Page 1

j…‡‰’À¸‹À „‰À‡”‚®À ½¸’À‹ˆ„

i‹ÀŠÀ¹r‰À½À ¸½½³‰¸ÀŽ½¸¸

·¸Ž¸³ˆ¸À ŽÀ½…¸ÀŽŠrÀ Ž„‰À‡¸­…rÀ „’Ài®‰¸’ ͒“‡Œ†”Š“™ÍÍ

vtªjuts»i°ÀnjÀ »¹°À¼u°mt´¹j° Í

{ž˜à ™˜ƒ•ˆà ˆ—ˆŽš˜ž—à Œ—ˆà ƒžzz™ˆ’Œˆà


i‡Š¬½ÀSOULÀ ‡¸…ÀŽŠ‰À ŠÀ¸…Œ‰¸ NOTEBOOK ™xx“Í




lÀi²lsiÀ»l°Ài·tvl°À mi¹ÀlÀ!À,!À#!24%Ài²lsi Ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του «πρώτου ημιχρόνου». Ο αγώνας για την ανάδειξη του νικητή στο Δήμο της Αθήνας έχει ακόμα άλλα 45 λεπτά. Στο ημίχρονο πια, καθισμένοι σε μια γωνιά των αποδυτηρίων, προσπαθούμε να θυμηθούμε όλες εκείνες τις μεγάλες φάσεις που μας χαράχτηκαν στο μυαλό. Ποιες ήταν αυτές; Πρώτον, η εμφάνιση νέων τύπων πολιτικής συμπεριφοράς και δεύτερον, η ανάδειξη μιας Αθήνας πολλών -και κυρίως διαφορετικών- ταχυτήτων. Στις εκλογές του Δήμου Αθηναίων, το 57% των συμπολιτών μας δεν είδε να διαγράφεται το όνομά του από τους σχετικούς εκλογικούς καταλόγους. Η αποχή τούς φάνηκε περισσότερο θελκτική από τα επιμέρους πολιτικά προγράμματα των υποψηφίων. Ολοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν την αποχή ως την παιδική ασθένεια του ζαμανφουτισμού, οφείλουν μάλλον

να αναθεωρήσουν και να αναζητήσουν πλέον τα αίτια στις αναποτελεσματικές δημόσιες πολιτικές που οδηγούν στην απαξίωση της πόλης και στην οικονομική καχεξία της «γειτονιάς». Το ετερόκλητο μεν, δυναμικό δε, κίνημα των πάσης φύσεως απογοητευμένων που καταγράφεται ολοένα και περισσότερο στις συνειδήσεις των Αθηναίων -και όχι μόνο- πολιτών ως μία συγκροτημένη πολιτική συμπεριφορά και στάση, δηλώνει «παρών» και αναζητά διέξοδο… Ακούγεται ειρωνικό να υπάρχουν παγιδευμένοι άνθρωποι στο καθεστώς εκείνο που -φημίζεται ότι- δεν διαθέτει αδιέξοδα. Αλλά ας μην επικεντρωθούμε σε αόριστα ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας. Τα καθημερινά αδιέξοδα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι Αθηναίοι, είναι πολύ πιο σημαντικά. Και ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός

πως δεν αντιμετωπίζει το σύνολο των Αθηναίων με τον ίδιο τρόπο τα διάφορα καυτά ζητήματα της πόλης. Είναι βέβαιο πως οι κάτοικοι της πρωτεύουσας δεν μοιράζονται μεταξύ τους τα ίδια οράματα για την πόλη τους και ούτε ακόμα-ακόμα διαθέτουν τις ίδιες προτεραιότητες. Παραδείγματος χάρη, πώς να μιλήσεις στον κάτοικο του Αγίου Παντελεήμονα για ποδηλατοδρόμους και για γενικόλογα περί αναβάθμισης του αστικού τοπίου; Και τι τον ενδιαφέρει τον Κολωνακιώτη μαγαζάτορα η υποβάθμιση εκείνης της ξεχασμένης

Αθήνας που βρίσκεται κάτω από την Αχαρνών; Μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν από τους δύο ότι ενδιαφέρεται μονάχα για το μικρόκοσμό του; Πραγματιστές είναι και οι δύο... Σε μία τέτοια Αθήνα, λοιπόν, την Αθήνα των πολλών ταχυτήτων και των διαφορετικών προβλημάτων, αυτό που απαιτείται πλέον, είναι η εφαρμογή απλών και υλοποιήσιμων προτάσεων. Εάν αυτές βασιστούν σε μια a la carte λογική, τότε η έννοια της βιώσιμης πόλης θα πάψει να φαντάζει σύντομο ανέκδοτο.À À s±‰Š’Àª„…‰…Œ„’















‰Äy›«›i‡§¡¥¨²Ä¥›£Ä¨Äy­›š«¨°Ä Ä



}£«–¬®¯ÄŸ§Ä©›«˜ž¯ {°Äi£¦–¬¨²iŸÄ¡£›Ä­³›³








…‡±§¯Äž¨²¦Ÿ£‡ Äy­¨©










m”…¸‡®ÀŽŠÀ¸‰±Š Την περασμένη Κυριακή την πέρασα/ξόδεψα στο εκλογικό τμήμα όπου ψηφίζω, παριστάνοντας ένα μέλος της εφορευτικής επιτροπής. Το ειδοποιητήριο ανέφερε εκβιαστικά ότι, αν στις έξι το πρωί δεν ήμουν έξω από την πόρτα του εκλογικού μου κέντρου, σύμφωνα με το άρθρο τάδε του νόμου τάδε θα αντιμετώπιζα ποινή φυλάκισης και άλλες τέτοιες συγκλονιστικές απειλές. Πήγα λοιπόν, ως ένας ακόμα τρομοκρατημένος πολίτης, και βρέθηκα στην ώρα μου, έξι το πρωί, στο προ πολλών ετών δημοτικό μου σχολείο. Κανείς από τους υπόλοιπους της εφορευτικής δεν φάνηκε, και στις εφτά παρά που τελικά εμφανίστηκε ο δικαστικός αντιπρόσωπος είπε: «τώρα ξέρεις, μην ξανάρθεις. Τι πιστεύεις, ότι θα κάτσω να κυνηγήσω τον καθένα που δεν εμφανίστηκε; Εσύ όμως, αφού ήρθες, πρέπει να κάτσεις». Και έκατσα. Και έμαθα κάποια πράγματα. Πρώτον, ότι όλοι αυτοί με τα αυτοκολλητάκια από παρατάξεις που σας δίνουν ψηφοδέλτια και σας βοηθούν να ψηφίσετε είναι συνήθως συγγενείς κάποιου υποψηφίου. Στο τμήμα μου έτυχε μια μητέρα, μια ξαδέρφη και ένας γιος. Επίσης, έμαθα ότι οι μισοί Ελληνες ψηφίζουν στην τύχη ή έστω ότι, όταν μπαίνουν στο παραβάν, δεν έχουν ακόμα αποφασίσει. Μερικοί μάλιστα ρωτούσαν αν υπάρχει καμιά καλή ιδέα. Τρίτον, ότι η γραφειοκρατία -σιγά το νέο- είναι ένα τέρας που θα σε κατασπαράξει με κάθε ευκαιρία: κατά τις 3 τη νύχτα που τελειώσαμε, υπέγραψα χωρίς υπερβολή σε 20 διαφορετικά βιβλιαράκια που βεβαίωναν ότι υπήρξα μέλος της εφορευτικής επιτροπής. Τέταρτον, κατάλαβα ότι στις δημοτικές εκλογές οι πολιτικές συζητήσεις είναι εντελώς φλατ. Πασόκοι κάθονται δίπλα σε Νεοδημοκράτες και κάνουν αστειάκια, ενώ οι Κουκουέδες κάνουν εκπτώσεις για τη Σοβιετική Ενωση και άλλα τέτοια απαίσια πράγματα. Τέλος πάντων, σε ένα διάλειμμα διάβασα εκτυπωμένη τη συνέντευξη του Αυγούστου Κορτώ που θα βρείτε στις επόμενες σελίδες. Αν και αυτή τη στιγμή παίζονται δύο παραστάσεις στην Αθήνα βασισμένες σε δικά του κείμενα, ο εκκεντρικός συγγραφέας δεν έχει πρόβλημα να ομολογήσει ότι «μισώ το θέατρο όσο τίποτε στον κόσμο. Με την έλευση του κινηματογράφου θα έπρεπε να είχε εκλείψει». Αυτή τη στιγμή ο κ. Κορτώ (ή αλλιώς Πέτρος Χατζόπουλος) αποτελεί μια υιοθετημένη από τον ίδιο περσόνα, αλλά κυρίως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συγγραφέων στα ελληνικά γράμματα. Εν τω μεταξύ, φεύγοντας από το σχολείο την περασμένη Κυριακή συνειδητοποίησα ότι έμαθα και κάτι τελευταίο, ίσως το πιο σημαντικό. Οταν πήγαινα τετάρτη Δημοτικού, δεν είχα φανταστεί ότι πολλά-πολλά χρόνια μετά θα ξαναβρισκόμουν εκεί, στην ίδια αίθουσα και θα έπληττα με έναν αντίστοιχο τρόπο. Εμαθα δηλαδή ότι οι θέσεις και οι χρόνοι της ζωής συνδυάζονται με έναν τρόπο τόσο μα τόσο αλλόκοτο. i‘’À¼„½Š”ˆr’



&',Ú×''#ĉ ­£Ä¥£§Ÿ—­›£Ä¬­¢§Ä ©˜¦¢Äi›°Ä­¢§ÄŸœž¨i‡ž›Ä©¨²Ä•«±Ÿ­›£ ‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ




‚Ÿ—§ŸÄi•¬› Ĝ¡Ÿ°Ä•¤¯






‰ ­£Ä©¨²§Ä­›Ä‡¬­«›



{Š€y{Äx‰vv{ Ä{vv{ċ}v}€†y{Äv€s{Ä ‹¨Ä¢iŸ«¨¦˜¡£˜Äi¨²

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜETROPOLIS EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Εθνάρχου Μακαρίου & Δημητρίου Φαληρέως 2 Τ.Κ. 185 47 - Ν. Φάληρο Σύνταξη - Διαφήμιση: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 OΣύμβουλος Eκδοσης: Κώστας Τσαούσης O Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Βίκτωρας Δήμας, Αθως Δημουλάς OΣτην οργάνωση, παραγωγή και επιμέλεια της έκδοσης συμμετέχουν οι: Νικήτας Καραγιάννης, Λάμπρος Αραπάκος, Ανδρέας Γιαννόπουλος, Σοφία Ζήττα, Ηλίας Κολοκούρης, Αλέκος Λιδωρίκης, Εμμανουήλ Παπαϊωάννου, Σταύρος Πετρόπουλος, Γιολάντα Περρή, Γιώργος Πολυμενέας, Ντίνος Ρητινιώτης, Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Βάσια Τζανακάρη, Χρήστος Τσαπακίδης, Αλέξανδρος Χαντζής, Χρήστος Χαντζής, Βαλασία Χαροντάκη O Δημιουργικό: Δημήτρης Στεργίου O Εμπορικός Διευθυντής: Πάνος Πατρίκης O Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη OΦωτογραφίες: Σταύρος Πετρόπουλος, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Actionimages, AFP, ΕUROKINISSI Εκτύπωση: «Η Καθημερινή» Α.Ε.



Η στοά Σπύρου Μίλιου ντύθηκε με εικαστικές δημιουργίες μόδας, όπως αυτές εκτίθενται από μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του χώρου.

±’À m±½‰Š ‚‘Šƒ¸‚ „’ ‰‰ …r ¸ƒ ¸ s…‡®¸’Àm



7 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ

Ο Οσκαρ Ουάιλντ, μιλώντας για τη σχέση μεταξύ μόδας και τέχνης, είχε πει χαρακτηριστικά πως «κάποιος θα πρέπει ή να είναι ο ίδιος έργο τέχνης ή να φορά ένα έργο τέχνης». Η σχεδιάστρια Vasso Consola που συναντήσαμε στη στοά Σπύρου Μίλιου στο περιθώριο της έκθεσης “City Fashion & Fusion” συμφωνεί με την ιδέα του ενδύματος ως τέχνης, διαφωνεί όμως με διάφορες ανάλογες προσπάθειες που γίνονται στο χώρο και οι οποίες, όπως υποστηρίζει, «στερούνται σοβαρότητας». Παίρνει μέρος στην έκθεση με δικό της ρούχο, μία από τους 33 εικαστικούς, καλλιτέχνες-σχεδιαστές μόδας, που παρουσιάζουν ρούχα και αξεσουάρ κατασκευασμένα από διάφορα υλικά, όπως ύφασμα, χαρτί, δέρμα, μέταλλο, ανακυκλώσιμες ύλες κλπ., τα οποία λειτουργούν στο χώρο ως γλυπτά. Οπως θα δείτε όσοι περάσετε από εκεί, τα κομμάτια αυτά ανήκουν περισσότερο σε συλλογές τέχνης παρά στην ντουλάπα μας, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις. Πάντως, η ιδέα του ρούχου και του αξεσουάρ ως έργου τέχνης δεν είναι καινούργια, χρονολογείται τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1930. Οπως και αν έχει, η πρωτοβουλία του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς και της PICAR (την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ιστορικός και κριτικός τέχνης, Ιρις Κρητικού) συγκέντρωσε δουλειές μερικών εκ των κορυφαίων ονομάτων του χώρου μόδας και γενικότερα της τέχνης στην Ελλάδα, όπως ο Βασίλης Ζούλιας, ο Μάριος Βουτσινάς, οι Deux Hommes, κά. Σας προτείνουμε μία βόλτα προς τα εκεί, μέρες άλλωστε υπάρχουν, καθώς η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 14 του μήνα.


8 12(0ǺȇǿȅȊ

Αυτές οι αυτοδιοικητικές εκλογές, αν μη τι άλλο, σηματοδοτούν μια νέα πολιτική πραγματικότητα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα πρώτα σε θεαματικότητα reality shows. Με μία συνάθροιση δημοτικών συμβούλων από εντελώς διαφορετικούς χώρους, η αίθουσα συνεδριάσεων του Δήμου προβλέπεται να μετατραπεί σε ένα τηλεοπτικό πλατό γεμάτο από εκρηκτικά ταπεραμέντα, λάμψη και γοητεία, ξεκατινιάσματα και ίντριγκες, ύποπτες συμμαχίες, δάκρυα, γέλια και ομηρικούς καυγάδες. Καλλιτεχνικοί μάνατζερ, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, αστρολόγοι, ακροδεξιοί, αριστεροί, μεσαίοι, μουσικοί, συνθέτες, και άλλοι πολλοί θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα τεράστια προβλήματα της πρωτεύουσας, ο καθένας με το δικό του, μοναδικό τρόπο.

lÀisi¼ªtnlÀ jªntu Με το τηλεοπτικό -και όχι μόνο- ιστορικό του κ. Ψινάκη, μπορεί μόνο να φανταστεί κανείς τις βολές τύπου «τι λες κουκλίτσα μου;» που θα εκτοξεύει ο γνωστός μάνατζερ και οι οποίες θα ξεχειλίζουν από αφοπλιστική, κοσμοπολίτικη ειλικρίνεια. Μια αντιπαράθεσή του, για παράδειγμα, με τον κ. Μιχαλολιάκο αν μεταδιδόταν από την τηλεόραση, θα ήταν αρκετή για να γιατρέψει την κατάθλιψη των Αθηναίων, ενώ μόνο από τα έσοδα των διαφημίσεων στα διαλείμματα θα συγκεντρωνόταν ποσό αρκετό για να πεζοδρομηθεί από άκρη σε άκρη η πρωτεύουσα. Το νέο δημοτικό συμβούλιο, με ουσιαστικές και καίριες ερωτήσεις όπως «τι ζώδιο είναι η Ομόνοια;» ή «πού είναι ο Κρόνος της Ευριπίδου;» και «μήπως έχει ανάδρομο Ερμή η Ερμού;», θα έδινε ίσως λύση στα ανυπέρβλητα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου, αφού ως γνωστόν ένας σωστός αστρολογικός χάρτης έχει περισσότερα αβαντάζ και προτάσεις από οποιοδήποτε πολεοδομικό σχέδιο. Το styling θα ενταχθεί στις προτεραιότητες του Δήμου και ο καλός Θεός της show biz να φυλάει τους παπαρηγίζοντες συμβούλους αν κάνουν το λάθος να εκθέσουν τις απόψεις τους φορώντας το λάθος μίζερο συνολάκι, αφού θα εξοστρακίζονται άμεσα με βαθυστόχαστες παρατηρήσεις όπως «στη Μόσχα ψωνίζετε ρούχα και ιδέες;». Οι τηλεοπτικοί παραγωγοί μόνο μαθήματα για μελλοντικά επιτυχημένα τηλεπαιχνίδια θα μπορούν να παίρνουν παρακολουθώντας τα δημοτικά συμβούλια της Αθήνας. Φώτα, κάμερες, είμαστε στον αέρα!» s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’



Ο Ντάνιελ Τσόι διέθετε ένα από τα σπουδαιότερα προσόντα ενός χαμηλόβαθμου αξιωματικού: κατάφερνε να περνά απαρατήρητος. Κατετάγη στον αμερικανικό στρατό το 2004, έκανε για δύο χρόνια το αγροτικό του στο Ιράκ, όπου διεκπεραίωνε αθόρυβα γραφειοκρατικά ζητήματα και εξίσου αθόρυβα επέστρεψε στην πατρίδα του δίχως παράσημο στο στήθος ή έστω μερικές ιστορίες θάρρους και γενναιότητας. Το μόνο ίσως που θα θυμάται από τη διαμονή του στο Ιράκ είναι τα ερωτικά mms και email που έστελνε στο φίλο του στην Αμερική. Και γι’ αυτό ήταν σημαντικό να περνά απαρατήρητος. Αυτό το γνωρίζουμε, διότι ο Ντάνιελ Τσόι είναι ένα από τα 13.000 περίπου στελέχη του αμερικανικού στρατού που δεν άντεξαν τη σιωπή και εξέφρασαν δημόσια τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις για άτομα του ίδιου φύλου. Σήμερα όλοι ανεξαιρέτως βρίσκονται εκτός του στρατεύματος, σύμφωνα με τις αρχές της πολιτικής “don’t ask, don’t tell” (DADT) που θεσπίστηκε το 1993. Μέχρι τότε για την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων απλώς «δεν προβλεπόταν» η παρουσία γκέι στο στράτευμα. Παρά τις τίμιες και καλές προθέσεις του προέδρου Κλίντον να διευθετηθεί τo αυτονόη-

το, οι αγκυλώσεις της συντηρητικής Αμερικής υπήρξαν ανυπέρβλητες και τον έσυραν σε ένα αδέξιο βαλς. Η βασική ιδέα του DADT είναι σκανδαλωδώς αφελής: κανείς δεν πρόκειται να σε ρωτήσει με ποιον γουστάρεις να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου, αλλά και εσύ, βρε παιδί μου, δεν είναι ανάγκη να το λες. Ωστόσο, στις 12 Οκτωβρίου, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο στην Καλιφόρνια έκρινε πως θα πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτή τη νομικίστικη κουτοπονηριά. Ο αμερικανικός στρατός θα πρέπει να δέχεται στις τάξεις του όσους δηλώνουν ανοιχτά πως είναι ομοφυλόφιλοι. Ο Τσόι ήταν από τους πρώτους που συμπλήρωσαν την αίτηση επανένταξης στο στράτευμα. Το Εφετείο, όμως, απέρριψε την πρωτοβάθμια απόφαση πριν από μία εβδομάδα και το Πεντάγωνο επιφυλάχθηκε ότι θα τοποθετηθεί επίσημα προσεχώς. Οι αιτήσεις, λοιπόν, μπορεί να πετάχτηκαν στα σκουπίδια, αλλά περισσότερο ενδιαφέρον έχει η αμήχανη εικόνα μιας Αμερικής που με το ένα χέρι σηκώνει το χαλάκι για να δει πόσα σκουπίδια κρύβονται από κάτω και με το άλλο τα σπρώχνει όλο και πιο βαθιά, θυμίζοντας ροδαλή νοικοκυρά που λέει: «εντάξει, δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε και θέμα». µ…ŒƒŠ’À·Šˆ”½‰³¸’

·i·i¼lnt°Àjsis»¹tsÀ̂´j¶¹i²is̃ «Οχι άλλο μαχαίρι στα εισοδήματα, ήρθε η ώρα της δημοσιονομικής εξυγίανσης», ήταν επιγραμματικά η τοποθέτηση του πρώην αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Λουκά Παπαδήμου, σε ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής την περασμένη Τετάρτη. Ως μία φωνή της λογικής, ο κ. Παπαδήμος ουσιαστικά συνόψισε αυτό που συζητείται εδώ και καιρό, ότι οι πολίτες δεν μπορούν να συνεχίσουν να πληρώνουν τις αμαρτίες ενός σπάταλου και ανορθολογικού κράτους. Αυτό που προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη είναι μία «ουσιαστική και μόνιμη δημοσιονομική εξυγίανση», η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη χρηματοπιστωτική σταθεροποίηση και την έξοδο από την κρίση. Προς αυτήν την κατεύθυνση, ο νυν σύμβουλος του Πρωθυπουργού όρισε ως προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής την περικοπή των δημόσιων δαπανών που δεν έχουν κοινωνικό αντίκρυσμα, τον εξορθολογισμό της λειτουργίας των ΔΕΚΟ και την αξιοποίηση της δημό-

σιας ακίνητης περιουσίας. Ωστόσο, ο κ. Παπαδήμος αναγνωρίζει ότι οι προτεραιότητες αυτές προαπαιτούν τη λήψη και εφαρμογή δύσκολων αποφάσεων, καλώντας όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να συμβάλουν στην επίτευξη των στόχων. Τώρα, αν ο κ. Παπαδήμος κατάφερε να συγκινήσει συγκεκριμένες ομάδες που έχουν ταυτίσει την ευημερία τους με τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο, αυτό αποτελεί μία άλλη ιστορία. v»


10 12(0ǺȇǿȅȊ


d²–˨˜‡¨—‡¨w‹š¨Ñ‹¨—Ž¨Ǜ—‡¨²w‡“‡–—‡—”“¨{‡¨Š‹šj¨ ¹¨‹wŽ•ÑǓƚ¨ºÅ¨‡w‹’‹É¨—Æ“¨‹–‡‹’LJ¨yÅ““Ž¨‹’Ȩы—Ũ—Ž“¨‘‡—‡ŠÉ‘Ž¨—Æœ

Κατ’ αρχάς, επανορθώνουμε την απρέπεια της προηγούμενης εβδομάδας, αναφέροντας ετεροχρονισμένα το κατόρθωμα του αγαπημένου μας Φιλίπο Ινζάγκι, ο οποίος έσπασε άλλο ένα ρεκόρ σκοραρίσματος, σπάζοντας συγχρόνως τα νεύρα του Μουρίνιο, αλλά και τα νεύρα όλων όσοι πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι όπου επιβιώνουν μονάχα μαριονέτες τύπου Κριστιάνο. Τα σέβη μας στο λαγωνικό που σκόραρε δις προ δεκαημέρου και μας σήκωσε από τον καναπέ, για να φωνάξουμε.

ªinnjsiÀ°»tni»iÀ Κάποιος άνθρωπος, για να διαμαρτυρηθεί, ράβει το στόμα του. Δεν το ράβει μεταφορικά, δεν σταματά απλώς να μιλάει. Το κάνει κανονικά, με βελόνι και κλωστή. «Λέει» εμφατικά πως δεν θα ξαναφάει, μέχρι το αίτημά του να δικαιωθεί. Η σκληρή εικόνα των Ιρανών που ζητούν πολιτικό άσυλο κυκλοφόρησε σε αφίσες, σε εφημερίδες, στο ίντερνετ. Το ότι κοιτάζοντάς την δεν αγχώθηκα, με προβλημάτισε. Αποφάσισα να κατευθυνθώ προς τα Προπύλαια. Ο χώρος μπροστά από το Πανεπιστήμιο φιλοξενεί τους Ιρανούς απεργούς που απέχουν από το φαγητό εδώ και περίπου 30 ημέρες (άσχημο το «περίπου» σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν ξέρω εκ των προτέρων πότε θα διαβάσετε το συγκεκριμένο κείμενο). Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν αναλάβει τη φροντίδα των «ανθρώπων με τα ραμμένα στόματα» βρίσκεται ο Ρεζά, ο Αμίρ και ο Χαμέντ ή Βαγγέλης, όλοι μέλη της Επιτροπής Ιρανών Πολιτικών Προσφύγων. «Πρέπει δηλαδή να πεθάνουμε, για να πάρουμε το χαρτί που δικαιούμαστε;», είναι το παράπονό τους. Μου αναφέρουν την έκβαση της προηγούμενης καλοκαιρινής απεργίας, ότι δηλαδή «τα κατάφεραν κάποιοι συμπατριώτες μας, πήραν

tÀ·uªj»t°À »l°Àn·i´i°

Ο Τουμέρ Μετίν είναι πιο αργός και από τον Αλιόσα Ασάνοβιτς, αλλά συχνά εξίσου συναρπαστικός. Ενας αριστοκράτης του ποδοσφαίρου που γεννήθηκε στην Τουρκία και δίνει παραστάσεις στην Ελλάδα.

το άσυλο, αλλά έφτασαν στα όριά τους. Τα ζωτικά τους όργανα είχαν αρχίσει να υπολειτουργούν». Συνεχίζουν περιγράφοντας το περιστατικό της αναίτιας επίθεσης κάποιου υπαλλήλου της δημοτικής αστυνομίας. Το περιστατικό της απόπειρας πυρπόλησης της σκηνής τους που συνοδεύτηκε από τον εμπαιγμό της ασφάλειας. Το περιστατικό του ξυλοδαρμού της απεργού δημοσιογράφου Μαντάνα Ντανεσνιά. Μου λένε για την κατάσταση στην πατρίδα τους και θυμάμαι τα καρέ του κόμικ «Περσέπολις» της Μαργιάν Σατραπί. Τονίζουν το μαρτύριο στο οποίο υπόκεινται οι αντιφρονούντες από την ιρανική αστυνομία και απορούν: «Είναι δυνατόν ο αρχηγός της ΕΛΑΣ να πα-

ραδίδει τιμητική πλακέτα στον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τα βασανιστήρια;». Προσπαθούν να με κάνουν να συναισθανθώ την αγωνία τους, αλλά δεν γίνεται. Δεν υπάρχει υποθετικός φόβος. «Οσο το θέμα του ασύλου εξετάζεται, παραμένουμε στην Ελλάδα με εξαμηνιαίες άδειες. Οι άδειες κάθε τόσο τσεκάρονται και εμείς τρέμουμε. Αν κάποια στιγμή απορριφθούν, με το που θα πατήσουμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο της Τεχεράνης, θα συλληφθούμε». Οσο διαρκούσε η συζήτησή μου με τους Ιρανούς πρόσφυγες, η πόλη της Αθήνας συνέχιζε να αναζητά το νέο της δήμαρχο, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. v®ŽŠ’Àv¸‰•®’

Μπορεί να απογοητευτήκαμε που το νέο γήπεδο της Λάρισας δεν εμπεριέχει τη μαγική ’70s λέξη “crimson” (’70s λόγω King Crimson), ωστόσο μας ανακουφίζει ότι θα δοθεί σχετικό όνομα στην περιοχή πέριξ του γηπέδου. Πάλι καλά που τα ονόματα του Λάζαρου και του Μιραλάς βγάζουν καλά λογοπαίγνια και διευκολύνουν τη δουλειά των αθλητικών εφημερίδων. Καλή τύχη στον Εβαλντ Λίνεν στη νέα του καριέρα στην Αρμίνια Μπίλεφελντ. Να θυμίσουμε ότι αυτός που για κάποιους είναι ο πρώην αποτυχημένος προπονητής του Ολυμπιακού και για κάποιους άλλους ο πρώην προπονητής του Πανιωνίου, υπήρξε κυρίως ένας τεράστιος ποδοσφαιριστής στα νιάτα του, που μοίραζε κάρτες «η υπογραφή μου δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τη δική σου», όταν του ζητούσαν αυτόγραφο. ¼‘½r…ŠÀiƒŠ…Œ‰


12 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας λίγο αφού έκλεισαν οι κάλπες, έδειξε ότι οι περισσότεροι προτίμησαν τα καφέ από τα εκλογικά περίπτερα. Μεθαύριο ίσως είναι μια από τα ίδια. Ο ήλιος έχει δύσει, αλλά η θερμοκρασία, εντελώς παρανοϊκά, παραμένει απρόθυμη να πέσει κάτω από τους 17-18 βαθμούς. Η κοπέλα στο εκλογικό κέντρο του Κακλαμάνη στο Σύνταγμα βγάζει το σακάκι της και μένει με το πουκάμισο. Δεν θυμάμαι βράδυ Νοεμβρίου με τέτοια ζέστη. Μάλλον θα πρέπει να είχε συμβεί τόσο παλιά, όσο και η τελευταία φορά που κέρδισε το δήμο το ΠΑΣΟΚ. Oσο να ’ναι όμως, το γεγονός γεννά μία σχετική αμηχανία στους παρευρισκόμενους. Το τερτίπι του καιρού, όχι το ενδεχόμενο της επικράτησης του Καμίνη. Εξάλλου, όταν απομένουν μόλις δέκα λεπτά για την ανακοίνωση των exit polls, λίγες εκπλήξεις περιμένεις από τα γραφήματα και τις εκτιμήσεις των εταιρειών μετρήσεων. Οι μηχανισμοί του συνδυασμού διαθέτουν τις απαραίτητες πληροφορίες ήδη από το απόγευμα. Η αποχή μεγάλη, πτώση Κακλαμάνη, περίπου δέκα μονάδες πίσω ο Καμίνης. Αν υπάρχει μία σχετική αγωνία, αυτή αφορά στα αποτελέσματα της ΝΔ στην Αττική. Το εκλογικό κέντρο του Κικίλια είναι ακριβώς απέναντι από την πλατεία. Οι πελάτες των διπλανών ΜακΝτόναλντς, που απλώς περιμένουν να πάρουν την παραγγελία

τους από το ταμείο, δείχνουν πιο ανήσυχοι και ανυπόμονοι από το επιτελείο του Κικίλια (δύο άτομα δηλαδή, μαζί με τον σεκιουριτά τρεις), οπότε μάλλον τα πράγματα έχουν εξελιχθεί όπως θα ήθελε η Ρηγίλλης. Στις επτά ακριβώς επιβεβαιώνονται σχεδόν όλες οι εικασίες. Πέρα από μερικά χλιαρά χειροκροτήματα, ουδέν άλλο ανυψωτικό του κομματικού φρονήματος. Στήνονται ένα-δύο πηγαδάκια. Θα προκηρύξει πρόωρες ο Γιώργος ή όχι; Η συζήτηση, όμως, είναι ελάχιστα πιο ζωηρή από την κουβέντα που πιάνουν καλοστεκούμενες συνταξιούχες, όταν μαζεύονται στο σαλόνι για απογευματινό καφέ και μπιρίμπα. Αλλωστε, ο μέσος όρος ηλικίας όσων βρίσκονται στο εκλογικό κέντρο δεν είναι και πολύ μικρότερος. Η κοπέλα στον υπολογιστή ξαναφορά το σακάκι της. Είναι η τρίτη φορά σε λιγότερο από μία ώρα που επαναλαμβάνεται αυτή η διαδικασία. Είναι προφανές πως για εκείνη το δίλημμα είναι άλλο: με σακάκι ή χωρίς; Περπατάω ανάποδα τη Σταδίου. Η κίνηση είναι κάπως αυξημένη, γεγονός που σημαίνει ότι οι πολίτες δεν στήθηκαν από νωρίς μπροστά στις τηλεοράσεις για τις πρώτες εκτιμήσεις. Προτίμη-

σαν να απολαύσουν το κυριακάτικο απόγευμα και να πληροφορηθούν τα αποτελέσματα καθ’ οδόν προς το σπίτι. Αλλωστε, από το πρωί οι πλατείες, τα καφέ και οι ταβέρνες ήταν γεμάτες. Μπορεί να μην υπήρχε η αλλοτινή ζέση των πολιτικών συζητήσεων, μπορεί να μην γίνονταν οι ζυμώσεις της τελευταίας στιγμής, αλλά ήταν διάχυτη η αίσθηση πως έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που τόσοι πολλοί άνθρωποι απόλαυσαν και χάρηκαν ένα τόσο ανοιξιάτικο φθινοπωρινό απόγευμα Κυριακής. Στο μίνιμαλ και κάπως «άρτι» εκλογικό κέντρο του Καμίνη ακούγονται από τα μεγάφωνα Koop και Thievery Corporation. Οι φίλοι/ ψηφοφόροι μπορεί να είναι λίγοι, ωστόσο είναι καλοντυμένοι. Κομψά φορέματα, μοδάτα σακάκια, μεταλλικοί σκελετοί γυαλιών. Αν υπήρχε ένα υπαίθριο μπαρ, η ατμόσφαιρα θα θύμιζε κοκτέιλ πάρτι. Τις χαμηλόφωνες συζητήσεις διέκοψε η άφιξη του ίδιου του υποψηφίου, για να κάνει δηλώσεις. Δημιουργήθηκε ένα σούσουρο για κανένα 10λεπτο και έπειτα όλα γύρισαν στους προηγούμενους lounge ρυθμούς. Κάποια στιγμή πέρασε και η κ. Λουκά, είπε τα δικά της, κούνησε με ένταση τα

χέρια της, χαιρέτησε και αποχώρησε. Αν και όλοι οι καλεσμένοι στα τηλεοπτικά πάνελ εξέφραζαν την ικανοποίησή τους για τα αποτελέσματα, στην πόλη κανείς δεν έδειχνε να χαίρεται ή να πανηγυρίζει. Ούτε καν ο Γιώργος Αμυράς, του οποίου το εκλογικό περίπτερο ήταν άδειο. Αργά το βράδυ είδα σε ένα βιντεάκι στο protagon. gr ότι απλώς άνοιξε μία σαμπάνια με τους φίλους του. Επιτέλους, να και ένας υποψήφιος που δεν είναι εξοικειωμένος με τους εκλογικούς πανηγυρισμούς και γιορτάζει την επιτυχία του κανονικά, ανθρώπινα. Οι μόνοι απογοητευμένοι της Κυριακής ίσως να ήταν όσοι δεν πρόλαβαν να κλείσουν εισιτήριο για την πρεμιέρα του «Βασιλιά Ληρ» στο «Παλλάς», έξω από το οποίο γινόταν το αδιαχώρητο. Ισως και ο κόσμος που ήταν μαζεμένος λίγο πιο πάνω στο «αρχηγείο» του Γιάννη Δημαρά. Γύρω στις 11:30 δεν κινείται ψυχή πουθενά. Εκτός από όσους ανήκουν στον εκάστοτε στενό κομματικό πυρήνα, δημοσιογράφους και τεχνικούς των τηλεοπτικών συνεργείων. Αύριο ας πάνε οι άλλοι μισοί να ψηφίσουν. Οχι όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι… µ…ŒƒŠ’À·Šˆ”½‰³¸’


14 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



º…¶ÐÀ º …¶ÐÀ

»tÀiniª»¿´tÀ%˹"//+ »l°À!-!:/.


²²²¸¨À ²¸¨À


¶²µµ¨ ¶ ²µµ¨


|¨~³ | ¨~ ~³



Η ρήση «η πένα είναι πιο δυνατή από το σπαθί» επαληθεύτηκε για μία ακόμα φορά, όμως για τους λάθος λόγους. Η απόφαση του αμερικανικού σκέλους της ιστοσελίδας της Amazon να επιτρέψει την πώληση ενός e-book που φέρεται να ενθαρρύνει την παιδοφιλία (με τον τίτλο ³The Pedophile’s Guide to Love and Pleasure: A Child-Lover’s Code of Conduct´) προκάλεσε τη μήνι των online πελατών της. Πρόκειται για ένα e-book το οποίο αναρτήθηκε ατομικά από τον συγγραφέα του, Phillip R. Greaves II -η Amazon επιτρέπει την απευθείας διάθεση e-books από τους συγγραφείς, χωρίς τη μεσολάβηση εκδοτικών οίκων, με την προϋπόθεση να μοιράζεται τα έσοδα μαζί τους- και σύμφωνα με την περιγραφή του ίδιου του δημιουργού, αποτελεί την προσπάθειά του να καταστήσει ασφαλέστερες τις παιδοφιλικές καταστάσεις για τους ανηλίκους που εμπλέκονται σε αυτές, καθιερώνοντας συγκεκριμένους κανόνες (sic) για τους ενδιαφερόμενους ενηλίκους. Η αρχική τοποθέτηση της είναι ότι η εταιρεία πιστεύει ότι αποτελεί λογοκρισία να μην διαθέτει συγκεκριμένους τίτλους, επειδή θεωρούνται ότι αναπαράγουν ανάρμοστα μηνύματα. Οι πελάτες της, ωστόσο, δεν ενστερνίστηκαν αυτήν την άποψη. Σύντομα η σελίδα διάθεσης του βιβλίου γέμισε από καταγγελτικά σχόλια (ξεπέρασαν τα 3.000), με τους πελάτες να προτείνουν ακόμη και το μποϊκοτάρισμα της Amazon μέχρις ότου η τελευταία να αποσύρει το βιβλίο. Δημιουργήθηκε, δε, και μία σελίδα στο Facebook με τη συγκεκριμένη πρόταση, η οποία ξεπέρασε τους 2.500 θαυμαστές. Ως αποτέλεσμα, η Amazon, προχωρώντας σε άτακτη υποχώρηση, απέσυρε το βιβλίο, για να προλάβει τα χειρότερα. Εντούτοις, το πλήγμα που δέχτηκε το online υπερκατάστημα στην εικόνα του ήταν εξαιρετικά σφοδρό.


16 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



Lady Gaga Βραβεία και ισπανικό ζαμπόν

µŠ”±ˆÀorˆ Μια κακή επένδυση

»•‰¸¸‰ÀsŠ”“r½ˆ Poker face Για μία ακόμα φορά, οι τζογαδόροι έστρεψαν την προσοχή τους στην παγκόσμια μητρόπολή τους, το Λας Βέγκας, για να παρακολουθήσουν το ετήσιο τουρνουά World Series of Poker (WSOP), το οποίο είχε ξεκινήσει στις αρχές του περασμένου Ιουλίου με 7.319 παίκτες και ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Τρίτη (09/11) με μία επική μονομαχία μεταξύ των δύο φιναλίστ. Νέος βασιλιάς του πόκερ αναδείχτηκε ο Kαναδός Τζόναθαν Ντουχάμελ, ο οποίος επικράτησε του Αμερικανού Τζον Ρέισνερ και κατέκτησε το μυθικό έπαθλο των 8,9 εκατ. δολαρίων. Ο μόλις 23 ετών Ντουχάμελ είναι ο πρώτος Καναδός και ο έκτος μη Αμερικανός που κατακτά την πρώτη θέση του WSOP.

Τα ευρωπαϊκά βραβεία MTV ανέδειξαν φέτος ως μεγάλη νικήτρια -ποια άλλη;- τη Lady Gaga, η οποία κατέκτησε τρία βραβεία: καλύτερου τραγουδιού (¨Bad Romance¨), καλύτερης τραγουδίστριας, αλλά και καλύτερης ποπ τραγουδίστριας. Μολονότι η πασίγνωστη τραγουδίστρια δεν παραβρέθηκε στην τελετή απονομής που έλαβε χώρα στη Μαδρίτη, συνδέθηκε ζωντανά από τη Βουδαπέστη, όπου βρισκόταν για συναυλία, για να ευχαριστήσει τον κόσμο που την επέλεξε. Το γεγονός είναι ότι κάποιοι έχουν ήδη αρχίσει να την παίρνουν στο ψιλό: η Εύα Λονγκόρια, παρουσιάστρια των φετινών βραβείων, αντέγραψε το ενδυματολογικό πνεύμα της Gaga και εμφανίστηκε ντυμένη ως… ισπανικό ζαμπόν, εμπνευσμένη προφανώς από το φόρεμα-κρεοπωλείο που είχε φορέσει η τραγουδίστρια σε παλαιότερη εμφάνισή της. Αυτή η κίνηση, πάντως, δεν ευχαρίστησε τη Lady Gaga, η οποία δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση αυτοσαρκασμού.

Αν αναρωτιέστε ποιοι είναι οι πιο υπερτιμημένοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ (σε οικονομικούς όρους πάντα), τότε το Forbes είναι εδώ, για να σας λύσει την απορία. Βάσει της σχετικής λίστας του αμερικανικού περιοδικού, ο Γουίλ Φάρελ είναι ο βασιλιάς της χασούρας, καθώς για κάθε δολάριο που, λαμβάνει ως αμοιβή, οι ταινίες του αποδίδουν μόλις 3,35 δολάρια, μια επίδοση που χαρακτηρίζεται ως τραγική για τα δεδομένα του Χόλιγουντ. Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι η λίστα με τους πιο υπερτιμημένους ηθοποιούς -στην οποία συγκαταλέγονται επίσης ο Ντένζελ Ουάσινγκτον, ο Εντι Μέρφι και ο Τομ Κρουζ- είναι κάπως άδικη, γιατί ταυτίζει τους ηθοποιούς με τις ταινίες τους, αγνοώντας άλλα εξίσου σημαντικά στοιχεία, όπως το κοινό στο οποίο απευθύνονται, το σενάριο και το συνολικό κόστος της παραγωγής.

n…Ž³ˆÀt½‹r½¸ Κοίτα, αλλά μην αγγίζεις Οπως ήταν αναμενόμενο, στο δεκαήμερο ταξίδι του Μπαράκ Ομπάμα στην Ασία, αρκετή από την προσοχή κλέβει η σύζυγός του, Μισέλ -και όχι πάντα για καλό. Η προθυμία της να κάνει χειραψία προκάλεσε -τουλάχιστον- αμηχανία στον Ινδονήσιο υπουργό Πληροφόρησης, Τιφατούλ Σεμπιρίνγκ, ο οποίος ως ευσεβής μουσουλμάνος ισχυρίζεται ότι αποφεύγει να αγγίζει γυναίκες που δεν ανήκουν στο συγγενικό του κύκλο. Ο Σεμπιρίνγκ παραδέχτηκε ότι έκανε χειραψία με την κ. Ομπάμα, προσθέτοντας, ωστόσο, ότι ο ίδιος προσπάθησε να την αποφύγει. Πρόκειται για μικρές πολιτισμικές διαφορές που γεννούν πάντα παρεξηγήσεις, καθώς ο καθένας μπορεί μεν να σέβεται τον πολιτισμό του άλλου, δεν μπορεί ωστόσο να γνωρίζει όλες τις πτυχές που αυτός διαθέτει.

17 :::0(75232/,61(:6*5


ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Κ. Η παρέα έχει μαζευτεί γύρω από τη φωτιά. Κάποιοι έχουν ήδη φύγει φοβισμένοι. Ο Κώστας Μ. είναι εδώ και ώρα σιωπηλός. Στο βλέμμα του φαίνεται πως έχει κάτι καλό. Κάτι που θα κάνει όλους στην κατασκήνωση να ανατριχιάσουν. Κάποια στιγμή παίρνει το λόγο. «Θέλω να σας πω μια ιστορία που συνέβη σε τρία παιδιά, πριν από κάποια χρόνια, στη Ζάκυνθο. Μου την έχει πει ένας φίλος και είναι ό,τι πιο τρομακτικό έχω ακούσει». Ο Σταύρος Κ., που βρίσκεται δίπλα του, κοιτάζει με περιέργεια. Oταν ο Κώστας Μ. τελειώνει, όλοι στέκονται αμίλητοι και τρομαγμένοι. Ο Σταύρος Κ. χαμογελάει. «Η ιστορία συνέβη στον αδιέξοδο δρόμο που ξεκινά μπροστά από το σπίτι που μεγάλωσα και τελειώνει στο σπίτι που μεγάλωσε ο Διονύσιος Σολωμός. Ο δρόμος αυτός ήταν στενός, σκοτεινός και περιτριγυρισμένος από ελιές και κυπαρίσσια». Το σπίτι του Σολωμού περιέβαλε ένα τείχος, δύο μέτρα ψηλό, το οποίο εμπόδιζε το 12χρονο Σταύρο και τους φίλους του να κοιτάξουν από πίσω. «Oσες φορές είχαμε προσπαθήσει να φανούμε ψύχραιμοι και να κοιτάξουμε πάνω από το τείχος, αυτό που είχαμε δει ήταν όντως τρομακτικό. Eνα σπίτι άλλης εποχής μέσα σε μια ζούγκλα από θάμνους, φυτά και σκόρπια αγάλματα». Το σπίτι δεν άργησε να φαντάζει στοιχειωμένο και η όψη του να τρομάζει όλα τα παιδιά. «Βρήκαμε το φάντασμα που θέλαμε στο πρόσωπο του Διονύσιου Σολωμού. Aλλωστε μεγαλώνοντας στη Ζάκυνθο, ο Σο-

λωμός ήταν ο πιο γνωστός μη εν ζωή άνθρωπος που όμως η προσωπογραφία και τα λόγια του ήταν τόσο ζωντανά στην καθημερινότητά μας». Για κάθε παρέα παιδιών, όμως, το στοίχημα είναι η βραδινή «εξερεύνηση», τότε που τα φαντάσματα ζωντανεύουν. Η παρέα του Σταύρου Κ. δεν αποτελούσε εξαίρεση. «Ηταν δέκα το βράδυ. Οσο πλησιάζαμε στο στοιχειωμένο σπίτι, τόσο ανέβαινε και η αδρεναλίνη μας. Είχαμε ένα φακό, για να μπορέσουμε να δούμε. Απείχαμε μόλις 20 μέτρα από το τείχος, όταν συνέβη αυτό που δεν θες να συμβεί. Ακούσαμε κάτι. Βήματα». Το αίμα των παιδιών πάγωσε. Οι περισσότεροι άρχισαν να τρέχουν. Ο Σταύρος Κ. όμως, μαζί με δύο φίλους του, παρέμειναν. «Στόχευσα με το φακό μου το σημείο από όπου ακούγονταν τα βήματα. Αυτό που είδαμε ήταν η φιγούρα ενός κο-

ντού, καμπουριασμένου, ηλικιωμένου ανθρώπου να προχωράει παράλληλα με το τείχος». Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των τριών παιδιών, ώρες μετά και αφού είχαν ηρεμήσει, αυτός ο τρομακτικός παππούς πήδησε το τείχος, για να βρεθεί στη ζούγκλα που έκρυβε από πίσω. «Ηταν το πιο τρομακτικό και αλλόκοτο πράγμα που είχαμε δει ποτέ. Ηταν βέβαια και αυτό που θέλαμε να δούμε. Από την επομένη, αρχίσαμε να διαδίδουμε την ιστορία μεγαλοποιώντας την και υπερβάλλοντας, σαν παιδιά που ήμασταν». Ο Κώστας Μ. τελειώνει την ιστορία του λέγοντας: «Αυτό συνέβη πριν από εννιά χρόνια και το φάντασμα που είδαν τα παιδιά ήταν ο ίδιος ο Διονύσιος Σολωμός». Ολοι μένουν αμίλητοι και τρομαγμένοι. Ο Σταύρος Κ. χαμογελάει. Ξέρει πως οι μύθοι δεν είναι για να τους χαλάς. iv À°·

ΧΕΡΜΑΝ ΜΕΛΒΙΛ Ä ‡¦›£§›Ä­¢°Ä¦¨¡¨­Ÿ±§—›°

Συνήθως το χρησιμοποιούμε στη μουσική, αλλά ο όρος του καλλιτέχνη τού ενός σπουδαίου χιτ, μπορεί να ταιριάξει άνετα στη βιογραφία του Χέρμαν Μέλβιλ. Οχι επειδή δεν ήταν καλός συγγραφέας. Ηταν καλός, πολύ σπουδαίος, ένας από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους λογοτέχνες του 19ου αιώνα. Είναι όμως που αυτό το ένα χιτ του ήταν τόσο εξαιρετικό που επισκίασε όλα τα υπόλοιπα. Για την ακρίβεια, το «Μόμπι Ντικ» που εκδόθηκε σαν σήμερα (14/11) το 1851, επισκίασε σχεδόν τα πάντα, πουλώντας σαν τρελό μέχρι τις ημέρες μας. Μία από τις ομορφότερες ιστορίες εκδίκησης που γράφτηκαν ποτέ. y ~

ktkjÀ°iªinisµmtu ·±À½ƒrˆ‘‰ÀŽ”ƒƒ¸‚³‘‰ Πριν από το Νόμπελ Λογοτεχνίας που απέσπασε πανάξια το 1998, ειδικά στην Ελλάδα, δεν έχαιρε κάποιας ιδιαίτερης φήμης. Ωστόσο, βλέποντας τη ζωή του σφαιρικά μετά το θάνατό του τον περασμένο Ιούνιο, μπορούμε να πούμε ότι ο Ζοζέ Σαραμάνγκου υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της λογοτεχνίας για τον περασμένο αιώνα. Πέρα από το πασίγνωστο «Περί τυφλότητας», ο Σαραμάνγκου έγραψε και άλλα εξαιρετικά μυθιστορήματα, όπως το «Η πολιορκία της Λισσαβώνας» ή το «Ολα τα ονόματα» και ο κατάλογος είναι μεγάλος. Τον θυμηθήκαμε, γιατί γεννήθηκε σαν σήμερα (16/11) το 1922, σε ένα χωριουδάκι στην καρδιά της Πορτογαλίας. À°k


18 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



i°À n¹´l°tunjÀ µ¹iÀ »kik

j‰¸À¸‹À¸À‹…ŠÀ‰­…¸‚³Š‰¸Àƒ‡Š”‹À ‹Š”À¸Ž“ŠˆŠ¬‰¸…À½À„‰À¸”ŠŽ“­…¸Ž…‡®À•¸•À½Š”Ž…‡®ÀŽ„‰Àjˆˆr­¸À‚³…ÀŠÀ ‹‘”‹ŠÀ‰Š½¸À¢j…®Ž‘À‰À‹¸­‘¡ÀtÀ‹ŒŠ’ÀŠ”’À­±Ž‡Š’À½¸’À³­‘ŽÀ „‰À¸‚Š½®À‰¸ÀŽ”‰¸‰®ŽŠ”½ÀŠ‰Àµ…ŒƒŠ’ÀmŽ±ŽŠƒˆŠ” À½‹‰”Ž®ÀŠ”ÀŽ”ƒ‡Š®½¸Š’ À‡¸…À‰¸À½…ˆ®ŽŠ”½À½¸•±ÀŠ” m±½‰ŠÀv®ŽŠ’Àv¸‰•®’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

19 :::0(75232/,61(:6*5

Πρωτοάκουσα τους «Ειρήσθω εν Παρόδω» την άνοιξη του 2008, στην Τεχνόπολη. Εκπροσωπούσαν τότε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ Μουσικής. Ενα ούτι, ένα σαξόφωνο, ένα βιολί, ένα μπάσο, δύο κρουστά. Αναρωτήθηκα τι tag να διάλεξαν άραγε στο MySpace. Η μουσική τους ήταν τζαζ, είχε αυτοσχεδιασμούς, είχε στοιχεία από Ανατολή, αλλά και από μουσικές του κόσμου. Γυρνώντας στο pc, τους αναζήτησα στο δίκτυο, βρήκα το tag (jazz/ experimental/fusion) και μουρμούρισα βρισιές για τις μουσικές ετικέτες. Μπήκα, ωστόσο, στο τριπάκι να τους ξανακούσω πιο προσεκτικά. Διαπίστωσα πως οι ήχοι τους διατηρούν ακέραιες τις έντονες εικονοπλαστικές τους ιδιότητες, ακόμη και εντός των τεσσάρων τοίχων, στο δωμάτιό μου. Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των «Ειρήσθω εν παρόδω», με τίτλο «Οιστρηλασία» (Legend-El Capitan), τους αναζήτησα και τους βρήκα σε μία πρόβα. Οσο η μπάντα ετοιμαζόταν, τράβηξα τον ουτίστα Γιώργο Κεσίσογλου παράμερα και κάναμε μια κουβέντα για τη δυναμική των τζαζ ήχων στη σημερινή Αθήνα. Του ζήτησα να μας δώσει τα “do it yourself” βήματα για το στήσιμο μιας μουσικής μπάντας που δρα στην Ελλάδα. «Δεν υπάρχει κάποιο manual, μπορώ να πω μόνο πώς λειτούργησε σε εμάς. Γνωριζόμασταν κάποιοι, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα γκρουπ, δουλέψαμε λίγο την ιδέα στο μυαλό μας και στη συνέχεια κάναμε και κάποιες προσκλήσεις. Δηλαδή, βάλαμε αγγελίες του στιλ ‘Ζητείται κοντραμπασίστας για world-jazz μπάντα’». Μαζεύτηκαν, λοιπόν, οι μετέπειτα «Ειρήσθω», συζήτησαν για τις μουσικές τους επιρροές και ξεκίνησαν. «Είπαμε, αρχικά, πως θα χρησιμοποιήσουμε ως βάση το ούτι και το σαξόφωνο και θα πειραματιστούμε για το τι μπορούμε να χτίσουμε γύρω από αυτά. Το δεύτερο σκέλος είχε να κάνει με την επιθυμία μας για ρυθμική βάση χωρίς ντραμς, αλλά με το μπάσο και αρκετά κρουστά». Αναζήτησαν το δικό τους ηχόχρωμα, παίζοντας διασκευές από το χώρο της παραδοσιακής μουσικής και της τζαζ. «Βρήκαμε τον ήχο που μας εκφράζει, βγάλαμε δύο ντέμο, τα δώσαμε σε φίλους να τα ακούσουν, τα μοιράσαμε χέρι με χέρι, τα ανεβάσαμε στο δίκτυο, τα παίξαμε σε live». Αφού συγκέντρωσαν και ηχογράφησαν, εντέλει, τα πρώτα δικά τους κομμάτια μπήκαν στο επίπονο παιχνίδι αναζήτησης εταιρείας. «Δεν ήταν ιδιαίτερα επίπονο για μας. Δεν είμαστε από αυτούς που ταλαιπωρήθηκαν ιδιαίτερα. Η εταιρεία που εξέδωσε τελικά το δίσκο μας, μας προσέγγισε αρκετά γρήγορα. Το γεγονός


αυτό νομίζω πως εκπέμπει μια γενικότερη αισιοδοξία». Επιχειρώντας να ολοκληρώσουμε την ιστορία που ανοίξαμε, αναφέρουμε πως λογικά ένας πρώτος κύκλος θα κλείσει τον προσεχή χειμώνα με το δίσκο να παρουσιάζεται σε κάποια μαγαζιά. Ο Γιώργος χαμογελά σαρκαστικά. «Κουραστήκαμε, ρε συ. Εχουμε οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Από τη μία, βγάλαμε ένα δίσκο και θέλουμε να επικοινωνήσουμε τις μουσικές μας, και από την άλλη, είναι τόσο εκνευριστικό αυτό που συμβαίνει στα μαγαζιά, που γίνεται απωθητικό. Αποφασίζεις να παίξεις σε μία σκηνή και ταυτόχρονα αποφασίζεις πως θα βάλεις στο κεφάλι σου τόσους μπελάδες που θα σου βγει ξινό. Ολα θα τα κανονίσεις εσύ. Τεχνικά θέματα, ζητήματα επικοινωνίας, τα πάντα. Υπάρχουν, για παράδειγμα, μαγαζιά που, αν δεν είσαι όνομα, δεν κολλάνε αφίσες για τη συναυλία σου ή δεν στέλνουν δελτία Τύπου». Του προτείνω να επιλέξει κάποιον από τους νέους χώρους που ακούγεται ότι στηρίζουν τους νέους καλλιτέχνες. «Προσωπικά, δεν ξέρω κάποιον από αυτούς που να μας ενδιαφέρει άμεσα αλλά είμαστε σε μια συνεχή αναζήτηση... Από την έως τώρα πορεία μας έχουμε βγάλει το συμπέρασμα ότι οι καλλιτέχνες είναι εκτεθειμένοι στην ατολμία των μουσικών σκηνών και την ασχετοσύνη των επιμελητών τους. Οι μουσικές σκηνές κάνουν επιπόλαιες κινήσεις και στην ουσία ό,τι και αν ισχυρίζονται, δεν στηρίζουν επαρκώς τα νέα σχήματα. Από την άλλη, υπάρχουν και οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, οι οποίοι -ειρήσθω εν παρόδω- πληρώνονται καλύτερα από τους μουσικούς, απλά δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους». Το ακροατήριο της τζαζ στην Ελλάδα είναι περιορισμένο, πώς χειρίζεται τη ματαιοδοξία της μία τζαζ μπάντα; «Οκ, κάθε άνθρωπος θέλει να βρίσκει απήχηση αυτό που κάνει, να αρέσει σε κάποιους ή σε κάποιους περισσότερους. Το θέλουμε και εμείς. Από την άλλη, βέβαια, ποτέ δεν υπήρξε ως στόχος μας να αποκτήσουμε ένα τεράστιο κοινό. Η περιορισμένη αναγνώριση δεν μας πληγώνει. Πιστεύουμε στην αξία αυτού που κάνουμε, στην ομορφιά του, στη μοναδικότητά του. Επίσης, διαπιστώσαμε πως τελικά απευθυνόμαστε σε πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό που υπολογίζαμε. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που θέλουν να ακούσουν και κάτι διαφορετικό». Πριν αφήσω τον Γιώργο να επιστρέψει στην πρόβα, ως άλλος διαβολάκος στο δεξιό του ώμο, επιχειρώ να στήσω μία «παγίδα», ρωτώντας τον γιατί δεν βάζουν στα κομμάτια τους στίχους και

στην μπάντα τους μία φωνή. Στις συναυλίες ο ενθουσιασμός θα είναι πολύ μεγαλύτερος, του λέω. «Θα σου απαντήσω. Αυτό με τους στίχους και τη φωνή μάς το έχουν προτείνει και φίλοι ή ακόμη και άγνωστοι ακροατές. Δεν είμαστε αρνητικοί, ούτε πεισματάρηδες, απλά μέχρι τώρα δεν μας βγήκε. Βέβαια, υπάρχουν στο δίσκο δύο τραγούδια, ο δίσκος έχει φωνητικά. Αναφορικά τώρα με τον ενθουσιασμό του κοινού στις συναυλίες, υπάρχουν αρκετά να πει κανείς. Οταν βγαίνεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου, δεν είναι στόχος σου -ντε και καλά- να ευχαριστήσεις τον ακροατή. Μπορεί να θέλεις να τον προβληματίσεις, να του πεις κάτι άλλο. Φυσικά, δεν είναι κακό να περάσει ο άλλος καλά, να λικνιστεί, να χορέψει, αλίμονό μας αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο. Απαιτείται ισορροπία. Από τη μία, πρέπει να αποφύγεις την παγίδα της διασκέδασης, και από την άλλη, οφείλεις να σεβαστείς τους ανθρώπους που διέθεσαν χρόνο και χρήματα και θέλουν να περάσουν ωραία».

INFO ԓ©c˓šà›ž©—©„‹šâŽži©¡{Қ ˜¡—©‹{⩜˜©©•‹“© á—‹“©˜“©“™š‘˜Ÿ©Ï›á›˜‘–˜¡© ˜äœ“ ©„‹—‹‘“™œ’Ÿ©ÕÒ{œ’Ÿ©

›‹”␞—˜ ©–Ò˜¡œ˜ ©É•’Ÿ©É–Œ“¢â{˜¡–˜Ÿ© •š˜¡›œÒ © ‹—Ò›’Ÿ©˜¡š˜ä—‹Ÿ© p{қ˜ ©Øšà›œ˜Ÿ©Ö›‹š˜ä ‹Ÿ©

•š˜¡›œÒ ©…ßš‘“˜Ÿ©Øš¡›˜Œ“œ›Ò



20 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


°mtuoiÀmi¹À´umi¶l»»tuÀµ¿s¹i Εκλογικό Κολωνάκι. Σκουφά και Λυκαβηττού γωνία. Κυριακή, η λειτουργία στον Αγιο Διονύσιο έχει τελειώσει και κάποιοι σπεύδουν να περάσουν απέναντι στο Πειραματικό Σχολείο, για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Ο ηλικιωμένος κύριος, θαλερός, ψήφισε και βγαίνει από το κτίριο, φορτωμένος με αναμνήσεις. «Πόσοι από τους νέους ψηφοφόρους που σήμερα έρχονται εδώ, στο κτίριο του Πειραματικού, για να αναδείξουν το δήμαρχο της πόλης μας, γνωρίζουν την 80χρονη ιστορία αυτού του σχολείου;», μας λέει. Και συνεχίζει: «Τρεις από τους Πρωθυπουργούς που ανέλαβαν τα ηνία της χώρας μας για περισσότερα από 25 χρόνια, από το 1981 μέχρι σήμερα, αποφοίτησαν από το σχολείο αυτό. Με χρονολογική σειρά: ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1937, ο Κώστας Σημίτης το 1954 και ο Κώστας Καραμανλής το 1974. Αρκετοί ακόμη πολιτικοί από όλους τους χώρους, που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας μας, κάθισαν στα θρανία του ιστορικού αυτού σχολείου, που ίδρυσε το 1929 ο καθηγητής Νικόλαος Εξαρχόπουλος, με στόχο να κάνουν την πρακτική τους ως πτυχιούχοι των καθηγητικών σχολών και ως μετεκπαιδευόμενοι δάσκαλοι στο Πανεπιστήμιο». Απέναντι από το σχολείο και δίπλα από τον Αγιο Διονύσιο πλήθος κόσμου έχει κατακλύσει το «Φίλιον» -οι παλαιότεροι το θυμούνται ως «Ντόλτσε»- και πίνει το καφεδάκι του, σχο-

λιάζοντας τις πολιτικές εξελίξεις, τα διλήμματα που έχουν τεθεί και όσα έπονται. Και ποιοι δεν έχουν περάσει από αυτό το ιστορικό σημείο συνάντησης! Πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι. Το καλοκαίρι στα τραπεζάκια έξω, τους χειμώνες στο πατάρι που δεν υπάρχει πια. Αλλά και μαθητές από το Πειραματικό τις ώρες του σκασιαρχείου. «Σήμερα τους βλέπω γιατρούς, δικηγόρους, επιχειρηματίες, δημοσι-



j‹…½³ˆ…¸Àµ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’À Àª‰³À°¸‰’

»¹ÀsiÀ°mjo»j°i¹ ÀªjÀmiªi²jt¼¿ªl Παρασκευή βράδυ. Μάζωξη σε σπίτι. Αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Καλά πάει η βραδιά. Η παρέα θέλει συνέχεια. Θέλει μπαρ. Το μετρό Κατεχάκη έχει κλείσει. Φράγκα για ταξί. Δεν έχω. Ανάληψη από ΑΤΜ. Και τα βάζω κάτω. Υπολογίζω και ξαναϋπολογίζω. Με 700 ευρώ δεν βγαίνω. Γιατί; Τι λάθος κάνω στην πρόσθεση; Κανένα. Ωμή αλήθεια, επτωχεύσαμεν. Σχεδόν. Οι θεοί των μαθηματικών ας με βοηθήσουν. Οχι ότι τους γνωρίζω. Για τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή έμαθα από γνωστό υπερ-Ελληνα τηλεοπτικό ιεροκήρυ- ότι απλώς η Ελλάδα τρώει τα παιδιά κα. Ντροπή. Ενας μεγάλος μαθημα- της. Ιδιαίτερα όταν η καριέρα τους τικός για τον 20ό αιώνα, αλλά παρα- ήταν εξωτερικού και μάλιστα προμένει άγνωστος στα αυτιά μας. Γιατί πολεμικά. Η εσωστρέφεια της χώάραγε; Ο άνθρωπος αλληλογραφού- ρας μας γνωστή. Του χαρίσαμε ένα σε με το μέγιστο Αλβέρτο Αϊνστάιν. δρόμο και ένα μουσείο στην ΚομοτηΙσως μάλιστα ο τελευταίος να βοη- νή. Λίγα πράγματα για μια τέτοια διάθήθηκε από τα γράμματα τού Ελλη- νοια. Αλλά λίγο θα τον ένοιαζαν κάτι να επιστήμονα στη θεωρία του. Ξέ- τέτοια. Εκείνος έλυνε εξισώσεις που ρετε, αυτή της σχετικότητας. Εικάζω εικονογραφούσαν το σύμπαν.

ογράφους και θυμάμαι τα παλιά», αναφέρει το γκαρσόνι. Η γειτονιά τώρα άλλαξε, η Σκουφά γέμισε καφετέριες, το βράδυ μετατρέπονται σε μπαράκια, στέκια νεολαίας. «Σπάνια τους ακούς να συζητούν για πολιτική, δεν είναι σαν τους παλαιούς. Μιλάνε για άλλα θέματα, η νέα τεχνολογία κυριαρχεί. Είναι πιο πρακτικοί, νοιάζονται για την επαγγελματική τους προοπτική». iˆ³‡Š’À´…­‘±‡„’

n¹iÀn·´jÀ·t´umi»t¹m¹i Διαβάζω, ή μάλλον προσπαθώ να διαβάσω, ένα βιβλίο στο Φλοράλ στα Εξάρχεια. Κυρίως κοιτάζω το ταβάνι ψαχουλεύοντας για ένα σημάδι που να φωνάζει οτιδήποτε για την πολυκατοικία που υψώνεται από πάνω μου. Οπως και να ’χει η μπλε πολυκατοικία, Αραχώβης και Θεμιστοκλέους, είναι σταθμός στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Δημιούργημα του 1932-33 και παιδί του αρχιτέκτονα Κυριάκου Παναγιωτάκου, η πολυκατοικία απέναντι από το ιστορικό «Βοξ», βάφτηκε μπλε από τον ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά και ξεχώρισε. Το είπε και ο Λε Κορμπιζιέ, όταν το μωρό φορούσε ακόμα πάνες: «Είναι πολύ όμορφο». Ομορφο στην κούνια, άσχη-

μο στη ρούγα, το κτίσμα πήρε διάφορες αποχρώσεις όσο μεγάλωνε, ίσως γκρι, ενώ πήγαινε για άσπρο και λίγο θαλασσί. Οι εξπέρ μού εκμυστηρεύονται όμως ότι το εσωτερικό παραμένει εντυπωσιακό. Τα 32 -σήμερα 39- ευρύχωρα και ευήλια διαμερίσματα της «Μπλε» έχουν φιλοξενήσει από Βέμπο, Χορν, Μινωτή και Παξινού έως και Φρέντυ Γερμανό. Με παρ’ ολίγον πισίνα στην ταράτσα (κάτι τολμηρό για το ’30, σκέψου μαγιό ως τον αστράγαλο), η «Μπλε» είναι σύμβολο και τα έχει δει όλα: πόλεμο, δικτατορία, εξέγερση Πολυτεχνείου και κόντρα Νοέμβρηδες, ταινίες στο Βοξ, σύριγγες, φιλιά, έως και πινγκ-πονγκ τη σήμερον. Πιάσε ένα ουίσκι!

‡Ás…ˆ“‘ˆÁŠ‘— :::0(75232/,61(:6*5

21 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ

°»lsÀ·´i»j¹iÀinjª¹ml° Μία από τις πιο γνωστές πλατείες της Αθήνας, από τη μεγαλοαστική χλιδή των ’60s και των ’70s άλλαξε πρόσωπο, για να στεγάσει τώρα τους πολιτισμούς του κόσμου. Τη δεκαετία του ’80 πρωτογνώρισα αυτή τη γειτονιά με αφορμή ένα πάρτι. Με παρέα μερικούς συμμαθητές μου είχαμε κανονίσει να πάμε στη Disco Problem επί της οδού Μηθύμνης, ένα από τα πιο hot στέκια της περιοχής αλλά και της Αθήνας. Ενώ εκείνο το βράδυ χόρευα πανευτυχής στους ρυθμούς του “Spring Affair” της Ντόνα Σάμερ, που μόλις είχε κυκλοφορήσει, δεν φανταζόμουν ότι μερικές δεκαετίες αργότερα θα έμενα δύο δρόμους παρακάτω και θα περνούσα εκεί μερικά από τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου. Ο χρόνος κύλησε, ακριβώς όπως λένε, σαν νερό. Η Problem έκλεισε και ακόμη δεν έχει βρει καινούργιο ένοικο! Το διπλανό μαγαζί, επίσης της νύχτας, ένα μπουζουξίδικο διέγραψε μια πορεία επιτυχίας, για να κλείσει και εκείνο στις αρχές των ’90s. Δεν έχει αλλάξει μόνο η γειτονιά, αλλά και οι άνθρωποί της. Χτίστηκαν πολυκαταστήματα, άνοιξαν fast food, ο κινηματογράφος «Αττικα» έκλεισε και τώρα στη θέση του χτίζεται, ένας Θεός ξέρει τι. Σε μια βόλτα με τη φίλη Βάσω, έκπληκτος την άκουσα να λέει «μα εδώ είναι το Κολωνάκι των μεταναστών!». Πράγματι, ενώ σε άλλες γειτονιές του κέντρου το θέμα των μεταναστών αποτελεί πρόβλημα, για τους Ελληνες «ντόπιους», στην πλατεία Αμερικής, τα πράγματα είναι σαφώς πιο ήρεμα, με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να έχει αποδεχτεί τη νέα κατάσταση. Μια ατμόσφαιρα που θυμί-

lÀ‹ˆ¸±¸Àiƒr½‘‰À½‹Š±À ‰¸À½„‰À³“…À‹…¸À‘”½³‰¸À •”ƒr…¸ÀŽ¸À‹¸ƒ‡r‡…¸À„’À ¸ˆˆrÀ­…¸„±À¸‡½¸À³‰Š‰ŠÀ ŠÀ‘…‡ÀŽŠ…“±Š

ζει χώρες μακρινές της Ασίας και της Αφρικής γίνεται ιδιαίτερα όμορφη τις Κυριακές, όταν φορώντας τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους οι μετανάστες πάνε για εκκλησιασμό στους ναούς της περιοχής. Πολύχρωμα φορέματα και καλοσιδερωμένα πουκάμισα, καλημέρες και φιλικές κουβέντες στους γύρω δρόμους. Μια γειτονιά ζωντανή, με έντονο χρώμα άλλων πολιτισμών. Προχωράω στα στενά της και χαζεύω τους γείτονές μου. Πίσω από τον καθένα κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία επιβίωσης, όπως του τύπου από το Μπαγκλαντές που νοίκιασε με την οικογένειά του διαμέρισμα ακριβώς απέναντι. Τον γνώριζα από τα μπαράκια της Καρύτση, όπου πηγαίνει για να πουλήσει λουλούδια, μέχρι που μια ημέρα τον συνάντησα σε ψιλικατζίδικο ενός συμπατριώτη του στη Μοσχοννησίων. «Τι κάνεις εδώ;», με ρώτησε και του εξήγησα. Τότε μου είπε ότι είμαστε γείτονες. Από τότε, όποτε με συναντά στις βραδινές εξορμήσεις, μού φωνάζει χαμογελώντας: «γεια σου γείτονα, εσύ καλό παιντί!». Τα καλοκαιρινά απογεύματα παρακολουθώ τους μετανάστες να παίζουν σκάκι στη μεγάλη σκακιέρα από μωσαϊκό στο κέντρο της πλατείας, που πριν από αρκετές δεκαετίες, όταν ακόμα στην περιοχή δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, λεγόταν και πλατεία Αγάμων. Ηταν το σημείο συνάντησης για τα ερωτευμένα ζευγάρια της Αθήνας, ακριβώς επειδή ήταν πολύ ήσυχα. Πράγματι, ακόμα και σήμερα, ολόκληρη η γειτονιά έχει κάτι πολύ ερωτικό. Αγαπώ πλατεία Αμερικής! s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

22 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ

Η θεατρική Αθήνα φιλοξενεί αυτόν τον καιρό μία παράσταση του Πέτρου Χατζόπουλου και μία του Αυγούστου Κορτώ. Η μία παιδική, η άλλη για ενήλικες. Συναντήσαμε «και τους δύο» σε ένα εξαρχειώτικο καφέ και μιλήσαμε για το πώς δύο άνθρωποι χωράνε σε έναν.

m±½‰ŠÀlˆ±¸’ÀmŠˆŠ‡Š¬„’ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’



«Mισώ το θέατρο όσο τίποτε στον κόσμο. Με την έλευση του κινηματογράφου θα έπρεπε να είχε εκλείψει. Μετά τον ‘Eνοικο’ του Πολάνσκι δηλαδή, τι; Αλλά τις παραστάσεις αυτές τις επιμελούνται πολύ κοντινοί μου άνθρωποι. Η Τατιάνα Λύγαρη που κάνει το ‘Τούνδρα Εξπρές’ και η Ελένη Δημητροπούλου που διασκεύασε το ‘Αυτοκτονώντας ασύστολα’ είναι φίλες μου. Για το ‘Τούνδρα Εξπρές’ έγραψα μια διασκευή με τους ήρωες από την ‘Εξαφάνιση της Ντόροθυ Σνοτ’ (σσ. Α΄ Κρατικό Βραβείο 2004). Δεν θα έγραφα θέατρο από το μηδέν, βαριέμαι και μόνο στην ιδέα. Σιχαίνομαι τα θέατρα σε κάτι υπόγες με κρέπια, μπαίνεις μέσα και σε στέλνουν στον τάφο μια ώρα αρχύτερα. Πηγαίνει κάθε πικραμένος, συγγενείς, αδέρφια, γκόμενοι, και βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή και λέει: ‘μα γιατί η γκόμενά μου να είναι ηθοποιός και να μην είναι βιζιτού;’. Είναι τραγικό. Ανεβάζουν κάθε καλοκαίρι τους αρχαίους όλο και χειρότερα. Το θέατρο αιμορραγεί οικονομικά, το Εθνικό Κέντρο του Κινηματογράφου γυρίζει ταινίες που δεν βρίσκουν καν διανομή και δεν υπάρχει ούτε μία υποτροφία για το βιβλίο. Ούτε μία! Το βιβλίο είναι τελείως κλασμένο. Είναι το πιο φτηνό κομμάτι του πολιτισμού μας. Ούτε βιβλιοθήκες σοβαρές, ούτε υποτροφίες για συγγραφείς που ξεκινάνε τώρα, τίποτε». Ο παραπάνω χειμαρρώδης μονόλογος ανήκει στον Αύγουστο Κορτώ. Ισως και λίγο στον Πέτρο Χατζόπουλο. Ανήκει, τέλος πάντων, σε έναν από τους πιο προικισμένους νέους Eλληνες συγγραφείς. Ας τον γνωρίσουμε. Ο Πέτρος λοιπόν και ο Αύγουστος είναι ο ίδιος άνθρωπος, και ας έχουν δύο τελείως διαφορετικά έργα επί σκηνής φέτος. «Παρόλο που έχει γίνει πια το ψευδώνυμο και η περσόνα του Κορτώ το ίδιο υπαρκτή με

23 :::0(75232/,61(:6*5


την περσόνα του Πέτρου, και στις δύο περιπτώσεις είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει την αίσθηση ότι κοροϊδεύει την κοινωνία. Δεν έχω δύο προσωπικότητες σε καμία περίπτωση. Απλώς η ζωή μου σήμερα, οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που με αγαπούν, που μου εξασφαλίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το βιοπορισμό μου, όλοι προέκυψαν χάρη στην επινόηση του Κορτώ. Αρα, είμαι περισσότερο Κορτώ από Χατζόπουλος. Ναι, όντως! Τώρα που το σκέφτομαι, οι περισσότεροι φίλοι μου με αποκαλούν Κορτώ, δηλαδή με το επίθετο κιόλας σαν να είμαι φαντάρος ή μαθητής! Καμιά φορά με προβληματίζει αυτό. Ισως είναι τα παιδικά βιβλία που παραπέμπουν σε ένα διχασμό. Αλλά και τα παιδικά μου βιβλία με παρόμοιο τρόπο τα γράφω, βρίσκοντας μια ιδέα που να μου κάνει κούκου. Τα παιδικά μου είναι αρκετά προκλητικά για τα δεδομένα των ελληνικών χρηστών ηθών. Πάλι λειτουργούν και τα δύο ονόματα. Αλλά με τα χρόνια νομίζω εκτοπίζομαι και γίνομαι όλος κ. Χάιντ. Ο πάλαι ποτέ δρ. Χατζόπουλος δεν ευτύχησε πολύ, ήταν μια αποτυχία δηλαδή. Μέχρι να γίνω Κορτώ ήμουν χαμένος». Από την άλλη, δύσκολα θα συναντιούνταν ο Πέτρος και ο Αύγουστος στο ίδιο βιβλίο. «Δεν θα συνδύαζα την παιδική με την ενήλικη λογοτεχνία μου. Τα young-adult είναι πολύ ενδιαφέροντα και καλύπτουν μία παραμελημένη ηλικία, την εφηβική. Αλλά δεν θα τους συνδύαζα. Είναι τελείως άλλος αυτός που γράφει τα βιβλία του Κορτώ από αυτόν που γράφει τα βιβλία του Χα-

τζόπουλου. Δεν μπορώ να φανταστώ να συναντιούνται συγγραφικά οι δυο τους. Οι βίοι τους είναι μάλλον παράλληλοι και έτσι θα μείνουν. Τα θέματα των βιβλίων μου είναι εκ φύσεως πολύ ενήλικα. Αν είχα ένα παιδί 14 ετών και διάβαζε βιβλία του Κορτώ, θα με προβλημάτιζε. Οχι ότι μπορούν να διαφθείρουνε, αλλά έχουνε πικρία και νοσηρότητα. Νομίζω ότι είναι καλύτερα να έχει περάσει την εφηβεία με τις ελπίδες της και να αρχίζει πια στο πανεπιστήμιο τη μεγάλη διάψευση». Θεσσαλονίκη - Αθήνα Ο Πέτρος Χατζόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979, αλλά εδώ και κάποια χρόνια ζει στο νησί των Εξαρχείων. «Πια η Αθήνα είναι η πατρίδα μου. Home is where the heart is. Δεν μπορώ να φανταστώ να ζω οπουδήποτε εκτός από την Αθήνα και μάλιστα τα Εξάρχεια. Επειδή δεν έχω ζήσει και πουθενά αλλού από τότε που μετακόμισα, δεν μου λείπει καθόλου η Θεσσαλονίκη. Δεν πάω ούτε με αγριεμένα άλογα για εκλογές! Την έχω ταυτίσει με την αυτοκαταστροφική μου πορεία τη Θεσσαλονίκη. Με έντονο τρόπο, υπήρξε τραυματική για μένα. Από την άλλη, η Αθήνα στάθηκε λίαν φιλόξενη σε ό,τι αφορά τα προσωπικά και τα επαγγελματικά μου, τους ανθρώπους που γνώρισα και έγιναν φίλοι μου. Η νοσταλγία ως έννοια για ό,τι ονομάζουμε ‘πατρίδα’, για εκεί που μεγάλωσες και που κατούρησες είναι πράγμα τεχνητό, υπερτιμημένο. Δεν μπορώ να φανταστώ οποιονδήποτε άνθρωπο να σκέφτεται τη Σιάτιστα, το Νευ-


24 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


ροκόπι, το Χεζόλακκο, να δακρύζει και να λέει: ‘Αχ Χεζόλακκε, να περπατούσα στις ρούγες σου...’. Αυτά είναι αστεία, όπου γης και πατρίς. Εγώ τουλάχιστον έφυγα ελαφρώς κυνηγημένος από τον κακό μου εαυτό. Από το 2000 μέχρι τον Ιούνιο του 2003 δεν νομίζω να ξενέρωσα καθόλου. Ολο ήμουν τύφλα. Ωραία χρόνια. Ο καημένος ο μπαμπάς μου τι έχει τραβήξει…». Μια ακόμη όμως περσόνα του ίδιου ανθρώπου έχει ξεφυτρώσει στο τελευταίο του μυθιστόρημα, το «Δεκαέξι»: ο Πιοτρ Ραμπίνοβιτς. Συνθέτης της σταλινικής Σοβιετικής Ενωσης, ζει φαινομενικά μια ζωή δίχως έρωτα, δίχως σεξ. Αυτό ως αναγνώστη με έκανε να αναγνωρίσω έναν καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο. Μην πω περισσότερα, αλλά το τέλος του βιβλίου ήταν τρομερά συγκινητικό και ανατρεπτικό. «Η ομοφυλοφιλία του Ραμπίνοβιτς ήταν μια μάσκα του γενικότερου ναρκισσισμού του. Δεν τον φαντάζομαι ως έναν καραμπινάτο ομοφυλόφιλο. Είναι η πιο πιστή μου αυτοβιογραφία. Ενας άνθρωπος ανάποδος, κλειστός, νευρωτικός, όπως εγώ, υποχόνδριος, νάρκισσος. Ενας μάλλον απαίσιος άνθρωπος. Η σχέση μου με το Κουτάβι με έχει βοηθήσει να αναθεωρήσω την άποψή μου για τον εαυτό μου. Για να έχω λάβει τόση αγάπη, μάλλον δεν είμαι τόσο απαίσιος άνθρωπος όσο νομίζω. Με τον ίδιο τρόπο ο ανυπόφορος Ραμπίνοβιτς εισπράττει σε όλο το βιβλίο πέρα από την αγάπη των ακροατών του, τη λατρεία του Αλεξέι. Αν καταφέρεις έστω και ένας

άνθρωπος στον κόσμο να σε λατρέψει, δεν γίνεται να είσαι απαίσιος. Δεν υπάρχουν τέρατα. Ακόμα και τον Χίτλερ τον λάτρευε η Εύα Μπράουν». Θα κράταγα μόνο το «Δεκαέξι» «Κάθε φορά που αλλάζω υπολογιστή και καίγεται ο παλιός, φροντίζω να καούν μαζί του και τα ανέκδοτα βιβλία που περιέχει. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου είναι μεθαύριο, όταν θα έχω παιδιά, να τα κακαρώσω και κάποιο αδίστακτο κωλόπαιδό μου να ξεθάψει βιβλία μου από τότε που ήμουν 18 χρονών, τα οποία ήτανε γάμησέ τα, και να τα εκδώσει. Αν υπήρχε τρόπος, θα εξαφάνιζα όλα

¼‰À“‘r’À‹Š”‰r Η ιστορία του δόκτορος Τζέκιλ και του κυρίου Χάιντ είναι γνωστή. Η νουβέλα του Στίβενσον (1886) με τα χρόνια υιοθετήθηκε από λογής-λογής συγγραφείς/θεατράνθρωπους/κινηματογραφιστές και θρονιάστηκε στη συνείδηση του αναγνώστη/θεατή ως η κλασικότερη περίπτωση ανθρώπου με διπλή ζωή, αυτό που λαϊκά λέμε «τη μέρα κάτι, τη νύχτα κάτι άλλο». Δέκα χρόνια προτού ο Λούις Στίβενσον εισάγει στη σύγχρονη κουλτούρα αυτόν το διπολικό κανόνα, είχε φύγει από τη ζωή η βαρόνη Ορόρ Λουσίλ Λουπέν, γνωστή ως Τζορτζ Σαντ,

μια, δηλαδή, από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της εποχής της, η οποία είχε αναγκαστεί να ενσαρκώνει μια ανδρική περσόνα για να ευδοκιμήσει στα καλλιτεχνικά στέκια. Διαφορετική περίπτωση από τον δρ. Τζέκιλ, δεκτό. Αλλά μιλάμε και πάλι για τη δημιουργία ενός παράλληλου εαυτού. Οπως παράλληλος, αν και επίσης εντελώς διαφορετική περίπτωση, είναι και ο εαυτός του Κλαρκ Κεντ με αυτόν του Superman. Κλασικές θεωρούνται πλέον και οι περσόνες που δημιούργησε ο Μπάουι στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Ο Ziggy Stardust αρχικά και ο

Thin White Duke στη συνέχεια ήταν περισσότερο επιτηδευμένα στιλ που εξυπηρετούσαν την εκάστοτε λογική στη ζωή και τη δημιουργία του Μπάουι.

25 :::0(75232/,61(:6*5


τα παλιά μου βιβλία. Συχνά σκέφτομαι ότι από τα 13 που έχω βγάλει, θα κράταγα μόνο το ‘Δεκαέξι’. Είναι το πρώτο μου βιβλίο που πραγματικά με ικανοποίησε. Το ‘Βιβλίο των Βίτσιων’ το έγραψα όταν ήμουν 17 χρονών. Δηλαδή είναι της ντροπής. Και ευτυχώς τώρα με την κρίση δεν θα ξανακυκλοφορήσουν ποτέ αυτά τα βιβλία που υπήρχαν στον Εξάντα». Οι μεταφράσεις από τις οποίες βιοπορίζεται ο κ. Κορτώ μας όμως δεν είναι έτσι. Είναι γνωστό πως η ξενόγλωσση λογοτεχνία δεν πουλάει στην Ελλάδα όσο η ελληνική. Ωστόσο, βιβλία συνεχίζουν να βγαίνουν κάθε μήνα. Απορώ πώς τα κα-

Τον ακολουθούν ακόμα ως παρατσούκλια, αλλά παραπέμπουν πλέον κυρίως στις εκάστοτε περιόδους της δισκογραφίας του. Αλλά και ο μεγάλος Φερνάντο

ταφέρνουν και συνεχίζουν. «Εγκειται στο μεράκι του εκάστοτε εκδότη, άρα κρίση δεν υπάρχει εδώ. Η μετάφραση έχει καλά και κακά. Είναι μεγάλο σχολειό. Υπάρχουν συγγραφείς που σε σταυρώνουν. Εκανα τώρα το ‘Ματωμένο Μεσημβρινό’ του Κόρμακ Μακάρθι και έχει τη γνωστή κατάρα του Φόκνερ, είναι ένα βιβλίο σχεδόν χωρίς καθόλου στίξη. Μία πρόταση δέκα σειρές και το να ψάχνεις να βρεις υποκείμενο ή αντικείμενο είναι το γαμήσι. Από την άλλη, δεν θα μπορούσα να γράφω στα αγγλικά αν δεν το εξασκούσα κάθε μέρα με τον πλέον σκληρό τρόπο στη μετάφραση». Βοηθά λοιπόν η μετάφραση και στη γραφή. Βοηθά τον Αύγουστο και δοκιμάζει τον Πέτρο. «Τώρα γράφω ένα βιβλίο μικρό και φαρμακερό. Θα το αφήσω στο ζουμί του να βράσει και θα ξαναδώ μετά από ένα χρόνο αν στέκεται. Είναι το πρώτο μου βιβλίο στο οποίο κυριαρχεί το θέμα της θρησκείας, σε θρίλερ όμως. Σε ένα απομονωμένο καθολικό μοναστήρι της Μεσογείου ένας ξύλινος Εσταυρωμένος αρχίζει να αιμορραγεί. Χονδρικά: ‘τούτο μου εστί το αίμα’. Η Ρώμη αποστέλλει έναν καρδινάλιο για να ερευνήσει κατά πόσο το θαύμα είναι αληθινό ή όχι. Μόνο που το νησί αυτό είναι επιρρεπές σε θαύματα και υπερφυσικά φαινόμενα. Πέρασα πολλές εργατοώρες μελετώντας το φραγκισκανικό δόγμα. Θα αργήσει όμως, πρέπει πρώτα να λάβω τις ευλογίες του Κουταβιού μου, για να το μεταφράσω και να βγει τελικά! Εχουμε δρόμο ακόμα…».

Πεσόα δεν μπορούσε να χωρέσει στο ένα όνομά του, υπογράφοντας τα γραπτά του με διάφορα ονόματα, φτιάχνοντας γύρω του έναν πολυπρόσωπο μύθο. Μια άλλη περίπτωση είναι ο κωμικός Αντι Κάουφμαν, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός ως κάποια από τις περσόνες που υποδυόταν (Λάτκα, Τόνι Κλίφτον) και, όπως είναι γνωστό, ως ένα επίπεδο δυσκολευόταν και στην προσωπική του ζωή να διακρίνει τους ρόλους του. Κατά μία έννοια, διαφορετικές περσόνες στη σημερινή εποχή μπορούν να θεωρηθούν και όλα αυτά τα ψευδώνυμα στα κοινωνικά δίκτυα και τα blog, όπου

συχνά δεν ξέρεις ποιος κρύβεται πίσω από το κάθε όνομα, ούτε αν στην καθημερινότητά του φέρεται σε αντιστοιχία με τον τρόπο που πληκτρολογεί. Πείτε το όπως θέλετε. Καλλιτεχνική σχιζοφρένεια, διπλή ζωή, alter ego, περσόνα. Αυτό που παραμένει είναι η ανάγκη του ανθρώπου να μην είναι μόνο ένας. Είτε επειδή το χρειάζεται, είτε επειδή δεν μπορεί αλλιώς, είτε επειδή έχει πλάκα. Πιθανότερα, πάντως, επειδή ο άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα στοιχεία από όσα αναλογούν ομαλά σε ένα χαρακτήρα. i‘’À¼„½Š”ˆr’


vªu°lÀi·i»lÀÀ ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


Ανοίγεις την εφημερίδα κρατώντας το στιλό. Διαβάζεις τις αγγελίες και κυκλώνεις αυτά που σε ενδιαφέρουν. Θες τόσο πολύ να βρεις δουλειά που ίσως δεν πάρεις αμέσως χαμπάρι τι παίζεται. Πρόσεχε λίγο, γιατί κάποιοι εκεί έξω δαγκώνουν. Πήραμε τηλέφωνο, κλείσαμε ραντεβού και πήγαμε να δούμε τι γίνεται εκεί έξω. j½½¸‰Š”®ˆÀ·¸‹¸–‘r‰‰Š”

Αν κοιτάξεις μια εφημερίδα με αγγελίες εργασίας, δεν γίνεται να μην αναρωτηθείς το απλό: αν όλες αυτές οι χιλιάδες θέσεις εργασίας που παρελαύνουν κάθε εβδομάδα από τις σελίδες της πραγματικά υπάρχουν, πώς γίνεται το ποσοστό ανεργίας να είναι σταθερά τόσο μεγάλο; Αγγελίες για κάθε δουλειά, για κάθε επίπεδο μόρφωσης, σχεδόν για κάθε ηλικία, για κάθε βάρδια. Υπάλληλοι γραφείου, εμποροϋπάλληλοι, γενικές ειδικότητες και πάει λέγοντας. Κάπου όμως, αν προσέξεις λίγο καλά, θα δεις να παίζει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο αγγελίας που πάνω-κάτω λέει τα παρακάτω: «Πολυεθνική ζητά νέους/νέες για εσωτερική θέση γραφείου, μισθός: οκτάωρο 1.300 ευρώ, εξάωρο 850, τετράωρο 500». Η διατύπωση ποικίλλει, το ίδιο και τα νούμερα των μισθών. Μια τέτοια λοιπόν αγγελία μπορείς να την συναντήσεις πάνω από 100 φορές σε κάθε εφημερίδα. «Ουάου!», θα αναφωνήσεις, «παίζουν τέτοια λεφτά στην αγορά και εγώ κάθομαι και φυτοζωώ;». Το ίδιο αναρωτήθηκα και εγώ.

Ψάχνοντας τη χρυσή καριέρα Παίρνω τηλέφωνο, το σηκώνει μια κοπέλα, της λέω πως παίρνω για την αγγελία και, πριν προλάβω να πάρω ανάσα, ξεκινά να με σφυροκοπά: «Η εταιρεία μας είναι ένας κολοσσός στο χώρο της εξοικονόμησης ενέργειας, της οικολογίας και της πράσινης ανάπτυξης, δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 80 χώρες και απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους παγκοσμίως…». Την σταματώ με το ζόρι. «Δεν έχω κάρτα στο κινητό», της λέω. Μου κλείνει ραντεβού. Την επομένη κιόλας το μεσημέρι θα έχω συνάντηση με τον υπεύθυνο. Εν τω μεταξύ, συνεχίζω ακάθεκτος. Παίρνω τηλέφωνο και σε άλλη αγγελία. Κάποιος το σηκώνει, μου λέει να περιμένω και με βάζει στην αναμονή. Οταν τελικά κάποιος απαντάει, μένω άναυδος: είναι η ίδια κοπέλα που μου έκλεισε το ραντεβού πριν από ένα λεπτό. Δεν τα χάνω, εκείνη δεν με καταλαβαίνει, της δίνω άλλο όνομα και μου κλείνει ξανά ραντεβού για την επόμενη ημέρα, την ίδια ώρα, με τον ίδιο υπεύθυνο. Ψυλλιάζομαι. Παίρνω την εφημερίδα και κοιτώ τα τηλέφωνα. Εμοιαζαν. Ψάχνω τις άλλες αγγελίες. Πάνω από τις μισές έχουν τηλέφωνα που ξεκινούν από τους ίδιους αριθμούς. Τουλάχιστον 40 αριθμοί βγάζουν στην εταιρεία που έκλεισα ραντεβού. Φτάνω στην ώρα μου. Πρόκειται για ένα τετραώροφο κτίριο, παλιά πολυκατοικία που από όσο καταλαβαίνω, έχει μετατραπεί σε γραφεία. Το ραντεβού μου είναι στον τέταρτο. Περιμένω το ασανσέρ. Μαζί

27 :::0(75232/,61(:6*5

μου άλλα πέντε άτομα. Ενας νεαρός με κοστούμι, μια σαραντάρα ντυμένη στην τρίχα, μια κοπέλα γύρω στα 20 και δύο ακόμα πιτσιρικάδες με άφθονο ζελέ στα μαλλιά, κολλητές μπλούζες και πολύ φουσκωτά μπράτσα. «Αν πιάσω τη δουλειά», ψιθυρίζει στο φίλο του ο ένας «θα χτυπήσω το mazda σε δύο μήνες». Χαμογελώ και μπαίνω στο ασανσέρ. Η ουρά πίσω μας έχει μεγαλώσει. Στον τέταρτο όροφο πάνω σε ένα παχύ μπλε χαλί μας υποδέχεται μια κοπέλα και γρήγοραγρήγορα μας ρωτά με ποιον έχουμε ραντεβού. Μας βάζει σε μια μικρή αίθουσα με 20 στριμωγμένες καρέκλες και ένα βάθρο. Κάθομαι και μετρώ κεφάλια. Είμαστε μέσα ήδη δέκα και όλο πληθαίνουμε. Δύο κοπέλες της εταιρείας βγάζουν συνεχώς φωτοτυπίες, ενώ από τα ηχεία ο απόλυτος Ελληνας σταρ, Σάκης Ρουβάς, τραγουδά πως η μουσική το σώμα του διαπερνάει. Εχει πλάκα. Το σκηνικό είναι σουρεάλ. Κοιτώ τους διπλανούς μου. Ανθρωποι κάθε ηλικίας περιμένουν υπομονετικά. Το βλέπεις στα μάτια τους, πως οι περισσότεροι έχουν ανάγκη από δουλειά. Το σκηνικό μυρίζει κοροϊδία και η ανάγκη τους δεν τους αφήνει να την δουν. Το βλέπω και εκνευρίζομαι. Αυτό δεν έχει πλάκα. Ο υπεύθυνος μπαίνει στην αίθουσα και κάθεται στο βάθρο. Εν τω μεταξύ, οι κοπέλες της εταιρείας έχουν μαζέψει τα βιογραφικά μας και του τα δίνουν. Η παράσταση ξεκινά. Ο κ. Κ. μας ενημερώνει πως ο υπεύθυνος με τον οποίο είχαμε ραντεβού, δεν μπορεί να έρθει και πως θα μας ενημερώσει ο ίδιος. Είναι κοντός, παχύς, καραφλός με καστανόλευκο μούσι περιμετρικά του στόματος, φορά ένα μπορντό κοστούμι προηγούμενων δεκαετιών και κίτρινο πουκάμισο. Η σκηνή βγαίνει κατευθείαν από τα τιμημένα ’80s. Μας λέει πως η εταιρεία είναι τεράστια, πως εμπορεύεται συσκευές εξοικονόμησης ενέργειας και πως δουλειά μας είναι να προωθούμε αυτά τα προϊόντα τηλεφωνικώς με εξερχόμενες κλήσεις προς πελάτες, αλλά και με εισερχόμενες, καθώς το προϊόν είναι τόσο καταπληκτικό, που μόνοι τους οι άνθρωποι παίρνουν τηλέφωνο ζητώντας να το αποκτήσουν. Ο μισθός μας θα είναι καθαρά 1.100 ευρώ συν μπόνους αποδοτικότητας, συν μπόνους από πωλήσεις ανθρώπων που εμείς θα στρατολογή-


°®½¸À®¸À‰¸ÀŽ‡r‘À ½®‹‘’À‡¸…À­‰À±‰¸…À¸‹r„À ·³‹…À‰¸À­Š”ˆ³«‘ À‹³‹…À ‰¸À‹…rŽ‘À­Š”ˆ…rÀŽ¬‰Š½¸

σουμε στην εταιρεία. Η μόνη προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η βασική μας εκπαίδευση που κρατά από δύο μέχρι πέντε ημέρες, η οποία δεν πληρώνεται. Το συμπέρασμα εύκολο. Πρώτα, βάζουν κόσμο να δουλέψει τσάμπα κατά τη δοκιμή και μετά από μια-δυο πωλήσεις τον σουτάρουν, ενώ ταυτόχρονα στήνουν μια λάιτ μορφή πυραμίδας, αφού σε καλούν να φέρεις κόσμο να δουλέψει για αυτούς και εσύ να πληρωθείς από τα όποια πιθανά κέρδη τους. Η ενημέρωση τελειώνει. Ο υπεύθυνος τσεκάρει τα ωράρια που έχουμε επιλέξει και μας χαιρετά έναν-έναν, λέγοντάς μας: «Συγχαρητήρια πέρασες, αύριο ξεκινάς».

Με τους συναδέλφους Κατεβαίνω κάτω και πιάνω κουβέντα με κάποια παιδιά. Ο Κώστας είναι απόφοιτος του οικονομικού της Νομικής, εικοσιπεντάρης κοστουμαρισμένος. «Τι κάνεις εδώ;», τον ρωτώ. «Δεν ξέρω», μου λέει, «ήλπιζα ότι δεν θα ήταν παπατζιλίκι και αυτό, ψάχνω δουλειά πάνω από ένα χρόνο και έχω απελπιστεί». Τα ίδια και ο Δημήτρης. Στην ίδια ηλικία, τελειόφοιτος του Οικονομικού στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, κνίτης από μικρός, τελείωσε το στρατιωτικό και ψάχνει για δουλειά. «Αυτό το καλτ σκηνικό που είδες σήμερα», μου λέει, «το έχω ζήσει σε πιο hardcore φάσεις. Σήμερα ήρθα να τσεκάρω μήπως και δεν είναι απάτη. Πρέπει να δουλέψω, πρέπει να πιάσω δουλειά σύντομα», καταλήγει. Η κ. Ντίνα είναι 50 χρόνων. Με κοιτάει επιφυλακτικά. Δεν θέλει στην αρχή να μου απαντήσει. «Δίνουν καλά λεφτά», ξεκινά τελικά. «Ο άνδρας μου έμεινε άνεργος και τα βγάζουμε πολύ δύσκολα πέρα. Η κόρη μου που σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη γύρισε και έπιασε δουλειά. Τώρα θα πιάσω και εγώ και θα στρώσουμε», μου λέει. Δεν της απαντώ τίποτα. Δεν θέλω να την απογοητεύσω. Ακούω πράγματα που, αν τα διάβαζα κάπου, θα έλεγα πως είναι μελό επινοήσεις του δημοσιογράφου. Οχι όμως, δεν είναι. Είναι μια πραγματικότητα εκμετάλλευσης εκεί έξω. «Τετρακόσια περίπου άτομα περνούν κάθε ημέρα από την εταιρεία», μου λέει ο περιπτεράς παραδίπλα. «Κάθε μέρα. Το έχω μετρήσει». Τον πιστεύω, το έζησα ο ίδιος. Συγχαρητήρια πέρασα, σκέφτομαι, μόνο που το πρωί δεν θα έρθω για «δουλειά».



m±½‰ŠÀ´r½‹Š’Ài¸‹r‡Š’À o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’ ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ   ȃ ȃȅ ȅǼ ǼȂ ȂǺ Ǻȇ ȇǿǿȅȊ ȅȊ 

:::0(75232/,61(:6*5 :: : :: :0 0( (7 75 52 23 32 32/ 2/ /,,6 61 1( ( (:6 :6* :6 *5


njÀ»¹°À¼u°mt´¹j°À Πήγαμε στην πρόβα της ομάδας χορού Ditto που παρουσίασε την παράσταση «Πάντα Κτήνη» και συζητήσαμε με τα μέλη της τι τρέχει με το σύγχρονο χορό στην Ελλάδα.

Πριν από λίγο στην Αθήνα έριχνε καρέκλες. Είναι Τετάρτη, έντεκα το βράδυ. Παρακολουθώ την πρόβα της ομάδας χορού Ditto στο Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης». Εδώ δεν υπάρχει άγχος. Μόνο πειθαρχία. Η χορογράφος Ιωάννα Βασιλακοπούλου κρατάει στα χέρια της το πολύτιμο σημειωματάριό της, ενώ οι performers φτιάχνουν ιστορίες και συναισθήματα με τα σώματά τους. Βρίσκουν το σωματικό λεξιλόγιο για τον εγκλωβισμό, την αναζήτηση χώρου, τη διεκδίκηση, τη σύγκρουση, την επιβολή, την απόδραση. Διηγούνται τα ανθρώπινα αναπάντητα. Στο τραπέζι που βρίσκεται δίπλα στη σκη-

νή υπάρχουν άδεια κουτιά αναψυκτικών, αφίσες, σημειώσεις, χρωματιστά φίλτρα φωτισμού, νερά, μια πένσα και κάτι σοκολατάκια... Η πρόβα τελειώνει, η κουβέντα για το χορό αρχίζει. «Ο κόσμος νομίζει ότι όσοι κάνουν χορό έχουν λύσει τα προβλήματα της ζωής τους. Δεν έχουν δει χορευτή να πονάει, τους τραυματισμούς που αντιμετωπίζει, τι δουλειά κάνει για να φτιάξει το σώμα του. Δεν έχει γίνει κάποιο ντοκιμαντέρ που να περιγράφει τη ζωή του χορευτή. Ο χορός είναι πολύ μακριά από την ελληνική κοινωνία. Ολα ξεκινούν από την παιδεία. Η ελληνική εκπαίδευση δεν έχει καμία





INFO Η ομάδα σύγχρονου χορού Ditto δημιουργήθηκε το Μάιο του 2010. Αποτελείται από καλλιτέχνες από το χώρο του σύγχρονου χορού, της μουσικής, του θεάτρου και των εικαστικών. Η συνύπαρξη διαφορετικών μορφών τέχνης που οδηγεί σε διαφορετικές οπτικές και καινούργιες εμπειρίες στην αντίληψη του σύγχρονου χορού αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη δουλειά της ομάδας. Με απόσπασμα της παράστασης «Πάντα Κτήνη» η ομάδα συμμετείχε στον 9ο Μήνα Χορού της Αθήνας και, κατόπιν πρόσκλησης, παρουσίασε τη δουλειά της στη Σερβία και τη Γαλλία.

σχέση με την τέχνη. Στο εξωτερικό η αντιμετώπιση και η στήριξη του χορού από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς είναι μεγαλύτερη. Δεν είναι ιδανικά έξω, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα. Το θετικό στην Ελλάδα είναι ότι, παρόλες τις δυσκολίες, υπάρχει φωνή που προσπαθεί ν’αακουστεί», λέει η χορεύτρια και μέλος της ομάδας Μαίρη-Φώφη Ανέστου. Στην Ελλάδα λοιπόν, ο χορός είναι μια τέχνη που υποφέρει. Οι δυσκολίες είναι τεράστιες και οι επαγγελματικές επιλογές λίγες. «Ενας χορευτής μπορεί να δουλέψει σε παραστάσεις χορού. Παράλληλα, μπορεί να διδάσκει χορό ή να επιμελείται την κίνηση των ηθοποιών στο θέατρο. Αν κάποιος θέλει να βγάλει κάποια φράγκα, μπορεί να χορεύει στα μπουζούκια ή στα club», αναφέρει ο χορευτής Ανδρέας Ράμα. Δηλαδή μπορεί ένας χορευτής να ζήσει μόνο από το χορό; «Πρέπει να κάνεις και άλλη δουλειά για να τα βγάλεις πέρα οικονομικά», λέει η Μαίρη-Φώφη. Ο Ανδρέας είναι πιο αισιόδοξος. Πιστεύει γενικότερα ότι ο χορός δεν πλήττεται από ανεργία και ότι μπορεί να αποτελεί την κύρια επαγγελματική δραστηριότητα ενός χορευτή.

«Εξαρτάται πώς ο ίδιος μανατζάρεις τον εαυτό σου, πώς κλείνεις τις συμφωνίες σου και πώς ελίσσεσαι. Το άσχημο είναι ότι στις περισσότερες δουλειές δεν έχεις ασφάλιση». Η Νεφέλη Σταμούλη, επίσης χορεύτρια, θεωρεί ότι οι ομάδες χορού μπορούν να αρθρώσουν λόγο στην Αθήνα. Υπάρχει πλέον κοινό που βλέπει χορό και του αρέσει. «Νομίζω ότι τις παραστάσεις χορού δεν τις βλέπουν μόνο άνθρωποι της συγκεκριμένης τέχνης», εξηγεί. Η Ιωάννα έχει αντίθετη άποψη. «Πας σε μια παράσταση», λέει, «και βλέπεις λίγο-πολύ τους ανθρώπους που είδες σε μια άλλη παράσταση. Το κοινό δεν ανακυκλώνεται». Η συζήτηση οδηγείται, όπως όλες τελευταία, στην οικονομική κρίση. «Εμείς πάντα νιώθουμε την κρίση, διότι ο σύγχρονος χορός πάντα βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης. Η διαφορά είναι ότι τώρα όλος ο κόσμος αντιμετωπίζει αυτή την κρίση. Πάντως, αυτή την περίοδο έχεις ανάγκη να μιλήσεις. Σε πνίγουν πολλά πράγματα και η τέχνη αποτελεί σημαντικό εργαλείο έκφρασης», πιστεύει η Μαίρη-Φώφη. Η Ιωάννα συμπληρώνει ότι «σε καιρούς δύσκολους οι τέχνες παίρ-

νουν τα πάνω τους. Λόγω της κατάστασης, η τέχνη έχει ανάγκη να πει περισσότερα πράγματα και να επικοινωνήσει με τον κόσμο». Το ρολόι δείχνει ότι η δωδεκάτη έχει παρέλθει και η ομάδα πρέπει να αδειάσει το χώρο του Ιδρύματος. Η κουβέντα συνεχίζεται έξω από το «Μιχάλης Κακογιάννης», ενώ τα αυτοκίνητα στην Πειραιώς ανατρέπουν την προηγούμενη ηρεμία. «Ελπίζω τα πράγματα να εξελιχθούν. Απλώς χρειάζεται μια ώθηση από όλους. Είμαι αισιόδοξη για το μέλλον του χορού. Αν δεν ήμουν, δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να κάνω τη δουλειά αυτή. Θα μπορούσε ο πολιτισμός να είναι προτεραιότητα στη χώρα μας, να αποτελεί ένα προϊόν που θα αποφέρει χρήματα εντός και εκτός. Ο πολιτισμός μπορεί να φέρει περισσότερα χρήματα από ό,τι ο τουρισμός που τον θεωρούμε το δυνατό μας χαρτί. Εδώ έχουμε κολλήσει στην αρχαιολογία και στην ιστορία. Να δοθεί σημασία στο θέατρο, στο σινεμά, στο χορό, στη μουσική. Να δίνονται επιχορηγήσεις και να προσφέρονται χώροι στις ομάδες για να κάνουν πρόβες», λέει η 29χρονη χορογράφος Ιωάννα Βασιλακοπούλου.

ATHENS BY PUB Γιώργος Ρομπόλας

Μπάρα, μπίρα, bar food και ουίσκι. Χαμηλά η μουσική για να μιλάμε. Παραδοσιακές pubs εν Αθήναις. Στέκια με ιστορία και χαρακτήρα. Η λατρεία που έγινε συνήθεια. Oλοι οι λαοί του κόσμου θέλουν να έχουν ένα σημείο συνάντησης. Eνα στέκι, βρε αδερφέ. Στην πρώιμη κοινωνία της Αγγλίας του 10ου αιώνα, οι Σάξονες κάτοικοί της αρέσκονταν στο να καταναλώνουν μπίρα -προφανώς. Τα νοικοκυριά που έφτιαχναν το «μαγικό ζωμό» μάζευαν κόσμο για να «κοινωνήσει». Και έτσι, σιγά-σιγά, τα εν λόγω νοικοκυριά εξελίχθηκαν σε σημείο συνάντησης. Το σωτήριο έτος 965 μΧ., ο βασιλιάς Εντγκαρ αποφάσισε ότι δεν μπορεί να υπάρχει πάνω από ένα τέτοιο σε κάθε χωριό. Και εγένετο pub. Οι απαρχές μιας μεγαλειώδους λατρείας αιώνων. Αισίως έφτασε και στα μέρη μας. Στο κέντρο της πρωτεύουσας. Σηκώστε τα μανίκια σας για να κάτσετε στην μπάρα. Οι δικές μας pub δεν κλείνουν πριν από τις δυόμισι το βράδυ.



Πριν από χρόνια, κατά τις πρώτες δειλές φοιτητικές διαδρομές στη νυχτερινή Αθήνα είχα προσδοκίες. Ηθελα αέρα αγγλικής ταινίας, ξύλινη επένδυση, έμπειρο bartender και κουβεντολόι. Ηθελα κάτι τίμιο και παραδοσιακό. Αλλά δεν το έβρισκα. Και ένα βράδυ με πήγε ένας φίλος στη Νηρηίδων 16. Κοντά στο Hilton. Επιτέλους. Εδώ η ατμόσφαιρα μύριζε εμπειρία δεκαετιών. Αυθεντικότητα. Ακόμα και το όνομα σου γεμίζει το στόμα: Red Lion. Μια αληθινή English Pub. Η πρώτη στην Αθήνα. Στέκεται όρθια και αγέρωχη εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Αγέρωχη σαν τον ιδιοκτήτη της, τον κ. Παντελή. Εναν από τους παλιότερους bartender των Αθηνών. Πριν από μήνες η Hellenic Barmen Association τον τίμησε. Του αξίζει, γιατί πρώτα από όλα είναι ανθρώπινος με τους πελάτες του. Μια πατρική φιγούρα με άπειρες ιστορίες να διηγηθεί. Στη Red Lion βρίσκει κανείς σωστή μπίρα, καλά ποτά. Βρίσκει γνήσιο bar food. Σε προσιτότατες τιμές. Εδώ μπορείτε να παίξετε και βελάκια, για να βιώσετε μια πραγματική βρετανική εμπειρία. Και σε τελική ανάλυση, αυτό που μετράει είναι η ιστορικότητα του πράγματος. Εδώ έχουν «κατηχηθεί» δύο γενιές της βραδινής Αθήνας. Και συνεχίζουν. Από φοιτητές μέχρι επιχειρηματίες. Από Αμερικάνους διπλωμάτες μέχρι αεροπόρους της λιβυκής αεροπορίας. Από Εγγλέζες baby sitters στα ’70s μέχρι καθηγητές πανεπιστημίου και καλλιτέχνες του σήμερα. O υδραυλικός πιάνει κουβέντα με έναν πολιτικό χωρίς ενδοιασμούς. Εδώ δεν υπάρχουν κοινωνικοί περιορισμοί. Εδώ είναι pub, εδώ είναι στέκι. Και στη Red Lion κάθε βράδυ μπορεί να είναι μια έκπληξη. Μπορεί να δείτε τον κ. Παντελή να κερνάει σούπες τους locals, όπου local είναι ο μόνιμος θαμώνας. Να βάζει φωτιά στην μπάρα και να ψήνει ρέγκα. Και ο κόσμος να γουστάρει. Αλλωστε, όπως λέει και ο ίδιος: «Και να ξαναδιάλεγα, την ίδια δουλειά θα έκανα». Ισως, λέει, να άλλαζε κάτι. Να σέρβιρε και κανένα αυθεντικό English stew. «Χορταστικό αλλά οικονομικό, να το αντέχει κάθε τσέπη», συμπληρώνει. Τα βράδια είναι γεμάτα σιγανή μουσική, κουβέντα και συντροφιά στο πιο παλιό και φιλικό κόκκινο λιοντάρι της πόλης.

31 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ

Η Red Lion μυρίζει Αγγλία. Η μυρωδιά τού σμαραγδένιου νησιού στα δυτικά της όμως έλειπε. Αλίμονο, χρειαζόταν. Και εάν ο γίγαντας των συγγραφέων, Τζέιμς Τζόις, είχε πει ότι όταν πεθάνει το Δουβλίνο θα γραφτεί στην καρδιά του, η ομώνυμη pub στην οδό Αστιγγος έχει χαραγμένο το Εϊρε παντού πάνω της. Κέλτικες γραμματοσειρές, Ιρλανδοί εργαζόμενοι, μπίρα Guinness draft για να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Μέχρι και το πάτωμα, εάν χαθεί καμιά πολύτιμη σταγόνα της. Οι τρελοί απόγονοι των Κελτών μέχρι τα ’60s είχαν pubs που συνήθως επιτελούσαν και κάποιο δεύτερο ρόλο. Οπως αυτόν του μανάβικου. Υπήρχαν ακόμη και τρομερές περιπτώσεις συστέγασης ιρλανδικών pubs μέχρι και με γραφεία κηδειών. Φυσικά καμία σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα της James Joyce στο Μοναστηράκι. Τέλειος επαγγελματισμός, προσεγμένο μαγαζί. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τον γεννημένο στο Γκάλγουεϊ Τομ. Εχει τρία χρόνια στην Ελλάδα. Απίστευτα ευγενικός, με γαμάτη ιρλανδέζικη προφορά. Απλά πήζει εκείνη την ώρα. Λογικό να έχει πολλή δουλειά. Η James Joyce ανοίγει από το μεσημέρι. Και έχει και μενού. Αρκετά μεγάλο κατάλογο. Και με κάποια πιάτα να μοσχοβολάνε Ιρλανδία, όπως η πίτα με μοσχάρι μαγειρεμένο σε Guinness. Τρέξανε τα σάλια μας. Ασε που στις οθόνες παίζει ματσάρες της Premier League. Και μπαίνεις τόσο πολύ στο κλίμα που νομίζεις ότι θα δεις τον σκληρότερο των αμυντικών χαφ, Ρόι Κιν, να κάθεται δίπλα σου. Αλλωστε η φιλοξενία είναι το κύριο συστατικό της ιρλανδικής εκδοχής της pub. Αυτό υποστηρίζει και ο pub manager, Τομ. Και όπως μας είπε, οι Ελληνες τον περνάνε συνήθως για Αγγλο. Οταν τους πει ότι είναι Ιρλανδός, χαμογελάνε. Αμοιβαία συμπάθεια. Οπως και με τον Τζέιμι που δουλεύει στο μαγαζί. Δούλευε το καλοκαίρι στην Κω. Τώρα ήρθε να μείνει μόνιμα στην Αθήνα. Θέλει να ασχοληθεί με τον ελληνικό πολιτισμό. Πολλοί από εμάς γουστάρουμε τους Κέλτες. Ας κάνουμε μια ανταλλαγή, Τζέιμι. Κανείς δεν θα βγει χαμένος. Κρίση στην Ελλάδα, κρίση και στην Ιρλανδία. Μια καλή κουβέντα, μια θερμή χειραψία, το οικείο και ζεστό περιβάλλον είναι πράγματα που ευδοκιμούν σε μια pub. Φτάνει πια με τα υπερφίαλα μαγαζιά. Φτάνει πια με τους κούφιους εναλλακτισμούς στη διασκέδαση. Ας αράξουμε στην μπάρα της pub για μια χαλαρή μπύρα. Cheers, mates!

32 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



v²j°À»tÀ·ª¿¹Àmi»jm»l°iÀ »tÀ»°in·¹ts°À´¹µm Ο Τζίγγερ την περίοδο που ήταν ακόμη πρόεδρος στον Παναθηναϊκό το είχε πει ξεκάθαρα στους οπαδούς της ομάδας: «Οσοι νομίζουν ότι ξέρουν καλύτερα, να πάνε να παίξουν Football Manager στο PlayStation». Οχι ότι περίμενα να το ακούσω από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη για να το κάνω, αλλά ένα δίκιο το είχε. Στη χώρα όπου όλοι είναι προπονητές και όλοι έχουν να προτείνουν μια καλύτερη διάταξη για την ομάδα, το Football Manager σου δίνει μια διέξοδο να βγάλεις όλα τα απωθημένα σου: κάνεις τον Νίνη βασικό, αφήνεις τον Καραγκούνη στον πάγκο, γυρνάς στην άμυνα τον Κατσουράνη, κάνεις δυο-τρεις μεταγραφές ουσίας, καταργείς το καταραμένο 4-2-3-1 και η ομάδα δουλεύει επιτέλους ρολόι. Παίρνεις πρωτάθλημα, κύπελλο, Τσαμπιόνς Λιγκ, διηπειρωτικό και τύφλα να ’χει η Barcelona και ο Γκουαρντιόλα. Και μετά τα επαναλαμβάνεις όλα αυτά με τον Πανηλειακό, αφού πρώτα τον ανεβάσεις μερικές κατηγορίες και φέρνεις με μεταγραφή τον Κακά και τον Γκάρεθ Μπέιλ. Και μετά τα ξανακάνεις όλα αυτά με την Forest Green, γιατί η πρόκληση δεν τελειώνει ποτέ. Και ξαφνικά το ημερολόγιο γράφει 13 Νοεμβρίου του 2064 ή κάτι τέτοιο και το παιχνίδι σε κοροϊδεύει βγάζοντας μηνυματάκια του στιλ «είναι ώρα να αλλάξεις το εσώρουχό σου». Επιπλέον, δουλεύεις με τα φυτώρια και βγάζεις νέα ταλέντα, που προωθείς στην πρώτη ομάδα και τα μοσχοπουλάς –μεγάλη απόλαυση. Και αν κάτι δεν πάει καλά και χάνεις, δεν τρέχει τίποτα, αφού έχεις αυτό που δεν έχει κανένας προπονητής στο ελληνικό πρωτάθλημα: χρόνο για να διορθώσεις τα λάθη. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, εγώ και κάθε άλλος μυημένος είχαμε ένα επιπλέον χαμόγελο. Το καινούριο Football Manager 2011 κυκλοφόρησε με μία σειρά από νέες επιλογές. Ξεχωρίζει η δυνατότητα ζωντανής διαπραγμάτευσης με τους υποψήφιους παίκτες και τους αντιπροσώπους τους για να υπογράψουν νέα συμβόλαια, η προσωπική προπόνηση των παικτών και η δυνατότητα βελτίωσής τους σε 14 διαφορετικούς τομείς καθώς και η προετοιμασία της ομάδας σε συγκεκριμένες τακτικές πριν από κάθε αγώνα. Βελτιωμένα είναι επίσης τα γραφικά με νέα στάδια και νέο φωτισμό, ενώ είναι πολύ θετικό ότι πλέον έχεις περισσότερες από 50 χώρες στον πλήρη έλεγχό σου. Η απόλυτη συνταγή δηλαδή για να «καείς» μέχρι τελικής πτώσης. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα έχω σκάσει βλέποντας την ομαδάρα μου να μην μπορεί να πάρει τα πόδια της, η λύση θα είναι έτοιμη. Υπολογιστής ή PSP, Football Manager 2011 και άγιος ο Θεός. Τι να μας πει και ο καημένος ο Βενγκέρ για την -ταραγμένη τελευταία- ζωή του... Ανδρέας Γιαννόπουλος

Θεωρείται πλέον επίσημη αιτία διαζυγίου, παραίτησης από τη δουλειά, έλλειψης κοινωνικής ζωής. Το Football Manager δεν είναι παιχνίδι. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Είναι ένα μικρό ναρκωτικό. Και μόλις κυκλοφόρησε η καινούργια του έκδοση.

33 :::0(75232/,61(:6*5




v¿ª¹°À»ªt·tÀ¼¹iouµl° Οι Dillinger Escape Plan μπορούν να υπερηφανεύονται για το ότι έκαναν γνωστό στο ευρύτερο metal κοινό το mathcore. Και αν ο όρος αυτός σας κάνει να σκέφτεστε μαθηματικά και σκληρούς ήχους, είστε στο σωστό δρόμο, καθώς πρόκειται για ένα παρακλάδι του metalcore, το οποίο βασίζεται στη χρήση περίεργων και ασταθών συγχορδιών. Η μοναδικότητα της μπάντας έγκειται στο ότι συνδυάζει τα ιδιόρρυθμα μέτρα και τον hardcore ήχο με jazz στοιχεία και μελωδικά περάσματα, με αποτέλεσμα σε κάθε ακρόαση να ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο. H γέννηση του συγκροτήματος έλαβε χώρα μετά τα μέσα των ’90s και

τα δύο EP που κυκλοφόρησαν σε συνδυασμό με τις ακραίες live εμφανίσεις τους είχαν ήδη προετοιμάσει το έδαφος γι’ αυτό που θα επακολουθούσε. To “Calculating Infinity” κυκλοφόρησε το 1999 και έκανε τόση αίσθηση, ώστε ο Μάικ Πάτον ζήτησε από την μπάντα να περιοδεύσει μαζί με το τότε συγκρότημά του, τους Mr. Bungle. Το 2004 μετά από μερικές αλλαγές στη σύνθεσή τους, με σημαντικότερη αυτή του τραγουδιστή Δημήτρη Μινακάκη, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Γκρεγκ Πουσιάτο, κυκλοφόρησε το “Miss Machine”. Ο δίσκος εκτόξευσε το συγκρότημα στην κορυφή, με τις συνθέσεις να είναι ταυτόχρονα δύσκολες, αλλά

και πιασάρικες. Ακολούθησε το “Ire Works” το 2007, που ήταν και ο πιο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος τους μέχρι σήμερα. Στις 13 Νοεμβρίου η σκηνή του Gagarin θα πάρει φωτιά, αφού οι Dillinger Escape Plan, έχοντας πρόσφατα κυκλοφορήσει το πολυαναμενόμενο και ιδιαίτερα ακραίο “Option Paralysis”, επισκέπτονται τη χώρα μας. Αναμένεται να γίνει χαμός... με μαθηματική ακρίβεια. B.T.

INFO Dillinger Escape Plan 13/11 Gagarin


34 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ



njÀiotªnl Η ιστορία των δύο Ιρανών που έκανε το γύρο του κόσμου και κινητοποίησε ανθρωπιστικές οργανώσεις από κάθε σημείο του πλανήτη, στάθηκε αφορμή για το νέο θεατρικό έργο του Δημήτρη Μωραΐτη. Τον Ιούλιο του 2005, ο 16χρονος Mahmound Asgari και ο 19χρονος Ayaz Marhoni καταδικάστηκαν σε θάνατο διά δημοσίου απαγχονισμού στην πλατεία Edalat (στα ελληνικά σημαίνει δικαιοσύνη) στο βορειοανατολικό Ιράν, με την κατηγορία του βιασμού ενός 13χρονου αγοριού. Με αφορμή την τραγική ιστορία των δύο νεαρών, ο Δημήτρης Μωραΐτης ξετυλίγει μια φανταστική ιστορία δύο ομοφυλόφιλων που ζουν και ερωτεύονται στο Ιράν, μια χώρα όπου ο έρωτάς τους θεωρείται έγκλημα και τιμωρείται με θάνατο. Στο τρίτο του αυτό έργο ο σκηνοθέτης πραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε και αποφασίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλά και κατά πόσο η κοινωνία μάς επηρε-

άζει και κατά συνέπεια μας απομακρύνει από τον πραγματικό μας στόχο. Δημιουργεί μια παράσταση που βασίζεται στο αναπόσπαστο ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής. Πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Βουβάκης, ο Τάκης Παρασκευόπουλος και ο Ανέστης Χρυσάφης. sn

INFO Ϛ¡Ò©‹{˜‘äp‹œ‹ ß‹œš˜©Ø™š‹ Ép˜š‘˜ä© ©Ï¡ß–’ ֒– ©©


Το παλιό ξύλινο φορτηγό βαγόνι με τη μοναδική πατίνα του χρόνου, το οποίο χρησιμεύει ως χώρος υποδοχής των θεατών, εγκαινιάζεται τώρα και ως θεατρική σκηνή. Σε αυτό το μικρό χώρο η Τατιάνα Λύγαρη ξεδιπλώνει «το γαϊδουροκαλόκαιρό» της, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί, λόγω της διαδραστικότητας της παράστασης, και την κύρια χρήση του ως bar. Αλλωστε, οι δύο ηθοποιοί της παράστασης έχουν και ρόλο σερβιτόρων. Η Ανατολή Αθανασιάδου ως Λόρα και η Μαρίνα Πολυμέρη ως Στέφη σερβίρουν ποτά και αχνιστούς καφέδες στους βιαστικούς ταξιδιώτες του σιδηροδρομικού σταθμού, αλλά και στους θεατές του Wagon-Bar, του τρένου-θεάτρου. Στο «γαϊδουροκαλόκαιρο» της Αγγλίδας Λούσι Μόρις, οι δύο κοπέλες μοιράζονται τον κοινό τους φόβο και τις αποτυχίες, τις ελπίδες και τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους, τις λανθασμένες επιλογές και τις εξαρτήσεις τους, ψάχνοντας μια διέξοδο στη μίζερη ζωή τους, μιαν ανάσα, μια φωτεινή ημέρα, ένα τελευταίο μικρό καλοκαιράκι στη ζωή τους. sn

INFO 3N©‘‹£Ž˜¡š˜•‹–â•‹“š˜ Ép‹”˜›œ˜“ ዠß‹œš˜©c֘©œšß—˜©›œ˜©Õ˜¡i …“Ž’š˜Žš˜p“•âŸ©…œ‹p⟩՘¡ ©Õ˜¡ ֒– ©©

Μια δημιουργία του Ράστα Τόμας κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη θα βρίσκεται το Σάββατο στο Badminton. Ο σολίστ του κλασικού μπαλέτου, που αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τον Τσαϊκόφσκι και τον Προκόφιεφ και να ξετυλίξει το ταλέντο του χορεύοντας U2, παρουσιάζει τους Bad Boys of Dance στο αθηναϊκό κοινό. Με την Αντριέν Καντερνά να υπογράφει τις περισσότερες χορογραφίες στο, όπως λέει ο ίδιος, «μπαλέτο του 21ου αιώνα». Οι παραδοσιακές τεχνικές του κλασικού μπαλέτου συνυπάρχουν και ανακα-

τεύονται με τις δυναμικές και γεμάτες ένταση κινήσεις του σύγχρονου χορού, με τις δύσκολες και επικίνδυνες ακροβασίες της ενόργανης γυμναστικής, αλλά και με τις ρυθμικές φιγούρες του hip hop. sn

INFO Rasta Thomas’ Rock the Ballet 13/11 ß‹œš˜©!@CLHMSNM Ԗ¡p{“‹•Ò©É•á—’œ‹ ©˜¡Žá ֒– ©©

35 :::0(75232/,61(:6*5


mi mi¹À·t¼l´i»tÀ mi¹Àm¹slni»tµªiot° mi Για πρώτη π φορά στην Αθήνα θα βρεθεί το Βicycle Film Festival στο Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης». «Μι Το εν λόγω φεστιβάλ ξεκίνησε στη Νέα Υόρξεκ κη πριν από δέκα χρόνια, θέλοντας να  γιορνια τάσει την αναδυόμενη τά ποδηλατική κουλτούρα πο μέσα από τη μουσική, μ τη μόδα, την τέχνη και τον κινηματογράφο, και το πλέον έχει αναδειχθεί π σε ένα διεθνές πολιτισ στικό γεγονός. Εκτός σ από προβολές, το πρόγραμμα του Bicycle Film Festival περιλαμβάνει ποδηλατι-

κούς αγώνες, BMX επιδείξεις, ποδηλατοβόλτες, πάρτυ, συναυλίες και μια εικαστική έκθεση με θέμα το ποδήλατο. Από το πρόγραμμα προβολών ξεχωρίζει το “Birth Of Big Air” για τον θρύλο του BMX, Matt Hoffmann, καθώς και το  “Riding the Long White Cloud” για μια παρέα pro skateboarders σε ένα skate trip με ποδήλατα. iv

INFO ÊHBXBKD©%HKL©%DRSHU@K Ύš¡p‹©cГ Җ’Ÿ©Ï‹•˜‘“Ò——’Ÿi© „“š‹“™Ÿ© ©Ö‹äš˜Ÿ Ðß š“©

»ktu´¹isÀntuªÀlÀni¾m´Às»iµm´i° Στο δίλημμα της εβδομάδας δεν ποντάρουμε πολλά πουθενά. Χωρίς την ύπαρξη κάποιου ηχηρού ονόματος, απλά περιμένουμε το χρόνο να περάσει, ώστε να σώσουμε λεφτά για τον κ. Πότερ που φτάνει από μέρα σε μέρα. Ωστόσο, αν καιγόμαστε να δούμε κάποια από τις πρεμιέρες, τότε το δίλημμα στρέφεται μεταξύ των ηθοποιών Τζούλιαν Μουρ και Μάικλ Ντάγκλας. Στην πρώτη περίπτωση, η ταινία «Το άσυλο» με την Μουρ και τον Τζόναθαν Ρις Μέγιερς είναι κατά πώς φαίνεται αυτό που μας ταιριάζει τώρα που αρχίζει το κρύο. Η Μουρ υποδύεται μια ψυχίατρο ειδικευμένη σε ζητήματα «πολλαπλής προσωπικότητας». Μέχρι εκεί όμως, αφού ο εγκληματίας ψυχασθενής (αγγελούδι σαν να λέμε) ο Τζόναθαν ο Ρις ο Μέγιερς αποφασίζει να της κάνει τη ζωή κυριολεκτικά κόλαση. Δεν την χάλασε καθόλου. Στη δεύτερη περίπτωση, ο Ντάγκλας υποδύεται έναν 50άρη πρώην επιχειρηματία στην ταινία «Ενας αξιότιμος κύριος». Προσπαθώντας να φτιάξει τη ζωή του, παράλληλα με την κρίση ηλικίας, αρχίζει να έχει προβλήματα με το αντίθετο φύλο. Τώρα, πώς θα πιστέψουμε ότι ο Μάικλ ο Ντάγκλας έχει πρόβλημα με τις γυναίκες, όταν είναι παντρεμένος με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς σε μία από τις μεγαλύτερες αδικίες των τελευταίων δεκαετιών, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Συγκεκριμένα, των σκηνοθετών. Με άλλα λόγια, Μουρ δαγκωτό! iv

!',̝ÄÈÎÄ ̂»j´t°Àj·tvl°̃À µ¹iÀn¹iÀt´tm´lªlÀµjs¹i Η εκπληκτική ταινία του Αντώνη Κόκκινου «Τέλος Εποχής» (1994) εκτυλίσσεται στα χρόνια της χούντας. Είναι τότε που ο Χρήστος έρχεται στην Αθήνα με την οικογένειά του από την Πάτρα, με σκοπό να προετοιμαστεί καλύτερα για τις εισαγωγικές του εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Εκεί γράφεται στο Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών (στην πραγματικότητα πρόκειται για το Α΄ Λύκειο Πλάκας) και γνωρίζει τους ανθρώπους που μαζί τους θα περάσει την τελευταία χρονιά στο σχολείο. Η παρέα της ταινίας αποτελείται από μια μεγάλη ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών, οι οποίοι κάνουν την πρώτη τους κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία του Κόκκινου. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος (Χρήστος), ο Γιώργος Πυρπασόπουλος (Περικλής), ο Κώστας Καζάνας, η Δέσποινα Κούρτη και η Πέγκυ Τρικαλιώτη δίνουν τον παλμό της νεολαίας της δεκαετίας του ’60. Η περιοχή της Πλάκας και της Ακρόπολης, ο ηλεκτρικός σταθμός του Θησείου, ένας πειρατικός μαθητικός ραδιοφωνικός σταθμός και ένας συνοικιακός οίκος ανοχής μπλέκονται με παράνομα τσιγάρα στις τουαλέτες του σχολείου, αναφορές των αγοριών στο γειτονικό Παρθεναγωγείο Χιλ, προβολή της κλασικής ταινίας «Ο Πρωτάρης», τις πρόβες για το ανέβασμα του θεατρικού έργου «Ο Ρινόκερως». Τα ασπρόμαυρα πλάνα συνοδεύουν μελωδίες της εποχής με το όνομα των Troggs να ακούγεται συνεχώς. Στα έγχρωμα πλάνα, η διαδρομή του Περικλή, φίλου του Χρήστου, προς το Νεκροταφείο Αμαρουσίου περιλαμβάνει την Πανεπιστημίου, την Αλεξάνδρας, το τεράστιο κτίριο του ΟΤΕ στην Κηφισίας και στο τέλος το ιστορικό Ρόδον για το συγκινητικό φινάλε. Τα ασπρόμαυρα πλάνα της περιόδου του σχολείου μπλέκονται με τα έγχρωμα πλάνα της σύγχρονης εποχής, σε μια ταινία-ύμνο στις σχολικές παρέες, την ενηλικίωση, τα όνειρα, τις αναζητήσεις, το σταδιακό χάσιμο των φίλων, το τέλος μιας δεκαετίας, αλλά και μιας ολόκληρης εποχής, που πάντα μας βρίσκει ανυποψίαστους. iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’


36 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ

ÄÈÎÏ}ÐąÉƃ lÀ̂vi¶il̃À»l°Ài²lsi° Στο μυθιστόρημά του, «Μπλε Καστόρινα Παπούτσια», ο Θανάσης Σκρουμπέλος στήνει μια Αθήνα της δεκαετίας του ’60, αλλά δίχως την εξιδανίκευση άλλων βιβλίων για εκείνη την περίοδο, μια Αθήνα βιωματικά ρεαλιστική. Κέντρο αναφοράς του βιβλίου το μαγαζί «Χαβάη», ένα κέντρο τραβεστί κάτω από το θέατρο Περοκέ, τόπος συνάντησης πρώην χιτών και αρχηγείο παρακρατικών συνωμοσιών. Γύρω του το Μεταξουργείο, με τις ελπίδες και τις προσμονές της δεκαετίας του ’60. Οι οίκοι ανοχής της οδού Ακομινάτου, οι πλύστρες και τα κοφίνια με τα άπλυτα, οι τσάτσοι και το Ντετόλ. Το θρυλικό Ενατο Γυμνάσιο στην πλατεία Κουμουνδούρου και ο διονυσιακός Γαζούρης με το υπερμέγεθες πέος. Περιφέρεται ανάμεσα σε Αθηναίους περίεργους, τη Σαλώμη, τη Βουγιούκλω, τη Θέμιδα και τη Βασίλω, όλες τους σερνικές ιέρειες του θεού φαλλού. Η «Χαβάη» ήταν τότε το μοναδικό στο είδος του σε όλα τα Βαλκάνια, συνδυασμός ταβέρνας και φολί μπερζέρ. Οι πληγές της Κατοχής δεν έχουν επουλωθεί ακόμα στην Αθήνα του ’64: ο κυρ-Χρήστος, πρώην χίτης, τώρα κάνει κουμάντο σε Κολωνό, Βύθουλα, Αϊ-Γιώργη, Βοτανικό, Μεταξουργείο. Νταήδες και παρακρατικοί, κορίτσια και λούγκρες, Λαμπράκηδες και ανεξάρτητοι Αθηναίοι πλέκονται σε ένα μυθιστόρημα βαθιά πολιτικό. Οι ρούγες της Ακαδημίας Πλάτωνος, οι μπαξέδες της Κολοκυνθούς, μια Αθήνα, που οι μεν θέλουν Μόσχα να την κάνουν, οι δε Αμερική. «Μπλε Καστόρινα Παπούτσια» τραγουδάει ο Ελβις Πρίσλεϊ σε κάποιο σαρανταπενταράκι, προκηρύξεις μοιράζονται στα φροντιστήρια στο Πολυτεχνείο και στην Πατησίων μέχρι την Ιουλιανού. Τους μαθητές τούς σταματάνε στη Σόλωνος ασφαλίτες. Και όμως, εκείνοι διατηρούν ελπίδες. «Θα αλλάξει κάτι στην Ελλάδα με την εκλογή της Ενωσης Κέντρου», πιστεύουν. Η προβοκάτσια του παρακράτους το Νοέμβριο του 1964 βάφει τις προσδοκίες των μαθητών με αίμα. Το βιβλίο γίνεται θρίλερ πολιτικό, μα και βαθιά ερωτικό. Σαν να διαβάζεις το «Ζ» με περισσότερο ερωτισμό. Και όλα δένουν τόσο καλά, έρως και πολιτική, γιατί είναι αληθινά και όχι πλαστά. lˆ±¸’ÀmŠˆŠ‡Š¬„’


»tÀ¯jm¹slniÀÀ »tuÀs»j»jm»¹¶ÀÀ o¹´¹·Àniª´ttu Ο «Μεγάλος Υπνος», το κλασικό πια αστυνομικό μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ κυκλοφορεί σε νέα έκδοση. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου στο ντεμπούτο του αναλαμβάνει να βοηθήσει τον ανάπηρο γέρο Στέρνγουντ, ο οποίος δέχεται εκβιασμούς από τον κ. Γκίγκερ, παλαιοβιβλιοπώλη. Είναι όμως βιβλιοπώλης ο εκβιαστής; Ή μήπως εκβιάζει τους πελάτες του μέσω πορνογραφικού υλικού; Στην πορεία προκύπτουν άλλα εγκλήματα, καθώς ο Γκίγκερ βρίσκεται νεκρός. Βυθισμένος στο «μεγάλο ύπνο», όπως και άλλοι που ακολουθούν, αθώοι και μπλεγμένοι. Η Πόλη των Αγγέλων μόνον αγγελικά πλασμένη δεν είναι. Ενα πλέγμα δολοφονιών, πορνογραφίας, απάτης και δολιότητας έχει κατακλύσει το Λος Αντζελες της δεκαετίας του ’30. Η πλοκή περιπλέκεται συνεχώς σε ένα βιβλίο-λαβύρινθο, που γυρίστηκε δύο φορές ταινία, ενώ ενέπνευσε και τους Κοέν για τον «Μεγάλο Λεμπόφσκι». Αφηγηματικά σού ξεγλιστρά σαν ερπετό, ό,τι νομίζεις πως κατάλαβες ανατρέπεται μέσα σε λίγες σελίδες. Ο Τσάντλερ ειρωνεύεται τον αναγνώστη, μα αυτό είναι που κάνει το βιβλίο τόσο γοητευτικό. Οσο και αν έγραψε για λόγους καθαρά βιοποριστικούς, και αν το βιβλίο στην εποχή του θεωρήθηκε pulp (που πάει να πει βιβλίο της μίας ανάγνωσης και μετά βουρ για πολτοποίηση), σήμερα είναι κλασικό. Οι χαρακτήρες είναι πολύπλοκοι και δοσμένοι με ιδιαίτερη ψυχολογική ένταση. Μοναχικός, αινιγματικός

και ανυπόφορα κυνικός, ο Μάρλοου είναι ένας ήρωας που σημάδεψε την αστυνομική λογοτεχνία. Μπορεί να μην έχει το πνευματώδες των χαρακτήρων της Αγκάθα Κρίστι, αλλά είναι ευφυέστατα απολαυστικός. Τα υπονοούμενα δίνουν και παίρνουν σε όλο το βιβλίο, που πλαισιώνεται από έναν πρόλογο του νεότερου αριστοτέχνη Ιαν Ράνκιν. lm

INFO Õߓp˜—œ©Ö›Ò—œ–š ԩЏ‘Ò–˜Ÿ©×{—˜Ÿ ˕Žâ›“Ÿ©Ïߎš˜Ÿ

»tÀ»j»ªiµ¿stÀ»l°Àu·t»j¹stu°i°À Η αναθεωρημένη μετάφραση του κλασικού «θεωρήματος» από τον Τεύκρο Μιχαηλίδη προσθέτει στο έργο, αφού αποπειράται να μεταφέρει μέχρι και λογοπαίγνια δυσμετάφραστα από τα γαλλικά. Η επιστήμη αποκτά την αφηγηματική γοητεία που της αξίζει και απευθύνεται ακόμα και σε όσους δεν σκαμπάζαμε από μαθηματικά στο σχολείο. Ο Μαξ σώζει έναν τραυματισμένο παπαγάλο, ο οποίος έχει απομνημονεύσει πλήθος ιστορικών ανεκδότων από τις μαθηματικές περιπλανήσεις του Πυθαγόρα, του Αρχιμήδη και του Ευκλείδη. Μαζί με τον ηλικιωμένο βιβλιοπώλη, Ρυς, βρίσκουν έναν κώδικα επικοινωνίας με το

πουλί, ώστε να διαλευκάνουν ένα φόνο. Καθημερινά προβλήματα και ανεξιχνίαστες υποθέσεις λύνονται μέσα από απλά μαθηματικά. Το μυθιστόρημα του Ντενί Γκετζ είναι μια γοητευτική λογο-

τεχνική περιπλάνηση στο μαγικό, τελικά, κόσμο της ιστορίας των μαθηματικών. Μαζί με τον «Θείο Πέτρο και την Εικασία του Γκόλντμπαχ» του Απόστολου Δοξιάδη, το βιβλίο σύστησε στο αναγνωστικό κοινό ένα νέο λογοτεχνικό είδος, το μαθηματικό μυθιστόρημα. Πλοκή πυκνή, διανθισμένη με μαθηματικές διαλέξεις και ευχάριστα ιστορικά ανέκδοτα, δίχως όμως την αλόγιστη ανάλωση σε ιστορικά στοιχεία που θα έκαναν το μυθιστόρημα βαρετό. lmÀ

INFO Ӝ—á©•œ¢ ֘©™š’p‹©œ˜¡©„‹{‹‘Ò–˜¡ ˕Žâ›“Ÿ©Ïߎš˜Ÿ

37 :::0(75232/,61(:6*5


l´¹m¹iÀisjm»¹nl»lÀ Θα τον έκανα μεγαλύτερο. Ολοι όσοι βρίσκονται στην κατηγορία των ροκ θρύλων και

YELLOW BRICK ROADS t¹Ànj»ivj¹ª¹°njst¹Àlvt¹À

υπακούουν στην ταμπέλα του δεινόσαυρου, για να πω την αλήθεια, νιώθω ότι δεν έχουν καν ηλικία. Ετσι και ο Πίτερ Χάμιλ, παριστάνοντας έναν φρεσκότατο 62άρη, έρχεται για μια ακόμα φορά στην Ελλάδα. Στην ταυτότητά του βέβαια, κάτω από το όνομα και την ηλικία αναγράφονται επίσης και κάποιες από τις λέξεις «ηγέτης», «ιδιοφυία», «ροκ σταρ». Γιατί αυτά είναι (ή αυτά υπήρξε) ο Πίτερ Χάμιλ, ο οποίος μια φορά και έναν καιρό, έφτιαξε τους Van Der Graaf Generator και έδειξε στον κόσμο πώς παίζεται το προγκρέσιβ. Και επειδή το γήρας ου γαρ έρχεται μόνο με τα γκρίζα του μαλλιά, οφείλει να αποδείξει ότι η φωνή του και η μουσική του αίσθηση παραμένουν ακμαία. i¼

INFO „ᜏš©ØÒp“– Ï䜜‹š˜©+HUD Í{áš˜¡©©©É ‹š—™— ©Éà—‹ 

3/5,À°»tsÀj¹mt°»tÀ·ª¿»tÀi¹¿siÀ Υπάρχει καλή soul εν έτει 2010; Σαφώς και υπάρχει. Λίγοι όμως είναι εκείνοι που αποτελούν άξιους συνεχιστές του εν λόγω είδους. Χαρακτηριστική περίπτωση ο John Legend, που μετά από μια σειρά πολύ πετυχημένων studio και live άλμπουμ, μετά από συνεργασίες και βραβεία αποφάσισε να δείξει με τον πιο προφανή τρόπο σε ποιον χρωστάει τη μουσική του πορεία. Ετσι, ένωσε τις δυνάμεις του με τους Roots και κυκλοφόρησαν το “Wake Up!”. Στο εν λόγω άλμπουμ ο ταλαντούχος τραγουδοποιός και η μπάντα από τη Φιλαδέλφια (της Πενσυλβάνια) διασκευάζουν όχι και τόσο φορεμένα soul κομμάτια από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 που έχουν ερμηνεύσει μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Μάρβιν Γκέι, η Νίνα Σιμόν, οι Harold Melvin and the Blue Notes και πολλοί άλλοι με κοινό χαρακτηριστικό τη διάθεση κοινωνικής αφύπνισης και προβληματισμού. Ο Legend μέσα από αυτή τη δουλειά του μπλέκει τη vintage με τη nu soul, αποτίει φόρο τιμής στη Motown και κλείνει το άλμπουμ με ένα δικό του κομμάτι, το “Shine”, σε ’70s ύφος, θέτοντας έτσι εαυτόν αυθαίρετα, αλλά πολύ πιθανόν προφητικά, στο πάνθεον των σπουδαίων soul μουσικών. ¶»

l´¹t´tu°»tÀ mi¹Ào¿»j¹st Τι να πει κανείς για την πραγματική απόλυτη λατίνα σούπερ σταρ; Μπορεί κατά καιρούς διάφορες να διεκδίκησαν τον τίτλο, αλλά η Shakira αποτελεί τη μοναδική πραγματική βασίλισσα του θρόνου. Η Κολομβιανή τραγουδοποιός έχει αποδείξει με τα 20 σχεδόν χρόνια παραμονής της στο μουσικό προσκήνιο ότι έχει πολλά να δώσει ακόμα, πράγμα που οφείλεται όχι μόνο στο ερμηνευτικό και χορευτικό της ταλέντο, αλλά και στις μουσικές γνώσεις της, καθώς και στην προσωπικότητά της. Η φετινή δισκογραφική δουλειά της με τον άκρως καλοκαιρινό και αισιόδοξο τίτλο “Sale El Sol” («Βγαίνει ο ήλιος») έρχεται να ζεστάνει τις κρύες ημέρες μας. Πέρα από το hit Loca, που σίγουρα έχετε ήδη ακούσει, το άλμπουμ περιέχει μερικές εξαιρετικές pop rock στιγμές, όπως το ομότιτλο “Sale el sol”, το μουντιαλικό “Waka Waka” και το σέξι “Rabiosa”. ¶»



Υπήρχε μια εποχή -όχι και τόσο μακρινήπου το να έχεις αξιόλογη δισκοθήκη ήταν το παν, αν ήθελες να λέγεσαι μουσικόφιλος. Σήμερα, η μουσική κατεβαίνει σε τρελούς ρυθμούς. Μέχρι να ακούσεις ένα δίσκο, τον έχεις ξεχάσει, όλα αναλώσιμα, τα μασάς και τα φτύνεις. Φταίει άραγε μόνο η τεχνολογία ή είναι οικονομικό το θέμα; Ή μήπως είναι θέμα αρχών, ηλικίας και άλλων υποκειμενικών παραγόντων; Εχω την αίσθηση πως λίγο από όλα τελικά. Πάντως, εδώ και καιρό, πολλοί είναι εκείνοι που μετατρέπουν τα cd τους σε mp3 και ξαποστέλνουν τα σκονισμένα πλαστικά κουτάκια, που μάζευαν με κόπο και χρήμα σε κάποιο δισκάδικο μεταχειρισμένων. Ομολογώ πως το έχω κάνει και εγώ στο παρελθόν, κυρίως σε δύσκολες οικονομικά στιγμές ή σε στιγμές «τι τα χρειαζόμαστε όλα αυτά, αφού κάποτε θα πεθάνουμε». Τώρα πια συνήθως κάνω ανταλλαγές -για να πάρω κάτι καινούργιο, δίνω κάτι παλιό που βρέθηκε τυχαία στα χέρια μου. Εχοντας δοκιμάσει πολλά μεταχειρισμενάδικα κατέληξα στον Γιώργο που έχει δισκάδικο στην οδό Σύρου στην Κυψέλη. Μεγάλο δέλεαρ, βέβαια, για να συνεχίσω να τον επισκέπτομαι, εκτός των τυπικών προσόντων του μαγαζιού, ήταν και η γάτα-θηρίο που φιλοξενείται μόνιμα εκεί και (δεν) ακούει στο όνομα Βάρθα Κουρή. Το ξεσκαρτάρισμα των παλιών cd για άλλους είναι άνοιγμα χώρου, για άλλους εύκολος τρόπος να τσεπώσουν κανένα ψιλό, για άλλους συνήθεια. Για μένα είναι πλέον μια προσωπική νίκη επί της υπέρμετρης προσκόλλησης στα αντικείμενα, παρόλο που δίνω μόνο όσα πραγματικά δεν μου αρέσουν. Ενας παλιός μου συνεργάτης πάντως, όταν έκλεισε τα 33, χάρισε όλη του τη δισκοθήκη. Γι’ αυτόν το 33 είχε έναν πολύ συγκεκριμένο θρησκευτικό συμβολισμό. Οταν τον ρώτησα γιατί δεν τα πούλησε, με κοίταξε για μια στιγμή και μου απάντησε γελώντας και καθόλου μετανιωμένος: «απλώς δεν το σκέφτηκα». Εγώ πάντως, εκμεταλλευόμενη το γεγονός, άρπαξα όσα μπορούσα να κουβαλήσω και τα πρόσθεσα στη δισκοθήκη μου. Προφανώς, το μικρόβιο του συλλέκτη θεραπεύεται πολύ δύσκολα. ¶rŽ…¸À»•¸‰¸‡r„

38 12(0%ȇǿȅȊ

i²ji»j°À tqj¹°



Μαζί με μια κοινότητα ανθρώπων διαφορετικών προελεύσεων η έκθεση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα λεξιλόγιο που αφορά την πόλη και τα σημεία της. Oχι όμως την πόλη ως απομονωμένο σύστημα, αλλά ως μια άλλη συλλογικότητα. Η προσπάθεια αυτή μοιράζεται σε τρεις επιμέρους, αλλά αυτοτελείς εκθέσεις. Μέχρι τις 18 Νοεμβρίου θα παρουσιαστεί η πρώτη ενότητα με θέμα «Η κρυφή πόλη». Σε αυτή την ενότητα θα γνωρίσουμε πραγματικά αθέατες όψεις της πόλης. Προάστια, γκέτο και μακρινά σημεία του λεκανοπεδίου. Τι κρύβεται όμως πίσω από όλα αυτά; Τι κρύβεται πίσω από αυτά τα παράθυρα; Η διάσταση, αλλά και η όσμωση μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Η δεύτερη ενότητα ονομάζεται «Παραβατική Αθήνα» και θα παρουσιαστεί από τις 20 Νοεμβρίου μέχρι την πρώτη Δεκεμβρίου και η τρίτη ενότητα με θέμα τα «Αστικά Φαντάσματα» από τις 3 μέχρι τις 13 Δεκεμβρίου. µ¹t´À·

INFO Ϛ¡ppߗ’©Éà—‹ Taf Әšp‹—˜ä© ©Éà—‹ Ðß š“©©

iƒ‰‘Ž¸ÀŽ„½±¸À„’À‹ˆ„’ À‹Š”À Ž”‰®‘’À‹ŠŽ‹‰r½ÀŽŠ”’À ƒ®ƒŠŠ”’À”½Š¬’À„’À‡¸„½…‰„¸’ À¸‹Š”‹Œ‰Š‰¸…À ŽŠ”’ÀŠ±“Š”’ÀŠ”ÀÀ4AFÀ

39 :::0(75232/,61(:6*5


tÀ’Ài¹¿si°À°»lsÀ·j»ªi «Η τέχνη δεν είναι παιχνίδι για αργόσχολους. Είναι αστραπή, είναι πόνος, είναι γέννα», έλεγε η Βάσω Κατράκη. Αυθόρμητη και ενστικτώδης, ονειροπόλα, ρομαντική και δυναμική, η Κατράκη αφοσιώθηκε στην τέχνη της, που με την αλήθεια, την τόλμη και την ποιητική της, τις ηθικές αξίες, το ανθρωπιστικό και οικουμενικό περιεχόμενο και την αδιαπραγμάτευτη άποψή της, συναντά και επικοινωνεί με τον αποδέκτη της, επιβεβαιώνει την αυθεντικότητα και τη σημασία της προσφοράς της. Η κορυφαία χαράκτρια, Βάσω Κατράκη, έφυγε από τη ζωή το 1988 σε ηλικία 74 χρόνων αφήνοντας σε μας μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης φιλοξενεί την έκθεση «Βάσω Κατράκη – Πνοή στην πέτρα», παρουσιάζοντας αντιπροσωπευτικά έργα όλων των περιόδων της Ελληνίδας χαράκτριας. Τα θέματα των έργων της καθρεφτίζουν τις εικόνες και τις μνήμες της από τον πολύπαθο 20ό αιώνα. Το Αιτωλικό και η λιμνοθάλασσα. Ο

πόλεμος, η κατοχή, η αντίσταση, ο εμφύλιος. Η αγωνιστική συνείδηση, η ένταξη και η δράση της στην Αριστερά. Οι περιπέτειες, οι διώξεις και η εξορία. Οι ανατάσεις, οι προσδοκίες και οι διαψεύσεις. Στην έκθεση παρουσιάζονται ξυλογραφίες και χαρακτικά σε πέτρα, σχέδια, πέτρινες μήτρες, ζωγραφισμένα βότσαλα, φωτογραφίες καθώς και υλικό τεκμηρίωσης. Την παρουσίαση διαφωτίζουν περαιτέρω τα κείμενα του καταλόγου, τα οποία προσεγγίζουν από διάφορες οπτικές το έργο της χαράκτριας, ώστε να προκύψει μια γλαφυρή περιγραφή της ψυχοσύνθεσης της δημιουργού και της δύναμης της τέχνης της. Την επιμέλεια έχει κάνει ο ιστορικός Τέχνης, Γιάννης Μπόλης και η Μαρία Δ. Τόλη. °·

INFO „—˜à©›œ’—©„ßœš‹ Ðß š“© И¡›á˜©Ï¡•–‹Ž“•àŸ©Öß —’Ÿ ӏ␡œ˜¡©€˜ä•‹© ©Éà—‹


40 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


n¹iÀ»ªj´lÀ »ªj´lÀt¹mtµjsj¹i Αγγίζει τα όρια της κωμωδίας για όλη την οικογένεια αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απευθύνεται μόνο σε μικρούς και μεγάλους. Εγώ, ως μεσαίος, απολαμβάνω τα επεισόδια του δεύτερου κύκλου -είμαστε στο έβδομο, συντονιστείτε. Με δυο λόγια για να μπείτε στο κλίμα, η σειρά είναι ό,τι λέει ο τίτλος. Μια «μοντέρνα οικογένεια», στην οποία ο παππούς (ο Αλ Μπάντι, by the way) έχει παντρευτεί μια 30άρα καλλονή από την Κολομβία, ο γκέι γιος του έχει υιοθετήσει ένα κοριτσάκι από το Βιετνάμ και η κόρη του προσπαθεί να οργανώσει μια κλασική, συμπαθητική και σπαστική συγχρόνως american dream οικογένεια. Το Modern Family βασίζεται στην εξαιρετική δουλειά των χαρακτήρων, κάτι που παραδοσιακά ή απογειώνει το κωμικό στοιχείο σε μια σειρά ή (σε άλλες περιπτώσεις) καταστρέφει όλη την παραγωγή. °k

mªisl À°·i²¹iÀ mi¹À´ivists»t´ni¼j° Πολωνία αγαπημένη. Βότκα, πλούσια χωράφια και όμορφα κορίτσια. Κάπως έτσι πρέπει να την αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί γείτονές της πάντα. Και γι’ αυτό συχνάπυκνά μπούκαραν στα εδάφη της. Τελευταία φορά το 1939. Η δυτικότερη των σλαβικών χωρών πάντοτε ακροβατούσε ανάμεσα σε δύο παραδόσεις. Από τη μία, τα ήθη των Σλάβων, από την άλλη η καθολική πίστη. Αντίθεση που φαίνεται περίτρανα στο επικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ. Εκεί, το 16ο αιώνα οι άγριοι ορθόδοξοι Ρώσοι καβαλάρηδες τα βάζουν με τους σιδερόφραχτους καθολικούς ιππότες της Πολωνίας. Ανατολή εναντίον Δύσης. Νομάδες ακόμα οι μεν, προηγμένοι φεουδάρχες οι δε. Ιππότες ή αγρότες, οι Πολωνοί τρώνε καλά. Ας σκεφτούμε τα Golabki. Ελαφρά βρασμένο λάχανο τυλιγμένο γύρω από κιμά, κρεμμύδια ψιλοκομμένα και ρύζι ή κριθαράκι. Μαγειρεμένο μέσα σε κόκκινη καυτερή σάλτσα συνήθως. Επος. Λαχανοντολμάδες δηλαδή άνευ αυγολέμονου. Το όνομά τους το οφείλουν στα περιστέρια, golab στα πολωνικά. Τώρα, γιατί θυμίζουν το πτηνό της ελευθερίας δεν γνωρίζουμε. Λαϊκή φαντασία. Οπως κάποτε σε κάποιους τα αστέρια θύμιζαν αρκούδες. Σας θυμίζει εσάς η Μεγάλη Αρκτος το σαρκοφάγο θηρίο; Ομως, δεν είναι απλοί ντολμάδες αυτοί. Ο θρύλος λέει ότι δώρισαν μια μεγάλη νίκη στο λαό τους. Στον πόλεμο των Δεκατριών Ετών (1454-1466) ο Πολωνός βασιλιάς Κάζιμιρ Δ΄ Γιαγκελόν αρπάχτηκε με το τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών. Διαβόητο τάγμα που είχε ρημάξει τους Σλάβους οργανώνοντας σταυροφορίες εναντίον τους. Το 1465 τα πολωνικά στρατεύματα έφαγαν ένα πλούσιο γεύμα από Golabki. Γυάλισαν τα όπλα τους και ρίχτηκαν εναντίον των Τευτόνων. Το πεδίο της μάχης γέμισε από σπασμένα σπαθιά και τσαλαπατημένα γερμανικά κράνη. Οι Πολωνοί γιόρταζαν με ένα χορτάτο χαμόγελο στα χείλη. Χαίρε, ω χαίρε, ρε ντολμά, χαίρε, ω χαίρε, λευτεριά! µ…ŒƒŠ’ÀªŠ½‹ˆ¸’

7%"À7!,+ t…ÀŒ’À‹Š”À‹³¸Ž¸À‹ŠŽ‹¸Œ‰¸’À‰¸À‡¸¸Ž‡”rŽ‘À„‰À…ŽŠŽˆ±­¸À ½Š”À ˆ…‡Œ’À ¸‹³­‘Ž¸‰ À ½…¸’À ‡¸…À ±‰¸…À ‹ˆ³Š‰À ³Š…½„À ‡¸…À ˆ…Š”ƒ…‡®À²³ˆ‘ À‘ŽŽŠ À‰¸À©ˆ³‹‘À‹ŽŠ…À„‰À‹…Ž‡³‹Š‰¸… À ‹Š…’À ‡¸„ƒŠ±’À „’À ‡¸…À ƒ…¸À ‹Ž„À Œ¸ À Š‹À ‡¸¸‚¬ƒ‘À ŽŠÀ STATCOUNTERCOM ÀŠÀŠ‹Š±ŠÀ½Š”À‹ŠŽ‚³…À­‘r‰Àˆ¸ÀŽ¸À•„r‘À ‡¸…À¸‡½¸À‹…ŽŽ¸ÀlÀŒ¸À½‘’À³“…À‹rŽ…À‡¸…ÀŠÀŽŠ½r“…À ½Š”À ­…¸½¸¬¸… À ¸‚Š¬À ±½¸…À ‰„Ž…‡’À ¸‹À “’À n‹¸±‰‘À ŽŠÀ WWWTHELOSOUVLAKIAGR À©±Ž‡‘ÀŠÀ„ˆ³‚‘‰ŠÀ¸‹ÀŠÀ¸ƒ¸‹„½³‰ŠÀ ½Š”À ŽŠ”©ˆ¸•±­…‡ŠÀ ‡¸…À ‹¸¸ƒƒ³ˆ‰‘À j“Š‰¸’À ¸‡Š‹Š…®Ž…À ‡¸…À ¸”ÀŠÀ•®„½¸ À‹ˆ„‡ŠˆŠƒŒÀWWWEBOOKSGREEKSGRÀ·ŠŽ‚³…À¸‡rÀ„ˆ‡Š‰…‡rÀ©…©ˆ±¸ÀŽ¸Àˆˆ„‰…‡r À‰ˆŒ’À­‘r‰Àƒ…¸À ‡¸³©¸Ž½¸À‡¸…À­…r©¸Ž½¸Àj‹…ˆ³ƒ‘ÀŠ‰À¢n…‡À·±ƒ‡…‹¸¡À‡¸…À‹r‘À ‰¸À¸‰Š±†‘À„‰À‹¸À³‚¸ŽÀŠÀ‚¸ƒ„Àiµ



3 7




8 7



















3 1









5 8



6 7

3 8








9 6







7 5



:::0(75232/,61(:6*5 ::0(75232/,61(:6*5



Το παν όταν δεν έχεις λεφτά είναι να προσπαθείς να σκέφτεσαι διαφορετικά, ώστε να μην κλείνεσαι μέσα στο σπίτι. Εχοντας αυτό στο μυαλό σου, μπορείς μία ελεύθερη ημέρα σου (πχ. την Κυριακή) να οργανώσεις μαζί με παρέα ένα πικνίκ σε κάποια από τις παραλίες της Αθήνας. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι καλή διάθεση και λιγότερα από 20 ευρώ. Αναλυτικά: Εισιτήρια για να πας και να έρθεις με το τραμ και τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στην παραλία (2 ευρώ) Επίσκεψη σε ένα από τα σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς σου, για να ψωνίσεις τα απαραίτητα «πολεμοφόδια». Ψωμί, τυρί, ζαμπόν, σοκολάτες και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή σου να φας στην εξόρμηση (7 ευρώ) Κρασί χύμα από την κάβα της γειτονιάς (3 ευρώ το 1,5 λίτρο) Σύνολο: 12 ευρώ για να μετακινηθείς, να φας, να πιεις αρκετά (αν αντέχεις παραπάνω από 1,5 λίτρο, μπορείς να πάρεις και άλλο τόσο, ανεβάζοντας το budget στα 15 ευρώ) και να απολαύσεις τη θέα στη θάλασσα. Εάν έχεις και καλή παρέα, τότε η επιτυχία είναι σίγουρη. Α! και μην ξεχάσεις και ένα ραδιόφωνο. Η μουσική είναι πάντα απαραίτητη. !µ

€×…ÏÔ‚Ô 7

9 2 2

6 9



4 1

4 1


2 6


4 8




9 3


Πριν πάω για πρώτη φορά στα Prosopa στο Ρουφ, ο κολλητός μου με είχε ενημερώσει πως δεν υπάρχει περίπτωση, αφού δοκιμάσω τα φαγητά τους, να μην επιστρέψω. Τελικά, είχε απόλυτο δίκιο, μιας και πρόκειται για ένα εστιατόριο που δύσκολα θα βρεις πιάτο που να μην σου αρέσει. Για αρχή παραγγείλαμε τα πουγκιά από προσούτο με κρέμα τυριού και βινεγκρέτ με μέλι, καθώς και τα φρέσκα ραβιόλια γεμισμένα με μανιτάρια και σως τρούφας, τα οποία μας άνοιξαν κυριολεκτικά την όρεξη. Στα κυρίως πιάτα δοκιμάσαμε χοιρινά φιλετάκια με σάλτσα μπαλσάμικο και κράνμπερις και κοτόπουλο με σως γιαουρτιού και δυόσμο, με τα δύο πιάτα να είναι εξίσου ωραία. Στα κρασιά υπήρχε μεγάλη ποικιλία και προσιτές τιμές, ενώ το καλύτερο μας το φύλαγε το μαγαζί για το τέλος, όταν μας κέρασε το δικό του τιραμισού. Συμπερασματικά, είναι ιδανικός προορισμός για καλό φαγητό σε τιμές που κυμαίνονται κοντά στα 25 ευρώ το άτομο με κρασί και φεύγοντας σου μένει η εντύπωση ότι άξιζε να δώσεις τα λεφτά σου. !µ


µju°lÀ¹¼¹i¹»jªlÀ °isÀnjs»i Γίνεται στο κέντρο της Κηφισιάς, σε ελάχιστη απόσταση από τη λεωφόρο Κηφισίας, να βρεις ένα ήσυχο καφέ με ωραίο κόσμο, προσεγμένο σέρβις και καλές τιμές; Δύσκολο, αλλά γίνεται χάρη στη Μέντα, ένα ιδιαίτερο και προσεγμένο μαγαζί που στεγάζεται στο παλιό πέτρινο σπίτι του ποιητή Αγγελου Σικελιανού. Αγαπημένος μου προορισμός, κάθε φορά που επισκέπτομαι την περιοχή, είτε για να απολαύσω τον καφέ μου μετά τη βόλτα για ψώνια στα μαγαζιά είτε για να πιω το ποτό μου νωρίς το βράδυ μέσα σε ωραία και ελαφριά ρομαντική ατμόσφαιρα. Η τοποθεσία της δίπλα στον πεζόδρομο της Αγίων Θεοδώρων και ο εξαιρετικός κήπος της συνθέτουν ιδανικό σκηνικό, για να ηρεμήσεις και να συζητήσεις με καλή παρέα. Μια ηρεμία που διατηρείς και αφού πληρώσεις το λογαριασμό, καθώς τα 3 ευρώ που κοστίζει ο καφές και τα 6 ευρώ το ποτό μού φαίνονται λογικά, δεδομένης και της περιοχής στην οποία βρίσκεται... sª

INFO Ðߗœ‹ ɑភ©˜Ž™šž—© ©Ï’“›“Ò ֒– ©©

Prosopa Џ‘ ©Ê‹›“–á˜¡©©©Ïž—›œ‹—œ“—˜¡{▏žŸ© ©Õ˜¡© ֒– ©©

PLAYS THE BLUES Από τις βαμβακοφυτείες και τα παρακμιακά bars του Σικάγο, μέχρι την απενοχοποίησή τους και τη νέα σκηνή των blues των λευκών. Still got the blues. Η θεματολογία των τραγουδιών συγκεκριμένη: «Θρησκεία-Δουλεία-Ερωτας-Πόνος». Οι μουσικές μαγευτικές. Ατόφιες κιθάρες, πικραμένες φυσαρμόνικες, μαντολίνα, πιάνα και ίσως μερικά πνευστά. John Mayall, J.J. Cale, Eric Clapton, Steve Ray Vaughan, John Lee Hooker, B.B. King γοητεύουν και σε παρασύρουν σε μονοπάτια δύσβατα! Κάθε Τετάρτη το barazz, γεμίζει με αυτές τις μουσικές και το burbon κάτω από το φως των κεριών και τους ήχους της Gibson Lucille, αποκτά άλλη γεύση...

OUT OF THE BLUE Εντελώς ξαφνικά, την Πέμπτη (18/11) στο διπλανό σας σκαμπό, θα κάθονται μέλη των Turtles, των T Rex, κάποιοι από τους 13th Floor Elevators και ο George Harrison. Θα πίνουν από το ποτό σας και θα τρώνε τα φιστίκια σας. Ενα βράδυ με ψυχεδελικό ροκ, γαρνιτούρα από garage αλλά και μια ιδέα από oldies που μας ξέμειναν. Διαχειριστής στα decks θα είναι ο δικός μας Αθως Δημουλάς, ο οποίος κατά τα άλλα μιξάρει τις σελίδες της εφημερίδας που κρατάτε στα χέρια σας. !»

INFO barazz ©Êš›ß—’Ÿ©©©‡š‹—œ¢à ©ÓߘŸ©Ïâ›p˜Ÿ


42 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


iµª¹iÀi´tµi Τον αντικαταστάτη της Murcielago ετοιμάζει η Lamborghini, αφού σταμάτησε την παραγωγή του ονειρικού μοντέλου της. Κανείς ωστόσο δεν φαίνεται να στεναχωριέται, μιας και ο διάδοχος αναμένεται να είναι ακόμα καλύτερος, σύμφωνα με όσα διέρρευσαν στο διαδίκτυο. Το όνομά του πιθανότατα θα είναι Jota και τα τεχνικά του χαρακτηριστικά τρομακτικά: θα ξεκινάει από τους 700 ίππους, η μηχανή θα είναι 6.500 κυβικά και θα κάνει το 0-100 σε 2,9 δευτερόλεπτα! Τελική ταχύτητα θα φτάνει τα 350 χλμ. την ώρα, ενώ, χάρη στο αμάξωμά του από ανθρακονήματα, θα είναι 230 κιλά ελαφρύτερο από το προηγούμενο μοντέλο και 70% πιο στιβαρό.

-%$)!À0,!9%2Ài·tÀ»tÀnj´´ts Το επόμενο βήμα στους media players έκανε η Asus παρουσιάζοντας το O!Play HD2 το οποίο υποστηρίζει το πρότυπο USB 3.0 και δέχεται εσωτερικό σκληρό δίσκο 3.5 ιντσών. Χάρη στον εσωτερικό δίσκο μπορείς να το έχεις μόνιμα στο σαλόνι δίπλα από την τηλεόραση χωρίς να ανησυχείς για την αισθητική των επιπλέον εξαρτημάτων, και με τη θύρα USB 3.0 να μεταφέρεις ταινίες υψηλής ευκρίνειας μέσα σε 70 δευτερόλεπτα. Επίσης, μπορεί να συνδεθεί στο τοπικό σου δίκτυο και να το χρησιμοποιείς ως αποθηκευτικό μέσο, μεταφέροντας ταινίες και άλλα δεδομένα απευθείας από τον υπολογιστή σου. Υποστηρίζει όλα τα δημοφιλή φορμάτ ταινιών, καθώς και ήχο 7.1 για απόλυτη ακουστική απόλαυση. Σκέφτεσαι κάτι καλύτερο;

»°in·iÀ·ªini Δουλεύεις μια ολόκληρη ζωή, για να καταφέρεις να μαζέψεις στην άκρη 140.000 ευρώ και σκέφτεσαι να αγοράσεις ένα μικρό σπίτι, για να μην μένεις πια στο ενοίκιο. Οχι, λάθος σκέψη. Θα τα δώσεις για να αγοράσεις τα νέα ηχεία που παρουσίασε η Avantgarde Acoustic, τα Trio Classico, τα οποία μοιάζουν με γιγάντια χρυσά αυτιά. Οι διαστάσεις τους είναι τεράστιες, αφού ξεπερνούν το 1,5 μέτρο ύψος και το 1 μέτρο πλάτος και σύμφωνα με την εταιρεία που τα κατασκευάζει, θα έχεις την πιστότερη ποιότητα ήχου που έχεις ακούσει ποτέ. Και ελπίζω για το καλό της να ισχύει, μιας και δεν θέλω να φανταστώ τι θα μπορεί να κάνει ένας απογοητευμένος πελάτης της...



Το κρύο και το χιόνι θέλουν δραστικά μέτρα. Οι μπότες με τεχνολογία Omni-Heat που παρουσίασε η Columbia είναι ένα από αυτά, καθώς τις συνδέεις με μ USB στον υπολογιστή πολογιστή γ σου (ή στην π πρίζα) πρίζα), ρζ φορτίζουν, και για τέσσερις έως έξι ώρες μπο μπορούν ορ να σου ζεσταίνουν τα πόδια με το π πάτη πάτημα ημ ενός κουμπιού. Είναι ειδικά σχεδιασμ σχεδιασμένες μένεες για πολύωρο περπάτημα, προστατεύου προστατεύουν υν τα ηλεκτρονικά τους μέρη από το νερό χάρη χ χάρ ρη στον ειδικό τους σχεδιασμό και, αν λατρεύεις λαττρεεύ το σκι ή την ορειβασία, μπορείς να τιςς κάνεις κ δικές σου με 255 ευρώ. Θυμήσου Θυμήσο ου μόνο μ να πεις στη μάνα σου να μην τις βάλει βάλ στο πλυρούχα σου... ντήριο. Φύλαγε τα ρούχ χα ασ

Τον αντικαταστάτη του F-22 Raptor ξεκίνησε να ψάχνει η πολεμική αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών και θέλει το νέο μαχητικό αεροσκάφος να μπορεί να πετάξει χωρίς πιλότο. Συγκεκριμένα, ζήτησε από τις κατασκευάστριες εταιρείες να μπορεί να μπει μέσα στο σκάφος άνθρωπος αν χρειαστεί, αλλά ο βασικός προσανατολισμός τους να είναι ο χειρισμός εξ αποστάσεως. Με αυτόν τον τρόπο θεωρεί πως, εκτός από τις ζωές που θα σωθούν, οι πιλότοι θα μπορούν να κάνουν και μανούβρες, που τώρα είναι αδύνατες εξαιτίας των πολλών G που δημιουργούνται από την επιτάχυνση. Η Boeing παρουσίασε ήδη την πρότασή της και είναι αυτή που βλέπεις στη διπλανή εικόνα. www. .cco


j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ :::0(75232/,61(:6*5

vª¿niÀ°»iÀl´jm»ªts¹miÀ ¶¹¶´¹i Τον πρώτο έγχρωμο ο e-book reader κατασκεύα-σε η Hanvon και σκοπεύειι να τον διαθέσει προς πώ-ληση τον ερχόμενο Μάρτιο ο στην αγορά που διαπρέπει,, την Κίνα. Η εταιρεία γίνε-ται η πρώτη που περνά στο ο έγχρωμο e-ink, με πολλούςς πάντως να εκφράζουν τιςς επιφυλάξεις τους για την ν ποιότητά του, καθώς κανείς δεν ξέρει αν θα είναι καλύτερο από τις οθόνες LCD. Σίγουρα είναι πολύ νωρίς, για να βγουν συμπεράσματα, ο δρόμος, όμως, φαίνεται πως είναι στο χρώμα. Κατά τα άλλα, ο e-book reader θα έχει οθόνη 9.7 ιντσών, θα υποστηρίζει 3G και WiFi, ενώ η τιμή του αναμένεται να κυμανθεί κοντά στα 320 ευρώ.


i·tÀi·t°»t´lÀ°jÀi·t°»t´l Μπορεί το Call of Duty: Black Ops να κυκλοφόρησε πριν από ελάχιστες ημέρες στα μαγαζιά, η Activision, ωστόσο, πιστή στην παροιμία «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», ανακοίνωσε ότι ωσ μέσ μέσα στο 2011 θα βγάλει και νέα συνέχεια της δημοφιλούς σειράς. Η νέα έκδοση βρίσκεται ήδη σε φάση ανάπτυξης, η εταιρεία όμως δεν έκανε γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα φά πώς θα λέγεται ή ποιο στούντιο την αναπτύσσει. Φρόντισε λοιπόν να βρεις ελεύθερο χρόνο και να τερπώ ματίσεις το Black Ops το συντομότερο δυνατό, μιας και σε περιμένουν νέες αποστολές. Το καθήκον σε ματ καλεί, καλ κα λ στρατιώτη!

iª·iÀiu»t À¶t´s»jntª» Οι λάτρεις του Harry Potter, εκτός από τη νέα ταινία με τον αγαπημένο τους ήρωα, πλέον έχουν να περιμένουν μένουν ν και την κυκλοφορία ενός σκληρού δίσκου με το όνομα του μικρού μάγου. Η Buffalo σε συνεργασία με την Warnerr Home Hom me Video ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα δύο εξωτερικούς σκληρούς με το λογότυπο του Harry Potter. er. Ο HDLBU2/Hpx6 υλοποιείται στις 3,5 ίντσες με χωρητικότητα 1ΤΒ, ενώ ο HD-PCTU2/Hpx6 θα κυκλοφορήσει ει στις 2,5 ίντσες με χωρητικότητα 500GB. Και οι δύο συνδέονται σε μία θύρα USB, ενώ έχουν μέσα τις έξι πρώτες ώτες ταινίες του Harry Potter. Εξαιτίας πάντως των ψηφιακών δικαιωμάτων, κλειδωμάτων κλπ. (DRM), για να δεις τις ταινίες θα πρέπει να συνδεθείς στο ίντερνετ. m


j·¹»j´tu°Àmum´totªj¹ Το περιμέναμε εδώ και καιρό, η Sony όμως φρόντιζε να μας κρατάει σε αγωνία. Τελικά, ήρθε η Amazon, για να μας ενημερώσει ότι το πολυαναμενόμενο Gran Turismo 5 πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 17 Δεκεμβρίου αυτού του χρόνου. Συγκεκριμένα, η ημερομηνία έγινε γνωστή με email που έστειλε το διαδικτυακό κατάστημα σε όσους είχαν προπαραγγείλει τη συλλεκτική έκδοση του παιχνιδιού μέσα από τη σελίδα του. Η ώρα λοιπόν που τα χειριστήρια του PlayStation 3 θα πάρουν και πάλι φωτιά φτάνει σύντομα και σε καλή χρονική περίοδο μάλιστα, αφού τα Χριστούγεννα όλοι λίγο-πολύ έχουμε χρήματα, για να το αγοράσουμε, αλλά και ελεύθερο χρόνο, για να ασχοληθούμε σοβαρά. Πώς αλλιώς να πάρεις αυτά τα διπλώματα;

Το μέγεθος του iPod Nano είναι παρόμοιο με αυτό ενός ρολογιού. Γιατί να μην το έχεις λοιπόν στον καρπό του χεριού σου; Με την ειδική θήκη από σιλικόνη που κυκλοφορεί η Hex μπορείς να το φορέσεις, να συνδέσεις πάνω του ακουστικά και να πας για τρέξιμο ή ποδήλατο, απολαμβάνοντας την αγαπημένη σου μουσική (ή ακόμα και να μπεις στην τάξη στο σχολείο χωρίς να σε πάρει είδηση ο καθηγητής). Είναι διαθέσιμο σε εννέα χρώματα και κοστίζει 18 ευρώ, ενώ είναι εφοδιασμένο και με ειδικά κουμπιά, για να χειρίζεσαι με μεγαλύτερη ευκολία τη συσκευή.

44 12(0ǺȇǿȅȊ

s…‘—|Áu‡v—‰‘— :::0(75232/,61(:6*5

Ενάμιση μήνα σχεδόν πριν από τα Χριστούγεννα, και η διάθεσή μας αρχίζει σταδιακά να βελτιώνεται. Αν σας φαίνεται ακόμα νωρίς να στολίσετε το σπίτι ή το μπαλκόνι σας, δεν είναι ποτέ νωρίς να αποφασίσετε το φόρεμα της Πρωτοχρονιάς. Διαβάστε παρακάτω, για να πάρετε μια ιδέα για το τι κυκλοφορεί ενόψει γιορτών. Και αν το μέγεθος σάς φαίνεται λίγο μικρό, μην ανησυχείτε. Μέχρι τις γιορτές προλαβαίνετε. Ξέρετε εσείς. Από Δευτέρα δίαιτα. Μία ποικιλία από prints και υφάσματα ικανοποιεί τις επιθυμίες μας αυτά τα Χριστούγεννα με μια εκθαμβωτική συλλογή party-wear από τα Monsoon. Με επιρροές από τη λάμψη του παλιού Χόλιγουντ, εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες και περίτεχνη διακόσμηση, δημιουργούν μια νοσταλγική ατμόσφαιρα, ενώ παλιά δαντέλα και μπαρόκ κεντήματα αποπνέουν γαλλικό ρομαντισμό. Πολυτελή κομμάτια με λεπτομέρειες εμπνευσμένες από την ανατολίτικη κληρονομιά των Monsoon προσθέτουν λάμψη και θηλυκότητα στις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις για την περίοδο των γιορτών. Kαι για όσες από εσάς θέλετε να νιώθει το ίδιο μοναδικά η μικρή σας κόρη, η συλλογή Monsoon Children θα σας αποζημιώσει.

Στο ίδιο κλίμα και τα γιορτινά Accessorize. Ενας χριστουγεννιάτικος θησαυρός γεμάτος από μαγικά αξεσουάρ και δύο νέες γιορτινές συλλογές, οι Spellbound και Twilight, σας προσκαλούν να τα ανακαλύψετε. Παίξτε με κέφι και ανέμελη διάθεση με κομμάτια vintage εμπνευσμένα από τα 50’s, ιδανικά και για τις φίλες σας. Η χριστουγεννιάτικη λίστα με τα δώρα σίγουρα βρίσκει λύση, ακόμα και για τις πιο απαιτητικές από αυτές. Ρετρό cocktail kits και cookie cutters για στιλάτες μαγείρισσες, χαριτωμένες χριστουγεννιάτικες κάλτσες για τα μικρά αγγελούδια και ευφάνταστα ρούχα και αξεσουάρ για τα αγαπημένα σας κατοικίδια.

Με κριτήριο πάντα το καλό γούστο, ο Οίκος Ζολώτα υποδέχεται το νέο έτος με μία ξεχωριστή συνεργασία. Με αισιοδοξία και ελπίδα για καλή τύχη για το 2011, ο Οίκος και η ΕΛΕΠΑΠ ανακοίνωσαν τη συνεργασία τους που θα βοηθήσει την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου αγάπης της ΕΛΕΠΑΠ για τα παιδιά με κινητική αναπηρία. Ο Οίκος Ζολώτα και η ΕΛΕΠΑΠ υποδέχονται με αισιοδοξία και ελπίδα για καλή τύχη το νέο έτος 2011, ανακοινώνοντας τη συνεργασία τους με στόχο την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου αγάπης της ΕΛΕΠΑΠ για τα παιδιά με κινητική αναπηρία. Το «Γούρι Αγάπης 2011» είναι εμπνευσμένο από το Λαβύρινθο, στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Δαίδαλο για τον Μίνωα, τον βασιλιά της Κρήτης.

Και για το τέλος, αφήσαμε μία περισσότερο τεχνολογική είδηση που, ωστόσο, θα αποτελούσε το τέλειο δώρο Χριστουγέννων τόσο για εσάς, όσο και για το φίλο σας. Τα πέντε νέα smartphones της HTC θα βρίσκονται στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του μήνα και μέχρι τότε προλαβαίνετε να μάθετε όλα τα πλεονεκτήματά τους. Βελτιωμένη φιλοσοφία σχεδιασμού και πολλά άλλα που θα σας κάνουν να μην το αποχωρίζεστε. Και αν δεν καταλαβαίνετε όρους, όπως πολυμεσικές υπηρεσίες, μήπως ήρθε η ώρα να σας κάνει ο καλός σας ένα ιδιαίτερο;





(21/3 – 20/4)

Κοίτα αυτή την εβδομάδα να κάνεις έναν καλό προγραμματισμό στα οικονομικά σου. Γιατί έτσι είσαι αυτόν τον καιρό, προγραμματίζεις τα πάντα. Ακόμα και τα ζητήματα της καρδιάς θες να προγραμματίσεις, αλλά δεν έχει σίδερα η καρδιά, για να την κλείσεις. Προσπάθησε όμως, έχει πλάκα η προσπάθεια. Για τους άλλους που σε κοιτάνε.


(22/6 – 22/7)

Είναι σαφές ότι χρειάζεσαι έναν Ταύρο, για να ζευγαρώσεις αυτόν τον καιρό. Αλλά μην στρέψεις το βλέμμα σου κατευθείαν σε περυσινά ξινά σταφύλια. Η ανανέωση είναι μεγάλο θέμα στην ερωτική σου ζωή, δεν θες να δεις το λουλούδι σου ή το τζιτζιφλέκι σου να χαραμίζονται. Ανανέωσε την ερωτική σου ζωή, και τα υπόλοιπα έπονται.


(24/9 – 23/10)

Οταν βλέπεις ότι βουλιάζεις μέσα στις έννοιές σου, πού μπορείς να απευθυνθείς, για να ξεφύγεις και να την βγάλεις καθαρή; Μα σαφώς στη λαϊκή σοφία, άσχετα από ποιο λαό έρχεται. Κάνε τα προβλήματά σου μικρά κομματάκια, για να μπορείς να τα κουβαλάς πιο εύκολα και η άκρη θα βρεθεί πιο γρήγορα από ό,τι περίμενες.


(22/12 – 20/1)

Μερικοί άνθρωποι έχουν κεραίες, άλλοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι έχουν. Εσύ μάλλον ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, παρόλα αυτά όμως δείχνεις να καλύπτεις αυτό το κενό με έντονη οξυδέρκεια και μάτια παντού. Συνέχισε έτσι, γιατί οι απαιτήσεις αυτής της εβδομάδας απαιτούν να βγάλεις μάτια στην πλάτη σου, για να βλέπεις σε 360 μοίρες.

ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ ȅȀȉȍǺȇǿȅȊ


(20/4 – 20/5)

Είσαι ένας διαπραγματευτής κaι αυτό βγαίνει στον κόσμο. Χρησιμοποίησε την ατσαλένια πειθώ σου, για να δώσεις συμβουλές και για να χαλαρώσεις πάθη με ανθρώπους κοντά σου. Και θυμήσου, ένας ανήρ μπορεί να κάνει πολλά, πολλοί άνδρες μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα.


(23/7 – 23/8)

Νιώθεις ότι επιτέλους είναι ώρα για ξεκούραση, ετοιμάσου όμως να τρελαθείς στη δουλειά, καθώς θα αρχίσεις να πνίγεσαι τώρα και στο σπίτι. Μην πάρεις δουλειά για το σπίτι, λόγου χάρη, γιατί είναι σχεδόν μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι τότε θα σε θυμηθούν όλοι οι γείτονες, πρώην και παιδικοί φίλοι που έχεις σπείρει ανά την υφήλιο.


(24/10 – 22/11)

Εχεις κάτι εμπνευσάρες αυτή την εβδομάδα που δεν περιγράφονται. Ή που τουλάχιστον δεν μπορείς να περιγράψεις. Μερικές είναι καλές, δεν λέω, αλλά πρέπει να βρεις το σημείο που δεν πρήζεις τον κόσμο, όταν αποφασίζεις να τις περιγράφεις σε φίλους σου. Κοίτα καμιά από αυτές να πιάσει τόπο, μην πάει τσάμπα η πάρλα.


(21/1 – 19/2)

Είναι καιρός να απολαύσεις τους καρπούς των κόπων σου ως προς τα ερωτικά. Δούλεψες σκληρά, για να φτάσεις ως την Παρασκευή το βράδυ. Ταινιούλα, σπίτι, κάτω από κουβέρτες, με ζεστή σοκολάτα στο ένα χέρι και το τζιτζιφλέκι του καλού σου στο άλλο. Κάνε ένα mental high five με τον εαυτό σου και χαμογέλα λίγο περισσότερο.

∆ίδυμοι (21/5 – 21/6) Μάζεψε πέντε φίλους και ξεκίνα μια εκδρομή με αμάξι. Αν στο δρόμο πεινάσετε, μην φάτε τίποτα άλλο εκτός από σουβλάκια σε αστική περιοχή. Μην συμβιβαστείτε σε αυτό. Και κυρίως μην ξεκινήσετε γνωρίζοντας πού πάτε. Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, και εσύ είσαι κάπως τυχερός και μάλιστα η τύχη σου πιάνει και τους γύρω σου σε ακτίνα τριών μέτρων.


(24/8 – 22/9)

Δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να ξεμαλλιάζεσαι για μικροπράγματα, τώρα που χρειάζεται να ξυπνήσεις το τέρας του multitask μέσα σου. Το ενδιαφέρον σου μοιράζεται σε άπειρα θέματα και το να σκυλιάζεις για το καθένα ξεχωριστά δεν βοηθάει καθόλου. Ξόρκισε καλύτερα το τέρας της υπερπληροφόρησης και μπορεί να την βγάλεις καθαρή.


(23/11 – 21/12)

Καμιά φορά οι ζάμπες μπορούν να είναι και ιαματικές. Δεν χρειάζεται να περπατάς συνέχεια στο δάσος και να γυρεύεις μόνο για βατράχια. Οι ζάμπες είναι ευγενικά πλάσματα, όσο και αν δεν τους φαίνεται. Αλλά χρειάζεται περισσότερη μεγαλοψυχία από μέρους σου ,για να το αναγνωρίσεις. Και οι ζάμπες έχουν ψυχή.


(20/2 – 20/3)

Εχε στο νου σου ότι η ψυχραιμία είναι μεγάλο πράγμα και δεν θα σου βγει σε κακό. Από εκεί και πέρα, ό,τι και να κάνεις στις σχέσεις σου με τους άλλους ,δείχνει να πηγαίνει καλά με έναν τρόπο μαγικό. Ειδικά στις σχέσεις σου με τον περίγυρό σου, όπου όσο πιο πολλά κανάλια επικοινωνίας κρατάς ανοιχτά, τόσες περισσότερες ευκαιρίες έρχονται για ενδιαφέροντα πράγματα.



46 ȃȅǼȂǺȇǿȅȊ


ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Την παρακολούθηση των τηλεοπτικών εκπομπών μετά τις 19:00 το απόγευμα της Κυριακής. Στις 19:01 οι δημοσκοπήσεις είχαν αρχίσει να σουλατσάρουν στα κανάλια και οι δημοσιογράφοι να καυχιούνται για την αξιοπιστία τους. Τι και αν τα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά της προηγούμενης ημέρας, τι και αν ο Γιάννης Σγουρός ερχόταν πρώτος και ο Γιάννης Δημαράς τρίτος μόλις 1,5 μονάδα πάνω από τον Θανάση Παφίλη. Με αυτά δεν ασχολήθηκε κανείς. Οι βουλευτές του κάθε κόμματος πήγαιναν από το ένα κανάλι στο άλλο και έλεγαν πόσο ευχαριστημένοι είναι με το αποτέλεσμα, ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι κάτι προσπαθούσαν να ψελλίσουν για τα πολύ χαμηλά ποσοστά. Στις 20:00 έκλεισα την τηλεόραση και βγήκα από το σπίτι. Η ατμόσφαιρα στους δρόμους δεν θύμιζε και πολύ ημέρα εκλογών. Ευτυχώς!

Τα Τα καθιερωμένα καθιερωμένα τηλεφωνήματα τηλεφωνήματα για χρόνια πολλά σε Σταμάτηδες, Αγγελους και λοιπούς εορτάζοντες την περασμένη Δευτέρα. Καθώς είχα αποφασίσει να δώσω όλες τις ευχές από το μοναδικό σημείο που βρίσκω ησυχία, δηλαδή το ταξί, έβγαλα το κινητό και άρχισα αλφαβητικά. Δυστυχώς, μόλις έφτασα στο δεύτερο τηλέφωνο, ο ταξιτζής αποφάσισε ότι το τραγούδι που έπαιζε το ραδιόφωνο τού άρεσε και το δυνάμωσε σε σημείο κώφωσης. Ο συνάδελφος Μιχάλης από την άλλη άκρη της γραμμής νόμιζε ότι βρισκόμουν σε σκυλάδικο της παραλιακής και ότι πήρα να του αφιερώσω το «Σφύριξα κι έληξες», αφού το μόνο που άκουγε ήταν η φωνή του Κιάμου. Νατάσα-ταξιτζής: 0-1 (έπαιζα άλλωστε εκτός έδρας). Τη συζήτηση με έναν ειδήμονα του κινηματογράφου για το ποιες θα είναι οι υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες που θα διεξαχθούν τον ερχόμενο Γενάρη. Με χαρά μού ανακοίνωσε ότι ο αγαπημένος του «Νονός» θα τιμηθεί με το βραβείο Σεσίλ Μπ. ΝτεΜίλ για την προσφορά του στο χώρο της 7ης τέχνης. Ούτε το βραβείο ήξερα, ούτε καταλάβαινα την απροσδόκητη χαρά του, αλλά έδειξα κατανόηση, ειδικά αφού μου εξήγησε ότι με το ίδιο βραβείο έχουν τιμηθεί στο παρελθόν ο Αλ Πατσίνο και ο Αντονι Χόπκινς. Ελπίζω ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο να χάρηκε όσο ο φίλος μου και χαλάλι η άγνοια που έχω για τις χρυσές υποψηφιότητες.

Τη μετάβασή μου από τη μια μεριά της Πειραιώς στην άλλη στο ύψος της γέφυρας του Μοσχάτου. Τα φανάρια δεν λειτουργούσαν και τα αυτοκίνητα ήταν έτοιμα να καβαλήσουν το ένα το άλλο για την πολυπόθητη έξοδο. Περπάτησα αμέριμνη μέχρι το επόμενο φανάρι, αλλά μόλις έφτασα στο γραφείο διαπίστωσα ότι το πρόβλημα δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου. Αρκετά φανάρια της πρωτεύουσας δεν λειτουργούσαν εξαιτίας της έλλειψης ανταλλακτικών. Οπως διάβασα, μέχρι το καλοκαίρι τη συντήρηση έκανε η Siemens και τώρα έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός. Μέχρι τον επόμενο μήνα, σύμφωνα με τον υφυπουργό Μεταφορών, Γιάννη Μαγκριώτη, θα έχει λυθεί το πρόβλημα. Μέχρι τότε ας προσποιηθούμε ότι παίζουμε συγκρουόμενα.


Metropolis Free Press 12.11.10  

Δύο πρόσωπα αναζητούν ένα συγγραφέα