Page 1

°„‰À·¸‰‹…Ž„½±Š”À ‹Š”Àƒ”‰r’



jŽ¬À©®‡’ Ž”ƒ‡rŠ…‡Š



Í+”2Š“™ÍÍ Í


lÀm´lªtstnt°À »l°Ànj´¹si°






:::0(75232/,635(66*5 :::0(75232/,635(66*5



}¤£Ä¬²¡¡«› Ÿ—°Ä¬ŸÄi—›Ä¬¥¢§–



Äy¨ —›Ä¨²«­—ž¨²Ä










‹¨Äž£›ž£¥­²›¥˜Ä«›ž£˜ ¯§¨Ä¬­¨Ä±•«£Ä¬¨²


‰Ä{ 쬱¨¦Ÿ—­›£ÄiŸÄ­¨²° Äi¨§­•«§¨²°Ä©¨¦£­£¥¨š°



Από ένα λογότυπο σε μια σημαία

Ο εν εξελίξει διαγωνισμός της εφημερίδας “Metropolis” και του περιοδικού «Μητροπολιτικές Ιστορίες» με τίτλο “Rebranding Athens” απευθύνεται σε νέους καλλιτέχνες και δημιουργούς. Χρησιμοποιώντας με απόλυτη ελευθερία το δημιουργικό μέσο που τους εκφράζει (φωτογραφία, ζωγραφική, εγκατάσταση, γλυπτική, βίντεο, ήχο) οι καλλιτέχνες καλούνται να αποδώσουν εικαστικά τη διάχυτη ανάγκη όλων των πολιτών για επαναπροσδιορισμό της πόλης τους και για ριζικές αλλαγές που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη και τη βελτίωσή της. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα παρουσιαστούν έργα που επαναπροσεγγίζουν το αθηναϊκό αστικό τοπίο λειτουργώντας ταυτόχρονα σαν μια πνοή ανανέωσης για την Αθήνα γεμάτη ελπίδα και δημιουργικότητα.



Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 • Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας

Το τέταρτο Mstories για την urban culture σκηνή της Αθήνας είναι online. Συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο ηθοποιός Γιάννης Στάνκογλου, η χορογράφος Πατρίσια Απέργη με την ομάδα χορού Αερίτες, ο Gautier που άφησε την πολυεθνική για τη μουσική και ο Φίλιππος Κανακάρης που σκηνοθετεί μια αλλιώτικη Μήδεια. Το Mstories 4 είναι διαθέσιμο στην αρχική σελίδα

Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης • Ειδικός σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου • Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης • Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λάμπρος Αραπάκος, Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Χρήστος Ξανθάκης, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής • Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης • Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη • Φωτογραφίες: AFP • Εκτύπωση: «Καθημερινές Εκδόσεις» Α.Ε. UUU KCRPMNMJGQNPCQQ EP



|“ˆsŠˆ‘“—xÁx‘v‡| :::0(75232/,635(66*5

¶t´»iÀ°»lsÀ»°imi´¿o Š”Àv®ŽŠ”À¯¸‰r‡„

Oλα πια τα περιμένω σε αυτή τη ζωή, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι με κατέπληξε ο οργασμός δραστηριοτήτων στην Τσακάλωφ. Πρώτον, το πάλαι ποτέ στρατηγείο του εκπεσόντος Λάκη Γαβαλά έχει αρματωθεί με τσίγκους σε πόρτες και παράθυρα για να μην μπουκάρουν μέσα περίεργοι και πρέζονες. Εμεινε καθαρό από αφίσες για μερικές μερούλες και ύστερα άρχισαν οι κάθε λογής ενδιαφερόμενοι να κολλάνε τα σημεία και τα τέρατα. Ειρωνεία της τύχης; Η πρώτη αφίσα (ήμουν εκεί, το πρόσεξα) ήταν για μια εκδήλωση που αφορούσε τον Μίκη Θεοδωράκη και το επαναστατικό έργο του! Λίγο πιο εκεί, το Sotris είδε το μέγεθός του να μειώνεται στο μισό. Αριστερά όπως κοιτάμε την είσοδό του έχει «αποκλεισθεί» ένα φιλέτο μεγέθους δύο τζαμιών, που φιλοξενεί την εικόνα ενός λαχταριστού cupcake και την υπόσχεση “opening soon”. «Και τι θα είναι αυτό το πράγμα;» ρώτησα στα πέριξ. «Στην αρχή νομίζαμε ότι θα είναι κάποιο καινούργιο καφέ», μου απάντησαν, «αλλά μπορεί και να φέρνει σε ζαχαροπλαστείο». Το εύχομαι, διότι μετά την αποδήμηση εις Κύριον της Amelie και την αποχώρηση της Αλέας από το Κολωνάκι η περιοχή έχει ανάγκη από φρέσκα γλυκατζίδικα. Υπάρχει πάντα το Desiree στη Δημοκρίτου, το γνωρίζω και το ψωνίζω, ο ανταγωνισμός ωστόσο μας κάνει όλους καλύτερους. Συνεχίζοντας το οδοιπορικό στην Τσακάλωφ, μπαίνω στο πεζοδρομημένο τμήμα και τι αντικρίζω πλάι στο Everest; Ετοιμασίες για ένα κατάστημα της αλυσίδας Yo Yo Frozen Yogurt, που, όπως υποστηρίζει το γιγαντιαίο αυτοκόλλητο στα τζάμια, διατηρεί υποκαταστήματα σε Αθήνα, Κύπρο, Νέα Υόρκη, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σαν Φρανσίσκο, αλλά και Λας Βέγκας παρακαλώ. Ελπίζω μόνο η συγγένεια με την πρωτεύουσα του αμερικανικού τζόγου να αποδειχθεί γουρλίδικη για την περιοχή! Και όπως προχωρώ για τον καθιερωμένο καφέ κορέτο με σαμπούκα στο Da Capo, νομίζω ότι κάνουν πουλάκια τα μάτια μου. Ακόμη ένα γιαουρτάδικο, ένα frozen γιαουρτάδικο για να είμαι ακριβής, ετοιμάζεται στην Τσακάλωφ. Αναρωτιέμαι μήπως πρόκειται για σύνδρομο ανάλογο εκείνου των φαρμακείων, των βιντεοκλάμπ, των ΕΛΔΕ και των ενεχυροδανειστηρίων και ρίχνω μια ματιά στο αυτοκόλλητο. Γράφει κατά λέξη τα εξής: «ΥΟΖΕΝ, 100 % ελληνικό γιαούρτι, υγιεινά εγχώρια υλικά, ντόπιοι παραγωγοί, ελληνική παράδοση, υποστήριξη συνεταιρισμού γυναικών Βορείου Ελλάδος, Αγνό, Ελληνικό, Περήφανο». Ελληνοπρέπεια εναντίον κοσμοπολιτισμού, με δύο λόγια, συγκρούονται μέσα σε λίγες δεκάδες μέτρα, στην καρδιά του Κολωνακίου. Δεν είμαι παίκτης για να ποντάρω ποιος θα βγει νικητής από την αναμέτρηση, έχω όμως την εντύπωση ότι οι δεκάδες πολιτικοί που λυμαίνονται τα γειτονικά καφέ θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αναλάβουν το έργο της κριτικής επιτροπής. Το παγωμένο γιαούρτι, άλλωστε, συνεισφέρει πολύ περισσότερο από το φρέσκο στη στοχοπροσήλωση. ΥΓ1: Η φιλενάδα Μαίρη μού επισημαίνει να μην εκπλήσσομαι και τόσο με τη βροχή από γιαουρτάδικα, καθώς παντού στον κόσμο είναι μόδα τρελή τα yogurt bars. Το σημειώνω, ευχόμενος καλές πωλήσεις. ΥΓ2: Μια και μιλάω για ελληνοπρέπεια, οφείλω να κλείσω τον κύκλο της οδού Τσακάλωφ με ένα μάλλον παράδοξο θέαμα. Εκείνο της κολοσσιαίας ελληνικής σημαίας που κοσμεί το κατάστημα εσωρούχων Αεράκης στο μίνι εμπορικό κέντρο της οδού. Και από κάτω της ακριβώς η προτροπή “Keep Working Greece”, εν μέσω βρακιών και στηθοδέσμων. Υστερα παραπονιόμαστε για τους μαθητές και τις παρελάσεις;




j¯¹À°uµµªioj¹°À isikl»tusÀ02/&),% «Η Λένα Διβάνη, ο Αύγουστος Κορτώ, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, ο Δημήτρης Σωτάκης, ο Πέτρος Τατσόπουλος και ο Θανάσης Χειμωνάς θα σας αποκαλύψουν από πού χρηματοδοτούνται. Πόσο βαθιά μισούν τους αναγνώστες τους. Τι τίποτα ήταν όλοι τους πριν από το Φέισμπουκ». Με τέτοιες υποσχέσεις μάς βομβάρδιζε ο Πέτρος Τατσοπούλος -μέσα από το Facebook φυσικάόλη την εβδομάδα. Τελικά μας έπεισε να πάμε μέχρι τη Λιοσίων στο Gagarin, και δεν το μετανιώσαμε! „’À´³‰¸’À¶ˆ¸Ž¸r

Μπορούν οι συγγραφείς να δώσουν μια παράσταση; Συνήθως, όταν ακούς για λογοτεχνικές μαζώξεις, ο νους σου πάει στο κακό! Πάει σε βαρετές διαλέξεις, ατέλειωτους λόγους και ένα ακροατήριο που παρακολουθεί αμίλητο, με σεβασμό -πότε αληθινό, πότε προσποιητό-, έχοντας το μυαλό του στον μπουφέ που ίσως ακολουθήσει. Ο Πέτρος Τατσόπουλος παρέα με τους καλεσμένους του, τη Λένα Διβάνη, τον Αύγουστο Κορτώ, τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο, τον Δημήτρη Σωτάκη και τον Θανάση Χειμωνά, μας απέδειξαν ότι τα πράγματα μπορούν και να μη γίνουν ακριβώς έτσι. Αρκεί η παρέα των συγγραφέων να είναι «δεμένη» και άνετη, το θέμα να «τσιγκλάει» τόσο τους συγγραφείς όσο και το κοινό και η ατμόσφαιρα να είναι λίγο πιο χαλαρή από ό,τι έχουμε συνηθίσει στις λογοτεχνικές βραδιές. Γι’ αυτό το τελευταίο βοήθησε το Gagarin, όπου μπορείς να πιεις και να καπνίσεις και να παρακολουθήσεις το πάνελ όπως θα παρακολουθούσες ένα οποιοδήποτε event. «Ο συγγραφέας και το Facebook: Μια καλή, κακή, ψυχρή κι ανάποδη

σχέση». Αυτό ήταν το θέμα που απασχόλησε τους πιο πάνω συγγραφείς την περασμένη Δευτέρα, προσφέροντας απολαυστικές στιγμές, αλλά και θέτοντας προβληματισμούς για τα όρια του Facebook, των σχολίων και των αναρτήσεων. Οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους συγγραφείς είτε έχουν κατά καιρούς πέσει θύματα trolling, είτε έχουν παρεξηγηθεί θανάσιμα από το κοινό. Ο Τατσόπουλος με τη γνωστή πλέον σε όλους ιστορία του Κολοκοτρώνη, ο Κορτώ με την ατάκα του παραπληγικού, ενώ ο Ραπτόπουλος ως νέος χρήστης του Facebook απολαμβάνει για αρχή την επαφή με τους αναγνώστες και τα μηνύματα που του στέλνουν. Φυσικά -άμεσα συνδεδεμένη με το θέμα- δεν έμεινε ασχολίαστη και η υποτιθέμενη αυτοκτονία του Χρήστου Χωμενίδη. «Μα μόλις μου έκανε like», είχε απαντήσει ο Χειμωνάς στον Σωτάκη όταν ο τελευταίος του τηλεφώνησε για να του ανακοινώσει τα κακά μαντάτα. Μπορεί το Facebook να μην άλλαξε ριζικά τη ζωή τους, σίγουρα όμως επηρεάζει τη γραφή τους, τον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο

αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα. Ολοι, πάντως, συμφωνούν σε ένα πράγμα -το οποίο είναι και το πιο θλιβερό-, ότι στα social media τα δημόσια πρόσωπα δεν έχουν δικαίωμα στο χιούμορ. Δεν μπορούν να μιλήσουν όπως θα μίλαγαν στην παρέα τους, ούτε να κάνουν κάποιο καλαμπούρι, μια και οποιαδήποτε ατάκα μπορεί να παρερμηνευτεί και να... χρησιμοποιηθεί εναντίον τους! Το μόνο σίγουρο είναι ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούν να κάνουν οποιονδήποτε remove και να ξεμπερδεύουν μια για πάντα. Δεινοί ομιλητές όλοι τους, με πρώτο και καλύτερο τον Πέτρο Τατσόπουλο, η κουβέντα θα συνεχιζόταν ακόμα αν οι πέντε καλεσμένοι δεν σηκώνονταν να αποχωρήσουν την ώρα που ο Τατσόπουλος συνέχιζε να μιλάει δίνοντας ένα όμορφα απρόσμενο φινάλε και αφήνοντάς μας να χαμογελάμε. Λέτε στο μέλλον να κυκλοφορούν βιβλία με τα posts, τα comments, τα requests και γενικότερα τα timeline των συγγραφέων, όπως ακριβώς σήμερα κυκλοφορούν οι επιστολές που αντάλλασσαν οι συγγραφείς μιας άλλη εποχής;




€‘†ŽΥ‚Ž„‡€‘'‰‡’ Η “Metropolis” βρέθηκε στην παρουσίαση της πρωτοβουλίας “Re-think Athens”, βάσει της οποίας το Ιδρυμα Ωνάση αναλαμβάνει τη διοργάνωση και το συνολικό κόστος του ευρωπαϊκού αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για την αναμόρφωση του κέντρου της Αθήνας, με άξονα τη μεγαλοπρεπή και επιβλητική Πανεπιστημίου. Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„ NRITINIOTIS METROPOLISNEWSGRÀ


«Το πρόγραμμα ‘Re-think Athens, Ξανα-σκέψου την Αθήνα’ αφορά σε πολύπλευρη παρέμβαση στο κέντρο της Αθήνας, που εκτείνεται από τη λεωφόρο Αμαλίας έως το τέλος της Πατησίων, έχει ως άξονα την οδό Πανεπιστημίου και κορυφώνεται σε μια νέα πλατεία Ομόνοιας. Εχει στόχο να αναιρέσει την εντεινόμενη υποβάθμιση και να αναβιώσει το κέντρο της Αθήνας με ποικίλες λειτουργίες: επιχειρηματικές, υπηρεσιών, κατοικίας, αναψυχής και πολιτισμού, ενθαρρύνοντας παράλληλα πολλαπλές δράσεις. Η συνέχεια της παρέμβασης προς τη λεωφόρο Αμαλίας, την Ομόνοια και την οδό Πατησίων θα διαμορφώσει ένα δακτύλιο που θα συνδέσει τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και το νέο Μουσείο της Ακρόπολης με το Αρχαιολογικό Μουσείο, και την πλατεία της Ομόνοιας με το Μοναστηράκι και το Θησείο, φέρνοντας σε αμεσότερη επαφή τη ζωντάνια της σύγχρονης πόλης με τους αρχαιολογικούς χώρους και τον τουρισμό».

Πρωί Τετάρτης (21/03). Στη λεωφόρο Συγγρού, έξω ακριβώς από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, υπάρχει μια έντονη κινητικότητα από ένα ψηφιδωτό απλών πολιτών, δημοσιογράφων, επιστημόνων, πολιτικών και ανθρώπων της Aστυνομίας. Με εξαίρεση τους τελευταίους, οι υπόλοιποι κάποια ώρα μετά εισέρχονται στην κεντρική αίθουσα του επιβλητικού κτιρίου για να παρακολουθήσουν την παρουσίαση της πρωτοβουλίας του Ιδρύματος Ωνάση για την ανασύνθεση του πλέον πολύπαθου και υποβαθμισμένου σημείου της πόλης. Του ιστορικού και εμπορικού Κέντρου. Η πρωτοβουλία έχει την ονομασία “Re-think Athens” και δεν αποτελεί ένα ακόμη σχέδιο πεζοδρόμησης και δεντροφύτευσης της Πανεπιστημίου. Η πλειονότητα, μάλιστα, των ομιλητών δεν έχανε την ευκαιρία να τονίζει διαρκώς τη διαφορετικότητά της από προηγούμενες προτάσεις-πρωτοβουλίες που έμειναν στα χαρτιά. Ο πυρήνας της πρότασης που μας καλεί να «ξανασκεφτούμε» την Αθήνα αφορά μια πολύπλευρη παρέμβαση που θα έχει ως στόχο την αναδιαμόρφωση του Κέντρου προκειμένου να επιστρέψουν σε αυτό οι Αθηναίοι. Σύμφωνα με την πρόταση, η εμπορική, περιβαλλοντική και αισθητική ανασυγκρότηση -της σκοτεινής σήμερα αθηναϊκής πλευράς- θα επιτευχθεί μέσα από τη σύνδεση του περίπατου των αρχαιολογικών χώρων με την τριλογία «Πανεπιστήμιο, Εθνική Βιβλιοθήκη, Ακαδημία» και την Ομόνοια. Η τελευταία θα πάψει να παραπέμπει σε “no man’s land” και θα μετατραπεί σε πραγματική πλατεία με πεζοδρόμηση που θα λάβει χώρα



’Υz’Ž‚€ j¹·is

από την οδό Πατησίων ως τη Γ΄ Σεπτεμβρίου. Ο περίπατος, τέλος, θα φτάνει μέχρι την Πατησίων και το Αρχαιολογικό Μουσείο, περικλείοντας έτσι μέσα του ολόκληρο τον άξονα της πολιτιστικής και εμπορικής δραστηριότητας του Κέντρου. Για να γίνουν όλα αυτά, βέβαια, θα πρέπει να αποκαθηλωθεί από το θρόνο του ο μέχρι τώρα βασιλιάς της πόλης, το αυτοκίνητο. Προς την κατεύθυνση αυτή, λοιπόν, προβλέπεται η αποτροπή της διαμπερούς κυκλοφορίας από το Κέντρο της Αθήνας με ταυτόχρονη ισχυροποίηση της δημόσιας συγκοινωνίας. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην ενίσχυση του τραμ, που θα διέρχεται την Πανεπιστημίου και θα φτάνει ως το τέρμα της οδού Πατησίων. Οι στοχευμένες παρεμβάσεις θα δίνουν προτεραιότητα στον πεζό και στο ποδήλατο, αλλά και στην περιχάραξη της περιβαλλοντικής ποιότητας του δημόσιου χώρου. Ολοι οι δρόμοι, λοιπόν, θα οδηγούν στο Κέντρο - μόνο όμως όταν ο επισκέπτης θα το έχει ως τελικό προορισμό και όχι όταν απλά θα θέλει να διέλθει από αυτό. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, πως ο ευρωπαϊκός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που διοργανώνει το Ιδρυμα Ωνάση θα διενεργηθεί σε δύο φάσεις. Η πρώτη θα πραγματοποιηθεί μέσω της ιστοσελίδας (η οποία έχει διαμορφωθεί ειδικά για αυτόν το σκοπό), ενώ οι προτάσεις που θα επιλεγούν για τη δεύτερη φάση θα ζητηθούν από την κριτική επιτροπή σε έντυπη μορφή. Λόγο στα της διαδικασίας θα έχει και το κοινό, που θα μπορεί μέσω της ιστοσελίδας όχι μόνο να εκφέρει τις εντυπώσεις του, αλλά και να ψηφίζει για την ανάδειξη της καλύτερης πρότασης που θα προκύψει από το διαγωνισμό.

Ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος τόνισε πως πρόκειται για μια πρωτοβουλία ζωής, για μια ιδέα με ιστορικό βάθος δεκαετιών. Εξήρε τη σημαντικότητα της συμμετοχής των ιδιωτών, ενώ υπέρ των συμπράξεων με τον ιδιωτικό τομέα τάχθηκαν αργότερα και οι υπόλοιποι πολιτικοί άντρες που απηύθυναν χαιρετισμό. Ο Αντώνης Σαμαράς, από την πλευρά του, μίλησε για την «ασχήμια και τη μιζέρια που κυκλοφορεί ελεύθερη στο κέντρο της πόλης», γεγονός που καθιστά την ιδέα για την ανασύνταξη του κέντρου της Αθήνας πέρα και πάνω από κόμματα. «Θα δώσουμε τα πάντα για την υλοποίησή της», είπε χαρακτηριστικά. Με τα λόγια του «έδωσε πάσα» στον πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνη Παπαδημητρίου, ο οποίος σχολίασε με νόημα: «Το μήνυμα που εξέφρασε ο κ. Σαμαράς είναι σημαντικό. Από κάθε άποψη». Τέλος, ο δήμαρχος Αθηνών κ. Γιώργος Καμίνης στάθηκε ιδιαίτερα στην ασφάλεια και στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. «Αν δεν λυθεί, όλα τα άλλα θα αποτύχουν», είπε και μάλλον βρήκε σύμφωνο τον κ. Μάκη Βορίδη που καθόταν παραδίπλα...





)Πόσο θα κοστίσει; 25 εκατ. ευρώ για την αρχιτεκτονική διαμόρφωση του δημόσιου χώρου και 200 εκατ. ευρώ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ) για το συγκοινωνιακό έργο του τραμ. )Από πού θα χρηματοδοτηθεί; Από ευρωπαϊκούς πόρους σχεδιασμένους για ολοκληρωμένες παρεμβάσεις που αποσκοπούν στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των πόλεων. )Τα έργα θα περιοριστούν αποκλειστικά στην Πανεπιστημίου; Η Πανεπιστημίου θα είναι η ραχοκοκαλιά γύρω από την οποία θα λάβουν χώρα και μια σειρά από μικρότερες παρεμβάσεις. )Ποιο το χρονοδιάγραμμα του έργου; Σε ένα έτος θα παραδοθούν οι μελέτες που απαιτούνται για τη δημοπράτηση του έργου, το οποίο θα διαρκέσει ενάμιση χρόνο. )Για πόσο καιρό θα είναι εργοτάξιο η Πανεπιστημίου; Η υλοποίηση του έργου θα γίνει σε τρεις φάσεις και η διαμόρφωση του δημόσιου χώρου σε κάθε μία από αυτές θα διαρκέσει μόνο λίγους μήνες.




ËÆô€ÆÎÆôÆÒЇ‚È ~»º´z¨µ´¨~»º´…»² Το να αφήσεις μια χώρα και να επιλέξεις να ζεις σε μια άλλη, όπως εγώ, είναι μια επώδυνη και δημιουργική διαδικασία μαζί. Και όταν περνάνε κάμποσα χρόνια, είσαι σε θέση να βγάζεις κάποια «μαθήματα». Ενα από αυτά είναι ότι η μεγαλύτερη αρετή του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με την καθαρότητα του αίματος, αλλά με την ικανότητά του να δημιουργήσει και να αλλάξει. Ενα άλλο είναι ότι η πραγματική πατρίδα δεν είναι γραμμένη στα γονίδιά μας, αλλά στην καρδιά και στο μυαλό μας. Είναι αυτή που μας σέβεται και μας δίνει ευκαιρίες. Ζώντας σε δύο χώρες και ανάμεσα σε δύο γλώσσες, μπορώ να πω ότι οι άνθρωποι που γνώρισα και αγαπούσαν πραγματικά την πατρίδα τους δεν έλεγαν πολλές φορές τη λέξη «πατρίδα», ούτε ούρλιαζαν σαν μαινόμενοι ότι είναι «πατριώτες», ούτε έκαναν κηρύγματα μίσους ενάντια στους άλλους. Οσοι την αγάπη για την πατρίδα την ταυτίζουν με το μίσος για τους άλλους, η ιστορία δείχνει ότι αποτελούν τη βέβαιη καταστροφή - κυρίως για τη δική τους πατρίδα. Οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπούσαν την πατρίδα τους δεν φοβούνταν το καινούργιο, αλλά το αναζητούσαν και το ενσωμάτωναν. Γιατί, χωρίς το καινούργιο και χωρίς την αλλαγή, οι πολιτισμοί μαραίνονται. Εκείνοι που αγαπούσαν πραγματικά την πατρίδα τους δεν έλεγαν μεγάλα λόγια, αλλά έκαναν καθημερινές πράξεις, δουλεύοντας με επιμονή και υπομονή, πολλές φορές στην αφάνεια. Δεν ήταν καιροσκόποι που ζούσαν για το σήμερα, αλλά φαντάζονταν πώς θα ήταν η πατρίδα τους 50 χρόνια μετά. Εκείνοι που την αγαπούσαν πλήρωναν φόρους και σέβονταν τους νόμους. Δεν φθονούσαν και δεν τσάκιζαν το διπλανό τους, ανεξάρτητα από την καταγωγή του. Δεν τους άκουσα ποτέ να λένε «αγαπώ την πατρίδα μου», γιατί για αυτούς ήταν κάτι το αυτονόητο. Οσο αυτονόητο είναι να λες «αγαπώ το σπίτι μου». Ενιωθαν ασφαλείς σε αυτή την αγάπη, δεν είχαν συμπλέγματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας, δεν φοβούνταν μήπως έρθουν οι άλλοι και τους πάρουν την πατρίδα τους. Σίγουρα δεν έμοιαζαν σε μερικούς που φαντάζονται τους εαυτούς τους «εθνικούς ήρωες», κυματίζουν συνέχεια σημαίες στο προσκήνιο, έπειτα στο παρασκήνιο κάνουν τη σημαία σάκο που κουβαλά μαύρα χρήματα, φακελάκια, δωροδοκίες και άλλα παρόμοια. Είδα και πολλούς άλλους που αγαπούσαν πραγματικά την πατρίδα τους, αλλά εκείνη τους έδιωχνε. Ηταν συνήθως οι καλύτεροι, οι πιο δημιουργικοί, οι πιο ειρηνικοί. Σε μια πατρίδα όμως που την είχαν καταλάβει οι μέτριοι και τα λαμόγια δεν έβρισκαν πια θέση. Εφευγαν με ένα αίσθημα ανακούφισης και λύπης ταυτόχρονα. Και υπόσχονταν ότι θα γυρίσουν... µ‡¸•½³‰Àm¸‹ˆr‰… GAZIKAP GMAILCOM

«Το εξώφυλλο παραπέμπει σε αισθητική DC Comics της δεκαετίας του 1960», παρατήρησε ο φίλος Ανδρέας. Εμένα, πάλι, μου θύμισε κάτι σε Ιντιάνα Τζόουνς. Οι ατρόμητοι εξερευνητές ανακάλυψαν επιτέλους το χαμένο θησαυρό -που δεν είναι άλλος από την οικονομική ανάκαμψη. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά είναι το “To be continued” κάτω δεξιά, με το οποίο οι - «πολύ μπροστά»- σκιτσογράφοι του “Economist” μας προειδοποιούν πως έχουμε ακόμα αρκετά επεισόδια μέχρι να συνέλθει πλήρως η παγκόσμια οικονομία v»

Μικροί βασανιζόμασταν να μάθουμε τα γερούνδια και τα απαρέμφατα της γλώσσας τους, αλλά πλέον ήρθε η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Για τους Αγγλοσάξονες ο λόγος, οι οποίοι, καταλαβαίνοντας ότι δεν αποτελούν πλέον το επίκεντρο του κόσμου, είπαν να το ρίξουν στις ξένες γλώσσες. Το βρετανικό περιοδικό “Intelligent Life”, μάλιστα, προσπαθεί να τους κατευθύνει, παραθέτοντας τις γνώμες πέντε ειδικών. «Ποια είναι η καλύτερη γλώσσα για να μάθετε;» είναι το μεγάλο ερώτημα αυτού του τεύχους. Voila η answer: 1. Τα ισπανικά: Την επιλογή αυτή υπερασπίζεται ο Ντάνιελ Φράνκλιν, που τους καλεί να σκεφτούν την... «Ισπανιάδα. Τη φανταστική εκείνη χώρα με έκταση μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της Κίνας και με 500 εκατ. κατοίκους που μιλούν αποκλειστικά και μόνο ισπανικά». Στα έξτρα, σύμφωνα με τον Φράνκλιν, το ότι θα βλέπουν ταινίες του Αλμοδόβαρ χωρίς να χρειάζονται υπότιτλους... 2. Τα κινέζικα: Οσοι έχουν επίγνωση της επικείμενης οικονομικής πρωτοκαθεδρίας και της ολοένα αυξανόμενης πολιτικής επιρροής του «Κόκκινου Δράκου» στα της διεθνούς σκακιέρας, δεν έχουν παρά να τα επιλέξουν. Τα μανδαρίνικα είναι η γλώσσα του πολυπληθέστερου κράτους στον κόσμο και, όπως αναφέρει ο οπαδός τους Σάιμον Λονγκ: «Μάθε κινέζικα όχι για να εντυπωσιάσεις το μελλοντικό σου αφεντικό, αλλά για να καταλαβαίνεις τι σου λέει». 3. Τα αραβικά: Η Τζόσι Ντέλαπ, αν και αναγνωρίζει πως το να μάθουν αραβικά δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο, εστιάζει τόσο στο πόσο «όμορφα δένουν οι λέξεις της γλώσσας αυτής μεταξύ τους», όσο και στο ότι «ο Αιγύπτιος, ο Σύριος και ο Παλαιστίνιος που θα καταλάβει ότι μόχθησες για τη γλώσσα του θα σε περιλούσει με επαίνους και δόξα». 4. Τα πορτογαλικά Βραζιλίας: «Η μητρική γλώσσα εκατομμυρίων ανθρώπων. Τη μιλούν άνθρωποι που αξίζει να μιλάς μαζί τους, σε μέρη που αξίζει να επισκεφτείς», υπερθεματίζει η Ελεν Τζόις. 5. Τα λατινικά: O Τιμ ντε Λισλ ξαφνιάζει προτείνοντάς τους μία από τις λεγόμενες νεκρές γλώσσες. Μήπως όμως είναι λίγο ιερόσυλο το να αποκαλεί κανείς «νεκρή γλώσσα» τα λατινικά; «Τα συναντάμε στα αγγλικά και στα γαλλικά. Είναι η μητέρα των ιταλικών και των ισπανικών και έχει επηρεάσει σημαντικά τα γερμανικά». Χμ... Ποια ήταν η ερώτηση είπαμε; ÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀsª



ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ {²|…¨¸¨·|²~…¨²~²´¹z´ « «Ανέκαθεν πίστευα πως το να αλλάξει ένας άνθρωπος από μόνος του τον κόσμο είναι αδύνατο. Ενιωσα, π ωστόσο, τόση πικρία με το αποτέλεσμα του 1992, που ω προσωπικά σταμάτησα την όποια μου προσπάθεια». Τα π λλόγια του κωμικού σεναριογράφου Τζον Ο’ Φάρελ αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματα μιας ολόκληρης απολιτίκ κ γγενιάς στη Βρετανία, σύμφωνα με το συγγραφέα του άρθρου «Το τέλος του σοσιαλισμού» που δημοσιεύεται στο θ ττελευταίο τεύχος του περιοδικού “NewStatesman”. Το άρθρο -όπως και η απογοήτευση του Ο’ Φάρελ- αναφέρεται στην απρόσμενη επικράτηση των Συντηρητικών στις γενικές εκλογές στη Βρετανία το 1992. Τότε που όλα έδειχναν πως οι Tories θα έβαζαν τέλος στην πολύχρονη διακυβέρνηση των αντιπάλων τους. Ο αρθρογράφος Ελγουιν Τέρνερ, στο εξασέλιδο κείμενό του μιλάει για την πολιτική αυτή έκπληξη που ώθησε μια ολόκληρη γενιά Βρετανών (γεννημένων κοντά στο 1960) να αποστρέψει το κεφάλι της από τα της πολιτικής, απογοητευμένη από τη «μη αλλαγή». Μέσες άκρες αναφέρει πως η εν λόγω γενιά, αφού συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει την κοινωνία, θέλησε να αλλάξει τα πολιτισμικά πρότυπα. Σε αυτήν, τονίζεται, οφείλεται η έξοδος στο προσκήνιο της Britpop. «Ανασκεύασαν την πολιτισμική ταυτότητα της χώρας, άφησαν όμως το πεδίο ελεύθερο σε μια γενιά ομογενοποιημένων επαγγελματιών πολιτικών. Συντέλεσαν, εν τέλει, στην αυτοκαταστροφή τους», καταλήγει ο Τέρνερ για τη... βρετανική εκδοχή της γενιάς του Πολυτεχνείου. sª

Και εκεί που έλεγες ότι οι ξένοι μάς έχουν στην... μπούκα, στολίζοντάς μας με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα τύπου «τεμπέληδες» και «απατεώνες», διαβάζεις ξαφνικά τρία άρθρα στον βρετανικό “Guardian” που αναδεικνύουν τρεις αρετές του σιναφιού μας και βραχυκυκλώνεις! Πρόκειται για δύο άρθρα που εντάσσονται στην ειδική ενότητα “Greece on the breadline” (μια σειρά άρθρων που άρχισαν να δημοσιεύονται από τις 11 Μαρτίου σχετικά με τις κοινωνικές προεκτάσεις της κρίσης στην Ελλάδα). Το πρώτο (“Potato movement links shoppers and farmers”), εστιάζοντας στο «κίνημα της πατάτας», αναφέρεται στην επινοητικότητα των Ελλήνων στην προσπάθειά τους να τα φέρουν βόλτα. Το δεύτερο (“The theatre exchanging tickets for food”) εκθειάζει την αλληλεγγύη που παρουσιάζεται στα πιο αναπάντεχα μέρη, σημειώνοντας την πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος να χρεώνει τους θεατές του όχι με χρήματα, αλλά με τρόφιμα, τα οποία σκοπεύει να μοιράσει σε όσους τα έχουν ανάγκη. Η ελληνική αλληλεγγύη προβάλλεται και σε ένα τρίτο άρθρο (“Volunteer GPs help those with nowhere else to go”), το οποίο αναφέρεται στην παροχή υπηρεσιών σε ανασφάλιστους συνανθρώπους μας από τους εθελοντές ιατρούς της Θεσσαλονίκης. Βλέπεις, Αλκίνοε; Δεν είναι όλοι οι Βρετανοί σαν τον Ρόμπερτ που γράφεις στην ανοιχτή επιστολή σου. v»

Την ώρα που παραλίγο να θρηνήσουμε θύματα, όπως τουλάχιστον διατυπώθηκε, από τις συμπλοκές των οπαδών του Παναθηναϊκού με τις δυνάμεις της Αστυνομίας, η κάμερα του συνδρομητικού καναλιού στεκόταν πεισματικά στο κέντρο του γηπέδου, αρνούμενη, σύμφωνα με τις αρχές της, να δείξει πλάνα από τα επεισόδια. Είναι πιθανόν το λιγότερο σημαντικό από ό,τι συνέβη την περασμένη Κυριακή στο Ολυμπιακό Στάδιο, αλλά έγινε αρκετή κουβέντα για τη στάση του καναλιού. Η λογική είναι: δεν δείχνω επεισόδια, δεν μεταδίδω τη βία, δεν μετατρέπω την εικόνα της φρίκης σε τηλεοπτικό μενού, προστατεύω το προϊόν μου που λέγεται ποδόσφαιρο και δεν το ταυτίζω με το ξύλο στις εξέδρες. Η λογική αυτή δεν είναι δικιά μας ιδέα, αλλά αποτελεί την τακτική που ακολουθείται και στο εξωτερικό, όταν οι μεταδόσεις οφείλουν να δείχνουν μόνο την αγωνιστική δράση και τίποτα περισσότερο - και δεν αναφέρομαι μόνο σε επεισόδια. Για παράδειγμα, στον αγώνα της Τότεναμ με την Μπόλτον για το Κύπελλο Αγγλίας, ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε πλάνο από τον πεσμένο στο χόρτο Φαμπρίς Μουάμπα, ακόμα και αν εκείνη τη στιγμή πιθανόν να αγνοούσε ότι ο ποδοσφαιριστής ήταν κλινικά νεκρός - για την ιστορία και επειδή αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό, ο Μουάμπα έμεινε για 78 λεπτά κλινικά νεκρός λόγω καρδιακού επεισοδίου, μέχρι που όλως παραδόξως συνήλθε και αυτή τη στιγμή είναι εκτός κινδύνου. Ο στόχος του σκηνοθέτη ήταν να προβάλει τον αγώνα και όχι να προκαλέσει δέος στους τηλεθεατές δείχνοντας έναν άνθρωπο να χαροπαλεύει. Ωστόσο, για να επανέλθω στα δικά μας, όπου το θέμα δεν είναι άλλωστε τόσο λεπτό, η κάλυψη του συνδρομητικού καναλιού, προσπαθώντας, τονίζω, να είναι πιστή στις αρχές που καλώς ή κακώς έχει θέσει, κατέληξε να είναι εντελώς αντιδημοσιογραφική. Οχι επειδή δεν είδαμε κεφάλια να σπάνε ή επειδή δεν παρακολουθήσαμε live πώς κάηκε ο πίνακας του γηπέδου, αλλά επειδή επί μία ώρα περιμέναμε να αρχίσει το ημίχρονο και αντί να ενημερωθούμε, έστω ηχητικά, για το τι συμβαίνει, βλέπαμε διαφημίσεις και σποτάκια από αστείες φάσεις του αγγλικού πρωταθλήματος της δεκαετίας του ’90. Είναι αυτό ενημέρωση; Είναι αυτό σεβασμός στον τηλεθεατή που πληρώνει μια γενναία μηνιαία συνδρομή για να έχει αυτή την εικόνα; Προστατεύοντας μια θέση, χάθηκε το δάσος.






˕á—’©¢“©p©Ž‹—“•Ò ©“Ž‹—“•Ò ©Ë•á—˜Ÿ©á—‹“©ß—‹Ÿ©{š“{–‹—™p—˜Ÿ©œ˜¡©•â›p˜¡ ©Ë•á—’©¢“©›œ’—© Éà—‹ ©Ë•á—˜Ÿ©¢“©•‹“©›œ’©Ê‹š•–™—’ ©Ë•á—˜Ÿ©•âŒ“©Œâ–œŸ©•Òœž©‹{⩜’©p䜒©p‹Ÿ ©•á—’©{ᛞ©‹{â© œ’—©{–‹œá‹ ©Ë•á—’©‹©œ’—©‹•˜ä›˜¡p©›àpš‹©©›œ“Ÿ©©pp ©•‹“©•á—˜—©œ’—©ÖœÒšœ’©©Ð‹šœá˜¡© œ’—©áŽ“‹©™š‹©›œ˜©áŽ“˜©pߚ˜Ÿ © Í©…˜á‹©Ï˜¡šœáŽ˜¡©•‹“©’©2KHOOHM©!@MC©œ’Ÿ©›©š¡p˜äŸ©AKTDR ©RVHMF ©I@YY ©ETMJ ©›©‹{šâ›p—Ÿ©Ž“‹

›•¡ßŸ©•‹“©›œ‹©Ž“•Ò©œ˜¡Ÿ©œš‹‘˜äŽ“‹©‹©‘pᛘ¡—© ‹p⑏–‹©œ˜©&HMFDQ© KD©p“›œ˜•–ߘ¡Ÿ© ©„–‹œá‹© ˔‹š áž— ©‚ᑏŸ©pߚŸ©pœÒ©˜©“™š‘’Ÿ©Øš“›œ˜Ž˜ä–˜¡©›©š¡p˜äŸ©RVHMF ©QNBJMQNKK ©BG@QKDRSNM ©p© ‹—‹˜šßŸ©›œ’©‘‹––“•à©•‹“©“œ‹–“•à©œ¢‹¢©œ˜¡©©•‹“©œ’—©––’—“•à©œ˜¡©©‹©p‹Ÿ©{Қ“©p‹¢á©œ˜¡©›©œâ{˜¡Ÿ© •‹“©{˜ ßŸ ©–ᑘ©{š“—©‹{⩜’—©‹—‹ ™š’›à©œ˜¡©‘“‹©œ˜©“›{‹—“•â©ßŽ‹˜Ÿ ©



 Κάποιοι τον λατρεύουν και τον ακολουθούν φανατικά. Κάποιοι τον αντιπαθούν σφόδρα. Για κάποιους είναι «αυτός ο Μάλαμας», για κάποιους άλλους «ο δικός τους Σωκράτης». Μερικοί πιστεύουν πως είναι απλώς ένας τύπος που διασκευάζει τραγούδια του Βασίλη Καρρά. Οπως και να έχει, ο Σωκράτης Μάλαμας βρίσκεται ξανά στα παλιά του λημέρια, στο Σταυρό του Νότου (Φραντζή & Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος) στην Κεντρική Σκηνή, με τη συνοδεία της Μαρίνας Δακανάλη στο τραγούδι και εκτός από τις Δευτέρες επεκτείνεται και στις Τρίτες μας έως τις 10/4.

 Αύριο (24/3) στην Knot Gallery (Μιχαλακο-

πούλου 206 & Πύρρου, Αμπελόκηποι) η νεοσύστατη δισκογραφική εταιρεία Felt γιορτάζει τη δεύτερη κυκλοφορία της με τίτλο “Time & Language”, μια εντυπωσιακή συνεργασία ανάμεσα στον Πολωνό Pleq, τον Ιάπωνα Hiroki Sasajima και τον Βρετανό Spheruleus. Ο Pleq, μετρώντας ήδη 16 άλμπουμ, θα εμφανιστεί για πρώτη φορά μπροστά στο αθηναϊκό κοινό μαζί με τον Eλληνα συνεργάτη του Hior Chronik, ήδη αγαπημένο σε Ελλάδα και Γερμανία για τις ατμοσφαιρικές ηλεκτρονικές συνθέσεις του. Μια βραδιά (με είσοδο μόλις πέντε ευρώ) που θα ταξιδέψει τους πιο ανήσυχους μουσικόφιλους με νεοκλασικούς και downtempo ήχους, με την ευγενική υποστήριξη της Πολωνικής Πρεσβείας. Πάρτε μια πρώτη γεύση από Pleq ( και Hior Chronik (, και στις 8:30 μμ. να είστε εκεί.

Τα ιδιαίτερα παιδιά των

blues, οι Illegal Operation, που το 2011 κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ τους με τίτλο “The 3rd Day” στην Inner Ear, ετοιμάζονται να εμφανιστούν για άλλη μία φορά live στο Gig Space του Six D.o.g.s (Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι) την Πέμπτη 29 Μαρτίου στις 10 μμ. Στη 12ετή πορεία τους, οι Illegal Operation έχουν εμφανιστεί με μπάντες και μουσικούς -της εγχώριας και της διεθνούς σκηνής- όπως οι Big Sleep, ο Tricky, οι Gallon Drunk, ο Sivert Hoyem, οι Last Drive. Κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο, τύμπανα, τρομπόνι, κρουστά, με αφετηρία τους rock και blues ήχους και εργαλείο τους τον πειραματισμό, θα απολαύσετε μια μπάντα που δεν φοβάται μήπως παραπατήσει, γιατί γνωρίζει καλά πως η αγάπη για τη μουσική είναι το πιο ασφαλές εφαλτήριο.

Ο Τηλέμαχος Μούσας και οι Moussas Farm, από τους πιο δραστήριους μουσικούς της εναλλακτικής σκηνής, παρουσιάζουν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “Newborn” το Σάββατο 24 Μαρτίου στο Floral (Θεμιστοκλέους 80, Εξάρχεια). Με συμμετοχές δυνατών ονομάτων τόσο στο δίσκο όσο και στο live, ο Τηλέμαχος Μούσας μάλλον πιστεύει στις συνεργασίες όπως και στις απρόβλεπτες συνθέσεις. Το πώς διαλέγεται η jazz με το ηπειρώτικο και η bossa με το μπαρόκ -όλα με συνοδεία από ηλεκτρονικές παραμορφώσεις και τη φωνή της Αναστασίας Εδεν ή τη διαχυτική παρουσία του Λάμπρου Φιλίππου των Yianneis- είναι κάτι που δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις. Να είστε στο Floral στην ώρα σας (10 μμ.) και θα το μάθετε.

Ш²¸Ð|´µ´…Шº½´³²´¨»¨ Τα τελευταία χρόνια γνωρίζω όλο και πιο συχνά ανθρώπους που αποφασίζουν να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν σε μια ηλικία που για άλλους θα ήταν απαγορευτική. Συνήθως αυτή η ηλικία είναι κοντά στα 30. Γνωρίζω, για παράδειγμα, κάποιον που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός στα 28, κάποιον που έγινε εικονογράφος στα 27, κάποια που αποφάσισε να μπει σε επαγγελματική σχολή χορού στα 34, γνωρίζω αρκετούς που πήραν την απόφαση να ασχοληθούν σοβαρά με τη μουσική κοντά στα 30 τους. Τρέφω μεγάλο θαυμασμό γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχει μια άρρητη απαίτηση που σε θέλει να γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου στα 18 - και ακόμα νωρίτερα. Δεν λέω πως δεν συναντάμε και αυτές τις περιπτώσεις, απλώς τελικά δεν είναι ο κανόνας. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως όλη αυτή η ιστορία με τις πανελλήνιες ή η γραφική ερώτηση-σλόγκαν «Μετά το λύκειο τι;» ήταν απλά μια φούσκα που σε ήθελε έτοιμο και σίγουρο σε μια κοινωνία που καθόλου δεν σε βοηθούσε σε αυτό. Το ότι οι άνθρωποι αποφασίζουν να αλλάξουν την πορεία της ζωής τους στα 30 τους, να εγκαταλείψουν τις ως τότε επιλογές τους για να ακολουθήσουν ένα όνειρο για κάποιους είναι επιπολαιότητα. Για μένα είναι ένα σημάδι ενηλικίωσης. Η τελευταία τέτοια περίπτωση ανθρώπου που έτυχε να γνωρίσω είναι ο Gautier. Ενας νέος τραγουδοποιός με σπουδές στα Οικονομικά και το Μάρκετινγκ σε Ελλάδα και Γαλλία, με δουλειά σε αυτό τον τομέα στο Λονδίνο και στην Αθήνα, ο οποίος στα 28 του αποφάσισε να αφήσει το κοστούμι και το γραφείο του και να ασχοληθεί με αυτό που ήθελε: τη μουσική. Παρακολουθεί μαθήματα τζαζ αυτοσχεδιασμού στο Ωδείο, εμφανίζεται στις μουσικές σκηνές της πόλης και γράφει τραγούδια για την Αθήνα και όχι μόνο. Πειραματίζεται, τολμάει, συνθέτει, διοχετεύει όλη του την ενέργεια στη μουσική. Αυτό τον καιρό γράφει για την Εύα Κοτανίδη και δουλεύει παράλληλα και τα δικά του κομμάτια. Ο Gautier για μένα είναι ένας μουσικός την έλλειψη σπουδών του οποίου καλύπτει ο ενθουσιασμός και η αγάπη για τη μουσική, μια δημιουργικότητα αστείρευτη, οι μουσικές που μιλάνε. Ουσιαστικά αποτελεί ένα παράδειγμα προς μίμηση για να προχωρήσουμε επιτέλους προς εκείνο που πραγματικά θέλουμε. Αυτό, άλλωστε, ήρθε να μας διδάξει και η κρίση: πως όλα τα υπόλοιπα είναι πια πολύ μικρά. j°





㗨’Š—™Ž›’”Þž¨ ›Š’–àŽž¨z— ¨ÞŸ— –¨ß‘¨ š ¡‘›‘œŽà¨‹Šà–— –¨ Š ›ß¨›‘–¨Š–—’“’Ñ›’”‘¨ Ž‹—oэŠ¨š›’ž¨ Šàœ— šŽž

…œ’—©•‹œ’‘˜šá‹©cŽšÒ›’i© žšáŸ© —‹©á—‹“©‹{□œ‹©‹•š“ŒàŸ©˜©âš˜Ÿ© p{‹á—“©’©œ‹“—á‹©cɑ™—Ÿ©„á

—‹Ÿi©œ˜¡©•Òš“©Õ˜Ÿ ©Ê‹›“›pߗ’© ›œ˜©{š™œ˜©Œ“Œ–ᘩœ’Ÿ©‘—ž›œàŸ© œš“–˜‘á‹Ÿ©œ’Ÿ©…˜ä¢‹—©Ï▓—Ÿ © ’©œ‹“—á‹©pҟ©pœ‹ßš“©›©ß—‹© ‹—œ‹›œ“•â©pߚ˜Ÿ©œ˜¡©pߖ–˜—œ˜Ÿ© â{˜¡©—ߘ“©•‹“©—ߏŸ©pÒ ˜—œ‹“© pß š“©‹—Òœ˜¡©›©ß—‹©¢ž—œ‹—â© {šâ‘š‹pp‹ ©Í©ÏҜ—“Ÿ©’©Ö¢ß—“

š©‚⚏—Ÿ©{˜¡©–‹œšß‹p©›œ˜© b6HMSDQR©!NMDh©‹©p{“©–˜

—œ“•Ò©›œ˜¡Ÿ©É‘™—Ÿ ©‹—œ“•‹“


¼ªi°lÀ ήÀ

¼ªini …œ’—©•‹œ’‘˜šá‹©cŽšÒp‹i© ߚ œ‹“©’©œ‹“—á‹©cԓ©É•‹•á

Ÿi©œ˜¡©„Òp{–˜©Ö¢“˜šœ¢ß–“ © ԩ՘¡p{ߗ ©ß—‹Ÿ©p˜—‹ “•âŸ© •‹“©¡ šâŸ©˜šœ’‘‹œ¢àŸ © ‹—‹–‹pŒÒ—“©—‹©pœ‹ßš“©œ’© ؋›á—œ‹©p‹¢á©p©œ’©—˜‘ß——’œ’© •âš’©œ’Ÿ©›œ˜©Ð{˜¡ß—˜Ÿ©É£šŸ © Ԏ’‘⟩•‹“©›¡—˜Ž’‘⟩›œ‹Ž“


‘˜ä—©p“‹©› ߛ’©{˜¡©•‹“©˜“©Žä˜© ß ˜¡—©‹—Ò‘•’ ©Í©œ‹“—á‹© pœ‹”ä© {˜––™—©Ò––ž—©Œš‹Œáž— ©•‹

œß•œ’›©•‹“©œ’©Øš¡›à©ÏÒpš‹© „šžœ˜p‹—“¢âp—˜¡©…•’

—˜ßœ’©›œ˜©˜©‡›œ“ŒÒ–©œž—© ϋ——™—

ƒ™—šz’”Ñ ¨›—¨ BNMBDOS¨cš”—›˜–¨ ”Š’¨š”—›˜–—oŠ’¨¡

–›Š–Ñi¨oŽ¨Ž–œ— š’Ñ¡Ž’¨ z’—¨z—•ã ¨



™ Αν σας αρέσει η δράση και μάλιστα η καταιγιστική, όπως συνηθίζουμε να λέμε, τότε η ταινία «Το Κρησφύγετο» του Ντανιέλ Εσπινόζα είναι η ταινία που πρέπει να δείτε πάση θυσία. Το στόρι λίγη σημασία έχει, εφόσον μπροστά σε όλες αυτές τις εντυπωσιακές σκηνές δράσης και καταδιώξεις φαντάζει δευτερεύον. Για τους τύπους, ένας νεαρός πράκτορας της CIA (Ράιαν Ρέινολντς) πρέπει να μεταφέρει έναν πρώην συνάδελφό του και εγκληματία (Ντένζελ Ουάσινγκτον) σε ένα ασφαλές μέρος, αφού το κρησφύγετο όπου βρισκόταν δέχτηκε επίθεση. Καταλαβαίνετε τι γίνεται μπροστά στις οθόνες σας...

™ Είστε ληστής; Καλώς. Εχετε κλέψει μια τράπεζα και έχετε τέσσερα εκατομμύρια στα χέρια σας μη γνωρίζοντας πού να τα κρύψετε; Πάλι καλώς. Κανένας λόγος για ανησυχία δεν υπάρχει. Η λύση είναι απλή: αντίστροφη ληστεία. Τι εννοώ; Τρομοκρατήστε κάποιον και δώστε του τα λεφτά με το ζόρι και το πρόβλημά σας λύθηκε. Πάλι τι εννοώ; Το “Transit” του Αντόνιο Νέγκρετ τα εξηγεί καλύτερα. Οι ληστές της ταινίας, προκειμένου να περάσουν ένα μπλόκο, κρύβουν τα λεφτά στο αμάξι μιας οικογένειας και την εκβιάζουν να τα περάσει. Βέβαια, μετά θέλουν πίσω τα λεφτά τους και τότε αρχίζουν τα προβλήματα...

™ Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου λέγεται «Δεσμά Αίματος» και βγαίνει αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες. Μια νεαρή γυναίκα (Μαρκέλλα Γιαννάτου) χάνει τον πατέρα της (Νικήτας Τσακίρογλου) και προσπαθεί να ξαναβρεί το χαμένο -από τη ρουτίνα- εαυτό της. Συγκροτώντας εκ νέου την προσωπική της ζωή, ταξιδεύει στη Βόρεια Ελλάδα με σκοπό να συναντήσει έναν εραστή της (Γιάννης Στάνκογλου) με τον οποίο πιστεύει ότι μπορεί να κάνει μια καινούργια αρχή. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου της Μαρίας Πάουελ.

™Ενα πολύ ενδιαφέρον νέο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες στους ντόπιους κινηματογραφικούς χώρους. Ο διεθνούς φήμης Ιάπωνας συνθέτης Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι θα υπογράψει τη μουσική για τη νέα ταινία του Κώστα Ζάπα «ΦΡΑΝΚΕΣΤΑΪΝ: Η Οδύσσεια του Θανάτου». Θυμίζουμε ότι ο Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι έχει γράψει τη μουσική για πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» και «Η Κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού» του Ζανγκ Γιμού, αλλά και τα «Ερωτική Επιθυμία» και «2046» του Γουόνγκ Καρ Γουάι.


»¹¨~´¹¨z´ж¹¨²yµ|ж¨ »Ð¨{и Μία από τις μεγαλύτερες πηγές άντλησης θεμάτων του παγκόσμιου κινηματογράφου είναι αυτή που έχει μέσα της πόνο και αίμα και λέγεται έγκλημα. Ολων των ειδών οι δολοφονίες -κυρίως οι πιο αποτρόπαιες- βρίσκουν μια καλλιτεχνική «φωλιά» στα χέρια κάποιου σκηνοθέτη, ο οποίος καλείται να αποτυπώσει ένα φρικαλέο γεγονός και να δώσει τροφή στην πιο σκοτεινή πλευρά της περιέργειας του ανθρώπου. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο «ενδιαφέροντα» όταν αληθινά περιστατικά εμπνέουν ταινίες και μάλιστα όταν αυτές παρουσιάζονται από τη μεριά του δράστη - που πολλές φορές εμφανίζεται ως ιδιαίτερη περίπτωση ή αξιοπρόσεκτος χαρακτήρας. Από την κατηγορία «σινεμά και έγκλημα» δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η Ελλάδα, που έχει τα δικά της εγκλήματα και τις δικές της κινηματογραφικές μεταφορές. Μια μεταφορά είναι και η ταινία «Ο θάνατος που ονειρεύτηκα» (2010) του Παναγιώτη Κράββα, που ασχολείται με ένα γεγονός που σόκαρε την ελληνική κοινή γνώμη: τους σατανιστές της Παλλήνης. Ηταν παραμονές πρωτοχρονιάς του 1994, όταν μαθεύτηκε ότι τρεις νεαροί -δύο άντρες και μία γυναίκα- στο πλαίσιο τελετών μαύρης μαγείας σκότωσαν δύο γυναίκες. Η ταινία αφορμάται από αυτό το έγκλημα και παρουσιάζει μια ιστορία που βασίζεται στο ίδιο μοτίβο. Η νεαρή Δωροθέα (Τζένη Θεωνά) θα ερωτευτεί τον Χρήστο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), ο οποίος θα οδηγήσει την ίδια και την παρέα της σε μια άλλη ζωή, γεμάτη φόνους, αίμα και δοξασίες στο Σατανά. Οι φίλοι γίνονται θύτες και θύματα χωρίς να μπορούν να βγουν από αυτό τον κύκλο θανάτου. Παίζουν ακόμα οι: Λένα Παπαληγούρα, Νίκος Αγγελής, Μυριέλλα Κουρεντή. iv





Ôp˜–˜‘™©âœ“©á ‹©—‹©Ž“‹ŒÒ›ž©Œ“Œ–ᘩœ˜¡© ɖ›Ò—œš˜©Ð{‹šá•˜©‹{⩜✏©{˜¡©pœ‹šÒ

›œ’•©›œ‹©––’—“•Ò©œ˜©Œ“Œ–ᘩcЏœÒ”“i©•Ž © „‹œÒ•’ ©…œ˜©p›˜Ž“Ò›œ’p‹©{˜––Ò©Œ“Œ–á‹©œ˜¡© •¡•–˜âš’›‹—©›œ‹©––’—“•Ò©•‹“©œ‹©{š“››â

œš‹©‹{⩋¡œÒ©‹{ߛ{‹›‹—©›’p‹—œ“•Ò©Œš‹Œá‹ © „šâ›‹œ‹ ©‹{⩜“Ÿ©•Žâ›“Ÿ©„‹œÒ•’©•¡•–˜â

š’›©œ˜©—ߘ©œ˜¡©Œ“Œ–ᘩc„š˜Ÿ©Ëpp‹˜äŸi ©œ˜© ˜{˜á˜ ©‹—©œ˜©{“Ò›“Ÿ©›œ‹© ߚ“‹©›˜¡ ©Žä›•˜–‹© œ˜©‹à—“Ÿ ©Ðߛ‹©‹{⩜“Ÿ©›–ᎏŸ©œ˜¡©˜©‹—‹

‘—™›œ’Ÿ© җœ‹“©›œ’—©Îœ‹–á‹©œ˜¡©É–›Ò—œš˜© Ð{‹šá•˜©˜“©š’›•¡âp—˜“©•‹“©˜“©•˜›p“•˜á © ˜“©{–˜ä›“˜“©•‹“©˜“©œž ˜á ©‹¡œ˜á©{˜¡©p{˜

š˜ä—©—‹©–{ᢘ¡—©›©ß—‹©•‹–䜏š˜©pߖ–˜—©•‹“© ‹¡œ˜á©{˜¡©‹{–™Ÿ©Ž—©ß ˜¡—©œ’—©{˜–¡œß–“‹©—‹© ˜—“šä˜—œ‹“ ©É—Òp›‹©›©‹¡œâ©œ˜©{˜–ä šžp˜© {–à˜Ÿ©‹—‹›‹á—˜¡— ©žš“pÒ¢˜¡— ©šžœä˜

—œ‹“©˜“©œß››š“Ÿ©ß’Œ˜“©àšžŸ©œ˜¡©Œ“Œ–ᘡ©˜© Ð{âp{“ ©˜©…Ò—œ˜ ©˜©‚˜ä•‹©•‹“©˜©‹‹—àŸ©‹’

‘’œàŸ ©{“›œ˜á©•‹˜–“•˜á ©â–˜“©‹{⩜áp“Ÿ©•‹“© œ‹{“—ߟ©˜“•˜‘ß—“Ÿ ©â–˜“©{‹“‹›pߗ˜“©p©ß—‹© •‹“©p˜—‹Ž“•â©•˜šáœ›“ ©œ’—©É—œš ©„‹—ßp˜š’ © ‹“—“‘p‹œ“•à ©p˜“š‹á‹ ©’©É—œš©˜Ž’‘á©{šâ¡p‹© œ˜¡Ÿ©œß››š“Ÿ©á–˜¡Ÿ©‹{⩜’—©’Œá‹©›œ’—© —’–“•áž›’©pߛ‹©‹{â©ß—‹©›¡—œ‹š‹•œ“•â©¡{‹š


œž— ©Í©{ᛜ’ ©’©“–á‹ ©’©˜“•˜‘ß—“‹ ©˜©ßšžœ‹Ÿ © ▋©Ž˜•“pÒ¢˜—œ‹“©•‹“©‹p“›Œ’œ˜ä—œ‹“ ©›©ß—‹—© ‹•àš¡ œ˜©{▏p˜©â{˜¡©œ’—©ä›œ‹œ’©›œ“‘p੒© –{ᎋ©{‹–ä“©—‹©Ž“‹›žá



 Η Λόρα Μπραΐμη, η ακροάτρια, πληρώνει καλά, είναι ευχάριστη παρέα κ και η μοναδική της απαίτηση είναι ο αναγνώστης να μην είναι επαγγελματίας, να μην έχει τελειώσει κάποια θεατρική σχολή. Η Βάλια, η αναμ γγνώστρια, είναι μια όμορφη κοπέλα από αυτές όμως που το εσωτερικό ττους βάθος τελειώνει εκεί που τελειώνουν τα στρώματα του make up. Οταν προσλαμβάνεται ως αναγνώστρια λογοτεχνίας, ξεκινά η ανακάλυψη ενός άλλου κόσμου και η δημιουργία μιας καινούργιας τρυφερής σχέσης. Στο βιβλίο «Ο αναγνώστης του Σαββατοκύριακου» (εκδ. Εστία) του Δημήτρη Φύσσα θα απολαύσετε την όμορφη αφήγηση μιας πολύ έξυπνης ιδέας. Παρέα με την αναγνώστρια θα ακούσετε και εσείς υπέροχα αποσπάσματα από δέκα συγγραφείς και θα μυηθείτε σε ποικίλα λογοτεχνικά θέματα. Το μυθιστόρημα διακόπτεται συχνά από τις παρεμβάσεις του συγγραφέα, ο οποίος κάνει απολαυστικές παρενθέσεις σχολιάζοντας θέματα όπως αυτά των ζωδίων, της παιδείας κά.

 Στα «Ληξιπρόθεσμα δάνεια», το πρώτο βιβλίο της «Τριλογίας της κρίσεως» του Πέτρου Μάρκαρη, εμφανίζεται ένας δολοφόνος που σκοτώνει τραπεζικούς και ανθρώπους του χρήματος. Σαν να μην έφτανε αυτό, η Αθήνα γεμίζει με αφίσες που προτρέπουν όσους χρωστάνε στις τράπεζες να μην πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους και των πιστωτικών τους καρτών. Στην «Περαίωση» ο αστυνόμος Χαρίτος ζει σε μία χώρα όπου του μείωσαν το μισθό, του έκοψαν τα επιδόματα, η κόρη του Κατερίνα ετοιμάζεται να μεταναστεύσει γιατί δεν βρίσκει δουλειά και εκείνος καλείται να συλλάβει ένα δολοφόνο, τον «εθνικό φοροεισπράκτορα», ο οποίος σκοτώνει φοροφυγάδες για να γεμίσει τα ταμεία του κράτους. Υστερα από τα δύο αυτά βιβλία όλοι περιμέναμε με αγωνία το τρίτο και τελευταίο (;) βιβλίο της τριλογίας. Προς το παρόν το μόνο που έχει γνωστοποιηθεί είναι ότι ξεκίνησε η συγγραφή του και ότι ο τίτλος του θα είναι «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία».

 Απανταχού συγγραφείς, μην απογοητεύεστε αν οι εκδότες δεν εκδίδουν τα βιβλία σας! Επειτα από 59 χρόνια αποκαλύπτεται ότι είχαν αγνοήσει μέχρι και τον Ζοζέ Σαραμάγκου, χωρίς βέβαια αυτός να είναι το μοναδικό παράδειγμα νομπελίστα συγγραφέα του οποίου η αξία δεν εκτιμήθηκε ευθύς εξαρχής. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα, το “Claraboya”, για το οποίο ο εκδότης στον οποίο στάλθηκε δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει στο συγγραφέα. Η χήρα του Σαραμάγκου Πιλάρ ντελ Ρίο, παρόλο που δηλώνει ότι η απόρριψη αυτή κόστισε στο συγγραφέα, δεν αποκλείει το γεγονός να μην του απάντησαν περιμένοντας να πέσει η δικτατορία για να το εκδώσουν, εφόσον το βιβλίο ήταν ιδιαίτερα τολμηρό για την εποχή του, περιγράφοντας σκηνές βιασμού, λεσβιακού έρωτα και κακοποίησης.

 Μερικές φορές, εκεί που αισθάνεσαι ότι ο κόσμος πάει μπροστά και ότι κάποια θέματα έχουν αρχίσει να ξεπερνιούνται έως και να θεωρούνται αυτονόητα, έρχονται κάποια γεγονότα για να σου υπενθυμίσουν ότι «πήρες πολύ θάρρος» και ότι πρέπει να γυρίσεις πίσω. Η μη κυβερνητική οργάνωση Gherush92 εισηγήθηκε να αποσυρθεί από τα σχολεία, ή έστω να διδάσκεται με ιδιαίτερη προσοχή, η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, με την αιτιολογία ότι περιέχει στοιχεία αντισημιτισμού, ισλαμοφοβίας και ομοφοβίας. Τόσο στην Ιταλία, όσο και σε άλλες χώρες, όπως είναι φυσικό, έχει προκληθεί ιδιαίτερος σάλος. Ποιητές, συγγραφείς και λογοτέχνες καταδικάζουν την εισήγηση της ομάδας, χαρακτηρίζοντας τέτοιες κινήσεις γελοίες και απόρροια ελλιπούς εκπαίδευσης και γνώσεων.

"2)4!..)#!¨ 63¨7)+)0%$)!¨ Εχουν βουίξει τα μέσα -ηλεκτρονικά και μη- για τους τίτλους τέλους που έπεσαν, την προηγούμενη βδομάδα, για την έντυπη μορφή της εγκυκλοπαίδειας Britannica. Ο πρόεδρος της εταιρείας Encyclopedia Britannica Χόρχε Κάουζ ανακοίνωσε ότι πλέον η διάσημη εγκυκλοπαίδεια θα είναι διαθέσιμη μόνο στο διαδίκτυο, ενώ μόνο το 15% των εσόδων της εταιρείας αναμένεται να σχετίζεται με την εγκυκλοπαίδεια και το υπόλοιπο 85% θα προέρχεται από τα εκπαιδευτικά προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσφέρει μέσω διαδικτύου. Η αλήθεια είναι ότι η Wikipedia, παρόλο που πολλές φορές δεν φημίζεται για την αξιοπιστία της, είναι πλέον η διασημότερη εγκυκλοπαίδεια παγκοσμίως και μάλιστα δωρεάν! Η αγγλική Wikipedia διαθέτει 3,9 εκατ. άρθρα, ενώ η Britannica μόλις 120.000. Σίγουρα, όμως, ο λόγος που οδήγησε στη διακοπή της έντυπης έκδοσης της εγκυκλοπαίδειας δεν είναι μόνο αυτός. Ο λόγος είναι κυρίως πρακτικός. Την εποχή που πληκτρολογώντας μία λέξη και πατώντας το “enter” βρίσκεις μέσα σε δευτερόλεπτα αυτό που θέλεις είναι δύσκολο να επιβιώσει η παλιά διαδικασία του «βρίσκω τον κατάλληλο τόμο, τον κατεβάζω από τη βιβλιοθήκη και έπειτα ψάχνω αλφαβητικά για να βρω το λήμμα που θέλω». Σήμερα, μια δεκαπεντάτομη εγκυκλοπαίδεια μπορείς να την κουβαλάς πάντα μαζί σου σε μία συσκευή βάρους 250 γραμμαρίων. Αλλωστε, το μοναδικό πρόβλημα που θα έχουμε πλέον να αντιμετωπίσουμε είναι με τι να διακοσμήσουμε το σαλόνι μας. Αν και, ευτυχώς, στη σύγχρονη διακόσμηση τα «σύνθετα» έχουν αρχίσει να εκλείπουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, αυτοί που αγόραζαν τις εγκυκλοπαίδειες ως «διακοσμητικά» είναι περισσότεροι από όσους τις συμβουλεύονταν. Οπως, επίσης, πολύ περισσότερες είναι οι φορές που έχεις ξεσκονίσει μια εγκυκλοπαίδεια από ό,τι να την ξεφυλλίσεις... ´¶



œßš’Ÿ©Ê‹›“–Ò•’Ÿ©á—‹“©•‹“©˜“©Žä˜© ‹{␘“œ˜“©œ’Ÿ©€š‹p‹œ“•àŸ©… ˜–àŸ© œ˜¡©Òœš˜¡©Öß —’Ÿ ©Ëᗋ“©{ᛒŸ©© ‘“‹©©{‹š‹›œÒ›“Ÿ©‹{⩜“Ÿ©© Ћšœá˜¡©žŸ©œ“Ÿ©©É{š“–ᘡ©’© !NMMHD©•‹“©˜©"KXCD©‹—œá›œ˜“ ‹ © ¡{⩜“Ÿ©›•’—˜œ“•ßŸ©˜Ž’‘Ꮯ©œ˜¡© ʋ›á–’©Øš¡›‹—â{˜¡–˜¡ ©›œ’—© É᝘¡›‹©€©œ’Ÿ©Ö —â{˜–’Ÿ© „“š‹“™Ÿ© ©•Ò¢“ ©Ð“‹©{‹šÒ

›œ‹›’©Œ‹›“›pߗ’©›œ’©pœ‹˜šÒ© œ’Ÿ©•˜“—àŸ©¢žàŸ©œž—©Žä˜©{‹š‹

—âpž—©›œ˜© ‹šœá ©©Ž“Ò© “šâŸ©œ˜¡© ‹—š âp—˜¡©Êšœ‹—˜ä©›¡‘‘š‹

ß‹©É—œ‹p©„• © ˗‹©‹{⩜‹©{“˜©Ž“Ò›’p‹©¢¡‘Òš“‹© {“•’š¡‘pߗž—©{˜¡©Œšß’•©›œ˜© ›œâ ‹›œš˜©‹›œ¡—˜pዟ©•‹“©•˜“

—ž—á‹Ÿ©‘“‹©œ’—©‘•–’p‹œ“•à©œ˜¡© ŽšÒ›’ ©›©p“‹©“›œ˜š“•à©›œ“‘pà© â{˜¡©’©˜“•˜—˜p“•à©”‹–áž›’© ‹{“–˜ä›©—‹©•‹œ‹›{‹šÒ”“©œ‹© •‹–䜏šÒ©œ˜¡© šâ—“‹ ©É¡œà© © ‹¡œâŸ© ©œ˜©Ïš‹ ©œ˜¡©©•‹“©p“‹© {‹š á‹©œ˜¡©Épš“•Ò—“•˜¡©Ó✘¡ © ‘‹–˜¡ ’pߗ’©p©œ˜©—âp˜©œ˜¡© ‚¡—œŸ ©Í©“›œ˜šá‹©œ˜¡©„•©Œ‹›á¢

œ‹“©œâ›˜©›œ’—©{š‹‘p‹œ“•à©“›œ˜šá‹© p©ŒÒ›’©‹š “‹•â©¡–“•â ©â›˜©•‹“© ›œ’—©•“—’p‹œ˜‘š‹“•à©pœ‹˜

šÒ©œ˜¡©Éš˜¡š©„—©p©œ’©‡‹á’© Ӝҗ‹‘˜¡£©•‹“©œ˜—©˜¡âš—©Ð{ᜓ© ›œ˜¡Ÿ©˜p™—¡p˜¡Ÿ©šâ–˜¡Ÿ ©Ð◘© {˜¡©Ž™©œ˜©œß–˜Ÿ©{‹š‹œá—œ‹“© c€“‹› ᢘ—œ‹Ÿ©œ‹©›ä—˜š‹©œž—© {˜–“œ“™—©p©ß—‹©•–ppߗ˜©%NQC© 5 ©‘pҜ˜©p©•¡—’‘œ“•Ò©â{–‹© •‹“©–‹š‹á˜©˜¡á›•“ ©’©!NMMHD©•‹“© ˜©"KXCD©ß ˜¡—©Œš“©ß—‹©œ–¡

œ‹á˜©•‹œ‹ä‘“˜©—‹©•š¡œ˜ä— ©Ô© šâ—˜Ÿ©pœšÒ©‹—œá›œš˜‹© ©{š˜

›{‹˜ä—©—‹©Žš‹{œä›˜¡—©‹{â© œ˜©—âp˜©•‹“©‹{⩜’—©{š‹‘p‹œ“•â

œ’œ‹ ©‹––Ò©›©{˜“˜©‹{⩜‹©Žä˜©‹© {‹š‹Ž˜˜ä—©{š™œ‹i „‹š‹›•¡à©©…ÒŒŒ‹œ˜©© ›œ“Ÿ© pp ©d©Ï¡š“‹•à©›œ“Ÿ©©pp


:::0(75232/,635(66*5 s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š”À



 Μια πολιτική κωμωδία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη παρουσιάζεται στο Θέατρο Ακης Δαβής (Αλκμήνης 8) από τις 19 Μαρτίου έως τις 10 Απριλίου. «Οι Χαλασοχωρήδες» δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1892 (ένα χρόνο πριν από την πτώχευση του ’93) στην εφημερίδα «Ακρόπολη». Ο Παπαδιαμάντης σατιρίζει τα πολιτικά και εκλογικά ήθη της εποχής και προβάλλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους. Παρουσιάζει με κωμικό τρόπο την αναστάτωση και τον εκφυλισμό της τοπικής κοινωνίας τις ημέρες των εκλογών. Σήμερα, που είμαστε πολύ κοντά στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, ο λόγος του Παπαδιαμάντη γίνεται κάτι παραπάνω από επίκαιρος.

¹¨}²¸¹~¹¼|¹¨||´…  Ενα αλλόκοτο νεαρό ζευγάρι εμφανίζεται απρόσκλητο στο σπίτι μιας φιλήσυχης οικογένειας και επιβάλλει ένα παράδοξο παιχνίδι που κανείς δεν θέλει να παίξει. Στο έργο «Ελα να παίξουμε» που ανεβαίνει από σήμερα στο Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο) σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά ο θεατής καλείται να προβληματιστεί σε θέματα βίας. Πρόκειται για ένα σχόλιο στην αθέατη βία και μια υπενθύμιση του αστάθμητου παράγοντα που απρόσκλητος ανατρέπει όλα μας τα προγνωστικά για το τι μέλλει γενέσθαι στη ζωή μας. Στην παράσταση, που είναι ακατάλληλη για παιδιά κάτω των 15 ετών, ακούγεται ένα μελοποιημένο απόσπασμα από το έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ «Μπροστά στο θάνατο» σε μετάφραση Ν. Περέλη, το οποίο ερμηνεύει ο Πάνος Μουζουράκης.

 Πώς θα αντιδρούσατε αν μαθαίνατε ότι σε 100 χρόνια από σήμερα πέντε ανθρώπινα όντα θα μελετούν και θα σχηματίζουν αντίληψη για τη ζωή σας με μοναδικό στοιχείο μια λίστα με τα δέκα πιο γκουγκλαρισμένα ερωτήματα του 2002-2012 που βρήκαν στο ίντερνετ; Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση, μπορείτε να παρακολουθήσετε την παράσταση «2112» σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Κίρκης Καραλή, στις 28 Μαρτίου και στις 3 και 4 Απριλίου στο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101). «Πόσα χρόνια θα ζήσω; Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας; Πού είναι το νόημα της ζωής; Είναι οι ξανθιές πιο καυτές;» Αυτές είναι μερικές από τις πιο συχνές ερωτήσεις της διάσημης μηχανής αναζήτησης στις οποίες θα κληθούν να απαντήσουν οι ηθοποιοί: Χριστίνα Μπιρμπίλη, Βασίλης Παπαδημητρίου, Ευσταθία Τσαπαρέλη και Τάσος Τσουκάλης

 Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά το Bob Theater Festival επιστρέφει στο κέντρο της Αθήνας και παρουσιάζει τις καλύτερες στιγμές νεανικού θεάτρου. Από τις 2 έως τις 6 Μαΐου και στις τρεις σκηνές του Βios (για πρώτη φορά φέτος) θα φιλοξενηθούν πετυχημένες παραστάσεις προηγούμενων ετών, πρεμιέρες, διαγωνισμοί, stand-up comedy, συναυλίες και πάρτι προσελκύοντας όπως και τις προηγούμενες χρονιές πάνω από 3.000 θεατές. Το ενδιαφέρον εστιάζεται και φέτος στην παράδοση του Scratch Night, το διαγωνισμό που ανέδειξε τις δύο προηγούμενες χρονιές τις ομάδες Cheek Bones και ΧΑ!. Φέτος 12 ομάδες θα έχουν στη διάθεσή τους 15 λεπτά η καθεμία για να παρουσιάσουν την εν εξέλιξη δουλειά τους. Οι τέσσερις καλύτερες ομάδες θα διαγωνιστούν στον τελικό και το κοινό θα αποφασίσει για την πιο ενδιαφέρουσα, η οποία θα παρουσιαστεί τη νέα θεατρική σεζόν στο Bios με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Για περισσότερες πληροφορίες:

Η Λένα Κιτσοπούλου παίρνει το «Χαίρε Νύμφη» του Ξενόπουλου και του αλλάζει τα φώτα. Αλλά το κάνει με στιλ... Βλέποντας την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου διαπίστωσα το προφανές, ότι είναι καταδικασμένη να γίνει talk of the town. Προκλητική, ανατρεπτική, εν μέρει δήθεν, με πολλά εύστοχα σκηνοθετικά ευρήματα και άλλα πιο παρωχημένα, με πολύ δυνατές στιγμές, ειρωνική διάθεση, πολλή (και καθόλου συγκρατημένη) τρέλα, καθόλου σοβαροφάνεια, πολύ καλό ρυθμό και εξαιρετικές ερμηνείες, κυρίως από τη Μαρία Πρωτόπαπα, τον Γιάννο Περλέγκα και την Ιωάννα Μαυρέα (απολαυστική ως μάνα της Ρόζας στη σκηνή με την Πρωτόπαπα). Η Λένα Κιτσοπούλου αποδομεί τον Ξενόπουλο από την αρχή μέχρι το τέλος, παρεμβαίνει η ίδια (με λόγο... τραγουδιστό!) για να εξηγήσει ότι η ηθική της εποχής κατά την οποία γράφτηκε το έργο απέχει παρασάγγες από την ηθική του σήμερα (στη σκηνή αυτή δίνει το σκηνοθετικό στίγμα και απαλύνει τις μουδιασμένες εντυπώσεις από την πρώτη πράξη), κάνει αναφορές (αλλά καρτουνίστικες) στην Amy Winehouse, «ντύνει» μουσικά την παράσταση με Βίσση, Κόκοτα, Μακρυπούλια (η διασκευή του «Νύχτα Στάσου») και Τσιτσάνη (το φινάλε εξαιρετικό). Κάποιοι θα ενθουσιαστούν, κάποιοι θα φρικάρουν (αν επιμένεις να αγαπάς τον Ξενόπουλο ως έχει, μην πας!), κάποιοι θα προσπαθήσουν να συμβιβάσουν τα πράγματα... Το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι θεατρόφιλοι θα σπεύσουν να τη δουν για να έχουν άποψη. Και αυτό το λες επιτυχία. ¼„½®„’Àv¸ˆ…Œ„’


…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,635(66*5


Í©‘•‹–šá©!DQMHDQ $KH@CDR©Ë{œ‹ Җ•˜¡© ©’›á˜©“–˜”—á©œ’—©œßœ‹šœ’©‹œ˜p“•à©ß•›’©œ˜¡©4KQHBG©1ÈBJQHDL ©›œ˜©{–‹á›“˜©œ’Ÿ©˜{˜á‹Ÿ©•œá—œ‹“©‘–¡{œÒ© p‘Ò–ž—©Ž“‹›œÒ›ž—©‹{â©{ߜš‹ ©¡‹›pҜ“—‹©{“Ž‹{ߎ“‹©‘–¡{œÒ©•‹“©p‹•ßœŸ©œ˜¡©šp‹—˜ä©•‹––“œß —’ ©Ô©4KQHBG©1ÈBJQHDL©žšáœ‹“©ß—‹Ÿ©‹{⩜˜¡Ÿ©›’p‹—œ“

•âœš˜¡Ÿ©‘–ä{œŸ©œ’Ÿ©pœ‹{˜–p“•àŸ©{˜ àŸ©›œ’© ™š‹©œ˜¡ ©—™©›’pá˜©‹—‹˜šÒŸ©›œ’©Ž˜¡–“Ò©œ˜¡©‹{˜œ–á©’©{ߜš‹©žŸ©¡–“•â©•‹œ‹›•¡àŸ ©Ô©áŽ“˜Ÿ ©ß–˜—œ‹Ÿ© —‹©œ˜—ᛏ“©{žŸ©œ˜—©‹{‹› ˜–á©{š“››âœš˜©œ˜©¡–“•â©•‹“©’©Ž“‹Ž“•‹›á‹©{‹š‹‘ž‘àŸ©{‹šÒ©œ˜©‹{˜œß–›p‹ ©‹—‹ßš“© ‹š‹•œ’š“›œ“•Ò©cЏ‘Ò–ž›‹©p©œ’—©{ߜš‹© •‹“©œ’—©‹‘‹{™©â–˜©•‹“©{š“››âœš˜ ©Í©{ߜš‹©á—‹“©‹š•œà©‘“‹©pߗ‹i ©Í©ß•›’©˜–˜•–’š™—œ‹“©›œ“Ÿ©©É{š“–ᘡ ©



 Το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος) φιλοξενεί την ομαδική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Χρώμα στην Πατρίδα των καιρών». Από τις 19 Μαρτίου μέχρι τις 3 Απριλίου 25 ζωγράφοι με αφορμή το βιβλίο-ποίημα «Πατρίδα των καιρών» του Γιώργου Δουατζή παρουσιάζουν τα έργα τους υπό την επιμέλεια της Ηρας Παπαποστόλου. Η επιμελήτρια αναφέρει για την έκθεση: «Εικαστικοί διαφορετικών γενεών, τεχνοτροπιών, προσεγγίσεων διαλέγουν στίχους από το ποίημα, διαλέγονται με αυτό και το μεταμορφώνουν σε εικόνες... Ρεαλισμός, εξπρεσιονισμός, εννοιολογική τέχνη, υπερρεαλισμός, αφηρημένη τέχνη συναντιούνται και ανασυνθέτουν την Πατρίδα των Καιρών, μια πατρίδα με τους νικητές και τους ηττημένους της, με το σκοτάδι αλλά και το φως της, με τις μάσκες λύπης της, αλλά και με την ελπίδα της».

 «Τα Πράγματα» είναι ο τίτλος της έκθεσης που επέλεξε να φιλοξενήσει το TAF (Νορμανού 5, Μοναστηράκι) ύστερα από ανοιχτή πρόσκληση σε νέους επιμελητές. Στο πλαίσιό της καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό προσεγγίζουν τον κόσμο των αντικειμένων επιχειρώντας να τον επαναπροσδιορίσουν και να αναδείξουν το συναρπαστικό στοιχείο που μπορεί να διαθέτει. Μια σειρά από παράλληλες δράσεις, όπως η ηχητική perfοrmance των Riders of the Lost Current, το workshop με θέμα «Εισαγωγή στα διαδραστικά καλλιτεχνικά έργα» και η προβολή της ταινίας “The Way Things Go” των Peter Fischli & David Weiss συμπληρώνουν την επιμελητική πρόταση της Ειρήνης Μπαχλιτζανάκη. Η έκθεση «Tα Πράγματα» διαρκεί μέχρι τις 6 Μαΐου 2012.

 Στην αίθουσα τέχνης Αστρολάβος-Δεξαμενή (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι) φιλοξενείται η νέα ατομική έκθεση ζωγραφικής της Δέσποινας Κωνσταντίνου “Prin-Temps”. Στο πλαίσιό της η καλλιτέχνιδα παρουσιάζει μια σειρά έργων σύγχρονης παραστατικής ζωγραφικής χρησιμοποιώντας μικτές τεχνικές (κολάζ, ψηφιακές εκτυπώσεις) και σχέδιο. Παράλληλα, φιλοξενείται και η ομαδική έκθεση με τίτλο “Mind Games ”. Οι 12 συμμετέχοντες καλλιτέχνες -Alexis Adam, Ελλη Γρίβα, Ευρυδίκη Καλλιμάχου, Ναταλία Κερκύρα, Χρύσα Λαμπρακοπούλου, Αντώνης Λάριος, Βασιλική Μπλούκου, Αλεξάνδρα Νασιούλα, Αντώνης Παπαδόπουλος, Σοφία Παρασκευοπούλου, Δάφνη Ρόκου και Εφη Χρύσημέσα από τις εικαστικές συνθέσεις και τη ζωγραφική επιδιώκουν να αποδώσουν τα παιχνίδια του μυαλού όταν τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας δεν είναι πλέον διακριτά. Οι δύο εκθέσεις έχουν διάρκεια μέχρι τις 21 Απριλίου 2012.

 Το Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα) παρουσιάζει στο ισόγειό του την αναδρομική έκθεση «Πάρις Πρέκας. Ζωγραφική-Γλυπτική» μέχρι τις 6 Μαΐου 2012. Η αναδρομική παρουσίαση του έργου του Πάρι Πρέκα περιλαμβάνει 30 γλυπτά διαφόρων διαστάσεων και υλικών (μάρμαρο, πέτρα, ορείχαλκος, σίδηρος, ξύλο) και 80 σχέδια και έργα ζωγραφικής (υδατογραφίες, ελαιογραφίες). Επίσης, στο πλαίσιο της έκθεσης παρουσιάζονται δημιουργίες από άλλα πεδία ενδιαφέροντος του καλλιτέχνη, όπως είναι η αρχιτεκτονική διακόσμηση κτιρίων και το κόσμημα. Η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στη Μερόπη Πρέκα, ενώ ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός στον Σταμάτη Ζάννο.

¶¹¼´µÐ ¨²yµ»»²´¨ µ´¨·…·¹¨´¸²¶ Μια πρωτότυπη διοργάνωση πραγματοποιείται για δεύτερη φορά στην Αθήνα με τη συμβολή του Ινστιτούτου Goethe. Το “Moving Silence” είναι ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη σύγχρονη βωβή εικόνα και τον πειραματικό ήχο, το οποίο θα λάβει χώρα από τις 21 μέχρι τις 26 Μαρτίου στο Ινστιτούτο Goethe (Ομήρου 14-16, Αθήνα) και στο CAMP (Απελλού 2, Πλατεία Κοτζιά) με ελεύθερη είσοδο. Η επιμέλεια του φετινού προγράμματος ανήκει στον ιδρυτή του φεστιβάλ Ματίας Φριτς (σκηνοθέτης) και στην Αναστασία Χ (μουσικός), η οποία μας εξήγησε τι ακριβώς κάνουν: «Το ‘Μoving Silence’ ( είναι μια κινούμενη πλατφόρμα από το Βερολίνο που συλλέγει μικρού μήκους βωβές ταινίες σύγχρονων κινηματογραφιστών από το κάθε μέρος που επισκέπτεται. Κινείται με το σκεπτικό να οργανώνει cinema concerts, προσκαλώντας μουσικούς να ερμηνεύσουν εκ νέου τις ταινίες που θα επιλέξουν από το αρχείο μας. Με λίγα λόγια λέμε: ‘Βγάλτε την ταινία σας από το συρτάρι ή το σκληρό δίσκο και δώστε τη σε μας να την προβάλουμε με ζωντανή μουσική και να την ταξιδέψουμε!’» Φέτος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του φεστιβάλ μεγάλος αριθμός Ελλήνων δημιουργών, ενώ στο πρόγραμμά του εντάχθηκαν οι θεματικές «Αίσθηση Αθήνας» και «Αθηναϊκό φόρουμ», το “Silent Moves” που αφορά βωβές ταινίες μικρού μήκους για την κίνηση και το χορό, ένα αφιέρωμα σε μουσικούς με πρωτότυπα, ιδιοκατασκευασμένα μουσικά όργανα και δύο συμμετοχικές εγκαταστάσεις, το “Music for the Masses” και το “Memorandum” («Μνημόνιο»), τα οποία συνθέτουν ένα διαφορετικό πρόγραμμα που έχει ενθουσιάσει όλους τους συντελεστές, όπως μας ενημερώνει η Αναστασία. «Η διοργάνωση φιλοξενείται φέτος σε δύο χώρους, το Goethe-Institut αλλά και το CAMP με την άψογη φιλοξενία του, στεγάζοντάς μας σε δύο ορόφους του κτιρίου της πλατείας Κοτζιά», λέει η ίδια κλείνοντας. mm


  ©© „˜“‹©p{Җ‹©•‹“©{˜“˜©p{қ•œ©„‹‘•â›p“˜©{šžœÒ–’p‹ ©{œÒ‘p‹œ˜Ÿ©›‹¥œ‹Ÿ©›œ˜©…Ò˜©„Ò˜–˜ ©–ßpå©©  ©© ֘ ©›‹–“Òš“›p‹©á—‹“©‹—‹{␏¡•œ˜ ©âœ‹—©•Òœ‹“©Žá{–‹©›˜¡©’©€˜ä•“››‹©œ˜¡©Ïßp{š“œ¢©Ïҝš“—  ©© cÉ£©›œ˜©Ž“Ò ›œ’p‹åi©á—‹“©›‹—©—‹©‹•˜äž©œ˜¡Ÿ©Ó˜œ“˜•˜šÒœŸ©—‹©ž—Ò¢˜¡—©›œ˜—©Ï“p©“˜—‘•©Ô¡— ©©  ©©©×{Җ–’–˜“©›©“‹{ž—“•à©œ‹“šá‹©•Ò—˜¡—©›œšßœ›“—‘•©å ©Ô©˜š“›p⟩œ’Ÿ©–‹›œ“•˜{˜“’pߗ’Ÿ©š‘‹›á‹Ÿ  ©© Ô©p{âp{“š‹Ÿ©›œ˜©Î–“—â“Ÿ©à“›©Ž‹‘•žœâ ©Ï˜¡ Ϙ¡ ֛‹å



¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’



Ο αγώνας (της Φώφης) τώρα δικαιώνεται... Από τις 22 Μαρτίου 2012 -και ύστερα από απόφαση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλουη κα Φώφη Γεννηματά (στο δεξιό άκρο της φωτογραφίας) ανέλαβε καθήκοντα εκπροσώπου Τύπου στο ΠαΣοΚ.

jn·ªt²j°ni lÀnivlÀµ¹iÀ»lsÀquvl »l°Ànj°i¹i°À»i¯l° Τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη μια μάχη. Η μάχη για την ψυχή της μεσαίας τάξης. Τα εισοδήματά της έχουν υποχωρήσει και οι προοπτικές της για το μέλλον είναι μάλλον δυσοίωνες. Πρακτικά, τα χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης έχουν αλλοιωθεί. Η μάχη γίνεται για την ψυχή της, για τη μετριοπαθή αύρα της. Οι δύο βασικοί ανταγωνιστές είναι βεβαίως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Η ΔΗΜΑΡ, παρότι θα επιθυμούσε, μάλλον δεν μπορεί να συμμετέχει σε αυτή τα μάχη γιατί οι θέσεις που πρεσβεύει είναι διττές και αμφίσημες. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, προσφυώς, από την ημέρα της εκλογής του, επιχειρεί να περιχαρακώσει το ΠΑΣΟΚ ακριβώς σε αυτό το μεσαίο χώρο, επικαλούμενος την τήρηση μιας υπεύθυνης στάσης για τη διάσωση της πατρίδας. Επιρρίπτει στην Αριστερά ανευθυνότητα και στον Αντώνη Σαμαρά την κατηγορία της αμφιθυμίας. Ο Σαμαράς, αντιθέτως, επιχειρεί μια δεξιά πανστρατιά, μέσω της επιστροφής των διαγραφέντων, της «καταστροφής» του ΛΑΟΣ και της ευθείας επίθεσης στην Αριστερά. Ο στόχος του Σαμαρά είναι πιο ρεαλιστικός από εκείνον του Βενιζέλου. Ο χώρος της Δεξιάς είναι υπαρκτός, σαφής και μεγάλα τμήματά του εντοπίζονται στη χειμαζόμενη μεσαία τάξη. Ο στόχος του Βενιζέλου συνιστά μια στρατηγική επιλογή, η οποία εδράζεται σε ένα ιστορικών διαστάσεων ρίσκο. Ο Βενιζέλος πιστεύει ή «ποντάρει» ότι τα μεσαία στρώματα τα οποία τροφοδότησαν για 30 χρόνια το ΠΑΣΟΚ θα ανακάμψουν. Οποιος και να αποδειχθεί τακτικά αποτελεσματικότερος, τις μεγαλύτερες πιθανότητες συγκεντρώνει το ενδεχόμενο να πρέπει να καθίσουν μετεκλογικά και οι δύο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας. Και οι δύο γνωρίζουν ότι μετά τις εκλογές θα πρέπει να ανακοινώσουν περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και παροχές του κοινωνικού κράτους. Οι πολίτες φυσικά το γνωρίζουν αυτό. Βενιζέλος και Σαμαράς θα κριθούν, λοιπόν, από τη δυνατότητά τους ή όχι να παρουσιάσουν ένα πραγματικό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Η αποτυχία τους ίσως κρίνει και τα (χρονικά) όρια επιβίωσης των κομμάτων τους. ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’





jsiÀ¼¿ªt v¿ª¹°Àµjsj²´¹i Το βράδυ της Δευτέρας 19 Μαρτίου στο Ιδρυμα Μελίνα Μερκούρη στην Πλάκα έγινε για πρώτη φορά η απονομή του Θεατρικού Βραβείου που φέρει το όνομα της Μελίνας, μετά το «χωρισμό» τους με τα Βραβεία Χορν. Φετινή και έκτη κατά σειρά νικήτρια η Μαρία Κίτσου για το ρόλο της Ελεν στην παράσταση «Τα ορφανά» του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Τη συναντήσαμε στα Εξάρχεια και μας μίλησε για αυτό το απρόσμενο «δώρο». +±½‰ŠÀj…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ o‘À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

·Š±¸ÀŽŠÀ‚‘’ Η αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη ήταν γεμάτη κόσμο. Συγγενείς, φίλοι, άνθρωποι του θεάτρου, αλλά κυρίως νέοι ηθοποιοί και φοιτητές δραματικών σχολών που μαζεύτηκαν για να τιμήσουν τις ταλαντούχες Αλεξάνδρα Αηδίνη, Μαρία Κίτσου, Βίκυ Κυριακουλάκου, Χριστίνα Μαξούρη και Λένα Παπαληγούρα, υποψήφιες για το Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη 2010-2011. Υπό τις μελωδίες του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, ο Δημήτρης Λιγνάδης σε ρόλο «κονφερασιέ» καλωσόρισε τον κόσμο σε μια ατμόσφαιρα διαποτισμένη με το πνεύμα της Μελίνας. «Ξεκινάμε από το σκοτάδι και οδεύουμε προς το φως. Τη Μελίνα δεν την κατάπιε το σκοτάδι», παρότρυνε με αυτό το παράδειγμα τους νέους ηθοποι-

ούς η Λουκία Μιχαλοπούλου, περυσινή βραβευθείσα. Οι υποψήφιες μίλησαν για την τιμή και την ευθύνη που απορρέει από τη διάκρισή τους, για το συμβολισμό του βραβείου ως απόδειξη πίστης στην ανθρώπινη δύναμη, ενώ τόνισαν τη σημασία να δίδεται στο ερευνητικό θέατρο επίσημο βήμα προς το ευρύτερο κοινό. Βραβευθείσα αναδείχθηκε η Μαρία Κίτσου, η οποία κατασυγκινημένη αφιέρωσε το βραβείο στον πατέρα της, ευχόμενη η καρφίτσα να της μεταδώσει το κουράγιο και το θάρρος της Μελίνας να διαλέγει τα «ναι» και τα «όχι». Η βραδιά έληξε με μια συζήτηση για το ρόλο του θεάτρου σε περιόδους κρίσης και με μια συμβουλή από τη Μάγια Λυμπεροπούλου προς τους νέους ηθοποιούς «Να ενθυμείστε προς τα εμπρός». ¼®½„¸Àn‹rˆ¸


Ονειρευόταν για χρόνια να πάρει το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Δεν θεωρούσε καθόλου πιθανό το ενδεχόμενο να είναι εκείνη η νικήτρια όταν πληροφορήθηκε την υποψηφιότητά της. «Νιώθω πως μου έγινε το μεγαλύτερο δώρο, χωρίς να έχω γενέθλια ή γιορτή, μάλιστα σε μια περίοδο που το είχα πραγματικά ανάγκη», λέει σαν να μην μπορεί ακόμα να το πιστέψει. «Το ήθελα τόσο πολύ που προσπαθούσα να υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου πως δεν έχω ελπίδες, για να μη στεναχωρηθώ μετά». Είναι κάτι παραπάνω από μια επιβεβαίωση αυτό το βραβείο για τη Μαρία, η οποία προσπαθεί από όταν ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο να πηγαίνει συνεχώς στα δύσκολα. Τώρα που τα κατάφερε και εισέπραξε εμπιστοσύνη, θα αποδείξει ότι μπορεί ακόμα περισσότερα. «Το βραβείο είχε για μένα συν τοις άλλοις και μεγάλη συναισθηματική και συμβολική αξία», αναφέρει και εξηγεί: «Η απονομή έγινε στις 19 Μαρτίου. Πριν από πέντε χρόνια ακριβώς, στις 18 Μαρτίου του 2007, ήταν η πρώτη μου πρεμιέρα στο θέατρο, ενώ δύο μέρες νωρίτερα, στις 16 του μήνα, έφυγε από κοντά μας ο πατέρας μου και δεν πρόλαβε να με δει να παίζω. Το να κερδίσω και να το αφιερώσω στη μνήμη του ήταν για μένα πολύ σημαντικό. Ξέρω ότι τον έκανα περήφανο και ότι όλα αυτά ίσως δεν είναι άπλες συμπτώσεις». Θέλει να ασχοληθεί κάποτε με τη σκηνοθεσία. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η πρώτη της επαφή με το θέατρο -όταν ήταν φοιτήτρια συν-σκηνοθέτησε με ένα συμφοιτητή της την «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ στη Θεολογική Σχολή- και ένας από τους λόγους για τους οποίους μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Τότε κατάλαβε πως αυτό θέλει να κάνει στη ζωή της, να έχει τη γενική εποπτεία μιας παράστασης. Από τους Ελληνες σκηνοθέτες θαυμάζει τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Νίκο Μαστοράκη, αλλά και εκείνους με τους οποίους έχει συνεργαστεί, με πρώτο τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, που, όταν της εμπιστεύτηκε το ρόλο της Ελεν, η Μαρία σχεδόν τρομοκρατήθηκε με τη δυσκολία του. «Ηξερα όμως πως ήταν ένας ρόλος διαμάντι», τονίζει. Από μικρή ήθελε να κάνει πολλά πράγματα. Ηθελε να γίνει γιατρός, ηθοποιός, χορεύτρια, αστροναύτης, δασκάλα και αρχαιολόγος, αλλά όλα αυτά παράλληλα. Θέλει ακόμα να παρακολουθήσει σεμινάρια νοσηλευτικής και να πάει στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. «Είναι κάτι που θέλω να το ζήσω όσο τίποτα», λέει. Με


το που πέρασε στο Εθνικό εγκατέλειψε τη Θεολογική - φοιτούσε τότε στο τρίτο έτος. «Μάλλον γι’ αυτό διάλεξα την υποκριτική», σημειώνει, «γιατί με κάποιον περίεργο τρόπο μπορώ να τα συνδυάσω όλα χωρίς να βαριέμαι». Και, όπως λέει, είναι άνθρωπος που βαριέται εύκολα. Θα ήθελε να έχει μια θεατρική ομάδα και να ασχολείται με λογοτεχνικά κείμενα του 16ου αιώνα και τη θεατρική τους μεταφορά. «Θα μου άρεσε να είχαμε με αυτή την ομάδα ένα βανάκι και να γυρνάμε τον κόσμο να παίζουμε, να λένε: ‘Ηρθε το μπουλούκι από την Ελλάδα’, να ζούμε έτσι, ταξιδεύοντας». Η Μαρία Κίτσου πιστεύει στο Θεό. Για την ακρίβεια, πιστεύει πως υπάρχει ένας Θεός που έχει βρει διαφορετικά ονόματα για να μπορεί να προσεγγίσει τις κουλτούρες και ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων στις διάφορες εποχές. «Υπάρχει μια δύναμη που έρχεται από ψηλά και είναι μόνο αγάπη», εξηγεί και αναπτύσσει τη δική της θεωρία: «Ο,τι και να συμβαίνει, ακόμα και αν είναι κακό, έχει κάποιο λόγο και εντάσσεται σε μια αλληλουχία γεγονότων που ίσως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ακριβώς, αλλά κάπου θα οδηγήσει». Αυτός είναι ο τρόπος που βλέπει τη ζωή της. Ακόμα και τα χειρότερα κάποτε θα οδηγήσουν σε μια νίκη. «Και αν το παρατηρήσεις, όταν είσαι καλά, ανοιχτός και διαθέσιμος, συμβαίνουν ωραία πράγματα. Οταν έχεις κακή διάθεση, μόνο άσχημα σου συμβαίνουν», διαπιστώνει. Ο φόβος είναι για τη Μαρία το μεγαλύτερο όπλο που μας απειλεί. Ενας από τους λόγους, λοιπόν, για τους οποίους θαυμάζει τη Μελίνα Μερκούρη είναι ακριβώς η έλλειψη του φόβου που τη διέκρινε στις επιλογές της και η δυναμικότητά της. «Στο θέατρο λέμε πως πρέπει να έχεις ένα εμπόδιο και να το υπερπηδήσεις. Μέχρι τώρα πίστευα πως είμαστε μια γενιά που τα είχε όλα εύκολα. Τώρα καταλαβαίνω τη σημασία του εμποδίου». Την ενοχλεί η κατάσταση στην οποία ζούμε, ωστόσο πιστεύει πως αργά ή γρήγορα θα μας οδηγήσει κάπου αλλού. «Το χειρότερο είναι πως μας έχουν στερήσει την ελπίδα. Πως μας φτάνουν σε σημείο να λέμε ‘πάλι καλά’ και να φοβόμαστε μη χάσουμε και αυτά τα λίγα που μας άφησαν». Ενα βραβείο, όμως, είναι κάτι που το κερδίζεις. Κάτι παραπάνω από όσα έχεις ήδη. Η Μαρία Κίτσου είναι νικήτρια γιατί δεν κερδίζει μόνο βραβεία, αλλά και ανθρώπους. Και αν τύχει και τη συναντήσετε, θυμηθείτε παρακαλώ αυτές τις γραμμές.

lÀn¸±¸À‘‰ÀŒ‘‰ Τι κοινό έχει η Μαρία Κίτσου με τη Λουκία Μιχαλοπούλου εκτός από την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη; Και οι δύο συμμετείχαν στο δεύτερο τεύχος της σειράς «Ερωτες Αστικού Πολιτισμού» την Ανοιξη του 2010 μαζί με τον Μάνο Καρατζογιάννη, τη Μαριέττα Φαφούτη, τη Λένα Παπαληγούρα, τον Tareq Suleiman και πολλούς άλλους. Ακολουθεί το κείμενο που είχε γράψει η Μαρία Κίτσου στην έκδοση με αφορμή τη φωτογράφισή της στην Καλλιδρομίου. «Κοιτάζω την εικόνα αυτή. Το κορίτσι της φωτογραφίας θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Κάπου στην Αθήνα ή στο Βερολίνο, δεν ξέρω. Ο χρόνος, επίσης, είναι σχετικός. Μπορεί να είναι σήμερα, μπορεί και πριν από 50 ή 100 χρόνια. Ποζάρει μπροστά από ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι ή ένα μισογκρεμισμένο κτίριο, ούτε αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο σίγουρο στη φωτογραφία αυτή είναι η επιβλητική και άφθαρτη -από το χρόνο- γοητεία του μισογκρεμισμένου σπιτιού. Εχουν κάτι ακαταμάχητο τα παλιά κτίρια. Αν τα αφουγκραστείς, θα ακούσεις μυστικά που ψιθυρίζονται, υποσχέσεις που κρατήθηκαν και υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν, δάκρυα, χαρές, απελπισία, προσδοκίες, όνειρα, έρωτες... Το κορίτσι της φωτογραφίας έχει «βάλει τα καλά του» και περιμένει κάτι, κάποιον. Μα, «ερωτικό ραντεβού μέσα στα χαλάσματα...;» σκέφτομαι... Τι καλό μπορεί να προμηνύει; Σκέφτομαι την άνοιξη που έρχεται πάντα μετά το χειμώνα... Γελάω. Η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο. Ακόμα και μέσα από τα χαλάσματα...»




Αν ψάχνεις να βρεις συγκάτοικο και δίστασες να πας την προηγούμενη Κυριακή στη συνάντηση των atenistas, έκανες μεγάλο λάθος. Κανένας, βέβαια, δεν μπορούσε να σου εγγυηθεί ότι θα έβρισκες, ανάμεσα όμως σε αυτούς που πήγαν δεν ήταν περίεργοι τύποι με τους οποίους θα φοβόσουν να συζητήσεις για πιθανή συγκατοίκηση.

°uµmi»t¹mt¹Àj¹ni°»jÀ t´t¹À°»lsÀmª¹°l «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα / κι εγώ δεν έχω για νοίκι» τραγουδούσε πριν από 26 χρόνια ο Αντώνης Βαρδής με τους αδερφούς Κατσιμίχα και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα σε στίχους Κώστα Τριπολίτη. «Συγκάτοικοι θα γίνουμε όλοι στην κρίση», τραγούδησαν πάνω από 300 Αθηναίοι στην πλατεία Κοτζιά με μαέστρους τα μέλη των atenistas. Η καινούργια ενέργεια των «Αθηναίων σε δράση» ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα. Οπως μας είπε η Χρύσα Χανιώτη, μέλος των atenistas: «Δεν είναι στη νοοτροπία μας να συγκατοικούμε, αλλά στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης είναι πολύ διαδεδομένο. Ακούμε εδώ και καιρό από φί-



λους και γνωστούς μας ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα οικονομικά και ψάχνουν λύσεις. Ωστόσο, όταν είσαι πάνω από 35 είναι δύσκολο να γυρίσεις στο πατρικό». Το ευχάριστο με τη συνάντηση της προηγούμενης Κυριακής είναι ότι όλοι όσοι βρέθηκαν στο CΑΜΡ είχαν πολύ καλή διάθεση. Με την είσοδό τους στο χώρο, προμηθεύονταν από το τραπεζάκι της ομάδας το αυτοκόλλητο που ταίριαζε με τις δικές του ανάγκες. Το πιο διάσημο ήταν αυτό με τις δύο παντόφλες, που μαρτυρούσε ότι ο κάτοχός του έψαχνε συγκάτοικο για να μοιραστεί τα έξοδα ενός σπιτιού. Και, εκτός από τις παντόφλες, στο


αυτοκόλλητο γραφόταν η περιοχή και τα τετραγωνικά του σπιτιού στην περίπτωση που ήδη υπήρχε ή ιδανική περιοχή σε περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος έψαχνε και σπίτι και συγκάτοικο. Κάπως έτσι Αθηναίοι διάφορων ηλικιών βρέθηκαν να πίνουν μαζί καφέ μια ηλιόλουστη Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να γκρινιάζουν, να διαμαρτύρονται ή να φοβούνται. Τώρα, αν από αυτό το ιδιότυπο προξενιό συγκατοίκησης προκύψουν και ευτυχισμένοι «γάμοι», δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Πάντως οι γνωριμίες έγιναν και τα τηλέφωνα ανταλλάχθηκαν. Αντε και καλή συμβίωση! sn




Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑ ΣΑΡΑΒΑΛΟ ΓΙ’ ΑΛΛΟΥ ΘΑ ΡΟΒΟΛΗΣΕΙ Οταν το 2001 διαλύθηκαν οι Τρύπες, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έβλεπαν το τέλος μιας εποχής. Το συγκρότημα που άλλαξε τα δεδομένα της ελληνικής σκηνής με τη μουσική και τους στίχους του δεν θα εμφανιζόταν ξανά live στο ΑΝ, ούτε στο Λυκαβηττό, ούτε στο Ρόδον, ούτε πουθενά. Μια μπάντα της οποίας τα μέλη ηχογραφούσαν με δανεικά το 1987 το δεύτερο δίσκο τους «Πάρτυ στον 13ο όροφο», μια μπάντα που αγαπήθηκε όσο καμία άλλη αν σκεφτεί κανείς τις πωλήσεις και την προσέλευση του κόσμου στις ζωντανές εμφανίσεις της, που λιθοβολήθηκε στο Λυκαβηττό το ’94 και που, δύο χρόνια μετά, κυκλοφορεί το διπλό άλμπουμ «Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι» και γίνεται χρυσό μέσα σε δύο εβδομάδες. Και πόσα ακόμα να πει κανείς για τις Τρύπες... Μέσα σε αυτά τα χρόνια είχαν ήδη εκδοθεί και οι δύο ποιητικές συλλογές του Γιάννη Αγγελάκα «Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι» και «Πώς τολμάς και νοσταλ-

γείς, τσόγλανε;» (και οι δύο από τις εκδόσεις Λιβάνη). Με την κυκλοφορία και της δεύτερης επιβεβαιώνεται πλέον πως ο Αγγελάκας είναι μάλλον ποιητής παρά στιχουργός. Πολλές φορές πολιτικός, συχνά καυστικός, ειρωνικός και πάντα εύστοχος, διατηρεί μια ικανότητα που θα ζήλευαν τόσο οι ποιητές όσο και οι τραγουδοποιοί. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν μαζί με τις Τρύπες τελείωσε μια εποχή και άρχισε μια άλλη ή αν εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην ίδια εποχή με κάποιες αλλαγές. Αν δηλαδή υπάρχει τομή ή συνέχεια· μάλλον κλίνω προς το δεύτερο. Μπορεί πλέον να μην ακούς τραγούδια από την εποχή εκείνη σε καμία συναυλία των πρώην μελών τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι Τρύπες τελείωσαν. Απλώς βηματίζουν στο παρόν και ο καθένας έρχεται από το δικό του δρόμο. Ο τραγουδιστής τους, πάντως, επέλεξε να συνεργαστεί τόσο με κάποια από τα παλιά μέλη των Τρυπών, όσο και με άλλους μουσικούς,

όπως ο Γιώργος Χριστιανάκης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Νίκος Βελιώτης, ή με κινηματογραφιστές, όπως ο Νίκος Γραμματικός, ο Παναγιώτης Καρκανεβάτος και ο Νίκος Νικολαΐδης. Ετσι, σήμερα και αύριο (23-24/3) ο Γιάννης Αγγελάκας με την παρέα του, τον Ντίνο Σαδίκη στον μπαγλαμά (των μοναδικών Εν Πλω, με τον οποίο είχαν κάποτε εβδομαδιαία εκπομπή στο ραδιόφωνο), το νέο μέλος του σχήματος -αλλά παλιό συνεργάτη- Χρήστο Χαρμπίλα στα ηλεκτρονικά, τον Τίτο Καργιωτάκη πάντα στην κονσόλα του ήχου και τον Στάθη Αραμπατζή στην κιθάρα, θα βρίσκονται στη σκηνή του Fuzz (Πειραιώς 209 & Πατρ. Ιωακείμ 1, Ταύρος) και θα μας περιμένουν από νωρίς, στις 7:30 μμ. «Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει / και δε λέει να τελειώσει / πού θα πάει θα ξημερώσει / κι η καρδιά μου σα σαράβαλο όλους σας θ’ ανταμώσει». j°



Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη γέννηση του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών και 100 χρόνια από τη γέννηση του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η διαδρομή. Η ΟΠΑΠ ΑΕ, πιστή στο ραντεβού της με την ελληνική ιστορία, είναι για μία ακόμα χρονιά ο Μεγάλος Χορηγός του 30ού Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών. Γι’ αυτό λοιπόν φέτος έχουμε ακόμα περισσότερους λόγους για να δηλώσουμε συμμετοχή και να γράψουμε τη δική μας ιστορία. Οι εγγραφές για το Μαραθώνιο, αλλά και για τους παράλληλους Αγώνες Δρόμου 5 και 10 χιλιομέτρων ξεκινούν την Κυριακή 11 Μαρτίου στο επίσημο site της διοργάνωσης: Στόχος είναι οι φετινές συμμετοχές να ξεπεράσουν τις 30.000, καθώς πρόκειται για τον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο, ενώ ταυτόχρονα συμπληρώνονται και 30 χρόνια από τη λειτουργία της AIMS Ενωση Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων. Από φέτος, μάλιστα, η έδρα της AIMS, με την ευγενική χορηγία της ΟΠΑΠ ΑΕ, μεταφέρεται στην Αθήνα στη λεωφόρο Σπύρου Λούη, στο Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου, σε μία πράξη συμβολική, αλλά και ουσιαστική. Κατά τη Συνέντευξη Τύπου, η οποία πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΟΠΑΠ ΑΕ για τη διεθνή διοργάνωση, ο Γιάννης Σπανουδάκης (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΟΠΑΠ ΑΕ) δήλωσε σχετικά: «Επιδίωξη της ΟΠΑΠ ΑΕ είναι να εκμεταλλευτεί το γεγονός, όχι για να διαφημιστεί, αλλά για να επαυξήσει την προσπάθεια προβολής της χώρας σε ένα τριπλό πεδίο στο οποίο διαθέτουμε αδιαμφισβήτητα συγκριτικά πλεονεκτήματα: του πολιτισμού, του αθλητισμού και του περιβάλλοντος, που ευθέως παραπέμπουν στον τουρισμό, μία από τις βασικές ‘ατμομηχανές’ τις οποίες χρειάζεται σήμερα η χώρα μας για να βγει από το ‘τούνελ’ της οικονομικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό και με την εμπειρία που έχει αποκτηθεί από τις προηγούμενες διοργανώσεις, η ΟΠΑΠ ΑΕ σκοπεύει να συνεργαστεί στενά και συστηματικά με τον ΣΕΓΑΣ, τους δήμους της Αθήνας και του Μαραθώνα και τον ΕΟΤ, ώστε να διασφαλιστεί η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή -από το εξωτερικό και την Ελλάδα-, αλλά και να υπάρξει μια καλύτερη και εντονότερη προβολή του Κλασικού Μαραθώνιου και της χώρας μας διεθνώς. Στην κατεύθυνση αυτή αποφασιστική βοήθεια θα δοθεί και από την AIMS, η οποία στο εξής, χάρη στη χορηγία της ΟΠΑΠ ΑΕ -τριετής αρχικά, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και στο μέλλον- θα έχει την έδρα της στην Αθήνα και άρα θα υπάρχει στενή συνεργασία». Με τη σειρά του, ο Paco Borao, πρόεδρος της Ενωσης Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων, προσέθεσε: «Αποτελούσε ‘όνειρο ζωής’ η εγκατάσταση της AIMS στην Αθήνα και είμαστε ευτυχείς για τη συγκυρία να έχουμε την έδρα μας σε ένα δρόμο που φέρει το όνομα ενός θρύλου ο οποίος καθιέρωσε το Μαραθώνιο ως άθλημα από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, αυτό του Σπύρου Λούη. Η Ενωση με τα 320 και πλέον μέλη της είναι αποφασισμένη να συνεργαστεί με την ΟΠΑΠ ΑΕ, τον ΣΕΓΑΣ, τον ΕΟΤ και τους διοργανωτές του Κλασικού Μαραθώνιου, για να αναδειχθεί η ιστορία αυτής της υπέροχης χώρας, η φιλοξενία των ανθρώπων της, η ομορφιά των μνημείων της και των περιοχών της, η αναγνώριση των αθλητικών αξιών, όπως η ειρήνη, η υγεία, η φιλία και η αλληλεγγύη, όλες αυτές οι αξίες που ενώνονται με τα δρομικά αγωνίσματα». Ο Κώστας Παναγόπουλος, πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών, έδωσε έμφαση στο στόχο των 30.000 συμμετοχών, συμπληρώνοντας: «Δημιουργούμε περιβάλλον σταθερότητας και περιμένουμε καλύτερη εικόνα από πέρυσι, για να προβάλουμε την εικό-

να της χώρας στο εξωτερικό, μέσω επαφών με συλλόγους αθλητών Μαραθωνίου Δρόμου ανά τον κόσμο. Οι εγγραφές όσων επιθυμούν να συμμετάσχουν στον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών άρχισαν την Κυριακή 11 Μαρτίου και πρέπει να υποβάλλονται μέσω του επίσημου site της διοργάνωσης:». Ας τρέξουμε λοιπόν να εγγραφούμε στον 30ό Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών και ας αναδείξουμε όλοι μαζί, σε μία δύσκολη εποχή, την υπέροχη ιστορία της χώρας μας και τις παγκόσμιες αθλητικές αξίες, της ειρήνης, της υγείας, της φιλίας και της αλληλεγγύης.





,*Ö&+!+,'* »’Àinjª¹mis¹mi


Oι ίδιοι δεν μπορούν με σαφήνεια να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους. Εμείς αγαπάμε τις μελωδίες τους όπου και αν ανήκουν. Ο λόγος για τους Transistor.

Οι ψαγμένοι τούς ήξεραν από τα τέλη του 2004, όταν κυκλοφόρησε η συλλογή “Βlessed and Cursed” του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου, η οποία περιλάμβανε ένα τραγούδι τους. Το ευρύ κοινό όμως τους αγάπησε από το “Divine”, τραγούδι που έντυσε μία από τις διαφημίσεις της Lacta. Ο Λυσιέν (drums), ο Τρύφωνας (bass, back vocals), ο Στέλιος (guitars), η Νίκη (keyboards, back vocals) και η Μαρία (lead vocals) δημιούργησαν το 2004 τους Transistor και από τότε συμπράττουν μουσικά με ιδιαίτερα αποτελέσματα. Το 2008 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός τους δίσκος με τον τίτλο “Things You Miss When You Blink”, ενώ πριν από λίγες μέρες ακούσαμε το ολόφρεσκο “Resting In The Shade Of The Family Tree”. «Σας χαροποιεί που ο κόσμος σάς αναγνωρίζει μέσα από μια διαφήμιση;» είναι η πρώτη ερώτηση που τους κάνω μόλις συναντιόμαστε, έχοντας στο μυαλό μου τραγουδοποιούς της ηλικίας τους που προσπαθούν να ξεχάσουν αντίστοιχες συμμετοχές. «Φυσικά και μας χαροποιεί. Εξάλλου μας αναγνωρίζουν από ένα κομμάτι που είναι απόλυτα ‘transistor’, δεν είναι κάτι που δεν

μας ταιριάζει. Ετσι κι αλλιώς δεν θα κάναμε ποτέ κάτι που δεν είμαστε εμείς». Η διαφημιστική εταιρεία είχε ακούσει δείγματα της δουλειάς του συγκροτήματος και τους ζήτησε να γράψουν ένα τραγούδι, όπως έκανε και σε άλλους μουσικούς. Τελικά επιλέγει το δικό τους και έτσι απλά για μεγάλο χρονικό διάστημα η μελωδία των Transistor έμπαινε κάθε μέρα στα σπίτια μας. «Με τη διαφήμιση όντως μας έμαθε ένα ευρύτερο κοινό. To ‘Divine’, τους τέσσερις περίπου μήνες που παίχτηκε στη διαφήμιση, στάθηκε αφορμή στο να ψάξουν κάποιοι τη μουσική μας». Κάποιοι τους χαρακτηρίζουν ροκ, άλλοι περισσότερο ποπ, άλλοι και τα δύο μαζί. Εκείνοι πώς νιώθουν για τη μουσική που παίζουν; «Δεν μπορούμε να πούμε ότι παίζουμε ένα είδος μουσικής και ότι είμαστε πιστοί σε αυτό. Το συγκρότημα έχει μία ευρύτερη ροκ κατεύθυνση, που κάποιες φορές εμπλουτίζεται με πιο ποπ στοιχεία, κάποιες άλλες με πιο δυνατά, κιθαριστικά στοιχεία. Κάποιες φορές υπάρχει ένα πιάνο και μια ακουστική κιθάρα που συνοδεύει τη φωνή της Μαρίας και κάποιες άλλες υπάρχουν δυνατές κιθάρες και παραμορφωμένα organs που

πάλι συνοδεύουν τη φωνή. Υπηρετούμε το κάθε κομμάτι ξεχωριστά και ποτέ δεν γράφουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Ισως αν το κάναμε αυτό θα μπορούσαμε να ενταχθούμε πιο εύκολα σε ένα μουσικό στιλ, όμως δυστυχώς ή ευτυχώς δεν γράφουμε έτσι». «Για να καταλάβεις τι είδος μουσικής παίζει ένα συγκρότημα, αρκεί να μάθεις τη μουσική που του αρέσει να ακούει», μου έλεγε παλιά ένας φίλος. Αναρωτιέμαι αν ισχύει και στην περίπτωση των παιδιών. «Στη

μουσική μας μπερδεύονται διάφορα μουσικά είδη», ξεκινούν να μου εξηγούν και καταλαβαίνω τη δυσκολία του να αποσαφηνίσεις μουσικές αγάπες πέντε ανθρώπων που μπορεί να βαδίζουν σε κοινή μουσική πορεία, αλλά εξακολουθούν να έχουν προσωπικές αδυναμίες. «Οπως δεν είναι εύκολο να χαρακτηρίσουμε τη μουσική μας, έτσι δεν είναι εύκολο να χαρακτηρίσουμε και τις επιρροές μας», συνεχίζουν και δικαιώνουν απόλυτα την άποψη του φίλου μου. «Αυτό το αφήνουμε στον ακρο-



ατή, που κάθε φορά μας εκπλήσσει με τα συγκροτήματα με τα οποία μας παρομοιάζει. Είναι σαν παιχνίδι για μας. ‘Βρες με ποιον μοιάζω’», συμπληρώνουν γελώντας, αλλά αποφασίζουν να μου αποκαλύψουν μερικές προτιμήσεις τους. «Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πολλά όμορφα και διαφορετικά πράγματα που μπορούν να συνοδεύουν κάθε στιγμή και φάση της ζωής μας. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιους αγαπημένους, όπως οι Faith no More, οι Air, οι Porcupine Tree, οι Divine Comedy, η Bjork, οι


Pearl Jam, οι Black Keys, οι Queens of the Stone Age, οι Motorhead, οι Elbow, οι National, οι Kasabian, οι Alice in Chains». Περνώντας από την ξένη στην ελληνική σκηνή, δοκιμάζω να τους πιέσω λίγο περισσότερο ρωτώντας με ποιους καλλιτέχνες ή συγκροτήματα θα ήθελαν να συνεργαστούν. «Υπάρχουν πολλές μπάντες στην Ελλάδα που βαδίζουν σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια και κάνουν τρομερή δουλειά, παρά τις αντίξοες συνθήκες», απαντούν πρόθυμα,

αλλά δεν ρισκάρουν να πουν περισσότερα. «Οι ελληνικές μπάντες που εκτιμάμε είναι πραγματικά πάρα πολλές και θέλουμε πολύ χρόνο για να τις αναφέρουμε όλες. Εκτός των άλλων, δεν θέλουμε να ξεχάσουμε και να αφήσουμε καμιά απέξω, γι’ αυτό και δεν θα αναφέρουμε ονόματα. Κατά καιρούς έχουμε συνεργαστεί με μουσικούς από άλλες μπάντες και στις δισκογραφημένες μας δουλειές και στις live εμφανίσεις, και σίγουρα θα το κάνουμε και στο μέλλον». Το καλοκαίρι του 2009, οι δικοί

μας Transistor άνοιξαν για τρεις συνεχόμενες μέρες τις συναυλίες των James στη Θεσσαλονίκη. Ετσι έπαιξαν μπροστά σε 20.000 άτομα. Πώς ένιωσαν τότε; «Συνήθως σε μεγάλες συναυλίες παίζεις μία φορά και λες: ‘Ποπό... Πότε πέρασε κιόλας χωρίς να το καταλάβω!’ Ε, αυτό δεν υπήρχε στη συγκεκριμένη περίπτωση! Η απόλαυση κράτησε τρεις μέρες! Ο κόσμος ήταν φανταστικός και το τριήμερο έκλεισε με τη γνωριμία μας με τον Τιμ Μπουθ και τους υπόλοιπους James, οι οποίοι την τρίτη μέρα ήρθαν, προς τιμή μας, πιο νωρίς για να μας ακούσουν. Πέρα από το άγχος, λοιπόν, που είναι πολύ λογικό σε τέτοιες στιγμές, το τριήμερο αυτό έχει μείνει και θα συνεχίσει να μένει στις καρδιές μας ως ένα τεράστιο πάρτι που κράτησε τρεις μέρες... και νύχτες!» Και οι πέντε ζουν στην Αθήνα και είναι μεταξύ 33 και 38 ετών. Δεν νιώθουν απαισιόδοξοι, αλλά βλέπουν τη ζωή των συνομηλίκων τους -και όχι μόνο- χωρίς μέλλον. «Μακάρι να ήμασταν οι goth τύποι που τα βλέπουν όλα μαύρα και να ίσχυε το αντίθετο. Δυστυχώς, όσο αισιόδοξος και να θέλεις να είσαι, η καθημερινότητα σε καταπίνει και σε τραβάει στον πάτο. Παρόλα αυτά, το λέμε και το ξαναλέμε και το λέγαμε και πριν έρθει αυτή εδώ η άτιμη κατάσταση που ζούμε: Αν υπάρχει μία ελπίδα σωτηρίας, είναι η αλληλεγγύη και η αγάπη μεταξύ μας». Φοβούνται μήπως γίνονται γραφικοί, αλλά δεν τους νοιάζει. «Οχι, δεν είμαστε χίπηδες ούτε γραφικοί. Αυτό πια που όταν μιλάς για αγάπη σε κοροϊδεύουν πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή... Κάτι τέτοιες απόψεις άνοιξαν τις πόρτες στην αθλιότητα». Κλείνοντας, ρωτάω τους Τransistor τι θα μπορούσε να αλλάξει την όψη της πόλης και να την κάνει βιώσιμη. «Ενα τσουνάμι χωρίς νεκρούς», απαντούν με ειλικρίνεια και δεν μου αφήνουν περιθώρια για παραπάνω αναλύσεις.





Συνδέεις ένα μικρόφωνο στον υπολογιστή, ανοίγεις τον browser και σε μερικά δευτερόλεπτα έχεις το δικό σου διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό. Τόσο απλά και τόσο γρήγορα χάρη στην ομάδα του Radiojar. Š”Ài‰­³¸Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ” Εχει θέση το ραδιόφωνο σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί; Και πιο συγκεκριμένα, μπορεί το διαδικτυακό ραδιόφωνο να εξελιχθεί και να επιβιώσει σε ένα ίντερνετ που διαρκώς αλλάζει; Σε αυτές τις απορίες κλήθηκε να δώσει απάντηση ο Στάθης Κουτσογιώργος, ένας επιχειρηματίας της πληροφορικής λίγο πάνω από τα 35, και η ομάδα του Radiojar. Η ελληνική startup αναπτύσσει «μια πλατφόρμα λειτουργίας διαδικτυακών ραδιοφώνων», όπως εξηγεί ο Στάθης. Στόχος της είναι να απλουστεύσει τη δημιουργία και διαχείριση ενός σταθμού που εκπέμπει μέσω ίντερνετ δίνοντας στον καθένα τη δυνατότητα να κάνει εκπομπές και να παίζει μουσική με ένα μόνο κλικ. «Μέχρι στιγμής, για να φτιάξεις ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο χρειαζόσουν ένα σύνολο από εργαλεία, είτε λογισμικό είτε hardware, τα οποία θα έπρεπε να τα αγοράσεις ή να τα νοικιάσεις πληρώνοντας αδρά. Στη συνέχεια έπρεπε να τα στήσεις, πιθανώς σε κάποιο στούντιο, βάζοντας ξανά το

χέρι στην τσέπη», διευκρινίζει. Ακόμα όμως και όταν «έβγαινες στον αέρα» τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα, αφού υπήρχε η απαίτηση να πληρώσεις υπηρεσίες streaming και licensing με μηδαμινές δυνατότητες να έχεις έσοδα. Στο σημείο αυτό επεμβαίνει η ομάδα του Radiojar, η οποία κάνει virtualise -εικονοποιεί αλά... ελληνικά- όλο το software και hardware κομμάτι μιας online υπηρεσίας one stop. «Μπορείς μέσα από την πλατφόρμα μας να δημιουργήσεις ένα σταθμό με την ίδια ευκολία που φτιάχνεις ένα προφίλ σε μια υπηρεσία στο διαδίκτυο και αμέσως να ξεκινήσεις να εκπέμπεις», συνεχίζει ο Στάθης. Εχεις στα χέρια σου εργαλεία ώστε να διαχειρίζεσαι το σταθμό online, να γίνεις ο ίδιος παραγωγός ή να συνεργαστείς με άλλους, να τους επιτρέπεις να κάνουν πρόγραμμα συγκεκριμένες ώρες της μέρας, να οργανώσεις τη μουσική σου βιβλιοθήκη, τα playlist και οτιδήποτε άλλο έχει ένας κανονικός ραδιοφωνικός σταθμός. «Το μεγαλύτερο όμως πλεο-

νέκτημα που προσφέρουμε είναι ότι μπορείς να κάνεις μια live εκπομπή χρησιμοποιώντας μόνο έναν browser και ένα μικρόφωνο, ενώ τη μουσική σου βιβλιοθήκη μπορείς να την ανεβάσεις online και να έχεις πρόσβαση στα περιεχόμενά της από παντού». Εμπνευστής της ιδέας ήταν ο Στάθης και εκμυστηρεύεται ότι τη σκέφτηκε επιστρέφοντας από ένα ταξίδι με φίλους. «Αναλογίστηκα ότι θα ήταν ωραία να οργανώνεις μια εκπομπή με κάποιο φίλο σου από απόσταση. Εσύ εδώ στην Αθήνα και αυτός στο Αίγιο ή στην Αμερική. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει σήμερα». Βρήκε, λοιπόν, τους συνεργάτες του, οι οποίοι φτάνουν πλέον τα οκτώ άτομα (Δημήτρης Παπαδόπουλος, Σπύρος Πιλάφας, Φώτης Πολίτης, Χριστίνα Θεοδωρίδου, Μαρίζα Μεταξά, Γιάννης Δεναξάς, Χρήστος Φραγκουλίδης και Γιώργος Τερεζάκης), και την ξεκίνησε. «Στην πορεία διαπιστώσαμε την ύπαρξη ενός τεράστιου κενού στο χώρο, καθώς οι υπάρχουσες τεχνολογίες έχουν μείνει στάσι-



i‹À¸…Ž³¸À‹Š’À¸À­†…r ÀŠ…À°r„’ÀmŠ”ŽŠƒ…ŒƒŠ’ ÀÀ ¼„½®„’À·¸‹¸­‹Š”ˆŠ’À‡¸…À°‹¬Š’À·…ˆr‚¸’

μες από το 2005. Από την άλλη, υπάρχουν πάρα πολλά διαδικτυακά ραδιόφωνα παγκοσμίως τα οποία τις χρησιμοποιούν». Θέλησαν, λοιπόν, να τις εξελίξουν και σήμερα λειτουργούν μια alpha version του Radiojar, όπου πολλές από τις υπηρεσίες τρέχουν σε πιλοτική μορφή για να δοκιμαστούν. Η ανταπόκριση ήταν θετική, καθώς έχουν εγγραφεί πολλοί πιλοτικοί σταθμοί. Ταυτόχρονα, έχουν «ανοιχτές» τις δοκιμές στους χρήστες μέσα από τα demo του Fan Page τους στο Facebook, αλλά και το site τους μετά από σχετική αίτηση, ενώ παράλληλα προσπαθούν να κλείσουν συμφωνίες και με ερτζιανούς σταθμούς οι οποίοι θέλουν να εκπέμπουν διαδικτυακά με μεγαλύτερη ευκολία. Οταν η κουβέντα πηγαίνει στον ανταγωνισμό, ο Στάθης δεν το σκέφτεται ιδιαίτερα. «Η βασική μας διαφορά είναι ότι δεν χρειάζεται να κατεβάσεις και να εγκαταστήσεις κανένα πρόγραμμα, γιατί, όπως αναφέρθηκε και πριν, όλα γίνονται μέσα από browser. Αυτόματα αυτό μας

κάνει cross-platform, μπορεί να μας χρησιμοποιήσει δηλαδή ο υποψήφιος ραδιοφωνικός παραγωγός ανεξάρτητα από το αν χρησιμοποιεί Windows, Mac OS ή Linux». Ο χρήστης έχει επίσης τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει όλη τη διαδικασία από ένα tablet ή ένα ισχυρό κινητό, αρκεί αυτό να υποστηρίζει flash. Ετσι, ακόμα και οι πιο αδαείς έχουν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την υπηρεσία, χωρίς να μπλέκουν με περίπλοκα προγράμματα και δύσκολες ρυθμίσεις. Η πλατφόρμα έχει τη δυνατότητα να γίνει κερδοφόρα, με τα έσοδα να προκύπτουν από συνδρομές. «Ολοι όσοι έχουν διαδικτυακά ραδιόφωνα είναι μαθημένοι στο να πληρώνουν κάποιες υπηρεσίες. Αυτές τις υπηρεσίες εμείς τις προσφέρουμε όλες μαζί σε μια χαμηλότερη τιμή, οπότε το βασικό μας έσοδο έρχεται από εκεί», υποστηρίζει. Για να εξασφαλίσουν όμως και τη βιωσιμότητα των σταθμών που εκπέμπουν, τους οργανώνουν και τους παροτρύνουν να εφαρμόσουν στην πράξη το ρητό «η ισχύς εν τη ενώσει»

με σκοπό να διεκδικήσουν κοινά πακέτα διαφήμισης. «Αυτή τη στιγμή, αν έχεις ένα ραδιόφωνο με 10.000 ακροατές, είναι πολύ δύσκολο να προσεγγίσεις το ενδιαφέρον των διαφημιστικών εταιρειών. Αν πας όμως ως γκρουπ από ραδιοφωνικούς σταθμούς με κοινό περιεχόμενο, τότε τα πράγματα αλλάζουν». Από τη στιγμή όμως που η κοινότητα στην Ελλάδα βρίσκεται σε ερασιτεχνική κατάσταση, ποιο είναι το μέλλον του διαδικτυακού ραδιοφώνου; «Αν θέλει να έχει μέλλον», απαντά ο Στάθης, «θα πρέπει να αλλάξει. Οχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπως είναι αυτή τη στιγμή, δυσκολεύει πάρα πολύ το χρήστη στο να δημιουργήσει καλό περιεχόμενο, όπως live εκπομπές. Εμείς, λοιπόν, πιστεύουμε ότι εισάγοντας μια σειρά από νέες υπηρεσίες μπορούμε να το απλουστεύσουμε και να το φέρουμε στη νέα εποχή του ίντερνετ. Να ακολουθήσουν δηλαδή οι σταθμοί τη νέα τάση που διαμορφώνεται ξεφεύγοντας από ένα απλό κουμπί ‘Facebook share’».


 ȈǼȆȉǼȂǺȇǿȅȊ ȂǹȇȉǿȅȊ


+%+ τα μηνύματα της εβδομάδας Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ”À TERRA?GELIDA HOTMAILCOMÀ

„ O Ρομπέρτο Μπενίνι θα αναγορευτεί σε επίτιμο διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής στο Αριστοτέλειο στις 4 Απριλίου. Αν μετακομίσουν την τελετή τρεις μέρες νωρίτερα που γίνονται παραδοσιακά και οι φάρσες, δεν θα είναι πιο επίκαιρη; „ Οι ιθύνοντες που πολιορκούν τη Μόνικα Μπελούτσι προκειμένου να αντιπροσωπεύσει σε διεθνές επίπεδο το Μαραθώνιο του 2013 δεν προλαβαίνουν να την καπαρώσουν και για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου να περπατήσει γδυμένη τσελιγκοπούλα-Μαλένα μπας και τη βγάλουν καθαρή οι επίσημοι; „ Στιγμές εθνικής υπερηφάνειας και αναγνώρισης: Ο Νίκος Βέρτης είναι υποψήφιος καλύτερος τραγουδιστής στα Balkan Music Awards. Γιατί, όταν αυτοί στα Βαλκάνια τραγουδάγανε ακόμα μπαλαλάικες, εμείς είχαμε ήδη διασχίσει ποταμούς ουίσκι και γαρύφαλλων με τους λάικες. „ Την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, στις 21 Μαρτίου, οι ποιητές και οι λογοτέχνες της πόλης οργάνωσαν πορεία με πλακάτ από στίχους Ελλήνων ποιητών. Ο Γιώργος Παπανδρέου συμμετείχε κρατώντας το φερόμενο ως γραμμένο από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Αθανασιάδη Νόβα: «Κι ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα και μου ’λεγες γαργάλα τα». „ Oταν η Ευγενία Μανωλίδου δηλώνει: «Είμαστε πολλοί στο χώρο για να μείνουμε όλοι», αναφέρεται στην τηλεόραση, τη μουσική ή το WC του σπιτιού της;

κης ουλά Μαρκ ς ο ν ια να ταντί Rex γ Κωνσ υ ινό ο ο τ ν το κο Οτα πίστα ίσση, στην Β ε η του κ τ η ε μέσα ανέβ αζί μ σει μ ε από ή σ α δ η υ δ ετ «Ν αγού τραγο υ Αμλ ού τρ ο ι τ ζ α έ ξ γ α σου του μ πό το ρέν α φ ε ζει;» ρ το να μη  ή ς ί νε €‰ŒÄ ‹ Š ζει κα { ‚




i‹ˆ”„ÀÀ ˆr½«„ Το Greek Fashion Designers Project Vol.3, που έγινε στο BIOS, απάντησε σε όσους ακόμα αμφισβητούν την ελληνική μόδα. Εξερευνώντας την urban culture, η Μέμη Κούπα σκηνοθέτησε τις δημιουργίες 11 σχεδιαστών πάνω σε νέες φόρμες, με θεατρική προσέγγιση και φρέσκια ματιά, πετυχαίνοντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.


°”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’


nts»jªst¹À·t´¹»¹mt¹ Μου έστειλαν ένα link να δω την εμφάνιση πολιτικού αρχηγού σε βραδινό talk show της τηλεόρασής μας. Ο πομπώδης μπούλης που θαύμασα είναι Ηγέτης ενός από τα νεοϊδρυθέντα κόμματα του αντιμνημονιακού αγώνα. Ηταν πραγματικά απολαυστικό να τον βλέπεις να κορδώνεται όταν μας ενημέρωνε ότι το «κίνημα και όχι κόμμα» του ξεπήδησε από το διαδίκτυο. Το Facebook είναι ο χώρος όπου ανεδείχθη το κίνημα. Επίσης, όπως έσπευσε να μας πληροφορήσει, πολύ έντονη παρουσία έχει και στο Τwitter. Είναι ολοφάνερο ότι ο Ηγέτης αισθάνεται πολύ μοντέρνος και θεωρεί τον εαυτό του κάτι σε προχωρημένο τεχνοκράτη που θα σώσει τη δύσμοιρη χωρά! Είναι, σου λέει, όλη την ώρα στο Τwitter και επικοινωνεί με τους οπαδούς του. Αυτοί δε κάνουν συνέχεια like! Η επιτομή του μοντερνισμού! Καλό μου αγόρι, και ο Ομπάμα έχει μια ομάδα που τρέχει καμπάνια στα social media, αλλά αυτό είναι μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας. Δεν είναι όλη του η πολιτική παρουσία! Εχει ένα λεπτομερές πρόγραμμα για κάθε μεγάλο θέμα της αμερικανικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Και έχει ένα επιτελείο τεχνοκρατών να στηρίζει τις επιλογές του και να υλοποιεί την πολιτική του. Το πρόγραμμα ενός σύγχρονου πολιτικού κόμματος είναι αποτέλεσμα μελετών, δεν είναι αναμάσημα των στερεοτύπων των βιβλίων πατριδογνωσίας. Και δεν εκφράζεται με φρασούλες στο Τwitter! Δεν έχω δει τελευταία πιο αστείο θέαμα από αυτό του υπερφίαλου μπούλη που πιστεύει ότι δικαιούται να διοικήσει την Ελλάδα - και μάλιστα αυτή τη δεδομένη στιγμή! Ποιος θα εξηγήσει σε αυτόν και τους όμοιούς του ότι το θέμα δεν είναι να πείσει τους παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών, αλλά να τον πάρουν σοβαρά οι τεχνοκράτες της Κομισιόν; Με ποια εφόδια πνευματικά, με ποια επαγγελματική εμπειρία και με ποια τεχνοκρατική συγκρότηση θα αντιμετωπίσουν την εξαιρετικά πολύπλοκη κατάσταση της χώρας οι απίθανοι αυτοί τύποι που φτιάχνουν κόμματα στο Facebook; Με θεωρίες συνωμοσίας θα κυβερνηθεί η Ελλάδα; Θα μου πεις, τι ασχολείσαι; Εμ, ασχολούμαι! Οταν βλέπω δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι μπαίνουν στη Βουλή κόμματα (συγγνώμη, κινήματα) τέτοιου τύπου, τι να κάνω; Να κοιτάξω γύρω μου ίσως; Να αρχίσω να τσιμπιέμαι με την ελπίδα ότι όλο αυτό είναι ένα κακό όνειρο; Ισως... Φτάνει να μη χρειαστεί να ξυπνήσω! i

i‹ˆ”„Àˆr½«„À Ναι, η μόδα για να επιβιώσει χρειάζεται, εξ ορισμού, εναλλακτικές προτάσεις, νέους χώρους, νέες ιδέες, νέα πρόσωπα. Με αυτό το σκεπτικό, ζητήθηκε από τους δημιουργούς που συμμετείχαν στο Greek Fashion Designers Project να φτιάξουν εντελώς ιδιαίτερα σύνολα με ανάλογο styling φυσικά. ‡žœâ©šÒ›“p˜Ÿ©€˜pߗ“•˜Ÿ






ȂǹȇȉǿȅȊ ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ



‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ





Δειλινό στο Μοναστηράκι και τη σκάλα του Λουκουμιού ανεβαίνουν 20 ποδηλάτες κουβαλώντας τα ποδήλατά τους στα χέρια με προορισμό... την ταράτσα. Τα παρκάρισαν εκεί, ενώ ο κόσμος τούς χειροκροτούσε και τα φωτογραφικά φλας άστραφταν.

Μούντζες, γιαούρτια, πέτρες, μολότοφ, φωτιές στο κέντρο της Αθήνας, σπασμένα γήπεδα, σπασμένα σχολεία... Γράφω γρήγορα για να μη μου περάσει ο θυμός. Και είμαι θυμωμένη με τους δήθεν θυμωμένους. Αυτούς που είτε αυτοπαρουσιάζονται είτε αναλαμβάνουν άλλοι να τους παρουσιάσουν -για να τους έχουν άλλοθι στις πολιτικές βλέψεις τους- σαν τους πιο αδικημένους από όλους μας, πιο ταλαιπωρημένους, πιο αγανακτισμένους για τα σκληρά οικονομικά μέτρα και ιδίως πιο απογοητευμένους από τους πολιτικούς και λοιπούς άρχοντες. Αλήθεια, αυτούς ποιος τους ψήφιζε και έβγαιναν με υψηλότατα ποσοστά; Μόνο που πλέον αυτή η τυφλή βία στο ποδόσφαιρο, στους αθηναϊκούς δρόμους, στις διαδηλώσεις, στις παρελάσεις, στις συναυλίες, όποια μορφή και αν έχει, έχει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, τρομοκρατεί όσους δεν πιστεύουμε σε τέτοιες μεθόδους, όσους τις θεωρούμε λίπασμα στο φασισμό. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η βία που φιμώνει, αυτό είναι το τσαμπουκαλίκι που εκδηλώνεται τελευταία μεταμφιεσμένο σε «διαμαρτυρία». Και η κατρακύλα σε όλο και χειρότερες μεθόδους είναι αυτονόητο μέχρι πού μπορεί να φτάσει, και φτάνει, στο κοινό έγκλημα. Δεν είναι αγανακτισμένοι εκείνοι που εκσφενδονίζουν γιαούρτια, δεν είναι φτωχοί και αδικημένοι εκείνοι που τα σπάνε στα γήπεδα και δεν είναι δα και αθώα τέκνα βασανισμένων γονιών εκείνοι που τα σπάνε στα σχολεία, ούτε εκείνοι που μουντζώνουν στις παρελάσεις νομίζοντας ότι κάτι κάνουν στο σύστημα. Φτάνει η μεταμφίεση κάθε παραβατικής συμπεριφοράς σε «επανάσταση». Γιατί η διαδρομή από τη μούντζα στην παρέλαση υπό το προτρεπτικό χαμόγελο κάποιου καθηγητάκου που κρύβεται πίσω από τα νιάτα για να ξεσπάσει τους δικούς του εκδικητικούς καημούς ως τη μολότοφ είναι μια δρασκελιά. Τα νιάτα είναι επαναστατικά, είναι δουλειά τους να αμφισβητούν, να ρωτούν, να μη βολεύονται με εύκολες απαντήσεις, να ψάχνουν, να μαθαίνουν, αλλά δεν έχουν πάντα δίκιο και χρειάζονται αίσθηση των ορίων για να μάθουν να ζουν τη ζωή και να μπορούν να τα βρουν με τον εαυτό τους. Τα νιάτα αυτού του τόπου όμως έχουν εκτεθεί πολύ στη βία. Κάθε μορφής. Εγινε μόδα. Θες κάτι; Σπάσ’ τα για να το πάρεις. Ή για να μην το πάρεις, αλλά θα έχεις ξεσπάσει και μετά όλοι φοβισμένοι θα προσπαθούν να βρουν κάτι αθωωτικό: η νιότη, η σκληρή εποχή, οι άνεργοι γονείς, το σκοτεινό μέλλον, τα 500 ευρώ πρώτος μισθός, το μνημόνιο, η κρατική βία κλπ., κλπ. Φτάνει. Το πιο σκοτεινό μέλλον δεν είναι τα 500 ευρώ πρώτος μισθός, είναι ο φασισμός, στον οποίο στρώνει το χαλί να περάσει ακριβώς αυτό το κλίμα βίας και απειλής. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„À





s³’ÀÀ ¸‚±†…’


Μεσημέρι στου Ψυρρή και μια ομάδα άρτι αφιχθέντων καλλιτεχνών, με τις αποσκευές τους ακόμα ανά χείρας, κατευθύνεται στο Εμπρός, ενώ μία εξ αυτών σταματάει για να φωτογραφίσει το κτίριο. Η πλαϊνή πόρτα ανοίγει και ένα μέλος της Κίνησης Μαβίλη υποδέχεται τους νεοφερμένους που περνούν μέσα προφανώς για να ενταχθούν στις επόμενες δράσεις του χώρου.



Ο συγγραφέας Γιώργος Λεμπέσης εργαζόταν σε εταιρεία παραγωγής φεστιβάλ και συναυλιών έως το 2008, όταν του ζήτησαν να κάνει κάτι λίγο διαφορετικό: να οργανώσει ένα παιδικό φεστιβάλ. Θέλοντας να φτιάξει κάτι ξεχωριστό και διαδραστικό, έγραψε για τις ανάγκες της παραγωγής την «Ψαρόσουπα». Το φεστιβάλ Town for Kids έσκισε και για δύο χρονιές κατατάχθηκε σε ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης. Η ιστορία της «Ψαρόσουπας» όμως έμελλε να αλλάξει την επαγγελματική του πορεία. Θεωρήθηκε τόσο ιδιαίτερη, ώστε ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία σε θεατρικό έργο, ενώ τον περασμένο Οκτώβριο εκδόθηκε και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Ψυχογιός, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση σε πωλήσεις ανάμεσα σε 2.500 τίτλους! Ηταν αυτή η πρώτη του συγγραφική απόπειρα; «Το 2010 εκδόθηκε ‘Ο κόσμος της Τζίνας’», μου εξηγεί ένα απόγευμα. «Πήγε πολύ καλά και ήταν μάλιστα ένα από τα δ δέκα προτεινόμενα βιβλία της χρον νιάς». Ο Γιώργος όχι μόνο δεν περίμ μενε εκείνη την ανέλπιστη επιτυχία, αλλά α συνειδητοποίησε ότι η συγγραφή φ ήταν τελικά αυτό που ήθελε να κ κάνει στο εξής. «Εχω γράψει και άλλα δ διηγήματα και παραμύθια που βρίσκονται ακόμα στο σκληρό δίσκο του σ υπολογιστή μου», λέει, προσθέτοντας υ ό δουλειά του μπορούμε να βρούμε ότι σ στο «Πρόκειται, βασικά, για παραμ μύθια ενηλίκων. Αν μου έλεγαν το 2 2009 ότι θα έγραφα, θα απαντούσα: ‘Δ πάτε καλά’», απαντά όταν τον ‘Δεν ρ ρωτάω πόσο ξαφνική ήταν αυτή η α αλλαγή στη ζωή του. «Για να γράψω, ψ ακύρωσα πολλά από τον υλικό κόσμο. Αναθεώρησα τα πάντα. Ηξερα ότι δεν θα έβγαζα χρήματα, αλλά το έκανα για τη σωτηρία της ψυχής μου», τονίζει. Δεν σταματάει εδώ: Με τον αδελφό του Βαγγέλη γράφουν την παράσταση «Οσα λένε οι τοίχοι», που ανέβηκε τον περασμένο μήνα στο Ρυθμός Stage στην Ηλιούπολη. Με τη Λιάνα Κανέλλη να τραγουδά και να παίζει, είναι ακόμα sold out. «Η Λιάνα το λατρεύει και μου είπε ότι μέσα από αυτό νιώθει ‘λυτρωμένη’», λέει χαρούμενος. Υδροχόος με ωροσκόπο Αιγόκερω, έχει μότο του το “my way”, θέλει να καταφέρει να ζει από τη συγγραφή και να κάνει μόνο επιλεκτικές παραγωγές, επειδή, όπως λέει, δεν του ταιριάζει ο ρόλος «του καρχαρία, του ιμπρεσάριου των καλλιτεχνών». Πιστεύει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να φτιάξει μόνος του τη μοίρα του, να σκηνοθετήσει τη ζωή του, διαφορετικά είναι νεκρός, ενώ την κρίση τη βλέπει σαν μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά με ένα χρυσό κλειδί στο χέρι, που σου λέει: «Πάρ’ το και άνοιξε το μυαλό σου. Ελευθερώσου!» sm



nŠ”Ž…‡Š±À­…rˆŠƒŠ… Η ομάδα της Ευγενίας Καρλαύτη έπαιξε τζαζ στη μικρή σκηνή του Black Duck, με έμφαση στον Nino Rota, τον Pat Metheny, τον Chick Corea και άλλους μεγάλους του είδους που ζει και βασιλεύει στη νυχτερινή Αθήνα.


ȂǹȇȉǿȅȊ ‡žœâ©‚ß—‹©Ê–‹›œ‹šÒ




!MIDÀÀ THEÀCLOUDS «Μέσα στα σύννεφα» λεγόταν η παράσταση του Ιρανού σκηνοθέτη Αμίρ Ρεζά Κουχεστανί που παρουσιάστηκε από τις 15 έως τις 18 Μαρτίου στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Μια ιστορία με ένα θέμα ολοένα και πιο επίκαιρο: τη μετανάστευση.


Η πιο... ποιητική διαμαρτυρία ήταν σίγουρα εκείνη των ποιητών που τις προάλλες βγήκαν στους αθηναϊκούς δρόμους διαδηλώνοντας ενάντια στα μέτρα του μνημονίου με σύνθημα «Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά». Εν μέσω κρουστών και στίχων, οι ποιητές μας ένωσαν τις φωνές και τις πένες τους καλώντας τους Ελληνες σε αλληλεγγύη και ενότητα. Μήπως δούμε σύντομα και Κίνημα Αγανακτισμένων Ποιητών;

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου -σε μια Αθήνα της ακινησίας και της μαρτιάτικης ψύχρας- πήγα στο Μικρόκοσμο επί της Συγγρού για να δω την ταινία του Στέλιου Καμμίτση «Κωλόπαιδα». Η ταινία, παρά τα εμφανή (για τα δικά μου μάτια) μειονεκτήματά της, μου άρεσε! Το στόρι, ο τόπος, η ατμόσφαιρα, τα πρόσωπα έφτιαχναν στο μέτρο του δυνατού εικόνες μιας πραγματικότητας που δύσκολα αποδίδεται με το φακό. Ο Καμμίτσης σε αυτό τον τομέα τα κατάφερε πήρε μαζί του νέους ανθρώπους, νέους ηθοποιούς που οι περισσότεροι έχουν μια μικρή έστω προϋπηρεσία στο θεατρικό σανίδι, αλλά και νέους μουσικούς και τραγουδιστές και παρουσίασε ένα προϊόν όπου οι όποιες ατέλειες ενισχύουν τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια του. Καταγράφω τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει η δυάδα Γιώργου Καφετζόπουλου και Αινεία Τσαμάτη, αλλά και οι αστυνομικοί υπάλληλοι των Μιχάλη Τιτόπουλου και Δημήτρη Αντωνίου. Από κοντά και ο τρίτος της βασικής παρέας, ο Διογένης Σκαλτσάς - στη διανομή η Αγγελική Στελλάτου παίζει τη μητέρα του Καφετζόπουλου. Ξεχωρίζω τις συνθέσεις του Σταύρου Μακρή και τις ερμηνείες των Σταύρου Μιχαλακάκου και Νικόλα Μεταξά (από τηλεοπτικούς διαγωνισμούς μουσικών ταλέντων). Δεν είμαι κινηματογραφικός κριτικός, είμαι απλά ένας σινεφίλ που αγαπά την Αθήνα και τις μικρές ανθεκτικές υποδομές πολιτισμού (μία από αυτές είναι ο Μικρόκοσμος). Στην επιστροφή -με τα πόδια- για το σπίτι σκέφτηκα πως θα μου άρεσε να ξαναδώ την ταινία του Καμμίτση σε ενιαία προβολή με την ταινία των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Jan Vogel, το “Wasted Youth”. Πρόκληση, το αστικό τοπίο, η ένταση, η βία, η ζωή στο όριο... και κυρίως η κοινή κατάληξη των πρωταγωνιστών! Αρκεί η προβολή να γινόταν και πάλι στο Μικρόκοσμο, εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, ενισχυμένη με τις μουσικές του Μακρή σε ένα χαλαρό live με φθηνά, καθαρά ποτά! µÀmÀm¸¸•r’

j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀÀÀAGIANNOPOULOS ȂǹȇȉǿȅȊ

nivi¹ªt·¹ªtust Κανονικά το γκάτζετ της φωτογραφίας δεν θα έπρεπε να δημοσιευτεί ποτέ στις σελίδες αυτές, καθώς ο γράφων -δηλαδή εγώ- το είχε εμπνευστεί εδώ και αρκετά χρόνια. Επειδή όμως η πατέντα δεν κατοχυρώθηκε ποτέ και η μεγαλοψυχία μας είναι ατελείωτη, το Knork βρίσκει το δρόμο του στη “Metropolis”. Η πρωτοπορία του εντοπίζεται στο ότι ενώνει το μαχαίρι με το πιρούνι σε ένα μόνο αντικείμενο, επιτρέποντάς σου να κόβεις και να καρφώνεις ταυτόχρονα, αλλά και να εξοικονομείς χώρο στα ντουλάπια σου. Ενα σετ των τεσσάρων κοστίζει 17,5 ευρώ στο Amazon και σε περίπτωση που θέλεις περισσότερα θα τα βρεις στο επίσημο site της εταιρείας.


Το πιο εκνευριστικό χαρακτηριστικό των ακουστικών είναι σίγουρα το μήκος τους. Πάντοτε το καλώδιο θα είναι πιο μεγάλο ή πιο μικρό από όσο θέλεις, ενώ με ένα μαγικό τρόπο μπερδεύεται τελείως κάθε φορά που το βάζεις στην τσέπη σου. Μια διασκεδαστική και αστεία λύση είναι τα τερατάκια της Tetran, γύρω από τα οποία τυλίγεις τα ακουστικά του κινητού ή του mp3 player σου και, όταν δεν ακούς, τοποθετείς τις ψείρες στο στόμα τους. Είναι διαθέσιμα σε τέσσερα χρώματα (πράσινο, κίτρινο, ροζ και κάτι ανάμεσα πορτοκαλί και κόκκινο) και έρχονται στην πόρτα σου στην τιμή των 20 ευρώ.


ͬ‘|ÁˆŽ| :::0(75232/,635(66*5

iµª¹tÀmªist° Μπορεί να μην έχεις την ευκαιρία να το αγοράσεις -τουλάχιστον όχι ακόμα- ή να μη συνδέεται με τον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή, ωστόσο δεν παύει να είναι ένα γκάτζετ που αξίζει την τρίλεπτη προσοχή σου. Σχεδιασμένο ειδικά για τον Χέικι Κοβαλάινεν, το κράνος-πτηνό Angry Birds αναμένεται να κάνει τον οδηγό της Formula 1 τον πιο αγαπημένο ανάμεσα στους gamers. Ο Φιλανδός πιλότος της Caterham θα το φοράει στους αγώνες καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ενώ σε λίγους μήνες θα κυκλοφορήσει από τη Rovio και ένα σχετικό παιχνίδι. Ως τότε πάντως θα πρέπει να αρκεστείς στο Angry Birds Space που κυκλοφόρησε χτες.

qlsj°i¹ Εάν αισθάνεσαι μακρινός ξάδερφος του Τζόκερ -του αντίπαλου του Μπάτμαν ντε- και παράλληλα ψάχνεις ένα εντυπωσιακό γλυπτό για την αυλή σου, η λύση βρέθηκε. Λέγεται Third Rock Fire Pit και είναι μια υδρόγειος από ανθρακούχο χάλυβα η οποία τυλίγεται στις φλόγες για να φαντάζεσαι πώς θα ήταν η μέρα της απόλυτης καταστροφής. Οι διαστάσεις της φτάνουν το ένα μέτρο ύψος επί 90 εκατοστά διάμετρο, τη στιγμή που οι κατασκευαστές της υπόσχονται αντοχή ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Και επειδή τα λεφτά δεν είναι τίποτα μπροστά στην τέχνη, δεν θα έχεις πρόβλημα να δώσεις 1.270 ευρώ για να την αποκτήσεις - χωρίς βέβαια τα μεταφορικά που ενδέχεται να είναι και περισσότερα.

jsiÀvjª¹ Àn¹iÀn·¹ªi Οταν κρατάς το τηλεκοντρό τηλεκοντρόλ δεν θέλεις να το ακουμπήσεις κάτω με τίποτα; Αφήνεις το ποντίκι του υπολογιστή από το χέρι σου μόνο ότα όταν πέφτεις για ύπνο; Τότε το επαναστατικό ανοιχτήρι Kebo ήρθε για να σου αλλάξει τη ζωή! Με μοναδικό ντιζάιν ντι και ανεπανάληπτο κόνσεπτ, σου δίνει τη δυνατότητα να... ανοίγεις τις μπίρες με ένα μόνο χέρι, αφήνον αφήνοντας το άλλο ελεύθερο για να κάνεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, είναι εμπνευσμένο ε από ένα αντίστοιχο ανοιχτήρι της δεκαετίας του 1930 με το όνομά του να προκύπτει από α αναγραμματισμό των λέξεων “Bottle Key”. Κοστίζει 30 δολάρια (περίπου 23 ευρώ) μαζί με ττα μεταφορικά και επιπλέον έρχεται μέσα σε μεταλλικό κουτί για να μη χρειάζεσαι έξτρα συσκευασίες!



i°»jª¹Ài°»jª¹À ·j»i´¹˹·jª¹°»jª¹

Στην πρωτεύουσα υπάρχουν πάμπολλες ποδηλατικές συλλογικότητες. Αλλες γνωστές και άλλες λιγότερο ακουστές. Στην προσπάθεια της “Metropolis” να αναδείξει τις ποδηλατικές ομάδες συνοικιακού χαρακτήρα, ακολουθεί η παρουσίαση του γκρουπ ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές, που όπως μαρτυρά και το όνομά του προέρχεται από το μεγαλύτερο δήμο της Αθήνας. Ο υπεύθυνος της ομάδας Γιάννης Παπαδόπουλος μας τη συστήνει... Ενα ωραίο απόγευμα Τετάρτης πριν από δύο περίπου χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι της στους δρόμους της πόλης. Μια παρέα με οδηγό την καλή διάθεση και με μέσο το ποδήλατο. Μια παρέα που ήρθε για να εξανθρωπίσει τους ρυθμούς της πόλης, φέρνοντας κοντά τους ανθρώπους που αγαπούν το ποδήλατο. «ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές». Αυτό είναι το όνομα της ομάδας που συγκεντρώνει κάθε Τετάρτη βράδυ στο άλσος του δήμου Περιστερίου τους μικρούς και μεγάλους φίλους του ποδηλάτου και γεμίζει τους δρόμους ποδήλατα και φωνές. Σκοπός μας είναι να δείξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορεί ο καθένας να κάνει ποδήλατο με μεγαλύτερη ασφάλεια. Οχι μόνο στις βόλτες που διοργανώνουμε αλλά και εκτός ομάδας, στην καθημερινότητά του. Αυτό που επιδιώκουμε είναι το να μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί το ποδήλατό του όλες τις ώρες, προσφέροντας έτσι στη διαμόρφωση ενός καλύτερου περιβάλλοντος, ενός πιο ανθρώπινου αστικού τοπίου. Μέσα από την ομαδικότητά μας, τέλος, θέλουμε να μεταφέρουμε στους νέους ποδηλάτες τους κανόνες της σωστής οδηγικής συμπεριφοράς, να μεταλαμπαδεύσουμε -στο μέτρο που μπορούμε- την οδηγική εκείνη παιδεία που είναι παντελώς απούσα από τους τρομακτικούς και αφιλόξενους δρόμους της Αθήνας. Οι συμμετοχές στις βόλτες που διοργανώνουμε είναι ολοένα και περισσότερες με το πέρασμα του χρόνου. Συνήθως στις βόλτες μας θα δεις από 100 έως 300 ποδήλατα, αλλά αυτό που εντυπωσιάζει πραγματικά είναι το «ηλικιακό μας ψηφιδωτό» που το συνθέτουν ποδηλάτες 2,5 έως 70 χρονών. Για όλους εμάς στις ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές, το ποδήλατο είναι το μέσο, ο προορισμός είναι ο στόχος και η καλή διάθεση το εφόδιο. Οποιος και αν είναι ο δρόμος μας, ανηφορικός ή κατηφορικός, ένας είναι ο τρόπος για να τον περνάμε, φτάνει μονάχα να χαμογελάμε! ¹‘r‰‰„’À·¸‹¸­‹Š”ˆŠ’ WWWPERISTEROPETALIESEUÀÀ ‡¸…À¢·jª¹°»jªt‹¸ˆ…³’¡ÀŽŠÀ&ACEBOOK

4 2 ! ) . ) . ' À ' 2 / 5 . $ µ¹œÀiu»tÀ°jÀiµi˹·it Και εκεί που ο αποκλεισμός από τη Μέταλιστ δεν χωνευόταν ούτε με πεντόλιτρη σόδα, ήρθε το καλύτερο γιατρικό. Από ποιον άλλον; Από το συνήθη ύποπτο. Το λατρευτό Παναθηναϊκό που είναι πάντα εκεί, πρόθυμος ανά πάσα ώρα και στιγμή να μας φορέσει το χαμόγελο στα χείλη! Γι’ αυτό και εμείς τον αγαπάμε και τον έχουμε πάντα σε προτίμηση... Να τονίσω εδώ πως δεν με αφορούν τα όσα συνέβησαν εκτός. Ειλικρινά, δεν μου καίγεται καρφί. Η αστεία διαχείριση του ζητήματος από μια ανίκανη πολιτεία που κλείνει τα μάτια της, ο ρόλος των ΠΑΕ που σιγοντάρουν, οι φυλλάδες και των δύο πλευρών που έχουν ΞΕ-ΦΥ-ΓΕΙ εντελώς... Ολα τους κρατάνε τη φλόγα της καφρίλας μόνιμα αναμμένη, τη δική μου την «αρρώστια», ωστόσο, για τον Ολυμπιακό και συνεπώς για το προϊόν που λέγεται ποδόσφαιρο δεν θα μου την κόψουν. Οσο και να το υπονομεύσουν, όσο και να το υποβαθμίσουν. Με το κλίμα τριγύρω να μυρίζει μπαρούτι, λοιπόν, οι παίκτες μπήκαν μέσα με τη νοοτροπία «ελάτε να βάλουμε ένα γκολ και να φύγουμε». Χωρίς να παίξουν καμιά μπάλα της προκοπής, έδωσαν ό,τι χρειαζόταν για να επιβληθούν σε μια ομάδα που δεν είναι μόνο διοικητικά ανύπαρκτη - και ας έχουν αντίθετη άποψη οι λαλίστατοι Φερέιρα και Χριστοδουλόπουλος. Η σεμνή τελετή κάπου εδώ έλαβε τέλος. Σε μερικά χρόνια από τώρα, βέβαια, θα συμπεριλαμβάνεται και αυτό το πρωτάθλημα στη γνωστή ισοπεδωτική καραμέλα του «έλα μωρέ, 20 πέτσινα έχεις πάρει». Κανείς δεν θα θυμάται το χαβαλέ που τους κάνουμε -όχι στα λόγια και στις φυλλάδες-, αλλά μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Οπως συμβαίνει δηλαδή εδώ και χρόνια. Δεν πειράζει. Οσο θα συνεχίζεται η εθελοτυφλία τους, ο ράφτης στου Ρέντη θα ετοιμάζει το τέταρτο αστέρι στη φανέλα μας... ΥΓ: O Δημήτρης Γριτσίπης, πριν από τη σειρά των αγώνων του ΠΑΟ με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΟΣΦΠ, έγραψε... προφητικό άρθρο σε αυτή τη γωνιά της “Metropolis” με τίτλο «Τρία ντέρμπι, καμία κηδεία». Μητσάρα, οι απανταχού Ολυμπιακοί σε ευγνωμονούν! ª‘½¸±Š’Àµ‡±ƒ‡ˆ„’

u«Š‚Š©±¸ Ο φωτογραφικός φακός συλλαμβάνει τη Βρετανή αθλήτρια Τόνια Κάουτς δέκατα του δευτερολέπτου πριν βρεθεί στο νερό της πισίνας των εγκαταστάσεων Hamdan bin Mohammed bin Rashid al-Maktoum στο Ντουμπάι. Η βουτιά της έγινε από ύψος δέκα μέτρων, όσο περίπου φτάνει μια τριώροφη πολυκατοικία, ζαλίζοντας ακόμα και στη σκέψη όσους υποφέρουν από υψοφοβία.

m¸©rˆ¸ÀÀ ŽŠÀrˆŠƒŠ

Ο Αλεξ Ντάφι εκτελεί ένα εντυπωσιακό άλμα πάνω στο άλογό του κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης Saut Hermes που ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή στο Grand Palais στο Παρίσι. Γεννημένος τον Ιούλιο του 1989, ο Ιρλανδός αναβάτης θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του χώρου, κάτι που επιβεβαίωσε κατακτώντας τον τίτλο “Talents Hermes”.

m„­±’ À¸ˆˆrÀ”‹®‚¸‰Š’ Αν και ο φίλτατος Ρωμαίος Γκίγκλης θα περίμενε να εξαφανιστώ, δηλώνω βροντερό παρών, καθότι ως Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσα παρά να είμαι υπερήφανος. Οχι για τα επεισόδια φυσικά, αλλά για την ομάδα μου που πάλεψε μόνη της απέναντι στα θηρία και τελικά κατέρρευσε υπό το βάρος των υποχρεώσεων και των τραυματισμών. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ζητήσω και ένα συγγνώμη από τους υπόλοιπους Παναθηναϊκούς για το -προ τριών εβδομάδων- κείμενό μου με τίτλο «Τρία ντέρμπι, καμία κηδεία». Αποδείχτηκε τελικά πως μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να... γράφεις, αφού μας μάτιασα και κάναμε τρεις κηδείες. Στο ίδιο στιλ, να ευχηθώ λοιπόν καλή συνέχεια στην ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού... ¼„½®„’Àµ…Ž±‹„’

j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ :::0(75232/,635(66*5


»ŠÀ’©ˆ‹’ ÀŠÀ’‹¸…†’

Μπορείς να αναλάβεις δράση απέναντι σε ένα προσχεδιασμένο έγκλημα; Οπως φάνηκε πριν από λίγες μέρες στο ΟΑΚΑ, στην Ελλάδα σίγουρα όχι. Εάν την περασμένη Κυριακή μπορούσε κάποιος να στοιχηματίσει στην πιθανότητα να γίνουν επεισόδια στο ΟΑΚΑ, τότε η απόδοση που θα έδινε το «ναι» σίγουρα δεν θα ξεπέρναγε το 1,05. Εάν βέβαια δεν είχε κλειδωθεί πιο πριν από τις εταιρείες στοιχηματισμού... Πώς γίνεται λοιπόν, ενώ όλοι γνώριζαν τι πρόκειται να ακολουθήσει, να μη ληφθεί κανένα μέτρο; Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση που συνήθως ακολουθείται από μια άλλη ερώτηση του στιλ «Και τι να γινόταν δηλαδή;». Αρμόδιος σε θέματα βίας δεν είμαι, επειδή όμως έχουμε φτάσει στο σημείο να μη μας προκαλεί καν εντύπωση ένα γήπεδο που καίγεται, τότε ήρθε η ώρα να γίνει κάτι έστω και ακραίο. Ας έπαιρνε λοιπόν την απόφαση η πολιτεία να μην πραγματοποιηθεί ο αγώνας προληπτικά, όπως ακριβώς και στην περίπτωση της ΑΕΚ με τον ΟΦΗ. Ας ξεκαθάριζε το συνδρομητικό κανάλι πως, όποτε γίνονται επεισόδια, δεν θα πληρώνει τα τηλεοπτικά συμβόλαια των ομάδων γιατί οι συνδρομητές του βλάπτονται. Ας έβγαιναν στην τελική από κοινού Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός και να ξεκαθάριζαν πως με συνθήκες Βαγδάτης στην κερκίδα, μπάλα δεν παίζεται. Το προϊόν τους

είναι στο κάτω κάτω, δική τους και η ευθύνη να το προστατέψουν απέναντι στους πελάτες-φιλάθλους που πήγαν στο γήπεδο. Επειδή όμως οι ΠΑΕ μοιάζουν να είναι οι τελευταίες εταιρείες που θα μάθουν να σέβονται τους πελάτες τους σε αυτή τη χώρα, για αυτό θα συνεχίσουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και να ψάχνουν σωτήρες σε κάθε έρημο του πλανήτη. Τι θα γίνει τώρα λοιπόν; Θα τιμωρηθεί ο Παναθηναϊκός με μια εξοντωτική ποινή, θα βγουν όλοι να μιλήσουν για το πόσο κακό κάνει η βία στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό, για την ανάγκη θέσπισης ηλεκτρονικού εισιτηρίου και απουσίας της αστυνομίας από τα γήπεδα και άλλα παρόμοια όμορφα και του χρόνου τέτοια εποχή το σκηνικό θα επαναλαμβάνεται σε άλλον αγωνιστικό χώρο. Εμείς, κυριευμένοι από μαζοχιστικές τάσεις, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτό το έκτρωμα, ώσπου κάποια στιγμή θα μας περάσουν και αυτές και θα μπορούν πλέον με την ησυχία τους οι κάφροι να μαζεύονται κάθε Κυριακή στο κάθε ΟΑΚΑ, να ξεδίνουν παίζοντας ξύλο και να περνάνε ωραία. «Και τα μυαλά στα κάγκελα», που τραγουδάει ο Πανούσης... i‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’

1UIÀBONO Σας τα έγραφα την περασμένη εβδομάδα με τρόπο όσο μπορούσα πιο διακριτικό: «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη του ντέρμπι θα παίξουν τα σώψυχα του Παναθηναϊκού παρά οι ικανότητες των παικτών. Τα πώς και τα γιατί δεν είναι της ώρας να τα λέμε, έχω ωστόσο την εντύπωση ότι τα vibes θα βρουν, έστω εντελώς στην τύχη, αποδέκτες. Κι από εκεί και πέρα θα δει ο καθένας τι θα κάνει, ανάλογα με τη συνείδηση και την ιδεολογία του. Τη Δευτέρα, το τοπίο θα είναι διαφορετικό και αυτή τη φορά δεν θα μας κάνει να γελάμε ο Τσάκας». Καταλαβαινόμαστε υποθέτω τι συνέβη. Κι άσε τον παλιόκοσμο να μιλάει για «νέα Ριζούπολη». Σε αυτές τις περιπτώσεις καλόν είναι να καταφεύγουμε σε αυτό που λέγανε οι Λατίνοι: Qui bono. Ποιος επωφελείται, δηλαδή. Αν αθροίσουμε ένα συν ένα, νομίζω ότι η απάντηση προβάλλει κρυστάλλινη. Επί τη ευκαιρία, αφού μιλάω για «ένα συν ένα», αμφιβάλλω αν μέσα στο γήπεδο μπορεί να την κάνει αυτή την πρόσθεση ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος. Πέσανε πάλι να τον σώσουνε οι διάφοροι σχολιαστές, κάνοντας λόγο για τη «λάθος θέση» που τον βάζει να παίζει ο Φερέιρα και πως θα μπορούσε να αποδώσει «πολύ καλύτερα» αν έπαιζε αλλού. Καλά ξυπνητούρια τους εύχομαι και καλή ανάρρωση από τη φαντασίωση ότι ο συγκεκριμένος παίκτης μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω εκτός από το να τρέχει σαν το κατσίκι. Εχω τις αμφιβολίες μου για τον χαρακτήρα (και τη θρησκοληψία…) του Αγγελου Αναστασιάδη, αλλά μερικές φορές νοσταλγώ αβάσταχτα την ευθύτητα του ανδρός. Πού είναι από καμιά γωνία να τον δει τον Λάζαρο και να ξεστομίσει το αθάνατο: «Δεν μπορεί το παλικάρι»! v®ŽŠ’À¯¸‰r‡„’

·´isl»l°Ài²lsi Ετοιμάσου, Κριέ να σου έρθει η ιδεάρα την Τετάρτη. Μέχρι τότε, πολλά λαχανικά, πολύ νερό, έντονη άσκηση, χαρούμενη διάθεση, για να βγει η ιδεάρα καλή και άρτια. Μετά την Τετάρτη ξεκίνα πάλι την αποθεραπεία, γιατί το να γεννάς ιδεάρες δεν είναι εύκολο πράγμα. Αν σου έρθει καμιά καλή ιδέα την Τρίτη, μην μπερδευτείς, δεν ήρθε νωρίς. Κι εσύ, Ταύρε, πες ευχαριστώ στο σύμπαν αυτή τη βδομάδα. Το θαύμα που περίμενες είναι έτοιμο να εμφανιστεί. Πρέπει όμως να είσαι σε θέση να το καταλάβεις, γιατί δεν είναι και δύσκολο να μπερδευτείς και να πεις: «Α, σιγά, δεν είναι αυτό». Ε, αυτό θα είναι. Θυμήσου πάντως να συνεχίζεις τη δουλειά σου παράλληλα, γιατί η πίεση δεν σταματάει. Πάρε ένα σκοινί, Δίδυμε, πολύ μακρύ, φτιάξε ένα λάσο, βγες στην πλατεία Κοραή και προσπάθησε να πιάσεις το μυαλό σου που θα αιωρείται στα σύννεφα όλη τη βδομάδα. Οταν το πιάσεις, θα δεις πόσα ωραία πράγματα μπορείς να κάνεις και στον κόσμο εδώ κάτω τώρα που άνοιξε ο καιρός. Σε πιάνουν τα διαόλια σου, Καρκίνε, και θέλεις να ανοίξεις τουρμπίνες και να πας κάπου μακριά. Η διαδρομή Κυψέλη-Παγκράτι δεν σου φτάνει πια, ε; Καλά, κοίτα λοιπόν να φύγεις, αλλά πρόσεξε ,γιατί αυτές οι τάσεις φυγής θα σε κάνουν να ξεχάσεις από πού ήρθες. Και μετά δεν θα ξέρεις από πού σου ήρθε. Ηρθε η ώρα για προτεραιότητες, Λέοντα. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Πρώτα η δουλειά και μετά η διασκέδαση. Πρώτα το κυρίως πιάτο και μετά το γλυκό. Και ποτέ λεμόνι στην καρυδόπιτα. Ασχετο, αλλά εξίσου σημαντικό. Αν βάλεις τις υποχρεώσεις σου σε σειρά, θα δεις ότι δεν χρειάζεται να πνίγεσαι για να κάνεις μια δουλειά, όλα είναι πιο εύκολα από ό,τι φαίνονται. Ο δρόμος μετ’ εμποδίων είναι η ειδικότητά σου, Παρθένε, και είναι ώρα να θυμηθείς τις καλύτερες τεχνικές σου. Στο μεταξύ, ετοιμάσου να ακούσεις μια γνώριμη φωνή από το παρελθόν, που θα έρθει να σου ψιθυρίσει γλυκά στο αφτί ότι θέλει να κάνετε μια φρέσκια αρχή. Την αντίδρασή σου άσε να την κρίνεις όταν δεις σε ποιον ανήκει η φωνή.

Δώσε έμφαση στη διακριτικότητα, Ζυγέ, όσο δύσκολο και αν είναι αυτή τη βδομάδα. Θα δεις γύρω σου να συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Θα γίνουν τα μέσα έξω και τα γλυκά αλμυρά, και ο κόσμος θα νομίζει ότι ήρθε η Αποκάλυψη, εσύ όμως πρέπει να συγκρατήσεις το κουτσομπολιό σου. Ούτε κιχ, το ξέρω είναι δύσκολο, αλλά πρέπει. Είμαστε κοντά, Σκορπιέ, στο να δούμε άλλο ένα μικρό θαυματάκι να βγαίνει από τα χέρια σου. Η ενέργειά σου, άλλα και η έμπνευση, θα είναι στο ζενίθ τους στα μέσα της εβδομάδας. Χρησιμοποίησε τις δυνάμεις σου για καλό, μη μεθύσεις με τη δύναμη της δημιουργικότητας και γυρίσεις στη σκοτεινή πλευρά. Η πίεση της Δευτέρας που έρχεται θα αντικατασταθεί με ήρεμα νερά για την υπόλοιπη βδομάδα, Τοξότη. Αδραξε την ευκαιρία για να βουτήξεις στην ηρεμία και τη χαλαρότητα, όπως θα βουτούσε ο Σκρουτζ στα λεφτά του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είσαι και καλός υποψήφιος για ρομαντικά τετακέ το Σαββατοκύριακο. Τι άλλο θέλεις; Μην είσαι ντροπαλούλης, Αιγόκερε, γιατί θα το φας το κεφάλι σου. Νέες γνωριμίες έρχονται σαν να σου τις πετάνε με το φτυάρι, κοίτα να το εκμεταλλευτείς, γιατί αλλιώς να δεις που κάποτε θα σε πούνε και μαλάκα. Εκτός, βέβαια, αν είναι από τη δουλειά σου. Ποτέ από τη δουλειά σου. Είναι η ώρα για σένα, Υδροχόε, να δείξεις ότι είσαι ο στρατηλάτης που πάντα ονειρευόσουν. Είναι η ώρα να δείξεις σε κάποια ζητήματα ποιος είναι το αφεντικό, Υδροχόε. Πάρε τα ηνία των θεμάτων σου και κάλπασε προς τη δόξα, όπως μόνο εσύ ξέρεις, Υδροχόε. Επιδίωξε δόξα ή θάνατο, Υδροχόε. Ακόμα και αν το θέμα σου είναι ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια. Είναι μια καλή στιγμή να πας για ψάρεμα, Ιχθύ. Τα της πόλης τα έχεις κάνει αρκετά, δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερείς άλλο. Ισως, μάλιστα, δεις ότι τα πράγματα στα οποία είσαι καλός δεν είναι πάντα άμεσα διαθέσιμα, άλλα πρέπει να βγεις από την πόλη, και κυρίως από το ίντερνετ, για να τα βρεις. m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸



i°uªni»j°À°usi´´iµj° Την πρώτη contactless συναλλαγή στην Ελλάδα πραγματοποίησαν η Alpha Bank και η Visa Europe χθες, Πέμπτη 22 Μαρτίου, με την Alpha Bank Enter Visa payWave. Η νέα τεχνολογία που παρουσιάσθηκε θα επιτρέπει την πληρωμή για αγορές μικρών ποσών, έως 20 ευρώ, χωρίς την εισαγωγή κάρτας στο τερματικό της επιχειρήσεως ή την πληκτρολόγηση του Προσωπικού Μυστικού Αριθμού (ΡΙΝ), ανοίγοντας έτσι, τον δρόμο για τις μελλοντικές εξελίξεις των ηλεκτρονικών πληρωμών και στη χώρα μας. Η τεχνολογία contactless βασίζεται στην ασύρματη τεχνολογία μικρής εμβέλειας “Near Field Communications” (NFC), η οποία επιτρέπει στο ειδικό τερματικό να διαβάσει το σήμα από την κάρτα Visa, όταν αυτή τοποθετείται σε απόσταση πέντε (5) εκατοστών, και να ολοκληρώσει τη συναλλαγή μέσω ενός ασφαλούς δικτύου, σε χρόνο λιγότερο του ενός (1) δευτερολέπτου.

js»u·¿°¹imlÀvtªlµ¹i Σε ένα εκατομμύριο ευρώ ανέρχεται το ποσό που θα χορηγήσει ο ΟΠΑΠ για την Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή και για την προετοιμασία και συμμετοχή των αθλητών που θα λάβουν μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου από 29 Αυγούστου έως 9 Σεπτεμβρίου. Οι Ελληνες αθλητές έχουν ήδη εξασφαλίσει προκρίσεις σε οκτώ αθλήματα, ενώ υπολογίζεται πως η ομάδα που θα ταξιδέψει στο Λονδίνο θα αποτελείται από περίπου 80 με 100 αθλητές και αθλήτριες. Στόχος όλων είναι μια εμφάνιση ανάλογη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου όπου η αποστολή κατέκτησε το εντυπωσιακό νούμερο των 24 μεταλλίων.

sjiÀmiª»tm¹sl»l Τις δυνάμεις τους ενώνουν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και η Vodafone και προσφέρουν την ΕΛΤΑ Καρτοκινητή powered by Vodafone. Η νέα υπηρεσία διατίθεται αποκλειστικά από το δίκτυο των καταστημάτων ΕΛΤΑ και δίνει τη δυνατότητα σε όλους να τριπλασιάζουν την αξία ομιλίας τους με κάθε ανανέωση από δέκα ευρώ και άνω. Απευθύνεται σε συνδρομητές που αναζητούν οικονομία, απλότητα και ευκολία στη χρήση του καρτοκινητού τους, προσφέροντας παράλληλα ξεκάθαρες χρεώσεις. Για περισσότερες πληροφορίες αρκεί μία επίσκεψη σε ένα από τα καταστήματα ΕΛΤΑ σε όλη την Ελλάδα, καθώς επίσης και στους ταχυδρομικούς διανομείς της επαρχίας.

·iµmt°n¹iÀ¼¹imª¹°l Mε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας «Ειδικές υπηρεσίες» της Europa Nostra τιμήθηκε το Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς κατόπιν σχετικής πρότασης του ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ένας ελληνικός φορέας λαμβάνει αυτή τη διάκριση, η οποία αναγνωρίζει την υλοποίηση ενός οράματος και των μεθοδικών προσπαθειών που καταβάλλονται προς την κατεύθυνση αυτή. Υπενθυμίζεται ότι η Europa Nostra είναι ένας ευρωπαϊκός φορέας διεθνούς εμβέλειας με 50ετή εμπειρία και δράση στο χώρο του πολιτισμού, πρόεδρος του οποίου είναι σήμερα ο μεγάλος τενόρος Placido Domingo. Αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι το Δίκτυο Θεματικών Μουσείων του ΠΙΟΠ μελετά, διασώζει και προβάλλει την πολιτιστική κληρονομιά μας αναδεικνύοντας επιμέρους στοιχεία της ταυτότητας κάθε περιοχής που επιλέγει. Το Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη, το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα, το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας στη Μυτιλήνη, το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Τσαλαπάτα στο Βόλο, το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στην Τήνο, το Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί, το Μουσείο Περιβάλλοντος στη Στυμφαλία, συγκαταλέγονται στο εν λόγω δίκτυο, το οποίο θα διευρυνθεί με δύο ακόμη μουσεία: το Μουσείο Αργυροτεχνίας στα Ιωάννινα και το Μουσείο Μαστίχας στη Χίο. Προσανατολισμένο συνειδητά σε περιοχές εκτός Αθηνών και με την αρωγή της τοπικής κοινωνίας, του ΥΠΠΟΤ και των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης, το ΠΙΟΠ κατορθώνει να διατηρεί «ζωντανούς» τους δεσμούς του παρελθόντος με το παρόν και προσφέρει στην περιφέρεια έμμεση οικονομική και άμεση πολιτιστική στήριξη.

ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Την ανάγνωση της αγαπημένης μου -πια- επιστημονικής είδησης. Αυτή τη φορά το γεγονός με μετέφερε στη Νέα Υόρκη και συγκεκριμένα στο σταθμό του μετρό στο Ρούζβελτ Αϊλαντ. Αν έχετε βρεθεί στο συγκεκριμένο σταθμό και κάποια στιγμή ακούσατε κραυγές αρπακτικών πτηνών, την πατήσατε. Ηταν κάτι σαν φάρσα. Βέβαια, στόχος δεν ήσασταν εσείς, αλλά τα περιστέρια που συνήθιζαν να κουρνιάζουν στη στέγη. Τη λύση στο πρόβλημα των Νεοϋορκέζων έδωσε η καλιφορνέζικη εταιρεία Bird-B-Gone («πουλί εξαφανίσου»), η οποία εγκατέστησε ένα σύστημα ηχείων που παίζουν ηχογραφημένες κραυγές αρπακτικών πτηνών, καθώς και τις κραυγές ενοχλημένων κοτόπουλων και άλλων πτηνών που σημαίνουν συναγερμό. Διαβάζοντας την είδηση, σκέφτηκα ότι αυτοί οι Αμερικανοί κάνουν ό,τι να ’ναι και φαντάστηκα το σταθμό του μετρό στην Ομόνοια με τον κόσμο να τρέχει πανικόβλητος για να ξεφύγει από τις κραυγές των πτηνών που νομίζει ότι θα του επιτεθούν. Παράνοια. Μετά θυμήθηκα ότι, κάνοντας περίπατο στο Central Park, η αδερφή μου μου ανέφερε ότι μία φορά το χρόνο ελευθερώνουν γεράκια πάνω από το πάρκο για να κατασπαράξουν τα άπειρα ποντίκια που ζουν εκεί. Η φύση στις υπηρεσίες του πολίτη που λέμε;

Την παρακολούθηση των «Ράδιο αρβύλα» την περασμένη Τετάρτη. Συνήθως αντέχω και βλέπω όλη την εκπομπή, ξεκινώντας από το κρύο ανέκδοτο και καταλήγοντας στο τελευταίο μουσικό κομμάτι. Αυτό το τελευταίο ήταν που με χάλασε και έκλεισα την τηλεόραση πριν από τους τίτλους τέλους. Οχι πως μου άρεσε ποτέ η Τσαλιγοπούλου, η καλεσμένη του Στάθη Παναγιωτόπουλου, αλλά έδειξα ανοχή μέχρι να ακούσω τις πρώτες νότες του τραγουδιού «Εγώ σ’ αγάπησα εδώ». Οι πρώτες νότες, λοιπόν, ήταν από βιολί. Αλλά το βιολί πουθενά. Λίγο αργότερα ακούστηκαν κάτι φωνητικά, αλλά τα φωνητικά πουθενά. Συμπέρασμα: Η Ελένη Τσαλιγοπούλου πήγε να τραγουδήσει play back στο «Ράδιο Αρβύλα», κάτι που δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί στη συγκεκριμένη εκπομπή. Εκτός και αν μαζί με τον κιθαρίστα είχε φέρει στο στούντιο τον αόρατο βιολιστή και την αόρατη δίδυμη αδερφή της για να κάνει φωνητικά. Και καλά από την Πέγκυ Ζήνα, που έκανε το ίδιο στο πρωινό του Mega πριν από λίγες μέρες, το περιμένεις, αλλά από την Τσαλιγοπούλου περιμένεις κάτι καλύτερο. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, η Πέγκυ Ζήνα τραγούδησε μόνο ένα τραγούδι κονσέρβα και τα υπόλοιπα ζωντανά.

Την παρακολούθηση του ντέρμπι την Κυριακή το απόγευμα. Είχα ακούσει και εγώ, όπως όλοι, ότι στο ΟΑΚΑ θα ήταν δύσκολα τα πράγματα, αλλά ποτέ δεν πιστεύεις ακριβώς ό,τι ακούς. Εγιναν κάποια επεισόδια έξω από το γήπεδο πριν αρχίσει ο αγώνας, αλλά ούτε αυτά με ανησύχησαν ιδιαίτερα. Την τεράστια διακοπή του ημιχρόνου, όμως, τη βαρέθηκα. Και δεν με ένοιαζε καθόλου αν έπρεπε ή όχι η τηλεόραση να δείξει τα επεισόδια. Εμένα με ένοιαζε που δεν μπορούσα να δω τον αγώνα. Που κάποιοι αποφασίζουν πότε θέλουν να κάνουν μπάχαλο μια πορεία, ένα αγώνα, μια συναυλία ή δεν ξέρω κι εγώ τι και πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να τους κοιτάμε. Εγώ ήθελα να δω ποδόσφαιρο την Κυριακή. Και τη Δευτέρα ήθελα να μπορώ να κάνω χαβαλέ με τους φίλους μου. Είτε κερδίσω είτε χάσω. Να μπορώ να τους πειράξω και να μπορούν να με πειράξουν. Τη Δευτέρα, όμως, κανείς δεν είχε όρεξη για πείραγμα. Ολοι συζήταγαν για τα επεισόδια, τις φθορές, τις ευθύνες. Σαν πορεία χωρίς ζητούμενο ένα πράγμα.





Metropolis Free Press 23.03.12  

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ Η ηθοποιός Μαρία Κίτσου είναι η φετινή νικήτρια του Βραβείου Μελίνα Μερκούρη.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you