Page 9

Κείμενο: Μαρία Μαρκουλή / Φωτογραφία: Σπύρος Κακούρης

9

18 -24.10.2013

Η επιστροφή της Λεωφόρου Οσο τα πράγματα είναι έτσι, παίρνεις τα πόδια σου και πας. Και αλλιώς να ήταν, το ίδιο θα έκανες. Αυτό το κουβάρι που έχουμε συμφωνήσει να λέμε πόλη ξετυλίγεται ακόμη -με πολλούς κόμπους, είναι η αλήθεια- και θέλεις πάντα να πιστεύεις ότι θα βρεις την άκρη του. Κατεβαίνω την Αλεξάνδρας από την πλευρά που είναι το μπούγιο. Στη γωνία οχυρωμένες κάμερες, μικρόφωνα, ρεπόρτερ με φουλ εξοπλισμό, τα βαν της αγωνίας, κινητά, τσιγάρα, καφές. Εκείνη τη στιγμή δεν γίνεται τίποτε, αλλά αυτό όπως ξέρουμε μπορεί να αλλάξει ξαφνικά, να πάρει φωτιά το σκηνικό, να πετάξει «Εκτακτη είδηση» και να βρεθείς κομπάρσος στο γυαλί. Ομως έξω από τη ΓΑΔΑ οι ώρες περνούν αργά. Και οι εξελίξεις τρέχουν. Για να τινάξεις το κακό από πάνω σου θέλει επιμονή και όχι αστεία. Σαν αστεία (χοντροκομμένα) τα ακούγαμε, μας κάθισαν σαν κακόγουστη, φρικτή φάρσα. Κόσμος κοντοστέκεται και πιάνει την κουβέντα. Ενας που προσπερνάει, λίγο μετά κάνει μεταβολή και επιστρέφει στο σημείο. Εχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι στο πιο επικοινωνιακό σποτ της πόλης. Εννοείται ότι θα περάσω απέναντι.

Στα αυτιά μου και πάλι το “Fiery Road” των Thee Holy Strangers, που είναι ένα καινούργιο πρότζεκτ με εκρηκτικά συστατικά, με Alex K και Τ-Nick, με έντονο χρώμα από Dustbowl και Last Drive, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Θα παίξουν στις 18 του μήνα στο Αν και εγώ αυτό δεν θέλω να το χάσω με τίποτε.

τα ρέστα) σου ’ρχεται αεράκι από φρεσκοκουρεμένο γκαζόν, που σημαίνει μεταξύ άλλων ότι, να, φτάνουμε, μεθαύριο είναι το ματς, πάει και αυτή η βδομάδα. Και -το λέω για μας, τους Πράσινουςέχω ένα καλό προαίσθημα για φέτος. Το «διάβασα» και στο βλέμμα του Βαζέχα στη γιγαντοφωτογραφία από πάνω, δεν μπορεί να κάνω λάθος.

Στο μεταξύ βρίσκομαι ήδη απέναντι και μάλιστα κάτω από το βλέμμα του Δομάζου, του Αντωνιάδη, του Βαζέχα, του Σαραβάκου, του Ρότσα... Και πάω γύρω γύρω βόλτα Αρματολών και Κλεφτών, γιατί η Αλεξάνδρας είναι για πάντα η Λεωφόρος - και η Λεωφόρος μου, από μικρή στο γήπεδο με τον πατέρα, με πράσινα κασκόλ για την ομάδα, μια ζωή με την ομάδα, που άλλωστε και τη φανέλα φόρεσα, τη φανέλα με το «3», αριστερό μπακ με τον ΝτεΦαρία προπονητή στη γυναικεία ομάδα, πάνω κάτω τη Λεωφόρο και προπόνηση σκληρή, όχι αστεία. Βρεθήκαμε με τις κοπέλες, έτσι σαν ένα ποδοσφαιρικό ριγιούνιον πέρσι, ωραία ήταν, η μία φίλη στην Καρδίτσα, η άλλη στη Μεσογείων, δυο βήματα από εκεί, διαφορετικοί δρόμοι που διασταυρώθηκαν κάποια στιγμή στη Λεωφόρο. Τέτοια πράγματα. Και αυτό επίσης: που μέσα στο καυσαέριο και τη μυρωδιά της βενζίνης και το καμένο λάστιχο (γιατί μπορεί να πετύχεις και καταδίωξη και τρελό φρενάρισμα και

Οπότε, καταλαβαίνετε, το ότι παίζει Clash στα ακουστικά τώρα δεν είναι τυχαίο. Συγκινητικό πολύ, ναι, αλλά κάθε άλλο παρά τυχαίο. Το “London Calling” από την αρχή ως το τέλος. Ετσι όπως το είχα σε διπλό βινύλιο και τώρα Clash, the box set, χορταστικοί οι κορυφαίοι. Τουτέστιν, τίποτε δεν αλλάζει, τα λεφτά μας (λέμε τώρα) πάλι σε βιβλία και δίσκους τα ξοδεύουμε. Και σε δρόμους. Γεγονός που μας φέρνει λίγο πιο κάτω ακόμη, στα πόδια της Αλεξάνδρας, που, δεν υπάρχει αμφιβολία, είναι μια σταρ, ίσως η πιο σταρ από όλους τους δρόμους - ποια άλλη άλλωστε λες απλά «Λεωφόρο»; Τα θέατρα, το Πάρκο και ό,τι έχει μείνει από αυτά, αν και κάπως ξεραμένα και σβησμένα από την πίκρα που ζούμε, το παλεύουν φιλότιμα. Αν ισχύει ότι η λάμψη θαμπώνει αλλά δεν χάνεται, μπορεί και η Λεωφόρος να ετοιμάζεται για comeback επικών διαστάσεων. Ευτυχής συγκυρία που είναι και τα κανάλια εκεί κοντά, να καταγράψουν τις εξελίξεις.

Metropolis Free Press 18.10.13  

Καλή σας όρεξη! - Ο Ακης Πετρετζίκης μαγειρεύει και φέτος στο «Πρωινό mou»

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you