τουέιν θα μπορούσαν να φτιάξουν με τη φαντασία τους αυτό το «πράγμα» που λέγεται «ελληνική γραφειοκρατία». Δεν πρόκειται καν για γραφειοκρατία. Πρόκειται για διοικητικό χάος. Για να πληρώσεις ένα λογαριασμό (για να πληρώσεις, όχι για να πληρώνεσαι!), πρέπει να περιπλανιέσαι από το ένα γραφείο στο άλλο. Αλλού η σφραγίδα, αλλού η υπογραφή, αλλού η κατάθεση, αλλού η πληρωμή. Οι υπάλληλοι δεν έχουν κακές προθέσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν κουλτούρα εργασίας. Ούτε στο δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα υπάρχει αυτή η κουλτούρα. Αυτό που επικρατεί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κάτι μεταξύ ρεμούλας και ζούγκλας. Πόσο άδικο έχουν οι λαϊκιστές στη Γερμανία που λένε ότι στην Ελλάδα οι άνθρωποι δεν δουλεύουν. Εδώ όχι απλά δουλεύουμε, αλλά δίνουμε καθημερινά μάχη. Απλά τη δίνουμε για τα αυτονόητα. Αυτό είναι το μεγάλο και διαχρονικό πρόβλημα της σύγχρονης Ελλάδας. Οσο καλές ιδέες και αν υπάρχουν, όσο δημιουργικές δυνάμεις και αν αναδυθούν, όσα δάνεια και αν δοθούν, όλα χάνονται μεταξύ ρεμούλας και ζούγκλας. Σε ένα τέτοιο «σύστημα» οι μόνοι που βγαίνουν νικητές είναι οι τεμπέληδες, οι φθονεροί, οι διεφθαρμένοι και οι τζάμπα μάγκες. Σε αυτές τις εκλογές όμως, αντί να ασχοληθούμε με αυτό το ζήτημα, προσπαθούμε να εντοπίζουμε «προδότες», να τσακίζουμε τους μετανάστες, να βάζουμε χιτλερικό μουστάκι στη Μέρκελ, να υποσχόμαστε «επαναστάσεις», εθνικά μεγαλεία και άλλα ηχηρά παρόμοια... µ‡¸•½³‰Àm¸‹ˆr‰… GAZIKAP GMAILCOM

ÐÉÖÎ˅©„Õԅ©ÖÉ©̍ÉÏÕÔ̎€ËƒÎÉ Στην Ελλάδα άπαντες ασχολούνται με τη δημοσκοπική άνοδο της Χρυσής Αυγής και την ενδεχόμενη είσοδό της στη Bουλή. Ωστόσο, η ακροδεξιά φαίνεται πως μονοπωλεί το ενδιαφέρον και σε άλλες γωνιές τις γηραιάς ηπείρου. Οπως για παράδειγμα στη Γαλλία. Εκεί που η ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν, συγκεντρώνοντας στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών ένα εντυπωσιακό 19%, έχει δίκαια μετατραπεί σε βασικό θέμα συζήτησης και σε έναν εκ των καθοριστικών παραγόντων που θα επηρεάσουν τον τελικό νικητή της αναμέτρησης Ολάντ-Σαρκοζί. Οπως τονίζει ο Στίβεν Ερλανγκερ σε εκτενές άρθρο του στους “New York Times”, για να βγει νικητής ο Σαρκοζί στον επαναληπτικό της 6ης Μαΐου «θα πρέπει μέσα στις ημέρες που ακολουθούν να σφετεριστεί τις ψήφους των ακροδεξιών ψηφοφόρων που του έχουν γυρίσει την πλάτη. Αν όμως η ρητορική του στραφεί προς την ικανοποίηση των ψηφοφόρων της ριζοσπαστικής δεξιάς, αυτό θα προκαλούσε αυτόματα την αμηχανία των Ευρωπαίων εταίρων». Παράλληλα, επισημαίνει πως, «αν και πολλοί νεολαίοι ψηφοφόροι του Εθνικού Μετώπου είναι εξοργισμένοι με την πολιτική λιτότητας του Σαρκοζί, την ΕΕ και την παγκοσμιοποίηση, οι υπόλοιποι που θα προσέλθουν τελικά στις κάλπες -αγνοώντας την έκκληση της Λε Πεν για αποχή- θα δώσουν τελικά την ψήφο τους στον Σαρκοζί». Για να δούμε. Θα (ξανα)χαμογελάσει τελικά ο... κοντός; Κυριακή κοντή γιορτή.

5(5 ©+ ©#(&(3 +(2 3(.-å Στη νέα φάση στην οποία εισέρχεται η παγκόσμια βιομηχανία επικεντρώνει το ενδιαφέρον του το ειδικό αφιέρωμα* του βρετανικού περιοδικού “The Economist”. Στην «τρίτη βιομηχανική επανάσταση», όπως την κατονομάζει, η παραγωγική διαδικασία γνωρίζει μια σειρά από μεταλλάξεις: οι ογκοδέστατες και δύσκαμπτες μηχανές αντικαθίστανται από εργαλεία που προωθούν την ψηφιοποίηση, διαφορετικά αντικείμενα παράγονται πλέον στην ίδια γραμμή παραγωγής, οι πάλαι ποτέ κραταιές πρώτες ύλες, όπως το ατσάλι και το αλουμίνιο, αντικαθίστανται από εξαρτήματα από ανθρακονήματα. Η βασικότερη αλλαγή, όπως σημειώνει το αφιέρωμα, δεν είναι άλλη από το ότι «όσο ο αριθμός των ατόμων που θα απασχολούνται στα εργοστάσια θα μειώνεται, ταυτόχρονα θα συμπιέζεται προς τα κάτω και το κόστος εργασίας σε αναλογία με το συνολικό κόστος παραγωγής. Γεγονός που θα ενθαρρύνει τους κατασκευαστές να μεταφέρουν μέρος της εργασίας πίσω στις πλούσιες χώρες». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επίσης, έχει η παρουσίαση των 3D εκτυπωτών, που αποτελούν μία από τις «ναυαρχίδες» της νέας αυτής βιομηχανικής επανάστασης. Οι εκτυπωτές αυτού του είδους μπορούν να κατασκευάζουν προσθετικά διάφορα προϊόντα και αντικείμενα. Το ατού τους αφορά την ικανότητα παραγωγής εξατομικευμένων προϊόντων με χαμηλό κόστος, κάτι που φαντάζει αδιανόητο στην εποχή της μαζικής παραγωγής. «Ο κύκλος σχεδόν κλείνει», αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος του εισαγωγικού σημειώματος, «μια και η βιομηχανία μετατοπίζεται από τη μαζική παραγωγή προς μία άλλη περισσότερο εξατομικευμένη παραγωγή». іô‰Ž‘Ú˜œn‰ô›‰ôŒn–™‘ŸšÜô™š•ôړŒ–™ôbÈôÊÄÈ ËÆÐÉÎÈô ƑŒ‘“ڝô ƓŒÝ™‘ô ô 2FCô #AMLMKGQRhô y–Ÿô ›‰ô “Ÿ“”–Ž–˜Û™‘ô™š‘ôôˉ£–Ÿôn‰ Üônôš•ôÊÄÈËÆÐÉÎÈ


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ Ð¨²~´»º¹‚Ш»…¸¨²µ|¹y…¸ „ËÕΩ…Ëƒ©ÏÉΩɂ‚‰Ó©€ÉÎÐÔÓÎ‰Ó Πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον άρθρα που αναφέρονται σε υπερβολικές δηλώσεις θεολόγων/κληρικών ή οποιουδήποτε άλλου διαλαλεί τις στενές του σχέσεις με τη θρησκεία. Τα όρια μεταξύ του φαιδρού και του τραγικού είναι συνήθως θολά. Θυμάμαι πολύ καλά τη δήλωση του Αμερικανού τηλεευαγγελιστή Πατ Ρόμπερτσον, έπειτα από το σεισμό που ισοπέδωσε πρόπερσι την Αϊτή: «Η χώρα είναι καταραμένη γιατί έκανε συμφωνία με το διάβολο». Από τη μεριά του ακραίου Ισλάμ, το προσφιλέστερο θέμα απασχόλησης είναι το σεξ. Ο Τζόσουα Κίτινγκ σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο “Foreign Policy” την περασμένη Δευτέρα (“Sex and the Single Mullah”) επιλέγει ορισμένα από τα πιο σουρεαλιστικά ζητήματα. Το ινδονησιακό Συμβούλιο των Ουλεμάδων σχολιάζει τη Lady Gaga: «Είναι από τη Δύση και επιδεικνύει τα aurat (γεννητικά όργανα) της όταν δίνει παράσταση». Ή τουλάχιστον έτσι έχουν ακούσει, γιατί θα ήταν αμαρτία να τη δουν ιδίοις όμμασι. Ο διευθυντής μιας μουσουλμανικής σχολής στην Ινδία έχει άποψη για τις κοπέλες που κάνουν ποδήλατο: «Η ποδηλασία επηρεάζει τη θηλυκότητά τους και επιβαρύνει τη σωματοδομή τους». Κορίτσια, ξεχάστε τα freedays! Το καλύτερο δε έρχεται από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί: «Αν κάποιος έχει επαφές με μία αγελάδα, ένα πρόβατο ή μία καμήλα, τότε είναι παράνομο να πιει το γάλα τους». Εντάξει, δεν το λες και παράλογο...

ÕÎÐ˅©€Î…ËÏÉÖÔÐÐ×ÕÎ‰Ó Οταν ακούμε τη λέξη «ράπερ», στο μυαλό μας συνήθως έρχονται εικόνες από εκκεντρικά ατομάκια που τα μποξεράκια τους είναι πιο γνωστά και από τις φάτσες τους. Ωστόσο, το περιοδικό “Forbes” -γνωστό για τις παροιμιώδεις λίστες που συντάσσει- μας έδειξε προ ημερών και μια άλλη πτυχή τους. Συγκεκριμένα, ανακήρυξε τους πέντε πιο πλούσιους ράπερ στον κόσμο, τα έσοδα των οποίων δεν προκύπτουν (πλέον) μόνο από τη μουσική, αλλά και από μια πληθώρα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στις οποίες εμπλέκονται. Οι φερέλπιδες δισεκατομμυριούχοι και πασίγνωστοι ράπερ Diddy, Jay-Z και Dr Dre βαδίζουν το δρόμο προς το στόχο των εννέα μηδενικών, με τον πρώτο να βρίσκεται πιο κοντά στον τελικό προορισμό από όλους, καταγράφοντας στοιχεία ενεργητικού που φτάνουν τα 550 εκατ. δολάρια. O Jay Z από την πλευρά του αγχώνεται για το πού θα «φάει» τα 460 εκατ. δολάριά του και έπεται ο Dr Dre με περιουσία 270 εκατ. δολαρίων. Στη λίστα περιλαμβάνεται ο Birdman με μόλις 125 εκατ., αλλά και ο 50 Cent. Ο τελευταίος, μάλιστα, παρά το... φτηνιάρικο όνομά του, έχει στην κατοχή του 110 εκατ. δολάρια! Οικονομική κρίση και πράσινα άλογα... Yo!

Παλιά, θυμάμαι, έλεγαν οι μεγάλοι ότι οι μεγαλύτεροι καυγάδες, μεταξύ ανδρών κυρίως, γίνονται πάνω στις πολιτικές κουβέντες. Τόσα χρόνια, βέβαια, δεν είδα κανέναν να τσακώνεται για την πολιτική. Πιθανόν επειδή εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια η ψήφος έχασε την αξία της. Για μια σειρά από λόγους. Καταρχάς, τα κόμματα εξουσίας εναλλάσσονταν στην εξουσία με τέτοια συνέπεια, σχεδόν μηχανικά, ψυχαναγκαστικά, ώστε η μεταξύ τους μάχη ήταν απλώς μια τυπική εντύπωση που διαγραφόταν αδιόρατα, με τον καθένα να περιμένει τη σειρά του. Ηταν για χρόνια σχεδόν αγένεια να πιστέψεις ότι κάτι θα αλλάξει. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι κανείς δεν ήθελε να αλλάξει κάτι. Πέρα από τους βαθιά χωμένους στο ΠΑΣΟΚ και στη Νέα Δημοκρατία, τα υπόλοιπα «δούλευαν ρολόι», ανεξαρτήτως χρώματος της κεφαλής. Γιατί να τρέχεις να ψηφίζεις όταν ξέρεις ότι η ψήφος σου δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή σου; Ενας άλλος λόγος -που ίσως αιτιολογεί τους δύο πρώτους- ήταν η σταδιακή παρακμή της Αριστεράς. Οσο και αν ακούγεται τεράστια γενικότητα, η πτώση της Σοβιετικής Ενωσης κόλλησε την ταμπέλα της αποτυχίας σε ένα ευρύτερο πολιτικό μοντέλο και η ψήφος σε κάποιο από τα κόμματα της Αριστεράς (και δεν εννοώ απαραίτητα στο ΚΚΕ) σε χαρακτήριζε αυτόματα ρομαντικό ή ανόητα εναλλακτικό. Ο ένας πόλος εξασθένησε, έσβησε σχεδόν. Γιατί να χαραμίσεις την ψήφο σου σε κάτι νεκρό, όταν μπορείς να διαλέξεις έναν από τους νικητές; Η ψήφος έπαψε να είναι ιδεολογική και μετατράπηκε σε μια καθαρά συμφεροντολογική διαδικασία, από την οποία η πλειονότητα δεν είχε τίποτα να κερδίσει. Ο κόσμος πήγαινε στην κάλπη (όταν πήγαινε) από συνήθεια ή επειδή το θεωρούσε υποχρεωτικό. Οι εκλογές έγιναν ένα χαριτωμένο τηλεοπτικό γεγονός. Στη συνείδησή μας παγιώθηκε η ιδέα της αποχής, μια ολόκληρη γενιά χαρακτηρίστηκε απολιτίκ και αδιάφορη. Μέχρι που ξαφνικά, φέτος, όλοι μιλάνε για τις εκλογές. Τα βράδια στα μαγαζιά, στα πάρτι, στη δουλειά, στο πασχαλινό τραπέζι. Οι πολιτικές συζητήσεις επέστρεψαν, μαζί και οι τσακωμοί. Ο κόσμος, βλέποντας ότι έπαψαν να «δουλεύουν όλα ρολόι» αποφάσισε να αξιοποιήσει το παρηκμασμένο δικαίωμα του εκλέγειν. Για καλή του τύχη, φέτος, έχει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα σωρό κόμματα και η γενιά των υποψηφίων που ενηλικιώθηκε στα χρόνια της αδιαφορίας είναι έτοιμη να παίξει το ρόλο της. Μόνο που η μακρά απραξία έχει μουδιάσει τους ψηφοφόρους και τα τεστ τύπου «τι να ψηφίσω» κάνουν θραύση στο ίντερνετ, με τους περίφημους αναποφάσιστους να μοιάζουν αρκετοί για να μετατρέψουν αυτές τις κρίσιμες εκλογές σε ένα επιτέλους ενδιαφέρον γεγονός.

i‘’À¼„½Š”ˆr’ ADIMOULAS METROPOLISNEWSGR


Š‘—|ˆ‰‡

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

j…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„

…œ’©›•’—à©œ˜¡©&@F@QHM©©‚“˜›áž—©©œ˜“pÒ¢˜—œ‹“©—‹©‹—ߌ˜¡—©œ‹©‹‘‹{’pߗ‹© {‹“Ž“Ò©œ’Ÿ©‹‘‘–␞—’Ÿ©{˜{ š˜•©––’—“•àŸ©›•’—àŸ ©˜“© ˜•œ‹œáŸ©{–ߘ— ©3Q@MRHRSNQ © ‘“‹©—‹©{‹š˜¡›“Ò›˜¡—©œ˜©—ߘ©œ˜¡Ÿ©Ò–p{˜¡p©p©œ˜—©¡Ò—œ‹›œ˜©œáœ–˜©b1DRSHMF©HM© SGD©RG@CD©NE©SGD©E@LHKX©SQDDh ©Ô©œáœ–˜Ÿ©{š˜ßš œ‹“©‹{â©ß—‹©›œá ˜©œ˜¡©œš‹‘˜¡Ž“˜ä© b%@LHKX©SQDDh©{˜¡©p{š“ß œ‹“©›©‹¡œà©œ’—©{š™œ’©‹—”Òšœ’œ’©•¡•–˜˜šá‹©œ˜¡© ‘•š˜¡{ ©Ô©Žá›•˜Ÿ©‹{˜œ–áœ‹“©‹{â©©œš‹‘˜äŽ“‹ ©p©œ˜—©à ˜©—‹©•¡p‹á—œ‹“©‹{â© p{‹–Ò—œ‹©pß š“©ONRS QNBJ©•‹“©á›žŸ©p“•šßŸ©Ž“‹•š“œ“•ßŸ©Žâ›“Ÿ©LDS@K©›œ˜“ á˜¡ ©p© ›œá ˜¡Ÿ©{җœ‹©{šžœâœ¡{˜¡Ÿ©•‹“©˜¡›“‹›œ“•˜äŸ© â{žŸ©Ò––ž›œ©p‹Ÿ©ß ˜¡—©›¡—’á›“ ©  žšáŸ©•‹pዩ{š˜›{ҝ“‹©‘“‹©—œ¡{ž›“‹›pâ ©‹––Ò©‹—œ“ßœžŸ©p©”␝‹–p’©“–“•šá

—“‹ ©…àpš‹©©˜“©{‹š¡š“›•âp—˜“©‹©ß ˜¡—©œ’—©¡•‹“šá‹©—‹©‹{˜–‹ä›˜¡—©¢ž

—œ‹—Ò©œâ›˜©œ‹©©‹¡œÒ©—ß‹©•˜ppҜ“‹ ©â›˜©•‹“©{“œ¡ áŸ©œž—©{š˜’‘˜äp—ž—© šâ—ž— ©


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

 Ο Parov Stelar και η μπάντα του θα εμφανιστούν σήμερα στο Βοτανικό (Ιερά Οδός 72 & Σπύρου Πάτση) με support act το γκρουπ της Πέννυς Μπαλτατζή Penny & The Swingin’ Cats. Ο βασικός εκπρόσωπος του electro-swing, ο Parov Stellar, θα παρουσιάσει παλιές επιτυχίες και νέα τραγούδια από τον καινούργιο δίσκο του με τίτλο “The Princess”, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 19 Απριλίου. Ενας εκ των γνωστότερων διεθνών παραγωγών, διαθέτοντας μια εξαιρετική ικανότητα να αναμιγνύει την jazz με την ηλεκτρονική μουσική, θα μετατρέψει με τη δυναμική μπάντα του το Βοτανικό σε ένα τεράστιο πάρτι.

 Η Εύα Κοτανίδη με τα Μήλα της θα εμφανι-

στούν την Κυριακή 29 Απριλίου στο Ginger Ale (Θεμιστοκλέους 74, Πλατεία Εξαρχείων) στους γνωστούς ξεσηκωτικούς ρυθμούς της ska, της samba, της reggae, του funk και σε άλλες χορευτικές αλχημείες. Η Εύα διασκευάζει ό,τι μπορείτε και ό,τι δεν μπορείτε να φανταστείτε, ενώ μόλις βγήκε από το στούντιο, όπου ετοίμασε τα δύο πρώτα δικά της τραγούδια. Οσοι έχει τύχει να παρακολουθήσετε τους Eva and the Apples γνωρίζετε πολύ καλά τη γιορτινή ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Οι υπόλοιποι καλά θα κάνετε να το δοκιμάσετε.

 Τα γυρίσματα του νέου βιντεοκλίπ της Μαριέττας Φαφούτη ολοκληρώθηκαν με επιτυχία στην αρχή της εβδομάδας στο Gazoo. Πρόκειται για το βίντεο που θα επενδύσει το νέο της κομμάτι “Κοοkoobadi”, το πρώτο single από το δεύτερο άλμπουμ της που θα κυκλοφορήσει το Μάιο από την Inner Ear. Tη σκηνοθεσία επιμελείται η Κλαίρη Φαφούτη, ενώ το concept είναι σαν τη Μαριέττα: αισιόδοξο και καθημερινό. Αφορά τις μικρές στιγμές ευτυχίας που μπορούμε να ζήσουμε, μόνοι μας ή με παρέα, όταν ο ρυθμός της μουσικής μάς συνεπαίρνει και μας απομακρύνει από τα σκοτάδια της καθημερινότητας - έστω και για λίγο.

 Η ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της ελληνικής -και όχι μόνο- dark σκηνής, η Dead Scarlet Records, κλείνει αισίως τα επτά της χρόνια και το γιορτάζει την Παρασκευή 27 Απριλίου στο Second Skin Club (Πλατεία Αγίων Αναργύρων 5, Ψυρρή). Η βραδιά περιλαμβάνει ζωντανές εμφανίσεις τριών ελληνικών σχημάτων, των Split Image, που μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ “Exposure”, των Dilemma, που θα παρουσιάσουν τη νέα τους δουλειά με τίτλο “Rise up”, και των Μani Deum, που θα μας ταξιδέψουν σε σκοτεινά ποπ και neofolk μονοπάτια. Θα ακολουθήσει after show party με dj sets και κλήρωση με αναμνηστικά δώρα του label.

¼»Ð¨Ð¨‚Ш¶²¨»¹¨º²»º¹¨ ~º»º·Ð}² Κυριακή μεσημέρι στον απολαυστικό ήλιο της Καλλιδρομίου, παρέα με τον Μιχάλη Κεχαγιά και τον Γιάννη Μπάκο, τους εμπνευστές των LEGO, μιας μπάντας που, περνώντας από διάφορους πειραματισμούς, κατέληξε να κάνει σύγχρονες διασκευές σε ρεμπέτικα τραγούδια και να γράφει νέα, σημερινά κομμάτια με κάτι από το στιλ εκείνης της εποχής. Ξέρω, δεν ακούγεται πολύ ελκυστικό για τους περισσότερους. Την πρώτη φορά που ο Μιχάλης μού έστειλε ντέμο να ακούσω και να του πω γνώμη, πρέπει να άφησα το μέιλ στα μη αναγνωσμένα για μία εβδομάδα περίπου. Οταν όμως το άνοιξα τελικά, αυτό που άκουσα δεν ήταν αυτό που περίμενα, δηλαδή κάτι αναχρονιστικό με ροκ-ποπ στοιχεία και τελικά βαρετό. Αυτό που άκουσα ήταν τόσο καινούργιο και ζωντανό που πολύς κόσμος θα το ζήλευε. «Δεν καταλαβαίνουμε εκείνους τους μουσικούς που θέλουν να αποκτήσουν μια εικόνα που να θυμίζει κάτι άλλο, κάτι παλιό», λένε. «Δεν υπάρχει λόγος να μην είσαι ο εαυτός σου». Μιλάμε για το δήθεν, το vintage, για τη Marianne Faithful, για τον Βαμβακάρη και το πόσο πρόσεχε το ντύσιμό του, τον Ζαμπέτα, για τα τραγούδια γενικά και για τους ενδυματολογικούς κώδικες του ρετρό. Θεωρώ πως είμαστε μια σύνθεση όχι μόνο όσων έχουμε ζήσει, αλλά και όσων έζησαν εκείνοι που συναναστρεφόμαστε ή συναναστραφήκαμε. Γονείς, γιαγιάδες, παππούδες... Ακόμα και προσλαμβάνουσες όπως η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι και η λειτουργία της παράδοσης. Κάποιος σου παραδίδει κάτι. Οχι για να το μιμηθείς, αλλά για να το κάνεις εργαλείο για το μέλλον. Η επιτήδευση όμως είναι κάτι άλλο. Το να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου και τους άλλους πως ζεις σε μια εποχή διαφορετική από τη σημερινή είναι μάταιο, αλλά και αστείο. Το θέμα είναι να έχεις πίστη σε αυτό που κάνεις, να καταθέτεις εαυτόν για να μπορείς να το υποστηρίξεις. Αυτό κάνουν οι LEGO μέχρι στιγμής με τα παλιά-νέα ρεμπέτικά τους. «Πάντως πρέπει να γεννήθηκα γέρος», αστειεύεται ο Μιχάλης, που του αρέσουν όλα τα παλιά πράγματα -νομίζω πως με κάνει παρέα μόνο επειδή έχω βέσπα- και που μαζί με τον Γιάννη φτιάχνουν τραγούδια με ενθουσιασμό δεκάχρονων, γιατί αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουν. j°


|ˆ…Š

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’ À@ BG@SYHRLDSQNONKHRMDVR FQ

Ί’¨—’¨ã—¨”Š›‘—™àŽž¨›— ¨ oŽ›ŠzŠšŸŠ•’–—㨍’•ßooŠ›—ž¨ Š–ß”— –¨š›—¨z•Šàš’—¨›— ¨ o㜗  ¨ÖzљŸ— –¨ zŽ™ß™Žž¨ ÖzљŸ— –¨z—•’›’”—à¨È–¨  zߙŸŠ– ¨Ž–¨œŠ¨Þz™ŽzŽ¨–Š¨ ‹—‘œ—ã–¨›— ž¨Š–œ™˜z— ž

×{ߚ©œ’Ÿ©{š™œ’Ÿ©•‹œ’‘˜šá‹Ÿ© œÒ››œ‹“©’©{˜–¡‹—‹p—âp—’© œ‹“—á‹©ŽšÒ›’Ÿ©cԓ©Ë•Ž“•’œßŸi© œ˜¡©Ö¢˜Ÿ©˜¡á—œ˜— ©Ô©{–‹—àœ’Ÿ© •“—Ž¡—ä“©•‹“©˜©Ž“¡¡—œàŸ©œ’Ÿ© Ž“—˜äŸ©˜š‘Ò—ž›’Ÿ©É…„΀ɩ •‹–á©â–˜¡Ÿ©œ˜¡Ÿ©¡{šàšžŸ©—‹© {Қ˜¡—©pߚ˜Ÿ©›œ˜—©c{▏p˜i© •‹œÒ©œ˜¡©+NJH ©Ô©(QNM©L@M ©˜© 'TKJ ©˜©3GNQ ©˜©"@OS@HM© LDQHB@© •‹“©Ò––˜“©‹à—˜¡—©œ“Ÿ©p“•š˜Ž“

‹ž—Ꮯ©œ˜¡Ÿ©•‹“©›¡›{“š™—˜

—œ‹“©‘“‹©•‹–â©›•˜{â

u·jªlª¿i°À ήÀ

·t´¹»¹mt° ×{ߚ©œ’Ÿ©Žäœš’Ÿ©•‹œ’‘˜šá‹Ÿ© ’á¢“©’©œ‹“—á‹©cÔ©×{˜¡š‘âŸi© œ˜¡©„“ßš©…ß–š ©Ô©¡{˜¡š‘⟩ Џœ‹˜š™—©”¡{—ҏ“©œ’©—ä œ‹© •‹“©pœ‹Œ‹á—“©Œ“‹›œ“•Ò©›© p“‹© ‹šÒŽš‹ ©›œ’—©˜{˜á‹©ß “© Œ¡“›œá©ß—‹©–ž˜šá˜ ©Í© ˜Žä››“Ò©œ˜¡©”•“—ҏ“©‹{⩏•á© •‹“©›¡— á¢œ‹“©›©ß—‹—©•â›p˜© ҕšžŸ© š“•â ©Í©œ‹“—á‹©œ“pà’

•©p©œ˜©Êš‹Œá˜©œ’Ÿ©€“—˜äŸ© Ë{“œš˜{àŸ©œpàp‹©c˗‹©ÏÒ{˜“˜© ʖßpp‹i©›œ˜©{š›“—⩇›œ“ŒÒ–© œž—©Ï‹——™—

ƒ™—Š–˜ž¨‹•Þz— oŽ¨ ›‘–¨”Š›‘—™àŠ¨ cz—•’›’”áži ¨ Ȟ¨z’š›ÞŒ— oŽ¨Ñ••‘¨ o’Š¨—™Ñ


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

™ Ερχόμενη από το Φεστιβάλ του Σάντανς, η ταινία του Ντέιβιντ Μακένζι (“Young Adam”) «Η Αίσθηση του Ερωτα» βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες θυμίζοντάς μας πως ίσως μόνο η αγάπη αρκεί. Η Σούζαν (Εύα Γκριν) είναι μια επιστήμονας που έχει αφοσιωθεί στη δουλειά της. Ο Μάικλ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) είναι ένας σεφ που θα μπει στο δρόμο της. Ο έρωτάς τους θα ανθίσει έως ότου μια πανδημία κάνει την εμφάνισή της. Τα συμπτώματά της; Σταδιακή απώλεια των αισθήσεων. Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να ακούσεις ή να δεις αυτόν που ποθείς περισσότερο; Διαρκεί η αγάπη όταν όλες οι αισθήσεις αφαιρούνται; Μπορείς να παραμείνεις ερωτευμένος όταν ο κόσμος καταρρέει;

™ Η Αν (η υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός) ζει στο Παρίσι με την οικογένειά της, δουλεύει ως δημοσιογράφος στο περιοδικό “ELLE” και ετοιμάζει ένα άρθρο για τη φοιτητική πορνεία. Κάπως έτσι θα συναντήσει την Αλίσια και τη Σαρλότ, δύο νεαρές ανεξάρτητες κοπέλες, αναθεωρώντας τη ζωή της, το σεξ, την οικογένειά της. Η ταινία “Elles” (στα γαλλικά «αυτές» ή «εκείνες», παραφράζοντας την ονομασία του περιοδικού) της Μαλγκόσκα Σουμόβσκα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και του Βερολίνου.

!',̝ÄÈÎÄ Ð¨´z´¨~¹|Ð ¨z´‚¹º²»´µÐ¨y´¨»º²´ Το αριστουργηματικό και δημοφιλές θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Το Γάλα» (2011) μεταφέρει στον κινηματογράφο ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Γιώργος Σιούγας. Μια οικογένεια έχει μεταναστεύσει εδώ και χρόνια στην Αθήνα από την Τιφλίδα και προσπαθεί να επιβιώσει σε μια πόλη που για κάθε μέλος της ηχεί διαφορετικά. Η μάνα (Ιωάννα Τσιριγκούλη) προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία μεταξύ των δύο γιων της, του Αντώνη και του Λευτέρη, μετέχοντας παθητικά σε μια διελκυστίνδα. Ο Αντώνης (Ομηρος Πουλάκης) έχει αποδεχτεί την κατάσταση και προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του με τη Νατάσα (Ηρώ Μπέζου). Ο Λευτέρης (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), από την άλλη, αρνείται να ζήσει στο σήμερα και σε έναν τόπο που δεν επέλεξε, αναπολώντας την παλιά του ζωή και οδηγούμενος σε μια σχιζοφρενική συμπεριφορά. Οταν ο Αντώνης ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί τη Νατάσα, οι τρεις χαρακτήρες καίγονται με διαφορετικούς τρόπους, ζητώντας ο καθένας διαφορετικά πράγματα. Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X» και είναι υποψήφια για 11 βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (μεταξύ άλλων στις κατηγορίες: Καλύτερης Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Α΄ και Β΄ Ανδρικού/Γυναικείου Ρόλου). Πέρα από την ταινία, βέβαια, όταν μιλάς για το «Γάλα», δεν γίνεται να μη σταθείς στο μύθο που φέρει το έργο και αυτός σχετίζεται με τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη (υποδύθηκε για πρώτη φορά τον Λευτέρη στο θέατρο), στον οποίο είναι αφιερωμένη και η ταινία. Αν και έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το θάνατό του, πάντα σε οποιαδήποτε μεταφορά, διασκευή ή ανέβασμα του έργου, θα στεκόμαστε στο όνομά του. iv

™ Ολοκληρώθηκαν προσφάτως τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι», που αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του Ιωάννη Βαρβάκη. Η συμμετοχή της Κατρίν Ντενέβ στο ρόλο της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας έκανε ηχηρή εντύπωση για μια ταινία που συγκεντρώνει πλήθος ηθοποιών, Ελλήνων και μη. Τον ομώνυμο ρόλο έχει αναλάβει ο Σεμπάστιαν Κοχ («Οι ζωές των άλλων»), ενώ από ελληνικής πλευράς θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τους: Λάκη Λαζόπουλο, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Ακη Σακελλαρίου, Γιώργο Κοτανίδη, Μάνο Βακούση, Χριστόφορο Παπακαλιάτη και άλλους. Η ταινία θα βγει στις αίθουσες τον Οκτώβριο του 2012.


 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

„ˆ„vˆ‘

:::0(75232/,635(66*5

´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r ÀK UK@RS@Q@LDSQNONKHRMDVR FQ

ԓ©Ž’p“˜¡š‘˜á©œ˜¡©{“œ¡ ’pߗ˜¡©c„‹š‹š–Òp‹©•‹“©Ò––Ÿ©“›œ˜šáŸ©œ˜¡©€’p˜›ß—’©Ê˜¡œ¡šÒi©{˜¡© •¡•–˜âš’›©{š“—©‹{â©ß—‹© šâ—˜©‹{⩜“Ÿ©•Žâ›“Ÿ©Öâ{˜Ÿ©”‹—‹ œ¡{җå©Ô©{‡“Å–Žš¨~Ǘ•Æœ©•‹“© ˜©zŽÑȗ•Žš¨·‡“Ç’’Žš©pœ‹‘šÒ˜¡—©ß”“©‹’‘àp‹œ‹©›©ß—‹©•âp“•Ÿ ©Ö˜©Œ“Œ–ᘩd»Æ¨yÆ˖Ɯ•¨‘‡¨ Œ’‹š¨Œ‡“—‡–—‘Çš¨–—Æ•É‹šj©•¡•–˜âš’›©{š“—©‹{⩖ᑘ©•‹“šâ©•‹“©›œ“Ÿ©›–ᎏŸ©œ˜¡©›¡—‹—œ“ßœ‹“© ˜©Ï‹ŒÒ’Ÿ©p©œ˜—©Ï‹š¡žœÒ•’ ©˜©Ï‹š•‹Œáœ›‹Ÿ©p©œ˜—©Ó“•˜–‹¥Ž’©•‹“©˜©Õ˜Ž˜•‹—Ò•’Ÿ©p©œ˜—©„‹{‹

Ž“‹pҗœ’ ©Ëœ›“ ©˜“©àšžŸ©p“‹Ÿ©Ò––’Ÿ©{˜ àŸ©‹{˜•œÒ—©p˜šà ©Ö‹©›¡—‹“›àp‹œÒ©œ˜¡Ÿ©•šÒ¢˜—œ‹“© ›œ‹©›•áœ›‹©•‹“©{šžœ‹‘ž—“›œàŸ©á—‹“©{–ߘ—©’©“•â—‹©•‹“©â “©˜©–⑘Ÿ ©„šâ•“œ‹“©‘“‹©ß—‹—©âp˜š˜©•‹“© Ž“‹˜šœ“•â©œšâ{˜©{š˜›ß‘‘“›’Ÿ©œ’Ÿ©––’—“•àŸ©–˜‘˜œ —á‹Ÿ ©{˜¡©›á‘˜¡š‹©Ž—©‹©á—‹“©›¡pŒ‹œâŸ©p© ▘¡Ÿ©œ˜¡Ÿ©œä{˜¡Ÿ©‹—‹‘—ž›œ™— ©˜“©–Òœš“Ÿ©âpžŸ©œ˜¡©áŽ˜¡Ÿ©‹©œ˜—©•œ“pà›˜¡—©“Ž“‹“œßšžŸå


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

«Γιατί εμένα η ψυχή μου» τιτλοφορείται η συλλογή πεζογραφημάτων της Μάρως Δούκα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη. Περιλαμβάνει 17 κείμενα δημοσιευμένα σε χρονικό διάστημα μιας εικοσαετίας σε εφημερίδες, λογοτεχνικά περιοδικά ή ανθολογίες. Πολλά από αυτά είναι τόσο επίκαιρα που ξαφνιάζεσαι όταν διαβάζεις την ημερομηνία που πρωτογράφτηκαν. Οι ήρωες περιπλανώνται στους δρόμους της πόλης, οι οποίοι ξυπνούν τις αναμνήσεις τους, μετατρέποντάς τες σε εσωτερικούς μονολόγους. Ολοι ποθούν μιαν άλλη, διαφορετική ζωή. Κατακρίνουν τον καταναλωτισμό και τις «βιτρίνες» μέσα στις οποίες προσπαθεί να χωρέσει το άτομο στη σύγχρονη κοινωνία. Κάποιοι καταφέρνουν να πάνε λίγο πιο πέρα και κάποιοι άλλοι όχι. Ο αναγνώστης, λοιπόν, συναντά κείμενα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, την οικονομική κρίση, τα καμένα, τους μετανάστες, την ανεργία...

 Ο Χαρούκι Μουρακάμι θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στους υποψήφιους για το Βραβείο Νόμπελ. Τα πρώτα του βιβλία κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, αυτά όμως που είχαν τη μεγαλύτερη επιτυχία, όπως το «Νορβηγικό Δάσος» και το «Σπούτνικ αγαπημένη», κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Παρόλο που το «Νορβηγικό δάσος» έχει πουλήσει περισσόόά τερα από 10.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, στην ελληνική αγορά σημειώθηκε κενό όταν εξαντλήθηκε. Ετσι, το βιβλίο κυκλοφόρησε σε νέα μετάφραση της Αργυρώς Μαντόγλου από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Από τον ίδιο εκδοτικό ετοιμάζεται επίσης η τριλογία του Μουρακάμι “1Q84”, που μας παραπέμπει στον Οργουελ και στο «1984» (στα ιαπωνικά το αγγλικό γράμμα “Q” προφέρεται όπως ακριβώς ο αριθμός «9»). Οταν κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία ο πρώτος τόμος, ο οποίος προσεγγίζει τις 1.000 σελίδες, εξαντλήθηκε την πρώτη κιόλας μέρα!

 Ανακοινώθηκε επισήμως η σύσταση του νέου συνδικαλιστικού φορέα στο χώρο του βιβλίου με την ονομασία Ενωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝΕΛΒΙ) με 25 ιδρυτικά μέλη από τους μεγαλύτερους και πιο ενεργούς εκδότες. Η προσωρινή επιτροπή αποτελείται από τους Αθανάσιο Ψυχογιό (πρόεδρος), Νικόλαο Καρατζά (γραμματέας) και τα μέλη Θανάση Καστανιώτη, Ηλία Λιβάνη και Στέφανο Πατάκη. Οπως διαβάζουμε στην πρώτη επίσημη ανακοίνωση της ένωσης, στόχος της είναι «να αποτελέσει έναν πυρήνα διάδοσης και προώθησης του βιβλίου σε όλη την επικράτεια και στο εξωτερικό, προβάλλοντας το ιδανικό της φιλαναγνωσίας, οργανώνοντας από κοινού με τους συγγραφείς προωθητικές δράσεις και αναλαμβάνοντας έρευνες και μελέτες για την ελληνική αγορά του βιβλίου, αλλά και να παρεμβαίνει επίσης σε θέματα που ανακύπτουν στη σύγχρονη εποχή».

 Επί 35 συναπτά έτη απονεμόταν σε ένα μυθιστόρημα το Βραβείο Πούλιτζερ. Οχι όμως και φέτος. Μια και κανένα μυθιστόρημα δεν κέρδιζε την πλειοψηφία, το συμβούλιο των βραβείων αποφάσισε να μη βραβεύσει κανένα μυθιστόρημα, προκαλώντας, φυσικά, σάλο, αφού τα Βραβεία Πούλιτζερ για το μυθιστόρημα θεωρούνται από τα κορυφαία λογοτεχνικά βραβεία. Τελευταία φορά που είχε γίνει κάτι παρόμοιο ήταν το 1977, όταν υποψήφιο για το βραβείο ήταν το μυθιστόρημα του Τόμας Πίντσον «Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» (εκδ. Χατζηνικολή). Φέτος φαβορί ήταν τα μυθιστορήματα “Swamplandia!” της Κάρεν Ράσελ, “Train Dreams” του Ντένις Τζόνσον και “The pale king” του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Οσον αφορά πάντως το Βραβείο Βιογραφίας, απονεμήθηκε στον Τζον Γκάντις για τη βιογραφία του διπλωμάτη Τζορτζ Κέναν, ενώ το Βραβείο Ιστορικού Βιβλίου απονεμήθηκε στον Μάνινγκ Μάραμπλ για τη νέα βιογραφία του Μάλκολμ Χ.

¹´¨¼yyº‚²´ ¨ Ш~¹|´»´µÐ¨µ´¨»¹¨&!#%"//+ Το ότι θα έφτανε μια εποχή όπου οι πολιτικοί πρώτα θα «πόσταραν» τις ιδέες και τις απόψεις τους στον «τοίχο» τους στο Facebook και έπειτα θα τις ανακοίνωναν στο βήμα της Βουλής δεν μπορούσαν να το φανταστούν όχι μόνο οι γονείς μας, αλλά ούτε και εμείς οι ίδιοι. Κι όμως. Ο Θανάσης Χειμωνάς, υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο ανακοινώνει την υποψηφιότητά του μέσω Facebook, αλλά δηλώνει ότι και ολόκληρη η πολιτική του καμπάνια θα στηριχτεί και θα προωθηθεί μέσω της σελίδας του στο Facebook. Πολύ πιο υγιές, σκέφτομαι εγώ, από το να γεμίζεις ολόκληρη την πόλη με φλαϊεράκια και αφίσες. Βέβαια, με αυτό τον τρόπο αποκλείεις ένα μεγάλο μέρος του κοινού που δεν χρησιμοποιεί τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η γιαγιά μου, για παράδειγμα, που πρώτα θα της βγει η ψυχή και μετά το χούι της με τον Αντρέα, ίσως να μη μάθει ποτέ για την υποψηφιότητα του όμορφου νεαρού, ο οποίος δηλώνει ότι θα πάει στη Βουλή χωρίς να βγάλει το χαρακτηριστικό του σκουλαρίκι και άνευ λαιμοδέτη. Τώρα, γιατί πολλοί από τους φίλους του στo «Φατσοβιβλίο» ταράχτηκαν τόσο με την υποψηφιότητα αυτή δεν το καταλαβαίνω. Το σίγουρο είναι ότι το in.gr έπαθε τέτοιο σοκ που, αντί για τη φωτογραφία του Θανάση Χειμωνά, «ανέβασε» τη φωτογραφία του Δημήτρη Σωτάκη. Αναμένουμε να δούμε αν πρόκειται για απλό λάθος ή για ταυτοπροσωπία! Ο Πέτρος Τατσόπουλους, από την άλλη, θα είναι υποψήφιος στη Β΄ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι στιγμής όμως δεν έχει διαγράψει από τους φίλους του τον Θανάση Χειμωνά. Αντιθέτως, περνάνε πολύ ωραία ανταλλάσσοντας σχόλια και συνεχίζοντας τις πλάκες τους! Αλλωστε ο ίδιος δηλώνει: «Θεωρώ αξιολύπητους τους ανθρώπους που δεν κάνουν παρέα παρά μόνο με τους ομοϊδεάτες τους και ομολογώ ότι σε μια κοινωνία όπου όλοι θα εξαναγκαστούμε να συμφωνούμε μεταξύ μας δεν θα ήθελα να ζήσω». Αναμένουμε να δούμε τη στάση των αναγνωστών-ψηφοφόρων! ´¶


u…“’‘

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 ¼®½„¸Àn‹rˆ¸

Г‹©‹‘‘–“•à©{šâ‘¡›’©œ˜¡©!NA©3GD@SQD©%DRSHU@K©{˜¡©‹©Ž“”‹ á©‹{⩜“Ÿ©©ßžŸ©œ“Ÿ©©Ð‹¥˜¡©›œ˜© !HNR©„“š‹“™Ÿ©©‹©{Қ˜¡p©p©œ’©RNKC NTS©{‹šÒ›œ‹›’©b3Q@MRKTM@Q©/@Q@CHRDh©œ’Ÿ©{˜–¡Œš‹

Œ¡pߗ’Ÿ©‹‘‘–“•àŸ©˜pҎ‹Ÿ©3GD@SQD© C©(MȯMHSTL ©›©pዩ•‹“©p˜—‹Ž“•à©{‹š˜¡›á‹›’©œ’—©ÖœÒšœ’©© Ћ¥˜¡ ©€ä˜©ŒŽ˜pҎŸ©{š“—©‹{⩜’—©{ᛒp’©ß—‹š”’©œ˜¡©›œ“ŒÒ– ©œ˜©!HNR©“–˜”—á©œ’—©{‹šÒ›œ‹

›’©{˜¡©ß•–©œ“Ÿ©—œ¡{™›“Ÿ©›œ˜©›œ“ŒÒ–©œ˜¡©ËŽ“pŒ˜äš‘˜¡©•‹“©”‹›Ò–“›©‹{‹—žœßŸ©{‹š‹œÒ

›“Ÿ©›©ß—‹—©‹{⩜˜¡Ÿ©•—œš“•âœš˜¡Ÿ©{˜–¡ ™š˜¡Ÿ©œß —’Ÿ©œ˜¡©‚˜—Žá—˜¡ ©œ˜©!@QAHB@M©"DMSQD ©Ð© •—œš“•â©â ’p‹©œ˜©›™p‹©•‹“©œ’©pқ•‹©¡{⩜˜—©à ˜©œ˜¡©‹•˜š—œâ— ©’©Ž“—àŸ©‹œš“•à©˜pҎ‹©œ’Ÿ© {‹š“›“—àŸ©› ˜–àŸ©›žp‹œ“•˜ä©Òœš˜¡©$BNKD©(MSDQM@SHNM@KD©CD©3GD@SQD©)D@M©+DBNP©¡{⛠œ‹“©—‹© p‹Ÿ©œ‹”“Žß“©›œ˜©˜—“š“•â©›äp{‹—©—⟩p˜—‹ “•˜ä©‹—š™{˜¡©â{˜¡©˜© šâ—˜Ÿ©Ž—©ß “©›’p‹›á‹ © â{˜¡©˜“©‹—‹p—à›“Ÿ©œ’Ÿ©‹–’“—àŸ©‹‘Ò{’Ÿ©—“•˜ä—©‹•âp‹©•‹“©œ˜©Ò—‹œ˜ ©Ð©p“‹©œßœ˜“‹©—‹š•œàš“‹© {‹šÒ›œ‹›’ ©˜“©{š˜›Ž˜•áŸ©p‹Ÿ©‘“‹©œ’©›¡—ß “‹©œ˜¡©!NA©3GD@SQD©p©œ“Ÿ©––’—“•ßŸ©˜pҎŸ©á—‹“© ¡›“•Ò©¡’–ߟ ©€—©ß ˜¡p©•‹—ß—‹©–⑘©—‹©{“›œä˜¡p©âœ“©Ž—©‹©•{–’šž˜ä—


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

 Ο Γιώργος Νανούρης στήνει ένα θεατρικό δρώμενο γύρω από το ερώτημα «Τι και πόσα θα μπορούσαμε να καταφέρουμε αν αποφασίζαμε να ενώσουμε αληθινά τις δυνάμεις μας;». Από τις 27 Απριλίου και για ένα μήνα, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Δευτέρα θα δίνει οδηγίες στους θεατές, οι οποίοι θα γίνουν συντελεστές της παράστασης ως χειριστές των φώτων και του ήχου και θα δημιουργήσουν τον εικαστικό χώρο του έργου, όντας οι ίδιοι μέρος του. Μια παράσταση σαν πρόβα, που κάθε φορά θα φέρνει και ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Στο χώρο Τέχνης M art Space (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου, 2ος όροφος).

 Η Αννα Παναγιωτοπούλου ξαναδιαβάζει το «Εκτο πάτωμα» και το εμπιστεύεται στη Μαριάννα Κάλμπαρη για να το σκηνοθετήσει. Τη μουσική του μιούζικαλ που γνώριζε μεγάλη επιτυχία το ’91 έχει γράψει ο Σταμάτης Κραουνάκης και τους στίχους η Λίνα Νικολακοπούλου, ενώ στην πιο διάσημη εκδοχή του παρουσιάστηκε από τον Χρήστο Βαλαβανίδη, τον Τάσο Χαλκιά, την Ελένη Γερασιμίδου, τη Νένα Μεντή, την Κατιάνα Μπαλανίκα και τον Γιώργο Νινιό. Στη σημερινή του εκδοχή, που θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206) έως τις 19 Ιουνίου, παίζουν η Τζίνα Αλιμόνου, η Αιμιλία Βασιλακάκη, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, η Ευγενία Δημητροπούλου, ο Διαμαντής Καραναστάσης και ο Γιάννης Στεφόπουλος.

¨½º¹¸´¨»Ð¸¨¹z¹¨µ¼µ|z…¸  Δύο μονόλογοι Ελλήνων συγγραφέων που μιλούν για το ανθρώπινο σώμα παρουσιάζονται αυτή την περίοδο από δύο εξαιρετικούς ερμηνευτές. Στο «Παρτάλι», σε κείμενο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη και σκηνοθεσία του ψυχιάτρου Στέλιου Κρασανάκη, ο Χρήστος Στέργιογλου μεταμορφώνεται σε queer performer σε μία παράσταση που λειτουργεί διττά: ως κοινωνικό σχόλιο για τη διαμόρφωση της σεξουαλικότητας και ως παρομοίωση της προσωπικής ιστορίας με την εθνική. Γίνεται να αποδεχτούμε αυτό το κακοπαθημένο σώμα; Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου απαντά θετικά. Μέσω του γυναικείου σώματος της Εκάβης Ντούμα στη -γραμμένη στο αρσενικό πρόσωπο- «Λήθη» του Δημήτρη Δημητριάδη, η πλήρης αποδοχή του Σώματος αναδεικνύεται ως η μεγαλύτερη πράξη Αγάπης απέναντι στον Εαυτό και τον Αλλο. Οι μονόλογοι παρουσιάζονται αντιστοίχως στο Tραϊανόν Filmcenter (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101, Αθήνα) ως τις 28 Απριλίου και στο Θέατρο Πορεία (Τρικόρφων 3-5, Αθήνα).

 Ενα ιδιαίτερο θεατρικό είδος, η παράσταση-διάλεξη, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος). Με τον ευφάνταστο τίτλο «Κοίταμετώρακαιείμαιεδώ», η σκηνοθέτις και δραματουργός Δανάη Θεοδωρίδου σε συνεργασία με οκτώ έμπειρους και νεότερους performers, ανάμεσα στους οποίους ο Ακύλλας Καραζήσης και η Τζένη Θεωνά, εξερευνούν τα όρια του βλέμματος όταν αυτό στρέφεται όχι μόνο προς τα έξω, αλλά και προς τα μέσα. .

 «Οταν εμείς οι νεκροί ξυπνούμε, ανακαλύπτουμε ότι ποτέ δε ζήσαμε». Ιδιαίτερα αγαπητός στο ελληνικό θέατρο, ο κλασικός Νορβηγός συγγραφέας Ερρίκος Ιψεν έχει πολλές φορές αποτελέσει πηγή έμπνευσης για σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Σε αντίθεση όμως με πολυπαιγμένα έργα του, όπως το «Κουκλόσπιτο» και ο «Αρχιμάστορας Σόλνες», το κύκνειο άσμα του «Το ξύπνημα των νεκρών» μόλις φέτος βρήκε θεατρική στέγη στο Από Μηχανής Θέατρο (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο) από την Εταιρεία Θεάτρου Συν Επί σε μετάφραση και σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη. Αναρριχητές του υψηλότερου και πιο βραχώδους όρους του Ιψεν δεν είναι άλλοι παρά η ίδια η σκηνοθέτις στο ρόλο της Μάια Ρούμπεκ και ο Ακις Βλουτής στο ρόλο του γλύπτη Αρνολντ Ρούμπεκ.

Ο Λευτέρης Βογιατζής εμπιστεύεται μία από τις πλέον καταξιωμένες σκηνοθέτιδες της νεότερης γενιάς και ένα σύγχρονο έργο από τη Ρωσία για την παράστασηγιορτή των 30 χρόνων από την πρώτη φορά που το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, στη γωνία Κυκλάδων και Κεφαλληνίας στην Κυψέλη, ύψωσε την αυλαία του με τη «Σπασμένη Στάμνα» το 1974. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου και ένας θίασος τεσσάρων νέων ηθοποιών καταπιάνονται με τις «Ψευδαισθήσεις» του βραβευμένου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάγιεφ. Σε έναν «πλατωνικό» λαβύρινθο με άλλοτε κωμικούς και άλλοτε τραγικούς διαδρόμους, όπου αληθινό είναι ό,τι ιδεατά ονειρευόμαστε σε αντίθεση με τη γήινη διάθλασή του, εκείνοι επιμένουν να αναζητούν την αγάπη και το νόημα της ζωής. Ποια η αλήθεια και ποιο το ψέμα; Πώς διατηρείται η πίστη και πώς έρχεται η απόγνωση; Οι συντελεστές δεν υπόσχονται απαντήσεις, παρά μόνο ερωτήματα. Ερωτήματα πάντα γόνιμα, όπως το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων γνωρίζει να θέτει εδώ και 30 χρόνια, παραμένοντας μία παραδειγματική θεατρική σκηνή. Από τη «Σπασμένη Στάμνα» στο «Σχολείο Γυναικών» και το “Bella Venezia” ως τον πρόσφατο «Τόκο», η σκηνή του θεάτρου έχει φορτιστεί με τις ερμηνείες σπουδαίων ηθοποιών υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Λευτέρη Βογιατζή. Εμείς από την πλευρά μας ευχόμαστε σε παλιούς και νέους συντελεστές «Χρόνια Πολλά» και να τις χιλιάσουν (τις παραστάσεις)! ¼-


 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,635(66*5

m±‡¸Àm”…¸‡r‡Š” ÀJ JXQH@J@JNTLDSQNONKHRMDVR FQ



Г‹©›“šÒ©‹{⩏•Ž’–™›“Ÿ©›©Ž“Ґ˜š˜¡Ÿ©{˜–“œ“›œ“•˜äŸ©•‹“©p’© ™š˜¡Ÿ©ß “© {š˜‘š‹pp‹œ“›œá©{š“pœš“•Ò©œ’Ÿ©{š“˜ àŸ©œ’Ÿ©{–‹œá‹Ÿ©Ï˜œ¢“Ò©‹{⩜“Ÿ©© É{š“–ᘡ©pß š“©•‹“©œ“Ÿ©©Ð‹¥˜¡ ©Ë“•‹›œ“•ßŸ©•ß›“Ÿ ©‹œš“•ßŸ©•‹“©p˜¡›“•ßŸ© ODQENQL@MBDR©•‹“©UHCDN©@QS©RBQDDMHMFR©‹©{š‹‘p‹œ˜{˜“’˜ä—©{‹šÒ––’–‹©p© ”—‹‘à›“Ÿ ©p©›•˜{⩜’—©{š˜›ß‘‘“›’©œ˜¡©“–✏ —˜¡©•‹“©p’©•˜“—˜ä©•‹“©œ’—© ”˜“•áž›à©œ˜¡©p©œ’—©{–‹œá‹©Ï˜œ¢“Ò©•‹“©œ’—©{˜–“œ“›œ“•à©Ž¡—‹p“•à©œ’Ÿ ©…œ˜© {–‹á›“˜©œ’Ÿ©Ž“˜š‘Ò—ž›’Ÿ©‹©{‹š˜¡›“‹›œ˜ä—©˜“©˜p‹Ž“•ßŸ©•ß›“Ÿ©b2HF@

2HF@h©{“pߖ“‹©Ë䋩ؚҗœ“–©•‹“©b3NTS©5@©!HDMh©{“pߖ“‹©É—Žšß‹Ÿ©Ê˜ä

›˜¡š‹Ÿ©›œ˜©" ,/å ©UHCDN©@QS©RBQDDMHMFR©p©œáœ–˜©b5HCDNCQNLDh©{“pߖ“‹© Ïᕋ©Ï¡š“‹•Ò•˜¡©›œ˜©“›â‘“˜©œ˜¡©" ,/å ©’©ODQENQL@MBD©c–á› š‹›p‹i© œ’Ÿ©Óҗœ“‹Ÿ©„‹{‹˜Ž™š˜¡©›œ˜©„á—Ž‹š˜Ÿ©•‹“©{˜––ߟ©‹•âp’©ŽšÒ›“Ÿ ©—™©’© {šžœ˜Œ˜¡–á‹©œ’Ÿ©Ž“˜š‘Ò—ž›’Ÿ©‹—à•“©›œ˜©" ,/婕‹“©›œ’—©"GD@O@QS


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

 Η έκθεση με τίτλο «Τα Ελληνικά Τέρατα» περιλαμβάνει δημιουργίες του γραφείου οπτικής επικοινωνίας Beetroot Design Group με αφορμή την πρόσφατη παγκόσμια διάκρισή του με το Red Dot: Agency of the Year Award. Τα έργα βασίζονται στην εικονογράφηση των Beetroot για το βιβλίο «Τα Παρεξηγημένα Τέρατα της Ελληνικής Μυθολογίας», ενώ η έκθεση αποτελείται από εγκαταστάσεις, τρισδιάστατα γλυπτά και ψηφιακά τέρατα, τα οποία αποκτούν ζωή μέσα από tablets και smartphones. Χρησιμοποιώντας τη μυθολογία, το design και την τεχνολογία με χιουμοριστική και παιγνιώδη διάθεση, η έκθεση επιχειρεί να αντιστρέψει την κακή πολιτικοοικονομική εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με τα ελληνικά τέρατα να μεταμορφώνονται σε σύμβολα ενάντια στο ρατσισμό και στην προκατάληψη. Η έκθεση φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα) και έχει διάρκεια μέχρι τις 29 Ιουλίου

{¨~º¹»´¶¹¼¨¹½´

 Η γκαλερί Gagosian (Μέρλιν 3, Αθήνα) φιλοξενεί την έκθεση ζωγραφικής με τίτλο “Blowin’ in the Wind” με νέα έργα του Αμερικανού καλλιτέχνη Nταν Κόλεν. Η έκθεση εξελίσσει προηγούμενες δουλειές του καλλιτέχνη μέσα από τρεις συγγενικές ομάδες νέων έργων, το καθένα από τα οποία αποτελούσε κάποτε κομμάτι της διαδικασίας των ζωγραφικών έργων της προηγούμενης σειράς “Trash”. Στην πρώτη ομάδα επεμβαίνει σε σελίδες από το ημερολόγιο “Pirelli Nudes” του Τέρι Ρίτσαρντσον. Στη συνέχεια δημιουργεί μια σειρά κολάζ που σχηματίζουν με παράδοξο τρόπο τη λέξη “GOD”, ενώ τέλος ο καλλιτέχνης παρουσιάζει μια σειρά από ready mades που έχει βρει στα σκουπίδια. Η έκθεση θα παρουσιάζεται μέχρι τις 24 Μαΐου.

 Στην γκαλερί The Breeder (Ιάσωνος 45, Μεταξουργείο) παρουσιάζεται η έκθεση της Mindy Shapero μέχρι τις 26 Μαΐου 2012. Βάση της έκθεσης αποτελεί η μυθολογία της καλλιτέχνιδας γύρω από ένα φανταστικό αντικείμενο που αποκαλεί “Blinded by Light”, το οποίο σε τυφλώνει αν το δεις με τα δύο σου μάτια. Τα σχέδια και τα γλυπτά της εικαστικού κινούνται γύρω από αυτό το παιχνίδι της τύφλωσης, του φωτός και της όρασης, αποτυπώνοντας εικόνες που παραπέμπουν σε φανταστικές εκρήξεις, δίνες και ψυχεδελικές παραισθήσεις.

 Η Δανάη Στράτου θα παρουσιάσει στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη (Πλατεία Κολωνακίου 20, Αθήνα) έως τις 19 Μαΐου το νέο της έργο, μια εικαστική εγκατάσταση με τίτλο “It’s time to open the Black Boxes!”. Επειτα από κάλεσμα της εικαστικού, το κοινό συμμετείχε ενεργά στην έκθεση μέσω του blog που δημιουργήθηκε με αφορμή το διαδραστικό αυτό έργο. Περισσότερες από 1.000 λέξεις κατατέθηκαν, οι οποίες λειτουργούν συμβολικά, προσδιορίζουν ποιες είναι οι απειλές που μας ανησυχούν περισσότερο, λέξεις οι οποίες αποτελούν βασικό μέρος της εγκατάστασης και της εξέλιξης του έργου.

Η γκαλερί Ιλεάνα Τούντα φιλοξενεί μέχρι της 26 Μαΐου τη νέα ατομική έκθεση της Μάρως Μιχαλακάκου. Η εικαστικός αποτελεί παράλληλα μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Supermina μαζί με τους Κώστα Μπασάνο και Νίνα Παπακωνσταντίνου, η οποία παρουσίασε πρόσφατα την ομαδική έκθεση «Mη Με Λησμονεί». Στο πλαίσιο της δουλειάς της με τίτλο «Θα Προτιμούσα Οχι», δημιούργησε δύο επιβλητικές εγκαταστάσεις, που εκτίθενται στο χώρο της οδού Αρματολών και Κλεφτών 44 στην Αθήνα. Σχετικά με τα έργα της η καλλιτέχνις αναφέρει: «Οι εγκαταστάσεις αυτές έχουν σαφείς αναφορές στην εξουσία, τη δύναμη και την αναγκαστική οικειότητα που υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου. Το έργο ‘Κόκκινο Χαλί’, ένα βελούδο με τα αποτυπώματα ενός αρπακτικού φανταστικού όντος, απλώνεται στην γκαλερί αναπτύσσοντας μία σχέση έντασης με το χώρο. Ο κίνδυνος της αντιστροφής ρόλων που υπάρχει στη σχέση θύτη και θύματος, θηρευτή και θηράματος, γοητεύει, τρομάζει και διεγείρει. Η δεύτερη εγκατάσταση ονομάζεται ‘Ευτυχισμένες μέρες’ και έχει δανειστεί τον τίτλο της από το ποίημα του Πολ Βερλέν ‘Colloque Sentimental’ και το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ. Οι κολόνες της γκαλερί, λευκές, λιτές, με την επιθυμία να είναι αόρατες ενώ είναι υποχρεωμένες να στηρίζουν το κτίριο, καλύπτονται σχεδόν ολοκληρωτικά από χνούδι, δίνοντας σε αυτό και στη σκόνη μια μνημειακή διάσταση». Ο τίτλος της έκθεσης «Θα Προτιμούσα Οχι» της Μάρως Μιχαλακάκου είναι εμπνευσμένος από το έργο του Χέρμαν Μελβίλ «Μπάρτλεμπυ ο Γραφέας: Μια ιστορία της Ουώλλ Στρητ». mm






v¹´¹j°ÀÀ´j¯j¹° Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„À ÀNRITINIOTIS METROPOLISNEWSGR



  ©© Ð{˜šáŸ©—‹©œ˜© ‹š‹•œ’šá›“Ÿ©•‹“©žŸ©c›¡—Ò—œ’›’©‘•Ò–ž—i ©  ©© ˗‹©{˜¡–Ò•“©•‹“©p“‹©•˜{ߖ‹©•Ò˜—œ‹—©›œ˜©œ‹—•Ÿ©•‹“©–“‹¢â—œ˜¡›‹— ©  ©© c˛䩑“‹œá©Ž—©ŒÒ¢“Ÿ©•‹{–Ò•“©á{‹pi©šžœÒ“©˜©€‹–Ò“©‚Òp‹©œ˜—©•˜šp{‹œ›â ©  ©©©©Ê˜¡–¡œàŸ©›œ’©Ð“‹—pҚ ©Ï‹“©páŸ©{‹š‹{˜—“âp‹›œ©‘“‹©œ˜¡Ÿ©Ž“•˜äŸ©p‹Ÿ ©  ©© c‹©‘¡šá›“©˜©œš˜ âŸ ©‹©‹—‹›Ò—“©•“©˜©œž âŸi ©p{˜šá©—‹©›•ßœœ‹“©˜©{“œ›“š“•ÒŸ©›œ’—©Î—Žá‹ ©




x‘‡



:::0(75232/,635(66*5

¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

iniª»¿´lÀ·t´l

Το πρωί (σσ. της περασμένης Τρίτης), και ενώ βρισκόταν στην οδό Πατησίων για περιοδεία, ένας στενός συνεργάτης του είδε έναν αλλοδαπό από το Μαρόκο να κλέβει ένα κινητό τηλέφωνο από έναν νεαρό. Ο Νότης Μηταράκης τον ακολούθησε τρέχοντας μέχρι τη συμβολή των οδών Πατησίων και Δεριγνύ και αφού τον ακινητοποίησε τον παρέδωσε σε άνδρες της ΕΛΑΣ. *parapolitika.gr 25/04/2012

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΝΟΤΗΣ

jn·ªt²j°ni ·jª¹À»l´jt·»¹mtuÀÀ ´i¾m¹°ntu Μια ματιά στα τηλεοπτικά δελτία τις τελευταίες πέντε ημέρες είναι αρκετή για να καταδείξει έναν από τους βασικούς υπευθύνους για την πολλαπλή κρίση που μαστίζει τη χώρα και την κοινωνία. Ο υπεύθυνος αυτός δεν είναι άλλος από το φθηνό λαϊκισμό και την αμετροέπεια ορισμένων παχυλά αμειβόμενων τηλεστάρ για το μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας: την τηλεμαχία ή, ελληνιστί αποδιδόμενο, ντιμπέιτ. Ακούμε αναλύσεις επί αναλύσεων για ένα τεχνικό ζήτημα. Προφανώς, η απουσία μιας προεκλογικής τηλεμαχίας ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς συνιστά μια διαφορά σε σύγκριση με τα δημόσια ειωθότα της τελευταίας εικοσαετίας. Ως εδώ όμως. Και σε αυτό το σημείο επανερχόμαστε στην αρχική διαπίστωσή μας. Υπεύθυνη για αυτή την προεκλογική κατάντια είναι μια μεγάλη μερίδα των τηλεοπτικών ΜΜΕ. Επί 20 και πλέον «ανθηρά» χρόνια θώπευαν τα χειρότερα ένστικτα των πολιτών, συνέβαλλαν καθοριστικά στη διάρρηξη της σχέση της κοινωνίας με την πατροπαράδοτη αντίληψη περί πολιτισμού σερβίροντάς του σκουπίδια. Επί 20 και πλέον χρόνια αναδείκνυαν τους πολιτικούς πελάτες τους και, τέλος πάντων, εκείνους που εγγυούνταν την απρόσκοπτη δυνατότητα πώλησης και μεταπώλησης της τηλεοπτικής τους πραμάτειας. Τα τελευταία δύο χρόνια της κρίσης τα δίκτυα αυτά έχουν μείνει πιστά στον αμετροεπή εαυτό τους. Εξαρχής ερμήνευσαν την κρίση όπως την καταλάβαιναν: ελληνοκεντρικά, συνωμοτικά και οπορτουνιστικά. Σε μεγάλο βαθμό και δίχως να το καταλάβουν υπέσκαψαν και την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, το οποίο ήθελαν να ελέγχουν. Ακόμη και αυτή τη στιγμή, όπως ο σκορπιός στη γνωστή ιστορία σκοτώνει το μεταφορέα του βάτραχο ο οποίος τον μεταφέρει στην πλάτη του πάνω από το ποτάμι, ο τηλεοπτικός λαϊκισμός ζητά την καταστροφή του συστήματος διά της διατήρησής του. Μας σερβίρει στις οκτώ μια τεράστια μερίδα από τα αδιέξοδά του και εμείς, οι αδαείς τηλεθεατές, νομίζουμε ότι ενημερωνόμαστε. Εχει πολλάκις ειπωθεί ότι η κρίση είναι ευκαιρία να αλλάξουν εκ βάθρων τα πάντα. Ας αλλάξουμε, λοιπόν, υπεύθυνα και τον τρόπο ενημέρωσής μας. ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’


u…Š

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ο πατέρας της είναι από την Ουγκάντα και η μητέρα της Ελληνίδα. Επί 15 χρόνια διδάχτηκε κλασικό μπαλέτο και τζαζ στις σχολές του Γιάννη Μέτση, της Αννας Πέτροβα και του Φωκά Ευαγγελινού. Εχει σπουδάσει Κοινωνική Εργασία στα ΤΕΙ Αθήνας και Φωνητική στο Vocal Art Academy του ΙΕΚ ΑΚΜΗ με την Julie Massino. Εχει ακόμα παρακολουθήσει σεμινάρια τραγουδιού, σύνθεσης, ενορχήστρωσης και beatbox στο Ρότερνταμ στο πλαίσιο του προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Roots & Routes και εμφανίστηκε ως support act των DeLa Soul στο φεστιβάλ “Meet The Streets”. Στην ερώτηση αν θα μπορούσε να έχει ακολουθήσει κάποιον άλλο επαγγελματικό δρόμο, η απάντηση είναι αρνητική. «Μου είναι αδύνατο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη μουσική», δηλώνει, ενώ παραδέχεται πως δεν έχει κατακτήσει ό,τι θα ήθελε. Αλλωστε είναι ακόμα πολύ νωρίς για εκείνη. «Είμαι όμως πολύ περήφανη για ό,τι έχω καταφέρει μέχρι τώρα». Μετά την τελευταία επιτυχημένη συναυλία της στο Σταυρό του Νότου που πραγματοποιήθηκε στις 19 Απριλίου, ετοιμάζει τις επόμενες ζωντανές εμφανίσεις της εντός και εκτός Αθηνών. Οταν η Idra ξεκίνησε να τραγουδάει, δεν πίστευε πως υπάρχει soul κοινό στην Ελλάδα. Στην πορεία ευτυχώς διαψεύστηκε και τώρα πια είναι αποφασισμένη να επιμείνει στην επιλογή της και σε αυτό που αγαπάει. «Ισως σε κάποια άλλη χώρα να ήταν καλύτερες οι συνθήκες για το είδος της μουσικής που με ενδιαφέρει και εκπροσωπώ, ίσως και όχι. Μου αρέσει όμως να το παλεύω στην Ελλάδα». Εξάλλου, δηλώνει πως η κρίση δεν την έχει επηρεάσει. «Εξακολουθώ να είμαι το ίδιο δημιουργική πάντα». Φέτος συμμετείχε στο επιτυχημένο μιούζικαλ του Τζόναθαν Λάρσον “Rent” στο Θέατρο Βεάκη ερμηνεύοντας δύο δικά της τραγούδια, ενώ παράλληλα το τραγούδι “Don’t walk away from me” από το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ της που κυκλοφορεί από την ΕΜΙ ξεχωρίζει στο Jumping Fish και γίνεται τραγούδι του τριμήνου. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βιντεοκλίπ στη σελίδα του Jumping Fish, τα γυρίσματα του οποίου ξεκίνησαν στο Hard Rοck Café στο Σύνταγμα και συνεχίστηκαν σε ένα στούντιο ηχογράφησης, μέσα σε μία μόνο ημέρα. «Το μιούζικαλ είναι κάτι που δοκίμασα πρώτη φορά φέτος. Το λάτρεψα και σίγουρα θέλω να το ξανακάνω, αλλά το στοιχείο μου νομίζω ότι είναι το live τελικά», καταλήγει η Idra και εμείς της ευχόμαστε να συνεχίσει με το ίδιο πάθος να μας χαρίζει επιτυχίες.

)NFO www.jumpingfish.gr/music/videodays/3520

Œ’“† ·jªiÀi·tÀ »lsÀmª¹°l

Η 25χρονη Idra Kayne ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι μόλις τελείωσε το λύκειο για έναν απλό λόγο: γιατί πάντα αυτό ήθελε να κάνει. Στην αρχή ερασιτεχνικά, παράλληλα με τις σπουδές της, και τώρα πια επαγγελματικά. Τη συναντήσαμε στο Σταυρό του Νότου, λίγο πριν βγει στη σκηνή για μία ακόμα Jumping Fish Night. +±½‰ŠÀj…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ o‘Šƒ¸‚±’Às…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’


Äv}ˆ{ ÄĂ{Š€{Ä u…Š

:::0(75232/,635(66*5

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

mi¹ÀtÀmuª¹t°À µªlµtª¹t°À¯jst·tu´t°

Η Λένα Κιτσοπούλου διασκευάζει ένα άγνωστο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου και η Μαρία Πρωτόπαππα είναι η πρωταγωνίστριά της. Δύο φίλες που μοιράστηκαν κάποτε ένα σπίτι, μοιράζονται φέτος τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της οδού Φρυνίχου, την ανησυχία, αλλά και -όπως όλα δείχνουν- την επιτυχία τους. m±½‰ŠÀj…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’


u…Š

 $ȆȇǿȁǿȅȊ

Τη Λένα Κιτσοπούλου τη γνώρισα, όπως οι περισσότεροι, με τις «Νυχτερίδες» της, τη συλλογή διηγημάτων που κυκλοφόρησε το 2006 από τις εκδόσεις Κέδρος. Οπως ήταν φυσικό, την αγάπησα αμέσως. Εξι χρόνια μετά την πρώτη επαφή, μπορώ δικαιωματικά να χαμογελάω με ικανοποίηση όταν κάποιος δίπλα μου σχολιάζει την εμπειρία του στην παράσταση «Χαίρε Νύμφη» με τα λόγια: «Η Κιτσοπούλου παίρνει τον Ξενόπουλο και του αλλάζει τα φώτα». Η ίδια δεν νιώθει ότι κάνει ακριβώς αυτό. Βρίσκει φυσιολογικό το να πάρεις κάτι στα χέρια σου και να το ψάξεις, να το προσαρμόσεις σε κάτι δικό σου, να το ερευνήσεις, να το αποδομήσεις και να το συνθέσεις πάλι, όπως άλλωστε γίνεται πιο συχνά και χωρίς ενοχές στο θέατρο στο εξωτερικό. «Σεβασμός στο έργο είναι να το κάνεις ζωντανό. Να

:::0(75232/,635(66*5

ψάχνεις καινούργιους τρόπους, φόρμες και δομές, αλλιώς δεν έχει νόημα να κάνεις θέατρο». Το θέατρο για τη Λένα είναι, όπως και το τραγούδι, τέχνη ζωντανή· πρέπει να φέρνεις πάντα σε αυτό τον τωρινό εαυτό σου. Ανάμεσα στις άλλες αγάπες της, τη συγγραφή και την υποκριτική, που είναι εξ ορισμού μοναχικές, μπορεί να ισορροπεί στην απόλαυση της ομαδικής δημιουργίας -μέσω της ιδιότητας εκείνης της σκηνοθέτιδας- την εξωστρεφή και τη φωτεινή πλευρά του θεάτρου. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της να ασχολείται μόνο με ένα πράγμα. «Μόνιμα κλεισμένη σε σκοτεινές βιβλιοθήκες με στοίβες χαρτιά, να γράφω και να καπνίζω συνέχεια; Με τίποτα!» λέει χαρακτηριστικά. Την εξωστρέφεια που λυτρώνει από τη ζόρικη πλευρά του θεάτρου την αναζητά και αλλού. Της αρέσει να τραγουδάει ρεμπέτικα και λαϊκά τα

καλοκαίρια στη Σαντορίνη. Την περυσινή χρονιά τραγούδησε και στο κλεινόν άστυ μαζί με τον Γιάννο Περλέγκα (συμπρωταγωνιστή της και φέτος στο «Χαίρε Νύμφη») στο Ποντίκι στην Κυψέλη και φέτος στο Tivoli της οδού Μπενάκη. Παρά τα 15 χρόνια σε μαθήματα πιάνου και τραγουδιού όμως, αυτό που ήθελε πάντα ήταν το θέατρο. Στη συνέχεια, με έναν -θαρρείς νομοτελειακό, όπως τον αφηγείται- τρόπο, το ένα έφερε το άλλο· όταν σπούδαζε στο Θέατρο Τέχνης έγραψε την πρώτη της νουβέλα, αργότερα προέκυψαν τα διηγήματα των «Νυχτερίδων» και μετά το θεατρικό για το Εθνικό, η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.». Στο Θέατρο Τέχνης φοιτούσε παράλληλα και η Μαρία Πρωτόπαππα. Η σχέση τους ξεκίνησε με ένα ιδιότυπο καθεστώς συγκατοίκησης, καθώς μοιράζονταν το ίδιο σπίτι εκ περιτροπής.


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

INFO g©‹©ß ˜¡p©œ’—© ¡•‹“šá‹©—‹©œ“Ÿ©‹{˜

–‹ä›˜¡p©‹pâœšŸ© ›œ˜©‡›œ“ŒÒ–©É’—™— © '©Ð‹šá‹©„šžœâ{‹{{‹© {‹á¢“©›œ’©c€›{˜“—ᎋ© Ö¢˜ä–“‹i©œ˜¡©É䑘¡

›œ˜¡©…œšá—œp{š‘• ©p© œ’©…œ‹—á‹©˜¡–“™

œ’ ©›©›•’—˜›á‹© €’pàœš’©‚“‘—ÒŽ’ ©—™© ’©‚ß—‹©Ï“œ›˜{˜ä–˜¡© ›•’—˜œá©•‹“©{‹š˜¡

›“Ò¢“©œ˜©—ߘ©ßš‘˜©œ’Ÿ© cɝ‹—Ò›“˜Ÿ©€“Ò•˜Ÿ ©Í© {“›œš˜ài©p©Œ‹›“•â© ›¡—š‘Òœ’©œ’Ÿ©œ˜—©’˜

{˜“â©Óᕘ©Ï‹š‹Ò—˜

g©Í©{‹šÒ›œ‹›’©c؋ᚏ© Óäp’i©›¡— á¢œ‹“© žŸ©œ“Ÿ©©Ð‹¥˜¡©›œ˜© ß‹œš˜©Öß —’Ÿ©ÏҚ˜

–˜Ÿ©Ï˜¡—©‡š¡—á ˜¡©  ©„–Ò•‹ ©„‹š‹›•¡à© •‹“©…ÒŒŒ‹œ˜©›œ“Ÿ©© pp ©ÖœÒšœ’ ©„ßp{œ’© •‹“©Ï¡š“‹•à©›œ“Ÿ©©pp © •‹“©‹{˜‘¡p‹œ“—à©…‹Œ

ŒÒœ˜¡©›œ“Ÿ©©pp

g©Ö˜©œ–¡œ‹á˜©Œ“Œ–ᘩ œ’Ÿ©‚ß—‹Ÿ©Ï“œ›˜{˜ä–˜¡© cЏ‘Ò–˜“©€šâp˜“i© •¡•–˜˜šá©‹{⩜“Ÿ© •Žâ›“Ÿ©Ðœ‹á p“˜

Βρέθηκαν να παίζουν μαζί σε ταινίες και παραστάσεις, χωρίς ποτέ να είναι κολλητές, μέχρι το 2006, όταν γυρίστηκαν οι «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα. «Περάσαμε κάτι σαν πενταήμερη στο Πήλιο, όπου ήταν τα γυρίσματα, σε μια περίοδο που οι ζωές και των δυο μας είχαν έρθει κάπως ανάποδα», λέει η Μαρία και η Λένα συμπληρώνει: «Τότε ήταν που αποφασίσαμε να τα παρατήσουμε όλα και να φύγω εγώ για το Βερολίνο και η Μαρία για την Πράγα». Διατήρησαν επαφή και σταθερή επικοινωνία, η Μαρία επισκέφθηκε τη Λένα στη Γερμανία αρκετές φορές και, όταν πια επέστρεψαν και οι δύο στα πάτρια εδάφη, ήρθε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» να επισφραγίσει φιλία και συνεργασία. Γραμμένη από τη Λένα, ερμηνευμένη από τη Μαρία, σκηνοθετημένη από κοινού. Η Μαρία είναι και εκείνη πολύπλευρη, τόσο στις

καλλιτεχνικές της αναζητήσεις όσο και στις επαγγελματικές, ίσως να είναι και αυτός ένας λόγος που τα δύο κορίτσια βρίσκονται μαζί. Διότι απολαμβάνουν με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο το να χάνονται. Παρά τις επιπλέον σπουδές της σε εμπορικό κολέγιο στην Αθήνα και στον τομέα της Κοινωνιολογίας στο Λονδίνο, συν ένα εξάμηνο σπουδές κινηματογράφου, παρά το ότι της άρεσε κάποτε η Ιατρική και αργότερα η Ψυχολογία, έχει εργαστεί μόνο στο θέατρο. «Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήλπιζα πως θα βρω κάτι άλλο να κάνω», λέει γελώντας. «Στη ζωή δεν έχουμε όλοι όλες τις δυνατότητες. Επίσης, κάποιες από αυτές που έχεις τις χάνεις μεγαλώνοντας. Αυτό με στεναχώρησε, όταν πια συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει πάντα η ευκαιρία να ξαναπάμε από την αρχή». Το θέατρο για τη Μαρία είναι ο κεντρικός της άξονας. «Επαγγελματικά δεν έχω κάνει τίποτε άλλο, εκτός από δύο

μέρες». Γελάμε πολύ καθώς αφηγείται πως σε εκείνη τη δουλειά έπρεπε να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και να πουλάει καθαριστικά για αυτοκίνητα. «Δεν ήμουν καθόλου καλή στη δουλειά αυτή, δεν τα κατάφερα· κάθε που κάποιος αρνιόταν να αγοράσει καθαριστικό, του ζητούσα συγγνώμη». Κανένα γέλιο δεν κρατάει για πάντα, η κουβέντα στο τέλος σοβαρεύει. Η Λένα λέει πως της αρέσει να ταξιδεύει και να φεύγει για καιρό, αλλά πάντα νιώθει πως το εφαλτήριό της είναι η Αθήνα. Η Μαρία αντίθετα δεν φεύγει τόσο συχνά. Είναι δεμένη με αυτή την πόλη όπου ζει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν νιώθει πως έχει ρίζες εδώ. Ούτε αλλού. Καλό ή κακό; Δεν μπορώ να απαντήσω. Θα πω μόνο πως καλό είναι το ότι τα έργα και οι ερμηνείες ανθρώπων όπως η Μαρία και Λένα απλώνουν τις δικές τους ρίζες στις καρδιές μας.


ΕΝΑ ΑΘΗΝΑΪΚΟ PIT STOP ΓΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ 

ȂǹȇȉǿȅȊ

Μαθήματα ποδηλασίας, μουσικές βραδιές, διοργάνωση ποδηλατάδων, εκθέσεων κλασικού ποδηλάτου και λίαν συντόμως φωτογραφίας... Τι περισσότερο χρειάζεται για να πειστεί κανείς πως το PODILATO είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό ποδηλατάδικο; Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„ NRITINIOTIS METROPOLISNEWSGR

u…Š

:::0(75232/,61(:6*5

Βγαίνοντας από το σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι και ανεβαίνοντας την οδό Κολοκοτρώνη, βρέθηκα μέσα σε δύο λεπτά στον τελικό μου προορισμό. Στο κτίριο του αριθμού 30, εκεί δηλαδή που έχει στηθεί εδώ και ένα εξάμηνο ένα «ολόφρεσκο» ποδηλατάδικο. Μέσα στην καρδιά της πόλης. Προσεγμένο και διαφορετικό. Μπήκα και άρχισα να χαζεύω τα ποδήλατα κάθε είδους που έχουν τοποθετηθεί επιμελώς στο ισόγειο και στον ημιώροφο, τα εξαρτήματα και τα περιφερειακά για κάθε ανάγκη και γούστο, το συνεργείο. Με αυτά και με αυτά είχε περάσει μισή ώρα και ακόμη δεν είχα καταφέρει να μιλήσω με έναν εκ των συνιδιοκτητών της εταιρείας PODILATO, τον Τάκη Τσονόπουλο. Οχι, δεν είχα να κάνω με αγενές άτομο. Απλά τα «μπαίνω-βγαίνω» των πελατών μέσα στο καταμεσήμερο ήταν τόσο πολλά, που η έναρξη της συζήτησης με το αφεντικό αναβαλλόταν συνεχώς. Τελικά τα καταφέραμε μόνο όταν κατέβασε τα ρολά του μαγαζιού... Το PODILATO δεσπόζει σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης και αποτελεί το δίδυμο αδερφάκι του ομώνυμου καταστήματος που εξυπηρετεί εδώ και δύο χρόνια τους ποδηλάτες στο Γαλάτσι. Θα μπορούσε κάλλιστα να το χαρακτηρίσει κανείς ως το ιδιότυπο... pit stop των Αθηναίων ποδηλατών. Η τοποθεσία του μαγαζιού μού φαίνεται ιδανική, αν και ο Τάκης έχει τις ενστάσεις του. «Είναι δύσκολο το Κέντρο. Εξυπηρετούμε μόνο τους ποδηλάτες και όχι κάποιον που μπορεί να έρθει με το αυτοκίνητό του και να σταματήσει». Τη μιάμιση ώρα που έμεινα στο κατάστημα, οι τεχνικοί, ο Αποστόλης και ο Γιάννης, δεν σταμάτησαν να ρυθμίζουν, να συναρμολογούν, να απαντούν σε τεχνικές απορίες πελατών και περαστικών. «Το σέρβις για εμάς είναι πολύ σημαντικό», μου αναφέρει ο 45χρονος συνιδιοκτήτης. «Πολλοί αντιμετωπίζουν το ποδήλατο ως παιχνίδι, ενώ στην πραγματικότητα είναι όχημα και πρέπει να το σέβεσαι ως τέτοιο. Τα φρένα του, τα λάστιχά του, ακόμα και ο ρουχισμός του ποδηλάτη, οφείλουν να είναι άψογα. Για αυτό και εμείς έχουμε το σέρβις ως το δυνατό μας σημείο και στα δύο μας καταστήματα». Τόσο ο ίδιος όσο και ο συνέταιρός του, ο Ανδρέας Μαντόπουλος, είναι μουσικοί, οπότε κάτι παραπάνω γνωρίζει όταν λέει πως «το σέρβις ενός ποδηλάτου είναι σαν το κούρδισμα του μουσικού οργάνου». Ποδηλατεί από το 1995. Τότε ο κόσμος τον έβλεπε και τον χαρακτήριζε γραφικό και... τσιφούτη. Πριν από δύο χρόνια, όταν αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη κίνηση με το άνοιγμα του καταστήματος στο Γαλάτσι, έβαλαν ως σκοπό -όπως μου λέει ο ίδιος- να μεταφέρουν τη γνώση τους στον κόσμο, προσφέροντάς του ποδήλατα υψηλής ποιότητας. Υπάρχουν, άραγε, διαφορές ανάμεσα στα δύο μαγαζιά; «Στο Γαλάτσι το κατάστημα έχει όλα τα είδη ποδηλάτου. Από παιδικό μέχρι κούρσα. Εδώ, όμως, στην Κολοκοτρώνη, στρεφόμαστε περισσότερο προς το συνειδητοποιημένο ποδηλάτη πόλης. Σε αυτόν που έχει αποφασίσει να συνδέσει την καθημερινότητά του με το ποδήλατο και δεν φοβάται να κυκλοφορήσει μέσα στους δρόμους της Αθήνας πάνω σε δύο ρόδες. Προς αυτό το είδος ποδηλάτη, λοιπόν, επιθυμούμε να μεταφέρουμε τις καλύτερες συμβουλές σχετικά με τα πάντα. Τι ποδήλατο θα πάρει, τι εξοπλισμό χρειάζεται, πώς θα πρέπει να κινείται... Και τα προϊόντα που του προσφέρουμε είναι προϊόντα που τα πιστεύουμε, προϊόντα με τις υψηλότερες προδιαγραφές», καταλήγει. Τα ποδήλατα και τα περιφερειακά που κατακλύζουν το χώρο και φέρουν τη σφραγίδα της IDEAL-Μανιατόπουλος, της Scott και της Dahon, πιστοποιούν τα λεγόμενα του. Εκλεισε την κουβέντα με μια αιρετική -για ιδιοκτήτη ποδηλατικού καταστήματος- άποψη, η οποία βέβαια δεν φαίνεται να απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. «Θεωρώ ότι το ποδήλατο στην Ελλάδα είναι μια φούσκα. Θα ένιωθα καλά αν το μεγαλύτερο ποσοστό των ποδηλάτων που πουλούσαμε ήταν προς ποδηλάτες συνειδητοποιημένους, προς άτομα που θα το χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά. Αυτοί όμως δεν υπερβαίνουν το 10% του πελατολογίου μας. Λειτουργούμε με τη λογική της αλλαγής αυτής της νοοτροπίας και καλούμε τον κόσμο να διεκδικήσει τη θέση του στο δρόμο επάνω σε ποδήλατο».

INFO VVV ONCHK@SN BNL FQ Ϙ–˜•˜œš™—’© ©Éà—‹


www.metropolispress.gr www.youtube.com/metropolispress www.facebook.com/MetropolisFreePress

Î&#x153;Î&#x;ÎĽÎŁÎ&#x2122;Î&#x161;Î&#x2014;

Î&#x2019;Î&#x2122;Î&#x2019;Î&#x203A;Î&#x2122;Î&#x;

Î&#x2022;Î&#x2122;Î&#x161;Î&#x2018;ΣΤÎ&#x2122;Î&#x161;Î&#x2018;

Î&#x2DC;Î&#x2022;Î&#x2018;ΤΥÎ&#x;

ΠÎ&#x;Î&#x203A;Î&#x2014;

ΤÎ&#x2022;ΧÎ?Î&#x;Î&#x203A;Î&#x;Î&#x201C;Î&#x2122;Î&#x2018;

ΤÎ&#x2018;ÎŁÎ&#x2022;Î&#x2122;ÎŁ

(¨ Â&#x2DC;Ă&#x2C6;Â&#x201C;Â&#x2021; ¨Â&#x2014;Â&#x2021;¨wÂ&#x2022;Ă&#x160;Â&#x2013;Â&#x2122;wÂ&#x2021;¨Â&#x2018;Â&#x2021;Â?¨Ă&#x2020;Â?¨Â?Â&#x2013;Â&#x2014;Ă&#x2020;Â&#x2022;Ă&#x2030;Â&#x2039;Â&#x161;¨Â&#x2014;Ă&#x2020;Â&#x153;¨Â&#x2021;Ă&#x2039;Â&#x2022;Â?Ă&#x2020;¨Â&#x2013;Ă&#x2C6;Ă&#x2018;Â&#x2039;Â&#x2022;Â&#x2021;

ÎŁÎ&#x2122;Î?Î&#x2022;Î&#x153;Î&#x2018;


u…Š

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

·iª²js¿si° À

Στον πεζόδρομο της Αγίου Μάρκου εκτυλίσσεται μια ιδιαίτερη ιστορία για τον Παρθενώνα που κρύβει ο καθένας μέσα του. Λίγο πριν μπείτε στο παλιό ραφτάδικο, κοιτάξτε τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και σκεφτείτε τον χωρίς τον Παρθενώνα. Κρατείστε την εικόνα για αργότερα. Θα σας χρειαστεί! m±½‰ŠÀs¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” o‘Šƒ¸‚±’Àmˆ¸±„Ào¸‚Š¬„

Οταν πήγα για πρώτη φορά στο ΤΡΑΣΤ, ένιωθα λίγο περίεργα. Βλέπετε, η Αγίου Μάρκου δεν φημίζεται για τις θεατρικές σκηνές, αλλά για τις τσάντες, τις ζώνες, τις παντόφλες και τα faux κοσμήματα. Ολα αυτά δηλαδή που παρελαύνουν κάθε μέρα κάτω από το παλιό ραφτάδικο που ο Χρήστος Θεοδωρίδης και η ομάδα διάλεξαν για να ανεβάσουν τον «Παρθενώνα» τους. Το βράδυ όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Ο πεζόδρομος είναι άδειος και μόνο κάποιες μακρινές φωνές σού θυμίζουν ότι λίγα στενά πιο πέρα χτυπάει η καρδιά της πόλης στην in πλατεία της Αγίας Ειρήνης. Το ΤΡΑΣΤ -ονομασία που έδωσε στο χώρο η ομάδα- στέγαζε παλιά το γραφείο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, ενώ έχει λειτουργήσει για λίγο καιρό ως γκαλερί. Τα μεγάλα παράθυρα και η όψη της πόλης είναι από μόνα τους τα καλύτερα σκηνικά. Γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται στο έπακρο τόσο από τον Χρήστο Θεοδωρίδη, σκηνοθέτη της παράστασης, όσο και από την Ξένια

Θεμελή, υπεύθυνη για την κίνηση και τη χορογραφία. Οι δυο τους έχουν ιδρύσει την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων και έχουν συνεργαστεί στην πρώτη παράσταση της ομάδας «Ως το τέλος», αλλά και στο «Εσπασε». Αφορμή για να δημιουργηθεί ο «Παρθενώνας» στάθηκε, όπως λέει ο Χρήστος, το βιβλίο του Χρήστου Χρυσόπουλου «Ο βομβιστής του Παρθενώνα» και το ανέκδοτο κείμενο «Αποικία» του Γιώργου Λαγουρού. «Ξεκινήσαμε με αυτά τα δύο και στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με διάφορα κείμενα Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. Προσθέταμε και απορρίπταμε συνέχεια υλικό, ώσπου τελείως τυχαία καταλήξαμε μόνο με ελληνικά κείμενα, αν εξαιρέσει κανείς τον Μπόρχες. Μάλλον αυτοί είναι πιο καίριοι για να μιλήσουμε για αυτό που θέλουμε». Και ποιο είναι αυτό; Αρχίζοντας από την ιστορία ενός νέου που αποφασίζει να βάλει βόμβα στον Παρθενώνα γιατί θεωρεί ότι μόνο έτσι μπορεί να προχωρήσει η κοινωνία, τα πρόσωπα της παράστασης ξεδιπλώνουν προσω-

πικές και κοινωνικές στιγμές τους προσπαθώντας να αφήσουν πίσω τα «σύμβολα» του παρελθόντος. Ο χώρος είναι χωρισμένος σε δύο νοητά μέρη, ένα σαλόνι και ένα πεδίο κοινωνικής δράσης, με τα ντραμς του Νίκου Παπαβρανούση να χωρίζουν και να ενώνουν τις δύο καταστάσεις. «Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα μουσείο. Υπάρχει πολύ συγκεκριμένη δομή, αλλά έκανα πολύ λεπτό το συσχετισμό, γιατί με ενδιαφέρει περισσότερο αυτό που ο άλλος θα αισθανθεί πριν αρχίσει να καταλαβαίνει. Οπως σε μια έκθεση, όπου υπάρχει ένα κτίριο πολύ συγκεκριμένο και κάποια έργα πολύ συγκεκριμένα, αλλά ο τρόπος που ο καθένας θα αντιληφθεί την έκθεση έχει να κάνει με τον ίδιο». Βασικό στοιχείο της παράστασης είναι η αλλαγή. Αυτή που ο καθένας πρέπει να κάνει πρώτα μέσα του και μετά στην κοινωνία όπου ζει. Γι’ αυτό και στην παράσταση δεν έχει κρατηθεί μια γραμμική αφήγηση της ιστορίας του βομβιστή, αλλά μια ευρύτερη δομή.


 :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

t·¿°À´jnjÀ·iªj´²ts

Μιλώντας με τον Χρήστο για τα πράγματα και τη γνώση που πρέπει να αφήσουμε πίσω, φέρνω στο νου μου μία από τις πιο δυνατές σκηνές της παράστασης, όταν 700 βιβλία αυστηρά τοποθετημένα στο πάτωμα πετιούνται με ορμή μπροστά στα πόδια μας και στη συνέχεια γίνονται πάτωμα όπου δομούνται πάνω τους οι νέες ιδέες. Βλέποντας τη γνώση να απορρίπτεται με τέτοια ευκολία, στην αρχή σοκαρίστηκα και στη συνέχεια προβληματίστηκα. Ποια είναι όμως η άποψη του Χρήστου; «Μου είπαν ότι στη Γαλλία είναι σχεδόν ανήθικο να πετάς στη σκηνή βιβλία και λουλούδια, δεν περίμενα όμως ότι θα υπήρχε και εδώ μια τέτοια αντιμετώπιση. Εγώ νιώθω ότι υπάρχει παντού γνώση που μας πνίγει και δεν μπορούμε να διαλέξουμε. Πρέπει να φύγει από πάνω μας για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο». Αν και καταλαβαίνω τη σκέψη του, δεν μπορώ να την ενστερνιστώ απόλυτα. «‘Ο ίδιος ο νους είναι το παρελθόν’, λέει ο Κισναμούρτι. Δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από αυτό γιατί το έχεις μέσα σου, είσαι εσύ ο ίδιος.

Αν όμως δεν το αφήσουμε πίσω με κάποιο τρόπο, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε». Και πώς γίνεται αυτό; Με τον Παρθενώνα είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Τον καις. Πώς μπορείς όμως να κάψεις τη γνώση, τις αναμνήσεις, τις οικογενειακές αρχές, το παρελθόν σου; «Δεν έχω απαντήσεις», δηλώνει ο Χρήστος, «Με ενδιαφέρει περισσότερο να θέσω ερωτήματα και όχι να δώσω απαντήσεις με αυτή την παράσταση. Με απασχολεί πολύ αυτό το θέμα, υπάρχουν στιγμές που, αν δεν σκέφτεσαι και αν προσπαθήσεις να είσαι λίγο διαφορετικός, προχωράς, κάποιες άλλες στιγμές καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται. Μόνο αν καταφέρεις να συνθέσεις τα υλικά σου και να εστιάσεις στον εαυτό σου μπορεί να βγει κάτι. Αν καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι μαζί. Και εσύ και εγώ, δίπλα δίπλα. Αυτό είναι η μόνη απάντηση». Και είναι η απάντηση όχι μόνο της παράστασης, αλλά και της εποχής μας. Και η επιλογή που έχει κάνει ο Χρήστος για να υπάρχει σε αυτόν το χώρο. Συλλογικά, πάντα σε συνεργασία

με την ομάδα. Και η ομάδα παραμένει σχεδόν η ίδια με τους Σπύρο Ανδρεόπουλο, Ξένια Θεμελή, Τατιάνα-Αννα Πίττα, Σταύρο Σβήγκο και Σαμψών Φύτρο σταθερούς στυλοβάτες και τους καινούργιους Παναγιώτη Εξαρχέα και Μαρία Μπαγανά. «Δεν θέλω να ετοιμάζω πράγματα σπίτι και να τα φέρνω έτοιμα. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Γι’ αυτό και κάνω περισσότερο καιρό να ετοιμάσω μια παράσταση, γιατί τη φτιάχνουμε όλοι μαζί. Σίγουρα δίνω τροφή, αλλά, αν δεν έρθει πίσω αυτή η πληροφορία για να μπορεί να μεταλλαχθεί από εμένα, τότε την αφήνω έξω». Για να καταλάβεις, βέβαια, τον τρόπο του Χρήστου, πρέπει να μοιραστείς μαζί του μια παράσταση. Και ειδικά αυτή την παράσταση, που, όπως λέει ο ίδιος, είναι 100% ο εαυτός του. Μπορεί να φύγεις περισσότερο προβληματισμένος από ό,τι στο -δικό μου αγαπημένο- «Ως το τέλος», αλλά η εμπειρία αξίζει και ο προβληματισμός μπορεί να βοηθήσει στη δική σου προσωπική αλλαγή.


u…Š

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

lÀµ¹tª»lÀ »tuÀvtªtu

Εδώ και 30 χρόνια κάθε 29 Απριλίου χορεύουμε. Και αν όχι εμείς, τότε οι επαγγελματίες του σύγχρονου και κλασικού χορού σε όλο τον κόσμο. Η ημερομηνία γέννησης του ΖανΖορζ Νοβέρ (το 1727), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου, γίνεται κάθε χρόνο η αφορμή για μια ιδιαίτερη παγκόσμια γιορτή. Και η Αθήνα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση!

Κάθε χρόνο δημοσιεύεται ένα μήνυμα σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα Χορού από μια διακεκριμένη προσωπικότητα του χώρου του. Φέτος, η επιτροπή επέλεξε τον διεθνούς φήμης Βελγο-Μαροκινό χορογράφο Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι, αναθέτοντάς του να συντάξει μια επιστολή με κεντρικό άξονα τη σκέψη πως σκοπός της ημέρας αυτής είναι να ενώσει όλους τους ασχολούμενους με την τέχνη της Τερψιχόρης, πέρα από πολιτικές, πολιτισμικές και ηθικές διαφορές, αφού η γλώσσα του χορού δεν γνωρίζει όρια. Ο Τσερκάουι ξεκινάει το γράμμα του λέγοντας: «Μέσα στο χρόνο, μέσα στους αιώνες, αυτό που διαρκεί είναι κυρίως η τέχνη. Η τέχνη μοιάζει να είναι όλα όσα αφήνει η ανθρωπότητα στους κληρονόμους της - μέσα από τα κτίρια ή τα βιβλία ή τους πίνακες ζωγραφικής ή τη μουσική. Ή μέσα από την κίνηση ή το χορό. Υπό αυτή την έννοια, βλέπω το χορό ως το πιο σύγχρονο, το πιο ενημερωμένο μάθημα ιστορίας, καθώς βρίσκεται σε μια διαρκή σχέση με το πιο πρόσφατο παρελθόν του και μπορεί να συμβεί μόνο στο παρόν». Στην Αθήνα, την Κυριακή, στο πλαίσιο των «Απογευμάτων στο Φουαγιέ», το Θέατρο Ολύμπια (Ακαδημίας 59-61) θα είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 6 μμ. με τις «Εκλάμψεις» του Αγγλου συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίτεν, σε στίχους του Αρθουρ Ρεμπό, από τους οποίους και εμπνεύστηκε. Η Λίλα Ζαφειροπούλου και ο Θανάσης Σολωμός θα χορεύουν με συνοδεία τη φωνή του Δημήτρη Ναλμπάντη και το πιάνο του Δημήτρη Γιάκα. Παράλληλα, ο Σύνδεσμος Χορού (που αποτελείται από τις χορεύτριες-χορογράφους Τζένη Αργυρίου, Βάσω Γιαννακοπούλου, Μαρία Κολιοπούλου, Μέντη Μέγια και Κατερίνα Σκιαδά) σε συνεργασία με τη Κίνηση Μαβίλη προσκαλεί χορευτές, χορογράφους, θεωρητικούς και διοργανωτές σε ένα δεκαήμερο δράσεων στο χώρο του Εμπρός (Ρήγα Παλαμίδου 2, Ψυρρή), με βασική φιλοσοφία την από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων στο χώρο του χορού στην Ελλάδα και την προσπάθεια δημιουργίας ενός δικτύου για το χορό. Eχοντας ήδη ξεκινήσει από το Σάββατο 21 Απριλίου, οι δράσεις έχουν ελεύθερη είσοδο και συνεχίζονται ως εξής: Σήμερα Παρασκευή 27 Απριλίου και μέχρι το τέλος του δεκαήμερου, από τις 5 ως τις 10 το βράδυ, θα εκτίθε-

ται σε μορφή installation αρχειακό υλικό από το σύγχρονο ελληνικό χορό της περιόδου1974-1990. Από τις 8 ως τις 10, επτά χορογράφοι και επτά θεωρητικοί του χορού και της τέχνης παίζουν ένα παιχνίδι, στο οποίο καλούνται να υποστηρίξουν χορογραφίες δικές τους ή άλλων υπό τον τίτλο “Stand up for your choreography!”. Αμέσως μετά, από τις 10 ως τις 11 έντεκα χορογράφοι δουλεύουν πάνω στην έννοια της συνεργασίας και παρουσιάζουν την έρευνά τους. Το Σάββατο, από τις 7:30 ως τις 9 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση καθηγητών ιστορίας χορού για μια πρώτη γνωριμία και συζήτηση γύρω από κοινά θέματα που αντιμετωπίζουν, ενώ στις 9 η αυστριακή ομάδα Editta Braun Company θα παρουσιάσει την παράσταση “No more Art”, στην οποία πραγματεύεται τις σύγχρονες λειτουργίες της τέχνης και μετά το πέρας της θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές. Ανήμερα της επετείου προβλέπεται μια ημέρα διαλόγου, αφού από τις 6 μέχρι τις 7:30 ο Γιώργος Μητρόπουλος θα συζητά με τις χορογράφους Πατρίσια Απέργη και Πωλίνα Κρεμαστά σχετικά με τη διαδικασία παραγωγής των έργων τους “Era Povera” και “What if / would you” αντίστοιχα, και θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση σχετικά με την ανάγκη ύπαρξης έγκυρου κριτικού λόγου στον ελληνικό χορό. Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι θα επικεντρωθούν στο θέμα της δημιουργίας ενός δικτύου γύρω από το χορό και θα ακολουθήσει απολογισμός και προτάσεις για μελλοντικές δράσεις. Για το τέλος, η κατάληξη όλων αυτών των πρωτοβουλιών του δεκαήμερου γύρω από την τέχνη του χορού δεν θα μπορούσε παρά να κορυφωθεί με ένα πάρτι, στο χώρο φυσικά του Εμπρός, μια κατάληξη σύμφωνη με την προτροπή του Τσερκάουι κατά το κλείσιμο της επιστολής του: «Κι έτσι, το 2012, εύχομαι σε όλους πολύ χορό. Οχι για να ξεχάσουμε όλα τα προβλήματα του 2011, αλλά, αντιθέτως, για να τα αντιμετωπίσουμε δημιουργικά, να τα αποφύγουμε έντεχνα χορεύοντας γύρω τους, για να βρούμε έναν τρόπο να συνδεθούμε ο ένας με τον άλλο και με τον κόσμο, να συνδεθούμε με τη ζωή ως μέρος της αέναης χορογραφίας της. Χορέψτε για να βρείτε την ειλικρίνεια και να τη μεταδώσετε, να την καθρεφτίσετε και να τη γιορτάσετε». Ε.Σ.


x‘‡

 ȈǼȆȉǼȂǺȇǿȅȊ ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

+%+ τα μηνύματα της εβδομάδας Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ”À TERRA?GELIDA HOTMAILCOMÀ

„ H αποτυχία διεθνούς καριέρας ενισχύει την εθνική σου ταυτότητα και σε κάνει παγκοσμίως γνωστή ως Hellene. Ειδικά αν λέγεσαι Κατερίνα Μουτσάτσου. „ Κάτι καίγεται. Είναι ο εγκέφαλός μου. „ Μετά το διαδικτυακό βίντεο “I’m Hellene” της Μουτσάτσου, η ταινία της «Η Λίζα και όλοι οι άλλοι» συγκαταλέγεται σε αυτό που λέμε «κλασικός ελληνικός κινηματογράφος»; „ Αν μπει η Βάνα Μπάρμπα στη Βουλή, υπάρχει περίπτωση να ανεβάσουν και εκεί το «Αιδοίων Μονόλογοι»; „ Τη φωτογραφία όπου ο Σαμαράς ανταλλάσσει χειραψία με τον Ρέμο ποιος από τους δύο θα την κρεμάσει στο καμαρίνι του; „ Κάποιος να σταματήσει να συλλαμβάνει τον Λάκη Γαβαλά τώρα. Τον βλέπουμε πλέον πιο συχνά από την εποχή της δόξας του. „ Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι ο πρόεδρος και ο Σπύρος Μπιμπίλας ο ταμίας. Οχι, δεν είναι επαρχιακή περιοδεία καλοκαιρινής επιθεώρησης, είναι το νέο προεδρείο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. „ Επειτα από δέκα χρόνια θα ξαναγίνει φέτος η Γιορτή Βιβλίου στο Πεδίον του Αρεως. Η λογοτεχνία αποκτάει ξανά δικαίωμα στο ψωνιστήρι. „ Η Ελλη Κοκκίνου πέρασε ένα Σαββατοκύριακο στη Στοκχόλμη. Επειδή το κρύο τσιτώνει το δέρμα. „ Οταν ένα δελτίο Τύπου σού λέει για κάποιον καλλιτέχνη ότι στο πρόγραμμά του θα ροκάρει λαϊκά, τι ακριβώς ρούχα πρέπει να βάλεις για να πας να τον δεις;

ερίδα εφημ ν ίναι η τ με πτη ε έλ. ά α Ρ ν ω α Εζ Σύμφ t”, η Ελεν ό του ρ υ e ε y λ i σε η “Mill στο π τυπού μένη χ υ έα ε υ τ ο ω στη ν ερ ια π ς ρ η ά τ 0 ή 4 η. κλογ Με τα επανε όν σίγουρ η , ά δ σειρ ι σχε  ή είνα v€‰ŒÄ € Š Βουλ x Ä{


ˆŒ‹{

‚}Š{ °”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

¹ŽŠ±’À½À“Œ½¸ Οι «Ερωμένες στον Καμβά» μπαίνουν στις ζωές της Φορναρίνα, της περίφημης ερωμένης του μεγάλου ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ, και της Ζαν Εμπιτέρν, της συντρόφου του Αμεντέο Μοντιλιάνι. Η Σοφία Καψούρου -έχει γράψει το κείμενο- και η Ολγα Μωραΐτη παίζουν και σκηνοθετούν με διεισδυτική ματιά όσα όλοι θέλουν να μάθουν για συγκλονιστικές γυναίκες που ζουν στη σκιά μεγάλων ανδρών. Ολα αυτά στο Χώρο Τέχνης «Διά Δύο».


Š…’Á—˜“

 ǹȆȇǿȁǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

쐕‰Ü–ô™ô“˜Ü™ »tÀ¶¹s»jtÀ»l°Àntu»°i»°tu njÀ»iÀni»¹iÀjst°À¯jstu

s³ŠÀ ‡¸” À¸±½¸ Τρίτη βράδυ στο Six d.o.g.s με δύο μπάντες που έδωσαν μουσικά ρέστα με alternative rock και ηλεκτρονικά ακούσματα: τους συνεχώς ανερχόμενους Fool in the Box και τους «ολοκαίνουργιους» και πολλά υποσχόμενους Solar Monkeys. Η μουσική, τουλάχιστον, λέει αλήθειες, ρε παιδιά, γι’ αυτό την αγαπάμε! ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

Σκέψου τώρα να είσαι ας πούμε Δανός ή Γάλλος και να σου στείλουν αυτό το βιντεάκι της Μουτσάτσου στο inbox σου να το δεις. Μια ωραία κοπέλα μιλάει στην αρχή σχετικά ήρεμα. Τη συμπαθείς - σου λέει ότι δεν είναι ούτε τεμπέλα ούτε καμιά που αράζει στις καφετέριες και πίνει ούζο. (Αν και αυτό δεν είναι και απαραίτητα κακό! Μπορείς να πας για ουζάκι μετά τη δουλειά σου και να απολαύσεις τον ήλιο, δεν νομίζω ότι θα ενοχλούσε κανένα Γάλλο κάτι τέτοιο!) Σιγά σιγά, όμως, αρχίζει να γυαλίζει το μάτι της Κατερίνας. Και ανεβαίνει το volume της φωνής! «Εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία». «Το ξέρουμε αυτό, κοπέλα μου», σκέφτεται ο έρημος ο ξένος, «αλλά γιατί το λες έτσι απειλητικά;» «Αν χρωστάμε, είναι γιατί εμείς ανακαλύψαμε την ελεύθερη αγορά!» Κύριε ελέησον! Τι εννοεί τώρα με αυτό; Οτι θα πάμε, ας πούμε, στο Ταμείο Συνταξιούχων της Δανίας (που έχει επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα) και θα πούμε: «Δεν σας πληρώνουμε τα λεφτά που βάλατε, γιατί μας χρωστάτε πνευματικά δικαιώματα για την ανακάλυψη της ελεύθερης αγοράς»; Εδώ βλέπω τον Δανό να συνειδητοποιεί ότι η σύνταξη της μανούλας του απειλείται και να τον πιάνουν δύο επιθυμίες ταυτόχρονα. Η μία να αρχίσει να γκουγκλάρει για να δει τι έκθεση έχει το Ταμείο των συνταξιούχων συμπατριωτών του σε ελληνικά ομόλογα και τι κούρεμα έφαγαν, η άλλη να τα πει ένα χεράκι στην Κατερίνα. Για το δεύτερο όμως είναι πια αργά. Η Κατερίνα, η ήρεμη, όμορφη κοπέλα της αρχής, έχει πάθει αμόκ. «Γιατί, βρε κοπέλα μου», σκέφτεται ο Γάλλος, που τη βλέπει με μεγαλύτερη επιείκεια, «δεν έπινες το ουζάκι πριν; Δεν θα ήσουν λίγο πιο χαλαρή τώρα; Τι κατάλαβες που τα σκέφτεσαι όλα αυτά και ανανταριάζεσαι;» Η κατάσταση πάει να σωθεί όταν εμφανίζονται στο βιντεογουόλ οι φωτογραφίες από τις παραλίες. «Τι τα θες», σκέφτεται ο έρημος ο ξένος, «μπορεί να είναι πιεσμένα τα νεύρα των Ελληνίδων, αλλά τέτοια νερά πού αλλού να τα βρεις; Μήπως να κλείσουμε μια βδομάδα διακοπές τον Ιούλιο;» Μακάρι να τελείωνε εκεί το βίντεο! Αλλά έχει γκραν φινάλε! Η Κατερίνα έχει ξεφύγει. «Αϊ εμ Χελίν! Χελίν, νοτ Γκρικ!» ουρλιάζει και κοιτάει απειλητικά προς την κάμερα. Το μήνυμα είναι σαφές. Οποιος δεν συμφωνεί με αυτό που λέω, απλά την έβαψε! Μπαίνει και μια περίεργη μουσική από πίσω με μια χορωδία (πού να αναγνωρίσει τον Εθνικό μας Υμνο ο Δανός!), έρχεται και δένει το πράγμα. Κλείνει το βιντεάκι ταραγμένος και παίρνει την απόφασή του. Ωραίες οι παραλίες, αλλά και στη Σικελία μια χαρά είναι. Και ούζο πουλάνε και στα σουπερμάρκετ. Δεν είναι να τρέχουμε στην Ελλάδα τέτοιες εποχές. Φαντάζεσαι να σου ξεφύγει να ρωτήσεις ας πούμε: «Γουέρ ιζ δε Γκρικ Νάσιοναλ Μιουζίουμ» και να σε ακούσει καμιά Κατερίνα; Να αρχίσει να ουρλιάζει στη μέση του δρόμου: «Γκριιικ; Τι Γκρικ! Ιτ ιζ Χελίν! Χελίν!» και να σε κοιτάει με αυτό το βλέμμα, να σου δώσει και καμιά; Ασε για φέτος τις διακοπές στην Ελλάδα. Δεν είμαστε για adventure holidays! Αρκετά δικά μας έχουμε στο κεφάλι μας... i


‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

tÀoi¹t°À»ªtnt°

jƒ‡¸rˆ…«„ Το κλασικό κτίριο της Σχολής Καλών Τεχνών στην οδό Πειραιώς καταρρέει και κανείς δεν ενδιαφέρεται για την αναστήλωσή του. Η τραγική εικόνα φωνάζει, δυστυχώς, από μόνη της για μια κατάσταση που συνεχίζεται εδώ και πολλά χρόνια. Ποιος την ακούει είναι το θέμα... ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

»„’À‹ˆ„’ Η εκφραστικότατη Μάνια Παπαδημητρίου και ο μουσικός Κώστας Βόμβολος είναι δύο καλλιτέχνες που αποφάσισαν να μιλήσουν με τις «Φωνές της Πόλης». Από τον Ιταλο Καλβίνο πέρασαν στον Ελία Κανέτι, τον Μιχάλη Πιερή, τον Ζακ Μπρελ και σε άλλους στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Ηταν ένα «ταξίδι» στις πόλεις του κόσμου και όχι μόνο.

-,ô2&#ô0-"

Σαν εφιάλτης που ξανάρχεται. Ο φαιός τρόμος ξύπνησε στην Ευρώπη. Η Λεπέν στη Γαλλία πανηγυρίζει το 19% της. Οι χρυσαυγίτες στην Ελλάδα περιμένουν να μπουν στη Βουλή. Και ας μην πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό και στη δημοκρατία. Τους είναι πολύ βολική η δική μας πίστη σε αυτή. Με ψήφο θα μπουν. Ετσι λένε οι δημοσκοπήσεις. Με ψήφο, που σε σημαντικό ποσοστό τη δίνουν νέοι στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Απελπισμένοι; Αποκλεισμένοι; Γοητευμένοι από τη μυθολογία μιας τσαμπουκαλίδικης ρώμης που ξεσπάει εναντίον των αδύνατων, των ξεριζωμένων ανενδοίαστη, δολοφονική, έτοιμη να καταλύσει κάθε έννοια δικαιοσύνης, ανθρωπιάς, κάθε ποιότητα της δημοκρατίας. Ναι. Είναι σκληρή η ανεργία. Είναι αφόρητο να νιώθεις αδύναμος και απροστάτευτος στον τόπο σου, εγκαταλειμμένος από εκείνους που ψηφίζεις εδώ και χρόνια για να σου εξασφαλίζουν τα ελάχιστα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αλλά αυτό που δεν κατανοούν όσοι γοητεύονται από το χρυσαυγίτικο τσαμπουκά εναντίον στόχων με τους οποίους σήμερα συμφωνούν είναι ότι αύριο θα πέσουν και οι ίδιοι θύματα των επικίνδυνων κριτηρίων περί του ποιος είναι ο «εχθρός». Ο καθένας μπορεί να γίνει στόχος της τυφλής βίας των φασιστών, που μόλις πριν από μισό αιώνα άφηνε την Ευρώπη με τέτοιες πληγές, να θρηνεί τόσους θανάτους, που δεν φανταζόταν κανείς ότι θα επέτρεπαν ποτέ οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες να συντηρηθεί στα σπλάχνα τους το «αυγό του φιδιού». Το επέτρεψαν. Είναι ευθύνη όλων εκείνων που δεν κατάφεραν να προστατέψουν τη δημοκρατία, να αφανίσουν τους νοσταλγούς της φαιάς φρίκης, αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την Ευρώπη, το 19% της Λεπέν, οι στυγνές δολοφονίες ενός φανατικού του μίσους στη Νορβηγία, η απειλή να μπει στην ελληνική Βουλή η Χρυσή Αυγή με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς και τις σβάστικες, λες και ξέχασε ο τόπος πόσο ακριβά πλήρωσε το ναζισμό, πόσες πληγές κουβαλάει από εκείνες τις εποχές, πόσοι δήθεν πατριώτες συνεργάστηκαν με το ναζί-εχθρό, έγιναν καταδότες συμπατριωτών τους που μάχονταν υπέρ της δημοκρατίας και της ελευθερίας, για να οικειοποιηθούν περιουσίες τους, τις οποίες ουδέποτε επέστρεψαν φυσικά. Το μίσος, όταν ριζώσει, αφανίζει τα πάντα. Αρχίζει με ενόχληση που κατευθύνεται πρώτα στο σκούρο δέρμα, στο φτωχό ξένο που αναγορεύεται σε απειλή για το «ζωτικό χώρο» του Αθηναίου, και μετά κατευθύνεται προς οποιονδήποτε ντόπιο και ξένο τολμήσει να εκφράσει ανεκτικότητα και αποδοχή σε οποιαδήποτε διαφορά, από το χρώμα του δέρματος μέχρι τις ερωτικές επιλογές. Μισεί τη δημοκρατία ο φασισμός. Γι’ αυτό και θέλω να ελπίζω ότι η βαθιά μας πίστη σε αυτή θα είναι το ύστατο φράγμα σε μια κοινοβουλευτική εκπροσώπησή του, εξ ορισμού, άλλωστε, υποκριτική. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„À


ô

$!#ô-$$

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

Τα απομεσήμερα του Σαββάτου στο Κέντρο δεν είναι όπως παλιά. Μια ζεστή ησυχία με περιτριγυρίζει καθώς περιμένω τον Aμερικανό Kurt Rosenwinkel, έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες της τζαζ στον κόσμο, να με συναντήσει. Προσκεκλημένος στη χώρα μας από την Guitarfor, είχε δώσει την προηγούμενη νύχτα συναυλία στο Γκάζι με μεγάλη επιτυχία και λίγο πριν από το ραντεβού μας έδωσε ένα σεμινάριο, πράγμα που σήμαινε πως ο χρόνος που θα μου διέθετε ήταν πολύτιμος και εγώ πολύ τυχερός. Μπήκε στο κατάστημα με τις κιθάρες και αμέσως μετά τις συστάσεις μας έπιασε στα χέρια του μία από αυτές. Οι ήχοι που ξεπήδησαν από τα δάχτυλά του μαγικοί. «Πώς είσαι σήμερα;» τον ρώτησα χαλαρά. «Λίγο κουρασμένος από το ταξίδι, αλλά και χαρούμενος επειδή η συναυλία πήγε πολύ καλά! Μόνο που τώρα πεινάω λίγο...» Εως ότου έρθει το σάντουιτς με τυρί που του παρήγγειλαν, αρχίσαμε να μιλάμε. Η Ελλάδα του αρέσει, αλλά έχει να έρθει από τα μέσα των ’90s. Δεν πρόσεξε αλλαγές, επειδή ο χρόνος του είναι περιορισμένος, ένιωσε όμως πως όλοι εδώ είναι θερμοί μαζί του. «Μου αρέσει το ελληνικό κοινό και ναι, νομίζω ότι έχει την παιδεία που χρειάζεται σε αυτό το δύσκολο είδος», μου λέει. Για την τζαζ σήμερα δ κ τα μέσα που έχουν στη διάθεσή και το οι νέοι καλλιτέχνες σχολιάζει: τους «Ενώ πριν υπήρχε το μονοπώλιο « των τω δισκογραφικών εταιρειών που π παρακαλούσες να σε προσέξουν, τώ συμβαίνει το ίδιο με το κοινό, τώρα ε επειδή υπάρχουν πολλοί εκεί έξω π φτιάχνουν μουσική και την που ‘α ‘ανεβάζουν’ παντού. Το σωστό β βρίσκεται στη μέση: να μην είναι η φ φάση όπως παλιά, αλλά καλό είναι ν υπάρχει ένα σύστημα φιλτραρίνα σματος σ για νέα ταλέντα στη μουσική κ βιομηχανία. Οταν οι δισκογραφ φικές εταιρείες άρχισαν να κάνουν κ κακή μουσική και ο κόσμος την α αγόραζε, τότε θεώρησαν ότι δεν χρειάζονται πια τους καλλιτέχνες». Τον ρωτάω για τη διαμάχη με τα πνευματικά δικαιώματα. «Είναι όντως η χρυσή ερώτηση», μου απαντά. «Ναι, υπάρχει σύγκρουση. Δεν συμφωνώ να είναι όλα δωρεάν! Πώς περιμένουν να κάνουμε μουσική; Οταν κάτι είναι δωρεάν, δεν εκτιμάται. Οι νέοι δεν θέλουν να πληρώνουν, οι καλλιτέχνες ωστόσο παλεύουν πολύ για το έργο τους». Βλέπει να γίνεται κάποιος συμβιβασμός; «Δεν νομίζω ότι είναι μονομαχία μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού, αλλά ένα τεχνολογικό ερώτημα», συνεχίζει. «Η βιομηχανία πρέπει να βρει λύση. Ο πατέρας ενός φίλου μου συνελήφθη επειδή ‘κατέβαζε’ μουσική στο σπίτι του, κάτι που δεν το θέλουμε, στο τέλος βέβαια όλο αυτό μάλλον προστατεύει τα δικαιώματά μας. Ξέρω ότι όσα λέω δεν αρέσουν, αλλά, αν το κοινό θέλει ποιότητα, τότε πρέπει να πληρώνει. Βλέπεις, βάζουμε πολλή προσπάθεια και χρήμα και, αν δεν βγάζουμε λεφτά, τότε δεν θα μπορούμε να παίζουμε». sm

²³¸ŠÀ‡À‘‰À³Ž‘ Ο Πρόδρομος Τσινικόρης, ο τολμηρός και δημιουργικός «Αμλετ για έναν ηθοποιό και μια αυλαία», ενώ εκτίθεται στη θεατρική σκηνή του Bios, προτιμά να μη στέκεται μπροστά στο φωτογραφικό φακό. Παρόλα αυτά, μιλήσαμε για την παράσταση όπου παίζει, την οποία έχει επίσης μεταφράσει και σκηνοθετήσει.

°…ƒ½³’À)NSTAGRAM

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

tÀ¶¹ª»tutkt°

Η δημοσιογράφος Δώρα Παυλίδου είναι μία από τους πολλούς συμμετέχοντες στην πρώτη και πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση με φωτογραφίες από την απολαυστική τεχνική Instagram που έχει φέρει τα πάνω κάτω στο χώρο της τέχνης. Στο Red Dot, στο Γκάζι.


Š…’Á—˜“



:::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

ÑÄô…‡ÑÄôÑȃô‚πȃ

¹´¨{и´¹´¨µ´¨¹´¨µÐ~¹´¨»¹¼¨

nŽ„½³…À»³“‰„’

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

Κυριακή και επίσκεψη στην Εθνική Πινακοθήκη για τη Συλλογή του Ιδρύματος Α.Γ. Λεβέντη που θα διαρκέσει έως τις 3 Ιουνίου. Χαρήκαμε έργα των Μονέ, Σαγκάλ, Ρενουάρ, Φραγκονάρ, Σισλέ, Ιακωβίδη, Γύζη, Τσαρούχη, Ράλλη (φωτό), Βολανάκη, Παρθένη, Πανταζή, Γκίκα, Μόραλη και πολλών άλλων μεγάλων ζωγράφων. Ηταν ένα υπέροχο μεσημέρι γεμάτο αξέχαστες εικόνες!

µ…¸À„‰Ài‰‰¸ Είδα τις προάλλες στο Μοναστηράκι live την Αννα Μπουρμά να τραγουδάει τα «Ρόδα της Αυλής» της, καθώς και μερικά άλλα υπέροχα διαχρονικά τραγούδια καλλιτεχνών που έχουμε αγαπήσει και έπιασα τον εαυτό μου να φωνάζει δυνατά: «Κι άλλο, κι άλλο!»

Ενα καλοκαιρινό βράδυ -πρέπει να ήταν δυο χρόνια νωρίτερα- σε ένα στενό δρόμο, κάθετο στην Πειραιώς στο Γκάζι, σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο ανακάλυψα έναν κήπο, ένα φυτεμένο κήπο με λαχανικά και λουλούδια μέσα στα χαλάσματα! Από τότε έχω περάσει αρκετές φορές από εκείνο το σημείο και πάντα νιώθω το ίδιο συναίσθημα που ένιωσα εκείνο το βράδυ. Με λίγα λόγια, ένας υποδειγματικός αστικός κήπος, σε ένα οικόπεδο που διατηρεί ακόμη σπαράγματα από μνήμες περασμένων δεκαετιών, σε μια από τις πιο trendy περιοχές της πρωτεύουσας. Ξαναθυμήθηκα τον κήπο στο Γκάζι όταν την περασμένη εβδομάδα διάβασα στο site της “Metropolis” (metropolispress. gr) το κείμενο του καλού συνεργάτη και φίλου Ανδρέα Γιαννόπουλου για την πρωτοβουλία μιας ομάδας νέων να βάλουν μπροστά ένα φιλόδοξο και απαιτητικό εγχείρημα: το gineagrotis. gr. Ενα εγχείρημα -στο έδαφος της κοινωνικής επιχειρηματικότητας- που αποσκοπεί στο να φέρει κοντά τους Αθηναίους καταναλωτές με νέους συνειδητοποιημένους παραγωγούς αγροτικών προϊόντων. Ο Ανδρέας χαρακτήρισε το εγχείρημα της ομάδας που διευθύνεται από τον 27χρονο Δημήτρη Κουτσολιούτσο ως Farmville στην πράξη! Και δεν έχει καθόλου άδικο, καθώς η «γέφυρα» του gineagrotis.gr διαθέτει στον κεντρικό της πυρήνα και την προστιθέμενη αξία του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, ο Αθηναίος ψαγμένος καταναλωτής, πέρα από τα τετραγωνικά ενός χωραφιού στην Εύβοια που μπορεί να ...νοικιάσει, θα μπορεί να πιάσει χώμα στα χέρια του, καθώς έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στο φύτεμα των λαχανικών και να παρακολουθεί από κοντά ή από το σπίτι του (μέσω live streaming) την πρόοδο και την εξέλιξη της καλλιέργειας. Και όλα αυτά για να έχει κάθε εβδομάδα με ένα ελεγχόμενο, ανταγωνιστικό κόστος ένα καλάθι με λαχανικά στο σπίτι ή στη δουλειά του. [Ανδρέας Γιαννόπουλος, Farmville στην πράξη, www. metropolispress.gr/thema/item/farmville-στην-πραξη?category_id=1] Επιστρέφοντας στην εμπειρία που έζησα στο Γκάζι -λαχανικά και λουλούδια μέσα στα ...χαλάσματα-, συνειδητοποίησα πως η ιδέα ενός «αστικού κήπου» μπορεί να βρει εύκολα εφαρμογή σχεδόν παντού στις γειτονιές της Αθήνας. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα μια σχετική πρωτοβουλία που βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι Αθηναίοι θα μπορούν να συμμετέχουν ελεύθερα στα τέλη του ερχόμενου μήνα στον περιβάλλοντα χώρο του Ζαππείου. Μέχρι τότε θα τα ξαναπούμε για πολύχρωμες λεπτομέρειες... µÀmÀm¸¸•r’




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀÀÀAGIANNOPOULOS

METROPOLISNEWSGR

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

ͬ‘|ÁˆŽ| :::0(75232/,635(66*5

o»tuÀmtumtu»°¹

°»lsÀ·jsi Τι κι αν η Apple κ υ κλ ο φ ό ρ η σ ε το iPhone με βασική καινοτομία την οθόνη που αγγίζεις με τα δάχτυλά σου και όχι με πένα; Πάντα υπάρχουν και παραδοσιακοί τύποι, νοσταλγοί του παρελθόντος. Για αυτό η Ozaki κυκλοφόρησε την iCoat Finger, μια θήκη που όχι μόνο προστατεύει το κινητό σου με την αντιολισθητική της κατασκευή, αλλά ενσωματώνει και μία πένα στο πίσω μέρος της. Εχεις έτσι τη δυνατότητα να χρησιμοποιείς με νέο τρόπο προγράμματα ζωγραφικής, αλλά και παιχνίδια όπως το Cut the Rope και το Fruit Ninja. Είναι διαθέσιμη σε τέσσερα χρώματα (κόκκινο, λευκό, κίτρινο και μαύρο) και κοστίζει κάτι λιγότερο από 28 ευρώ. ozakiverse.com

Καλά τα μαχαίρια και τα πιρούνια, αλλά αποπυρηνωτής κερασιών και ελιών δεν είναι. Εάν λοιπόν και εσύ νιώθεις την κουζίνα σου άδεια, ήρθε η ώρα να της δώσεις νέο νόημα με το Cherry Chomper. Τοποθετείς στο στόμα του το επίμαχο κεράσι, πιέζεις το κεφάλι του προς τα κάτω και ένα δευτερόλεπτο αργότερα έχεις έτοιμο το φρούτο σου χωρίς το ενοχλητικό κουκούτσι. Το δόντι μπροστά εξασφαλίζει πως δεν θα έχεις ατυχήματα με τα δάχτυλά σου, ενώ η συσκευή μπαίνει στο πλυντήριο πιάτων και δεν χρειάζεται να την πλένεις στο χέρι. Μπορείς να την κάνεις δική σου (ή δώρο στη μητέρα σου για να σου φτιάχνει γλυκά του κουταλιού) μόλις με 6,5 ευρώ από το amazon. www.amazon.com

»j»iª»tÀmi¹Àmi´u»jªt

°mtu·¹°»j À»j´j¹¿°i»j Πόσες φορές δεν σου έχει τύχει να σκουπίζεις τη σκόνη στο σπίτι σου και μόλις πας να την πετάξεις στα σκουπίδια να πέφτει πάλι έξω από το φαράσι; Ετοιμάσουν να πεις οριστικά αντίο και σε αυτό το ενοχλητικό πρόβλημα χάρη στην ανακάλυψη του στούντιο Kawamura Ganjavian. Οπως φαίνεται και από τη φωτογραφία, πρόκειται για ένα φαράσι με ειδικά διαμορφωμένο πάνω μέρος, το οποίο λειτουργεί ως σωλήνας για να πετάς τα σκουπίδια ομοιόμορφα. Βέβαια, δεν έχει βρεθεί εταιρεία να το βγάλει στην παραγωγή, αλλά, όπως όλα τα μεγάλα έργα τέχνης, θα καταφέρει να βρει το δρόμο προς την αναγνώριση που του αξίζει. www.studio-kg.com

Στις 6 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει τελικά η τέταρτη συνέχεια του Halo στο Xbox 360, η οποία σηματοδοτεί την επιστροφή του -θρυλικού πλέονMaster Chief. Τέσσερα χρόνια μετά το Halo 3, στόχος του κεντρικού ήρωα είναι να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του και το αρχαίο κακό πνεύμα που απειλεί τη μοίρα ολόκληρου του σύμπαντος. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά, το multiplayer θα είναι ριζικά ανανεωμένο σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια του franchise, ενώ νέα modes αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους. Μερικούς μήνες υπομονή και θα δούμε αν θα καταφέρει να αποτελέσει άξιο διάδοχο των προκατόχων του οι οποίοι έχουν πουλήσει περισσότερα από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν γίνει πηγή έμπνευσης για κόμικς μέχρι και για ταινίες μικρού μήκους. halo.xbox.com

tÀ´¹¿njst°Àvªtst° Οπαδοί και λάτρεις του Σαλβαντόρ Νταλί και του σουρεαλισμού, έφτασε η ώρα που πάντα περιμένατε. Το περίφημο ρολόι που απεικόνισε ο Ισπανός ζωγράφος στον πίνακα «Η εμμονή της μνήμης» κυκλοφορεί σε πραγματικό και μάλιστα πλήρως λειτουργικό αντίγραφο. Ο σχεδιασμός του του επιτρέπει να σταθεί σε οποιαδήποτε επίπεδη επιφάνεια και να της δώσει ιδιαίτερο στιλ και παράλληλα η έλλειψη δείκτη δευτερολέπτων εξασφαλίζει χαμηλά επίπεδα θορύβου για όσους ενοχλούνται από το εκνευριστικό «τικ-τακ». Η τιμή του είναι ιδιαίτερα προσιτή, μόλις 11,5 ευρώ, οπότε κάνε χώρο στη βιβλιοθήκη σου και ετοιμάσου. www.thinkgeek.com


µ¹iÀjsiÀ vintµj´tÀ·i¹¼¹tu Υπάρχουν κάποια παιδικά όνειρα που αφορούν πράγματα απτά. Που έχουν να κάνουν με πρακτικές ανάγκες, όχι με παιδικές επιθυμίες. Αναλαμβάνοντας τα κόστη αγοράς ειδικά εξοπλισμένων ανά περίπτωση οχημάτων, δίνοντας μια λύση στο πρόβλημα της μετακίνησης των μελών τους. Με το σκοπό αυτό στηρίξαμε οικονομικά την Πανελλήνια Ενωση Αγώνα κατά του Νεανικού Διαβήτη Διαβήτη, διασφαλίσαμε τη συνέ συνέχιση του προγράμματος του Συνδέσμου Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδας για τα παιδιά με αναπηρία και νοητική στέρηση και ενισχύσαμε την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας και Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παιδιών (ΕΛΕΠΑΠ) για την κατασκευή και τον εξοπλισμό ειδικού χώρου για την υλοποίηση του εξατομικευμένου για κάθε βρέφος «Προγράμματος Βρεφών» που αφορά τον έγκαιρο εντοπισμό και την αποτελεσματικότερη αποκατάσταση των προβλημάτων ανάπτυξης βρεφών. Και με την προσδοκία ενός παιδικού χαμόγελου, οργανώσαμε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο γιορτές για παιδιά που φιλοξενούνται σε συλλόγους και θέσαμε σε εφαρμογή το πρόγραμμα φιλοξενίας παιδιών και νέων στους αγώνες των πρωταθλημάτων των Superleague, Footballeague και Footballleague 2. Κλείνοντας, το έτος 2012 μας βρήκε στους... δρόμους, οργανώνοντας 53 εορταστικές εκδηλώσεις για τα παιδιά 17 δήμων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και σχεδιάζοντας μια χρονιά όπου θα επενδύσουμε ακόμη περισσότερο στα παιδικά όνειρα.

PUBLI

Σε αυτές τις ανάγκες προσπαθούμε ως εταιρεία να απαντούμε με έργο. Στο πλαίσιο της εταιρικής μας φιλοσοφίας, στον πυρήνα της οποίας βρίσκονται οι έννοιες της προσφοράς και της συμμετοχής. Με συνέπεια στην 54χρονη συμπόρευσή μας με την ελληνική κοινωνία με τη σταθερή αρχή που θέλει την επιχειρηματική μας ανάπτυξη να μεταφράζεται σε κοινωνικό μέρισμα. Γιατί το μέγεθος μιας επιχείρησης δεν μπορεί να μετράται μόνο σε αριθμούς, αλλά πρέπει να αποδεικνύεται και στην πράξη, με τη διαφορά που μπορεί να κάνει προς το καλύτερο σε επίπεδο ποιότητας ζωής της κοινωνίας. Αυτή η αίσθηση της προσφοράς και συμμετοχής γίνεται ακόμη εντονότερη, όταν αφορά τα παιδιά. Με στόχο το μήνυμα «Καλό για όλους» να γίνεται πράξη προσφοράς για εκείνους που το χρειάζονται περισσότερο. Στα παιδιά που θα πρέπει να ονειρεύονται, όχι να χρειάζονται. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Συλλόγου Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα», όπου για χρόνια, η απόκτηση σύγχρονου ακτινολογικού εξοπλισμού για την αντιμετώπιση του καρκίνου στα παιδιά αποτελούσε επιτακτική ανάγκη του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και στόχο ζωής των μελών του Συλλόγου. Με την παρέμβαση της ΟΠΑΠ ΑΕ, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η μακροχρόνια αυτή ανάγκη μετουσιώθηκε στη δημιουργία του πρώτου Ακτινοθεραπευτικού Κέντρου Παίδων, με περισσότερα από 75 παιδιά να έχουν λάβει στον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή. Με την ίδια ταχύτητα σπεύσαμε να ανταποκριθούμε στα αιτήματα από φορείς όπως: • Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Αλεξάνδρειας Νομού Ημαθίας • Ιδρυμα Κοινωνικής Εργασίας - «Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών» • Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών και Νέων με Αναπηρίες Δήμου Ερμούπολης • Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Κοινωνικής Φροντίδας και Ανάπτυξης Δήμου Ρόδου (ΑΜΚΕ) • Σύλλογος Γονέων-Κηδεμόνων και Φίλων με Αναπηρία «Αγάπη» • Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού


4 2 ! ) . ) . ' À ' 2 / 5 . $ ijmÀ ²ªl°mj¹i i¹°¹t¼t¯¹i Η κανονική διάρκεια του ελληνικού πρωταθλήματος έφτασε στο τέλος της και σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης τα έχει βάψει μαύρα. Oι λόγοι είναι προφανέστατοι. Κάνοντας μια σούμα -που λένε και στα καφενεία- το αποτέλεσμα είναι πιο μαύρο και από τον Μπέλεκ και λίγο πιο άσχημο από τον Παντελή τον Καφέ. Στο φετινό πρωτάθλημα η ομάδα μας έκανε αρνητικό ρεκόρ ως προς την συγκομιδή βαθμών και την προσέλευση κόσμου. Αδίκως; Οχι βέβαια... Για την επερχόμενη χρονιά οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες. Στην ομάδα της ΑΕΚ θα υπάρξει ύφεση και για το 2013 και ενδεχομένως να μην μπορέσει να βγει στις αγορές ούτε το 2014 (η επικαιρότητα μού έχει προσφέρει μάστερ στα οικονομικά). Το μοναδικό φως στο τούνελ προέρχεται από το φακό που κρατάει ο Ντέμης, ο οποίος προσπαθεί να βρει χορηγούς, ε π ι χε ι ρ η μ α τ ί ε ς και γενικότερα... χρήματα, ούτως ώστε να ανασάνει η ομάδα. Ελπίζουμε η επιστροφή του στα της διοίκησης να μη φέρει -εκ νέου- αντιπαλότητα στις τάξεις των οπαδών, άλλα όραμα και ελπίδα. Το έργο του όμως θα είναι πολύ δύσκολο, διότι έχει να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή. Είναι χαρακτηριστικό πως για να ξαναγίνει η ΑΕΚ βιώσιμη χρειάζεται τουλάχιστον μια ντουζίνα ποδοσφαιριστές και έναν προπονητή. Ο αγαπημένος, κατά τα άλλα, «Κωστέ» δυστυχώς πρέπει να προστεθεί στην ατελείωτη λίστα ανέργων του ΟΑΕΔ, γιατί για προπονητής δεν κάνει. Οσο για την παρωδία των play-offs που πλησιάζει, δεν με αγγίζει ούτε στο ελάχιστο. Προτιμώ να βλέπω Κινέζους να παίζουν πινγκ-πονγκ μέχρι να πέσω κάτω από τη ζαλάδα, παρά να δω 22 αγγαρειομάχους να παλεύουν για την έξοδο στο Champions League. Λες και, αν καταλάβουν την πρώτη θέση, θα προκριθούν στους ομίλους... iˆ³†„’À·Šˆ”“Š‰±­„’

tˆ¸Àƒ…¸ÀŠÀ‹…

Σε μια άκρως καλοκαιρινή εικόνα, η Βραζιλιάνα αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ Maria Antonelli προσπαθεί να προλάβει την μπάλα και να τη δώσει στη συμπαίκτριά της Talita Antunes κατά τη διάρκεια του τελικού του 2012 Brasilia Open. Τελικώς, ηττήθηκαν με σκορ 2-0 από τις Κινέζες Chen Xue και Xi Zhang.

tŸÀ¸ƒ‡Œ‰À½Š”

Ο James Harden των Oklahoma City Thunder είδε αστεράκια έπειτα από την αγκωνιά με την οποία τον φιλοδώρησε ο Metta World Peace των Lakers. Και επειδή εκεί στο NBA δεν αστειεύονται με αυτά τα πράγματα, ο κύριος «Παγκόσμια Ειρήνη» έφαγε τιμωρία επτά αγωνιστικών. Μια άποψη, βέβαια, που δεν φαίνεται να συμμερίζεται η γιαγιά της φωτογραφίας.

µ…¸À‹r„ÀŠ” Αυτή η σχέση λατρείας ανάμεσα στον Ερνέστο Βαλβέρδε και τον κόσμο του Ολυμπιακού, αν και πρωτοφανής, δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Οφείλεται στο ποιόν αυτού του ανθρώπου, που κάθε μία από τις ημέρες που κόσμησε τον πάγκο της ομάδας δεν σταμάτησε να μοιράζει απλόχερα μαθήματα ήθους και επαγγελματισμού. Οπως και πολλοί άλλοι, έτσι και εγώ θεωρώ πως δεν έχει μπει ακόμη τελεία στο κεφάλαιο Βαλβέρδε. Αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει για να καθοδηγήσει -με αυτή του την εκνευριστική ηρεμία και σιγουριά- την ομάδα σε νέες χαρές και επιτυχίες. Ας αποτελέσει η κατάκτηση του Κυπέλλου το ερχόμενο Σάββατο το καλύτερο «αποχαιρετιστήριο» πάρτι που θα ενδυναμώσει ªµ την επιθυμία της επανένωσης εκατέρωθεν...




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ :::0(75232/,635(66*5

ǹȆȇǿȁǿȅȊ

´ƒ…¸ Àˆƒ…¸ Àˆƒ…¸

€¬©›§£¥˜Äˆ›²‡¡£¨ Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, Τσέλσι και Μπάγερν Μονάχου απέκλεισαν το ισπανικό δίδυμο και κέρδισαν τη συμπάθεια του κόσμου. Οσοι θεωρούσαν πως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα θα ήταν το ζευγάρι του τελικού διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Και οι δύο φάνηκαν κατώτερες των προσδοκιών, με την απόδοσή τους να κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα. Τι έφταιξε; Σίγουρα η κούραση από το El Clasico του Σαββάτου ήταν σημαντική, δεν αποτελεί όμως τη μοναδική αιτία. Η Ρεάλ Μαδρίτης, για παράδειγμα, ήταν χειρότερη στο παιχνίδι του Μονάχου, το οποίο προηγήθηκε χρονικά του ισπανικού ντέρμπι. Το τελικό 2-1 την κολάκευε και, αν οι Βαυαροί ήταν λίγο πιο προσεκτικοί, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν σκορ πρόκρισης από τότε. Στον επαναληπτικό οι Μαδριλένοι έπαιξαν καλύτερα, τα πόδια τους όμως ήταν αρκετά βαριά και δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τις κούρσες του Ρόμπεν και του Ριμπερί. Σε τελική ανάλυση, η αίσθηση που άφησαν τα δύο παιχνίδια είναι πως προκρίθηκε η καλύτερη ομάδα. Στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα τώρα, εμφανίστηκαν δύο προβλήματα στα οποία ο σύλλογος δεν μας είχε συνηθίσει: στον πρώτο αγώνα έδειξε έλλειψη αποτελεσματικότητας και στο δεύτερο έλλειψη ικανότητας να ανοίξει την κλειστή άμυνα των Αγγλων. Μπορεί, λοιπόν, στο Λονδίνο να ήταν καλύτερη από την Τσέλσι, όσο όμως δεν στέλνεις την μπάλα στα δίχτυα, νίκες δεν παίρνεις. Στον επαναληπτικό, από την άλλη, αν και βρέθη-

κε με έναν παραπάνω παίκτη από το 37΄ μετά την ανόητη αποβολή του Τέρι, επανέλαβε έναν αγώνα που έμοιαζε πάρα πολύ με αυτόν απέναντι στην Ιντερ το 2010. Ετσι, αν και πίεσε, απορρυθμίστηκε και έμεινε στο καναβάτσο. Κάτι, βέβαια, που δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστο είναι η συμπάθεια που κέρδισαν οι ομάδες που πέρασαν. Και αν στην περίπτωση του αντιπάλου της Ρεάλ τα πράγματα είναι απλά -Μουρίνιο και Ρονάλντο είναι αντιπαθείς σε πολύ κόσμο, ενώ και η Μπάγερν ήταν σε γενικές γραμμές καλύτερη-, όταν η κουβέντα έρχεται στην Μπαρτσελόνα, είναι αρκετά πιο δύσκολο να εντοπιστούν τα αίτια. Ενας πιθανός λόγος είναι το ψυχωμένο ποδόσφαιρο των Αγγλων και ειδικά του μεγάλου Ντιντιέ Ντρογκμπά, που δεν γινόταν να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Ενας άλλος, ο άδικος τρόπος με τον οποίο είχαν αποκλείσει την Τσέλσι πριν από τρία χρόνια και η αίσθηση απονομής δικαιοσύνης, έστω και καθυστερημένα. Οσον αφορά, τέλος, τον τελικό της 19ης Μαΐου, έχει φαβορί. Λέγεται Μπάγερν Μονάχου, παίζει στην έδρα της και μάλιστα απέναντι σε μία Τσέλσι που θα έχει αρκετές σημαντικές απουσίες. Οπως έδειξαν παρόλα αυτά οι ημιτελικοί, όλες οι προβλέψεις δεν αξίζουν τίποτα μόλις ξεκινήσει το παιχνίδι. µ…ŒƒŠ’À¼„½„±Š”

Γράφει ο Πύρρος Δήμας στο Protagon: «Δεν έχω ανάγκη να μπω στην πολιτική. Η πατρίδα είναι που έχει ανάγκη και μας χρειάζεται όλους. Να θυμίσω σε όλους ότι η σκληρή δουλειά, η μεθοδικότητα και η προσήλωση σε στόχους οδηγούν σε θεαματικά αποτελέσματα». Και συνεχίζει: «Από μένα δεν πρόκειται να ακούσετε λέξη για κομματικές αντιπαραθέσεις. Δεν πρόκειται να με δείτε σε συζητήσεις για την απόδοση ευθυνών. Η προσπάθεια που πρέπει να ξεκινήσει από εδώ και πέρα είναι εθνική και βρίσκεται πάνω από κόμματα και προσωπικές φιλοδοξίες. Το όνομα της Ελλάδας είναι μεγάλο και πρέπει να παραμείνει μεγάλο». Τα διαβάζω όλα αυτά και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Προσοχή, δεν είμαι κανένας τύπος που αντιμετωπίζει τους αθλητές ως περίεργα έντομα και τους αρσιβαρίστες ως κτήνη. Τα ζουμιά με πήρανε το ’92 όταν ο Δήμας κέρδισε το πρώτο του χρυσό στη Βαρκελώνη, τόσο με είχε συγκινήσει το παλικαράκι από τη Χειμάρρα που πέρασε νύχτα τα σύνορα για να τιμήσει την πατρίδα. Αλλά αυτό εδώ; Το παραμύθι ότι «η σκληρή δουλειά, η μεθοδικότητα και η προσήλωση σε στόχους οδηγούν σε αποτελέσματα»; Θα ήθελα να επισημάνω στον Πύρρο ότι και στην Ελλάδα και στην Ισπανία και σε πολλές ακόμη χώρες μεγαλώνει μια νέα γενιά overqualified πτυχιούχων, μια γενιά πιτσιρικάδων που σκίστηκαν στα θρανία και στα πανεπιστήμια και δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν, δεν περισσεύει καμία δουλειά για πάρτη τους. Το έχει υπόψη του; Καταλαβαίνει τι υπόσχεται και σε ποιους; Οσο για τις κομματικές αντιπαραθέσεις και την εθνική προσπάθεια, είμαστε πολύ κοντά στην επέτειο της 21ης Απριλίου για να ηχούν ωραία στα αυτιά μου. Και εκείνο το «δεν πρόκειται να με δείτε σε συζητήσεις για την απόδοση ευθυνών» πώς του ήρθε; Τις βαριέται τις συζητήσεις αυτού του είδους ή δεν ξέρει τι θα πει ευθύνη; Αναρωτιέμαι αν πρέπει να του στείλω μια φωτογραφία του Τσοχατζόπουλου ή να του υπενθυμίσω το «Κάτθανε Διαγόρα, ουκ εις Ολυμπον αναβήση». v®ŽŠ’À¯¸‰r‡„’


·´isl»l°Ài²lsi Ασε τον Κόναν να βγει ξανά από μέσα σου, Κριέ. Εσύ μόνος πάνω στο λόφο, όλοι οι εχθροί σου (βλάκες στη δουλειά, ντεντλάιν, τσάι με τη γιαγιά) καταπάνω σου και με γυαλισμένο μάτι κόβεις κεφάλια και, κατ’ επέκταση, τους κόβεις το βήχα. Κοίτα να κοιμάσαι καλά, Κόναν, γιατί η μάχη θα κρατήσει μέρες. Εσύ, Ταύρε, μην ανησυχείς, μπορεί κάποιοι οφιούχοι να θέλουν να σε ρίξουν, πρέπει όμως να σταθείς στο ύψος σου, να ιδρώσεις τη φανέλα, να τιμήσεις την κρίση εκείνων που διάλεξαν να σε υποστηρίξουν. Αυτή η Κυριακή θα κρίνει την υπόλοιπη χρονιά σου, για αυτό συγκεντρώσου και ετοιμάσου. Ο δε Δίδυμος είναι έτοιμος να βρει πόσο έχει εξασκήσει την αρετή της υπομονής. Γιατί θα χρειαστεί η υπομονή του υπό διάφορες συνθήκες. Λίγο το αφεντικό που θα έχει ξυπνήσει στραβότερα, λίγο τα φανάρια στο δρόμο που θα είναι εναντίον του, λίγο τα οικονομικά - βασικά πολύ τα οικονομικά. Πο... Υπομονή, Δίδυμε. Κάνε ένα διάλειμμα την Τετάρτη, Καρκίνε, γιατί κινδυνεύεις να κάψεις τις τουρμπίνες σου μετά το έντονο Σαββατοκύριακο που θα έχεις. Εντονο από οικογενειακές υποθέσεις, αλλά και από ξεσαλώματα σε πάρτι σε κάποια υπόγεια διάβαση της Αθήνας. Προσπάθησε να κρατήσεις τις ισορροπίες, γιατί τι μας έχει μείνει, ρε Καρκίνε; Πρόσεχε τι υπόσχεσαι στους φίλους σου, Λέοντα, γιατί θα περιμένουν να το τηρήσεις. Αν τους έταξες ψαράκι στα Πετράλωνα το Σάββατο, φρόντισε να έχεις Σάββατο να τους αφιερώσεις. Ευτυχώς, η τύχη είναι με το μέρος σου και θα λειτουργήσει διορθωτικά σε διάφορες καταστάσεις. Θα έχεις μια πελώρια λαχτάρα για ονειροπόληση, Παρθένε, στα μέσα της εβδομάδας. Μιλάμε όμως για ονειροπόληση σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν θα βλέπεις μπροστά σου, θα κινδυνεύεις να σε πατήσουν μηχανάκια, θα σε κερνάνε παγωτό και δεν θα το παίρνεις χαμπάρι, θα χάνεις κάθε μέρα τις οικογενειακές ιστορίες. Μήπως να κλειδωνόσουν σπίτι; Αντιμετωπίζεις, Ζυγέ, αυτά που κάνεις σαν να είσαι σε γιάφκα, με την ίδια μυστικότητα

και ένοχη διάθεση. Φρόντισε να ανοιχτείς αυτή την εβδομάδα, γιατί τώρα έχεις τη διάθεση και υπάρχουν αυτιά που θα ακούσουν. Για να καταλάβεις ότι αυτό που πέρναγες για γιάφκα ήταν παιδικός σταθμός. Η δημιουργικότητά σου παίρνει φωτιά, Σκορπιέ, και εσύ το παίζεις πυροσβέστης με τη μεγάλη μάνικα. Ασε τη να κάνει τα δικά της, εσύ δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Βγες στου Φιλοπάππου με μπερέ και κάνε το γραφικό. Ολα αυτά μέχρι την Τετάρτη, μετά αρχίζει το ψήξιμο (ψάξιμο-πήξιμο), οπότε κοίταξε να έχεις κάνει το θαυματάκι σου μέχρι τότε. Μεγάλη πόρτα θα διαβείς και μάλλον των συνόρων. Θα είν’ ο δρόμος σου μακρός, μα εσύ είσαι Τοξότης, και του γιαλού τα κύματα ποτέ δε σε τρομάξαν. Μα να ’χεις τρόφιμα πολλά, και τα γερά παπούτσια, πρέπει να είσαι έτοιμος για το μεγάλο διάβα. Κι αν στην Ιθάκη σου έφτασες, κάτσε να ξαποστάσεις, χάρηκα που σε γνώρισα, του μοσχοαναθρεμένου. Μάζεψε την πνευματική σου ενέργεια που είναι πεταμένη σε όλες τις γωνιές του σπιτιού σου και όλες τις γωνιές της Αθήνας, Αιγόκερε. Είναι εβδομάδα spring cleaning, από αυτές που συμμαζεύεσαι για να παλέψεις -ή απλά να απολαύσεις- τις επόμενες. Αυτό σημαίνει επίσης να μην το παρακάνεις το Σάββατο. Θα το επαναλάβω, Αιγόκερε: Μη διονυσιαστείς το Σάββατο! Θυμάσαι που είχες καταχωνιάσει κάπου ένα σχέδιο ανάγκης; Είναι ώρα να βρεις αυτό το συρτάρι του μυαλού σου και να το βγάλεις πάλι στην επιφάνεια. Γιατί υπάρχουν στιγμές, Υδροχόε, που τα καλύτερα σχέδια δεν πηγαίνουν όπως τα περίμενες. Ευτυχώς πάντως που το είχες προβλέψει. Ή μήπως όχι; Ο νους σου πάει στο κακό, Ιχθύ, αλλά δεν πρέπει. Χωρίς να το ξέρεις, η θεούλα η Τύχη κάνει τα δικά της. Απλά εσύ μην κουνάς το χέρι σου μαζί με την Αθηνά, γιατί έχεις κάπως την τάση τελευταία να τα κάνεις πολύ χειρότερα. Ασε τα να κυλήσουν και διόρθωνε ένα τσικ, όπου χρειάζεται. m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


s‘’



:::0(75232/,635(66*5ǹȆȇǿȁǿȅȊ

¹s»jªsj»À°»tÀm¹sl»tÀnjÀÀjuª¿ Τη δυνατότητα να σερφάρεις από το κινητό σου όποτε το θελήσεις σου προσφέρει πλέον η Wind μόνο με ένα ευρώ την ημέρα χάρη στο Wind Mobile Internet Daily. Πρόκειται για ένα «ημερήσιο πάσο» για όλους τους συνδρομητές συμβολαίου (ιδιώτες και εταιρικούς) της εταιρείας, καρτοσύνδεσης και καρτοκινητής, χωρίς ενσωματωμένη χρήση ίντερνετ ή επιπρόσθετο πακέτο ίντερνετ, που αντικαθιστά τις υπάρχουσες χρεώσεις ανά ΚΒ που ίσχυαν ως σήμερα. Το πρόγραμμα προσφέρει έως 20 MB χρήσης εντός Ελλάδος ανά ημέρα, ενώ σε ενημερώνει άμεσα με sms μόλις φτάσεις το όριο αυτό. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείς να επισκεφθείς το www.wind.com.gr ή ένα από τα καταστήματα Wind σε όλη την Ελλάδα.

j°uÀ°vj¼¹ikj¹°

isj¶iÀ°»lÀ°mlsl

Η ΙΚΕΑ συστήνει ένα μοναδικό, διασκεδαστικό τρόπο να φτιάξεις αυτό που ονειρεύεσαι για την κουζίνα και τις ντουλάπες σου. Η εύχρηστη διαδικτυακή εφαρμογή σχεδιασμού χώρων στο site της εταιρείας δίνει σε όλους τη δυνατότητα να ανακαλύψουν, να συνδυάσουν και τέλος να δημιουργήσουν τις κουζίνες Faktum, καθώς και τις ντουλάπες Pax εύκολα και προπάντων δημιουργικά, από το σπίτι τους πριν επισκεφτούν ένα από τα υπάρχοντα καταστήματα. Το λογισμικό επιτρέπει να δοκιμάσεις όσους συνδυασμούς επιθυμείς, ανάλογα με το χώρο που διαθέτεις, τις προσωπικές σου ανάγκες και φυσικά τη φαντασία σου. Μια δοκιμή στην ιστοσελίδα www.ikea.gr θα σε πείσει.

Την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες να βρεθούν ως support acts στην ίδια σκηνή με ένα θρυλικό συγκρότημα δίνει ξανά η Cosmote ως Μέγας Χορηγός της συναυλίας των Red Hot Chili Peppers που θα πραγματοποιηθεί στις 4 Σεπτεμβρίου του 2012 στο ΟΑΚΑ. Ο τυχερός ή οι τυχεροί που θα ανοίξουν τη συναυλία των Red Hot Chili Peppers θα αναδειχθούν και φέτος από διαγωνισμό στο www.jumpingfish.gr, που είναι ήδη σε εξέλιξη και θα ολοκληρωθεί στις 13 Μαΐου. Εάν θέλεις να πάρεις και εσύ μέρος, θα πρέπει απλά να ανεβάσεις το τραγούδι σου στο Jumping Fish ιτική έως τις 11 Μαΐου. Στη συνέχεια, το κοινό, η κριτική επιτροπή και τελικά οι Red Hot Chili Peppers θα ψηφίσουν το συγκρότημα ή τον καλλιτέχνη που προτιμούν, ενώ 50 τυχεροί συμμετέχοντας σε κλήρωση θα κερδίσουν εισιτήρια για τη συναυλία.


ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Την ανάγνωση των αποφάσεων της Δικομματικής Επιτροπής για τα debates που θα γίνουν ή δεν θα γίνουν. Ας τους πει κάποιος ότι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι οι εμφανίσεις των πολιτικών αρχηγών στην τηλεόραση. Οτι είναι εξοργιστικό να μην μπορούν μια χούφτα άνθρωποι να συνεννοηθούν για τον τρόπο με τον οποίο θα μας προβάλουν τις απόψεις τους. Οι μεν θέλουν το ένα, οι δε θέλουν το άλλο. Εμείς θέλουμε πιο ουσιαστικά πράγματα. Να εκλεγούν αυτή τη φορά πολιτικοί που να νοιάζονται για αυτό τον τόπο. Πόσο δύσκολο είναι να το καταφέρουμε;

Το τηλεφώνημα με τη Ρ. Το βράδυ της περασμένης Τρίτης. «Θα σε στεναχωρήσω», είπε, «μπες στο Facebook, νομίζω πως πέθανε ο Δέλλιος». Τα στοιχεία ήταν αρκετά. Ο Βασίλης Δέλλιος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας πίσω του μεγάλο συνθετικό έργο. Το Απολλώνιο Ωδείο, που ο ίδιος ίδρυσε το 1972, δεσπόζει στο νεοκλασικό της οδού Αριστοτέλους και δίνει την ευκαιρία σε δεκάδες παιδιά να γνωρίσουν τη μαγεία της κλασικής μουσικής. Ανάμεσα σε αυτά και εγώ, και η αδερφή μου, και πολλοί άλλοι. Ολοι μας δώσαμε εξετάσεις με πόδια που έτρεμαν μπροστά του, όλοι μας τον αγαπήσαμε, όλοι μας στεναχωρηθήκαμε για την απώλεια. Ολοι θα κοιτάμε πάντα την πόρτα του γραφείου με τον τίτλο «Διεύθυνση» και θα περιμένουμε να τον δούμε στην καρέκλα του να γράφει ένα ακόμα έργο. Καλό ταξίδι!

Την ανάγνωση της αγαπημένης μου επιστημονικής είδησης. Ανήμερα της επετείου της χειρότερης πυρηνικής καταστροφής στην ιστορία, έλεγε η είδηση, η Ουκρανία άρχισε την κατασκευή μιας νέας σαρκοφάγου γύρω από την κατεστραμμένη Μονάδα 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ. Το τσιμεντένιο περίβλημα που κατασκευάστηκε πρόχειρα μετά το ατύχημα έχει παρουσιάσει ρωγμές, από τις οποίες θα μπορούσαν να απελευθερωθούν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργής σκόνης. Εικοσι έξι χρόνια μετά το ατύχημα και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές στα 2.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα που έχουν μολυνθεί. Η νέα σαρκοφάγος και οι γύρω εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων ένας χώρος αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων, θα κοστίσουν περίπου 1,31 δισ. δολάρια και θα ολοκληρωθούν το αργότερο ως το 2015. Δεν άντεξα περισσότερες λεπτομέρειες.

Τη βόλτα προς την πλατεία Αγίας Ειρήνης, όπως τουλάχιστον την επιθυμούσα. Εχω προσπαθήσει πολλές φορές να καθήσω στο Tailormade, το ομολογώ. Ποτέ δεν βρίσκω τραπέζι, καρέκλα, χώρο στο μπαρ. Αυτό που είδα, όμως, το προηγούμενο Σάββατο δεν το έχω ξαναδεί. Ολα τα μαγαζιά της περιοχής είχαν κόσμο, αλλά μπροστά από το συγκεκριμένο γινόταν χαμός. Ο κόσμος έφτανε μέχρι τα κάγκελα της εκκλησίας. Αλλοι με ένα ποτό στο χέρι, άλλοι καθισμένοι στα πεζούλια, κάποιοι απλώς περαστικοί. Ολοι όμως εκεί, μπροστά από την πόρτα του, δηλώνοντας το «παρών» στο πιο in σημείο της πόλης! Φυσικά δεν χώραγα και κατέληξα στη δεύτερη -αν και συμπαθητική- επιλογή μου.

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” NMASTORAKOU METROPOLISNEWSGR


TΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΥΡΩΣΥΣΤΗΜΑ

ΟΜΙΛIΑ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤH ΤΗΣ ΤΡAΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛAΔΟΣ κ. ΓΕΩΡΓIΟΥ Α. ΠΡΟΒOΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ 79Η ΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012 ÏÉôÄÎÑÉÊÆÉËÆÎÉÊƃôƒÒÎÈÊƃôÆÉÎÄÉôƒÈËÆÐÄôÆÒÎτÊÏÑÆÐƃ ôĀ€ÄôÈôƁÏ~σô ĂÏôÑÈÎôÊÐɃÈôÄôƁÄÐÑÈÆÉôĂÏʀÆɃÑÉÊÄôĂÏôÑÈôÅÏҀȃÈôÊÄÉôÑÈÎô ÉÊÄÎÏÑÈÑÄôÑȃô6‡ÐăôÎÄôÄÎÑÉËÆч‚ɃÆÉôÑÈÎôɃÑÏÐÉÊÈô‚ÐÏÊ€ÈƒÈ Ñ–ô‘™š–˜‘“ÝôŒ‘‰“ߊŸn‰ôy‰˜‰nڕ‘ ~ߖôž˜Ý•‘‰ônšÍôš–ôy˜—š–ô˕nݕ‘– ôŠ˜‘™“Ýn‰™šô™Ûn˜‰ôny˜–™šÍô™ôn‘‰ô•Ú‰ô y˜Ý“”™ ô‘Œ‘‰Üš˜‰ô“˜Ü™‘nô‘‰ôš–ônڔ”–•ôšôž—˜‰ ô‚‰˜Íôš•ôy˜Ý–Œ–ôy–Ÿô ™Ÿ•š”Ú™š“ ô–‘ô–”‘œ˜Ü ô–‘ô“‰›Ÿ™š˜Û™‘ô“‰‘ôôߎ™ ô“‰šÍôš–ô•Œ‘Ín™–ô Œ‘Í™šn‰ ôy‘ŒÜ•œ™‰•ôšôŒŸ•‰n‘“Ûôš–ŸôŒnݙ‘–Ÿôž˜Ú–Ÿô“‰‘ô“‰šÚ™š™‰•ô ‰•‰yݎŸ“šôšô•Ú‰ô™ŸnŽœ•Ü‰ôž˜n‰š–Œ–š‘“۝ô™šÛ˜‘’ ôÈô•Ú‰ô™ŸnŽœ•Ü‰ô“‰‘ô š–ôy˜Ý˜‰nn‰ô–‘“–•–n‘“۝ôy˜–™‰˜n–ÛôŒ‘‰n–˜Ž—•–Ÿ•ôŸ•–¡“Ýš˜ô™Ÿ• ›Û“ô‘‰ôšô™Ÿ•Úž‘™ôšôy˜–™y͛‘‰ô“‰‘ô‰y–š”–ß•ôÚny˜‰“šô‰y݌‘’ôšô Š–ß”™ôšœ•ôš‰Ü˜œ•ôn‰ô•‰ôšô™š˜Ü’–Ÿ• ôÄyÝôš•ô͔”ôy”Ÿ˜Í ôš–ôŒ‘›•Úô y˜‘ŠÍ””–•ôy‰˜‰nڕ‘ô˜Ÿ™šÝô“‰‘ô’‰“–”–Ÿ›Üô•‰ôy‘“˜‰šÜô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô‘‰ô š•ôy–˜Ü‰ôšôy‰“Ý™n‘‰ô–‘“–•–n܉ô“‰‘ôš•ô’Ú”‘’ôšô“˜Ü™ôž˜Ú–Ÿô™š‘ô Ÿ˜œy‰¡“ڝô–‘“–•–n܍

ğšÍôš‰ô‰•š‘“‘n•‘“ÍôŒŒ–nڕ‰ô™š–ô™œš˜‘“Ýô“‰‘ôš–ô’œš˜‘“ÝôŒ•ô y‘š˜Úy–Ÿ•ô“‰n܉ôž‰”͘œ™ôÛôŽ™Ÿž‰™nÝ ô}‘‰ô•‰ô‰’‘–y–‘›Üôô•Ú‰ôŸ“‰‘˜Ü‰ ô y˜Úy‘ôš—˜‰ô•‰ôŽ‰˜n–™š–ß• ôžœ˜Üôž˜–•–š˜‘ŠÛ ôݙ‰ôڞ–Ÿ•ô™ŸnŽœ•›Üô“‰‘ô•‰ô “‰”ŸŽ›–ß•ôš‰ô“•Íôy–Ÿô͎™‰•ô–‘ô“‰›Ÿ™š˜Û™‘ôšœ•ôy˜––ßn•œ•ôš—• ô}‘‰ô š•ôڒ–Œ–ô‰yÝôš•ô“˜Ü™ôŒ•ôŸy͘ž‘ôß“–”–ôŒ˜Ýn– ôÈôy˜–™‰˜n–Ûôy˜Úy‘ô•‰ô ™Ÿ•ž‘™šÜônô‰y–Ž‰™‘™š‘“Ýšš‰

Èôš˜Úž–Ÿ™‰ôy˜–“”–‘“Ûôy˜Ü–Œ–ôڞ‘ô“ôšœ•ôy˜‰n͚œ•ôy‘Š˜‰Œß•‘ô š•ôŸ”–y–ܐ™ôšœ•ôy˜–˜‰nn‰š‘™nڕœ•ô‰””‰—• ôĕônšÍôš‘ô“”–Úôš›Üô•ô ‰nŽ‘ŠÝ”œôôŠ–ß”™ôšô•Ú‰ô“ŸŠÚ˜•™ô“‰‘ôšô“–‘•œ•Ü‰ô•‰ôŽ‰˜n–™šÜô š–ôy˜Ý˜‰nn‰ ôô–‘ô™n˜‘•ÚôŸ•–¡“ڝôy˜––yš‘“ڝô›‰ô‰•š‘™š˜‰Ž–ß•ô“‰‘ôôž—˜‰ô “‘•ŒŸ•ß‘ô•‰ôy˜‘Ú”›‘ô˜Û–˜‰ô™ô“‰šÍ™š‰™ô‘Œ‘‰Üš˜‰ôŒŸ™ž˜Ûônô‰˜•š‘“Ýô ‰•šÜ“šŸy–ô“‰‘ô™š•ô‹Ÿž–”–Ü‰ôšœ•ôy–”‘š—• ô ՚™‘ ôš–ô‘™š–˜‘“ÝôŒ‘‰“ߊŸn‰ôy‰˜‰nڕ‘ô“‰‘ôÜ•‰‘ô“‰Ü˜‘– ƒŸ•šš‰nڕô“‰‘ôyÜy–•ôy˜–™y͛‘‰ô‘‰ôš•ô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™ôšô–‘“–•– n܉ô•šÝôšô —•ôš–ŸôŸ˜—ônôšô™Ÿny‰˜Í™š‰™ôšœ•ôš‰Ü˜œ•ôn‰ Û Íš‰“šô–y‘™›–Œ˜Ýn™ ô–‘“–•–n‘“Ûô“‰‘ô“–‘•œ•‘“Û ôŒ“‰šÜôyܙœ ôy–Ÿô ›‰ô–Œ–ß™ôš”‘“Íôšôž—˜‰ô“šÝôšô —•ôš–ŸôŸ˜—ô“‰‘ôšôƟ˜œy‰¡“۝ô Օœ™ ϑô–”‘œ˜Üô“‰‘ôôy‰˜”“Ÿ™š‘“Ûôš‰“š‘“Ûôy–””‰y”‰™Ü‰™‰•ôš–ô“Ý™š–ôšô y˜–™‰˜n–Û ÈôŒ‰•‘‰“Ûô™ßnŠ‰™ô“‰‘ôô™Ÿnnš–žÛôš–Ÿô‘Œ‘œš‘“–ßôš–nډô™š•ô‰•‰Œ‘͘›˜œ™ô š–ŸôŒnݙ‘–Ÿôž˜Ú–Ÿ ôy–Ÿô™Ÿ•y͏š‰‘ô™n‰•š‘“ÛônÜœ™Ûôš–Ÿ ô“”Ü•–Ÿ•ôn‘‰ô ŽÍ™ôšô“˜Ü™ ôˍôšôŠ–Û›‘‰ôšœ•ôš‰Ü˜œ• ônôy˜–™y͛‘‰ô“‰‘ôŸ‹”Ýô“Ý™š–ô y˜‰n‰š–y–‘Û›“‰•ô‰””‰Úôy–Ÿôۚ‰•ô™n‰•š‘“ڝ ô‰””Íô‰•y‰˜“Üô™ô™žÚ™ô nôš–ônڏ›–ôš–Ÿô–‘“–•–n‘“–ßôy˜–Š”Ûn‰š– ô}‘ô‰ŸšÝ ônšÍôš–ôy˜—š–ô˕nݕ‘–ô ž˜‘Í™š“‰•ô‰””y͔””ô‰•‰›œ˜Û™‘ôšœ•ô™šÝžœ•ôš–Ÿôy˜–˜Ínn‰š– ôϑô ‰•‰›œ˜Û™‘ô›‰ôÜž‰•ô‰y–ŽŸž›Ü ô‰•ôÜž‰nô’ô‰˜žÛô‰y–Œž›ÜôšôŒ‘“Ûôn‰ô ‰yݔŸšôŸ›ß• ô~”‰ŒÛôš•ôŸ›ß•ôݚ‘ôy˜Úy‘ô•‰ô‰””Í’–Ÿnôy–˜Ü‰ ô‘‰šÜôš–ô ™š˜Š”Ýôy˜ÝšŸy–ô‰•ÍyšŸ’ôy–Ÿô‰“–”–Ÿ›–ß™‰nôÜžôy”Ú–•ô“‰š‰˜˜ß™‘

ğšÝôŒ•ô™Ÿ•ÚŠôÛôš–Ÿ”Íž‘™š–•ôŒ•ô™Ÿ•ÚŠô™š–•ô‰y‰‘š–ßn•–ôŠ‰›nÝ ôіô ˕nݕ‘– ôš–ô–y–Ü–ôy˜‘”ÍnŠ‰•ô‰””‰Úôy–ŸôÚy˜yô•‰ôڞ–Ÿ•ôŽ‰˜n–™šÜôy˜–ô y–””–ß ô‰•š‘nšœyܙš“ô‰nŸ•š‘“Í ô›œ˜–ßn•–ôœôڒœ›•ôy‘Š–”Û ôÈôš‰“š‘“Ûô Ýnœô‰ŸšÛôÜžôš–ô‰“˜‘Š—ô‰•šÜ›š–ô‰y–šÚ”™n‰ôy–””‰y”‰™Ü‰™ôš–ô“Ý™š– ô ŠÍ›Ÿ•ô“‰‘ôy‰˜Úš‘•ôš•ôߎ™

ˑ‰ô•Ú‰ô”y‘Œ–ŽÝ˜‰ô‰Žš˜Ü‰ô“˜ŒÛ›“ôn‘‰ôn͞ ô‰””Íô–ôyݔn–ô ™Ÿ•žÜ š‰‘ …›Í™‰nôښ™‘ô™š•ô‰•‰Œ‘͘›˜œ™ôš–Ÿôž˜Ú–Ÿô“‰‘ôšô•Ú‰ôŒ‰•‘‰“Ûô™ßnŠ‰™ ô y‘”–Úô–‘ô–y–܍ôŸyÝôš‘ô™Ÿ•›Û“ôy–ŸôÜž‰•ôŒ‘‰n–˜Žœ›Üôۚ‰•ôy”Ú–•ô ‰•‰yݎŸ“š ôˍôšô™ŸnŽœ•Ü‰ôŠ”š‘—•š‰‘ôôŒŸ•‰n‘“Ûôš–ŸôŒnݙ‘–Ÿô ž˜Ú–Ÿô“‰‘ôŒn‘–Ÿ˜Üš‰‘ôڕ‰ôŸ•–¡“Ýš˜–ôy”‰Ü™‘–ô‘‰ôš•ô–‘“–•–n܉ ôʔÜ•‘ô ښ™‘ ônô™–Š‰˜Ýô“–‘•œ•‘“Ýô“Ý™š– ô‰””Íôžœ˜Üô“‰š‰™š˜–Ž‘“ڝô™Ÿ•Úy‘ ô n‘‰ôy‘“Ü•ŒŸ•ôŽÍ™ôšô“˜Ü™ô“‰‘ôŒn‘–Ÿ˜Üš‰‘ôn‘‰ô”y‘Œ–ŽÝ˜‰ô‰Žš˜Ü‰ ô ʍ˜ŒÛ›“ôn‘‰ôn͞ ôݞ‘ôÝnœô–ôyݔn– ô–ô–y–Ü–ô™Ÿ•žÜ š‰‘ ô}‘ô‰ŸšÝô Œ•ôŒ‘“‰‘–”–Üš‰‘ô“‰n܉ôž‰”͘œ™ôÛôŽ™Ÿž‰™nݝ ôĕšÜ›š‰ ôy‘ŠÍ””–•š‰‘ô ™Ÿ•žÛôy‰˜ßy•™ ôڕš‰™ôšôy˜–™y͛‘‰ ôš‰žßš˜–‘ô˜Ÿ›n–Ü ô}‘‰ô•‰ô yšßž–Ÿn ôy˜Úy‘ô•‰ôy˜–žœ˜Û™–ŸnôÍn™‰ô™ô–Ÿ™‘‰™š‘“ڝôy–‘–š‘“ڝô‰””‰ Ú ôϑô‰””‰Úô‰Ž–˜–ß•ô“Ÿ˜Üœôôšô”‘š–Ÿ˜Ü‰ôš–Ÿô“˜Íš–Ÿ ôšôŒnݙ‘‰ô Œ‘–Ü“™ô“‰‘ô•‘“Ýš˜‰ôš–Ÿô›™n–ߝ ôš–ôy–”‘š‘“Ýô™ß™šn‰ ôšôŒ‘“‰‘–™ß• ô š–Ÿô“–‘•œ•‘“–ߝôš‰Ü˜–Ÿ ôš‘ô‰’܍ô“‰‘ô•––š˜–y܍ôy–ŸôŒ‘‰n–˜Ž—•–Ÿ•ô ™Ÿny˜‘Ž–˜Ú

Äy‰‘šÜš‰‘ô“–‘•œ•‘“Ûô“‰‘ôy–”‘š‘“Ûô™ŸnŽœ•Ü‰ô™š–ônÜ –• ôy–ŸôÜ•‰‘ôô Ÿ˜œy‰¡“Ûôy˜––yš‘“Ûô“‰‘ôô‰•ÍyšŸ’ }‘‰ô•‰ôy˜–žœ˜Û™–Ÿ•ô–‘ô‰””‰Úô‰ŸšÚ ô‰y‰‘šÜš‰‘ôônڏ‘™šôŒŸ•‰šÛô™Ÿ•‰Ü•™ô ™š•ô“–‘•œ•Ü‰ô“‰‘ôš‘ôy–”‘š‘“ڝôŒŸ•Ín‘

ϑôy–”Üšôy˜Úy‘ô•‰ôy‘™š–ß•ô‘‰ôš•ô‰•‰“‰‘Ýšš‰ôšœ•ô‰””‰—•ôš‘ô –y–܍ô™Ÿ•y͏š‰‘ôôŸ˜œy‰¡“Ûôy‘”–Û ôΉô“‰š‰•–Û™–Ÿ•ôݚ‘ô•ŒžÝn•ô ‰y–šŸžÜ‰ô‘™–ŒŸ•‰nÜônô“‰š‰™šÍ™‘ôy–Ÿô›‰ôy–””‰y”‰™Ü‰ ‰•ôš‘ô‰y—”‘ô“‰‘ô ›‰ôŒ‘‰˜˜Û•Ÿ‰•ô‰•y‰•Ý˜›œš‰ôš•ô“–‘•œ•‘“Ûô™Ÿ•–žÛ

ϑôy–”‘š‘“ڝôŒŸ•Ín‘ôŸ“š‰Ü–ôÜ•‰‘ô•‰ô™ŸnŽœ•Û™–Ÿ•ôy͕œô™ô‰ŸšÍôy–Ÿô š‘ô•—•–Ÿ• ôŒ”‰ŒÛôš•ôŸ˜œy‰¡“Ûôy˜––yš‘“Ûôšôž—˜‰ô“‰‘ôš•ô‰•ÍyšŸ’ ô Œ‘‰™Ž‰”Ü –•š‰ôšô™Ÿ•Úž‘‰ôš–Ÿô“˜Íš–Ÿ

ϑô‰””‰ÚôÜ•‰‘ô™Ûn˜‰ôŽ‘“šÚ ؑ™“Ýn‰™šô™Ûn˜‰ô™ôy”–•“š‘“Ýš˜ô›Ú™ô‘‰ô‰y–š”™n‰š‘“ÛôŒ˜Í™ ôϑô ‰•š‘“‘n•‘“ڝôŒŸ•‰šÝššôŸy͘ž–Ÿ• fô Èô‰•‰Œ‘͘›˜œ™ôš–Ÿôž˜Ú–Ÿôn‘—•‘ô™n‰•š‘“Íôš–ôߋ–ôšœ•ôŒ‰•‘‰“—•ô Ÿy–ž˜—™œ• ôŒ‘Ÿ“–”ß•–•š‰ôšôŒn–™‘–•–n‘“Ûôy˜–™‰˜n–Û

fô ÈôŒ‰•‘‰“Ûô™ßnŠ‰™ô“‰‘ôš–ô–‘“–•–n‘“Ýôy˜Ý˜‰nn‰ôy–Ÿôšô™Ÿ•–Œß‘ô ‹ŽÜ™š“‰•ô‰yÝôšôŖŸ”ÛônônÍ”ôy”‘–‹ŽÜ‰

fô іôŒn–™‘–•–n‘“Ýôڔ”‘nn‰ôy‰˜‰nڕ‘ôn•ôŸ‹”Ý ôڞ‘ôÝnœôy˜‘–˜‘™šÜô ™n‰•š‘“Í ôÈôy‘Œ‘œ“Ýn•ôyܚŸ’ôy˜œš–•—•ôy”–•‰™n͚œ•ô‰yÝôš–ô ôÜ•‰‘ôš—˜‰ôŽ‘“šÛ

fô ՞–Ÿ•ô™Ÿ•‘Œš–y–‘›ÜôŸ˜ßš˜‰ô‰yÝôš•ô“–‘•œ•Ü‰ôô“˜‘™‘nݚš‰ôšô “‰šÍ™š‰™ô“‰‘ôô‰•Í“ô˜‘ –™y‰™š‘“—•ô‰””‰—•ô‘‰ô•‰ôy‰˜‰nÜ•‘ôô ž—˜‰ô™š–ôŸ˜œy‰¡“Ýôy”‰Ü™‘–

fô іôš˜‰y ‘“Ýô™ß™šn‰ôyڌ‘’ô‰•š–žÚô™ôn‘‰ôŒß™“–”ôy˜Ü–Œ–ô“‰‘ô ™Ûn˜‰ôy˜–™Š”Úy‘ô™š•ô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™Ûôš–Ÿ ôy–Ÿô›‰ôš–Ÿôy‘š˜Ú‹‘ô•‰ô ”‘š–Ÿ˜Û™‘ôy‘–ô‰y–š”™n‰š‘“Íôy˜–ôݎ”–ôšô–‘“–•–n܉

ϑôy‰˜Í–•šôy–Ÿôy˜–‰•‰ŽÚ˜›“‰•ôŒ‘Ÿ“–”ß•–Ÿ•ôš•ô–‘“–•–n܉ô‰˜ž‘“Íô•‰ô ‰•‰“Ín‹‘ôô“‰‘ ô™šô™Ÿ•Úž‘‰ ô•‰ôš›Üô™ô™š‰›˜Ûô‰•‰yšŸ’‘‰“Ûôš˜–ž‘Í ô‡™šÝ™–ô –‘ô“Ü•ŒŸ•–‘ôy‰˜‰nڕ–Ÿ•ôŸ‹”–Üô“‰‘ôô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ônÍ”

Èôߎ™ô“‰‘ôô‰•˜Ü‰ô’”Üž›“‰•ôŒŸ™n•Ú™š˜‰ô‰yÝôÝ š‘ô‰•‰n•Ýš‰• fô Èô–‘“–•–n‘“Ûôߎ™ôy–Ÿô͘ž‘™ôš–ôô™Ÿ•žÜ š‰‘ô‰nÜœš ôіôô š–ôy˜‰n‰š‘“ÝôÄƂôn‘—›“ô“‰šÍô ω ôÈô“‰šÍ™š‰™ôy‘Œ‘•—›“ôš–ô Œ{ôš˜Ün•– ô‰•š‰•‰“”—•š‰ ônš‰’ßô͔”œ• ôš–ô–•Ýôݚ‘ôô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô y‰˜Ún•ô‰Ÿ’nڕ ôƒš•ôŸy–ž—˜™ôš–ŸôÄƂô™Ÿ•ÚŠ‰”ôônÜœ™ôšÝ™–ôšô “‰š‰•Í”œ™ôݙ–ô“‰‘ôšœ•ôy•Œß™œ• ôÈôyš—™ôn͔‘™š‰ôšœ•ôy•Œß™œ•ô Ÿy˜ÚŠôš–ôω

fô ƒš•ôy‘ŒÜ•œ™ôš–ŸôÄƂôš–ôŒ{ôš˜Ün•–ôš–Ÿôô™Ÿ•šÚ”™ô“‰‘ôô‰•‰“–yÛô šô‰•–Œ‘“۝ôy–˜Ü‰ôšœ•ô’‰œ—•ô‰‰›—• ôߙš˜‰ô‰yÝôšÚ™™˜‰ôš˜Ün•‰ô ™Ÿ•ž–ߝô‰ß’™ ô՚™‘ ô“‰šÍônڙ–ôݘ–ôš–ôô–‘ô’‰œÚô‰‰›—•ô‰Ÿ’Û ›“‰• ô‰””ÍôŠ˜‰Œßš˜‰ô‰yôÝ š‘ôš–ôô ωôڕ‰•š‘ô ω ôÈôŸy–ž—˜™ô šœ•ô’‰œ—•ôš–ôŒ{ôš˜Ün•–ô“š‘n͚‰‘ôݚ‘ô‰•š‰•‰“”Íôš•ôy‘Š˜ÍŒŸ•™ôšô –‘“–•–n‘“۝ôŒ˜‰™š˜‘Ýšš‰ô™š–Ÿôny–˜‘“–ߝôn‰ôš‰Ü˜–Ÿ ô‰””Íô“‰‘ôšô ŒŸ™ž˜Ú™š˜ôy˜Ý™Š‰™ôšœ•ô’‰œ‘“—•ôy‘ž‘˜Û™œ•ô™ôš˜‰y ‘“ڝô“‰‘ô ny–˜‘“ڝôy‘™š—™‘

fô ؙ–•ô‰Ž–˜Íôš‘ô’”Ü’‘ô™š•ôy”Ÿ˜Íôšôy˜–™Ž–˜Í ô™n‘—•š‰‘ôô nÍ”ônÜœ™ôš–Ÿôy˜–¡Ý•š–ô™š–ôŒŸš˜–•Ûôš–nډô™žŒÝ•ôŒ‘y”Í™‘‰ô ‰yôÝ š‘ôš–•ôy˜––ßn•–ôž˜Ý•–ô ωôڕ‰•š‘ô  ω ôƕš‘•Ýn•ôۚ‰•ôô yš—™ô“‰‘ô™š–•ôš˜‘š–•Ûôš–nډô  ωôڕ‰•š‘ô  ω ôĕšÜ›š‰ ôš–ôy˜–¡Ý•ô š–Ÿô‰˜–š‘“–ßôš–nډô‰Ÿ’Û›“ô“‰šÍô ω ô”ݏœôÝnœôš–Ÿôn‘“˜–ßônÚ›–Ÿô š–Ÿôš–nډôy˜Ú‰™ô”Íž‘™š‰ôš–ô˜Ÿ›nÝônÜœ™ôš–Ÿô™Ÿ•–”‘“–ßôÄƂ

fô Èô“Ín‹ôšôy‰˜‰œÛôۚ‰•ôô“Ÿ˜‘Ýš˜ô‰‘šÜ‰ôšô“‰›‰˜Ûô‰y—”‘‰ôô y˜Üy–Ÿôž‘”‘ÍŒœ•ô›Ú™œ•ô˜‰™Ü‰ô“‰‘ôšôŒ‘ݏ“œ™ôš–Ÿô‰˜‘›n–ßôšœ•ô ‰•Ú˜œ•ô“‰šÍô™žŒÝ•ôôž‘”‘ÍŒô͚–n‰

fô ϑô™Ÿ•›Û“ô™š–ôž˜n‰š–y‘™šœš‘“Ýôš–nډôy‘Œ‘•—›“‰• ôÏô˜Ÿ›nݝô y‘™šœš‘“۝ôyړš‰™ôy˜–ôš–•ô‘Œ‘œš‘“Ýôš–nډ ô–ô–y–Ü–ôŸy–žœ˜Üô ™Ÿ•ž—ô‰yÝôš–ô ôڏ‘•ô‰˜•š‘“ݝôš–ô ôÈô’Ú”‘’ô‰ŸšÛô–ŽÜ”š‰‘ô •ônژ‘ô™šônÜœ™ôšô Ûš™ôŒ‰•‘‰“—•ô“Ž‰”‰Üœ•ô”ݏœôšô ߎ™ ôƒn‰•š‘“Ýô˜Ý”–ôÝnœôŒ‘‰Œ˜‰n͚‘™ô“‰‘ôôn‘œnڕô˜Ÿ™šÝšš‰ô š–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– ô‰y–šÚ”™n‰ôšô‰y—”‘‰ôny‘™š–™ß•ôy–Ÿô Œn‘–ߘ™ôôŒn–™‘–•–n‘“Ûô“˜Ü™ ôƒÛn˜‰ôŸy͘ž‘ônÍ”–ô‰˜‘›nݝô Ÿ‘—•ôy‘ž‘˜Û™œ•ôy–ŸôŸŽÜ™š‰•š‰‘ôš‘ô™Ÿ•Úy‘ôš–Ÿôy˜‘–˜‘™n–ßôšô š˜‰y ‘“۝ôž˜n‰š–ŒÝš™

іôڔ”‘nn‰ôšô•‘“۝ô“ŸŠÚ˜•™ôn‘—›“ôš–ô ô‰””ÍôôyܚŸ’ô šœ•ôŒn–™‘–•–n‘“—•ô™šÝžœ•ô‘‰ôš–ôô›‰ô‰y‰‘šÛ™‘ô™Ÿ•žÛôy˜–™y͛‘‰ іôڔ”‘nn‰ôšô•‘“۝ô“ŸŠÚ˜•™ôn‘—›“ôœôy–™–™šÝôš–ŸôÄƂôš–ôô “‰šÍô ôô“‰š–™š‘‰Ü‰ôn–•ÍŒ‰ ô•—ôš–ôy˜œš–•Úôڔ”‘nn‰ôn‘—›“ô“‰šÍô  ωôš–ŸôÄƂ ôƒ͔”–Ÿ ôš–ô‰{ôš˜Ün•–ôš–Ÿôôš–ôš‰n‘‰“Ýôڔ”‘nn‰ôš–Ÿô ʘ‰š‘“–ßô‚˜–¢y–”–‘™n–ßôn‘—›“ô‰‘™›šÍô™ô™ß“˜‘™ônôš–ô‰{ôš˜Ün•–ô š–Ÿô ô•—ô“‰š‰˜ÍŽ“ôy˜œš–•Úôy”Ý•‰™n‰ôšôšÍ’œôš–Ÿô ωôš–Ÿô ÄƂ ôڕ‰•š‘ôy˜œš–•–ߝô””Ünn‰š–ô ωôš–ŸôÄƂôš•ô‰•šÜ™š–‘žôy˜Ü–Œ–ô š–Ÿô ôϑôy˜œš–•ÜôŒ‰y͕ôn‘—›“‰•ôn• ô‰””Íô”‘Ýš˜–ô‰yÝôÝ š‘ô y‘Œ‘œ“Ýš‰• ô’‰‘šÜ‰ôšœ•ô‰Ÿ’nڕœ•ôy‘ž–˜Û™œ•ôy˜–ôš‰ô‰™Ž‰”‘™š‘“Íô š‰nÜ‰ ôÈôyܚŸ’ôšœ•ô™šÝžœ•ô‘‰ô–”Ý“”˜–ôš–ôښ–ô›‰ô‰y‰‘šÛ™‘ôy–nڕœô ™Ÿ•žÛôy˜–™y͛‘‰

щŸšÝž˜–•‰ ônÍ”ôÜ•‰‘ôô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô“‰‘ô™š–ôŒ‘›•Úôy˜‘ŠÍ””–• Èôy‰“Ý™n‘‰ô–‘“–•–n‘“ÛôŒ˜‰™š˜‘Ýšš‰ôy‘Š˜‰Œß•›“ôš–ô ô”ݏœôšô “˜Ü™ôž˜Ú–Ÿô™š‘ôy˜–nڕô–‘“–•–n܍ ôšô•‘“ŸnڕôŸy–ž—˜™ô šôny‘™š–™ß• ô“‰›—ô“‰‘ôšœ•ôŸ‹”—•ôŒ‘›•—•ôš‘n—•ôšœ•ôŠ‰™‘“—•ô ny–˜Ÿn͚œ•

Èôy–˜Ü‰ô‰•Í“‰n‹ôšôy‰“Ý™n‘‰ô–‘“–•–n܉ôŸyڙšôy”ۏn‰ô™š‰ôšÚ”ô š–Ÿôô‰yÝôš•ô‰ß’™ôšô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô”ݏœôšô•š‘•Ýn•ô“˜Ü™ô ž˜Ú–Ÿô™šô —•ôš–ŸôŸ˜— ôϑô“Ü•ŒŸ•–‘ôy–Ÿôy˜‘ŠÍ””–Ÿ•ôš‘ôy˜–Š”Ú‹‘ô‘‰ôš–ô ôy‰˜‰nڕ–Ÿ•ôŸ‹”–Ü ôÏô˜Ÿ›nݝô‰•ÝŒ–Ÿôš–ŸôÄƂô“š‘n͚‰‘ôݚ‘ô›‰ôy‘Š˜‰ ŒŸ•›ÜôšÝ™–ô™š‘ô‰•‰ŒŸÝn•ôݙ–ô“‰‘ô™š‘ô‰•‰yšŸ™™Ýn•ô–‘“–•–n܍ ôÈô —•ô š–ŸôŸ˜—ô‘™Ú˜žš‰‘ô™ôÛy‘‰ôߎ™ôš–ô ônô‰Ÿ’nڕ–ŸôÝnœô“‘•Œß•–Ÿô ‘‰ôy‘ŒÜ•œ™ôšô“‰šÍ™š‰™ ô‰•ôŸy͘’‘ôݒŸ•™ôšô“˜Ü™ôž˜Ú–Ÿô“‰‘ô‰•ô–‘ô š‘nڝôšœ•ôŠ‰™‘“—•ôny–˜Ÿn͚œ•ô‰Ÿ’›–ß•ôy˜‰‘šÚ˜œ

}‘‰ô•‰ô‰•š‘nšœyܙ‘ôš‘ôy˜–“”Û™‘ô‰ŸšÚ ôš–ôƟ˜œ™ß™šn‰ôy‘™š˜ÍšŸ™ô ™ŸnŠ‰š‘“Íô“‰‘ônô™ŸnŠ‰š‘“Íônښ˜‰ ô‚‰˜Í”””‰ ô‘‰ôš•ô‰y–“‰šÍ™š‰™ôšôny‘ ™š–™ß•ôšœ•ô‰–˜—•ô‰Ÿ’Û›“ôôbŒß•‰nôyŸ˜Ýhôšœ•ônž‰•‘™n—•ô™šÛ˜‘’

‚˜–Š”Ú‹‘ôšœ•ôŠ‰™‘“—•ôn›—•ô‘‰ôš–ô ϑôŒ‘‰›Ú™‘n–‘ôŠ˜‰žŸž˜Ý•‘–‘ôŒÜ“šô‘‰ôš–Ÿôy˜—š–Ÿônەôš–ŸôôŸy–Œ ”—•–Ÿ•ôݚ‘ôôߎ™ô™šôž—˜‰ô›‰ô™Ÿ•ž‘™šÜô“‰‘ôŽÚš–

fô ÈôјÍy ‰ôšôƔ”ÍŒ–ô“š‘nÍôݚ‘ô–ônڙ–ôšÛ™‘–ô˜Ÿ›nݝônÜœ™ôš–ŸôÄƂô ›‰ôy”™‘Í™‘ôš–ôω ôŒ”‰ŒÛôôߎ™ô›‰ôÜ•‰‘ô”‘Ýš˜–ôڕš–•ô‰yÝôÝ š‘ôš–ô  ôŸyÝôš•ôy˜–¢yݛ™ôŠŠ‰Üœôݚ‘ôš‰ônښ˜‰ôŒ‘‰˜›˜œš‘“–ßôž‰˜‰“šÛ˜‰ô ›‰ôŽ‰˜n–™š–ß•ôžœ˜Üô“‰›Ÿ™šÚ˜™

fô іônڙ–ôy–™–™šÝô‰•˜Ü‰ô›‰ô‰Ÿ’›ÜôŽÚš–ô™ô™ß“˜‘™ônôš–ôô“‰‘ô ›‰ôŸy˜ŠÜôš–ôω ôڕ‰•š‘ô ωôyژŸ™‘ ô fô Èô‰•‰n•Ýn•ôš–ô ônÜœ™ôš–Ÿô“Ý™š–Ÿô˜‰™Ü‰ô‰•Íôn–•ÍŒ‰ô y˜–¡Ý•š– ô™ô™Ÿ•ŒŸ‰™nÝô“‰‘ônôš•ôy˜–Š”yÝn•ô’Ú”‘’ôšœ•ôš‘n—• ô –ŒÜô™ô‰‘™›šÛôŠ”šÜœ™ôšô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ ôy–Ÿô›‰ô™ŸnŠÍ”‘ô ™ô͕–Œ–ôšœ•ô’‰œ—•ô“‰‘ôŸy–“‰šÍ™š‰™ôšœ•ô‘™‰œ—• ôƑŒ‘“Ýš˜‰ ô “š‘n͚‰‘ôݚ‘ôڜôš–ôšÚ”–ôš–Ÿôô›‰ôڞ–Ÿ•ô‰•‰“š›Üôš‰ô ôڜô ô šô™Ÿ•–”‘“۝ô‰y—”‘‰ôšô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ô“Ý™š–Ÿôšôy˜‘ÝŒ–Ÿô   ôÆy‘y”Ú–• ô•šÝôš–Ÿôô›‰ôڞ‘ô‰•‰“š›Üôy‘›‰•Ý•ô–”Ý“”˜ô ô‰y—”‘‰ ô fô іôڔ”‘nn‰ôš–Ÿô‘™– ŸÜ–Ÿôš˜ž–Ÿ™—•ô™Ÿ•‰””‰—•ôy˜–Š”Úyš‰‘ô•‰ô Ÿy–žœ˜Û™‘ô‰yÝô ωôš–ŸôÄƂôš–ôô™š–ô ωôy˜Üy–Ÿôš–ô ô•—ôô Ÿy–ž—˜™ô›‰ô™Ÿ•ž‘™šÜô“‰‘ôš‰ôyÝn•‰ôښ

fô Ñڔ– ôôyšœš‘“ÛôšÍ™ôš–Ÿôy”›œ˜‘™n–ßô™Ÿ•žÜ š‰‘ôš–ôô“‰‘ô–ônڙ–ô šÛ™‘–ôy”›œ˜‘™nݝô‰•‰nڕš‰‘ô•‰ôŒ‘‰n–˜Žœ›Üôß˜œô™š–ô ω ôіôô –ôy”›œ˜‘™nݝô‰•‰nڕš‰‘ô•‰ôŸy–žœ˜Û™‘ôy˜‰‘šÚ˜œ ô•Œž–nڕœô“‰‘ô “Íšœô‰yÝôš–ô ω

Èôߎ™ôy˜Í ‘ô‰˜•š‘“Íôš‘ôy˜–™Œ–“܍ô“‰‘ôš˜–Ž–Œ–šÜôš–•ôŽ‰ß”–ô “ß“”– ϑôŸ™š˜Û™‘ôšôŒn–™‘–•–n‘“۝ôy˜–™‰˜n–Ûô“‰‘ôšœ•ôŒ‘‰˜›˜œš‘“—•ônš‰˜ ˜Ÿ›nܙœ• ô–‘ô‰˜•š‘“ڝô’”Ü’‘ô™š•ôy˜‰n‰š‘“Ûô–‘“–•–n܉ô“‰‘ô–‘ôŒŸ™n•Üô ™Ÿ•›Û“ôݙ–•ô‰Ž–˜Íôš•ôš˜‰y ‘“Ûôž˜n‰š–ŒÝš™ ôyژ‰•ôšœ•ôÍn™œ•ô y‘yš—™œ•ô™š‰ô‘™–ŒÛn‰š‰ô“‰‘ôš•ô‰•˜Ü‰ ô•šÜ•–Ÿ•ôš•ô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô‘‰ô š‘ôn””–•š‘“ڝô’”Ü’‘ ôؙ–ô™Ÿ•š˜Üš‰‘ô–ôŽ‰ß”–ô“ß“”–ôŒn–™‘–•–n‘“۝ô ™Ÿ™š–”۝ ߎ™ ‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ ô’‰™›•Üôôy˜––yš‘“ÛôšôyܚŸ’ôšœ•ô™šÝ žœ•ô‘‰ôš–ôڔ”‘nn‰ô“‰‘ôš–ôž˜Ú–ô“‰‘ô‰•‰š˜–Ž–Œ–š–ß•š‰‘ô‰˜•š‘“ڝôy˜–™Œ–“܍

Ϙ‘™nڕ–‘ôŸy–™š˜Ü –Ÿ•ôݚ‘ô–ôŽ‰ß”–ô“ß“”–ô–ŽÜ”š‰‘ô™š•ô‰™“–ßn•ô y˜‘–˜‘™š‘“ÛôŒn–™‘–•–n‘“Ûôy–”‘š‘“Û ôÈô˜n•Ü‰ôڞ‘ô‰™Ž‰”—ôŠÍ™ ôÆܕ‰‘ô Ýnœôn–•–Œ‘Í™š‰š ô‘‰šÜôŒ•ô”‰nŠÍ•‘ôŸy݋ôݚ‘ôôŒn–™‘–•–n‘“Ûôy˜–™‰˜n–

Û ô“šÝô‰yÝôšônÜœ™ôšô™Ÿ•–”‘“۝ô Ûš™ôy–Ÿôy‘ŽÚ˜‘ ôy˜Í ‘ô“‰‘ô š‘ôy˜–™Œ–“܍ ôš‘“ڝôy˜–™Œ–“܍ôny–˜–ß•ô•‰ôŒn‘–Ÿ˜›–ß•ôݚ‰• fô ôŒn–™‘–•–n‘“Ûôy˜–™‰˜n–ÛôyÜ›‘ôݚ‘ô‰y–š”ÜôšnÛn‰ô•Ýô‰’‘Ýy‘™š–Ÿô n™–y˜Ý›™n–Ÿôy˜–˜Ínn‰š– ôy–Ÿô‰y–™“–yÜô™šônÜœ™ôš–Ÿôn˜‘ŒÜ–Ÿô š–ŸôŒnݙ‘–Ÿôš–nډô™š•ô–‘“–•–n܉

fô Ÿy͘ž–Ÿ•ô‘™žŸ˜Úô•ŒÜ’‘ôݚ‘ôš–ôy˜Ý˜‰nn‰ô–‘“–•–n‘“۝ôy˜–™‰˜n–Ûô ڞ‘ônÍ”ôy‘›‰•Ýšš‰ôy‘šŸžÜ‰ô“‰‘ôŒ‘‰™Ž‰”Ü š‰‘ôô™Ÿ•Úž‘Íôš–Ÿ ô ‰•’͘šš‰ô‰yÝô•ŒžÝn•ôy–”‘š‘“ڝônš‰Š–”ڝ

ؚ‰•ô™Ÿ•š˜Úž–Ÿ•ô‰ŸšÚô–‘ôy˜–¢y–›Ú™‘ ôŒ˜‰‘—•–•š‰‘ô›š‘“ڝôy˜–™Œ–“܍ô “‰‘ô•‘™žß–•š‰‘ôŒŸš˜–•—ôô“‰š‰•Í”œ™ô“‰‘ô–‘ôy•Œß™‘ ôϑôŒŸš˜– •Üô‰ŸšÚôy‘Œ˜Í™‘ô‰•š‘™š‰›nÜ –Ÿ• ô™ô“Íy–‘–ôŠ‰›nÝ ôš•ôŸy–ž—˜™ô šô Ûš™ôy–Ÿôy۔›ô‰yÝôšônÜœ™ôš–ŸôŒn–™‘–•–n‘“–ßô””Ünn‰š–ô“‰‘ô –Œ–ß•ô™š‰Œ‘‰“Íô™š•ô‰•Í“‰n‹

‚ÐƂÆÉôÎÄôƅÄÐËσÑÆÉôӇÐɃôÓÐÏÎÏÑÐÉÅÈôÊÄÉôËÆôƒÒÎƂÆÉÄôËÉÄôƒÑÐÄÑÈ }ÉÊÈôËÆôƂÉ~ɇÈôÑÈÎôƁÏ~ÏôĂÏôÑÈÎôÊÐɃÈôÊÄÉôÑÈôÅɇƒÉËÈôÄÎĂÑÒÈ Æ›•‘“Ûô™š˜‰š‘“Ûô‘‰ôšô™Ÿ•šš‰nڕô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™ôšô–‘“–•–n܉ ƒÛn˜‰ôÜ•‰‘ôy”Ú–•ô‰•š‘”yšÝôݚ‘ô–‘ô‰””‰Úôy–Ÿôڏ‘•‰•ôۚ‰•ô‰•y‰˜“Ü ô fô Ñݙ–ôš–ôŒn–™‘–•–n‘“Ýôݙ–ô“‰‘ôš–ô’œš˜‘“Ýôڔ”‘nn‰ôy‰˜‰nڕ–Ÿ•ô‰“Ýnô Ÿ‹”Í ô~”‰ŒÛôôž—˜‰ô’‰“–”–Ÿ›Üô•‰ô ‘ôyژ‰ô‰yÝôš‘ôŒŸ•‰šÝššÚôš ô žÍ˜ô™šôž˜n‰š–Œ–š‘“Ûô™šÛ˜‘’ôšœ•ôš‰Ü˜œ•ôn‰ ô fô ƒ–Š‰˜ÚôŒ‘‰˜›˜œš‘“ڝô‰ŒŸ•‰n܍ôš–ŸôŒnݙ‘–Ÿôš–nډôŒ‘‰š˜–ß•š‰‘ ô‰“Ýnô“‰‘ô ™ôy˜‘yš—™‘ôy–Ÿôڞ–Ÿ•ô•–n–›š›Üô˜Ÿ›nܙ‘ô‘‰ôš•ô’Í”‘‹Ûôš–Ÿ ô fô ϑô™š˜Š”—™‘ô™š‘ô‰–˜Úô‰•š‘™š˜‰šß–•š‰‘ôš–•ô‰•š‰œ•‘™nÝô“‰‘ô y‰˜ny–ŒÜ –Ÿ•ôš•ô‰•ÍyšŸ’ ô fô Èô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ ôy‰˜ÍôšôŠ”šÜœ™ôšô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ô“Ý™š–Ÿ ô Ÿ™š˜Üô™n‰•š‘“Íôœôy˜–ôšôŒ‘‰˜›˜œš‘“ÛôšôŒ‘Í™š‰™ ô Æܕ‰‘ôŽ‰•˜Ýôݚ‘ôš–ôژ–ôy–Ÿôڞ–Ÿnôny˜–™šÍôn‰ôÜ•‰‘ôŒß™“–”–ô“‰‘ô ‰y‰‘šÜôyÜn–•ô“‰‘ôy–”ŸšÛôy˜–™y͛‘‰

ĕ͓‰n‹ô“‰‘ô‰•ÍyšŸ’ônô“‘•š–y–ܐ™ôš–Ÿô‘Œ‘œš‘“–ßôy‘ž‘˜n‰š‘“–ßô š–nډ ˑ‰ô–‘“–•–n‘“Ûô™š˜‰š‘“Ûô‘‰ôš•ô‰•Í“‰n‹ô“‰‘ôš•ô‰•ÍyšŸ’ô‰y–š”Üô ߋ‘™šôy˜–š˜‰‘Ýšš‰ ôĕôŒ•ôy˜‘–˜‘™šÜôôߎ™ ôšÜ›•š‰‘ôŸyÝô‰Ü˜™ô“‰‘ô–‘ô Œn–™‘–•–n‘“–Üô™šÝž–‘ ôƒš‘ô™n˜‘•Úô™Ÿ•›Û“ ô‰•ÍyšŸ’ô™n‰Ü•‘ôy˜œšÜ™šœô “‘•š–y–ܐ™ôš–Ÿô‘Œ‘œš‘“–ßôy‘ž‘˜n‰š‘“–ßôš–nډ ôØnœô‰ŸšÝôŒ•ôny–˜Üô•‰ô ™ŸnŠÜôݙ–ôš–ô“˜Íš–ô’‰“–”–Ÿ›Üô•‰ôڞ‘ôŒ™yÝ –Ÿ™‰ô›Ú™ô™š•ô–‘“–•–n܉ ô ~•ôny–˜Üôyܙô•‰ô™ŸnŠÜôݙ–ôŸy͘ž–Ÿ•ôŸ‹”ÍôŒnݙ‘‰ô””Ünn‰š‰ô“‰‘ô ž˜Ú ôÑڔ– ôŒ•ôny–˜Üô•‰ôŸy͘’‘ô‰•ÍyšŸ’ôݙ–ôy‘“˜‰šÜô“”Ün‰ô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ô “‰‘ôŒŸ™y‘™šÜ‰ô‘‰ôš‘ôy˜––yš‘“ڝôšô–‘“–•–n܉

‚˜–‰y‰‘š–ßn•‰ô™Ÿ•y—ôšô‰•ÍyšŸ’ôÜ•‰‘ fô Èô‰y–“‰šÍ™š‰™ôšôny‘™š–™ß•ô“‰‘ôô͘™ôšô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰

fô ÈôŒn‘–Ÿ˜Ü‰ôy˜‘ŠÍ””–•š–ôy–Ÿô›‰ôŸ•–Üôš•ôy‘ž‘˜n‰š‘“Ûôy˜œš–Š–Ÿ ”܉

fô Èônš‰Ž–˜Íôyݘœ•ô‰yÝôš–•ôŸy˜š˜–Ž‘“ÝôŒnݙ‘–ôš–nډôy˜–ôš•ô y‰˜‰œÛô‰‰›—•ô“‰‘ôŸy˜™‘—•ô™š–•ô‘Œ‘œš‘“Ýôš–nډô“‰‘ ô•‘“Ýš˜‰ ô‰yÝô š–•ôš–nډôšœ•ônôŒ‘›•—ôny–˜ß™‘nœ•ô‰‰›—•ô“‰‘ôŸy˜™‘—•ôy˜–ôš–•ô š–nډôšœ•ôŒ‘›•—ôny–˜ß™‘nœ•

~˜Í™‘ô‘‰ôš•ô‰•ÍyšŸ’ ÈôјÍy ‰ôšôƔ”ÍŒ–ôڞ‘ôy‘™n͕‘ô‰yÝôš–ôôš•ô‰•Í“ô•Ýô™Ÿ• “š‘“–ßôƒžŒÜ–Ÿô~˜Í™ô‘‰ôš•ôĕÍyšŸ’ ôš–ô–y–Ü–ô›‰ôŠ‰ŒÜ ‘ôy‰˜Í”””‰ônôšô Œn–™‘–•–n‘“Ûôy˜–™‰˜n–Û ô›‰ô’‘Œ‘“ß‘ôš‘ôŒ‘‰˜›˜œš‘“ڝôy–”‘š‘“ڝô“‰‘ô›‰ô y‰˜Úž‘ôڕ‰ôy”‰Ü™‘–ô‘‰ôš–ô™Ÿ•š–•‘™nÝôšœ•ôŒ˜Í™œ•ôšœ•ôŒnݙ‘œ•ôŽ–˜Úœ•ô y–Ÿô•‘™žß–Ÿ•ôš•ô‰•ÍyšŸ’ ôžœ˜Üô•‰ô›Úš–Ÿ•ô™ô“Ü•ŒŸ•–ôš–ŸôŒn–™‘–•–n‘“–ߝô ™šÝž–Ÿ

#•‰ôšÚš–‘–ô™žÚŒ‘–ô‰y‰‘šÜš‰‘ô“‰šô’–žÛ•ô™Ûn˜‰ ônôš‘ô‰“Ý”–Ÿ›ôy‘Œ‘—’‘ Æy‘Œ‘—’‘ôÍn™ô‰y݌–™ fô ˍš‰˜˜Ÿ›nܙ‘ôy–Ÿô›‰ô™ŸnŠÍ”–Ÿ•ô™šôŠ”šÜœ™ôš–Ÿôy‘ž‘˜n‰š‘“–ßô y˜‘ŠÍ””–•š– ôÝyœôÜ•‰‘ôô‰•š‘nš—y‘™ôšô˜‰Ž‘–“˜‰šÜ‰ô“‰‘ôô ”ÍŽ˜Ÿ•™ôš–ŸôŒ‘–‘“š‘“–ßôŠÍ˜–Ÿôšœ•ôy‘ž‘˜Û™œ• ôô‰y”–y–ܐ™ôš–Ÿô “‰•–•‘™š‘“–ß ˜Ÿ›n‘™š‘“–ßôy”‰‘™Ü–Ÿô“‰‘ôô‰y–“‰šÍ™š‰™ôš–Ÿô‰•š‰œ•‘™n–ßô ™š‘ô‰–˜Ú

fô Æy‘šÍžŸ•™ôš–Ÿôy˜–˜Ínn‰š–ô‰y–“˜‰š‘“–y–‘Û™œ• ô–‘ô–y–܍ ôyژ‰•ôšœ•ô ™ÝŒœ•ôy–Ÿôn‘—•–Ÿ•ôš–ôž˜Ú– ôŒn‘–Ÿ˜–ß•ôy˜Ý™›šôy•Œß™‘ ô—™šô •‰ô‰’‘–y–‘›–ß•ôš‰ôy˜‘–Ÿ™‘‰“Íô™š–‘žÜ‰ôy–Ÿô‰y–“š—•š‰‘ ôϑô‰y–“˜‰š‘“– y–‘Û™‘ôŒn‘–Ÿ˜–ß•ôŸ“‰‘˜Üô‘‰ô’Ú•ôÍn™ôy•Œß™‘ ô–‘ô–y–܍ô ™Ÿ•y͏–•š‰‘ônš‰Ž–˜Íôšž•–”–Ü‰ô“‰‘ôŠ”šÜœ™ôšôy‰˜‰œ‘“Ýšš‰

fô щžßš˜ô‰’‘–y–ܐ™ôšœ•ôyݘœ•ôš–Ÿôƃ‚Äô“‰‘ô’‰™ŽÍ”‘™ôyݘœ•ô‰yÝô Œ‘›•Üô–˜‰•‘™n–ߝ ôÝyœôôƟ˜œy‰¡“ÛôјÍy ‰ôÆy•Œß™œ• ô‘‰ôš•ô y‰•““Ü•™ô™n‰•š‘“—•ôژœ•ôŸy–Œ–n۝ôy–Ÿôڞ–Ÿ•ôŒ‘‰“–yÜ

~‘‰˜›˜œš‘“ڝô‰””‰Úô‘‰ôšônšÍŠ‰™ô™ôڕ‰ô•Ú–ô‰•‰yšŸ’‘‰“Ýôy˜ÝšŸy– ‚Ú˜‰ôÝnœô‰yÝôš‰ônښ˜‰ôÍn™ô‰y݌–™ ôž˜‘Í š‰‘ôn‘‰ôn‰“˜Ýy•–ôy–”‘š‘“Ûô ‘‰ôš•ô‰•ÍyšŸ’ ôÈôy–”‘š‘“Ûô‰ŸšÛôy˜Úy‘ô•‰ôy‘Œ‘—’‘ô™Ûn˜‰ônš‰˜˜Ÿ›nܙ‘ô y–Ÿô›‰ô•›‰˜˜ß•–Ÿ•ôšônšÍŠ‰™ô™ôڕ‰ô•Ú–ô’œ™š˜ŽÚô‰•‰yšŸ’‘‰“Ýô y˜ÝšŸy– ôϑônš‰˜˜Ÿ›nܙ‘ô‰ŸšÚôy˜Úy‘ô•‰ô™š‘‰™š–ß•ô™š•ô‰””‰Ûôšœ•ô Œ–n—•ôšôy‰˜‰œÛô“‰‘ôš•ô͘™ôšœ•ô™š˜Š”—™œ• ôÈôÜ™–Œ–ô™šô —•ôš–Ÿô Ÿ˜—ôŒ•ôyڎ˜ô™–Š‰˜ÚôŒ‘‰Ž–˜–y–‘Û™‘ô™šôŒ–nÛôšôy‰˜‰œ‘“۝ôŒ˜‰ ™š˜‘Ýšš‰ ônô‰y–šÚ”™n‰ô•‰ôŒ‘‰š˜Üš‰‘ôž‰n”Ýôš–ôyÜyŒ–ôšôŒ‘‰˜›˜œš‘“۝ô ‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰

щôŒß–ôš”Ÿš‰Ü‰ôž˜Ý•‘‰ôŸyۘ’ôŠ”šÜœ™ôšô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ô“Ý™š–Ÿ ô ô–y–܉ô–ŽÜ”š‰‘ô“Ÿ˜Üœô™šônÜœ™ôš–Ÿô™žš‘“–ßô“Ý™š–Ÿô˜‰™Ü‰ô‰•Íô n–•ÍŒ‰ôy˜–¡Ý•š– ôğšÛôÜ•‰‘ôn܉ô›š‘“Ûô’Ú”‘’ ôĔ”ÍôŒ•ô‰˜“Ü ô~‘‰š˜Û™‘nô ͕–Œ–ôšô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýšš‰ôny–˜Üô•‰ô™š˜‘ž›Üônݕ–ô™šô™Ÿ•žÛôŠ”šÜœ™ô šôy‰˜‰œ‘“Ýšš‰ ôʉ‘ô‘‰ô•‰ôy‘šŸž›Üô‰ŸšÝ ô‰y‰‘š–ß•š‰‘ôŒ‘‰˜›˜œš‘“ڝô ‰””‰Úôy–Ÿô›‰ô͘–Ÿ•ôš‰ôny݌‘‰ô“‰‘ô›‰ôy‘š˜Ú‹–Ÿ•ôšônš‰Ž–˜Íôyݘœ•ôy˜–ô š•ôy‰˜‰œÛôŒ‘›•—ôny–˜ß™‘nœ•ô‰‰›—•ô“‰‘ôŸy˜™‘—• ôэ”‘“ݝô™šÝž–ô Ü•‰‘ôôŒ‘ß˜Ÿ•™ôšœ•ô’‰œ—•ô“‰‘ôôŸy–“‰šÍ™š‰™ôšœ•ô‘™‰œ—• ôŒ”‰ŒÛô ô•Ü™žŸ™ôšô›Ú™ôšœ•ôž—˜‘œ•ôy˜–¡Ý•šœ•ô™š•ô’œš˜‘“Ûô“‰‘ôš•ôš–y‘“Ûô ‰–˜Í ôƒš•ô“‰šß›Ÿ•™ô‰ŸšÛô™ŸnŠÍ””–Ÿ•ô‰y–Ž‰™‘™š‘“Íô–‘ôŒ‘‰˜›˜œš‘“ڝô ‰””‰Úôy–Ÿô‰y–™“–y–ß•ô™šôŒn‘–Ÿ˜Ü‰ô•Ýôy˜‘ŠÍ””–•š–ôŽ‘”‘“–ßôy˜–ôš•ô y‘ž‘˜n‰š‘“Ýšš‰ô“‰‘ô™š•ôy˜–™Ú”“Ÿ™ô’Ú•œ•ôÍn™œ•ôy•Œß™œ• ôÑښ–‘ô ‰””‰ÚôÜ•‰‘ fô ô•ŒŸ•Ínœ™ôš–Ÿô‰•š‰œ•‘™n–ßô™š‘ô‰–˜Úô‰‰›—• ôŸy˜™‘—•ô“‰‘ô y‰˜‰œ‘“—•ô™Ÿ•š”™š—•

fô –ô“™Ÿž˜–•‘™nݝôšôŒnݙ‘‰ôŒ‘–Ü“™

fô ô’‰™ŽÍ”‘™ô™š‰›˜–ßôŽ–˜–”–‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– ôŽ‘”‘“–ßôy˜–ôš•ô ‰•ÍyšŸ’

fô ôy‘šÍžŸ•™ôšœ•ôŒ‘‰Œ‘“‰™‘—•ô‰y–•–n۝ôšôŒ‘“‰‘–™ß•

fô –ô’–˜›–”–‘™nݝô“‰‘ôô‰y”–y–ܐ™ôš–Ÿô“‰•–•‘™š‘“–ß ˜Ÿ›n‘™š‘“–ßô y˜‘ŠÍ””–•š–

fô ô•›Í˜˜Ÿ•™ôšô“‰‘•–š–n܉ ôšôژŸ•‰ô“‰‘ôšô’œ™š˜ÚŽ‘‰

fô ô•Ü™žŸ™ôšô‰y–š”™n‰š‘“Ýšš‰ôݔœ•ôšœ•ôŠ‰›n܌œ•ôšô“y‰ÜŒŸ™

ÑÜy–šô‰yÝô‰ŸšÍôŒ•ôÜ•‰‘ô•Ú– ôÈô‰•‰“‰‘ÝššÍôš–Ÿôڞ‘ô‰•‰•œ˜‘™šÜô“‰‘ô ‘‰ôy–””Íôڞ–Ÿ•ô‰y–Ž‰™‘™šÜônښ˜‰ ô‡™šÝ™– ô–ô˜Ÿ›nݝôŸ”–y–ܐ™Ûôš–Ÿô y‰˜‰nڕ‘ôŠ˜‰Œß ônô‰y–šÚ”™n‰ô•‰ôn•ôÜ•‰‘ô‰“Ýnô–˜‰šÚô–‘ô›š‘“ڝôš–Ÿô y‘Œ˜Í™‘ ôƒšô™n˜‘•Ûô“˜Ü™‘nô™Ÿ“Ÿ˜Ü‰ ôݔô‰ŸšÚô–‘ô‰””‰Úôy˜Úy‘ô y”Ú–•ô•‰ôy˜–œ››–ß•ôš‰ŸšÝž˜–•‰ ônôšÝ”n ô‰y–Ž‰™‘™š‘“Ýšš‰ô“‰‘ô‰™Ž‰”—ô žœ˜Üô“yš—™‘

ÈôÄÎăÒ}ÊÐÏÑȃÈôÑÏÒôÑÐĂÆÇÉÊÏÒôƒÒƒÑÈËÄÑσôÄôƒÒËÅĀÆÉôƒÑÈÎô ÄÎÄÊĈÈôÊÄÉôÑÈÎôÄÎĂÑÒÈ Ä”””y‘Œ˜–ß•ôôߎ™ô“‰‘ô–‘ôž˜n‰š–Œ–š‘“ڝô˜–ڝ ÈôŒn–™‘–•–n‘“Ûô“˜Ü™ô“‰‘ôš–ô“”Ün‰ô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ôy‘ŒÜ•œ™‰•ôš‘ôž˜n‰š–y‘ ™šœš‘“ڝô™Ÿ•›Û“ôš‰ôŒß–ôš”Ÿš‰Ü‰ôž˜Ý•‘‰ ôÈô‰nŽ‘™ŠÛš™ôšôŒŸ•‰šÝšš‰ô ’ÝŒ–Ÿôšô–‘“–•–n܉ô‰yÝôš–•ôŽ‰ß”–ô“ß“”–ô™Ÿny‰˜Ú™Ÿ˜ôš‘ôš˜Íy  ônô y‰“Ý”–Ÿ›‰ôš–•ô‰y–“”‘™nÝôš–Ÿô‰yÝôš‘ôŒ‘›•Üô‰–˜Úô“‰‘ôšô™Ÿ•žÛôŸy– ž—˜™ôšœ•ô“‰š‰›Ú™œ•ô‰yÝôš‰ôšÚ”ôš–Ÿôônڞ˜‘ôš–ô…Š˜–ŸÍ˜‘–ôš–Ÿôô –‘ôš˜‰y ‘“ڝô“‰š‰›Ú™‘ôš–Ÿô‘Œ‘œš‘“–ßôš–nډôn‘—›“‰•ô“‰šÍôy˜‘™™Ýš˜–ô ‰yÝôôŒ‘™“ ôŸ˜— ôy–™Ýôy–Ÿô‘™–ŒŸ•‰nÜônôš–ôڕ‰ôš˜Üš–ôy˜Üy–Ÿôš–ŸôÄƂ ô՚™‘ô y˜‘–˜Ü™š“‰•ô‰‘™›šÍô–‘ôž˜n‰š–Œ–š‘“ڝôŒŸ•‰šÝššôšœ•ôš˜‰y —• ô }‘‰ôš•ô‰•Í“‰n‹ôšô–‘“–•–n܉ôy˜Úy‘ô•‰ôš›Üô™ô“Ü•™ôڕ‰ô•Í˜š–ô “ß“”– ôÝy–ŸôôŠ”šÜœ™ôšœ•ôy˜––yš‘“—•ôšô–‘“–•–n܉ô›‰ôŸy–Š–›Üô š•ô•ŒŸ•Ínœ™ôš–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– ôښ™‘ô—™šô‰ŸšÝô•‰ôŒ‘–žšß‘ô Œ‰•‘‰“–ߝôyݘ–Ÿô™š•ôy˜‰n‰š‘“Ûô–‘“–•–n܉ ô•‰ô‰•‰š˜–Ž–Œ–šÜôš‘ô›š‘“ڝô y˜––yš‘“ڝô“ – “ ô ÈôŠ”šÜœ™ôšœ•ôž˜n‰š–Œ–š‘“—•ôŒŸ•‰š–šÛšœ•ôÜ•‰‘ôŽ‘“šÛ ÈôŠ”šÜœ™ôšœ•ôŒŸ•‰š–šÛšœ•ôž˜n‰š–ŒÝš™ôšô–‘“–•–n܉ôny–˜Üô•‰ô y‘šŸž›Üônôš–Ÿô‰“Ý”–Ÿ›–Ÿôš˜Ýy–Ÿ ‚˜—š–• ônôš•ô‰y–“‰šÍ™š‰™ôšôny‘™š–™ß• ôô–y–܉ô›‰ôny–˜–ß™ô ™ôy˜—šôŽÍ™ô•‰ôy‰•‰ŽÚ˜‘ô™š‘ôš˜‰y ‘“ڝô“‰š‰›Ú™‘ô‰y–›™‰Ÿ˜‘™nڕ‰ô š˜‰y –˜‰nn͚‘‰ôߋ–Ÿô ôŒ‘™“ ôŸ˜—ô“‰‘ô‰“–”–ß›œô•‰ô•›‰˜˜ß•‘ôš–•ô y‰•‰y‰š˜‘™nÝô“Ž‰”‰Üœ• ôğšÝô›‰ôŠ”šÜœ•ô–Ÿ™‘‰™š‘“Íôšô˜Ÿ™šÝšš‰

~ßš˜–• ônôš•ôy˜–™Ú”“Ÿ™ôž˜n‰š–Œ–š‘“—•ôyݘœ•ô‰yÝôyÚôyژ‰•ôš–Ÿô š˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– ô~ߖôÜ•‰‘ô–‘ôyÚôy–Ÿôy˜Úy‘ô•‰ô‰•‰Ž˜›–ß•ô™žš‘“Í ô ϑô‘Œ‘œš‘“–y–‘Û™‘ ô–‘ô–y–܍ô›‰ô‰y–ŽÚ˜–Ÿ•ôôŒ‘™“ ôŸ˜—ôڜôš–ô ô “Ÿ˜Üœônô‘™˜–Ûô“Ž‰”‰Üœ•ô‰yÝôš–ô’œš˜‘“Ý ô“š‘n͚‰‘ôݚ‘ô›‰ô–ŒÛ™–Ÿ•ô™ô y–”ßôn‰”ßš˜ôô™Ÿ•–”‘“ڝô‘™˜–ڝ ô‰•ô™Ÿ•Ÿy–”–‘™š–ß•ô“‰‘ô–‘ôy˜Ý™›šô y•Œß™‘ôy–Ÿô›‰ô‰y‰‘š›–ß•ô‘‰ôš•ô‰’‘–y–ܐ™ôšœ•ô‰y–“š—n•œ•ôy˜‘–Ÿ™‘ ‰“—•ô™š–‘žÜœ• ôÆy‘y”Ú–• ôô˜–Ûôž˜n‰š–Œ–š‘“—•ôyݘœ•ôy˜–ôš‘ôy‘ž‘˜Û™‘ô ny–˜Üô•‰ô•‘™žŸ›Üônôy–™Íôôy˜Üy–ŸôŒ‘™“ ôŸ˜— ôŽÝ™–•ôŠ”š‘œ›Üôô ‰y–˜˜–Žš‘“Ýšš‰ôšœ•ô“–•ŒŸ”Üœ•ôš–Ÿôƃ‚Ä ôÑڔ– ô›‰ôy˜Úy‘ô•‰ôy˜–™š›–ß•ô “‰‘ôš‰ôŒ‘‰›Ú™‘n‰ô“ŽÍ”‰‘‰ô‰yÝôš•ôƟ˜œy‰¡“ÛôјÍy ‰ôÆy•Œß™œ•

Èô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™ôš–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– Ïô“ߘ‘–ôy‰˜Í–•š‰ôy–Ÿô›‰ôy‘š˜Ú‹‘ôšôŠ”šÜœ™ôšœ•ôž˜n‰š–y‘™šœš‘“—•ô ™Ÿ•›“—•ôÜ•‰‘ôô‘™žŸ˜–y–ܐ™ô“‰‘ô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™ôš–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰ š– ôô–y–܉ôŠ˜Ü™“š‰‘ô™ô’Ú”‘’

іôô›‰ô‰y–š”Ú™‘ôښ– –˜Ý™n–ô‘‰ôšôŒ‘‰nݘŽœ™ôšôn””–•š‘“۝ô ŽŸ™‘–•œn܉ôš–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô™Ÿ™šÛn‰š– ôϑôš˜Íy ô“‰”–ß•š‰‘ô•‰ô‰•š‘nšœ yܙ–Ÿ•ôš‘ô n܍ôy–Ÿôڞ–Ÿ•ôœô•™‘–Ÿ˜Ýô‰Üš‘–ôšôŒn–™‘–•–n‘“Ûô“˜Ü™ ôʉšô ‰˜žÍô–‘ôš˜Íy ôŠ‰˜ß•–•š‰‘ô‰yÝôš–ô–•Ýôݚ‘ôš–y–›Úš™‰•ô“ŽÍ”‰‘‰ô™ôn‘‰ô n–˜ŽÛôyڕŒŸ™ôy–Ÿônڞ˜‘ôy˜Ý™Ž‰š‰ô›œ˜Üš–ô‰™Ž‰”۝ ôŒ”‰ŒÛô™ô–nݔ–‰ô š–ŸôƔ”•‘“–ßô~n–™Ü–Ÿ ôØyœôy˜–“ßyš‘ô‰yÝôš‰ôŒn–™‘Ÿ›Ú•š‰ô‰y–š”Ú™n‰š‰ô šœ•ôš˜‰y —• ôôyÜyšœ™ô‰ŸšÛôÜ•‰‘ôy–”ßônÍ” ôÆy‘y”Ú–•ô–‘ôš˜Íy ô ‰•š‘nšœyÜ –Ÿ• ô”ݏœôšôy‰˜‰šš‰nڕôߎ™ ôš•ô‰Ÿ’nڕôŒŸ™“–”܉ô •–‘“–“Ÿ˜‘—•ô“‰‘ôy‘ž‘˜Û™œ•ô•‰ô’Ÿy˜š–ß•ô“‰•–•‘“Íôš‘ôŒ‰•‘‰“ڝôš–Ÿô Ÿy–ž˜—™‘ ôϑô‰•œšÚ˜œô’”Ü’‘ôy‘ŠÍ””–Ÿ•ô•Ü™žŸ™ôšô“Ž‰”‰‘‰“۝ô ŠÍ™ôšœ•ôš˜‰y —• ôôŒ‘‰Œ‘“‰™Ü‰ô‘‰ôš•ô–y–܉ôڞ‘ôیôŒ˜–n–”–›Ü ô ÈôјÍy ‰ôšôƔ”ÍŒ– ôیô‰yÝôš‘ô‰˜žÚôš–Ÿô ôŒ‘‰Š”Úy–•š‰ôš‘ô y˜–“”Û™‘ ô͘ž‘™ô•‰ô™žŒ‘Í ‘ ô™ô™Ÿ•˜‰™Ü‰ônôš–ô~‘›•ÚôΖn‘™n‰š‘“Ýô щnÜ– ôš•ôƟ˜œy‰¡“ÛôÆy‘š˜–yÛô“‰‘ôš•ôƟ˜œy‰¡“Ûôʍ•š˜‘“ÛôјÍy ‰ ô ™‘˜Íô•˜‘—•ô‘‰ôšôŒ‘‰™ŽÍ”‘™ôšôž˜n‰š–y‘™šœš‘“۝ô™š‰›˜Ýšš‰ ôϑô •Ú˜‘ô‰ŸšÚôy˜‘”‰nŠÍ•–Ÿ•ô“Ÿ˜Üœôš‰ô’۝ fô “Í”Ÿ‹ôšœ•ôŠ˜‰žŸž˜Ý•‘œ•ô‰•‰“—•ô˜Ÿ™šÝšš‰ônڙœôš–ŸôƟ˜œ™Ÿ™šÛn‰š–

fô Œ‘‰nݘŽœ™ ô™ô™Ÿ•˜‰™Ü‰ônôš•ô‚–”‘šÜ‰ ô•–n‘“–ßôy”‰‘™Ü–Ÿô’ŸÜ‰•™ô “‰‘ô‰•‰Œ‘͘›˜œ™ôy‘™šœš‘“—•ô‘Œ˜Ÿn͚œ•ô“‰‘ôŽ‰˜n–Ûôš–ŸôÝy–Ÿô ž˜‘Í™š“ ô fô ’‰™ŽÍ”‘™ônڙœôš–Ÿô‚˜–˜Ínn‰š–ôƒšÛ˜‘’ôyݘœ•ôߋ–ŸôôŒ‘™“ ô Ÿ˜—ô‘‰ôš•ô‰•‰“Ž‰”‰‘–y–ܐ™ô“‰‘ôš•ô‰•‰Œ‘͘›˜œ™ôš–Ÿôš˜‰y ‘“–ßô ™Ÿ™šÛn‰š–

Æy‘ŒÜœ’ôڕ‰ôŸ‘ڝ ô‘™žŸ˜Ýô“‰‘ô‰•š‰œ•‘™š‘“Ýôš˜‰y ‘“Ýô™ß™šn‰ Ïôš˜‰y ‘“ݝôš–nډônšÍôš•ô‰•‰™Ÿ“˜Ýš™Ûôš–Ÿô›‰ôڞ‘ô‰y‰””‰Üô‰yÝôŠÍ˜ô š–Ÿôy‰˜”›Ý•š– ô›‰ôÜ•‰‘ôy‘–ôŸ‘۝ ôy‘–ô‰y–š”™n‰š‘“ݝ ôy‘–ôß˜œ™š– ôˍôš•ô ‰y–™‰ŽÛ•‘™ôšœ•ô“Ž‰”‰‘‰“—•ô‰•‰“—•ô›‰ôy‘šŸž›Üô™n‰•š‘“Ûô•Ü™žŸ™ôšô Œ‘‰ŽÍ•‘‰ ôô–y–܉ô“š‘n͚‰‘ôݚ‘ô›‰ô™ŸnŠÍ”‘ô™šô™š‰Œ‘‰“Ûô‰y–“‰šÍ™š‰™ôšô ny‘™š–™ß•ôšœ•ô‰–˜—•ô“‰‘ôšœ•ô“‰š‰›š—• ô‰ôŒ‘Ÿ“–”Ÿ•›–ß•ôښ™‘ô–‘ôš˜Íy ô •‰ôy‘š”Ú™–Ÿ•ôš–ôŠ‰™‘“ÝôŒ‘‰n™–”‰Šš‘“Ýôš–Ÿô˜Ý”–ô“‰‘ô•‰ô™ŸnŠÍ”–Ÿ•ô™š•ô y͕–Œ–ôšô–‘“–•–n܉ô™ôš˜–ž‘ÍôŒ‘‰š˜Û™‘nô–‘“–•–n‘“۝ô‰•ÍyšŸ’ ô ÈôÑÒÓÈôÑȃôӇÐăôƒÑÄôÓÆÐÉÄôËă ϑôy˜–Š”Ú‹‘ô‘‰ôš‘ôž—˜‘ô–‘“–•–n‘“ڝô’”Ü’‘ôš–ôôy˜‘ŠÍ””–•š‰‘ô ‰yÝô“‘•Œß•–Ÿ ôϑôy˜–Š”Ú‹‘ô‘‰ôš‘ô–‘“–•–n‘“ڝô’”Ü’‘ô™šô —•ôš–ŸôŸ˜—ô ž‰˜‰“š˜Ü –•š‰‘ôyܙô‰yÝô‰ŠŠ‰‘Ýšš‰ ôô–y–܉ô™Ÿ•ŒÚš‰‘ônôš–ô•ŒžÝn•–ô ݒŸ•™ôšô“˜Ü™ôž˜Ú–Ÿ ôƒô‰ŸšÝôš–ô“˜Ü™‘n–ôy˜‘ŠÍ””–• ôô””•‘“Ûô –‘“–•–n܉ô“‰”Üš‰‘ô•‰ô“Í•‘ô™š‰›˜ÍôŠÛn‰š‰ôy˜–ÝŒ–Ÿ ôÄy‰‘šÜš‰‘ô‘ô‰ŸšÝô y”Û˜ôš–‘nݚš‰ô‰yÝôš•ôy˜—šô“‘Ý”‰ônژ‰ôšônš“”–‘“۝ôy˜‘ÝŒ–Ÿ ô —™šô•‰ô“˜Œ›Üô–ôyݔn–ô™ôݔ‰ôš‰ônښœy‰ ô‰˜žÜ –•š‰ô‰yÝôš•ô–‘“–ŒÝn™ô •Ýô‰y–š”™n‰š‘“–ßô“‰‘ôŸÚ”‘“š–Ÿô“˜Íš–Ÿ ôy–Ÿô›‰ôŸy˜šÜôš‰ŸšÝž˜–•‰ô š•ô‰•š‰œ•‘™š‘“Ûô”‘š–Ÿ˜Ü‰ôšœ•ô‰–˜—•ô“‰‘ôš•ô“–‘•œ•‘“Ûô™Ÿ•–žÛ ôƒš•ô y˜Üyšœ™ô‰ŸšÛ ô›‰ô‰y–š˜‰yÜôôŒ‘‰nݘŽœ™ô™Ÿ•›“—•ôy–Ÿô›‰ô–Œ–ß™‰•ôݞ‘ô nݕ–ô™ô‰“ߘœ™ôšœ•ô›Ÿ™‘—• ô‰””Íô“‰‘ô™ôŒ˜‰™š‘“ÛôŸy–ŠÍ›n‘™ôš–ŸôŠ‘–š‘“–ßô y‘yڌ–Ÿ ô՚™‘ ôô–‘“–•–n܉ô›‰ôny–˜Ú™‘ô•‰ôny‘ô™š–ôŒ˜Ýn–ôšô‰•Í“‰n‹ô ‰yÝôš‰ôšÚ”ôš–Ÿôô“‰‘ô™š‰Œ‘‰“Íô™ôڕ‰•ô•Í˜š–ô“ß“”–ô‰y–“‰šÍ™š‰™ôšô ny‘™š–™ß• Œn–™‘–•–n‘“۝ô‘™–˜˜–y܉ ‰•ÍyšŸ’ ô ώÜ”–Ÿnô™Ÿ•y—ôݔ–‘ ôœô“–‘•œ•Ü‰ ôœôy–”‘š‘“Ýô™ß™šn‰ô“‰‘ôœô Ÿyß›Ÿ•–‘ôy–”Üš ô•‰ô‰•‰”ÍŠ–Ÿnôš•ô‘™š–˜‘“ÛôŸ›ß•ôšôy‘”–Û ôƒÛn˜‰ô nÜô“˜‰šÍnôš•ôšßžôšôž—˜‰ô™š‰ôžÚ˜‘‰ôn‰


Metropolis Free Press 27.04.12  

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ! Η Λένα Κιτσοπούλου και η Μαρία Πρωτόπαππα συναντούν τον... Γρηγόριο Ξενόπουλο

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you