Issuu on Google+

»r‰…¸ÀFORÀEVER

µ…¸‰ÀmŠ‰³

»ŠÀ‰³ŠÀ‹Ž‘‹ŠÀŠ”Àiˆ½Š­©¸ »¸Àƒˆ”‡¸•±­…‡¸À„’Àt½‰Š…¸’

vÀi‰­…¸‰’À mÀmˆ„Š‰½Š’À ¶Àm¸¸ƒ…r‰‰„

»ŠÀˆ…†±…ŠÀ„’À´”…‡®’ ͓‹•†”Š“™ÍÍ

ÀÀÀtÀ ÀÀÀs±‡Š’À ÀÀ·r‡„’À

xxxxxxxxxxxxxx

ÀÀ Š…ÀˆŠ¬‚’ÀŠ”

xxxxxxxxxxxxxxxxx tÀµ…ŒƒŠ’À·”‹¸Ž‹Š”ˆŠ’À ‡¸…À„À‹¸³¸À„’À¢j‡„†„’¡

Í

ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

j‹rÀ“‰…¸À½rÀŠ…À‹…Ž®…Š…À‚±ˆŠ… À·r‰Š’ÀnŠ”•Š”r‡„’À‡¸…À¶¸ƒƒ³ˆ„’ÀiŽ„½r‡„’À ½‚¸‰±•Š‰¸…À†¸‰rÀ½¸•±ÀŽ„ÀŽ‡„‰®ÀŠ”À°¸”Š¬ÀŠ”ÀsŠ”À

™xx“Í


ȂǹȎȅȊ

ÄÄ

6

INDEX

2 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5 :::0(75232/,61(:6*5

‹›Ä¡Ÿ§•®¦£›Ä­¨²Ä=E9AD

Ä*=9DALQÄ×AL=Kĉ ­£Äž£›œ‡¬›iŸÄ¬­¨§Ä¤•§¨Ä‹š©¨

ÄÄÄÄ

‰£Ä%G?O9AÄ¥›­Ÿœ›—§¨²§Ä¬­¢§Ä{®–§›

Ä

…¢ —³¨²iŸÄ{¦i¨ž¨œ‡«Ä

Ä

ÖF<ÄL@=ÄOAFF=JÄAK Ä"MDA9FÄ×9JFK

Ä

‚£›Ä•¥«¢¤¢Ä¬­¨§Ä\}¦¦¢§£¥˜Ä˜¬i¨b

À ¸ ³

 ” Š  ‡ À ” … Š À ³‰ ¸ ˆ ‰¸½ ‡ ³ ’À¸ ¸ ‡ lÀ ½¸

‰Ä«–¬­¨°Äƒ«›¡¥‡¥¢°Ä¡«‡ Ÿ£Ä¡£›Ä 20 ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ­›Ä¡¦²¥›­³—ž£¥›Ä­¢°Ä‰i˜§¨£›°

Ä

‰­›§Ä¢Ä­•±§¢ÄŸ—§›£Ä\‚¨§˜ž«¨i¨°bÄ

Ä

+AF?AF?ÄAFÄL@=ÄJ9AF

Ä

'Ä&—¥¨°ÄxŸ«‡¥¢°Ä¥›£Ä¨£Ä\¦¨š Ÿ°bÄ­¨²¦‡±£¬­¨§

30

‰Ä{ Ĝ›«•®¢¥ŸÄ§›Äž£›ž—žŸ£

Ä

Ä{®¢§‡ÄtŸ¦¢¡£‡§§¢Ä¡«‡ Ÿ£Ä

‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ¡£›Ä­›ÄO9KL=ÄAFKL9DD9LAGF metropolis@metropolisnews.gr

36

&Ÿ›§£¥˜Ä¦²«£¥˜ÄŸ¦£¤—«£¨

Ä

‰£Ä¥˜¥¥£§¨£Äž›§Ÿ£¨¦–©­Ÿ°Ä­¨²Ä§˜­¨²

Ä

x¦›§–­¢°Ä{®–§›

46

‹¨Ä¢iŸ«¨¦˜¡£¨Ä­¢°Äˆ›­‡¬›°Ä‚›¬­¨«‡¥¨²

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜETROPOLIS EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης Ειδικός σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λάμπρος Αραπάκος, Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη Φωτογραφίες: AFP Εκτύπωση: «Η Καθημερινή» Α.Ε.


3-!240(/.%Àµ¹iÀt´tu°À

Ψάξαμε και σας προτείνουμε τρία «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα που δεν θα χρειαστεί να βάλετε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τα αποκτήσετε. Aπό τη Wind προέρχεται το ZTE Carl. Με μόλις 99 ευρώ παίρνεις ένα κινητό με οθόνη αφής 2,8 ιντσών, ραδιόφωνο, κάμερα 2 μεγαπίξελ, GPS, bluetooth, θύρα USB και λειτουργικό σύστημα Android. Επιπλέον, μπορεί να συνδεθεί εύκολα στο διαδίκτυο μέσω WiFi και ζυγίζει 100 γραμμάρια.

Και ποιος δεν θέλει ένα smartphone; Καλό και χρήσιμο το να παίρνεις τηλέφωνα και να στέλνεις μηνύματα, αλλά οι απαιτήσεις μας σήμερα από τα κινητά έχουν αυξηθεί. Πλέον θεωρείς αναγκαίο να βγάζεις φωτογραφίες με ευκρίνεια, να ακούς μουσική, να βλέπεις βίντεο και πάνω από όλα να μπαίνεις στο ίντερνετ χωρίς δυσκολία. Επειδή όμως δεν έχουν ή δεν επιθυμούν όλοι να διαθέσουν 500 και 600 ευρώ, ψάξαμε και βρήκαμε τρεις οιΗ Vodafone από την πλευρά της προτείνει το 555 Blue, ένα τηλέφωνο που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Facebook. Ο λόγος προφανής, καθώς έχεις τη δυνατότητα να είσαι ανά πάσα στιγμή μέσα στην υπηρεσία και να μοιράζεσαι τα πάντα με φίλους και γνωστούς. Εχει πλήρες πληκτρολόγιο, οθόνη 2,4 ιντσών και τιμή 79 ευρώ.

κονομικές συσκευές, μία από κάθε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Φυσικά μπορείς να τις αποκτήσεις όλες σε ακόμα καλύτερες τιμές συνδυάζοντάς τες με κάποιο πρόγραμμα συμβολαίου. Για αναλυτικές πληροφορίες, αρκεί μία επίσκεψη στα επίσημα site των εταιρειών ή μία βόλτα από το δίκτυο καταστημάτων τους. i‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Η Cosmote, τέλος, προτείνει το Samsung Galaxy Y, το οποίο χάρη στο λειτουργικό σύστημα Android 2.3 είναι ιδανικό για άμεση πρόσβαση στα social networks και σε χιλιάδες εφαρμογές μέσω του Android Market. Διαθέτει οθόνη αφής 3 ιντσών, κάμερα 2 μεγαπίξελ, ραδιόφωνο, σύνδεση WiFi και κοστίζει 149,9 ευρώ.


u…Š

4 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

j¹°À·t´´!Àj»lÀÀ email

Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο γιορτάζει αυτόν το μήνα τα 40 του χρόνια και με την ευκαιρία θυμόμαστε πώς ανακαλύφθηκε και τις ημερομηνίες-σταθμούς της μέχρι τώρα πορείας του.

Š”Ài‰­³¸Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ”

Υπολογίζεται ότι καθημερινά στέλνονται 294 δισ. email. Αν και περίπου το 90% από αυτά είναι spam, απομένουν σχεδόν 30 δισ. χρήσιμα μηνύματα. Την ίδια στιγμή, οι χρήστες του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πλησιάζουν τα 2 δισ., γεγονός που μεταφράζεται κατά μέσο όρο σε 15 μηνύματα την ημέρα ανά αποστολέα. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πόσο έχει διαδοθεί η χρήση τους από την ανακάλυψή τους πριν από 40 χρόνια. Ολα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1971, όταν στάλθηκε το πρώτο ηλεκτρονικό μήνυμα σε μια μορφή που ελάχιστη σχέση έχει με τη σημερινή. Ο απόφοιτος του MIT Ρέι Τόμλινσον εργαζόταν για την εταιρεία Bolt, Beranek and Newman με αντικείμενο τη βελτίωση των τεχνολογιών του ARPANET, του δικτύου που χρησιμοποιούσε ο Στρατός για την επικοινωνία του και αποτελεί τον πρόδρομο του σημερινού ίντερνετ. Δουλειά του ήταν να τροποποιήσει ένα πρόγραμμα, ώστε να γίνει δυνατή η ανταλλαγή αρχείων μεταξύ δύο διαφορετικών υπολογιστών. Τελικά τα κατάφερε στέλνοντας μερικούς χαρακτήρες από έναν υπολογιστή σε έναν άλλο, οι οποίοι απείχαν μεταξύ τους μόλις ένα μέτρο! Ηταν μια πρώιμη μορφή αυτού που σήμερα ονομάζουμε email. Σε συνέντευξη που έδωσε το 2008, o Τόμλινσον υποστήριξε πως δεν θυμάται τι έγραψε σε εκείνο το πρώτο μήνυμα. «Πιθανότατα», είπε, «να είχα πληκτρολογήσει τα γράμματα QWERTY ή κάποιους άλλους τυχαίους χαρακτήρες». Ούτως ή άλλως μικρή σημασία έχει από τη στιγμή που ο στόχος επιτεύχθηκε. Ο ίδιος άνθρωπος εξάλλου είναι υπεύθυνος και για τη διάδοση του συμβόλου “@” στο διαδίκτυο. Σε μια προσπάθεια να διαχωρίσει τον παραλήπτη του μηνύματος από το δίκτυο που χρησιμοποιεί, αποφάσισε να το προσθέσει ανάμεσά τους. «Απλά μου φάνηκε ότι ταιριάζει καλύτερα από τα υπόλοιπα διαθέσιμα σύμβολα», υποστήριξε. Από τότε η εξέλιξη του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μετράει πολλές χρονιές-σταθμούς. Μία από αυτές ήταν

το 1978, όταν στάλθηκε η πρώτη ψηφιακή διαφήμιση μέσω ενός δικτύου κυβερνητικών και πανεπιστημιακών υπολογιστών. Ηταν ο πρόγονος του σημερινού spam. Ακολούθησε το 1982 η χρήση της λέξης “e-mail” για πρώτη φορά, ενώ την ίδια χρονιά ανακαλύφθηκαν και τα χαμογελαστά προσωπάκια από χαρακτήρες ή αλλιώς “emoticon” (όπως το :) και το :-*). Το 1997 η Microsoft προχώρησε στην εξαγορά του Hotmail για 400 εκατ. δολάρια και παράλληλα κυκλοφόρησε την εφαρμογή Microsoft Outlook. Το 2003 ο Τζορτζ Μπους επικύρωσε τον πρώτο νόμο κατά του spam (CANSPAM), με το Oxford English Dictionary να βάζει στις σελίδες του το lol και τα υπόλοιπα διαδικτυακά ακρωνύμια το 2004. Η Google από την πλευρά της διέθεσε στο κοινό το Gmail το 2007, προσφέροντας μοναδικές για την εποχή χωρητικότητες, και τέλος το Associated Press Stylebook (κάτι σαν τη Βίβλο των δημοσιογράφων) άλλαξε την ορθογραφία του e-mail σε email μόλις πριν από λίγους μήνες. Εμείς το μόνο που μπορούμε να του ευχηθούμε είναι να τα εκατοστίσει και να συνεχίσει να μας εξυπηρετεί με όλο και πιο απλούς -και πάντα δωρεάν- τρόπους.


Š“ˆ…|

6 ȅȀȉȍǺȇ,2<

:::0(75232/,61(:6*5

Την περασμένη έ εβδομάδα, βδ άδ ο Πί Πίτερ ΓΓκάμπριελ ά λ κυκλοφόρησε το καινούργιο του άλμπουμ, το “New Blood”, το οποίο στην πραγματικότητα δεν αποτελείται από νέο υλικό, αλλά από παλιά κομμάτια της προσωπικής του δισκογραφίας ορχηστρικά «πειραγμένα», στο πλαίσιο του project “Scratch my back”, που ξεκίνησε την περυσινή χρονιά. Σε μια συνέντευξή του στον Ράιαν Ριντ του περιοδικού “Paste”, ο Γκάμπριελ είπε: «Νομίζω ότι είναι καλό να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, επειδή είναι σαν να στέλνεις το φως της μέρας σε σκοτεινές γωνίες που κανονικά δεν θα φωτίζονταν αν δεν κατευθυνόσουν συνειδητά με αυτό το σκεπτικό». Συνυπολογίζοντας την πορεία και την εξέλιξη του Γκάμπριελ στη μουσική από τον καιρό που άλλαζε την ιστορία της μουσικής με τους Genesis, o Ριντ τον αποκαλεί «Δαρβίνο της ποπ» και τονίζει επίσης το σύνηθες συγκινησιακό φορτίο που συνοδεύει τη μουσική του. «Το να κάνω τον κόσμο να κλαίει έχει υπάρξει το σλόγκαν μου εδώ και πολύ καιρό», σχολίασε ο Γκάμπριελ. Με την καλή έννοια, προφανώς.

REALITY BITES ËÄÑÉƃôƒÑÏÎôÆÎÏôÑ҂

ÏôÊÄÉôÑÏô~ÉÄ~ÉÊÑÒÏ

ww

w. re

ali

ty

bit

es

20

11

.w

or

dp

re

ss

.co

m

«Μην εξιδανικεύετε τον serial killer μου». Αυτή είναι μια περίεργη φράση, η οποία όμως έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας, καθώς ανήκει στον Τζεφ Λίνσεϊ, το συγγραφέα του Ντέξτερ, ο οποίος είπε ότι ανησυχεί επειδή ο κόσμος λανθασμένα πιστεύει ότι ο χαρακτήρας του Ντέξτερ είναι «καλός». Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε, η γνωστή σειρά είναι βασισμένη σε πέντε τόμους αστυνομικού χαρακτήρα - έξι, για την ακρίβεια, καθώς το νέο βιβλίο του Λίνσεϊ κυκλοφορεί μέσα στην εβδομάδα στην Αμερική. Ο συγγραφέας μίλησε για όλα αυτά σε ένα λογοτεχνικό φεστιβάλ στη Μασσαλία (τα λόγια του αναπαρήγαγε η εφημερίδα “Telegraph”) και ξεκαθάρισε την προσωπική του σχέση με τον Ντέξτερ. «Είναι ελκυστικός επειδή είναι επικίνδυνος. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι είναι καλός. Δεν είναι καλός. Είναι ένας serial killer. Τον συμπαθούμε επειδή έχει ένα συγκεκριμένο κώδικα δράσης που βελτιώνει την εικόνα του σε εμάς». Για την ιστορία, το μυθιστορηματικό γονίδιο υπάρχει σε πλεόνασμα στο σπίτι του Λίνσεϊ, καθώς ο Αμερικάνος συγγραφέας είναι παντρεμένος με τη Χίλαρι Χέμινγουεϊ, την ανιψιά του μεγάλου Ερνεστ.

Ο Τζούλιαν Μπαρνς, λοιπόν, έπειτα από τρεις αποτυχημένες απόπειρες και 65 χρόνια ζωής, κατάφερε να προσθέσει στη λίστα των επιτυχιών της καριέρας του το βραβείο Booker. Ηταν έτσι κι αλλιώς από τα φαβορί, καθώς το βιβλίο του “Sense of an ending” έκανε αρκετή «φασαρία» και, αν πιστέψουμε τα λόγια της Στέλα Ρίμινγκτον που ήταν για φέτος πρόεδρος της επιτροπής και θέλησε να δώσει ένα βασικό χαρακτηριστικό της ποιότητάς του, «διαβάζεται μια, δυο ακόμα και τρεις φορές. Είναι υπερβολικά πυκνογραμμένο». Ο ίδιος ο Μπαρνς, στα πρώτα του λόγια έκανε ένα ενδιαφέρον σχόλιο για το μέλλον του βιβλίου εκφράζοντας μάλλον ρομαντικά τη συμπάθειά του για την ύλη. «Οσοι έχετε δει το βιβλίο μου, ανεξάρτητα με το πώς κρίνετε το περιεχόμενο, θα συμφωνείτε φαντάζομαι ότι είναι ένα όμορφο αντικείμενο. Αν το ‘φυσικό’ βιβλίο, όπως το αποκαλούμε, πρόκειται να αντισταθεί στο ηλεκτρονικό βιβλίο, πρέπει να μοιάζει με κάτι που αξίζει να το αγοράσεις, που αξίζει να κρατήσεις». Σε ερώτημα που έθεσε ο “Guardian”, το 88% των αναγνωστών ψήφισαν ότι ο Μπαρνς άξιζε το βραβείο, είο, ίο, μια αρκετά ευρεία αποδοχή δηλα δηλαδή ή που λογικά δεν προέρχεται από το τελευταίο του βιβλίο λ λευταίο όσο σ από τον αγασο πημένο η ημένο «Παπαγάλο άλλο του Φλωμπέρ» π πέρ» που έκανεε τον Μπαρνς γνωστό νω ωστό το 1984.


7 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ zº¹¶¹¼¨‚»´}»²¨ Δέκα χρόνια μετά την εμφάνιση στις κινηματογραφικές αίθουσες του φαινομένου «Αμελί», ο Φιλ Χοντ του “Guardian” αναρωτιέται πώς γίνεται η μόδα αυτής της ταινίας να μην έχει ξεθωριάσει ακόμα. Είναι αλήθεια ότι οι αναφορές στην ταινία του Ζενέ, τόσο σε επίπεδο καθημερινής κουβέντας όσο και μέσα στους κύκλους του σινεμά, δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι συχνές αυτά τα δέκα χρόνια και το χαμογελαστό πρόσωπο της Οντρεϊ Τοτού έγινε σύμβολο για οτιδήποτε θεωρείται χαριτωμένο σε αυτό τον κόσμο. Ο Χοντ γράφει πως η ταινία αποτελεί «ένα ξεκάθαρο δείγμα της εξάπλωσης των μη αγγλόφωνων

Ανέκαθεν θαύμαζα τους συγγραφείς που γράφουν πολύ, που κάθε λίγο και λιγάκι βγάζουν ένα καινούργιο βιβλίο, που μπορούν, τέλος πάντων, να παραγάγουν σε μικρό χρονικό διάστημα μια ικανοποιητική ιστορία και κάμποσες σελίδες. Τους θαυμάζω ένα επίπεδο περισσότερο από αυτούς που είναι πιο σφιχτοί, περισσότερο πυκνοί, λιγότερο φλύαροι, που δουλεύουν μεθοδικά και αφήνουν χρόνια να περάσουν ανάμεσα στις δουλειές τους. Δεν το κρίνω ποιοτικά προφανώς, αναφέρομαι απλώς στο πώς αντιμετωπίζω στο μυαλό μου κάποιον που γράφει συνέχεια. Ο Ιαν Ράνκιν, για παράδειγμα, έχει γράψει καμιά 30αριά μυθιστορήματα και είναι μόλις 51 χρόνων. Πότε πρόλαβε; Με αφορμή το καινούργιο βιβλίο του που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα και θα έχει τίτλο “The impossible dead”, ο Ράνκιν έδωσε μια

εμπορικών ταινιών στη δεκαετία του 2000» και χαρακτηρίζει τη «Αμελί» ως μια «παλαιού τύπου συσκευασία που προέβαλε τα ‘μνημεία’ της γαλλικής κουλτούρας (Sacré Cœur, Ρενουάρ, μπιστρό, κρεμ μπρουλέ) με τέτοια συνέπεια όσο ένα ανοιχτό τουριστικό λεωφορείο». Επίσης, θυμάται και κάτι ακόμα. Οτι, παρά τον παροξυσμό του 2001, το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το κέρδισε ο Ντάνις Τάνοβιτς με το “No man’s land”, μία καθηλωτική ταινία, είναι η αλήθεια, η οποία όμως σήμερα μοιάζει ξεχασμένη. Επειδή, κατά το συντάκτη, «η νοσταλγία και το όνειρο πάντα κερδίζουν».

συνέντευξη στην εφημερίδα “Independent”, απαντώντας μου ουσιαστικά στο πώς πρόλαβε. «Το Νοέμβριο θα αρχίσω να σκέφτομαι το επόμενο βιβλίο μου, τον Ιανουάριο θα ξεκινήσω να το γράφω, θα το παραδώσω τον Ιούνιο, τον Ιούλιο θα περάσει από επιμέλεια, τον Αύγουστο θα πάω διακοπές, το Σεπτέμβριο θα ξεκινήσω να δίνω συνεντεύξεις για την προώθησή του, τον Οκτώβριο τελικά θα εκδοθεί και μετά πάλι από την αρχή». Πες το έτσι, τώρα μάλιστα. Να αναφέρω απλώς για τους θαυμαστές του Σκοτσέζου συγγραφέα, ότι το καινούργιο του βιβλίο θα είναι χωρίς τον κλασικό του ήρωα επιθεωρητή Ρέμπους, για τον οποίο ο Ράνκιν είπε γελώντας: «Τα τελευταία 20 χρόνια έχανα το χρόνο μου γράφοντας για αυτόν».

Με διασκεδάζει πολύ εκείνη η σκηνή από την ταινία “Life of Brian” των Monty Python, όπου η «αντιιμπεριαλιστική» οργάνωση του «Λαϊκού Μετώπου της Ιουδαίας» κατηγορεί το καθεστώς των Ρωμαίων μέχρι που, κουβέντα την κουβέντα, τα μέλη του μετώπου καταλήγουν να απαριθμούν όλα όσα έχουν προσφέρει οι κατακτητές στην πατρίδα τους (υδραγωγείο, περίθαλψη, δημόσια τάξη κλπ.). Είναι μια σατιρική προσέγγιση αυτού που στην Ελλάδα λέγεται «ναι, αλλά στη χούντα φτιάχτηκαν δρόμοι». Μια και μιλάμε για σουρεάλ χιούμορ και στις δύο περιπτώσεις, θα το συνεχίσω λίγο περισσότερο. Πώς στο καλό μετράει κάποιος τον κόσμο σε μια συγκέντρωση; Με το μάτι; Με ένστικτο; Είναι 100 εδώ, πες ότι είναι και άλλοι 100 πίσω από το κτίριο εκείνο, βάλε κι άλλους 100 που θα έρθουν αργότερα, 300 σύνολο. Ετσι ή πιο επιστημονικά; Οτι δηλαδή αν είναι γεμάτο το Σύνταγμα σημαίνει τόσους, αν ο κόσμος φτάνει μέχρι τα Προπύλαια σημαίνει το τάδε και αν φτάνει και μέχρι το Μοναστηράκι σημαίνει κάτι άλλο. Οπως και αν γίνεται, πώς στο τέλος της μέρας η εκτίμηση της Αστυνομίας για τη συγκέντρωση της Τετάρτης αναφέρει 75.000 κόσμου και ο ξένος Τύπος κάνει λόγο για περισσότερο από μισό εκατομμύριο; Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ο Τύπος λατρεύει τις υπερβολές, ενώ η Αστυνομία θέλει να ρίχνει τους τόνους. Το να μεταφέρεις μια είδηση όμως με απόκλιση 400.000 ανθρώπων είναι κάπως σπάνιο. Και, αν ο Τύπος έχει τις δικές του ηθικές ευθύνες για ό,τι κάνει, από την πλευρά της Αστυνομίας, ενός κρατικού δηλαδή οργάνου, το να φέρεται και να τοποθετείται εκτός τόπου και χρόνου είναι σχεδόν επικίνδυνο, φτηνά αποπροσανατολιστικό και γενικώς ενδεικτικό της κατάστασης. Γιατί έχει πραγματικά μεγάλη σημασία πόσος ήταν ο κόσμος που κατέβηκε στο Κέντρο, γιατί αποτελεί έναν καθρέφτη της αγανάκτησης του κόσμου. Γιατί είναι άλλο μετά το σερί των εξευτελιστικών μέτρων της κυβέρνησης να εμφανίστηκαν να διαμαρτυρηθούν όσοι άνθρωποι, που λέει ο λόγος, πήγαν και είδαν τους Πυξ Λαξ, και άλλο να κατέβηκε μισό εκατομμύριο, που αποτελεί το μέγιστο κόσμου που ρεαλιστικά μπορεί να μαζέψει η Αθήνα. Και επειδή, τέλος πάντων, η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως κάπου στη μέση, νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που στο δρόμο κατέβηκε σχεδόν όλη η Αθήνα. Την επόμενη φορά θα κατέβει όλη, γιατί είναι όλο και περισσότεροι αυτοί που πιστεύουν ότι, τηρουμένων των αναλογιών, αυτή η κυβέρνηση δεν έφτιαξε ούτε δρόμους.

i‘’À¼„½Š”ˆr’ a.dimoulas@metropolisnews.gr


 ȅȀȉȍǺȇ,2<

Š‘—|ˆ‰‡

:::0(75232/,61(:6*5

µ…r‰‰„’Àm¸Ž¸‰r‡„’ ÀF J@RS@M@JHRLDSQNONKHRMDVR FQ

Ô©”ß—˜Ÿ©pҟ©•‹œ‹–‹Œ‹á—“©{“˜©{˜–ä©„˜–ä©{“‹—â— ©Ô“©,NFV@H©Ž©›á‘˜¡š‹å©Ï‹œŒ‹á—˜¡—©›àpš‹ ©„‹š‹›•¡à©©Ô•œžŒšá˜¡ ©‹{⩜‹©7ғ–‹—œŸ©œ’Ÿ©…•žœá

‹Ÿ©›œ˜©%TYY©„“š‹“™Ÿ© ©Ö‹äš˜Ÿ©•‹“©šá —˜¡—©œ“Ÿ©œ“pߟ©›œ‹©©¡š™ ©Ô›˜“©{àš‹—©œ‹©“›“œàš“‹©{“˜©‹•š“ŒÒ©›œ’—©{š˜{™–’›’©‹©–ÒŒ˜¡—©œ’©Ž“‹˜šÒ©›œ˜© œ‹pá˜ ©€—©”ßšž©‹—©’©{šÒ”’©‹¡œà©˜á–œ‹“©›©p“•šà©{š˜{™–’›’©à©›©˜{˜“˜—Žà{˜œ©Ò––˜©–⑘ ©Ö˜©p◘©›á‘˜¡š˜©á—‹“©{žŸ©˜“©œ“pߟ©{ߐœ˜¡—©•‹“©•‹–Ò© •Ò—˜¡— ©“‹œá©Ž—©Œ‘‹á—“©˜©{š˜¤{˜–˜‘“›p⟠©Ö“©•‹“©‹—©œ˜©â—˜pÒ©œ˜¡Ÿ©›’p‹á—“©c•‹•â©{—äp‹i©Ö’—©•‹–à©œ˜¡Ÿ©{šÒ”’©œ’—©ß•‹—‹— ©“‹©—‹©{‹š‹Ž“‘p‹œá¢˜—œ‹“© •‹“©˜“©‘ ™š“˜“©•‹––“œß —Ÿ©•‹“©{‹šÒ‘˜—œŸ


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

Το πρώτο του single ονομαζόταν «Εξαιρέσεις». Ο ίδιος ο Rous αποτελεί μια εξαίρεση στον κανόνα της μεγάλης επιτυχίας. Που θέλει τους καλλιτέχνες να επαναλαμβάνονται και τελικά να πέφτουν θύματα της ταμπέλας. Τον γνώρισα από κοντά στο ραδιοφωνικό στούντιο. Ηρθε με την κιθάρα του, με τα τραγούδια του και την ηρεμία του. Τον είδα και στη σκηνή και το χαίρεται πραγματικά αυτό που κάνει. Είναι όμως και ο Gaudi (κατά κόσμον Γιώργος Γουδής). Τον συναντώ συνέχεια μπροστά μου. Στο Ark Festival, στο Φεστιβάλ Διαφορετικότητας, στα post -κυρίως- των ενημερωμένων μουσικά φίλων μου με το τραγούδι “Millionaire”. Οι δυο τους θα συναντηθούν μαζί στη σκηνή της Αυλαίας (Αγίου Ορους 15, Στάση Μετρό Κεραμεικός), την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου, με τραγούδια τόσο δικά τους όσο και αγαπημένες τους επιλογές από Beatles μέχρι Radiohead. Αυλαία και πάμε! Τη γνωρίσαμε το 2008 με τον πρώτο της δίσκο «Κορίτσι για σπίτι» (σε παραγωγή Φοίβου Δεληβοριά) και την αγαπήσαμε στις ζωντανές της εμφανίσεις. Με αστείρευτο κέφι πάνω στη σκηνή αναμένεται να διασκεδάσει σήμερα (21/10) το κοινό του Barazz (Θ. Βρεσθένης 61 και Φραντζή). Εκτός από τραγούδια του πρώτου της δίσκου, η Μάρω Μαρκέλλου θα μας χαρίσει και δείγμα της ακυκλοφόρητης δουλειάς της.

H Sοfita (Σόφη Κωνσταντινίδου), η μπάντα της, τα τραγούδια της, μουσική του δρόμου, swing ήχοι, χορός και ένα παγκάκι σε ένα παριζιάνικο φόντο... σας περιμένουν στο Κοο Κοο (Ιάκχου17) την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου στις 10:00 μμ.

ÈËÆÐÏËÈÎÉƃ 21 Οκτωβρίου 1917 Ο Dizzy Gillespie, ο μεγάλος θρύλος της τζαζ και ίσως ο καλύτερος τρομπετίστας που υπήρξε ποτέ, παίρνει την πρώτη ανάσα! Και έκτοτε κάθε ανάσα και μια μαγική στιγμή! Εφυγε από τη ζωή το 1993, αλλά είχε ήδη καταφέρει να δώσει νέο αέρα στην τζαζ μουσική και να εμπνεύσει δεκάδες δημιουργούς, όπως ο τεράστιος Miles Davis. 23 Οκτωβρίου 1925 Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη. Είχε πάντα δίπλα του χρώματα από διαφορετικούς πολιτισμούς και ιδέες. Η δασκάλα του πιάνου που του έκανε μαθήματα στην Ξάνθη ήταν Αρμένισσα. Στην Αθήνα γνώρισε τους Ελύτη, Σεφέρη, Γκάτσο, Σικελιανό, Τσαρούχη, αλλά ταυτόχρονα, όταν χρειάστηκε, δούλεψε και ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά. Μια ταινία για τον Μάνο Χατζιδάκι θα ��ίχε τελικά πολλά να διηγηθεί. 25 Οκτωβρίου 1987 Επειτα από δύο εβδομάδες κυκλοφορίας, το “Nothing like the Sun” του Sting κατακτά την κορυφή της Αγγλίας. Ο εμπνευσμένος τίτλος από το σονέτο του Σέξπιρ συνοδεύεται από ένα εμπνευσμένο άλμπουμ με τραγούδια-σταθμούς, όπως το “Fragile” και το “Englishman in New York”. Εικοσιπέντε χρόνια μετά και κάθε φορά σόου δίνει την αίσθηση νέας ακρόασης.

4/0¨µ¼µ|¹‚¹ºÐ»…¸ Τι πρώτο και τι δεύτερο όνομα λέμε τώρα; Εδώ, σου λέει, η κρίση χτυπάει παντού! Πόσα και πόσα ονόματα περιμένουν να κυκλοφορήσει η δουλειά τους (U2, Madonna, Rufus Wainwright, Coldplay μεταξύ άλλων). Ετοιμα τα άλμπουμ και κάθονται εκεί και περιμένουν. Αλλά και γιατί να κυκλοφορήσουν; Θα τα πάρει κανείς; Μας βλέπω σε λίγο να λαμβάνουμε από τους ίδιους τους καλλιτέχνες τα email με τα νέα τους τραγούδια. Φαντάσου να μου στέλνει η Kate Bush το νέο της τραγούδι “Wild Man” κατευθείαν... Στην πραγματικότητα, βέβαια, κάτι τέτοιο θα γίνει. Αφού το ολοκληρωμένο νέο άλμπουμ της “50 words for snow” θα κυκλοφορήσει ηλεκτρονικά από την προσωπική της εταιρεία Fish People στις 21 Νοεμβρίου. Αυτοδιαχειριζόμενες καταστάσεις. Η Bjork, από την άλλη, που είναι πιο μέσα στις νέες τεχνολογίες, θα διαθέσει το νέο της άλμπουμ μέσω έξυπνων τηλεφώνων. Το “Biophilia”, λοιπόν, θα κυκλοφορήσει και σε app, με το χρήστη να μπορεί να κατεβάσει το παιχ παιχνίδι νίδ ίδι του κάθε τραγουδιού ή ακόμη και να φτιάξει μια νέα εκδοχή του τραγουδιού. Audio-visual πανόραμα! «Τι χειμώνας βαρύς, έλα απόψε νωρίς». Το αντίθετο. Δεν βλέπω τις νέες δισκογραφικές δουλειές να καταφθάνουν όλες στην ώρα τους. Ιδού κάποιες που περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Χωρίς σειρά αξιολόγησης, σας παραδίδω ένα πρόχειρο «Top5 αναμενόμενων»: 1. Bjork - “Biophilia” 2. Peter Gabriel - “New Blood” 3. Florence and the Machine “Ceremonials” 4. U2 - “Songs for ascent” 5. To νέο άλμπουμ του Rufus Wainwright με τον παραγωγό της Amy Winehouse Mark Ronson Γ.Κ.


|ˆ…Š

 ȅȀȉȍǺȇ,2<

:::0(75232/,61(:6*5

iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’ À@ BG@SYHRLDSQNONKHRMDVR FQ

°»¹¶jsÀ °ts»jªn·jªµmÀ ®À ·j¼ªtÀ i´nt¼t¶iª

˗‹©‹•âp‹©{˜–䩏—Ž“‹ßš˜—©—œ˜¡ßœ˜©›•’—˜œ™—©p‹—ᢏ

œ‹“©‹¡œà©œ’—©ŒŽ˜pҎ‹©›œ˜¡Ÿ©•“—’p‹œ˜‘šÒ˜¡Ÿ ©Ôœ‹—©›©–ß—© •˜¡á—©„Ò–œš˜˜¡ ©ß “Ÿ©•šŽá›“©.›•‹š©•‹“©pߛ‹©›œ‹©{ߗœ© {š™œ‹©–{œÒ©{‹á—“Ÿ ©œâœ©•‹œ‹–‹Œ‹á—œ©{žŸ©›œ’©—ß‹© œ‹“—á‹©œ˜¡©…œáŒ—©…â—œšp{š‘•©b"NMS@FHNMh©’©{ž—¡pዩ Ž—©”‹›‹–ᢏ“©œ’—©‹‹—‹›á‹ ©Ð©ß—‹©‹Ž“‹—â’œ˜©•‹›œ©Ћœ© Ӝߓp˜— ©Ö¢˜¡—œ©‚˜ ©‚⚏—Ÿ©‡á›p{š— ©Ïߓœ©˜¡á—›–œ©•‹“©’© {‹—ßp˜š’©Ð‹š“◩Ϙœ“‘“Òš ©’©œ‹“—á‹©‹› ˜–áœ‹“©p©p“‹©—ß‹© {“Ž’pዩ{˜¡©‹‹—ᢏ“©•‹œÒ©•‹œ˜pp䚓‹©œ˜¡Ÿ©‹—š™{˜¡Ÿ ©

—™©˜“©{“›œàp˜—Ÿ©Ò —˜¡—©‘“‹©œ˜©pŒâ–“˜ ©É{⩜’—©Ò––’ ©’© ˖—‹©É—Ò‘“‹©{šß{“©—‹©á—‹“©ßœ˜“p’©‘“‹©â–‹©âœ‹—©›œ’—©œ‹“—á‹© {˜¡©{šžœ‹‘ž—“›œá©›•’—˜ßœ’Ÿ©á—‹“©˜©„ߎš˜©É–p˜ŽâŒ‹š © Í©œ‹“—á‹©c֘©Žßšp‹©{˜¡©•‹œ˜“•™i©›œ“Ò¢“©›©ß—‹—©{–‹›œ“

•â© “š˜äš‘˜©ɗœâ—“˜©Ð{‹—œßš‹Ÿ©˜©˜{˜á˜Ÿ©{š˜›{‹á©—‹© œ“Ò”“©ß—‹©—ߘ©Žßšp‹©{˜¡©‹©á—‹“©‹{š˜›{ߖ‹›œ˜©‹{⩕ҝ© ¢’p“Ò ©“‹©—‹©œ˜©{œä “© š“Ò¢œ‹“©ß—‹©‘¡—‹“•á˜©‹—š™{“—˜© {“š‹p‹œâ¢ž˜ ֓©Œ–ß{˜¡p©É—©•‹“©–‹œšä˜¡p©œ’—©Ï˜œ“‘“Òš © ‹¡œà©œ’©˜šÒ©‹©{š˜œ“pà›˜¡p©œ’—©É—Ò‘“‹


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

™ Η υπόθεση του “Killer Elite” του Γκάρι Μακέντρι μοιάζει να είναι χιλιοειπωμένη. Ενας πράκτορας αποφασίζει να συνταξιοδοτηθεί (εκεί συμβαίνει ακόμα, δεν είναι όπως εδώ) και να αράξει στην Αυστραλία μαζί με το νέο κύμα Ελλήνων μεταναστών. Ομως, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η απαγωγή του μέντορά του θα τον αναγκάσει να σηκωθεί από τον καναπέ και να πολεμήσει ξανά. Οργανώνει μια ομάδα, ώστε να καταφέρει να αντιμετωπίσει τη συμμορία “Feather Men”, που είναι δυνατός αντίπαλος. Ναι, φαίνεται να την έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία. Στα κλασικά σημεία της είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος του πάντα σκληρού Τζέισον Στέιθαμ -μέχρι να τον πάρει είδηση ο Στίβεν ο Σιγκάλ-, αλλά και η μουσική του τρέιλερ της ταινίας, το “Rock you like a hurricane”. Καλά, τώρα τα ανακάλυψαν τα Σκορπίνια στην Αμερική;

™ Από αυτή την εβδομάδα ξεκινούν το ταξίδι τους οι μικρού μήκους ταινίες του Φεστιβάλ της Δράμας, με πρώτο σταθμό -όπως πάντα- την Αθήνα και συγκεκριμένα τον κινηματογράφο Τριανόν Filmcenter (Κοδριγκτώνος 21). Από τις 20 μέχρι τις 26 Οκτωβρίου, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε το σύνολο των ελληνικών ταινιών μικρού

μήκους που συμμετείχαν στο 34ο Φεστιβάλ Δράμας, αλλά και τις βραβευμένες ταινίες του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ, όπως και το σύνολο των ελληνικών ψηφιακών ταινιών που διαγωνίστηκαν στο 5ο Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών. Ως είθισται, η πρώτη και η τελευταία μέρα των προβολών είναι αφιερωμένες στις βραβευμένες ταινίες.

™ Ναι, επέστρεψε και είμαστε τρισευτυχισμένοι. Μιλάμε για την πολυβραβευμένη σειρά “Dexter”, η οποία άνοιξε τον αιματηρό έκτο κύκλο της πριν από δύο εβδομάδες. Για όσους δεν γνωρίζουν, o Ντέξτερ Μόργκαν (τον οποίο ενσαρκώνει ο Μάικλ Σ. Χολ) αποτελεί έναν αναλυτή διασποράς αίματος της Αστυνομίας του Μαϊάμι, ο οποίος συνήθως προσπαθεί -με τους υπόλοιπους αστυνομικούς- να συλλάβει κατά συρροή δολοφόνους. Το μικρό μυστικό του Ντέξτερ, βέβαια, είναι πως και ο ίδιος αποτελεί έναν τέτοιο, εφόσον ο σκοπός του είναι να σκοτώνει τους εγκληματίες πριν τους συλλάβει το τμήμα όπου δουλεύει. Εξωφρενικό, αδιανόητο, φρικαλέο, πανέξυπνο, πνευματώδες. Η “D-Day” ξαναήρθε! ™ Ο σκηνοθέτης του αγαπημένου «Ερωτευμένου Σαίξπηρ» Τζον Μέιντεν παρουσιάζει αυτή την εβδομάδα στο ελληνικό κοινό την ταινία «Το χρέος». Η Ρέιτσελ (η βραβευμένη με Οσκαρ Ελεν Μίρεν) και δύο συμπατριώτες της, όλοι μέλη της Μοσάντ, είχαν αναλάβει κάποτε να συλλάβουν έναν εγκληματία πολέμου, γνωστό ως Χειρούργο του Μπίρκεναου. Τριάντα χρόνια μετά, οι τρεις νεαροί έχουν γίνει μεσήλικες και πρέπει να ξεπληρώσουν κάποια χρέη που δεν αντιμετωπίζονται εύκολα...

!',̝ÄÈÎÄ µ¹´»³¹¸»¨ »Ð¸¨~²¸¸»´¨~¹|¼µ»¹´µ´ Η έμπνευση κάποιες φορές είναι τόσο πεζή... Για τη θύμηση της ταινίας «Οι Απέναντι» (1981) του Γιώργου Πανουσόπουλου, στην οποία αφιερώνεται η συγκεκριμένη στήλη αυτή την εβδομάδα, δεν χρειάστηκε ούτε κάποιο σημαντικό γεγονός ούτε μεγάλη συζήτηση, ούτε κάποιος συνειρμός από το παρελθόν. Χρειάστηκε απλά το άνοιγμα του παντζουριού και η θέα της κοπέλας στην απέναντι πολυκατοικία, η οποία άπλωνε τα εσώρουχά της. Αυτός όμως δεν είναι ένας από τους σκοπούς κάθε ταινίας; Να τη θυμάσαι με αφορμή -τι άλλο;- το βασικό θέμα της. Και το θέμα της συγκεκριμένης ταινίας είναι η κρυφή παρακολούθηση. Αυτό που όλοι αρνιόμαστε ότι κάνουμε ή ότι επιδιώκουμε, αλλά πάντα βαθιά μέσα μας μας τρώει. Ενας κακός εαυτός που κάθε τόσο μας παρασύρει συνειδητά σε ένα ευχάριστο -και κάποιες φορές ριψοκίνδυνο«παράπτωμα». Ανάμεσα σε κλοπές μοτοσυκλετών και κόντρες σε λεωφόρους, σε ατέλειωτες ώρες στα φλιπεράδικα και στο “Pacman”, στη μελέτη για το μάθημα της Αστρονομίας, αλλά και στην παρακολούθηση μιας μακρινής πολυκατοικίας κυλάνε οι μέρες του Χάρη (Αρης Ρέτσος). Απέναντί του σε ένα διαμέρισμα κατοικεί η Στέλλα (Μπέττυ Λιβανού) με το σύζυγό της και την κόρη τους. Η απλή παρακολούθηση μετατρέπεται σε πάθος για τον Χάρη, που περνάει όλες τις πρωινές ώρες πίσω από το τηλεσκόπιό του, αφήνοντας τη θρήσκα μάνα του να απορεί. Ο Χάρης δεν αργεί να βρει το τηλέφωνο της Στέλλας και να της μιλήσει με απώτερο σκοπό τη συνάντησή τους. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον ίδιο το σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Πέτρο Τατσόπουλο και τον Φίλιππο Δρακονταειδή. iÀv


 ȅȀȉȍǺȇ,2<

„ˆ„vˆ‘

:::0(75232/,61(:6*5

´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r ÀK UK@RS@Q@LDSQNONKHRMDVR FQ

Ԝ‹—©‹—‹•˜“—™’•©’©p“•šà© –ᛜ‹©œž—©Œš‹Œáž—©!NNJDQ © àp˜¡—©{{“›pߗ’©âœ“©ßœ˜Ÿ© ‹©œ˜©•šŽá›“©˜©Ïߖp‹—©‘“‹©œ˜© Œ“Œ–ᘩœ˜¡©b/HFDNM©$MFKHRGh © ϋ“©‹¡œâŸ©•‹“©œ˜©Œ“Œ–ᘩœ˜¡© á ‹—©â–‹©œ‹© ‹š‹•œ’š“›œ“

•Ò©—⟩cŒ“Œ–ᘡ©!NNJDQi © „šžœ˜p‹—“¢âp—˜Ÿ©›¡‘

‘š‹ß‹Ÿ ©{šžœâœ¡{˜©ßp‹ © á ©{š˜’‘’á©•‹“©˜©›Ò–˜Ÿ©p© œ˜©+HSDQ@STQD©/QHYD ©–Ò

›œ’•‹©âpžŸ ©Ö˜©Œš‹Œá˜©p‹¢á© p©œ“Ÿ© ©–ᚏŸ©•ßšŽ“›© ˜©Ö¢˜ä–“‹—©Ð{‹š—Ÿ©‘“‹©œ˜© Œ“Œ–ᘩœ˜¡©b3GD©RDMRD©NE©@M© DMCHMFh ©Ô©Ð{‹š—Ÿ©àœ‹—©‘“‹© œßœ‹šœ’©˜šÒ©¡{˜à“˜Ÿ©‘“‹© œ˜©Œš‹Œá˜ © žšáŸ©—‹©œ˜©ß “© •šŽá›“©{˜œß©ßžŸ©œ™š‹ ©Í© {šâŽš˜Ÿ©œ’Ÿ©•š“œ“•àŸ©{“œš˜

{àŸ©Žà–ž›©c֘©Œ“Œ–ᘩߠ“© ▋©œ‹©›œ˜“ á‹©—⟩•–‹›“•˜ä© ߚ‘˜¡©œ’Ÿ©‹‘‘–“•àŸ©–˜‘˜œ —á

‹Ÿ©Ëᗋ“©”‹“šœ“•Ò©‘š‹ppߗ˜ © p©ß”¡{—’©{–˜•à©•‹“©‹{˜•‹

–ä{œ“©—ß‹©{á{Ž‹©‹—Ò‘—ž›’Ÿ© •Ò©˜šÒ©{˜¡©œ˜©Ž“‹ŒÒ¢“Ÿi © ֘©Œ“Œ–ᘩ‹©•¡•–˜˜šà›“© ›œ‹©––’—“•Ò©œ˜©©‹{⩜“Ÿ© •Žâ›“Ÿ©Ðœ‹á p“˜ ©


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο, το 2006, όταν ήταν 27 χρόνων, εξέδωσε το βιβλίο του «Γόμορρα» (εκδ. Πατάκης). Σε αυτό το βιβλίο ο Σαβιάνο αποκάλυψε και κατήγγειλε τις εγκληματικές δραστηριότητες της Καμόρα (η μαφία της περιοχής της Νάπολης). Ο συγγραφέας-δημοσιογράφος περιπλανήθηκε με τη βέσπα του στους δρόμους της Νάπολης και διαπίστωσε ότι οι δραστηριότητες της μαφίας δεν σχετίζονται μόνο με το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, αλλά και με τις οικοδομικές επιχειρήσεις και τα ρούχα υψηλής ραπτικής. Το βιβλίο του μεταφράστηκε σε 33 γλώσσες, έκανε μεγάλη επιτυχία, αλλά στοίχισε την ελευθερία του συγγραφέα, ο οποίος από το 2006 μέχρι σήμερα δέχεται απειλές για τη ζωή του, ενώ έχει τεθεί υπό αστυνομική προστασία. Για το έργο του αυτό, λοιπόν, ο Σαβιάνο τιμήθηκε με το βραβείο Pen/Pinter, το οποίο δεν πήγε να παραλάβει ο ίδιος -για ευνόητους λόγους-, αλλά έστειλε ένα μήνυμα ευχαριστώντας τους αναγνώστες.

 «Το κορίτσι με το ττατουάζ» του Στιγκ Λάρσον (εκδ. ΨυχοΛ γγιός), αφού πούλλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόα κληρο τον κόσμο, κ αφού έγινε ταινία, α εετοιμάζεται να γίνει και κόμικ. Ή μάλλον κ graphic novel, για g να ακολουθήσουν με και τη μόδα της μ εεποχής μας. Η ανακοίνωση έγινε στο κ Φεστιβάλ Βιβλίου της Φρανκφούρτης και τα δικαιώματα για ολόκληρο τον κόσμο έχει πάρει η διάσημη εκδοτική εταιρεία κόμικς, DC Entertainment. Μετά «Το κορίτσι με το τατουάζ» θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα βιβλία της τριλογίας. Ο εκδότης ανακοίνωσε ότι το κάθε βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε δύο τόμους, οι οποίοι θα είναι διαθέσιμοι σε έντυπη και ψηφιακή μορφή.

Στις 18 Ιουνίου 2010 ο Ζοζέ Σαραμάγκου πέθανε σε ηλικία 87 ετών στο νησί Λανθαρότε στα Κανάρια Νησιά. Μέχρι τελευταία στιγμή δεν σταμάτησε να ενημερώνει, σχεδόν καθημερινώς, το blog του. «Το τελευταίο τετράδιο», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη, περιλαμβάνει όλα τα κείμενα που δημοσίευσε ο ίδιος στο blog του από το Μάρτιο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2010. Είναι η τελευταία καταγραφή της σκέψης του για την ιβηρική και την παγκόσμια επικαιρότητα, για τους θεσμούς και τα πρόσωπα που μας κυβερνούν, για τις αξίες και τους θεσμούς που λείπουν, για τα προσωπικά του σχέδια και τις ματαιώσεις τους, για το όραμα του κόσμου που θα γεννηθεί μέσα από την κρίση.

Πλέον, κάθε εβδομάδα, ανακοινώνουμε την κυκλοφορία κάποιου αυτοβιογραφικού βιβλίου που αφορά ονόματα-θρύλους της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, ηθοποιούς ή γενικότερα ονόματα που δεν έχουν περάσει απαρατήρητα από τον καλλιτεχνικό κόσμο. Εχουμε ξαναπεί ότι οι βιογραφίες και ειδικότερα οι αυτοβιογραφίες είναι το νέο trend της εποχής. Οταν τα ονόματα-θρύλοι δεν ζουν πλέον για να γράψουν τη βιογραφία τους, το ρόλο του συγγραφέα αναλαμβάνουν τα κοντινότερα με αυτά πρόσωπα. Αυτή τη φορά γίνεται λόγος για την Εϊμι Γουάινχαουζ. Πέθανε πριν από δύο μήνες, αλλά ο πατέρας της Μιτς Γουάινχαουζ έχει ήδη συμφωνήσει με τη HarperCollins να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή της κόρης του. Το βιβλίο κατά πάσα πιθανότητα θα ονομάζεται «Εϊμι, η ζωή της κόρης μου» και η κυκλοφορία του προγραμματίζεται για το καλοκαίρι του 2012. Τώρα, το πόσο καλά μπορεί ένας πατέρας να γνωρίζει τη ζωή της 27χρονης κόρης του είναι ένα άλλο ερώτημα, του οποίου η απάντηση μπορεί να διαφέρει από την Ελλάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

63

"//+%2¨02):%¨ ,)4%2!452%¨02):%¨

Από τότε που γεννήθηκε το πρώτο λογοτεχνικό βραβείο μέχρι σήμερα που υπάρχει πληθώρα βραβείων σχεδόν για κάθε κατηγορία και κάθε είδος βιβλίου, πλανάται στον αέρα το ερώτημα κατά πόσο τα βραβεία είναι αντικειμενικά και διαφανή, κατά πόσο εκφράζουν τη γνώμη του κοινού (όταν κάτι τέτοιο είναι προϋπόθεση) και κατά πόσο τιμούν την καλλιτεχνική αξία του έργου και δεν επηρεάζονται από άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Αυτοί οι προβληματισμοί θα παραμείνουν αιωνίως άλυτοι, εκτός και αν το ρόλο των κριτών αναλάβουν ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι οποίοι, μέσα από πολύπλοκους αλγόριθμους, θα καταλήγουν στο νικητή. Κάτι που φυσικά απευχόμαστε, γιατί όσο δίκαιο και αν θα είναι κάτι τέτοιο, όλη η μαγεία θα χαθεί, όπως χάνεται σε καθετί όπου εισβάλλει η τεχνολογία. Λίγες μέρες πριν από την απονομή του βραβείου Booker γεννήθηκε ένα νέο λογοτεχνικό βραβείο, το οποίο έρχεται να αμφισβητήσει το καταξιωμένο Booker! Μια ομάδα από διαπρεπείς Βρετανούς συγγραφείς (Τζον Μπάνβιλ, Πατ Μπάρκερ, Μαρκ Χάντον κά.) θα απαρτίζουν την επιτροπή του νέου βραβείου, το οποίο ονομάζεται Literature Prize. Ο πόλεμος των ανακοινώσεων από τους εκπροσώπους των δύο βραβείων δεν άργησε να ξεκινήσει. Σύμφωνα με τους διοργανωτές του Literature Prize, ο λόγος δημιουργίας του είναι ότι το Booker δίνει προτεραιότητα στη σημασία της «αναγνωσιμότητας» εις βάρος της καλλιτεχνικής αξίας. Ο Ion Trewin από την πλευρά του, εκπρόσωπος του βραβείου Booker, χαρακτήρισε τη δήλωση «βλακώδη» και είπε: «Η λογοτεχνική υπεροχή και η αναγνωσιμότητα πρέπει να συμβαδίζουν». Βέβαια αυτό το «πρέπει» απέχει πάρα πολύ από το τι πραγματικά συμβαίνει. Αλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει πρώτα στις λίστες των best seller βιβλία τα οποία μόνο για τη λογοτεχνική τους αξία δεν διακρίνονται. ´¶


 ȅȀȉȍǺȇ,2<

u…“’‘

:::0(75232/,61(:6*5 s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š”À

Í©c֏šÒ›œ“‹©ß•š’”’i©{˜¡©‘“—✋—©{ߚ¡›“©›œ˜©ß‹œš˜©œ˜¡©Óߘ¡©Ïâ›p˜¡©ßœ˜Ÿ©pœ‹ßšœ‹“©›œ˜©Ïߗœš˜©„˜–“œ“›p˜ä©c˖–’—“•âŸ©Ïâ›p˜Ÿi ©Ï‹“©p‹¢á©œ’Ÿ© pœ‹ßšœ‹“©’©“›œ˜šá‹©œ˜¡©“™š‘˜¡©{˜¡©‹—œ“pœž{ᢏ“©œ˜©Œ‹ä©›˜•©œ˜¡©{šÒ›p‹œ˜Ÿ©‹{⩜’—©{‹“Ž“•à©’–“•á‹©›œ˜—©•â›p˜©œž—©—’–á•ž— c…’p‹—œ“•â©šâ–˜©›©‹¡œâ©œ˜©{ߚ‹›p‹©{‹á¢“©•‹“©˜©ßšžœ‹Ÿ ©œ˜©œ“©{š˜›ßœ“©•‹“©{™Ÿ©{’šÒ¢“©œ’©¢žà©œ˜¡©‹—š™{˜¡©•Ò©šžœ“•à©› ß›’©œ˜¡i ©‹—‹ßš“© ’© š˜—’©’˜{˜“⟩Ћšá‹©‡“–á—’ ©’©˜{˜á‹©‘“‹©œ“Ÿ©‹—Ò‘•Ÿ©œ’Ÿ©{‹šÒ›œ‹›’Ÿ©¡{˜Žäœ‹“©˜•œ™©šâ–˜¡Ÿ©cͩϋœšá—‹©Ð‹¡š˜‘™š‘’©•‹“©‘™©•Ò—˜¡p©â–‹©œ‹© {šâ›ž{‹©{˜¡©{š—Ò—©‹{⩜’©¢žà©œ˜¡©“™š‘˜¡©pß š“©—‹©œÒ›“©›œ’—©—’–“•áž›’i ©Ï‹“©{˜“‹©á—‹“©‹¡œà©’©c֏šÒ›œ“‹©ß•š’”’i©cËᗋ“©’©ß•š’”’©{˜¡©{š‹‘p‹

œ˜{˜“áœ‹“©›œ’©¢žà©•‹“©œ’—©¡ à©œ˜¡©‹—š™{˜¡©âœ‹—©‹š á¢“©—‹©‹—œ“pœž{ᢏ“©—š‘Ò©œ’©¢žà©•‹“©â “©—‹©á—‹“©{‹š‹œ’š’œàŸ ©Ëᗋ“©’©ß•š’”’©{˜¡©—“™“Ÿ©âœ‹—© ”•˜––ÒŸ©‹{⩜’©¢›œà©‹‘•‹–“Ò©œ’Ÿ©˜“•˜‘ß—“ÒŸ©›˜¡©•‹“©{š˜›{‹áŸ©—‹©{‹œà›“Ÿ©›œ‹©{⎓‹©›˜¡©•‹“©—‹©‹—œ“pœž{ᛏ“Ÿ©œ’—©‹–’“—à ©Žä›•˜–à©¢žài ©”’‘á© ’©Ð‹šá‹ ©Ö˜©•‹–˜‘š‹ppߗ˜ ©Ž¡—‹p“•â ©‹—‹œš{œ“•â©ßš‘˜©œ˜¡©Ê‹›á–’©Ð‹¡š˜‘žš‘ᘡ©á—‹“©”‹“šœ“•Ò©—Ž“‹ßš˜— ©“Ž“•Ò©›œ“Ÿ©pߚŸ©p‹Ÿ ©â{˜¡©˜“©{š“››â

œš˜“©‹š‘˜äp©—‹©‹{˜‘‹–‹•œ“›œ˜äp ©…œ˜©šâ–˜©œ˜¡©“™š‘˜¡©{˜¡©{š˜›•š˜ä“©›œ’—©{¢à©{š‹‘p‹œ“•âœ’œ‹©•‹“©›¡pŒ“ŒÒ¢œ‹“©p©œ’©—’œâœ’œÒ©œ˜¡©˜©’˜{˜“⟩ “™š‘˜Ÿ©„¡š{‹›â{˜¡–˜Ÿ ©Ë—‹Ÿ©àšž‹Ÿ©›œ˜©{šâ›ž{˜©œ˜¡©˜{˜á˜¡©‹©‹—‹‘—žšá›˜¡p©•˜ppҜ“‹©œ˜¡©‹¡œ˜ä©p‹Ÿ ©Í©{‹šÒ›œ‹›’ ©›©›•’—˜›á‹©Ê‹›á–’©Ð‹¡

š˜‘žš‘ᘡ©•‹“©Ï™›œ‹©ҕ’ ©{‹š˜¡›“Ò¢œ‹“©›œ˜©cËÉÖÕÔÓi ©Ïߗœš˜©„˜–“œ“›p˜ä©c˖–’—“•âŸ©Ïâ›p˜Ÿi©„“š‹“™Ÿ©©ßžŸ©œ“Ÿ©©Ó˜pŒšá˜¡ ©´i


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

Υπό την επίβλεψη ενός άγρυπνου φωτός και κάτω από τη συνεχή παρουσία ενός αδιευκρίνιστου ήχου, δύο πρόσωπα σε έναν άγνωστό τους χώρο, αναγκάζονται να εκτελέσουν συγκεκριμένες δράσεις σε απόλυτη σιωπή, να επινοήσουν μεταξύ τους σχέσεις και με οποιονδήποτε τρόπο να συνθέσουν μια φαινομενικά ήρεμη και καθόλα βιώσιμη καθημερινότητα. Η επανάληψη των δράσεων και η εξάντληση των μοτίβων τούς οδηγούν σταδιακά να αντιδράσουν βίαια στη συνθήκη. «Η γυναίκα που κάθεται», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, παρουσιάζεται από την Αννα Μακράκη και τον Θύμιο Κούκιο στο Θέατρο Αρτι (Ηπείρου 41 και Αχαρνών).

«Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη», βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Θανάση Βαλτινού, παρουσιάζεται στη Θεατρική Σκηνή (Νάξου 84). Το έργο βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Ανδρέα Κορδοπάτη από το χωριό Δάρα Μαντινείας και μας μιλάει για τις περιπέτειες που πέρασε όταν το 1903 αποφάσισε να φύγει μετανάστης για την Αμερική, ακολουθώντας τους χιλιάδες μετανάστες από όλη την Ελλάδα και κυρίως από την Πελοπόννησο. Το έργο ανεβαίνει σε θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία του Αντώνη Αντωνίου, που κρατάει και το βασικό ρόλο.

Το καλύτερο μπαλέτο όλων των εποχών, «Η λίμνη των κύκνων», θα ζωντανέψει στο θέατρο Badminton αύριο και μεθαύριο (22, 23/10) από τον Γιούρι Γκριγκορόβιτς. Ο διάσημος χορογράφος και για 30 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπολσόι θα παρουσιάσει την τρυφερή διασκευή του στο κλασικό έργο και θα βρίσκεται στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Δυστυχώς, και για τις τέσσερις παραστάσεις τα εισιτήρια έχουν εδώ και μέρες εξαντληθεί.


 ȅȀȉȍǺȇ,2<

…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,61(:6*5

m±‡¸Àm”…¸‡r‡Š” ÀJ JXQH@J@JNTLDSQNONKHRMDVR FQ

Í©Œ“—œ˜‘•‹œÒ›œ‹›’©cÖâ{˜“ ›Òšž›’i©œ’Ÿ©ÊᕡŸ©Ð{ߜ›˜¡©{‹š˜¡›“Ò¢œ‹“©›œ’—©œ‹“šá‹©{˜–“œ“›p˜ä©c؉Õԅ©Éi©*ä{š˜¡©É©pß š“©œ“Ÿ©©Ó˜pŒšá˜¡ ©›© ›¡—š‘‹›á‹©p©œ’—©‘•‹–šá©!@S@FH@MMH ©Í©Œ“—œ˜‘•‹œÒ›œ‹›’ ©š‘‹›á‹©œ’Ÿ©Ž“œá‹Ÿ©  ©{‹š˜¡›“Ò¢“©p“‹©›¡— à©•á—’›’©›Òšž›’Ÿ©›œ˜©{Žá˜©œ’Ÿ©‹{□

œ’Ÿ©‹•“—’›á‹Ÿ ©Í©•Òpš‹©•œ–á©›¡— áŸ©{š“›œš˜ßŸ©•‹“©c›‹š™—“i©›žœš“•˜äŸ© ™š˜¡Ÿ©{˜¡©ßš˜¡—©œ‹©á —’©•‹“©œ“Ÿ©›¡—ß{“Ÿ©‹¡œ˜ä©{˜¡©ß “©{“œ–›œá© ˜šÒ ©›¡››™š¡›’ ©›•â—’ ©›•˜œÒŽ“ ©‹ š’›œá‹ ©˜“•“‹•Ò©•‹“©{š˜›ž{“•Ò©‹—œ“•áp—‹©•‹“©ß{“{–‹©›œ˜“Œ‹‘pߗ‹ ©š‘‹–á‹©Ž˜¡–“ÒŸ©‹ š’›œ¡pߗ‹ ©ß—‹©áŽ˜Ÿ© ‹{˜à•’Ÿ©cp—àp’Ÿi ©‘•‹œ‹––“ppߗ’Ÿ©{“‹©‹{⩕‹“šâ ©Ö˜{ዩ‹{â©â{˜¡©‹{˜¡›“Ò¢“©{‹—œ–™Ÿ©œ˜©‹—š™{“—˜©›œ˜“ á˜ ©Ø™š˜“©••—žpߗ˜“ ©{˜¡©‹©ß–‘© •‹—áŸ©âœ“©ß ˜¡—©‹{˜šš˜à›“©œ‹©{šâ›ž{‹©•‹“©œ“Ÿ©ŽšÒ›“Ÿ ©‘“‹©—‹©Ž“‹œ’šà›˜¡—©p◘©p“‹©‹’š’pߗ’©‹{˜‘š‹à ©…œ’—©‘•‹œÒ›œ‹›’ ©˜©‹œàŸ©œ˜{˜œáœ‹“©›œ˜© •ß—œš˜©—⟩––“{œ“•Ò©{š“›œšâp—˜¡©›äp{‹—œ˜Ÿ©{˜¡©Ž—©‹—‹{‹š“›œÒ ©‹––Ò©•‹œ‹‘šÒ“ ©œ‹•œ“•Ò©‹{˜œ¡{™—“ ©Ö˜©c¡{˜•“p—“•â©Œ–ßpp‹i©‹—œ“•‹á›œ‹œ‹“© ‹{⩜’—©{‹’œ“•à©•‹“©˜p˜“âp˜š’©c›Òšž›’i©pߛž©œ˜¡©cp‹œ“˜äi©œ’Ÿ©•Òpš‹Ÿ ©


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

 Μια άλλη πλευρά του ποιητή, μεταφραστή και κριτικού κινηματογράφου Κλείτου Κύρου αποκαλύπτεται μέσα από την έκθεση «Ψήγματα μνήμης 1936-2000. Φωτογραφίες και κολάζ», η οποία διοργανώνεται από το Μορφωτικό Iδρυμα της Εθνικής Τράπεζας. Η φωτογραφία αποτέλεσε πάθος του Κύρου από την εφηβική ηλικία, ενώ το ενδιαφέρον του συνήθως ελκύουν τα μνημεία, τα τοπία και το φυσικό περιβάλλον. Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν τη ζωή και τα ταξίδια του από το 1950 μέχρι και τα τέλη του 20ού αιώνα, λίγο πριν από το θάνατό του, και διακρίνονται για την καθαρό��ητα των γραμμών και την πλούσια θεματολογία τους. Παράλληλα, εκτίθεται και μια σειρά από όμορφα κολάζ, τα οποία παρουσίασε ο Κλείτος Κύρου στην γκαλερί Ζήτα Μι το 1972 μαζί με τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Η έκθεση λαμβάνει χώρα στο Μέγαρο Εϋνάρδου (Αγίου Κωνσταντίνου 20 & Μενάνδρου, Αθήνα) και έχει διάρκεια μέχρι τις 20 Νοεμβρίου.

 H έκθεση «Meissen Θραύσματα Ακρόπολις» θα παρουσιάζεται στην γκαλερί Gagosian της Αθήνας (Μέρλιν 3, Αθήνα) μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου. Στο πλαίσιο της έκθεσης ο Anselm Reyle δημιουργεί μια σειρά έργων εμπνευσμένων από την αρχαιότητα και την ελληνική πρωτεύουσα. Τα πορσελάνινα γλυπτά του, δημιουργημένα σε συνεργασία με την εταιρεία Meissen, παραπέμπουν σε μουσειακά εκθέματα της ρωμαϊκής και της αρχαιοελληνικής περιόδου και στοιβάζονται με τυχαίο τρόπο σε γυάλινες βιτρίνες θυμίζοντας ευρήματα από ανασκαφές.

 Στο πλαίσιο του προγράμματος «Καλλιτέχνες σε διάλογο με το Μουσείο Μπενάκη», το οποίο γίνεται σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, παρουσιάζεται η έκθεση “Andy Holden, The Cookham Erratics” στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη (Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας, Αθήνα). Ο Βρετανός καλλιτέχνης Andy Holden έχει δημιουργήσει ένα έργο ειδικά για το αθηναϊκό μουσείο, το οποίο αναπτύσσει έναν ιδιόμορφο κώδικα επικοινωνίας με τα ρωμαϊκά και αρχαιοελληνικά γλυπτά που υπάρχουν στο κτίριο. Πρόκειται για έξι γλυπτές δημιουργίες, αντίγραφα πετρωμάτων και βότσαλων που μάζεψε στο παρελθόν ο καλλιτέχνης στην περιοχή Cookham της Βρετανίας. Το έργο αυτό παραπέμπει στο διάσημο πίνακα του Stanley Spencer “The Resurrection, Cookham”, που αποτυπώνει το τοπικό κοιμητήριο και συνοδεύεται από ηχητικά ντοκουμέντα, συγκεκριμένα το μαγνητοφωνημένο μονόλογο του Andy Holden που εξηγεί τη σχέση του Stanley Spencer με την περιοχή. Η έκθεση έχει διάρκεια μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου.  Η Αίθουσα Τέχνης Αστρολάβος-Δεξαμενή (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι) παρουσιάζει την έκθεση της Εφης Χρύση με τίτλο «Καλειδοσκόπιο» (φώτο). Η δουλειά αυτή της καλλιτέχνιδος ουσιαστικά αποτελείται από μια σειρά ζωγραφικών έργων και κατασκευών, τα οποία εντάσσονται στο ευρύτερο κίνημα της Οπτικής Τέχνης. Μοτίβα, γεωμετρικές φόρμες, χρώματα και σχήματα λειτουργούν συμβολικά δημιουργώντας ένα μαγικό, πολύχρωμο σύμπαν πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Παράλληλα στην Αστρολάβος-Δεξαμενή παρουσιάζεται και η έκθεση φωτογραφίας του Νίκου Βανδώρου με τίτλο “Land-Escapes”, η οποία διοργανώνεται στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2011, με τη συνεργασία του Ελληνικού Κέντρου Φωτογραφίας. Βασική θεματολογία του Νίκου Βανδώρου είναι η νύχτα και ο ανοιχτός χώρος, δύο στοιχεία τα οποία συνθέτουν τη μυστικιστική αίσθηση που επιχειρεί να καταγράψει μέσα από τις νυχτερινές λήψεις του ο φωτογράφος. Οι εκθέσεις θα παρουσιάζονται στο χώρο μέχρι τις 29 Οκτωβρίου.

µ»¨»Ð¨z´ºµ²´ »¹¼¨¼~¸¹¼ «Οι ωραίοι κοιμώμενοι» είναι το έργο με το οποίο επέλεξε να συμμετάσχει στη 15η Μπιενάλε Νέων Δημιουργών της Ευρώπης και της Μεσογείου ο καλλιτέχνης Περικλής Πραβήτας. «Αφορμή του έργου ήταν ο κακός συγχρονισμός στον ύπνο ανάμεσα σε εμένα και την κοπέλα μου κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Λόγω των ωραρίων του στρατού, ο ύπνος και το ξύπνημα δεν ήταν πλέον πράξεις από κοινού. Ετσι αποφάσισα αυτός ο αποσυγχρονισμός να γίνει έργο και γι’ αυτό στήσαμε μια φωτογραφική μηχανή απέναντι από το κρεβάτι μας. Το αποτέλεσμα ήταν η συστηματική καταγραφή του ύπνου μας. Αυτό διήρκησε κάποιους μήνες και έτσι αποκαταστήσαμε το χρονικό κενό μέσα από το έργο. Το υλικό αυτό συγχρονίστηκε με τη θεματική της Μπιενάλε, της οποίας το θέμα είναι η συμβίωση». Ο νεαρός καλλιτέχνης αποφοίτησε πριν από δύο χρόνια από την ΑΣΚΤ, ενώ το 2010 παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση με τίτλο “CV”. Η τέχνη αποτελεί μια διαδικασία διαρκούς εξέλιξης για τον ίδιο: «Καλλιτέχνες που ενδεχομένως με έχουν επηρεάσει, όπως οι Rachel Whiteread, Chiharu Shiota, Doris Salcedo, αρχίζουν να μου φαίνονται πιο απόμακροι και νιώθω μεγαλύτερη έλξη για πράγματα όπως τα υφαντά από το χωριό μου ή τα πορσελάνινα μπιμπελό ποικίλης αισθητικής», μας είπε. Το έργο του θα παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις 6 Νοεμβρίου, ενώ από τις 16 μέχρι τις 19 Νοεμβρίου η έκθεση θα ταξιδέψει στη Ρώμη. mm


2

1

v¹´¹j°ÀÀÀ´j¯j¹° Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„À ÀNRITINIOTIS METROPOLISNEWSGR

3  4  ©Í© š˜—’©Ê‹›á–“››‹ ©‹—šÒ©‹{˜š’pߗ’©‘“‹©œ’© š’›œ“•âœ’œ‹©œ˜¡©Ž™š˜¡©{˜¡©œ’Ÿ©{“ä–‹”‹—©˜“© –“–“{˜äœ“˜“©É¡›œš‹–˜á ©  ©É‘‹—‹•œ“›pߗ˜Ÿ©›œ’—©Ô¡Ò›“—‘•œ˜—©Œ˜¡šœ›á¢“©œ‹©Žâ—œ“‹©œ˜¡ ©–ᑘ©{š“—©œ‹©cœšá”“i©›œ˜¡Ÿ©{˜–“œ“•˜äŸ© œ’Ÿ© ™š‹Ÿ©œ˜¡ ©  ©€—©{šâ•“œ‹“©‘“‹©žœ˜‘š‹á‹© ‹¢˜ ‹š˜äp—’Ÿ©œ˜¡šá›œš“‹Ÿ ©‹––Ò©‘“‹©œ’—©¡{˜¡š‘â©Ë”žœš“•™—©©œž—© ̈́ɩØᖋš“©Ï–á—œ˜—©{˜¡©p▓Ÿ©ß “©‹“ á©›œ’—©{šžœä˜¡›‹©œ’Ÿ©‚“Œä’Ÿ ©  ©É{ᛜ¡œ˜©•“©âpžŸ©‹–’“—â ©×{Қ ˜¡—©‹•âp‹© ™šŸ©â{˜¡©p{˜šáŸ©—‹©Ž“Ÿ© ‹š˜äp—‹©œœ©‹©œœ©© {˜–“œ“•™—©•‹“©—˜–‹áž—  ©Ö˜©CD@K©œ’Ÿ© š˜—“ÒŸ©Ö˜©Î›š‹à–©‹{–¡ßšž›©©„‹–‹“›œ“—ᘡŸ©•š‹œ˜äp—˜¡Ÿ©‘“‹©—‹©{Қ“©{ᛞ© œ˜—©“•˜—“¢âp—˜©›œš‹œ“™œ’ ©


x‘‡

19

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

jn·ªt²j°ni i‰r­ˆ‚Š…À‡¸…À­…“¸Ž½³‰Š…

¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’

iniª»¿´lÀ·t´l

Ηρθε η ώρα να ετοιμάσει προίκα! XΘυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα Ισως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους. [1] XΚόρη γέννησε η Κάρλα Μπρούνι. Ο Νικολά Σαρκοζί -παππούς ήδη από έναν από τους τρεις γιους του από τους δύο προηγούμενους γάμους του- είναι ο πρώτος εν ενεργεία Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας που γίνεται πατέρας. XΗ διαδήλωση διαδήλωση και τα σκουπίδια σκουπίδια! Ασκοπο το μέτρημα και οι συγκρίσεις! XΕχει ρεύμα ο ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά τώρα που έσπασε στα δύο το «Αρμα Πολιτών», το σχήμα που είχαν συγκροτήσει ο Γιάννης Δημαράς και ο Βασίλης Οικονόμου. Ο πρώτος, σταθερά αντιμνημονιακός, προσελκύεται από τον Αλέξη Τσίπρα, ο δεύτερος αναζητά την... Κεντροαριστερά. X«Ευχαριστούμε κυρία Υπουργέ... ευτυχώς που υπάρχετε και εσείς σ’ αυτή την κυβέρνηση... μας δίνετε τουλάχιστον την πολύτιμη ελπίδα ότι υπάρχει μέλλον». Από σχόλιο φίλης της κας Λούκας Κατσέλη στο Facebook. XΟ συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης αναρωτιέται δημοσίως στο Facebook: «Πού θα βρίσκεται άραγε ο ΓΑΠ σε πέντε χρόνια; Θα κρατήσω τις απαντήσεις σας. Κι οποιανού είναι η σωστή, εκείνος θα κερδίσει χρυσούν ωρολόγιον. Μετά καδένας...»

XH Μπορούσια από το Ντόρτμουντ έχασε, η κα Μέρκελ τα άκουσε. Αχ, αυτοί οι δανειολήπτες του Νότου! Ελπίζουμε ότι δεν βρέθηκαν πρόθυμοι για να μεταφράσουν τα ...αμετάφραστα των συνθημάτων των Γάβρων και ειδικά εκείνο για την τύχη των δανειστών! Ωρα είναι με κάτι τέτοια η καγκελάριος να ζητήσει και τα ρέστα... XΟ πρίγκιπας θα έρθει πριν ή μετά το «κούρεμα»; Αγαπούλα, πούλα! XΤρελαίνομαι για ανοιχτές επιστολές που έχουν ως παραλήπτη τον Ευάγγελο Βενιζέλο... Η κατά Κώστα -«Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας»- Βαξεβάνη επιστολή, πάντως, διεκδικεί βραβείο. Το γιατί είναι μια άλλη υπόθεση! XΧάσαμε την ευκαιρία να δούμε τους δύο πρώην συμφοιτητές χεράκι-χεράκι στις Βρυξέλλες. (...) XΠρος το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε, υψώνεται η Τράπεζα Συναλλαγών -εγώ συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι, αυτός συναλλάσσεταιΤουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως -εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουνΟπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τa ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές Η Ελλάς των Ελλήνων. [2]

[1], [2]: αποσπάσματα από το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη «Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.». Το ποίημα ανήκει στη συλλογή «Ο Στόχος» (1970). Πρωτοδημοσιεύτηκε στα «Δεκαοχτώ Κείμενα», που η έκδοσή τους αποτέλεσε την πρώτη πράξη ομαδικής δημόσιας αντίστασης των πνευματικών ανθρώπων κατά της δικτατορίας.

Η εικόνα του Αντώνη Σαμαρά στο πρωθυπουργικό γραφείο να χτυπά νευρικά τα χαρτιά που κρατούσε στο πόδι του άφηνε άναυδο ακόμη και τον πιο ψύχραιμο παρατηρητή. Κατανοούμε ότι συναίνεση δεν θέλεις, αλλά κράτα τους τύπους. Δυστυχώς, η ψυχραιμία στον τόπο αυτό είναι είδος σε ανεπάρκεια (δεν θα μπει μάλλον ποτέ στη λίστα των μη εδώδιμων εξαγώγιμων του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη). Ετσι, με ιστορικές αναφορές στο Γουδί, στα ειδικά δικαστήρια και τις κρεμάλες που έχουν κάποιοι σφηνωμένες στο κεφάλι, πορευόμαστε προς τις Βρυξέλλες όχι μόνο ανάδελφοι, αλλά και διχασμένοι. Η ευρεία θεώρηση των πραγμάτων μάς διαφεύγει από την κορυφή (βλέπε Σαμαρά και Τσίπρα) ως τα νύχια (βλέπε όσους θεωρούν ότι η διάλυση κάθε στοιχειώδους λειτουργίας του κράτους ισοδυναμεί με αντίσταση). Δυστυχώς φαίνεται να είναι πια πολύ αργά. Και οι αδιαμφισβήτητες αλήθειες που εκστόμισε ο Γιώργος Παπανδρέου ενώπιον των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ την Τρίτη, αλλά και όσα έγραψαν στο κοινό άρθρο τους οι τρεις (Ανδρέας Λοβέρδος, Αννα Διαμαντοπούλου, Γιάννης Ραγκούσης) την Κυριακή έρχονται τόσο καθυστερημένα, που πλέον είτε δεν τα πιστεύει κανείς, είτε απλά δεν είναι διατεθειμένος να τα ακούσει. Η κυβέρνηση μοιάζει να την έχει «πατήσει» όπως ο βοσκός στο μύθο του Αισώπου. Τώρα όμως οι λύκοι είναι εδώ και αλυχτάνε. Αν οι τρεις υπουργοί «πιάνουν στασίδι» για την επόμενη μέρα είναι μάλλον αδιάφορο στους πολλούς, όχι όμως και στους λίγους. Αλλά οι λίγοι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά και έδειξαν τη διαφωνία τους πίσω από τις κλειστές πόρτες του υπουργικού. Και αν εντός του υπουργικού συμβουλίου έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν έστω και με την κομματική σημαία υπεσταλμένη, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Και δεν περιορίζονται στις κυρίες του κινήματος (Λούκα Κατσέλη ή Βάσω Παπανδρέου). Οι βουλευτές είναι κατακερματισμένοι, ενώ η συνοχή τους κρέμεται από την έκτη δόση. Ο εθνικός μας βίος έχει πλέον ορίζοντα τριμήνου. ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’


u…Š

20 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

m±½‰ŠÀv®ŽŠ’Ào¸ƒ‡r‡„’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

:::0(75232/,61(:6*5

ΤΑ ΓΛΥΚΑΤΖΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ Μια διαδρομή γεμάτη αναμνήσεις. Από το λουκουμά στο ρυζόγαλο και πάλι στο λουκουμά. Δεν είναι όλοι οι «γλυκοί πειρασμοί» απαγορευμένοι!

Δεν ξέρω για τους γενναίους της ηδονής, αλλά οι γενναίοι της γεύσης δεν τη χάνουν από τα μάτια τους την πλατεία Ομονοίας. Ιδίως εκείνοι και εκείνες που έχουν πουλήσει σώμα και ψυχή στο σορόπι. Θυμούνται με ευλάβεια το γαλατάδικο Βρετάνια, προσκυνούν τους λουκουμάδες του Κτιστάκη. Θα μπορούσα να λείπω εγώ από αυτό το πανηγύρι της γεύσης; Οχι βέβαια, και καταθέτω ακολούθως το μίνι προσωπικό μου οδοιπορικό. Τον Κτιστάκη και το Βρετάνια, τα έμαθα πριν από 30 χρόνια. Μόλις είχα αφιχθεί στην Αθήνα, κοτοπουλάκι από την επαρχία, και ανέλαβαν οι μεγαλύτεροι στη σχολή να με ξεναγήσουν. Ημασταν Κέντρο τότε οι δύο μεγάλοι πόλοι της γνώσης και της επανάστασης. Νομική και Φιλοσοφική από τη μία, Φυσικό και Χημικό από την άλλη. Λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω στη Σόλωνος. Οπότε πού θα καταλήγαμε, πού αλλού από την Ομόνοια; Πρώτος μπήκε ο Κτιστάκης στο μενού. Με πήρε ο φίλος και συναγωνιστής Αντρέας από το χέρι και μου είπε: «Σου έχω έκπληξη». Ηξερε την αδυναμία μου για τα γλυκά, γνώριζε πολύ καλά ότι μπορούσα να μείνω νηστικός, αλλά όχι και αζαχάρωτος. Από το χέρι με πήρε, κατεβήκαμε

την Αγίου Κωνσταντίνου και εκεί, σχεδόν απέναντι από το τσοντάδικο το Star (σημαδιακό;), μπήκαμε στο μαγαζάκι. Ζούσε ακόμη ο παππούς, με τα αυτιά που κόντευαν να φτάσουν στο πάτωμα συν το βοηθό του που αργότερα κληρονόμησε την επιχείρηση. Οι λουκουμάδες Χανίων σερβιρίστηκαν, ο υπογράφων δοκίμασε και μετακόμισε πάραυτα σε έναν από εκείνους τους παραδείσους που οι κοινωνιολόγοι συνηθίζουν να αποκαλούν «τεχνητούς». Απόλαυση χωρίς όρια! Ετσι όπως έσκαγαν στο στόμα αυτές οι μίνι χειροβομβίδες και το σορόπι πλημμύριζε τον ουρανίσκο, η ζωή έμοιαζε καλύτερη, ο κόσμος γέμιζε υποσχέσεις, η συνείδηση μετακόμιζε στο σεράι του πασά. Αλλο τίποτε δεν ήθελα, μέρα μεσημέρι μέσα στη φασαρία και στο καυσαέριο. Εκτοτε πέρασαν έτη πολλά, ο παππούς χάθηκε από το προσκήνιο (θέλω να πιστεύω ότι κάπου ησυχάζει και κάποιο πιτσιρίκι ταΐζει), ο Κτιστάκης μετακόμισε από την Αγίου Κωνσταντίνου στη Σωκράτους. Δίπλα στην παλιά έδρα της «Καθημερινής». Εκεί τους απολαμβάνει πια κανείς τους λουκουμάδες Χανίων και το χειμώνα στην Κρήτη φυσικά, γιατί το καλοκαίρι δεν τους σερβίρουν. Ο

λόγος; Δεν ξέρω, δεν έχω μάθει, αλλά υποπτεύομαι ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα στίφη των τουριστών και τα συμπαρομαρτούντα αυτών. Μπουγάτσα στον Ιορδάνη και πολύ τους πάει! Οσο για το κατάστημα της οδού Σωκράτους, κρατάει καλά. Χωρίς παστούλες και λοιπά γλυκίσματα στο ψυγείο, που είχε μια φορά και έναν καιρό. Οι λουκουμάδες είναι υπεραρκετοί και, εφόσον δεν έχει αλλάξει η συνταγή, τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Θα τους φας εκεί ζεστούς να καίνε ή θα τους πάρεις μαζί σου με τρυπημένη στρατηγικά τη χάρτινη συσκευασία για να μην «παπαριάσουν». Και η εξυπηρέτηση πάντα με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα. Του χρόνου γιορτάζουν έναν αιώνα ζωής και, αν συνεχίσουν έτσι, διόλου δεν το αποκλείω να τα χιλιάσουν.


21 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

…œ’—©‹š à©œ’Ÿ©˜Ž˜ä©É’—ÒŸ©Œš“›•âœ‹—© œ˜©{šá’p˜©¢‹ ‹š˜{–‹›œá˜©ÊšœÒ—“‹

Μην λησμονήσω όμως και το Βρετάνια. Πέρναγα καμιά φορά στην αρχή της δεκαετίας του ’80, όταν κατεβαίναμε με την παρέα για αθλητικές εφημερίδες τα χαράματα. Σε βάση τακτική, όμως, έγινα πελάτης το ’87. Γυρνάγαμε τότε μεταμεσονυκτίως από τους Θρακομακεδόνες, από τις εκπομπές μας σε παράνομο ερασιτεχνικό σταθμό. Παίρναμε το λεωφορείο στις δύο το πρωί που κατέβαινε από το Καζίνο της Πάρνηθας και βγαίναμε Ομόνοια μαζί με τους κατεστραμμένους τζογαδόρους. Εκείνοι ψάχνανε ψιλά για να γυρίσουν στο σπίτι και εμείς αναζητούσαμε ζάχαρες για να έρθουμε στα ίσα μας μετά το ντέρτι το ερτζιανό. Το Βρετάνια στη γωνία της Αθηνάς μάς περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Εικοσιτετράωρη εξυπηρέτηση γαρ! Μας άνοιγε την πόρτα και μας σέρβιρε ανθόγαλο με μέλι. Και κρέμα οπωσδήποτε και ρυζόγαλο και λοιπές αμαρτίες, αλλά το ανθόγαλο ήταν το δικό μου το μαράζι. Στο τσίγκινο το κουπάκι με το πόδι, έντεχνα «χτυπημένο» από την κάτω μεριά για να χωράει μικρότερη ποσότητα και να ξεγελάει τον πελάτη. Πράγμα όχι και τόσο δύσκολο, για να είμαστε ειλικρινείς, μια και οι θαμώνες του Βρετάνια (τόσο οι περιστασιακοί όσο και οι μόνι-

μοι) δεν ήταν σε κατάσταση να διακρίνουν τέτοιες λεπτομέρειες. Εντάξει, πολλά πρεζόνια δεν είχε εκείνο τον καιρό. Και οι ρέκτες των «ενισχυμένων» στριφτών τσιγάρων προτιμούσαν αναφανδόν το διανυκτερεύον ψιλικατζίδικο ψηλά στην οδό Ιπποκράτους, όπου έστεκαν απλωμένα τα ταψιά με τους μπακλαβάδες και τα κανταΐφια. Πρόσφεραν πιο εύκολο στανιάρισμα, αναμφιβόλως. Στην Ομόνοια πάλι, είχε πόρνες, είχε μεθυσμένους, είχε χαμένα κορμιά, είχε καμένα χαρτιά, είχε επαρχιώτες, είχε μπαρόβιους, είχε και κάτι 20χρονα με ανοιχτά τα μάτια και ένα σωρό δίσκους υπό μάλης. Βινύλια βαριά κι ασήκωτα, αφού το CD δεν είχε ακόμη κατακτήσει τον κόσμο. Στου Βρετάνια τα τραπέζια πέρασα νύχτες και νύχτες. Ωρες επί ωρών, κάτω από τα φώτα τύπου νέον που μας έκαναν όλους να μοιάζουμε με φυματικούς. Με συζητήσεις για τη μουσική, για τα συγκροτήματα, για τις indie και mainstream επιτυχίες, εκεί με τη Γωγώ, τον Γιάννη, τον Αλκη και λοιπούς ερασιτέχνες εραστές του ραδιοφώνου. Υστερα μεσολάβησαν γεγονότα, για άλλους θλιβερά και για άλλους ιδιαιτέρως ευπρόσδεκτα, χαθήκαμε, κόψαμε, σχόλασε η εκδρομή τις πρώτες

πρωινές ώρες στην Ομόνοια. Στο Βρετάνια κατέληγα πλέον πολύ αραιά, μετά από κάτι βράδια χαρτοπαιξίας που σου αφήνανε το κεφάλι κουδούνι. Ημουνα ξένος. Η τελευταία του αναλαμπή; Σε κάποια από εκείνες τις απανωτές εκλογές του ’89-’90, όταν μεταμορφώθηκε σε εκλογικό κέντρο του τότε ενιαίου Συνασπισμού. Οπως μου είχαν αφηγηθεί οι συναγωνιστές, παραλαμβάνοντας το μαγαζί βρήκαν στα ψυγεία δεκάδες κρεμούλες και ρυζόγαλα να τους περιμένουν. Ηταν μια γλυκιά, πολύ γλυκιά αρχή για μια περιπέτεια με μάλλον πικρό τέλος. Λίγο καιρό αργότερα, μαζί με την ενότητα του κόμματος αποχαιρέτησε τα εγκόσμια και το πιο rock ’n’ roll γαλατάδικο της Αθήνας... YΓ: Αχ «Στάνη»! Ευτυχώς που υπάρχει εκεί παραδίπλα, στον ειρηνικό πεζόδρομο της Μαρίκας Κοτοπούλη, για μια κουταλιά ανθόγαλο με μέλι εν έτει 2011. Και ρυζόγαλο και κρεμούλα της μαμάς και λουκουμάδες τραγανούς ακόμη και βούτυρο με μέλι, ταμάμ, δεν λέω, όταν ανάβει ο καημός στους πολύ μερακλήδες. Συν ιστοσελίδα παρακαλώ, κυρίες και κύριοι κυβερνοναύτες. Θα τη βρείτε στο www.stani.gr με φουλ αγγλική μετάφραση.


u…Š

22 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

ntst¼ªtnt° Η ώρα της Μπιενάλε της Αθήνας έφτασε. Από το Σάββατο (22/10) έως και τις 11 Δεκεμβρίου η πόλη θα γεμίσει τέχνη, σε μια χρονιά που, όπως λένε οι επιμελητές της, η πολιτιστική παραγωγή είναι πιο δύσκολη από ποτέ. Εκείνοι όμως δεν το βάζουν κάτω και περιμένουν από την τέχνη τις δικές της απαντήσεις. „’Àm±‡¸’Àm”…¸‡r‡Š”

Λίγες μέρες πριν από την επίσημη έναρξη της Τρίτης Μπιενάλε της Αθήνας, σε επιμέλεια Νικολά Μπουριό και X&Υ, ζητήσαμε από την Ξένια Καλπακτσόγλου (Χ) και τον Poka-Yio (Υ) να μας μιλήσουν για τη διοργάνωση που φέρει τον τίτλο «Μονόδρομος». Στόχος της είναι να ολοκληρώσει την τριλογία που ξεκίνησαν οι ιδρυτές του θεσμού στην Αθήνα με το “Destroy Athens” (2007) και το “Heaven” (2009), διενεργώντας ταυτόχρονα μια έρευνα γύρω από την παρούσα παγκόσμια πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση. Πώς όμως προέκυψε η θεματική «Μονόδρομος» και γιατί χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς η συνάντηση μεταξύ του Μικρού Πρίγκιπα και του φιλοσόφου Γουόλτερ Μπέντζαμιν; «Ο ‘μονόδρομος’ είναι μια λέξη που αναφέρουν συστηματικά τα ΜΜΕ σαν μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς μια καταστροφή που ταυτόχρονα παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη. Η νομοτέλεια που οδηγεί σε μια καταστροφή. Κάτι σαν εθνικό κάρμα κατά το οποίο τα παραπτώματα και η απρονοησία των πολιτών οδηγούν σε μια συνολική τιμωρία-κάθαρση. Πρόκειται για ένα αφήγημα που ταιριάζει σε πρόσωπα ή σε ήρωες τραγωδίας, αλλά γίνεται τελείως άκυρο όταν αναφέρεται σε έθνη», μας εξηγεί η Ξένια Καλπακτσόγλου. «Ξεκινώντας από το ομώνυμο έργο του Γουόλτερ Μπέντζαμιν του 1928 προεκταθήκαμε σε ένα φανταστικό εσωτερικό διάλογο, δηλαδή μονόλογο, μεταξύ του διανοούμενου που αποχωρεί ηττημένος

μπροστά στο ζόφο και του αθώου παιδιού που συνεχώς θέτει ερωτήματα. Και τι άλλο θα μπορούσε να ψελλίσει κάποιος σήμερα από ένα τεράστιο ‘Γιατί;’» Σε μια τέτοια περίοδο, ωστόσο, κατά πόσο γίνεται εφικτή η πολιτιστική παραγωγή και προβολή και πόσο εύκολο ήταν το έργο των επιμελητών; «Είναι απλά ανέφικτη, αλλά αυτός είναι ένας λό��ος παραπάνω για να μην το βάλουμε κάτω», αναφέρει ο εικαστικός και επιμελητής PokaYio. «Από την άλλη, η τέχνη απαντάει σε κάθε ιστορική περίοδο με ευθύ τρόπο. Κάθε εποχή -και ειδικά κάθε εποχή κρίσης- καταγράφεται από το σεισμογράφο της εκάστοτε τέχνης με λεπτομέρεια. Αυτό πιστεύουμε πρέπει να συμβεί και σήμερα και μάλιστα μέσα από μια φρενήρη εντατικοποίηση πολιτιστικών δράσεων». Στο πλαίσιο της Τρίτης Μπιενάλε, ο Γάλλος θεωρητικός Νικολά Μπουριό θα δημιουργήσει μια ταινία μυθοπλασίας εμπνευσμένη από τη συνάντηση του ήρωα του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί και του Γερμανού διανοητή. Το φιλμ, το οποίο θα γυριστεί κατά τη διάρκεια της έκθεσης, αποτελεί και μία από τις καινοτομίες της φετινής διοργάνωσης. «Παράλληλα, στο πρόγραμμά της εντάσσονται η έκθεση έργων σύγχρονης τέχνης με συμμετοχή σημαντικών Ελλήνων και ξένων εικαστικών και σκηνοθετών, καθώς και μια σειρά από εκδηλώσεις, όπως εικαστικές δράσεις, ομιλίες, θεατρικά δρώμενα και εργαστήρια, σε μερικά από τα πιο ιδιαίτερα, ιστορικά κτίρια της Αθήνας: τη Διπλάρειο Σχολή, ένα εμβληματικό αρχιτεκτόνημα που

καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο ακριβώς πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, και το σύμπλεγμα των ιστορικών κτιρίων στο Πάρκο Ελευθερίας που διευθύνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων», συμπληρώνει η Ξένια Καλπακτσόγλου. Παρά τις αντιξοότητες και το γενικότερο κλίμα, ποιες είναι οι προσδοκίες που έχει η ομάδα της Τρίτης Μπιενάλε της Αθήνας από τη φετινή διοργάνωση; «Κάθε Μπιενάλε συναγωνίζεται σαν λαγωνικό κούρσας το σήμερα», μας λέει ο Poka-Yio. «Κάποτε είναι μπροστά από τα γεγονότα, όπως έγινε το 2007 με το Destroy Athens. Τώρα η ιστορία μοιάζει να έχει επιταχύνει σε βαθμό που η τέχνη παύει να είναι πια η πρωτοπορία που οσμίζεται το μέλλον και γίνεται η κινηματογραφική μηχανή που καταγράφει ασθμαίνουσα το σήμερα. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι μια κάψουλα με πληροφορίες για το σήμερα που στέλνουμε προς το μέλλον. Οταν την ανοίξουμε, θα μυρίζει τα σκουπίδια από τις απεργίες και τα δακρυγόνα, θα ακούγονται τραγούδια από ντουντούκες, συνθήματα, ποδοβολητά και φωνές». Ανάμεσα στους καλλιτέχνες, αλλά και τους κινηματογραφιστές που θα παρουσιάσουν τη δική τους καλλιτεχνική προβληματική γύρω από το «Μονόδρομο», εντο-

πίζουμε τα ονόματα των Βλάση Κανιάρη, Γιώργου Βακιρτζή, Κώστα Μπασάνου, Βίκυς Περικλέους, Κάρολιν Μέι, Τώνη Λυκουρέση και του Γιάννη Οικονομίδη. Η φρουρά της Μπιενάλε έχει ήδη στηθεί σε κεντρική βιτρίνα στην Αθήνα, ενώ τα πρώτα βίντεο και οι φωτογραφίες που έχουμε δει ηλεκτρονικά από την έκθεση αποτελούν μόνο ένα μικρό δείγμα από το πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα της σημαντικής πολιτιστικής διοργάνωσης, η οποία θα υποδέχεται το κοινό μέχρι και τις 11 Δεκεμβρίου.


SINGING IN THE RAIN... 23

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

Τους ενώνει φιλία χρόνων, αλλά και η ίδια τρέλα. Αγαπούν την καλή μουσική και έχουν σκοπό να «κλέψουν» ο ένας τα τραγούδια του άλλου. Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή στο Σταυρό του Νότου, μας μίλησαν υπό τους ήχους της βροχής -εκτός όλων των άλλων- για το σχέδιο της πιστωτικής κάρτας. m±½‰ŠÀµ…r‰‰„’Àm¸Ž¸‰r‡„’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’


24 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

u…Š

:::0(75232/,61(:6*5

Στέκομαι σε ένα τοπίο που άλλαξε ξαφνικά την περασμένη Κυριακή, με τη βροχή που μόλις είχε ξεσπάσει να προμηνύει την έλευση του χειμώνα. Κρατάω μια ομπρέλα για να προστατεύσω το φακό του φωτογράφου, που παρά τη βροχή προσπαθεί να απαθανατίσει τον Πάνο Μουζουράκη και τον Βαγγέλη Ασημάκη. Τρέχουμε να προλάβουμε το τρένο μες στη βροχή και καταλήγουμε στο στούντιο για πρόβα και κουβέντα για τις επερχόμενες εμφανίσεις των δύο στο Σταυρό του Νότου. Ενα απόγευμα γεμάτο παιδική ανεμελιά. Ο Πάνος έχει πιάσει μια φυσαρμόνικα και παίζει. Λέω στον Βαγγέλη πως αυτή η συνεργασία είναι αναμενόμενη αν αναλογιστεί κανείς τη φιλία τους. «Γνωριζόμαστε χρόνια. Εγώ μεγάλωσα με τα τραγούδια του Πάνου... Τον άκουγα από μικρός», λέει ο Βαγγέλης γελώντας και ο Πάνος θυμάται τη γνωριμία τους τον Αύγουστο του 2002: «Τον γνώρισα στη House Band του Σταυρού του Νότου. Αλλά κάναμε παρέα και εκτός, στα παρκάκια (γέλια)». Η κουβέντα συνεχίζεται «αυστηρώς ακατάληπτα» για αρκετή ώρα, έτσι άλλωστε θα λέγεται και η παράσταση που θα παρουσιάζουν στο Σταυρό του Νότου κάθε Δευτέρα. «Πολλές από τις ιδέες για την παράσταση προκύπτουν από τη θετική ενέργεια που υπάρχει στις πρόβες, αλλά και από αυτή του κόσμου στο live», εξηγεί ο Πάνος. Η συνεργασία ξεκίνησε από μια ιδέα του Βαγγέλη να ακουστούν τα τραγούδια του Πάνου από κάποιον καλό ερμηνευτή και το ανάποδο. Θα υπάρξει, επομένως, μια ανταλλαγή τραγουδιών από τους δύο φίλους πάνω στη σκηνή, με χιούμορ και πολλά απρόοπτα. Γιατί, όμως, ονόμασαν την παράσταση «Αυστηρώς ακατάληπτα»; Ο Βαγγέλης μού απαντά με μία ερώτηση: «Εχεις ακούσει τον Πάνο να τραγουδάει; Ε, τότε τι ρωτάς;» Ο Πάνος θυμάται ένα κοινό φίλο τους που, όταν τον άκουσε να τραγουδάει το “Paradise City” των Guns ’n’ Roses, είπε: «Ρε συ, το λέει πολύ ωραία, αλλά γιατί το λέει στα Γερμανικά;»


25 :::0(75232/,61(:6*5

Εγώ πάλι θυμάμαι την εμφάνιση του Πάνου με τον Κωστή Μαραβέγια στα Mad Awards, με αφορμή το βραβείο που πήραν για το «Φίλα με ακόμα» και επισημαίνω ότι μου φαίνεται αποστασιοποιημένος από όλη αυτή την προβολή. Στη συγκεκριμένη απονομή βραβείων βγήκε στη σκηνή κάνοντας γκριμάτσες χαράς και δεν είπε τίποτα. Και το κοινό τούς αποθέωσε! Οταν τον ρωτάω πώς αντιμετωπίζει την προβολή, μου απαντάει με ύφος που δεν καταλαβαίνω αν είναι σοβαρό ή κωμικό: «Εχει αρχίσει να μου δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα». «Η επικοινωνία είναι μέσα στο μοίρασμα καλλιτέχνη και κοινού. Εγώ, όταν εκτίθεμαι, το κάνω με διάθεση να μοιραστώ», συμπληρώνει. Ο Βαγγέλης, πάντως, επισημαίνει πως μετά την επιτυχία του, ο Πάνος δεν άλλαξε. «Το τηλέφωνο το σηκώνει κάθε φορά που θα τον πάρω». Οι δυο τους γνωρίζονται από την εποχή που ο Πάνος είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη και έμενε στο σπίτι του Βαγγέλη και η φιλία τους γίνεται εύκολα αντιληπτή. «Τον αποδέχομαι όπως είναι και με αποδέχεται όπως είμαι. Με όλα τα καλά και κακά. Αυτό είναι φιλία. Θα τον στηρίξω είτε στη ζωή είτε στη σκηνή. Και, αν έχει κάνει βλακεία, θα τον πιάσω να το συζητήσω», μου λέει ο Βαγγέλης. Ο Πάνος συμπληρώνει πως παίρνει δύναμη από το φίλο του. «Καμιά φορά με έπιαναν κρίσεις πανικού και ερχόταν με γέλιο ο Βαγγέλης και μου έλεγε: ‘Πώς είσαι έτσι;’ Αυτό μου έδινε δύναμη». Δυστυχώς αρνούνται να μου αποκαλύψουν μια τρέλα που έχουν κάνει μαζί: «Δεν υπάρχει τρέλα που να έχουμε κάνει μαζί και να μπορούμε να την πούμε!» Τι γίνεται όμως με την τρέλα γύρω μας; «Γιατί να μπούμε σε τέτοια ταλαιπωρία ένα ολόκληρο κράτος για δέκα ανθρώπους ή τράπεζες που έχουν πλουτίσει;» αναρωτιέται ο Βαγγέλης, ενώ ο Πάνος παραθέτει μια ιστορία για το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας. «Πήγα στον πάτερ Αντώνιο στην Κιβωτό του Κόσμου όπου συγκεντρώνονται παιδιά από προβληματικές οικογένειες, ανεξαρτήτως χρώματος ή θρησκείας. Τους μαθαίνει τη συλλογικότητα και τα προτρέπει να είναι προστατευτικά και στα υπόλοιπα παιδιά, όχι μόνο της Κιβωτού, αλλά και στο σχολείο τους. Ενα παιδί μια μέρα γύρισε από το σχολείο και τους μίλησε για ένα άλλο παιδί το οποίο έκλαιγε στο διάλειμμα. Το πλησίασε και το ρώτησε γιατί κλαίει και εκείνο είπε: ‘Εσπασε το μολύβι μου’. Το παιδί χρειάστηκε να κάνει ξανά και ξανά την ίδια ερώτηση. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί κάτι τόσο απλό έκανε το συμμαθητή του να κλαίει, διότι είναι ένα παιδί που είδε τη μάνα του να λείπει για δυο μέρες γιατί έψαχνε τη δόση της. Ή μεγάλωσε σε μια οικογένεια που το κακοποιούσε. Εμάς αντιθέτως μας μεγάλωσαν με το στερεότυπο ότι, αν είμαστε καλά παιδιά και βγάλουμε το πανεπιστήμιο, θα έχουμε μια καλή δουλειά και μια καλή γυναίκα. Θα κάνουμε παιδιά και θα γεράσουμε ευτυχισμένοι. Και τώρα ξαφνικά μας τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια. Και

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

ξαφνικά σου έσπασαν το μολύβι. Και εσύ κάθεσαι και κλαις. Γιατί αυτό το παραμύθι μάς πουλούσαν όλο αυτό τον καιρό και εμείς το υπακούσαμε. Μας πούλησαν το σχέδιο της πιστωτικής κάρτας. Και δεν διαβάσαμε τα ψιλά γράμματα». Υστερα από μια μεγάλη κουβέντα με γέλια, τσιγάρα, καφέδες και ουίσκι, η πρόβα είναι έτοιμη να ξεκινήσει. Στη δράση βγαίνουν οι ιδέες. Το πρόγραμμα άρχισε να στήνεται. Με αυστηρώς ακατάληπτο τρόπο. Εξάλλου, τι είναι λάθος και σωστό; Μόνο η αλήθεια του καθενός έχει σημασία. Και αυτοί οι δύο φίλοι μοιράζονται μπόλικη από δαύτη. Τώρα και στη σκηνή. Από τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, στο Σταυρό του Νότου. «Αυστηρώς ακατάληπτα».


u…Š

26 ȅȀȉȍǺȇ,2<

:::0(75232/,61(:6*5

° t ² i ´ À ¿ s i m jÀsiÀ

i°jÀn

Παρακολουθήσαμε πρόβες της ομάδας tok talk_ και ανακαλύψαμε πως το δικαίωμα στην αποτυχία, το λάθος ή ο νεκρός χρόνος στη ζωή μας μπορούν να γίνουν αντικείμενο αναζήτησης μιας παράστασης. Š”À´r½‹Š”Ài¸‹r‡Š”À (larapakos@blogspot.com)

Βρίσκομαι στο χώρο όπου εδώ και δυόμισι μήνες ετοιμάζεται η παράσταση «Μεσημέρι σχεδόν». Καθώς οι τέσσερις ερμηνευτές (Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Βασίλης Λιάκος, Τατιάνα Μπρε, Τατιάνα Μύρκου) προετοιμάζουν το σκηνικό για την πρόβα, βρίσκω την ευκαιρία να μιλήσω με τον σκηνοθέτη και εμπνευστή του project Σίμο Πατιερίδη. Η πρώτη ερώτηση αφορά τον τίτλο της παράστασης. Γιατί «Μεσημέρι σχεδόν»; «‘Μεσημέρι’, γιατί είναι μια ώρα της ημέρας που στο δικό μου μυαλό έχει φως, παραπέμπει συχνά σε χαλαρή, φωτεινή διάθεση, σε προδιαθέτει για κάτι θετικό. ‘Σχεδόν’, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της ιδέας γι’ αυτό το έργο βασίζεται στην άρση της όποιας κανονικότητας. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος, ευτυχώς δηλαδή», εξηγεί ο Σίμος, που σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Πρωταγωνιστής στην παράσταση είναι ένας χάρτινος, μεγάλος τοίχος. Πάνω στον τοίχο είναι σχεδιασμένα διάφορα σχήματα-κομμάτια που φεύγουν και σιγά σιγά απομένει ένας τοίχος γεμάτος «τρύπες». Τα σχήματα είναι εύκολα αναγνωρίσιμα και στοιχειοθετούν, ενδεικτικά, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η ζωή: ένα σύννεφο, ένα γουρούνι, μία νότα, ένα δέντρο, ένα ανθρωπάκι... «Ο χάρτινος τοίχος, λοιπόν, εί-

ναι ένα είδος ‘βιβλιοθήκης’ με το υλικό της ζωής και οι τέσσερις ερμηνευτές καταπιάνονται με την ταξινόμηση του υλικού αυτού για να δημιουργήσουν τη ζωή που αυτοί θέλουν να ζήσουν. Χωρίς περιορισμούς και επιταγές για την ενδεδειγμένη ζωή που πρέπει να ζήσουν». Γιατί, όμως, ο τοίχος είναι από χαρτόνι; «Στην αρχή γιατί δεν υπήρχε budget. Μετά, όμως, χάρηκα που είναι χαρτόνι το βασικό υλικό μας, γιατί είναι πολύ όμορφο να μπορεί κανείς να κατασκευάσει ένα σκηνικό από ένα τόσο ευτελές και συνάμα ‘εύθραυστο’ υλικό. Ασε που είναι απόλυτα συνεπές με την παρούσα οικονομική μας κατάσταση». Μέσα από την κουβέντα με τον Σίμο καταλαβαίνω ότι η παράσταση επικεντρώνεται στις αθέατες πλευρές του εαυτού μας, αυτές που για κάποιο λόγο θεωρούνται φάλτσες, ανούσιες, αποφευκτέες - μάλλον ως μη παραγωγικές. «Για κάποιο λόγο, αν θέλεις να νιώθεις ‘ενταγμένος’, δεν σου επιτρέπεται το λάθος, η εμμονή, ο ψυχαναγκασμός, ο νεκρός χρόνος. Το άστοχο δεν συγκαταλέγεται στις καθημερινές μας λειτουργίες, τουλάχιστον αν θέλεις να αξιολογηθείς ως παραγωγικό και ωφέλιμο προς την κοινωνία άτομο. Ως αντίποδα στο καθημερινό άγχος να αξιολογείσαι ως ικανό άτομο, εμείς εστιάζουμε στην αξία της μη ορθότητας, στο δικαίωμα στο λάθος και στην αβεβαιότητα, στην ‘ομορφιά’ της

αδυναμίας και ίσως και της αποτυχίας». Το «Μεσημέρι σχεδόν» δεν είναι ούτε θεατρική παράσταση ούτε παράσταση χορού. Τι ακριβώς είναι; «Δεν ξέρω αν έχει νόημα να το ονομάσουμε κάπως· ας το πει ο καθένας όπως θέλει. Για μένα αυτό που έχει σημασία είναι το προσωπικό ταξίδι του θεατή σε έναν ιδεατό ποθητό κόσμο στον οποίο θα μπορούσε δυνητικά να ζήσει», απαντάει ο Σίμος, του οποίου η βασικότερη ανάγκη για την παραγωγή αυτή είναι να στήσει μια παράσταση εικαστική όπου όλη η δράση να περιορίζεται σε ένα είδος «εργασίας», έτσι ώστε να φωτιστεί η διαδικασία περισσότερο και λιγότερο τα υποκείμενα αυτής της εργασίας. Φεύγω από την πρόβα με την προσμονή να δω την παράσταση ολοκληρωμένη. Κάτι καλό και όμορφο γίνεται εδώ που θα φέρει συνειρμούς, παραλληλισμούς και φαντασία στην επιφάνεια...

INFO '©˜pҎ‹©SNJ©S@KJ>©Ž’p“˜¡š‘à’•©{š“—©‹{â©{šá{˜¡©Ž¡âp“›“©  šâ—“‹©•‹“©œ˜©cß–“©›•Ò“p˜i©àœ‹—©’©{š™œ’©œ’Ÿ©{‹š‹‘ž‘à ©Ö˜© cЏ›’pߚ“©› Žâ—i©{‹š˜¡›“Ò¢œ‹“©›œ’—©ÏÓÔÖ©&@KKDQX©ßžŸ©œ“Ÿ©© ӘpŒšá˜¡©•Ò©Öšáœ’©•‹“©ÖœÒšœ’©›œ“Ÿ©©pp


u…Š

27

:::0(75232/,61(:6*5

Λίγο πριν βγει στις αίθουσες η νέα ταινία του Νίκου Περάκη, θυμόμαστε σκηνές και ατάκες από παλαιότερες ταινίες του, που έκαναν όλο το σινεμά να γελάσει. Š”Àiˆ³†¸‰­Š”Àv¸‰•®

ȈǼȆȉǼȂǺȇ,2<

Μάστορας της κωμωδίας και της σάτιρας, ο Νίκος Περάκης είναι ένας άνθρωπος που λίγο ησυχάζει. Με πολλές ταινίες στο ενεργητικό του, εντός και εκτός Ελλάδας, συνεχίζει να υπηρετεί ένα δύσκολο -και συχνά πονεμένο- είδος. Με πρωταγωνιστές διαφόρων ηλικιών -που έχουν περίεργα επαγγέλματα και ονόματα- και με χώρους και έννοιες της εκάστοτε επικαιρότητας, οι ταινίες του δημοφιλούς σκηνοθέτη έχουν καταφέρει να «μιλήσουν» σε πολλές γενιές. Αν και προηγήθηκαν οι ταινίες “Das Goldene Ding” («Χρυσόμαλλο Δέρας»), “Die Wohngenossin” («Συγκάτοικος»), “Bomber und Paganini” («Μπόμπα και Παγκανίνι») και «Ιδού η Μήλος, ιδού και το πήδημα», πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν λανθασμένα ως αρχή της φιλμογραφίας του Νίκου Περάκη το έτος 1982, χρονιά που σκηνοθέτησε την ταινία «Αρπα Colla» και έγινε γνωστός στο ευρύ ελληνικό κοινό. Εκεί, δυο σκηνοθέτες (Μίμης Χρυσομάλλης, Νίκος Καλογερόπουλος) προσπαθούν να κάνουν μια ταινία που θα τους δώσει καλλιτεχνική αναγνώριση. Σε μία από τις αξέχαστες σκηνές της ταινίας, ο γερμανοτσολιάς Ετεοκλής αγκαλιάζει τον ελασίτη αδερφό του Πολυνείκη -σε μια αλλιώτικη διασκευή του μύθου της Αντιγόνης- και τον μαχαιρώνει πισώπλατα. Το μαχαίρι όμως είναι μεγάλο και μπαίνει στο στήθος και του ίδιου του Ετεοκλή. Και αν το «Αρπα Colla» έκανε τον Νίκο Περάκη γνωστό, τότε η «Λούφα και παραλλαγή» που ακολούθησε τον μετέτρεψε σε σκηνοθέτη μιας ολόκληρης γενιάς, δημιουργώντας παράλληλα το δικό του φανατικό κοινό. Μία από τις εμπορικότερες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, η «Λούφα και παραλλαγή» (1984) διηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας στρατιωτών που υπηρετούν τη θητεία τους στον τηλεοπτικό σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων την εποχή της χούντας. Η ταινία -που απέσπασε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τα Βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Μοντάζ και Α΄ Ανδρικού Ρόλου στον Νίκο Καλογερόπουλο- χάρισε στο κοινό κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές και ατάκες. Σε μία από αυτές, ο ταγματάρχης Κατσάμπελας δίνει το νόημα του στρατού: «Εις τον στρατόν, Καραμάνο, δεν γίνονται διακρίσεις. Και επιστήμων να είσαι, σκατά θα καθαρίσεις. Αυτό είναι το νόημα της στρατιωτικής θητείας, απανταχού και εις όλον τον κόσμον». Τρία χρόνια μετά, το «Bios + Πολιτεία» έρχεται ως άτυπη συνέχεια της προηγούμενης ταινίας. Εκεί ο Μιχαήλ Καραμάνος (ο βραβευμένος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του Γιώργος Κιμούλης) θέλει να τινάξει τον οργανισμό όπου δουλεύει στον αέρα, αν δεν του δοθεί τηλεοπτικός χρόνος για να καταγγείλει «την κυβερνητική πολιτική και τις σχέσεις πολίτη-πολιτείας», όπως λέει και ο ίδιος. Δέκα χρόνια μετά (!), ο Περάκης επανέρχεται μόνιμα στον κινηματογραφικό χώρο και, επηρεασμένος από τα εκάστοτε γεγονότα και σκάνδαλα, δίνει ανά διετία και μία καινούργια ταινία. Το 1997 γυρίζει την ταινία «Προστάτης οικογενεί-

Η «ΛΟ ΥΦΑ» ΚΑΙ ΟΛ Ε Σ ΟΙ ΑΛΛ ΕΣ...

ας» με τον Ρένο Χαραλαμπίδη στο ρόλο ενός συγγραφέα που θεωρείται ο εγκέφαλος μιας απαγωγής. Το 1999 σκηνοθετεί τη «Θηλυκή εταιρεία», που είναι σαφώς επηρεασμένη από το ροζ σκάνδαλο της Λάρισας. Η ατάκα “Εverybody in this town fucks except to me” (ειπωμένη από τον Νίκο Καλογερόπουλο) ακούγεται σε όλες τις αντροπαρέες εκείνης της περιόδου. Το 2001, ο Περάκης καταπιάνεται με το χρηματιστήριο και τη φούσκα που έσκασε, με την ταινία «Η Φούσκα». Εκεί, ο Αλέξης Γεωργούλης -που δουλεύει ως κράχτης σε μια ταβέρνα, ντυμένος τσολιάς- μπλέκεται σε περιπέτειες με τη Μαρία Σολωμού, ενώ το 2002, με την ταινία «Η Λίζα και όλοι οι άλλοι» ο σκηνοθέτης ασχολείται με τους κοριτσίστικους «μπελάδες» της Κατερίνας Μουτσάτσου. Προσπερνώντας αυτή την κινηματογραφική περίοδο που ασχολείται κυρίως με την επικαιρότητα, ο Νίκος Περάκης επιστρέφει το 2005 στο θέμα που τον ανέδειξε. Η ταινία «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» κάνει εισπρακτικό ρεκόρ και τροφοδοτεί με νεαρούς θεατές ακόμα και την παλιά «Λούφα». Δίνει στο κοινό μεγάλες ατάκες (όπως «Πάμε πόλεμο;» από τον Ιωάννη Παπαζήση ή «Δεν το κουνάω απ’ επαέ, αν δεν μου πέμψουνε το απολυτήριο από το τάγμα» από τον Ορφέα Αυγουστίδη), ενώ το πανέξυπνο τραγούδι-soundtrack παίζεται μέχρι και στα club. Η ιστορία γνωστή: φαντάροι και περιπέτειες. Την ταινία αυτή ακολούθησαν το «Ψυχραιμία» (2007), με τον Κρητικό Μίνωα Σταυρακομανιό (Ανδρέας Κωνσταντίνου) να κλέβει την παράσταση, και το “ArTherapy” (2010), ένα ψευδοντοκιμαντέρ στο οποίο ο σκηνοθέτης αφηγείται τις ιστορίες νέων καλλιτεχνών. Οσο για τη νέα ταινία «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά» που βγαίνει στις αίθουσες την άλλη εβδομάδα, ο δρόμος φαίνεται να είναι ήδη στρωμένος. Ενα καστ από ηθοποιούς που έχουν δοκιμαστεί, έξυπνες ατάκες, σύγχρονοι προβληματισμοί και ένας τίτλος που από μόνος του φέρει πολλά. Είστε έτοιμοι; Προσοχή! Παρουσιάστε!


28 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

x‘‡

:::0(75232/,61(:6*5

SMS τα μηνύματα της εβδομάδας

Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ”ÀTERRA?GELIDA HOTMAILCOMÀ

„ Τώρα που ο Καπουτζίδης κάνει ξανά στροφή καριέρας «Παρέα στην κουζίνα», δεν φοβάται μήπως σε μια εκπομπή μαγειρικής τα αστεία του προκύψουν ξανά κατεψυγμένα; „ Στα τρέιλερ του «Ράδιο Αρβύλα» κάποιος έχει πατήσει με στραβή γόβα, δεν εξηγείται αλλιώς τέτοια ντεμέκ χαριτωμενιά. „ «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά;» Μάλλον «Μούφα και παραλλαγή: Σειρήνες, στη στεριά δεν ζει το ψάρι». „ «Στο δικό μας πρωινό δεν έχει σημασία η μαρκίζα», λέει η Σίσσυ Χρηστίδου για το νέο εγχείρημα του ΑΝΤ1. Μπουζούκια να ’ναι κι ό,τι να ’ναι, Σίσσυ μας. „ Ο πιο επίκαιρος τίτλος θεατρικού έργου με τις συνεχείς ακυρώσεις παραστάσεων ελλείψει θεατών στη φετινή σεζόν, αυτός του «Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω». Είναι κανείς θεατής στην πλατεία ή να πάμε σπίτι μας και σήμερα; „ Γρηγόρης Αρναούτογλου: «Αποφάσισα να με αγαπήσω». Για την ιστορία, έτσι έχει ονομάσει ο Γούντι Αλεν τον αυνανισμό. „ Το «Πρωινό AΝΤ1» αποκάλυψε πως η Ελένη Μενεγάκη λατρεύει τον ύπνο και μπορεί να τον απολαύσει παντού και οποιαδήποτε ώρα. Το ίδιο κάνει και το πιστό κοινό της που τη μιμείται ως πρότυπο. Κοιμάται μέρα μεσημέρι. „ Αριάν Λαμπέντ, πρωταγωνίστρια Λάνθιμου και Τσαγγάρη για τις ταινίες τους: «Αυτά τα φιλμ περιγράφουν ζόρικες, αλλά πραγματικές καταστάσεις». Σε ποιο άσυλο ακριβώς αναφέρεστε;„ Εχει δίκιο το μεγάλο και συνήθως έγκυρο gossip site όταν γράφει «οι ‘Ιππείς της Πύλου’, που έσπασαν τα ταμεία ...» Τα ταμεία τα έσπαγαν μετά οι καθαρίστριες των άδειων αιθουσών όπου παίχτηκε να δούνε αν υπάρχει φράγκο να πληρωθούν.„ Στο site του Βασίλη Παπακωνσταντίνου αναζητούνται τραγουδοποιοί να μελοποιήσουν επτά τραγούδια για το νέο του δίσκο. Τουλάχιστον επτά αντίτυπα θα πωληθούν σίγουρα. (με πολλή αγάπη) „ Η Κατρίν Ντενέβ αποφάσισε να κάνει κι άλλες πλαστικές και να γίνει πλέον εντελώς αγνώριστη. Γιατί μόνο ως αγνώριστη μπορεί να ριψοκινδυνεύει να εμφανιστεί στη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή («Ελ Γκρέκο») «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι». „ Η Αθηναΐς Νέγκα, που γράφει πόσο σιχαίνεται τα νέα της χαλιά στο Τwitter, δεν έχει δίκιο. Γιατί τα χαλιά είναι τα μοναδικά που μπορούν να ανέχονται να τα πατάει χωρίς να τη βρίζουν.

χει δεν έ ό ν ι ω Σίσσυ ας πρ έει η ικό μ λ δ , ο » τ α Σ ζ « ημα μ αρ κ ί εγχείρ σία η ο έ ν σημα ο κι τ α ’ναι ν ου για δ α ί ι τ κ σ ύ Χρη πουζο Τ1. Μ . Ν Α υ μας του , Σίσσ ι  α ν ’ α €‰ŒÄ Š | ό,τι ν † ‹ ĉ


ˆŒ‹{

‚}Š{ °”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

lÀ»r‰…¸ÀŽÀo¸…­±¸À «Μπορείς να έρθεις απόψε στην πρόβα;» Η πρόσκληση/ πρόκληση του φίλου μου Νίκου Σούλη για να φωτογραφίσω την Τσανακλίδου στην πρόβα της με έκανε να αφήσω όπως όπως τη φούρλα της Πέμπτης και να πάω ορθοπεταλιά στο Ζυγό στην Πλάκα. Η Τάνια της απίστευτης ενέργειας, του χαμόγελου, της ωραίας παρουσίας και φωνής βρίσκεται παντού εντός και εκτός σκηνής. Ολοι μαζί μια παρέα που ροκάρει ασταμάτητα. Το σόου καταπληκτικό και επίκαιρο όσο ποτέ. Τα βίντεο του Νίκου φέρνουν ρίγη και μετά αναλαμβάνει η πρωταγωνίστρια για να μας αποτελειώσει. Θεϊκό!


쐕‰Ü–ô™ô“˜Ü™ Να πω από την αρχή ότι αγαπώ πολύ τις συζητήσεις - προφορικές και γραπτές! Να πω επίσης ότι για αρκετό καιρό χαιρόμουν την ανταλλαγή email μεταξύ φίλων και γνωστών με διάφορα link (λιγότερο η περισσότερο ενδιαφέροντα). Να πω και τον πόνο μου - δεν το αντέχω πια! Δεν μπορώ να ανοίγω το mailbox όλο προσδοκία και να διαβάζω μηνύματα του τύπου «Διάδωσέ το, πρέπει όλοι να μάθουν την αλήθεια». Χτες έλαβα φοβερό βίντεοντοκουμέντο με μια ημίτρελη Αμερικανίδα που αποκάλυπτε σε απίθανη εκπομπή αμερικανικού ανθυποκάναλου κάποια δήλωση του Panos Kammenos! Αν θέλω να μάθω τις απόψεις του Καμμένου, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν κάτι blog στην Ελλάδα που τις φιλοξενούν. Δεν χρειάζεται να μου σερβίρουν τις θεωρίες συνωμοσίας στα αγγλικά. Και να με καλούν να διαδώσω το φοβερό ντοκουμέντο πριν, λέει, «το εξαφανίσουν». Ποιος να το εξαφανίσει, παιδιά; Στο YouTube το είχε ανεβάσει ο άνθρωπος. Δεν νομίζω να κάτσει κανείς να χακέψει το YouTube για να εξαφανιστεί η αποκάλυψη του Kammenos! Το άλλο που μου ήρθε σήμερα το πρωί είχε τίτλο «Απίστευτο! Μας ετοιμάζουν νέα Κατοχή οι Ευρωπαίοι». Δεν έκατσα να το διαβάσω, αντιλαμβάνομαι από τον τίτλο το βαθυστόχαστο περιεχόμενο. Η απαίτησή μας είναι να μας χαρίσουν το χρέος και να μας δώσουν και κάτι από πάνω, να έχουν οι Ελληνες πολιτικοί να μοιράζουν στο λαό. Οποιαδήποτε άλλη λύση είναι ωμή ξένη επέμβαση! Είπα να πω στον αποστολέα να μην με ξαναενοχλήσει, αλλά σκέφτηκα ότι μπορεί να προσβληθεί. Οπότε του απάντησα (μην νιώθει ότι τον αγνοώ): «Αμήν και πότε, Δημήτρη μου, αν είναι να με κατέχουν Ελληνες πολιτικοί και συνδικαλιστάδες, χίλιες φορές να έρθει η Βερμαχτ!» Λέτε να καταλάβει το νόημα και να αφήσει το mailbox μου ήσυχο ή είμαι πολύ αισιόδοξος;

lÀ»r‰…¸ÀŽÀo¸…­±¸À

Η Ελένη Κοκκίδου και ο Κώστας Θωμαΐδης απογειώνουν υπέροχα το δικό τους ερμηνευτικό κομμάτι, όπως και όλοι οι μουσικοί που πλαισιώνουν το σχήμα. Ηρθαν στιγμές που η Τάνια μού θύμισε μια άλλη αγαπημένη μου, την Τίνα Τέρνερ - χωρίς πλάκα. Δεν θυμάμαι ποτέ πριν να είδα την Τσανακλίδου τόσο απελευθερωμένη και εκρηκτική. Εκτός από συγκλονιστική ερμηνεύτρια, είναι και μια show woman μεγάλου βεληνεκούς. Να παίρνουν μαθήματα οι μικρότερες...

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

¼…¸­Ž…’


 :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

¹ŽŠ±¸À„’À½ˆ‘­±¸’ Αν ο Θεός της Ελλάδος δεν είχε πάει νωρίς για ύπνο, ο Ζωρζ Πιλαλί θα ήταν ο διάδοχος του Μάνου Χατζιδάκι. Γιατί; Διότι τους χαρακτηρίζει η ίδια παιγνιώδης διάθεση που οδήγησε κάποτε τον αρχαίο σοφό να δηλώσει: «Ελληνες αεί παίδες». Προσθέστε μια εσωτερική, αυθαίρετη, πρωτόγονη αίσθηση της μελωδίας και του ρυθμού και θα με καταλάβετε όταν επιμένω ότι ο Ζωρζ είναι μία από τις ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης της ελληνικής μουσικής. Μας το έδειξε αυτό για μία ακόμη φορά το περασμένο σαββατόβραδο στον IΑΝΟ, παρότι ο χώρος δεν προσφερόταν για το σόου-πακέτο στο οποίο μας έχει συνηθίσει. Θα τον ξαναδούμε στις 11 Νοεμβρίου στο Κύτταρο, παρέα με τον Πουλικάκο. X.Φ.

i‹¸‰®Ž…’ Τις προάλλες πέσαμε πάνω σε εντυπωσιακές «Μεταπλάσεις» του γλύπτη Δημήτρη Βλάσση, καθώς διασχίζαμε με την παρέα τη Στοά Σπυρομήλιου. «Αυτά είναι υπέροχα», σχολίασε ένας εξ ημών και, αφού συμφωνήσαμε όλοι, εκφράσαμε και την εύλογη απορία γιατί οι δήμαρχοι αυτής της ρημαδοπόλης δεν τα διαλέγουν για να κοσμήσουν τις πλατείες της. Βλέποντας μετά στη Βουκουρεστίου τα βουνά των σκουπιδιών, δώσαμε χαλαρά απάντηση στην ερώτησή μας. ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

i‹Š­½„Ž„ Στους καιρούς που ζούμε η συνέπεια και η επιμονή αποτελούν δύο λέξεις-κλειδιά για την επιβίωση του πολιτισμού. Το Booze Cooperativa φαίνεται να το γνωρίζει καλά και το αποδεικνύει με μια σφιχτή ατζέντα εκδηλώσεων, όπως το έργο “Deconstruction by Inside Noise (performing soundsystem)” που φιλοξένησε αυτή την εβδομάδα. Στην είσοδο είδαμε και το «νεωτερισμό» της ελεύθερης συνεισφοράς αντί εισιτηρίου, που όπως φαίνεται θα είναι το νέο trend των Αθηναίων νεόφτωχων. Δεν είναι τυχαίο που κάθε βράδυ το μαγαζί είναι γεμάτο.

2&#ô4'#5 nƒrˆ’ÀÀ½…‡³’À•‘³’ Σου προκαλεί ίλιγγο η αίσθηση του να μην ξέρεις τι θα έχει συμβεί μέχρι να τυπωθούν αυτές οι γραμμές. «Θα γίνει της τρελής αυτή την εβδομάδα», έλεγε την Τρίτη ο Δημήτρης, ενώ ο Γιώργος έγραφε στο Facebook ότι «οι Ελληνες δεν πάμε καθόλου καλά» και συμπλήρωνε την παρατήρησή του με το «βαρέθηκα, κουράστηκα, σιχάθηκα». Από την άλλη, ο Νίκος ζει νύχτες δημιουργικού πυρετού στα σοκάκια της Πλάκας, στα οποία ακούστηκε πάλι η θεϊκή φωνή της Τσανακλίδου. Η Δήμητρα είναι έτοιμη να αναθεωρήσει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία με αφορμή τον έρωτα. «Τι ακριβώς θέλεις να του πεις, παιδί μου;» τη ρώτησα τις προάλλες στο μπαρ. «Γιατί δεν του το λες στα ίσια να τελειώνουμε;» Αντί να του το πει, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα μηνύματα του κινητού της, έτσι η αγαπημένη φίλη πέρασε σε μια νέα φάση ζωής. Η Λίλη έχει σηκώσει τα μανίκια της και είναι έτοιμη να παλέψει με «γερμανικά θηρία» κάπου στην Πελοπόννησο, αλλά ωστόσο βρήκε τη διάθεση να μπει σε δύο γκέι μπαρ και να κάνει όλων τα μάτια και τα κομπλιμέντα να πέσουν επάνω της, ενώ ο αεικίνητος Λευτέρης εξακολουθεί να μαγεύει φίλους και γνωστούς με ατάκες, χαμόγελα και τρυφερότητα. Ο Λάμπρος μετράει τα ποτά μου και μου θυμίζει -ευγενικά- ότι έπρεπε να έχω γυρίσει σπίτι μου. Ο Αντώνης μού έλεγε: «Καλά τα βινύλια, αλλά τα είδα όλα, φίλε μου» και προειδοποίησε τον Κώστα ότι ο επόμενος μαραθώνιος βινυλίων θα αργήσει λιγάκι. Ο Σταύρος και η Μελίτα ήρθαν ένα βράδυ να μου θυμίσουν μερικές από τις ωραιότερες εποχές της ζωής μου, τότε που είχαν πρωτογνωριστεί στο Graffiti της Ομόνοιας, το πιο καλτ κλαμπ της Αθήνας. Μια πόλη σε συνεχή αναβρασμό, φίλοι και γνωστοί σε υπερένταση, μια χώρα όπως δεν την έχουμε ξαναδεί. Ναι, σίγουρα δεν ξέρω πού θα μας βρουν όλους εμάς αυτές οι γραμμές όταν κυκλοφορήσουν, αλλά θα είμαστε κάπου εκεί έξω με τις μεγάλες ή μικρές μας ζωές να χτίζουν λίγο λίγο το πιο αλλόκοτο μωσαϊκό. ΝικήταςÀΚαραγιάννης


Š…’Á—˜“

 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

·Š”ˆ®„‡

$JÀ2OSES

$!#ô-$$

Τα τελευταία πέντε χρόνια μοιράζεται το χρόνο της μεταξύ του γραφείου της στην εφημερίδα όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος και τα decks στα μπαρ του κέντρου της Αθήνας όπου παίζει μουσική. Η αγάπη της για τη μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία, όταν ήταν πιστή ακροάτρια του Γιάννη Πετρίδη, του ραδιοφωνικού παραγωγού που λάτρεψαν εκατομμύρια Ελληνες. Αδυναμία της είναι η ροκ και ειδικότερα ο προσωπικός της «θεός», ο Bruce Springsteen, για τον οποίο μάλιστα έχει ταξιδέψει πολλάκις προκειμένου να τον δει live! Οσα χρόνια σπούδαζε στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά και αργότερα όταν επέστρεψε στην Ελλάδα παρατηρούσε τους dj, θαύμαζε το ταλέντο τους να φέρνουν τον κόσμο στην πίστα, αλλά δεν τολμούσε να σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να το πετύχει και η ίδια. Αυτό άλλαξε τη στιγμή που έπαιξε για πρώτη φορά σε ένα πάρτι. «Οταν άρχισαν όλοι να χορεύουν, ένιωσα μια ηδονή», μου λέει με το χαρακτηριστικό χαμόγελο του ζωδίου της (Σκορπιού) και συμπληρώνει ότι τελικά ήταν ο Αντώνης Φανός που την προέτρεψε να παίξει επαγγελματικά. Η αρχή έγινε στο Toy Cafe και έκτοτε έχει βρεθεί στα decks μερικών από τα καλύτερα μπαρ της Αθήνας. Παίζει διαφορετικά είδη μουσικής (την αποκάλεσα χαμαιλέοντα) ανάλογα με το κοινό και το χώρο. Από τη ροκ προχώρησε στη σόουλ, στα ’60s και την electronica, που είναι και η νέα της λατρεία. «Από τότε που παίζω μουσική άλλαξε η ζωή μου, ‘άνοιξα’ πολύ, απέκτησα αυτοπεποίθηση. Με μαγεύει η επαφή με τον κόσμο και η άμεση ανταπόκρισή του στα ακούσματα που επιλέγω. Τους βλέπω να περνούν καλά και αυτό με ανεβάζει τρομερά. ‘Ανεβαίνουμε’ όλοι μαζί, γινόμαστε μια παρέα». Αυτό που της λείπει από την Αθήνα είναι τα καλά μικρά μπαρ με ηλεκτρονική μουσική, κάτι που όντως λείπει από την πόλη μας. Πιστεύει πως «είναι λάθος να ακούγεται αυτό το είδος μόνο στα μεγάλα κλαμπ και τόσο δυνατά, ώστε να ξεκουφαίνεσαι. Είναι μαγική μουσική και ταιριάζει σχεδόν παντού». Στον επίλογο; «Γράψε ότι μόνο η μουσική και ο έρωτας κάνουν τη Γη να γυρίζει!» sÀm

‡žœâ©…œ‹äš˜Ÿ©„œšâ{˜¡–˜Ÿ

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

ô

Κάτοχός του, εγώ! Μπορεί να μην αγόρασα την Ελλάδα, αλλά μόλις απέκτησα ένα όμορφο φωτιστικό. Το πάρτι στήθηκε για να αποχαιρετίσουμε έναν ακόμα φίλο που μας αφήνει για τα ξένα. Το σπίτι του είχε μετατραπεί σε ένα μικρό χώρο πλειστηριασμού για εμάς που δεν μεταναστεύσαμε ακόμα. Εξυπνος, οικονομικός και οικολογικός τρόπος να αφήνεις στον τόπο σου τα πράγματά σου. Σ.Π.

»Š‹±Š”À‘­®À Η ιδιαίτερη σχέση του δημοσιογράφου και εικαστικού Δημήτρη Γαλάνη με την κάμερα έχει δώσει στον Τύπο συγκλονιστικές φωτογραφίες από το ελεύθερο ρεπορτάζ, αλλά και από τις περιηγήσεις του στη φύση. Οταν δεν ζωγραφίζει, φωτογραφίζει τη ζωή της πόλης και της επαρχίας, απαθανατίζοντας πρόσωπα και τοπία μοναδικής ευαισθησίας, όπως αυτά που εκθέτει αυτές τις μέρες στο Toy Cafe της οδού Καρύτση.


 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ ‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

:::0(75232/,61(:6*5

oŠŠˆŠƒ®ŽÀ½ Ο μοναδικός φόρος τον οποίο θα πλήρωνα πολύ ευχαρίστως θα ήταν για το Ταμείο Γκραφιτάδων.

i‘½¸À‹¸ˆ…Š¬ Η πεποίθηση ότι «η τέχνη θα μας σώσει» έχει εδραιωθεί σε πολλούς φίλους μου και σιγά σιγά σκέφτομαι σοβαρά να βγάλω τα πινέλα μου από το κουτί τους. «Τι το λες και δεν το κάνεις;» μου λέει η Λίλη. Το συζητήσαμε πάλι βλέποντας την έκθεση κολάζ της Αννας Δημητρίου με τίτλο “Vintage Wallpapers”, στο Bartesera της Κολοκοτρώνη. Κινηματογραφική άποψη μιας τέχνης που αγαπάμε, αλλά που δεν βλέπουμε συχνά.

——’Ÿ

‡žœ

š‹‘“Ò œ‹Ÿ©Ï‹ à “• Ó © â

-,ô2&#ô0-"

°‡Š”‹±­…¸À‡¸…À¬«¸ˆ¸

Συνειδητοποίησα έντρομη ότι συνήθισα το αίσθημα της αποστροφής. Οχι τη θέα των σκουπιδιών, βουνά δυσοίωνης δυσοσμίας, όπως εκείνης του λιμνάζοντος βούρκου που χωνεύει στα βάθη του περιττώματα μαζί με τους οργανισμούς που τα παρήγαγαν. Συνήθισα το αίσθημα της φρίκης που γεννάει η θέα τους. Ημέρα την ημέρα, βήμα το βήμα στο βομβαρδισμένο τοπίο του Κέντρου, Σόλωνος, Σκουφά, Εξάρχεια, Ομόνοια, και της γειτονιάς μου, που αργανασαίνει στα μικρομάγαζα. Ανοιχτά ακόμη σε πείσμα της κρίσης, μικρές σπίθες ζωής πίσω από τους τόνους των σκουπιδιών, με τους μαγαζάτορες να συνηθίζουν το αίσθημα αποστροφής για τις σκουπιδομάζες, όπως κι εγώ. Ολοι μας. Τριάντα χιλιάδες τόνοι βρόμας στα πεζοδρόμια. Αλλά ο εφιάλτης δεν ήταν η θέα τους. Ηταν αυτό το άγριο, πρωτόγονο αίσθημα μιας διαρκούς φρίκης, που εισχωρούσε στα ρουθούνια, στο μυαλό, την ψυχή, ώσπου η αηδία έγινε δεύτερη φύση. Σαν ένα επίκτητο κουσούρι που μισείς, αλλά μαθαίνεις να βολεύεσαι πίσω του και αρχίζεις μαζί του να μισείς και ό,τι άλλο σε εμποδίζει να απολαύσεις, γιατί εντέλει η απόλαυση είναι τρόμος. Να μην μας αρέσει τίποτε λοιπόν. Κάπως έτσι θα είναι το εφιαλτικό μέλλον. Ανθρωποι με την έκφραση του αποτροπιασμού να στραβώνει τα χαρακτηριστικά, διαρκώς ξινισμένοι, ξεχασμένοι στον κόσμο που δεν υπάρχει χαμόγελο. Ο απόλυτος εφιάλτης. Η βαρβαρότητα. Ή μάλλον η αποδοχή της ως αναγκαίο κακό. Αναγκαίο. Γιατί οι συνθήκες είναι σκληρές, γιατί η οικονομία είναι σε κρίση, γιατί ο κόσμος χάνει χρήματα, γιατί μερικοί τα χάνουν όλα, γιατί, γιατί, γιατί... Ολα αληθινά. Και για λύση; Η βαρβαρότητα. Να συνηθίζεις τη βρόμα. Να θυμάσαι μόνο το αίσθημα της αηδίας και όχι της ευφορίας. Γιατί το δεύτερο σε πληγώνει. Δεν θυμάσαι πώς την κερδίζεις, τι είναι αυτό που σε οδηγεί σε αυτή. Τι κατάφεραν τριάντα χιλιάδες τόνοι σκουπιδιών μία βδομάδα, δύο, μια ολόκληρη ζωή στα πεζοδρόμια της Αθήνας; Φοβάμαι πως κέρδισαν. Κατάφεραν να θρυμματίσουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε κομμάτια σαν πορσελάνη που έσπασε και αχρηστεύτηκε. Γιατί αλλιώς δεν θα είχε πεταχτεί στα πεζοδρόμια τόση βρομιά, θα είχε με μεγάλη προσοχή μαζευτεί σε μεγάλες, ασφαλείς σακούλες στα μπαλκόνια των σπιτιών, ο καθένας να έχει την ευθύνη που του αναλογεί και να την τιμά, να γίνεται το καθαρό πεζοδρόμιο σύμβολο ενός μεγαλύτερου αγώνα από όλους να μην κερδίσει το βλέμμα, το μυαλό, την ψυχή η αποστροφή. Να είναι καθαρό το πεζοδρόμιο, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, επειδή άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, επειδή άνθρωποι χάνουν τις βολές τους και επειδή ο καινούργιος κόσμος που θα έρθει, έρχεται, δεν πρέπει να μας βρει θρύψαλα. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„


Š…’Á—˜“

 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

ÑÄô…‡ÑÄôÑȃô‚πȃ

j‰¸‰±Š‰À„’À‡¸rˆ…«„’

Κυριακή κοντή γιορτή... Το «κούρεμα» και οι συνέπειές του -τώρα και μετά- στην καθημερινή ζωή εκατομμυρίων πολιτών δεν μας αφήνει να σκεφτούμε με καθαρό μυαλό τους επόμενους μήνες. Ούτε καν την εικόνα της Δευτέρας και τα συστατικά της. Και όμως, στην κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας και οι συμπολίτες, Δευτέρες πιθανότατα να υπάρξουν αρκετές τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια... Μαύρες Δευτέρες, γεμάτες πόνο και δάκρυ, Δευτέρες που εξακοντίζουν στα ουράνια την «εθνική κατάθλιψη»! Παρόλα αυτά κανείς δεν χρειάζεται να μείνει με σταυρωμένα χέρια, απαθής με κατεβασμένα ρολά. Χρειάζεται μια συλλογική, όσο είναι δυνατόν, αντίδραση κόντρα στην κατάθλιψη και σε αυτή την αντίδραση αποτελεσματικό συστατικό αποτελεί ο Πολιτισμός. Ο Πολιτισμός που επιτρέπει και ενθαρρύνει το αίσθημα της κοινότητας -ακόμη και σε μια «μητρόπολη του Νότου» όπως η Αθήνα-, τις συλλογικές δράσεις, τις πράξεις αλληλεγγύης. Η “Metropolis” και οι «Μητροπολιτικές Ιστορίες», με τις μικρές τους δυνάμεις, αλλά με πολύ μεράκι, αγάπη, αφοσίωση και κυρίως στήριξη από ένα ευρύ δίκτυο συνεργατών και φίλων, συμμετέχουν σε συμπράξεις με δημόσιους φορείς και φορείς που προέρχονται από την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ασθενική εισέτι Κοινωνία των Πολιτών - για παράδειγμα, η έκδοση των «Μητροπολιτικών Ιστοριών» για τα Σύγχρονα Αθηναϊκά Παραμύθια γίνεται αφορμή για μια γιορτή σε δημόσιους χώρους για τα παιδιά και τους εφήβους με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Ακόμη και σε τέτοιες μέρες έχουμε ακόμα το κουράγιο να ανοιχτούμε στην πόλη και τους συμπολίτες μας μέσα από πρωτοβουλίες και δράσεις, όπως με τους γείτονές μας, την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Αλλά όλα τούτα στην ώρα τους...

j‰¸’À¸ˆ½Š­Š©¸…‡’À ®‘¸’ÀŽ„À°³ƒ„ Την περασμένη Δευτέρα (20/11) η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών μπήκε στην τροχιά του αλμοδοβαρικού σύμπαντος με αφορμή την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας «Το δέρμα που κατοικώ». Μια μέρα νωρίτερα, σε μια χαλαρή συζήτηση με συντονιστή τον Χρήστο Μήτση τέθηκε το ερώτημα: «Γιατί μας αρέσει ακόμα και όταν δεν μας αρέσει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ;» Εκεί παραβρέθηκε και ο πρωταγωνιστής της ταινίας Γιαν Κορνέτ, που μας μίλησε για τη «γιορτή» του να δουλεύεις με έναν τόσο εκρηκτικό Ισπανό σκηνοθέτη, όπως ο Αλμοδόβαρ, που αναζητά σε όλες τις ταινίες του «την αλήθεια μέσα από τα ψέματα». Το ελληνικό κοινό θα δώσει ραντεβού τις επόμενες μέρες στις αίθουσες για να ανακαλύψει μια ταινία που είναι αρκετά «ψυχρή για να αναδεικνύεται το δράμα από μόνο του», όπως μας είπε ο νεαρός πρωταγωνιστής.

µÀmÀm¸¸•r’

‡žœâ©…œ‹äš˜Ÿ©„œšâ{˜¡–˜Ÿ


u…Š

35

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2<

»jvst´tµ¹iÀnjÀi·tql Ασ Ασχολείται με το διαδίκτυο, τις εφαρμογές για κινητά τηλέφωνα και κ tablet, τη διοργάνωση διαδραστικών εκδηλώσεων. Η ομάδα ττης TopCreations έχει τη δική της οπτική πάνω στις ψηφιακές υυπηρεσίες και μας αρέσει. Š”Ài‰­³¸Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ” Δύο χαρούμενα παιδιά, με ιδέες και όραμα για το μέλλον. Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον Αλέξανδρο Μπινόπουλο και τον Νώντα Συρράκο, βασικούς συντελεστές της ομάδας TopCreations. Μαζί με νέους developer, δραστηριοποιούνται στον τομέα της ψηφιακής επικοινωνίας αναπτύσσοντας μεταξύ άλλων ενημερωτικές εφαρμογές για tablet και smartphone, application για το χώρο της ψηφιακής εκπαίδευσης και του storytelling, ενώ πραγματοποιούν και event, τα οποία προσφέρουν ολοκληρωμένες διαδραστικές εμπειρίες. Χάρη στη δουλειά τους, έχεις τη δυνατότητα, για παράδειγμα, να διαβάσεις στο iPad σου το τεύχος ενός περιοδικού με τρόπο εντελώς διαφορετικό από ό,τι στο χαρτί. Μπορείς να παρακολουθήσεις συνοδευτικά βίντεο μιας συνέντευξης, να ακούσεις ηχητικά αποσπάσματα, να κάνεις σχόλια και να συνομιλήσεις με τους συντάκτες. Κάτι σαν την εφημερίδα που διάβαζαν οι μάγοι στις ταινίες του Χάρι Πότερ δηλαδή, αλλά σε περισσότερο ρεαλιστική εκδοχή. Παρά τη δύσκολη συγκυρία, οι δυο τους παραμένουν αισιόδοξοι για το μέλλον της εργασίας τους. «Υπάρχουν κάποια δεδομένα», μας λένε, «ειδικά στο χώρο των mobile media, τα οποία δημιουργούν μια θετική δυναμική, τόσο από την πλευρά των πελατών-συνεργατών όσο και των τελικών χρηστών. Συγκεκριμένα η χρήση των mobile apps αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, ενώ, πέρα από το iPhone, τόσο οι συσκευές με λογισμικό Android, αλλά και τα tablet, με το iPad στην πρωτοκαθεδρία, δημιουργ��ύν μια κρίσιμη μάζα συσκευών που προσφέρονται για την ανάπτυξη εφαρμογών». Τη μεγαλύτερη δυναμική στο Social Web τη διατηρεί, σύμφωνα με τη γνώμη τους, το Facebook. Εκεί οι επιχειρήσεις μπορούν να έχουν μια ολοκληρωμένη παρουσία ενισχύοντας τη σχέση τους

με τους χρήστες. Οσον αφορά τα mobile media, πιστεύουν ότι τη μεγαλύτερη απήχηση την έχουν οι εφαρμογές ενημερωτικού χαρακτήρα και κοινωνικής δικτύωσης, καθώς επίσης τα παιχνίδια με social networking χαρακτηριστικά. «O χώρος των mobile media εμφανίζει σημαντικές προοπτικές εξέλιξης. Φιλικά και εύκολα στη λειτουργία application με χαρακτηριστικά τα οποία ωθούν τους χρήστες σε συνεχή χρήση είτε για λόγους λειτουργικότητας είτε για λόγους ψυχαγωγίας θα αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος σε επικείμενες υλοποιήσεις», εξηγούν. Εχοντας όλα αυτά υπόψη τους, θεωρούν πως η τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο εξόδου από την κρίση, αν και από μόνη της δεν αρκεί. «Αυτό που σίγουρα πλεονάζει στη χώρα μας είναι οι ιδέες, η φαντασία και η έμπνευση. Από αυτήν όμως την αφετηρία μέχρι και την ολοκλήρωση και παραγωγή καινοτόμων ιδεών μεσολαβεί μια σειρά από διαδικασίες στις οποίες δεν ανταποκρινόμαστε με αντίστοιχη επάρκεια. Απαιτείται σε κάθε περίπτωση ποιοτικό περιεχόμενο, καινοτόμες ιδέες, μεθοδική εργασία και -το κυριότεροσυνεργασία», καταλήγουν.

INFO „š“››âœšŸ©{–’š˜˜šáŸ© ‘“‹©œ’—©3NO"QD@SHNMR 6DA©www.t-c.gr %@BDANNJ©facebook.com/topcreations 3VHSSDQ©twitter.com/topcreations 8NT3TAD©youtube.com/topcreationsgr


u…Š

36 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

´uª¹mtÀÀ j´¹¯¹ª¹t

m±½‰ŠÀµ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’ o‘Šƒ¸‚±’Às…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

Η Λυρική Σκηνή ανεβάζει το «Ελιξίριο του Ερωτα». Ο Σταμάτης Φασουλής σκηνοθετεί για πρώτη φορά όπερα. Συναντήσαμε τρεις πρωταγωνιστές: ένα βαρύτονο, έναν τενόρο και μία σοπράνο. Εκείνη με παρουσία σε μερικά από τα πιο διάσημα θέατρα της Ευρώπης, οι άνδρες της παρέας κάτοχοι του «πιστοποιητικού ποιότητας» που ονομάζεται Υποτροφία «Μαρία Κάλλας». Οι Χάρης Ανδριανός (δεξιά), Κωνσταντίνος Κληρονόμος (αριστερά) και Βασιλική Καραγιάννη ανήκουν σε μια νέα γενιά τραγουδιστών που χαίρονται την τέχνη τους και «κοιτούν» το λυρικό τραγούδι με σύγχρονη ματιά. Το εσωτερικό του Θεάτρου Ολύμπια (Ακαδημίας 59) αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση. Μια μυρωδιά κόκκινης μοκέτας θεάτρου που, εάν κάποιος τη μυρίσει, τον στοιχειώνει για πάντα. Μια Λυρική Σκηνή επί ποδός πολέμου, κόσμος πολύς και μια ένταση δημιουργική στον αέρα. Λίγες στιγμές πριν από την πρόβα της παράστασης «Ελιξίριο του Ερωτα». Και όμως μέσα από την κουβέντα θα φανεί ότι και ο κόσμος της όπερας δεν έχει μείνει ανεπηρέαστος από τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα... Συνάντηση με τους τρεις πρωταγωνιστές

της παράστασης. Και μια φωτογράφιση, απόδειξη ενός σημαντικού γεγονότος: «Οι λυρικοί τραγουδιστές δεν είμαστε από άλλο πλανήτη», όπως δήλωσε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης η Βασιλική Καραγιάννη. Και οι τρεις είναι νέοι, με σημαντικές διακρίσεις, αλλά και πολλές παραστάσεις τόσο εντός όσο και εκτός των ελληνικών συνόρων. Ο Χάρης Ανδριανός αναλαμβάνει να με «ξεναγήσει» στα μουσικολογικά στοιχεία του «Ελιξιρίου». Μου παραδίδει μαθήματα άνεσης λόγου διατρέχοντας την ιστορία του έργου. Μαθαίνω πως πρόκειται για μια κωμική όπερα του Γκαετάνο

Ντονιτσέττι, την οποία συνέθεσε -μόλις σε δύο εβδομάδες- το 1832. Μία από τις 75 που έγραψε ο θρυλικός συνθέτης. Γεμάτη εντυπωσιακές και πολύπλοκες μελωδίες που υπηρετούν πολλά συναισθήματα και όχι μόνο το χαμόγελο. Η ιστορία της πλέκεται γύρω από τον ανεκδήλωτο έρωτα ενός αθώου χωρικού (Νεμορίνο) για μία ξιπασμένη -ως πλούσια- κοπέλα (Αντίνα). Το ερωτικό τρίγωνο συμπληρώνει ο εντυπωσιακά επιπόλαιος λοχαγός Μπελκόρε. Και, βέβαια, ένα μαγικό φίλτρο του έρωτα. Που όμως δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απλό μπουκάλι κρασί του Μπορντό.


‘x…’

37

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

Στην εποχή της εικόνας, οι «υπερβολικές καμπύλες ευημερίας» σίγουρα δεν βοηθούν. Οπως είναι φανερό, οι τρεις «καλεσμένοι» μας δεν υπηρετούν αυτό το μοντέλο - κάθε άλλο μάλιστα. Η λανθασμένη εντύπωση του ελληνικού κοινού που θέλει τους τραγουδιστές όπερας «γιγάντιους» καταρρίπτεται. Μπορεί, λοιπόν, οι ίδιοι να μην είναι «βαρείς», μήπως όμως το έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν είναι βαρύγδουπο; Μήπως η όπερα είναι κάτι απόμακρο για το νεανικό κοινό; Η Βασιλική έρχεται να απλοποιήσει τα πράγματα: «Το ‘Ελιξίριο’ είναι ‘παιχνιδιάρικο’ - εάν μας κάνει ο όρος. Τίποτα δεν είναι βαρύ στην υπόθεσή του και η μουσική είναι ευχάριστη, ωραία, με όλη τη δύναμη και το λυρισμό του Ντονιτσέττι. Χωρίς βέβαια να είναι συνολικά ένα βαρύ πράγμα που θα σε κάνει να φύγεις από το πεντάλεπτο». Πιστεύει πως η νέα γενιά ακούει πολύ πιο «βαριά» μουσική τελικά. Και καλό θα ήταν να δοκιμάσει την όπερα, γιατί, όπως λέει, «καλύτερα να έχεις δικιά σου άποψη για κάτι -ακόμα και αν το απορρίψεις- παρά να μην έχεις καθόλου ή να έχεις λανθασμένη». Προσωπικά, η τοποθέτησή της δεν μπορεί παρά να με βρει σύμφωνο, οπότε ρωτάω για το περί ου ο λόγος έργο. «Είναι καλή αρχή για κάποιον. Το ‘Ελιξίριο’ είναι μια καλή γνωριμία με τον κόσμο της όπερας». Και οπωσδήποτε έξυπνες ιδέες όπως το Λυρικό Λεωφορείο -όπου τραγουδιστές και μουσικοί ανεβασμένοι στο όχημα χάριζαν πασίγνωστες άριες στους περαστικούς- βοηθούν αυτή τη γνωριμία

Λυρικός τραγουδιστής σημαίνει Φως Η ιστορία της όπερας φαίνεται πως πέρασε από την εποχή των συνθετών, στην εποχή των τραγουδιστών, ύστερα ήρθε η εποχή των μαέστρων, ενώ σήμερα φαίνεται να διανύουμε την εποχή των σκηνοθετών. Εάν, βεβαία, δεν διανύουμε την εποχή του μάρκετινγκ και

INFO c֘©Ë–“”áš“˜©œ˜¡©Ëšžœ‹i© œ˜¡©•‹œÒ—˜©Óœ˜—“œ›ßœœ“ ‘“‹©©{‹š‹›œÒ›“Ÿ ©ßžŸ©•‹“©œ“Ÿ©©Ô•œžŒšá˜¡ И¡›“•à©€“ä¡—›’© ´–É“¨¶‹—É“ …•’—˜›á‹© —‡ÑŗŽš¨‚‡–Æœ’Èš ɗœá—‹© ²’Ç“Ž¨µ‹’‹–ÉŠŽ¨¨·‡–’‘Ȩµ‡•‡Å““Ž ӏp˜šá—˜© “—”“Žš¨µÆ•™“‡Éƚ¨¨µ™“–—‡“—É“Æš¨µ’Ž•Æ“ÊÑƚ Ð{–•âš© ½Å•Žš¨“Š•‡“Êš¨¨zÆ“Ë–Žš¨Æ˕ÑwŽš Ӝ˜¡–•‹pҚ‹© zŽÑȗ•Žš¨µ‡–ÆËюš¨¨»Å–Æš¨wƖ—Ê’Æœ Ö¢‹—ßœœ‹© ²’w“É‘Ž¨³‹•ˆÆ˨¨zǖwƏ“‡¨‘‡•’Å—Æœ …¡ppœß “©’©Ôš à›œš‹©•‹“©’©Ø˜šžŽá‹© œ’Ÿ©Ë—“•àŸ©‚¡š“•àŸ©…•’—àŸ “‹©{š“››âœšŸ©{–’š˜˜šáŸ© www.nationalopera.gr

της διαφήμισης... Ομως η απλοϊκή άποψη που κυκλοφορεί στην «πιάτσα» είναι πως οι λυρικοί τραγουδιστές ξέρουν και «ολίγη από υποκριτική». Την ανέφερα και εγώ ωμά για να ακούσω τον αντίλογο. «Ολοι οι λυρικοί καλλιτέχνες -αυτοί που γνωρίζω εγώ τουλάχιστον-, εάν δεν είχαν τη σύμβαση του τραγουδιού, είμαι 100% σίγουρος πως θα ήταν φανταστικοί ηθοποιοί», αναφέρει ο Κωνσταντίνος. Μου εξηγεί, χρησιμοποιώντας κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες, πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζονται τραγούδι, υποκριτική, αλλά και ενίοτε κίνηση και χορός. Γι’ αυτό άλλωστε, όπως λέει, «η όπερα θεωρείτο -πριν προκύψει η έβδομη τέχνη, το Hollywood- το υπερθέαμα των τεχνών». Η Βασιλική θα συμφωνήσει μέχρι ενός σημείου με τον προλαλήσαντα. Η δικιά της γνώμη είναι πως ο λυρικός καλλιτέχνης πρέπει να είναι εξίσου καλός και στα δύο. Πιστεύει πως, αφού πρώτα κάποιος τραγουδιστής λύσει όλα τα τεχνικά προβλήματα της φωνής του, τότε πρέπει να περάσει και στο κομμάτι της ερμηνείας. «Πρέπει να έχεις και το μελόδραμα μέσα σου. Για να ερμηνεύσεις πρέπει να είσαι και ηθοποιός», λέει χαρακτηριστικά.

Μια όχι και τόσο ρομαντική εποχή Σε editorial του BBC MUSIC υποστηριζόταν πως καθώς η ορχηστρική ή κλασική -εάν προτιμάτε- μουσική δεν έχει πια συνθέτες του μεγέθους ενός Βέρντι, ίσως τελικά φθίνει με αργό αλλά σταθερό ρυθμό. Ο Κωνσταντίνος τόνισε με λυπημένο αρχικά βλέμμα: «Διαφωνώ. Δεν μπορεί να υπάρξει ένας δεύτερος Βέρντι σε μια εποχή που, καταλαβαίνετε...» Για να συμπληρώσει δυναμικά: «Ζούμε σε μια εποχή που δεχόμαστε υπερπληθώρα πληροφοριών σε επιστημονικό, καλλιτεχνικό και σε κάθε επίπεδο τελικά. Η καθημερινή ζωή έχει

βουτήξει σε ένα πράγμα που είναι πολύ για την ίδια». Η Βασιλική υποστήριξε πως, ακόμα και αν υπάρχει «κάποια πτώση», συνεχίζουν να βγαίνουν νέοι συνθέτες. Απλώς είναι θέμα τελικά του τι προωθεί και τι όχι το σύγχρονο μάρκετινγκ. Μιλώντας μαζί τους για τη διαφορά των θεάτρων του εξωτερικού και για τις δικές τους εμπειρίες στην «ξενιτιά», ο Χάρης ξαφνικά ζήτησε συγγνώμη που ήταν σιωπηλός. Απλά, είχε γενική πρόβα σε δύο ώρες. «Τα οικονομικά προβλήματα είναι τόσο πολλά που ειλικρινά δεν ξέρω πού να βρω τη χαρά και τη δύναμη για να ανέβω στη σκηνή», είπε. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει τόσο στους μόνιμους όσο και σε αυτούς που συνεργάζονται με τη Λυρική Σκηνή. Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τον Χάρη είναι ότι υπάρχει μια δυσκολία και δεν το ευχαριστιούνται. Η μαύρη αλήθεια είναι πως οι καταστάσεις αυτές είναι κοινός τόπος σε ολόκληρη τη χώρα και σε κάθε τομέα της. Ομως η Βασιλική πιστεύει πως στο τέλος τα αποτελέσματα στα ελληνικά σκηνικά ανεβάσματα είναι συχνά εφάμιλλα με αυτά του εξωτερικού. «Παρ’ όλες τις δυσκολίες, εξακολουθούμε να είμαστε εδώ και να τραγουδάμε», τονίζει. Τελικά, έβγαλα χρήσιμα συμπεράσματα από αυτή τη συνέντευξη. Οι τραγουδιστές στις όπερες μόνο ευτραφείς δεν είναι, σίγουρα δεν είναι πλάσματα που ζουν σε έναν άλλο πλανήτη και κάτι πολύ σημαντικό που είπε προς το τέλος ο Κωνσταντίνος: «Η λυρική τέχνη δεν μπορεί να είναι απόμακρη σήμερα. Διότι οι άνθρωποι που την κάνουνε είναι καθημερινοί άνθρωποι. Καλούμαστε με τις συνθήκες του καθημερινού εργαζόμενου να είμαστε πρωταγω��ιστές πάνω στη σκηνή». Πάνω ή κάτω από τη σκηνή ή ακόμα και στους δρόμους, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Πως στη Λυρική τραγουδάνε ακόμη.


|‡Š…ˆ

38 38

:::0(75232/,61(:6*5 :: :: :0( 0(75 7 23 32 2/ /,6 61( 1(:6* *5

jsi°À¼ªtnt° À¼utÀµjs¹j°ÀÀ

›

υριακή απόγευμα. Το scanner σε αναμονή. Καθώς ξεφυλλίζω ξεχασμένα άλμπουμ με φωτογραφίες των γονιών μου για να περάσω κάποιες από αυτές στην ψηφιακή κορνίζα, βλέπω τη μητέρα μου, πέντε χρόνων περίπου, να παίζει στο χωματόδρομο, μπροστά από το πατρικό της. Στη φωτογραφία φαίνονται μονοκατοικίες με κήπους και πεύκα κατά μήκος του δρόμου. Είναι η Πρωτέως, ο δρόμος στον οποίο μεγάλωσα και εξακολουθώ να μένω. Ο τότε χωματόδρομος έχει στρωθεί με άσφαλτο και είναι ένας από τους πιο κεντρικούς δρόμους του Παλαιού Φαλήρου. Οι περισσότερες μονοκατοικίες έχουν δώσει τη θέση τους σε επταώροφες και οκταώροφες πολυκατοικίες και τα ελάχιστα αυτοκίνητα έχουν πολλαπλασιαστεί. Η μητέρα μου και τα παιδιά της τότε γειτονιάς έχουν χαρεί το παιχνίδι στο δρόμο, ενώ εγώ δεν έχω παίξει ποτέ σε αυτόν. Για καλή μου τύχη, όμως, η πολυκατοικία μου, όπως και οι περισσότερες της περιοχής, έχει μεγάλο κήπο. Εκεί φιλοξενήθηκαν οι περιπέτειες και τα παιχνίδια της παρέας μου. Σήμερα, μόνο τα δέντρα και κάποιες μονοκατοικίες θυμίζουν τη γειτονιά του παρελθόντος. Λίγα μέτρα πιο κάτω από το σπίτι, προς την παραλία, βρίσκεται η αγαπημένη μου μονοκατοικία, η «ΛΥΔΙΑ», όπως αναγράφεται στην επιγραφή. Με θυμάμαι μικρή να τη χαζεύω και να αναρωτιέμαι πώς να είναι μέσα. Συνήθεια που δεν έχω κόψει. Στο ύψος της Πρωτέως, στην παραλιακή Λεωφόρο Ποσειδώνος βρίσκεται η πλατεία Ηρώων, όπου σε λίγο καιρό θα στηθεί ο ανδριάντας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Στην ίδια πλατεία, μια πέργκολα αποτελεί τους καλοκαιρινούς μήνες μέρος συνάντησης μιας παρέας ηλικιωμένων. Παίζουν μουσική, τραγουδούν, συζητούν και απολαμβάνουν τη θέα στη θάλασσα, μέχρι να δώσουν τη θέση τους, λίγες ώρες αργότερα, στους άστεγους της περιοχής. Δεξιά από το σημείο αυτό βρίσκονται ο «Φλοίσβος», σήμα κατατεθέν της περιοχής, ο κυματοθραύστης, η Μαρίνα Φλοίσβου, το θωρηκτό Αβέρωφ και το διατηρητέο μέγαρο νεογοτθικού ρυθμού Β. Κουλουρά, ενώ αριστερά η Παλμύρα, το σκάκι, η προτομή του αργοναύτη Φαλήρου, ιδρυτή της περιοχής, μια σκηνή για πολιτιστικές εκδηλώσεις, ο Μπάτης και το Εδεμ. Η μητέρα μου κι εγώ συνηθίζουμε να ακολουθούμε, ιδίως το βράδυ, τη δεύτερη διαδρομή. Ισως επειδή σε εκείνη την πλευρά έχει δημιουργήσει τις περισσότερες αναμνήσεις της. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι σε κάθε βόλτα μας μου αποκαλύπτει κι άλλα στοιχεία για τον άλλοτε αγαπημένο παραθεριστικό προορισμό των Αθηναίων. Στην παραλία, λοιπόν, με το βλέμμα μας στραμμένο στη θάλασσα και με την αίσθηση ότι είμαστε κομμάτι μιας καρτ ποστάλ, μέσα από την ανταλλαγή αναμνήσεων και εικόνων, το Παλαιό Φάληρο του χθες συναντά το Παλαιό Φάληρο του σήμερα.

Ž

ˆ

š˜ — Œ z

‘ ˜ž

¶rŽ…¸ÀªŠ¬ŽŽŠ”

i´´tuÀ·i»i°À& i´´tuÀ¶ª¹°mj°i¹ À

 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ ȅȀȉ ȀȉȍǺ ȍǺ Ǻȇǿ ȇǿȅ ȅȊ Ȋ    

ju»uv¹iÀ°n¹´jnjsl Το άσμα έλεγε: «Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία». Και σε μορφή απάντησης συνέχιζε: «Στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Αυτό θα μπορούσε να ήταν και ένας μίνι «εθνικός ύμνος» για τους κατοικούντες στο Παγκράτι. Η οδός Ευτυχίδου, άλλωστε, πέρα από το ότι είναι κεντρικός άξονας της περιοχής, ακουμπάει και στην όαση της γειτονιάς που ονομάζεται Αλσος Παγκρατίου. Εαν κάποιος τώρα πιστεύει ότι είναι αφιερωμένη σε κάποια ευτυχία με καταγωγή από τη γη του Πόντου, θα ανακαλύψει ότι πλανάται πλάνην οικτράν. Το όνομά της το οφείλει σε ένα γλύπτη της πρώιμης ελληνιστικής εποχής. Ο Ευτυχίδης της αρχαίας Σικυώνος υπήρξε μαθητής του Λύσιππου, ενός από τους επίσημους καλλιτέχνες της αυλής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τα χέρια του έκαναν θαύματα όταν δούλευαν το χαλκό. Το πιο γνωστό αυτών των «θαυμάτων» υπήρξε ένα άγαλμα της θεάς Τύχης, κατασκευασμένο για την άρτι ιδρυθείσα -τότε- πόλη της Αντιόχειας. Επί της ουσίας, το άγαλμα αυτό εμπεριείχε και αναπαριστούσε την ίδια την πόλη. Περήφανη, καθισμένη πάνω σε βράχους, εστεμμένη με πύργους και με τον ποταμό Ορόντη στα πόδια της. Τέτοια ήταν η επιτυχία του χάλκινου γλυπτού, που άπειρες απομιμήσεις του ξεπήδησαν σε άλλες περιοχές. Ισως ακόμα και σήμερα, όταν οι πόλεις αναπαριστώνται να κρατούν εκείνο το έργο τέχνης ως πρότυπο. Μακάρι, πραγματικά, να βρεθεί ένας γλύπτης σήμερα να σμιλέψει ένα άγαλμα στη θεά Ευτυχία. Και να το αφιερώσει στην Αθήνα. Το χρειάζεται. µ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’


x‘v‡

:::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇ,2Ȋ

¶ªj°À»tÀ²l°iuªt Εχετε ποδήλατο; Εχετε φωτογραφική μηχανή; Αν απαντήσατε και στα δύο «ναι», τότε έχετε τα απαραίτητα σύνεργα για να συμμετάσχετε στο 4ο Ποδηλατικό Κυνήγι Θησαυρού! Την Κυριακή στις 23 του μήνα ολόκληρη η Αθήνα θα γίνει ένας λαβύρινθος και εσείς μέσα από γρίφους θα κληθείτε να βρείτε τη διέξοδο. Αλλά ας γίνουμε πιο σαφείς: οι ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ διοργανώνουν το 4ο Ποδηλατικό Κυνήγι Θησαυρού! Τι είναι αυτό; Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο εσείς και άλλοι δύο συν-ποδηλάτες που θα σας προσφέρει η θεά Τύχη ψάχνετε στο κέντρο της πόλης για σημεία ή καταστάσεις, ώστε να μαζέψετε πόντους. Λίγο πριν από την εκκίνηση, κάθε ομάδα θα πάρει ένα σφραγισμένο φάκελο, τον οποίο καλείται να ανοίξει αφού απομακρυνθεί τουλάχιστον 300 μέτρα από το σημείο εκκίνησης. Δεν είναι παιχνίδι ταχύτητας, αφού ο φάκελος περιέχει γρίφους που καλείστε να λύσετε. Αυτό σημαίνει ότι όλοι μπορούν να συμμετάσχουν ανεξαρτήτως αντοχής ή ποιότητας ποδηλάτου. Νικητής δεν θα είναι απαραίτητα όποιος λύσει τους περισσότερους γρίφους, για-

τί οι γρίφοι θα είναι διαφορετικού βαθμού δυσκολίας. Οι συν-ποδηλάτες και συμπαίκτες σας θα επιλεγούν έπειτα από κλήρωση, εφόσον στόχος είναι η αλληλεπίδραση με άλλα άτομα, η γνωριμία με άλλους ποδηλάτες και ο συνδυασμός των διαφορετικών γνώσεων και εμπειριών. Φυσικά και μπορείτε να πάτε με τους φίλους σας, αλλά μην περιμένετε να παίξετε μαζί! Το ραντεβού είναι στις 11:30 πμ. στο σταθμό του Θησείου και ο τερματισμός στις 5:00 μμ. Μην νομίζετε όμως ότι θα ξεμπλέξετε έτσι εύκολα. Γιατί στη συνέχεια το ρόλο αναλαμβάνει η... αποδιοργανωτική επιτροπή, όπως αυτοαποκαλείται. Στις 9:00 μμ. θα γίνει η προβολή των φωτογραφιών που θα έχετε τραβήξει στους Φίλους του Ποδηλάτου (Επταχάλκου 3, Θησείο). Τι πρέπει να έχετε μαζί σας: ποδήλατο σε καλή κατάσταση, νερό, χάρτη της Αθήνας, φωτογραφική μηχανή (αν δεν έχετε, μην πανικοβάλλεστε, όλο και κάποιος που θα έχει θα βρεθεί στην ομάδα σας), εργαλεία, μπαλώματα, τρόμπα, ένα ρολόι και διάθεση για παιχνίδι! ´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r


21‘|ÁˆŽ|

40 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

i»n¹°jÀj´ju²jªi Κανονικά θα έπρεπε να κόψεις το κάπνισμα. Ολα τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα. Επειδή όμως όλοι αναγνωρίζουν τις αντικειμενικές δυσκολίες που έχει το εγχείρημα, λύσεις όπως το WISPR μπορούν να σε βοηθήσουν να μειώσεις τις βλαβερές επιπτώσεις στην υγεία σου. Το γκάτζετ της IOLITE λειτουργεί τοποθετώντας καπνό πίπας στο εσωτερικό του, τον οποίο θερμαίνει σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Το αποτέλεσμα είναι να εισπνέεις έναν ατμό που δεν είναι αποτέλεσμα καύσης, μειώνοντας με αυτό τον τρόπο τις τοξικές ουσίες. Την ίδια στιγμή ο μοντέρνος σχεδιασμός του σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις το γκάτζετ στο εστιατόριο ή την καφετέρια, κρατώντας το στιλ σου σε υψηλά επίπεδα. Κοστίζει 200 ευρώ και είναι διαθέσιμο σε πέντε χρώματα. www.iolite.com

mtnqtÀmi¹Ài·jª¹»»t

Εάν η Nokia έβγαζε τηλέφωνα με αισθητική και ντιζάιν ανάλογα με του hands free της φωτογραφίας, θα είχε σίγουρα τα πιο ποθητά smartphone της αγοράς. Ο τρόπος λειτουργίας της συσκευής είναι εξαιρετικά απλός, καθώς την αγγίζεις πάνω στο κινητό σου και αυτόματα συνδέεται μαζί του, ενώ, όταν δέχεσαι κλήση, την πιέζεις στο κέντρο για να ελευθερωθεί το bluetooth ακουστικό. Μόλις τελειώσεις, το τοποθετείς πίσω στη βάση του για να φορτίσει και να σου προσφέρει αυτονομία οκτώ ωρών για ομιλία και 35 ωρών σε κατάσταση standby. Είναι διαθέσιμη σε πέντε διαφορετικά χρώματα (μαύρο, λευκό, ροζ, μπλε και λαχανί), λέγεται Luna και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος του χρόνου στην τιμή των 69 ευρώ. europe.nokia.com

:::0(75232/,61(:6*5

·uªiu´t°ÀjmÀ·t´¿s¹i°

Μέχρι σήμερα γνώριζες την Πολωνία για την αντίστασή της στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις ωραίες γυναίκες και τον Κριστόφ Βαζέχα. Στο εξής θα τη μάθεις και για τα υπεραυτοκίνητά της, όπως το Arrinera. Το δημιούργημα της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας έχει επιδόσεις που κόβουν την ανάσα, αποτέλεσμα του κινητήρα των 6.200 κυβικών που κρύβεται κάτω από το καπό του. Τα 640 άλογα που αποδίδει εξασφαλίζουν τελική ταχύτητα 340 χιλιομέτρων την ώρα, με την επιτάχυνση από 0 σε 100 χλμ. να επιτυγχάνεται σε 3,2 δευτερόλεπτα. Την ίδια στιγμή ο σχεδιασμός του αμαξώματος παραμένει εντυπωσιακός, με κοφτές και απότομες γραμμές. Στόχος είναι ένα premium κοινό, αν και η τιμή δεν ξεπερνάει τα 115.000 ευρώ. Ακόμα όμως και αν δεν καταφέρει να πετύχει τους στόχους του, η προσπάθεια των Πολωνών είναι σίγουρα αξιέπαινη και μακάρι να βρει και άλλους μιμητές. arrinera.pl

¿ªiÀµ¹iÀ·iµ¿»t Συνεχίζοντας τη συνεργασία της με την Google, η Samsung αποκάλυψε στο κοινό το πρώτο κινητό που «τρέχει» το λειτουργικό σύστημα Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Η επίσημη ονομασία του είναι Galaxy Nexus και δεν έχει καθόλου φυσικά κουμπιά, παρά μόνο όσα εμφανίζονται πάνω στην οθόνη αφής. Το αποτέλεσμα είναι περισσότερος χώρος για να απολαμβάνεις τα βίντεο στην 4,65 ιντσών Super AMOLED οθόνη του με ανάλυση 1280x720. Ο επεξεργαστής είναι «χρονισμένος» στα 1,2 GHz, η χωρητικότητα κυμαίνεται μεταξύ 16 και 32 GB, και οι δύο κάμερές του έχουν αισθητήρα 1,3 και 5 μεγαπίξελ αντίστοιχα. Το βάρος του τηλεφώνου ανέρχεται στα 135 γραμμάρια, το πάχος στα 8,9 χιλιοστά και ο συνολικός σχεδιασμός του έχει γίνει για να βολεύει το χέρι του χρήστη. Η παγκόσμια κυκλοφορία του θα γίνει το Νοέμβριο, οπότε και θα μάθουμε το κόστος του. www.samsung.com

oijÀ°isÀm¹sjkt° Τρελαίνεσαι για κινέζικο φαγητό, αλλά δεν μπορείς να κρατήσεις τα chopstick με τίποτα; Θεωρείς απαραίτητη την ύπαρξη ενός κουταλιού για να φας σαν άνθρωπος; Μην στεναχωριέσαι και μην εκνευρίζεσαι. Η επαναστατική εφεύρεση που ακούει στο όνομα Hashi ήρθε για να σου αλλάξει για πάντα τη ζωή. Στις δύο ειδικές υποδοχές του περνάς τα ξυλάκια ώστε να μην σου φεύγουν από τα χέρια και ταυτόχρονα έχεις ένα πολύτιμο κουτάλι για τις σούπες. Ακόμα το σκέφτεσαι να το αγοράσεις; Καλά κάνεις, γιατί δεν έχει βγει στην παραγωγή. Πρόκειται για υποψηφιότητα του σχεδιαστή Dan Matarazzo σε διαγωνισμό 3D design. Το αν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στα ταλαιπωρημένα χέρια μας θα εξαρτηθεί και από τη θέση που θα καταλάβει αύριο, όταν θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα. Dan, οι ευχές μας θα σε συνοδεύουν. www.3ddesigncompetition.com


41

j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀÀÀagiannopoulos@metropolisnews.gr :::0(75232/,61(:6*5

ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

n¹iÀotªiÀ °»iÀ·js»jÀvªts¹i Μετά τον πρόσφατο καταστροφικό σεισμό και το τσουνάμι στη Φουκοσίμα, πολλές ιαπωνικές εταιρείες ξεκίνησαν να κατασκευάζουν προϊόντα τα οποία είναι χρήσιμα σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Ακολουθώντας αυτή τη λογική, η Sanyo ανέπτυξε μπαταρίες μεγέθους AA και ΑΑΑ που ακόμα και πέντε χρόνια μετά τη φόρτισή τους διατηρούν το 70% της ενέργειάς τους, ενώ μέσα στον πρώτο χρόνο η απώλεια περιορίζεται μόλις στο 10%. Επιπλέον, η εταιρεία κατάφερε να αυξήσει και τους κύκλους φόρτισης κατά 20%, ανεβάζοντας τον αριθμό τους στους 1.800. Οι Eneloop, όπως λέγονται, θα έρχονται πλήρως φορτισμένες με ηλιακή ενέργεια από το εργοστάσιο, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν απευθείας από το κουτί τους. Πρόκειται να βρεθούν στα ράφια των καταστημάτων μέσα στο Νοέμβριο και να γίνουν ανάρπαστες στις σεισμογενείς χώρες.

Futurama »ŠÀ,INUXÀ‡¸…À„À# ‹‰Š¬‰

panasonic.net/sanyo

°·i°j Àm´jqj À¶tu»l¯j

Γιορτάζοντας τα δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του Grand Theft Auto III, η Rockstar Games αποφάσισε να διαθέσει τον τίτλο σε iOS και Android λειτουργικά συστήματα. Ο εγκληματίας που λατρέψαμε, ο Claude, θα μπορέσει να κινητοποιήσει ξανά ολόκληρη την Αστυνομία της Liberty City με τα καμώματά του, έχοντας ως έδρα το κινητό τηλέφωνο ή την ταμπλέτα σου. Αναλυτικότερα, οι συσκευές που θα υποστηρίζουν το παιχνίδι θα είναι οι iPad 2, iPhone 4S, Droid X2, HTC Evo 2, LG Optimus 2X, Motorola Atrix, Samsung Galaxy S2, Acer Iconia, Asus Eee Pad, Motorola Xoom και Samsung Galaxy Tab 10.1. Στην περίπτωση που δεν διαθέτεις μία από αυτές τις συσκευές μην ανησυχείς, αφού το στούντιο σκοπεύει να μεγαλώσει σύντομα τη λίστα. Ετοιμάσου για μεγάλες καταστροφές! www.rockstargames.com

·¹tÀ´j·»tÀ¼jsÀµ¹sj»i¹ Με εξαιρετικά λεπτό σχεδιασμό και κορυφαία τεχνικά χαρακτηριστικά, η Motorola παρουσίασε το smartphone Droid RAZR. Το νέο της κινητό έχει πάχος που δεν ξεπερνά τα 7,1 χιλιοστά και βάρος 127 γραμμαρίων. Η πίσω πλευρά του είναι κατασκευασμένη από κέβλαρ (το ίδιο υλικό που χρησιμοποιείται και στην παραγωγή αλεξίσφαιρων) για να αντέχει τις κακουχίες όταν το βάζεις στην πίσω τσέπη του παντελονιού σου, ενώ το περίβλημά του είναι μεταλλικό. Η οθόνη του έχει μέγεθος 4,3 ιντσών, τη στιγμή που στο εσωτερικό κρύβονται ένας διπύρηνος επεξεργαστής στα 1,2 GHz, μνήμη Ram 1 GB και μπαταρία με αυτονομία 12,5 ωρών. Εχει επίσης έξοδο HDMI, δύο κάμερες 8 και 1,3 μεγαπίξελ, λειτουργικό Android, καθώς και αυξημένη αντοχή στο νερό. Θα βγει στην αγορά στις αρχές Νοεμβρίου σε άγνωστη προς το παρόν τιμή. www.motorola.com

Η είδηση του θανάτου του την προηγούμενη εβδομάδα πέρασε στα ψιλά γράμματα. Η στήλη όμως δεν θα μπορούσε να μην αποδώσει το δικό της φόρο τιμής σε έναν από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της πληροφορικής, τον Dennis Ritchie, που μας άφησε στα 70 του χρόνια. Την περίοδο μεταξύ 1969 και 1973, όταν και εργαζόταν στα εργαστήρια της εταιρείας Bell, ανέπτυξε μία από τις πιο διαδεδομένες γλώσσες προγραμματισμού στον κόσμο, την C. Η γλώσσα χρησιμοποιήθηκε εκτενώς για πολλά χρόνια, ενώ σε αυτή βασίστηκαν οι διάδοχες C++, Visual C++, Limbo, Java και αρκετές άλλες. Στα ίδια εργαστήρια δημιούργησε μαζί με τους Ken Thompson, Brian Kernighan, Douglas Mcllroy και Joe Ossanna το λειτουργικό σύστημα UNIX. Οι διανομές του Linux, που χρησιμοποιούνται σήμερα στους περισσότερους server ανά τον κόσμο το έχουν ως βάση, όπως και το OS X, το λειτουργικό σύστημα της Apple. Για την προσφορά τους οι Ritchie και Thompson τιμήθηκαν το 1983 με το βραβείο Turing (κάτι αντίστοιχο των Νόμπελ για την πληροφορική) και το 1999 με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας της Αμερικής. Εμείς, ως η γενιά που μεγάλωσε με τα επιτεύγματά του, μπορούμε μόνο να τον ευχαριστήσουμε για όλα όσα προσέφερε και να ευχηθούμε να υπάρξουν και άλλα τέτοια λαμπρά μυαλά στο μέλλον. R.I.P. Α.Γ.


4 2 ! ) . ) . ' À ' 2 / 5 . $ j‹¸ƒƒˆ½¸…‡³’À‰±‡’

3UPERFOOTBALLÀ ,EAGUE

Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κανείς τις νίκες των Μπαρτσελόνα και Μίλαν επί Βικτόρια Πλζεν και Μπάτε Μπορίσοφ αντίστοιχα με 2-0 σκορ. Εντάξει, δεν γίνεται να βλέπουμε «πεντάρες» κάθε φορά.

tˆ¸À¸Àˆ‚r

Υστερα από έξι αγωνιστικές με 14 ομάδες, η λύση στο πρόβλημα της Superleague φαίνεται πως βρέθηκε. «Αντί να παιδευόμαστε να δούμε ποιοι θα πέσουν και ποιοι θα ανέβουν, γιατί να μην τους βάλουμε όλους στην πρώτη κατηγορία να τελειώνουμε;» σκέφτηκε το διοικητικό συμβούλιο της διοργανώτριας αρχής και κατέθεσε την πρότασή του στον πρόεδρο της ΕΠΟ. Ο Σοφοκλής Πιλάβιος δεν εξέφρασε αντίρρηση και, όπως όλα δείχνουν, την ερχόμενη Τρίτη η πρόταση θα εγκριθεί, ικανοποιώντας Λάρισα, Πανσερραϊκό, Δόξα Δράμας και Λεβαδειακό. Υπάρχουν βέβαια ορισμένα προβληματάκια, αλλά πού να ασχολούμαστε τώρα με αυτά; Οπως, για παράδειγμα, πού θα βρεθούν ημερομηνίες για να γίνουν οι αγώνες ή πότε θα προλάβουν να προετοιμαστούν σωστά οι διεθνείς μας για το Euro αν το πρωτάθλημα φτάσει μέχρι τα τέλη Μαΐου. Θέματα ανταγωνιστικότητας και αδιάφορων ομάδων φυσικά ούτε καν τα αναφέρουμε. Αντιθέτως, έχουμε να προτείνουμε οι σύλλογοι να αυξηθούν σε 20 ή ακόμα καλύτερα να συγχωνευτούν οι δύο κατηγορίες σε μία δημιουργώντας τη Superfootball League. Ετσι, το πρωτάθλημα θα διαρκεί δύο χρόνια και δεν θα πέφτει και κανένας. Γιατί, οι Ισπανοί και οι Αγγλοι που έχουν τόσες ομάδες καλύτεροι είναι; ¼„½®„’Àµ…Ž±‹„’

Λένε πως τα χρήματα δεν φτιάχνουν τις ομάδες. Μπορεί και να ισχύει. Τα πολλά χρήματα πάντως σίγουρα τις φτιάχνουν. Απόδειξη η Μάντσεστερ Σίτι, η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πρώτη θέση του αγγλικού πρωταθλήματος, ενώ θα παλέψει μέχρι τέλους για την πρόκριση σε έναν όμιλο «φωτιά» του Champions League.

lÀ‡­±‡„Ž„À‘‰À¢r½‹¸ˆ‘‰¡ Ο Διονύσης Χιώτης ήταν ακατάλληλος. O Ούρκο Πάρντο λίγος. Τον Σάββα Πουρσαϊτίδη τον είχαν πάρει τα χρόνια. Ο Γκουστάβο Μαντούκα δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της φανέλας της ΑΕΚ. Ο Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης δεν έκανε στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ. Και εννοείται πως τον Ηρακλή δεν γινόταν να τον κοουτσάρει ένας ανίδεος προπονητής όπως ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Κι όμως, όλοι αυτοί έχουν οδηγήσει τον ΑΠΟΕΛ στην πρώτη θέση του έβδομου ομίλου του Champions League μετρώντας μία νίκη και δύο ισοπαλίες απέναντι σε Ζενίτ, Σαχτάρ Ντόνετσκ και Πόρτο! Και τώρα η ομάδα κάνει -δικαίως- όνειρα για πρόκριση στους «16» της διοργάνωσης. Το 1-1 που απέσπασε το βράδυ της Τετάρτης στην Πορτογαλία ήταν πέρα για πέρα δίκαιο και, αν στις καθυστερήσεις ο Αντόρνο δεν έχανε το... άχαστο τετ-α-τετ απέναντι στον Χέλτον, τώρα θα μιλούσαμε για τον απόλυτο θρίαμβο.

Αν τώρα κάποιος θεωρεί εύκολο το έργο της κυπριακής ομάδας, του θυμίζουμε ότι ο Παναθηναϊκός έχει αποκλειστεί από όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Ολυμπιακός μόλις κατάφερε να πάρει την πρώτη του νίκη, ενώ ΑΕΚ και ΠΑΟΚ αγωνίζονται στο ΟΥΕΦΑ. Μήπως τελικά στην Ελλάδα δεν ξέρουμε τα πάντα γύρω από το ποδόσφαιρο; Λέω μήπως... Γιώργος Δημητρίου


j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀ



AGIANNOPOULOS METROPOLISNEWSGR

2ȀȉȍǺȇǿȅȊ

mrŠ’À±‰¸…ÀŠÀtˆ”½‹…¸‡’

¼…­rŽ‡Š‰¸’À‹Š­Ž‚¸…Š

Πολλοί πιστεύουν πως ποδόσφαιρο και πολιτική δεν συμβαδίζουν. Ο αγώνας του Ολυμπιακού έναντι των πρωταθλητών Γερμανίας ήρθε να τους διαψεύσει πανηγυρικά.

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2011. Το πρωί εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, η πρωταθλήτρια ομάδα της Γερμανίας έρχεται στο «Γ. Καραϊσκάκης», όπου οι 33.000 φίλαθλοι του Ολυμπιακού την αντιμετωπίζουν ως άτυπη εκπρόσωπο των δανειστών μας. Ολοι τους βλέπουν το ματς ως μια καλή ευκαιρία για να «πάρουν το αίμα τους πίσω». Ομορφα και ωραία, λοιπόν, η Μπορούσια Ντόρτμουντ εισπράττει τρία τεμάχια και επιστρέφει ταπεινωμένη στη χώρα της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Εστω και σε συμβολικό επίπεδο, λοιπόν, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανέβασε προσωρινά την κατακερματισμένη ψυχολογία των «τεμπέληδων» και «διεφθαρμένων» Ελλήνων. (Οκέι, σύμφωνοι. Οι Παναθηναϊκοί δεν πήραν μερίδιο από τη χαρά, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.) Οι «παρίες» της Ευρώπης, που έβλεπαν την Αφροδίτη της Μήλου και το... βυθιζόμενο Παρθενώνα να χρησιμοποιούνται περιπαικτικά από τις γερμανικές φυλλάδες, έβγαλαν τα απωθημένα τους στο Φάληρο και -απευθυνόμενοι στους 1.200 Γερμανούς οπαδούς- έδωσαν την πληρωμένη (σε τρεις... δόσεις) απάντησή τους: «Ετσι... γλεντάνε αυτοί που σας χρωστάνε». Ακόμα και ο -ανέκαθεν κυριλέ- κόσμος στα VIP καθίσματα συμμετείχε στο παθιασμένο οπαδικό (και όχι μόνο) ξέσπασμα κατά των Γερμανών, οι οποίοι κοιτούσαν αποσβολωμένοι ένα ολόκληρο στάδιο να στρέφεται εναντίον τους και να τους τραγουδά «βάλτε όλο το δάνειο στο... Βόλο».

Και δεν ήταν μόνο τα συνθήματα. Είχε προηγηθεί μια εντυπωσιακή coreo από τη Θύρα 7 (βλέπε φωτό), η οποία απεικόνιζε έναν Ελληνα πολεμιστή να καρφώνει με το δόρυ του τη Γερμανία. Εντάξει, κομματάκι σουρεαλιστικό, δε λέω. Αλλά για «διπλωματία του ποδοσφαίρου» μιλάμε και όχι για Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών. Δεν παραμυθιαζόμαστε. Ο,τι έγινε το βράδυ της Τετάρτης δεν ήταν παρά μια ψυχολογική ντόπα, ένα ευκαιριακό ξέσπασμα του κόσμου του Ολυμπιακού. Που αποτελεί και αυτός κομμάτι από ένα πληθυσμό που βλέπει την ταπείνωση να γίνεται δεύτερη φύση του. Η νίκη αυτή δεν αναίρεσε τη δεινή μας θέση ως κράτος, ούτε θα αλλάξει τη ροή των όσων θα έλθουν. Αλλά, όπως και να έχει, οι Γαύροι απέδειξαν πως μπορούν να ασκήσουν επιτυχημένη «εξωτερική πολιτική». Γιατί, στην τελική, και ο Γερμανός θέλει τον τσαμπουκά του... ª‘½¸±Š’Àµ‡±ƒ‡ˆ„’

Την ημέρα που ένας φίλος από την «Metropolis» ανέβαζε τραγούδι στο Facebook αφιερωμένο στην αυτοκτονία του ηθοποιού Νίκου Σκυλοδήμου, ο Νίκος Σπυρόπουλος του Παναθηναϊκού έτρωγε την τρίπλα της χρονιάς από τον Πάνο Βλαχοδήμο. Αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά αυτό που είχα γράψει προ εβδομάδων, ότι δηλαδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να μιλάει ελληνικά (εξαιρουμένων, πιθανώς, όσων έχουν πάρει πρόωρη σύνταξη από το δημόσιο) και να μην μπορεί να τριπλάρει τον αριστερό μπακ του Παναθηναϊκού. Δείχνει όμως και κάτι ακόμη. Οτι στο εξωτερικό δουλεύουν μια χαρά με τους πιτσιρικάδες, ότι τους τα μαθαίνουν «κούκλα» τα βασικά και ότι η προπόνηση περιλαμβάνει και πέντε πράγματα παραπάνω από τη γνωστή προτροπή «γερά, παιχταράδες μου». Από τα δεύτερα της Στουτγάρδης τον πήρε τον Βλαχοδήμο η Ξάνθη, ούτε 20 χρόνων δεν είναι το παλικάρι, και παραλίγο να το κλείσει το σπίτι του ΠΑΟ την περασμένη Κυριακή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τον Μήτρογλου, που μπορεί ψυχολογικώς να ανήκει στους φανατικούς του Πάνου Κιάμου, αγωνιστικώς ωστόσο κατέχει τα μικρά και μεγάλα μυστικά του ποδοσφαίρου. Σε αντίθεση, δυστυχώς για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, με τον Φετφατζίδη. Το παιδί είναι κολοσσιαίο ταλέντο, αλλά είναι προφανές πως ό,τι έμαθε το έμαθε στραβά. Και τώρα πια δεν έχει ούτε το κέφι, ούτε το κίνητρο να ξανακάτσει στο θρανίο. Χρήστος Φραγκάκης

·¸‰Šƒ³‰Ž„ Στην τέχνη και στον αθλητισμό δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ετσι, μιμούμενες την καινοτομία του ποδοσφαίρου μας, οι ελληνικές ομάδες μπάσκετ ξεκίνησαν τις υποχρεώσεις τους στην Ευρώπη χωρίς να παίξουν ούτε έναν αγώνα πρωταθλήματος. Αντε και στο βόλεϊ...


s‘’

44 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

:::0(75232/,61(:6*5

jsi°Àiµ¿si°Àµ¹iÀt´tu° Στο πλαίσιο της χορηγίας της στον 29ο Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών, η Wind Ελλάς οργανώνει μια σειρά από δράσεις με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για την «Κιβωτό του Κόσμου». Με το μήνυμα «Ενας Αγώνας Για Ολους» απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση σε όλους να τρέξουν στις 13 Νοεμβρίου με τη Wind Running Team για καλό σκοπό. Ειδικότερα, με κάθε συμμετοχή στο δυναμικό βάδισμα, στα 5 χλμ., στα 10 χλμ. ή ακόμα και στην κλασική διαδρομή Μαραθωνίου με την ομάδα της Wind, η εταιρεία θα δωρίσει 10 ευρώ για τα παιδιά της Κιβωτού. Υπενθυμίζεται πως και το Μάιο του 2010 στήριξε το ίδρυμα με την ενέργεια «Τα παιδιά νικάνε», αποδίδοντας το ποσό των 89.000 ευρώ, ενώ ακολούθησε η συνεργασία με τους «Ράδιο Αρβύλα», που συγκέντρωσε άλλες 720.000 ευρώ.

·ªi¯lÀÀ i´´l´jµµul° Συνολικά 75.000 μερίδες γευμάτων συγκέντρωσαν οι εργαζόμενοι του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου από όλη την Ελλάδα ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών για το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων. Στελέχη, μάλιστα, της τράπεζας επισκέφθηκαν το κέντρο μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Μακαριώτατος τόνισε ότι «πρέπει όλοι μαζί, Εκκλησία, φορείς, απλοί άνθρωποι να ενωθούμε για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους αυτούς που μας έχουν ανάγκη». Από την πλευρά του ο πρόεδρος της τράπεζας κ. Κλέων Παπαδόπουλος δήλωσε: «Βρισκόμαστε εδώ για να σας υποσχεθούμε ότι θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε το έργο του Μακαριώτατου, ώστε η Αρχιεπισκοπή να μπορέσει να αγκαλιάσει ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Είναι σημαντικό να ξέρει ο καθένας από εμάς ότι, σε όποια θέση κι αν βρεθεί, δεν είναι μόνος».

·t¹t»¹miÀmi¹Àt¹mtstn¹mi Τη δική του απάντηση στην κρίση δίνει ο όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος λανσάρονταςς τη νέα σειρά βασικών προϊόντων Carrefour Discount. Τα προϊόντα αυτά αποτελούν μια νέα αγοραστική πρόταση, που περιλαμβάνει περισσότερα από 180 βασικά είδη όλων των κατηγοριών. Συγκεκριμένα, το 75% αντιστοιχεί σε ζυμαρικά, καφέ, μπισκότα, αλεύρι, κατεψυγμένα τρόφιμα, αλλαντικά, τονοσαλάτες, σοκολάτες, σπορέλαια, σνακ, γάλα, χυμούς, αναψυκτικά, ζωοτροφές, καθαριστικά, χαρτικά, είδη προσωπικής φροντίδας αλλά και βρεφικής υγιεινής. Το υπόλοιπο 25% της συλλογής αντιστοιχεί σε μικρές ηλεκτρικές συσκευές και είδη οικιακής χρήσης. Τα προϊόντα της νέας σειράς διατίθενται σε όλα τα καταστήματα του ομίλου, σε ευδιάκριτη και μοντέρνα συσκευασία που φέρει την υπογραφή Carrefour Discount.

t´iÀ°»tÀ·¹i»tÀ°tu t Τ νέο της πρόσωπο παρουσίασε η μηχανή αναζήτησης ειδήσεων palo.gr. Mε σύγχρονη Το εεικόνα και ταυτότητα, η σελίδα συγκεντρώνει σε καθημερινή βάση και ομαδοποιεί πάνω από 30.000 ειδήσεις και post που έχουν αναρτηθεί σε περισσότερα από 1.150 site και α 7.000 blog. Το περιβάλλον της ιστοσελίδας διευκολύνει τους επισκέπτες να ενημερωθούν 7 σφαιρικά για όλες τις ειδήσεις που εμφανίζονται στο ελληνικό διαδίκτυο, καθώς κάτω από σ κάθε θεματική ενότητα αναγράφεται πόσα και ποια site, blog, multimedia έχουν αναφερκ θεί στο συγκεκριμένο θέμα, πόσα σχόλια έχουν γίνει, αλλά και πόσες απόψεις έχουν γραθ φτεί σχετικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι ειδήσεις ανανεώνονται κάθε 15 λεπτά και φ αυτόματα ιεραρχούνται και κατηγοριοποιούνται σε θεματικές ενότητες μέσω αλγορίθμων, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, ό ύ αξιοποιώντας την πιο σύγχρονη τεχνολογία εξόρυξης γνώσης.

»l´jtªi°lÀ·is»tuÀmi¹À·is»i ών Την υπηρεσία ΟΤΕ TV Μέσω Δορυφόρου, που ενοποιεί το σύνολο των υπηρεσιών της συνδρομητικής του τηλεόρασης παρουσίασε ο ΟΤΕ. Η προσφορά περιλαμβάνει ει έπερισσότερα από 45 κανάλια, εκ των οποίων τα 8 High Definition χωρίς επιπλέον χρέωση, τα οποία διατίθενται σε δύο θεματικά πακέτα. Η λήψη του σήματοςς γίνεται μέσω δορυφορικού πιάτου, αποκωδικοποιητή και συνδρομητικής κάρτας. Δεν προϋποθέτει ύπαρξη σταθερής τηλεφωνικής σύνδεσης και απευθύνεται τόσο σε πελάτες του οργανισμού που δεν μπορούν να λάβουν την υπηρεσία ΟΤΕ TV μέσω Conn-x, αλλά και σε όλα τα ελληνικά νοικοκυριά, ακόμη και αν δεν έχουν σταθερή τηλεφωνική σύνδεση. Οι τιμές ξεκινούν από τα 14,90 ευρώ το μήνα και φτάνουν μέχρι τα 24,88 ευρώ για το πλήρες πακέτο. Αναλυτικές πληροφορίες και κόστη μπορείς να βρεις στη σελίδα www.otetv.gr.

mi»œÀt¹mtsÀ6)$%/À#,5" Τη νέα πρωτοποριακή υπηρεσία Ηol Video Club έδωσε στη δημοσιότητα πριν από λίγες μέρες η Ηellas Οnline. Η πρόταση της εταιρείας φιλοδοξεί να αλλάξει την οικιακή ψυχαγωγία, δίνοντας στους υφιστάμενους αλλά και νέους συνδρομητές Hol Double Play τη δυνατότητα μιας ολοκληρωμένης ψηφιακής εμπειρίας τηλεόρασης και κινηματογράφου. Μπορείς έτσι να παρακολουθήσεις τις άμεσα διαθέσιμες ταινίες μέσα από μια πλούσια ποικιλία κατηγοριών μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού. Ποιοτικό on demand περιεχόμενο, εύκολη πλοήγηση και προσιτή τιμή, πιο εύκολα και από μια επίσκεψη στο video club της γειτονιάς σου! Για περισσότερες λεπτομέρειες, δοκίμασε να επισκεφθείς το www.holtv.gr, να καλέσεις το 13844 ή να περάσεις μια βόλτα από το πλησιέστερο κατάστημα Vodafone.


·´isl»l° i²lsi Μήπως πρόσφατα διάβασες κάποιο βιβλίο που σου άλλαξε την κοσμοθεωρία, Κριέ, και δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου; Μήπως είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις όλα και να πας να τη βγάζεις με δέκα ευρώ το μήνα σε κάποια ασιατική χώρα; Σκέψου το καλά, αλλά, αν το αποφασίσεις, εσύ θα χάσεις τα γεμιστά που έφτιαξα. Κι εσύ, Ταύρε, μήπως εξετάζεις κάθε φορά τον κατάλογο του Μπαϊρακτάρη λες και είναι προγαμιαίο συμφωνητικό; Η αναποφασιστικότητά σου έχει ξεπεράσει κάθε όριο και μάλλον φταίει ο θόρυβος στο κεφάλι σου. Πάρε μια απόσταση από τα πράγματα, πάρε και δυο βαθιές ανάσες και θα τον βρεις το ρυθμό σου. Ετοιμάσου, Δίδυμε, να είσαι ιδιαίτερα φιγουρατζής αυτή την εβδομάδα. Πάλι καλά που η Μπαρμπαρέλα δεν είναι το στιλ σου, αλλιώς θα το είχες φτάσει στα όριά του το θέμα. Οπως και να έχει, επειδή θα το παίζεις και λίγο Ιταλός, κοίτα να αφήσεις ό,τι πλαστικό χρήμα έχεις στο σπίτι και μάλιστα σε μέρος που ξεχνάς ότι υπάρχει. Τη λίμπιντό σου την πάλευες ως τώρα, Καρκίνε, αλλά όχι πια, άναψε τουρμπίνες και εκτοξεύτηκε. Κι εκεί που θα σου έχει γυρίσει το μάτι, το επόμενο θήραμά σου θα είναι κοντά. Και το καλύτερο ακόμα, θα είναι από αυτά τα θηράματα που δεν σου κλέβουν λεφτά να τα παίξουν στα άλογα. Τα ερωτικά σου βρίσκονται σε μια μόνιμη περίοδο σταθερότητας, Λέοντα, οπότε διοχετεύεις όλη σου την αστρική και μη ενέργεια σε άλλες επίγειες αναζητήσεις και απολαύσεις, αντάξιες της μεγαλειότητάς σου. Ή που θα γίνεις ροκ σταρ με τα πολλά ή που θα βρεις τη δουλειά που πάντα ήθελες, αλλά δεν ξέρω ποιο από τα δύο. Αυτό που σε απασχολεί περισσότερο αυτή την εβδομάδα, Παρθένε, είναι η έλλειψη πληροφορίας. Και, ακόμα χειρότερα, το τι σενάρια φτιάχνεις εσύ στο μυαλό σου λόγω της έλλειψης πληροφορίας. Αν έχεις χάσει επαφή με κάποιο πρόσωπο με το οποίο, ας πούμε, είχες στενή επαφή μέχρι πρόσφατα, η περιέργεια σε τρώει. Τη γάτα όμως;

Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, Ζυγέ. Εξέτασε την περίπτωση του να κόψεις τα σωληνάκια των φρένων μία μέρα πριν από τη συνάντηση αυτή που σε ανησυχεί. Μην σκεφτείς να του βάλεις βόμβα, προτιμάμε τις καθαρές λύσεις. Και μην ξεχνάς, Ζυγέ, έχω το κληρονομικό χάρισμα. Εχεις την τάση αυτή την εβδομάδα να αγοράζεις τα γουρούνια σου μέσα σε σακί, Σκορπιέ, και ξέρεις ότι δεν εγκρίνω καθόλου. Και είναι κακή συγκυρία, γιατί θα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θα θέλουν να το εκμεταλλευτούν. Βάλε τα οικονομικά σου και την κοινωνική σου ζωή στο μικροσκόπιο και βάλε τα καλά σου την Κυριακή! Είναι μία από αυτές της εβδομάδες, Τοξότη, που θες να βγάλεις από τη μύγα ξίγκι. Αν σε παίρνει, βάλε μπρος και κάν’ το, αλλιώς ίσως θα πρέπει να σκεφτείς πόσο ζουμί πρέπει να βγει από το ξεζούμισμα που κάνεις στις αντοχές σου μέχρι να αποφασίσεις να ηρεμήσεις λίγο. Ακολούθησε το ένστικτό σου στα μέσα της εβδομάδας, οι κεραίες σου θα είναι πολύ ψηλά και θα πιάνουν λεπτές κοινωνικές αποχρώσεις που η χοντροπετσιά σου συνήθως αγνοεί. Ναι, Αιγόκερε, σε σένα μιλάω. Εχεις και εσύ κεραίες, και ας τις έχεις συνήθως καταχωνιασμένες σε αραχνιασμένα μέρη. Κατά τα άλλα, μην είσαι και πολύ γενναιόδωρος αυτό τον καιρό. Ετοιμάσου, Υδροχόε, για μια εμπειρία που θα σε τινάξει σαν άγριο, πρωτόγονο, κοφτερό ηλεκτρικό ρεύμα, θα τεντώσει τα νεύρα του χεριού σου και θα αναγκάζεσαι να το γραπώσεις με όλη σου τη δύναμη. Ολα αυτά προς το Σαββατοκύριακο. Τις υπόλοιπες μέρες κοίτα να τρως λίγο σίδηρο, γιατί δεν σε βλέπω καλά. Εχεις μπλέξει τόσο που δεν έχεις ξαναμπλέξει στη ζωή σου, Ιχθύ. Η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσε να σου δώσει τώρα κάποιος είναι να αλλάξεις σπίτι και τηλέφωνο, να κυκλοφορείς στην Αθήνα με καπέλο και μεγάλα γυαλιά ηλίου και καλού κακού να το παίζεις και Βέλγος, κανείς δεν βλέπει ποτέ τους Βέλγους. m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


 ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ

|“|‡

:::0(75232/,61(:6*5

ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Την ακρόαση των ειδήσεων στις 6:00 μμ. το απόγευμα της Πέμπτης. Ηξερα ότι στο κέντρο της Αθήνας επικρατούσε χάος, ήξερα ότι -μάλλον- είχε πεθάνει ο Καντάφι. Αλλά δεν ήξερα ότι ένας 53χρονος οικοδόμος κατέληξε στον Ευαγγελισμό από ανακοπή καρδιάς. Λίγο πριν βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος και όταν έγραφα αυτές τις γραμμές, δεν είχαν διευκρινιστεί τα αίτια θανάτου του. Στην ουσία, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Την ώρα που στη Βουλή οι 300 ψήφιζαν, μία οικογένεια θρηνούσε. Και αυτή η σκέψη ήταν αρκετά σοκαριστική, ώστε να με κάνει να μην ακούσω τις υπόλοιπες ειδήσεις.

Τη συνομιλία μου με υπάλληλο του πολιτιστικού κέντρου του δήμου στον οποίο ανήκω. Αν και ο συγκεκριμένος κύριος ήταν ευγενικός, όταν προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι δεν μπορώ να μιλήσω με το τμήμα στο οποίο επιθυμούσα εξαιτίας τεχνικής βλάβης, άρχισα να χάνω την ψυχραιμία μου. Οι υπάλληλοι, όπως με διαβεβαίωσε, ήταν στο γραφείο τους, λίγα μέτρα μακριά από το δικό του, αλλά το τηλέφωνό τους δεν λειτουργούσε τις τελευταίες μέρες. Αρα δεν μπορούσα να μιλήσω μαζί τους και να αντλήσω τις πληροφορίες που ήθελα. Εκείνος δεν μπορούσε να μου δώσει τις πληροφορίες γιατί δεν τις γνώριζε και αυτοί που τις γνώριζαν δεν μπορούσαν να σηκώσουν το τηλέφωνο ενός άλλου γραφείου για να με εξυπηρετήσουν. Στο τέλος είχα τόσο εκνευριστεί που δεν θυμάμαι καν αν είπα αντίο.

Την ακρόαση του δίσκου “Unbreakable” των Scorpions. Είχα μόλις ακούσει το πρώτο τραγούδι του δίσκου “New generation”, όταν ο Παναγιώτης μού αποκάλυψε περιχαρής τα καινούργια σχέδια του συγκροτήματος. Ναι, καλά διαβάσατε. Ενα χρόνο περίπου μετά την επίσημη διάλυσή τους, που με βρήκε απόλυτα σύμφωνη, οι Σκορπιοί είναι πάλι στο στούντιο για την ηχογράφηση του “Come black”. Αν και ο συγκεκριμένος δίσκος θα έχει επανεκτελέσεις κλασικών κομματιών τους, όπως το “The Zoo”, αλλά και διασκευές άλλων τραγουδιών, δεν με χαροποίησε καθόλου. Οταν κάτι τελειώνει, πρέπει να τελειώνει.

Την ανάγνωση της είδησης ότι ένας παλιός ανενεργός δορυφόρος θα πέσει στη Γη από σήμερα έως τη Δευτέρα. Οπως έλεγε η είδηση, «μία στις 2.000 είναι η πιθανότητα να πέσει στο κεφάλι κάποιου ανυποψίαστου ανθρώπου ένας ανενεργός γερμανικός δορυφόρος που θα συντριβεί κάπου στη Γη». Βέβαια, τον κίνδυνο έχουν οι κάτοικοι του Βερολίνου, αλλά σύμφωνα με το Γερμανικό Κέντρο Αεροδιαστήματος, όλες οι χώρες του κόσμου που βρίσκονται σε γεωγραφικό πλάτος από 53 μοίρες βόρεια μέχρι 53 μοίρες νότια μπορεί δυνητικά να επηρεαστούν. Πριν τελειώσει η είδηση, μπήκα να ακυρώσω τα εισιτήρια που (πολύ θα ήθελα να) είχα για το Βερολίνο. Οι επιθυμίες μας τελευταία μπλέκονται επικίνδυνα με την πραγματικότητα. Εχω αρχίσει να μπερδεύομαι.

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” NMASTORAKOU METROPOLISNEWSGR



Metropolis Free Press 21.10.11