Page 1

Paduaan. piM

vs

Facebook Twitter Hyves YouTube Skype

Vimeo Yammer LinkedIn Flickr

humedia.nl/ProFile/Paduaan

CoRNEliS

SCHONK CHECkliST

nummer 2 december 2010

PONS CHECkliST

Wie twittert, doet ertoe. Althans, zo lijkt het soms. In hoeverre vinden alle web 2.0-toepassingen hun weg op de FCJ? Om warm te draaien een kleine ‘battle’ tussen Pim Schonk (Communicatie) en Cornelis Pons (Journalistiek), op pagina 5 de stand van zaken.

Twitter Flickr LinkedIn

door irene van eerden en merliJn enSinG

opSTART Pionierde vorige eeuw al op het digitale vlak. Hij creëerde vijftien jaar geleden een eigen leeromgeving in Windows 95 en maakte de opkomst van web 2.0 en social media bewust mee.

Vijf jaar geleden besloot hij zichzelf ook online dienstbaar op te stellen voor zijn studenten. Luisteren en communiceren via het web. Met andere woorden: social media als verlengstuk van zijn lesgroepen.

2.0 UNiQUE SElliNG poiNT Schonk combineert graag onderwijs en social media. Verbindt social media aan weblectures en beheert op LinkedIn de alumnigroep van Digitale Communicatie.

Zet Twitter in tijdens zijn lesgroepen. Studenten moeten nieuws zo goed mogelijk samenvatten in 140 tekens. Denken in headlines, noemt Pons het.

GEBRUik Wil zijn privéleven niet vastleggen op het net, houdt het puur zakelijk. De familie klaagt wel eens dat hij daar te lang mee bezig is, maar hij logt wel uit voor het avondeten.

Kan het apparaat prima uitzetten. Maar als hij de school inloopt, is hij online. Net als zijn studenten, die tot in den treuren twitteren. Zelfs in Stef’s, tijdens gesprekken. Vindt Pons not done.

ANEkDoTE Een student, fanatiek Twitteraar, had al maanden bonje met een bedrijf. Toen twitterde hij: ‘Hoeveel volgers moet ik hebben om serieus genomen te worden?’ Het probleem was binnen een halve dag opgelost.

.

Pons las op Twitter dat een student bij RTL Nieuws een primeur te pakken had. Zette daarop zijn tv aan en zag de betreffende student in beeld. Achtte de meerwaarde van twitter zodoende bewezen.

CoNClUSiE

.

Beide heren brengen het er keurig vanaf. Ze zien in social media een toevoeging op het onderwijs en privé blijft privé. Goede zaak @Pim_S en @cornelispons. #opnaarpagina5 Foto’S: mariette tWilt

FCj

HET GESpREk

nakijkwerk om van te huilen

tanja Fraai van de Wereldomroep over ‘zwart’ en ‘wit’ in hilversum

pagina 2

Paduaan december.indd 1

pagina 6

REpo

bij nataraj dans je gewoon op je blote voeten pagina 9

11/30/10 1:32 PM


2 FCj

MINIREPO .

Piep-piep-piep...

liSANNE VAN SADElHoFF

Ga je gang. Het zijn de vaste woorden van de kassamedewerksters in de kantine, Susan en Wil. Ze herhalen het keer op keer, bij iedereen die langskomt om voedsel te kopen. Vervolgens klinkt een piep, dan wordt het pinpasje in het automaatje gestoken en dan klinken – als het goed is – drie snelle piepjes achter elkaar. Er is betaald. Volgende. Ga je gang. Tussen half een en half twee, in de pauzes, is er een grote piek. De twee rijen staan er tot aan de muur en studenten die aansluiten kijken vertwijfeld en bijten op hun lip: de linker of de rechter rij? Net zoals ze bij de ‘vetafde-

TipS

door marleen hooGendoorn & eva Slierendrecht

Verbazingwekkende undercoververhalen

ling’ moeten kiezen tussen de kroket of de kaassouflé. Wil doet dit werk nu bijna 25 jaar – over twee jaar gaat ze met pensioen. Ze heeft op veel verschillende hogescholen gewerkt, en nu werkt ze sinds een maandje op de FCJ. “Het is leuk om met jongeren om te gaan”, vindt ze. “En ik moet zeggen: ze eten gezond. Ik heb het idee dat studenten wel een beetje op hun eetpatroon letten.” Terwijl ze dat zegt, komt er nou nét iemand aanlopen met een kartonnen bordje met een kroket, twee witte broodjes, een kipcorn en een zakje chips. Wil haalt haar schouders op. Ga je gang.

De hele k

ijdens het lezen van ‘Heerlijke nieuwe wereld’ van Günther Wallraff valt je mond regelmatig open van verbazing. Na het verschijnen van ‘Ik (Ali)’ in 1985 staat de naam van de auteur haast in het woordenboek vermeld onder ‘undercoverjournalistiek’. Hij flikt zijn kunstje nogmaals in ‘Heerlijke nieuwe wereld’ en kruipt deze keer in de huid van een callcentermedewerker, fabrieksmedewerker, zwerver en een Surinamer. Vooral de harde realiteit waar hij als zwarte tegenaan loopt, lijkt uit een andere eeuw te komen. Wallraff is er wederom in geslaagd om een vermomde vinger op de zere plek te leggen. € 19,95 - UITGEVER AMBON - ISBN 9789026322624

Twijfel over alledaagse dingen slaat toe omething Unknown is een wetenschappelijke tocht langs bovennatuurlijke ervaringen: gedachtelezen, helderziendheid, spirituele healing. Renée Scheltema interviewde wereldwijd experts. De film laat je twijfelen aan alledaagse dingen. Een dier ‘voelt’ wanneer hun baas thuiskomt. Telepathie? Of toch simpelweg herkenning van het autogeronk? Naarmate de film vordert geloof je steeds meer in het paranormale, hoewel het er soms toch lachwekkend uitziet. Hoe dan ook, deze film is een mooie opsomming van experimenten en bewijzen die je het idee geven dat er inderdaad meer is dan dat wat wij via onze vijf zintuigen waarnemen.

FCj TWEETS

@AURoRApETERS Skypen met stagebegeleider @stefbiemans in Nicaragua. ondanks storing in verbinding: leuke kennismaking! @MARlEEN_H ik ben zo bezig met de redactie Tijdschrift dat ik johan Derksen er net serieus van verdacht de ViVA te bespreken in plaats van de FiFA @CASpERMEijER Hehe vet, bin-

Paduaan december.indd 2

nenkort is er een HU personeelsfeestje mét karaokeset! #lachen @SANNEHillE pfff jojanneke, wat ben je lelijk van dichtbij. Normaal niet belangrijk natuurlijk, maar bij #powned gaat het natuurlijk niet om de inhoud @jUliENB140 kantine in FCj serveert vruchtensap na uiterste houdbaarheidsdatum.

Lisanne

In de categorie ‘onbegrijpelijk’:

T

S

Af en toe gaat Wil even staan. Voor de afwisseling. “Maar lang sta ik niet, hoor. Ik zit op een stoel met wieltjes. Als er dan niemand bij de tweede kassa staat, rol ik zo heen en weer.” De studenten hoeven bijna niet op Wil te wachten. Een blond meisje dat wil afrekenen kletst met haar vriendin die naast haar staat en stopt het pasje erin. Dan giechelt ze, schudt snel haar hoofd en haalt het pasje er weer uit. Het was haar schoolpasje waar ze mee probeerde af te rekenen. Ze herstelt haar fout en wacht op het piepje. Wil knikt. Ga je gang.

Daar zakt mijn broek van af

Dat mag d us bes t wat entho usias ter!

Docenten die de hele klas beoordelen met hetzelfde cijfer, in werkgroepen alleen stof onderwijzen die niet terugkomt in het tentamen of simpelweg geen feedback geven. Het zijn zomaar wat ergernissen van de doorsnee Journalistiekstudent, blijkt uit onderzoek van de Opleidingscommissie van die opleiding. Het managementteam neemt per direct maatregelen tegen deze ingebakken gewoontes. door merliJn enSinG

De Opleidingscommissie ondervroeg klassenvertegenwoordigers van het eerste en tweede jaar van de opleiding. Insteek van de rondvraag was om een beeld te krijgen van welke docenten het niet zo nauw nemen met toetsing en beoordeling. Het onderzoek houdt de docenten een spiegel voor. In de uitkomsten worden docenten met naam en toenaam genoemd, inclusief hun ‘gebreken’. Enkele voorbeelden. Er worden grote verschillen geconstateerd tussen de (eind)beoordelingen van docenten die hetzelfde vak geven. Verder is de onverschillige manier van lesgeven bij sommige docenten een doorn in het oog van menig student. Ook behandelt de ene docent meer tentamenstof dan de ander, waardoor studenten die les krijgen van de docent die het tentamen

11/30/10 1:32 PM


FCj 3

Paduaan december 2010

STElliNG

“€25,- voor vergeten collegepas is overdreven” “Ik kan me wel een beetje vinden in de boete. Je moet je pas nu eenmaal meenemen bij tentamens. Maar als je hem kwijtraakt, is €25,- voor een nieuwe pas wel erg veel geld.”

“Wij zijn maar arme studenten, we hebben helemaal geen €25,over voor een dagpas! Dat je je pas moet laten zien is oké, maar waar is het voor nodig om €25,te betalen?”

“Het is overdreven. Ik snap sowieso niet dat je je collegepas bij tentamens moet laten zien. Denken ze echt dat je iemand anders je tentamen laat maken?!”

EMilY

jENNY

RiANNE

BC

iCM

joURNAliSTiEk

1e jaars

1e jaars

2e jaars

e klas hetzelfde cijfer maakt significant in het voordeel zijn, zo oordelen de studenten. Ook wordt er niet altijd even goed naar ingeleverd werk gekeken. Student Douwe Veldhuisen besloot vorig jaar een recept van een chocoladetaart toe te voegen aan zijn eindwerk voor de oriëntatieweek sociaal-economisch. “Ik wilde wel eens zien hoe goed er werkelijk wordt gekeken naar zo’n eindopdracht”, zegt hij. Met de notitie ‘Goede uitwerking van de huiswerkopdrachten!’, een krul en een 7,5 vond hij twee weken later de opdrachten te-

Docenten die niet leren van hun fouten, worden streng aangepakt rug in zijn postvak. Of de betreffende docent het chocoladetaartrecept heeft uitgeprobeerd, is onbekend. Een klassenvertegenwoordiger schreef in het onderzoek: “Als je om feedback vraagt, krijg je regelmatig het antwoord ‘maar je hebt toch een voldoende?’, wat klinkt als ‘wat wil je nog meer?’.” Voor directeur Peter de Vries is deze tendens onacceptabel. Dat hele klassen voor een individuele opdracht hetzelfde cijfer krijgen, noemt hij ‘onbegrijpelijk’, het gebrek aan feedback ‘gewoon slecht’. De Vries ondernam actie. Hij sprak

Paduaan december.indd 3

uitgebreid met docenten, opleidingscommissie, examencommissie over een tiental te nemen maatregelen. Zo moet er onder meer tijdens lessen duidelijker aangegeven worden op wat voor manier er feedback wordt gegeven. Verder zal de norm van multiplechoicetoetsen niet meer zomaar aangepast worden, zullen voorbeeldvragen uit vroegere tentamens beschikbaar komen, start een proef met het antiplagiaatprogramma Ephorus en volgen de docenten cursusdagen om betere toetsen te maken en hun ‘nakijkskills’ te verbeteren. En wie niet leert van de fouten? De Vries is zeer duidelijk. “We moeten gewoon professioneler worden in de toetsing. Zowel de opleiding als geheel, maar ook individuele docenten. Ik merk dat de docenten hier zelf enorm van balen en goed mee aan de slag willen. Daar ben ik blij om”, zegt de Vries. En wie de hand ligt met de toetsregels, de hele klas een blinde voldoende geeft of feedback verwaarloost, loopt aan het einde van de rit het risico in het eigen functionerings- of beoordelingsgesprek een onvoldoende te krijgen. De Vries: “Een onvoldoende beoordeling voor een docent wordt vrijwel nooit uitgedeeld en is dus echt zwaar geschut. Het heeft formeel als consequentie dat de salarisschaal van de docent stagneert. Geloof mij: als iemand een onvoldoende krijgt, staat de boel hier op z’n kop.”

Gees tig, zo’n taartrecept

Keuzegids vindt CM slechtste in haar soort ... Communicatiemanagement (CM) is de slechtste communicatieopleiding van Nederland. Dat stelt de Keuzegids, waarin alle hbo-opleidingen worden vergeleken en beoordeeld. Van de achttien onderzochte opleidingen, scoort CM met een 4,0 het laagst. Hoewel de opleiding de grootste instroom heeft, is de Keuzegids niet te spreken over het aantal contacturen, het programma en de faciliteiten. Volgens de Keuzegids zijn vooral de (digitale) werkplekken zeer slecht. Op moment van schrijven maakt de faculteitsdirectie ‘een analyse van de gegevens’. In een eerste reactie laat zij weten verbaasd te zijn over de uitslag, daar de uitslagen van de studentenquêtes de afgelopen jaren in een stijgende lijn zaten.

... Journalistiek in middenmoot met onvoldoende Ook Journalistiek scoort slecht met een 5,2, maar staat daarmee in de middenmoot van alle journalistiekopleidingen in Nederland. Hoewel de uitval na het eerste jaar klein is en de deskundigen positief zijn over het niveau, zijn de studentenkritieken negatief. Het zou te massaal zijn en de informatievoorziening vanuit de opleiding laat te wensen over. Opleidingsmanager Hubert Roza: “De resultaten hebben ons niet verbaasd, want we kennen de zwakke punten die naar voren komen. We zijn, as we speak, druk bezig om de problemen rondom toetsing, het curriculum, kwaliteitszorg en studenteninformatie aan te pakken.”

Toetsenborden krijgen beurt van OC Journalistiek Já, ik heb ‘n vo ldoende. Maar mag ik o ok iets leren?

Bij wijze van protest heeft de Opleidingscommissie (OC) van Journalistiek alle toetsenborden en beeldschermen in 1F110 schoongemaakt. Het idee om de toetsenborden eigenhandig te boenen ontstond uit een bewijsdrift. Via via vernam de OC dat de toetsenborden niet worden schoongemaakt, omdat dit te duur zou zijn. Het was, zo ging het verhaal, goedkoper om periodiek nieuwe toetsenborden aan te schaffen, dan ze regelmatig te poetsen. De OC wilde aantonen dat het schoonmaken van de toetsenborden weinig tijdrovend is. En dat bleek: binnen tien minuten was alles spic en span. De protestactie is gefilmd. Het resultaat is te bewonderen op humedia.nl.

11/30/10 1:32 PM


4 FCj

.

DE STUDENT Soms zijn er studenten die een onuitwisbare indruk achterlaten op docenten. Deze aflevering: Evelyn Bekooij-Westerhoudt over Sander Wiersma.

DiE ik NooiT VERGEET

Er komt een leerbedrijf voor alle derde- en vierdejaars binnen de FCJ. Het draagt de naam Campus Company en zat al een tijd in het hoofd van RTV-docent John Driedonks. Campus Company gaat misschien in blok drie en sowieso in blok vier van start.

door liSanne van SadelhoFF

Een paar minuten was ze helemaal had. Ik zei ‘goud’, en daardoor dacht weg. Docente Onderzoekskunde, Sander dat ik aan het ijlen was. Maar Applied Research en Communi- mijn auto was écht goudkleurig.” cation in Organisations Evelyn Feit dat Bekooij-Westerhoudt tien Bekooij-Westerhoudt lag ineens minuten niet aanspreekbaar was, languit op de grond in de gang van moet voor Sander toch traumatisch de FCJ. Flauwgevallen. “Ik voelde zijn geweest. “Een tijdje daarvoor me al de hele week niet lekker. had hij iemand gereanimeerd die het niet heeft overGriep, ontzettend leefd. Maar ik moe, verkouden, blessures. Maar ik ‘Een tijdje terug denk dat het wilde die dinsdag had hij iemand hem goed deed te zien dat ik snel toch naar school: er gereanimeerd wakker werd. Het stonden studenten op me te wachten.” die het niet heeft was fijn dat er iemand bij me was Toen ze wakker overleefd’ die rustig, kalm werd zag ze een en vriendelijk vage, wazige menigte voor zich. Slechts één persoon bleef.” herkende ze bij gezicht, omdat hij Sander heeft Bekooij-Wesdichtbij haar zat. Het was student terhoudt samen met haar Sander Wiersma, die haar wakker man ondersteund en naar maakte met pijnprikkels – Bekooij de auto gebracht. Sander -Westerhoudt knijpt ter illustratie kroop achter het stuur in haar nek – en vragen stelde. Ze van zijn docente en glimlacht als ze eraan terugdenkt. reed achter haar man “Hij vroeg welke kleur mijn auto aan naar huis, zodat

FCJ biedt nieuw leerbedrijf voor ouderejaars

haar auto ook meteen thuis was. Bekooij-Westerhoudt: “Het was die dag echt even de omgekeerde wereld. Normaal zorgt de docent voor de student, maar nu zorgde de student voor mij.”

door liSanne van SadelhoFF

Foto: laura tuinStra

Studenten die zich inschrijven voor de cursus, die één blok duurt, worden in teams van vier of vijf studenten ingedeeld. Ieder met een andere opleiding, of, zoals Driedonks het noemt, ‘een eigen specialiteit’. De interdisciplinaire teams krijgen opdrachten van een externe opdrachtgever uit het bedrijfsleven. Bedrijven die zich al hebben gemeld als opdrachtgevers zijn het Antonius Ziekenhuis en de KNVB. Driedonks: “De KNVB kan bijvoorbeeld een marketingstrategie vragen. Dat kan een communicatiestudent maken. Dan kan de student die zich in digitale vakken heeft gespecialiseerd bijvoorbeeld een site maken. Een student journalistiek kan weer content leveren: tekst, geluidsfragmenten of filmpjes. Wat het bedrijf wil, leveren wij.” Het is dus niet zo dat communicatiestudenten zullen leren filmen, of dat studenten journalistiek zullen leren hoe ze een mediastrategie moeten opzetten. De teams worden begeleid door mensen uit de beroepspraktijk. Bovenbouwstudenten kunnen zich nog steeds inschrijven.

BELLEN . MET EVEN

Iedere donderdag verschijnt net afgestudeerde student journalistiek Stéphanie Versteeg met haar gezicht én tekst in NRC Next. Ze schrijft sinds 7 oktober een wekelijkse kookcolumn voor de krant.

door liSanne van SadelhoFF

‘Geen slakken in de nrc.next’ Hoe krijg je het voor elkaar bij nrc.next terecht te komen? “Via Twitter las ik een oproepje dat er schrijftalenten werden gezocht voor de kookrubriek. Ik stuurde een kookcolumn op en werd uitgekozen.” Wat kook je zoal? “Het ligt eraan waar ik op dat moment zin in heb. Ik heb iedere week een ander thema en doe iedere week weer inspiratie op voor iets nieuws. Ik ben afgelopen zomer in Zweden op vakantie geweest en luisterde laatst naar Zweedse muziek. Toen dacht ik: deze week worden het Zweedse koekjes.” Kook je alles ook zelf? “Ja, ik ga de mensen toch niet iets voorschotelen wat ik zelf niet heb kunnen proeven? Als ik het echt heel erg vies vind dan verzin ik iets anders. Ik wil het de lezers niet aandoen iets te maken

Paduaan december.indd 4

wat waarschijnlijk niet te eten is. Zo zou ik ze nooit slakken voorschotelen.” En je maakt het allemaal in je studentenkeukentje? “De lezers weten dat ik een minikeukentje heb en ze weten dat ik in een studentenhuis woon. Ik ga me niet anders voordoen dan ik ben. Ik eet ook gewoon wel eens pizza, hoor.” Hoe reageren de lezers? “Tot nu toe alleen maar enthousiast. Laatst kreeg ik wel een grappige reactie. Ik had mijn kookcolum over pompoensoep de kop ‘soepguerilla’ gegeven. Een lezer mailde mij dat zijn vrouw Thais is en niet zo goed Nederland kon. Zij dacht dat ik de lezers in mijn column aanraadde om ‘gorillasoep’ te koken.”

11/30/10 1:32 PM


FCj 5

Paduaan december 2010

Social media vinden hun weg op de FCJ Steeds meer wordt het gebruik van social media in cursussen geïntegreerd. Docenten moeten echter nog wel enthousiast gemaakt worden, vindt Frank Meeuwsen, docent bij Communication & Media Design. “Studenten komen hier als consument van social media en moeten als producent deze opleiding kunnen afsluiten.” door irene van eerden & robbie KammeiJer

Bij de opleiding Journalistiek worden social media geïntegreerd in het nieuwe leerplan. Volgens Hubert Roza, projectleider van dit leerplan, was er in de docententeams twijfel over de toegevoegde waarde van social media in de opleiding. Als oorzaak noemt hij het generatieverschil tussen enkele leraren. Studenten hebben meer ervaring met social media dan docenten, stelt Roza. “Docenten moeten deskundig gemaakt worden.” Gastdocent en journalist Elvira van Noort geeft daarom de komende maanden aan achttien journalistiekdocenten (bijna een derde van alle docenten) een training Digitale Journalistiek. “Zij geeft een overzicht van de mogelijkhe-

den om social media in het onderwijs te hanteren”, aldus Roza. “Een aantal docenten volgt nog een vervolgcursus of in enkele gevallen zelfs een masteropleiding.”

Een derde van de docenten gaat binnenkort op bijles In maart organiseerde het lectoraat Crossmedia Content Kwaliteitsjournalistiek al de ‘Nieuwe-Mediadagen’, om docenten bij te spijkeren over social media. Docenten kunnen tien procent van hun aanstelling aan ‘deskundig-

heidsbevordering’ besteden.” Een schoolbrede invoering van social media is volgens Meeuwsen niet te forceren. “Sommige cursussen kunnen niets met twee-punt-nullerigheid”, zegt hij. “Je moet je afvragen hoe je social media wilt gebruiken.” Zelf geeft hij zijn studenten Communication & Media de opdracht een week intensief op LinkedIn te netwerken. Simone Hackett, docente bij International Communication and Media, gebruikt voor haar les Social Cultural Studies Facebook: “Ik laat studenten in een groep discussiëren over een onderwerp.” Dat werkt volgens haar, omdat Facebook gemakkelijk te gebruiken is en veel studenten daar al lid zijn. Volgens Meeuwsen zijn er inmiddels nieuwe ontwikkelingen gaande om social media meer onder de aandacht te brengen van docenten. Concreet zijn die plannen nog niet. Het vergt volgens Meeuwsen tijd, energie, expertise en vooral durf om plannen los te laten en dingen anders aan te pakken.

@rvbroekhoven Ik Twitter, dus ik besta. @yolanwitterholt voor het eerst sinds 100 jaar het rijk voor mij alleen! Ik krijg de neiging om hele harde muziek op te zetten of koekjes naar binnen te proppen. @peter_verweij @peter_verweij hi how is it @peter_verweij Testing snaptu from mobile @ellenlucker Worst met ei en appelmoes. Kinderen koken. #heelapart @Webcultuur Guusje ter Horst in de HBO-raad. Daar drinken we op! #hu #drankbonnen

Op de fiets. Daar schieten de versjes hem te binnen. Eens per maand, al twee jaar lang, schrijft Ad Franzen zijn nieuwste creatie op de, in zijn ogen, spuuglelijke schoolborden. Van de nood een deugd maken. En fans? Die zijn er zeker. Franzen: “Medewerkers en studenten lijken de versjes een warm hart toe te dragen. Er worden zelfs met mobieltjes foto’s van gemaakt. Leuk om te zien.”

BEELDIG. Paduaan december.indd 5

Foto: mariette tWilt

11/30/10 1:32 PM


6 HET GESpREk

“Sensatie zorgt voor een onevenwichtig beeld” “Hilversum is erg ‘wit’, behalve de Wereldomroep.” Tanja Fraai, Nederlandse met een Curaçaose vader en een in Indonesië geboren moeder, pleit voor meer kleur in Hilversum. “Het is jammer dat media niet de expertise van het buitenland in huis hebben. Die hebben wij wel.”

door robbie KammeiJer

Was je multiculturele achtergrond de reden om bij de Wereldomroep te werken? “Nee, dat is bij toeval zo gegaan. Toen ik werk zocht, zag ik een vacature bij de Wereldomroep, voor de Caribische redactie. Ik dacht meteen: ‘Wat grappig!’ En ik wist dat ik meer kans zou maken dan iemand die geen Curaçaose vader heeft.” Maar je bent gewoon geboren in Bussum. “Dat klopt. Ik ben in Nederland geboren en opgegroeid en ik spreek tot mijn spijt geen Papiaments. Zeker de helft van mijn collega’s is wel geboren op de Cariben. Zij vinden mij dus gewoon Nederlands. Maar mijn affiniteit met de Antillen is wel groot door mijn achtergrond. Ik vind het heerlijk om met Caribische mensen te zijn. Het is een cliché, maar ze zijn erg warm en lachen heel veel. Bij hen voel ik mij thuis.” Is het een voordeel om iemand op de redactie te hebben die uit een bepaalde cultuur komt? “Ik vind van wel. Zij kennen een cultuur, samenleving of land heel erg goed en weten wie ze voor een verhaal nodig hebben. Bovendien hebben ze een andere mentale setting, die het makkelijker maakt om te communiceren met mensen uit die cultuur. Bij de Wereldomroep zitten mensen uit alle culturen, dat werkt in ons voordeel.” Zouden andere media meer mensen uit andere culturen moeten hebben?

Paduaan december.indd 6

“Ja. Hilversum is heel erg ‘wit’, behalve de Wereldomroep. Wij verbazen ons regelmatig over de berichtgeving van Nederlandse media over Suriname: waarom zoveel Bouterse, waarom op die manier?”

Fraai komt veel verschillende type mensen tegen tijdens haar werk. Foto’S eiGen archieF tanJa Fraai

Wat is er verkeerd? “We waren verrast dat, toen Bouterse president werd, de Nederlandse media er zo ontzettend veel aandacht aan besteedden. Ondanks dat Suriname zoveel andere belangrijke dingen heeft! Nieuws moet verkopen, dat realiseer ik mij. Bouterse is sensatie, net als Joran van der Sloot op Aruba. Maar er is meer. Zulke ‘populaire zaken’ zorgen voor een onevenwichtig beeld.” Is de Wereldomroep evenwichtiger? “Jazeker! We laten het geluid van de gebieden waar we uitzenden horen, wij maken radio vanuit hun perspectief. En we maken ook gewoon minder fouten dan de Nederlandse media, die soms niet goed op de hoogte zijn van zaken. Ook persbureaus als het ANP zijn niet zorgvuldig. Het is jammer dat media niet de expertise van het buitenland in huis hebben, die hebben wij wel.” Ligt dat aan het feit dat Hilversum ‘wit’ is? “Ja. Het lijkt alsof Nederlandse media het simpelweg niet belangrijk vinden om die achtergrond wel te hebben, en om dan evenwichtiger te kunnen berichten.” De Wereldomroep maakt radio voor

doelgroepen verspreid over de hele wereld. Hoe houd je rekening met hun verwachtingen en hun cultuur? “Je vraagstelling moet in de eerste plaats gericht zijn op je doelgroep. Maar erg belangrijk is ook om voorzichtig te zijn met bijvoorbeeld ironie. Humor is heel erg cultureel bepaald: het is of typisch Nederlands, of bijvoorbeeld typisch Antilliaans. Je loopt het risico verkeerd te worden begrepen.”

bouterse ‘Zo een PoPulaire ZaaK ZorGt voor een onevenWichtiG beeld van Suriname’

Net zoals gebeurd is bij Wendy van Dijk’s Dushi? “Klopt. Dat personage viel op de Antillen heel erg slecht. Dushi was iets typisch Nederlands, alle vooroordelen werden bevestigd en het accent klopte niet. Dat leidde tot irritatie. Het toeristenbureau, dat ook meewerkte aan Ushi & Dushi, is erg blij met extra toerisme, maar de gemiddelde Curaçaoënaar niet. Ze zien zich gepersifleerd op een manier die niet leuk is.” De nadruk ligt bij de Wereldomroep op de radio, waarom niet meer op de nieuwe media? “Omdat wij bij de Wereldomroep communiceren met heel andere doelgroepen, moeten wij ons heel goed afvragen

11/30/10 1:33 PM


HET GESpREk 7

Paduaan december 2010

CV 1990 - 1996

Studies Spaans en culturele Studies, in amsterdam en madrid

1997 - 1999

communicatiemedewerker bij dochterbedrijf van aegon (van nierop)

1999 - 2002

Programmamaakster bij teleac

2002 - heden Presentatrice bij de Wereldomroep 2006 - heden debatleidster, dagvoorzitter en voice-over voor onder meer nPS, Shell en het curaçaos toerisme bureau

medialandschap

hoe die doelgroepen communiceren. Op de Cariben gaat de 2.0-ontwikkeling bijvoorbeeld langzamer dan hier. In de westerse samenleving leven we heel veel binnen, daar is het leven meer op buiten gericht en werkt men veel minder met internet. In Suriname zijn de internetverbindingen niet altijd even snel. Het ligt er soms wel eens uren uit, als er bijvoorbeeld een kabel onder de zee is doorgeknakt. Met dat verschil moet je rekening houden: je kan wel allerlei leuke filmpjes op je site zetten, maar als ze het niet kunnen zien heeft het geen zin.”

nen mensen via Facebook, Twitter en e-mail met ons in contact komen. Maar dat blijft beperkt. Ik verwacht dat nieuwe media niet in de plaats zullen komen van bijvoorbeeld radio. Radio luisteren is toch makkelijker: je kunt het doen naast een andere bezigheid – bij het strijken, als je je aankleedt of in de auto naar je werk rijdt. De Europese redacties zetten wel zwaarder in op de nieuwe media. De ‘man met de radio op de camping in Frankrijk’ is natuurlijk wel een uitstervend ras.”

Richt de Wereldomroep zich daarom primair op radio? “Ja. Door de langzame ontwikkeling van 2.0 blijft radio erg relevant. Met de ‘oudere media’ bereiken we de meeste mensen over de hele wereld. Heel veel mensen blijven ’s ochtends naar de radio luisteren om te horen wat het laatste nieuws is.”

Hoe populair zijn social media op de Cariben? “Ik hoor heel veel mensen over Facebook, dat is daar erg populair. Caribische mensen vinden het enig om bijvoorbeeld foto’s online te plaatsen. Dat is heel erg aan ze besteed! Maar daar sluit het één het ander niet uit: mensen ontmoeten elkaar ook veel in het ‘echte leven’. Ze maken contact op alle mogelijke manieren.”

Zal de nadruk ooit verplaatsen van radio naar nieuwere media? “Op dit moment bieden we onze uitzendingen ook via internet aan. Daar plaatsen we ook artikelen. Ook kun-

Je werkt niet alleen bij de Wereldomroep, je hebt ook een eigen bedrijf. Maak jij veel gebruik van social media? “Ik twitter sinds een halfjaar. Maar met

Paduaan december.indd 7

‘Witte nederlandSe media ZiJn SomS niet Goed oP de hooGte van andere culturen’

mate, ik vertel alleen zaken die met mijn werk te maken hebben. Op LinkedIn ben ik actiever. Het product dat ik verkoop in mijn bedrijf, ben ikzelf. Daarom is het belangrijk om een eigen website te hebben en actief te zijn op social media. Voor acquisitie is het erg belangrijk, ik zal zelfs niet meer zonder kunnen. Ik doe niet aan Facebook, omdat het mij teveel wordt. Ik moet ook nog werken!” Hebben social media alleen maar voordelen? “Ik vind het erg leuk én handig. Vorige week was er een storm op Curaçao, dan is Twitter een manier om contact te leggen met mensen. Na een oproepje werd ik gebeld door iemand die ter plaatse was. Een nadeel is dat social media ten koste kunnen gaan van ‘echte ontmoetingen’. Daar moeten we voor oppassen. Social media zijn een uithangbord voor mij, een bron van informatie over mij die ik zelf kan beheersen. Ik gebruik ze dus vooral zakelijk en ga niet twitteren met vriendinnen.”

TANjA Bij DE WERElDoMRoEp tanja Fraai werkt als presentatrice bij de Wereldomroep in hilversum. Ze presenteert een radioprogramma voor Suriname en de antillen. ook maakt ze artikelen, radio- en videoreportages voor de website.

11/30/10 1:33 PM


8 HET ECHTE lEVEN

Slechte porno en dansende aapjes als inspiratiebron Tom Jonkman (27) en Tom Grijpma (36) zijn allebei oud-studenten van de opleiding Digitale Communicatie. Ze timmeren nu aan de weg met ‘SushiTV’, hun eigen bedrijfje dat stagevisuals, openingsfilms en productpresentaties verzorgt. Tom Jonkman: “Het is gewoon hartstikke leuk om beeldjes te mixen op zo’n evenement en daar ook nog eens geld mee te verdienen.”

Foto: eiGen archieF, linKS GriJPma, rechtS JonKman.

door anne-babette van lent

Kroeg als broedplaats “Wat ik nooit zal vergeten”, zegt Jonkman, “is mijn eerste jaar op de opleiding. Mijn groep was erg hecht en we hingen vaak in de kroeg. In het begin van het tweede jaar maakte ik samen met Tom een multimediaproductie dat ‘Sushi’ heette. Een fictief kledingmerk. We gingen de straat op, fotografeerden mensen die er leuk uitzagen en zetten deze ‘kledingcollectie’ in een interactieve multimediale productie. Beeld, geluid en interactie smolten samen tot één geheel dat de stijl van het kledingmerk uitstraalde. De naam ‘Sushi’ hebben we nooit meer veranderd.”

Tatoeage van Kane “Na de opleiding wilde ik gaan vj’en: wat dj’s doen met geluid, doen vj’s met beeld. Tom en ik besloten dat samen op te pakken. Club Monza hoorde dat wij bezig waren met het mixen van beeld en gaf ons een opdracht. Al snel waren we vier nachten per week bezig. We waren creatief, niet te duur en flexibel. Een belangrijke reden waarom opdrachtgevers bij ons terug kwamen. Via een oud-student kwamen we in contact met de regisseur van de concerten van Kane die ons vroeg beelden te maken voor een concert. De draak-tatoeage van Dinand Woesthoff namen we als uitgangspunt.

Al snel volgden nieuwe opdrachten waaronder de Don Diablo Tour, House Quake en Girls Love DJ’s.” Gekke Japanners “Onze inspiratie halen we uit dingen in de wereld om ons heen. Dat kan werkelijk van alles zijn. Van linedancende apen, tot oude industrie in het Ruhrgebied en van musea over de moderne geschiedenis tot tenenkrommend slechte pornofilms. Eens in de zoveel tijd maken we een stedentripje voor nieuwe inspiratie. Volgend jaar staat Tokyo op het programma. Al die gekke Japanners zijn reuze-interessant.”

Concurrentie “Ik denk dat het voor net afgestudeerden makkelijker wordt om werk te vinden. Mensen hebben nu de middelen en kennis om dingen te maken op de computer, wat vroeger alleen grote bedrijven konden. Je ziet er ook steeds meer freelancers bijkomen. Maar hierdoor ontstaat ook veel concurrentie. Door het inslaan van een andere weg – de communicatie voor het bedrijfsleven – blijven wij ons ontwikkelen en vernieuwen. Je moet goed op zoek gaan naar wat je echt wilt en om goed in de markt te liggen moet er vraag naar het product zijn.”

DE PRAKTIJK. EEN GREEp UiT

in deze rubriek geven professionals uit de wereld van communicatie en journalistiek iedere editie hun inspirerende visie op het vak. Jorien douma communicatieadviseur rijkswaterstaat

communicatiemanaGement

“Als communicatieadviseur bij de overheid heb je ook politiek bestuurlijke antennes nodig. Die dynamiek is spannend. Je moet in de gaten houden wat er speelt in de buitenwereld. En hoe leg je 150 gezinnen uit dat ze moeten verhuizen omdat ze hiermee bijdragen aan de bescherming van twee tot vier miljoen mensen tegen hoog water? Het ultieme doel is om deze mensen, ondanks hun weerstand, om de tafel te krijgen en vanuit acceptatie met ons te praten over de plannen.”

Paduaan december.indd 8

edo van Santen trainer en coach elevator Pitch

bedriJFScommunicatie

“Ieder heeft zijn oordeel klaar over de geïnterviewde of de presentator. Klopt het verhaal? Is de lichaamstaal congruent? Wat is hun boodschap? Vragen op het bordje van de communicatieadviseur. Zodra iemand voor een camera of groep staat, gebeurt er iets. Het is elke keer weer een ontdekkingstocht naar de kern van een mens. Als iemand niet honderd procent zichzelf durft te zijn, klopt het niet. Des te mooier om dat wél voor elkaar te krijgen. Je ziet iemand groeien en daarna schitteren.”

linda daP marketing medewerker invest in utrecht

communicatiemanaGement

“Nieuws op de website plaatsen, events organiseren, testimonials of promotie artikelen ontwikkelen. Snel kunnen schakelen en goed kunnen inleven. Misschien wel extra moeten inleven wanneer het gaat om internationale bedrijven. Social media, wat zijn de kansen, maar ook: wat zijn de valkuilen? Ontwikkelingen volgen en kansen signaleren. Hoe? Door goed rond te kijken en met iedereen te praten. Je overal mee bemoeien, eigenlijk. Maar ook weten wanneer je (nog) niet moet communiceren.”

11/30/10 1:33 PM


HET ECHTE lEVEN 9

Paduaan december 2010

Van hard copy naar ‘koppie koppie’ Om de toekomst van communicatie te leren kennen, is het verstandig ook het verleden eens te bekijken. Smartphone, Twitter, RSS, iPad, LinkedIn. Soms zou je vergeten dat het nog geen vijftien jaar geleden is dat ons leven zich vooral op papier afspeelde. In die tijd ontvingen al mijn Rabobankcollega’s wekelijks een papieren krant vol intern nieuws. Ooit was het zelfs een dagelijkse service, maar dat bleek toch wat veel geld en bomen te kosten. Toen in 2002 de papieren Rabokrant verdween en het online medium RaboNieuws het licht zag, bleven sommige ‘papieren gewoontes’ in stand. Zo stuurden we elke vrijdagmiddag nog

een nieuwsbrief via de e-mail. Dus kon het gebeuren dat collega’s pas op vrijdag lazen, wat op maandag gepubliceerd was. Oud nieuws, waar de virtuele vis al in verpakt was. In de eerste jaren na de overgang bleef de redactie zelfs werken met een ‘deadline’, een vast moment op de dag waarop we de artikelen live zetten. Elke dag op een afgesproken tijd gingen de stukken online: ons medium ‘zakte’ zo gezegd om vier uur ‘s middags. Gaandeweg ontgroeide RaboNieuws deze gewoontes. Momenteel sturen we niemand meer een nieuwsbrief, omdat veel lezers hebben aangegeven dat ze ‘oud en wijs genoeg zijn’ om het nieuws

Column. GAST

zelf te vinden. De transitie van hard copy naar ‘koppie koppie’. Verder zijn we allang geen dagelijkse webkrant meer, maar een heus online medium. De presentatie van de recente halfjaarcijfers was op onze site live te bekijken via streaming video, de bestuursvoorzitter en CFO gaven hun mening via een column op film en we hielden collega’s zelfs up-to-date door interne tweets. Wie had dat kunnen voorspellen in de papieren prehistorie? Vincent Mirck Hoofdredacteur RaboNieuws

Nataraj: op blote voeten in de disco Een rij schoenen als ontvangstcomité, bij sommige steekt er een sok uit. Vergeet de après skihut, vergeet de bruine kroeg op de hoek van de straat, vergeet de Tivoli - de blotenvoetendisco is het helemaal. door irene van eerden

Nataraj, ook wel grappend ‘de blotevoetendisco’ genoemd, begint al vroeg op de avond. In het Musketon Theater in Lunetten start de workshop om half acht, de disco een uur later. De eerste mensen nippen aan hun thee, een enkeling waagt zich al aan een biertje. Op blote voeten lopen er al wat richting dansvloer. Een in harembroek en topje gehuld meisje stretcht zich alvast. Ze buigt voorover en veegt haar handen over de vloer op het ritme van de mu-

Wie wil, zoekt contact. Voeten en knieën vinden elkaar.

Paduaan december.indd 9

ziek: kabbelend water. Plots schalt Michael Jacksons Billy Jean door de ruimte. Gejuich. De aanwezigen worden aangespoord te ‘reizen door de ruimte’. Een enkele nieuweling blijft aarzelend binnen zijn eigen comfortzone. Wie wil, zoekt contact. Voeten en knieën vinden elkaar. Een stel beweegt alsof ze een onzichtbare bol tussen hen heen en weer duwen. Ondanks dat de workshop spiritueel aandoet, wil Shanto, de geestelijk va-

der van Nataraj, daar niet in meegaan. “Onder spiritueel valt teveel pulp. We zijn indertijd wel zo begonnen, nu niet meer. We willen graag nieuwe muziek draaien voor een volwassen publiek.” Een enthousiaste aanwezige strijkt zijn wat langere blonde haar achter zijn oor en vertelt: “Ik kan hier helemaal mijn eigen ding doen. Ik drink geen alcohol en dat maakt hier niet uit. Heel anders dan in de kroeg.” Na een uur komt iedereen even op adem. Bier wordt getapt en er wacht een knapperend haardvuurtje. Dan is het tijd voor de disco. Shanto: “Vroeger kon je helemaal losgaan op housemuziek, je niks aantrekken van anderen. Nu sta je alleen

stoïcijns naar anderen te kijken.” Dat is wel het laatste wat Shanto met Nataraj wil. “Dansen is je bewust worden van jezelf. Niet kijken en bekeken worden.” Tijdens een van de eerste avonden in Amsterdam, waar Nataraj begon, gingen letterlijk de voetjes van de vloer. Om de schoenen uit te trekken welteverstaan. Spontane actie werd gewoonte. Vandaar dat de meeste mensen, inclusief Shanto, op sokken of blote voeten lopen. Shanto: “Mensen gaan altijd uit van het negatieve: glas op de vloer. Hier is het juist andersom. Je past je aan de blote voeten aan.” De dansvloer wordt leger. En terwijl Utrecht net op gang komt, is Nataraj voor deze avond ten einde.

Foto’S: XXX

Foto: annelieS Waterlander

11/30/10 1:33 PM


10 DE MENS ACHTER

“Ik ben degene die mijn leven vormgeeft ”

Vroeger wilde ze zakenvrouw worden, liefst in een mantelpakje, nu overziet

Kátuiska Roodenburg een leven waarin ze gelukkig wordt van haar gezin. ift

Paduaan december.indd 10

Foto: aleXander SchiPPerS

11/30/10 1:33 PM


DE MENS ACHTER 11

Paduaan december 2010

persoonlijk Naam: Kátiuska Roodenburg Leeftijd: 35 Woonplaats: Woudenberg Beroep: Docente Sociologie en Communicatie op de FCJ Belangrijk in het leven: Dicht bij jezelf blijven Geloof: op mijn eigen manier Thuissituatie: Getrouwd en twee dochters

Paduaan spreekt elke editie met medewerkers van de Faculteit Communicatie en Journalistiek. In deze interviews ligt de nadruk nu eens niet op de onderwijsperikelen, maar op de mens achter de geïnterviewde. Deze editie: Kátiuska Roodenburg. door quirinus martijn

“In mijn agenda heb ik al zeven jaar een lijstje met landen waar ik graag nog op vakantie heen wil: Egypte, Jordanië, Scandinavië, Canada. Sommige vakanties maak ik met mijn man en kinderen, andere met een goede vriendin van mij, een oud-collega van mijn moeder. Eerst maakte ik die reizen met mijn moeder, maar zij is drie jaar geleden overleden. Dat is wel een dieptepunt in mijn leven geweest. Ze was pas 57 jaar toen ze ‘s nachts, totaal onverwachts, een hartaanval kreeg. Ik was op dat moment hoogzwanger. Twee weken later zou ik bevallen. Als ik daar nu op terugkijk, kan ik wel zeggen dat ik een jaar lang mijzelf niet ben geweest. Soms vertellen mensen mij over gebeurtenissen uit die tijd die ik mij helemaal niet meer kan herinneren. Het was alsof mijn geest voor een deel was afgesloten, alsof er een soort waas in mijn hoofd hing. Na een jaar klaarde die waas weer op. Het doet nog steeds pijn dat ze er niet meer is, maar nu is het een ander soort pijn dan in het begin. Soms komt de pijn weer naar de oppervlakte, zoals afgelopen week bij de begrafenis van mijn oma. Mijn broer kondigde laatst aan dat hij gaat trouwen. Toen besefte ik dat mijn moeder dat niet meer mee kan maken. Dat zij er niet meer is, is een permanent gemis. Ik heb door het overlijden van mijn ouders een bepaalde bagage opgebouwd in mijn leven dat mij helpt om te relativeren. Ik kan er bijvoorbeeld niet tegen als mensen gaan klagen dat hun make-up niet goed zit of dat ze een bad hair day hebben.” Education permanente “Deze week las ik in Psychologie Magazine dat de filosoof Shoppenhauer ooit heeft gezegd: ‘In andermans hoofd zijn, is echt een beroerde plek om te wonen’. Toen dacht ik: ja, mensen maken zich vaak druk over wat andere mensen van hen vinden. Zelf doe ik dat steeds minder. Ik ben extroverter geworden in de loop der jaren. Vroeger was ik een heel braaf en verle-

Paduaan december.indd 11

gen meisje. Ik denk, dat naarmate je ouder wordt, je meer op jezelf bent aangewezen. Mijn ouders zijn allebei overleden, dus ik moet ook wel. Ik ben degene die mijn leven vormgeeft, ik ben degene die van het bedrijfsleven naar het onderwijs overstapt en ik ben degene die bepaalt hoe ik mijn kinderen opvoed. Ik vind authenticiteit belangrijk: dat je dicht bij jezelf blijft. Waar ik ook veel waarde aan hecht, is vertrouwen en betrouwbaarheid: doen wat je zegt en zeggen wat je doet. Daar valt respect ook onder. Iedereen mag een eigen mening hebben, maar ga die niet aan een ander opdringen.

‘Alsof mijn geest voor een deel was afgesloten en er een soort waas in mijn hoofd hing’ Ik wil uit het leven halen wat erin zit, op de meest intensieve manier. Dat is wat mij drijft, zowel privé als in mijn werk. Ik wil mijn kinderen groot zien worden en ze bepaalde waarden meegeven, en dat ze hun eigen keuzes leren maken. In mijn werk wil ik goed zijn. Ik probeer mijn studenten optimaal te ondersteunen. Als ik op reis ben, wil ik genieten van wat ik zie. Ook op het gebied van ‘kennis vergaren’ wil ik eruit halen wat erin zit. Er valt voor mij nog zoveel te leren. Ik zie het leven als een grote education permanente. Je bent nooit uitgeleerd.” De basis van een goede relatie “Vroeger wilde ik zakenvrouw worden in een mantelpak, maar al snel kwam ik erachter dat je geluk niet vindt in geld. Ik vind mijn geluk in mijn gezin. Mijn man, met wie ik twee dochters heb, leerde ik kennen

toen ik een jaar of zestien was. Hij is mijn eerste grote liefde. Ik vind dat mensen tegenwoordig best snel stoppen met hun relatie. Mensen zijn individualistischer geworden en geneigd om vanuit zichzelf te redeneren. Het is al best snel niet goed voor iemand. Om een voorbeeld te geven: je kan je elke dag ergeren aan het feit dat je partner het dopje van de tandpasta niet dichtdraait, maar dat vind ik zo’n futiliteit. Voor mij is belangrijk in een relatie dat je in de basis hetzelfde denkt over de dingen die je belangrijk vindt, dat je dezelfde waarden hebt. Belangrijk is ook dat je elkaar de vrijheid en ruimte geeft om je eigen dingen te kunnen blijven doen. Als dat lukt, denk ik dat een relatie heel lang goed kan gaan. Mijn man en ik hebben nooit echt ruzie over de afwas of het tandpastadopje. Wij zijn het in de basis heel erg eens met elkaar: hoe we onze kinderen willen opvoeden, wat we van elkaar verwachten. We zijn er voor elkaar als een van onze ouders overlijdt – mijn man is ook zijn moeder kwijtgeraakt. We vinden allebei dat we onze eigen dingen moeten kunnen blijven doen. Zo behoudt mijn man zijn werk in Duitsland, waardoor hij regelmatig niet thuis is, en blijf ik mijn reisjes maken. Je kan naar iemands gedrag kijken, maar dat is voor mij de oppervlakte. Je kan ook kijken naar wat eronder zit. Weet je waarom het bij relaties wel eens misgaat? Ik omschrijf het altijd als volgt: sommige mensen lezen liever alleen de eerste twee hoofdstukken dan het hele verhaal. Maar als je dat doet weet je nooit hoe het verhaal afloopt. Voordat je een verhaal echt kan begrijpen moet je het helemaal hebben gelezen. Dat is met mensen ook zo. Soms zijn mensen geneigd om alleen maar naar een bepaald stukje te kijken van iemands persoonlijkheid en daar een oordeel over te vellen. Dat is zonde, want dan mis je de rest van het verhaal. Ik wil het hele verhaal ‘lezen’ van mijn man. En als je onze relatie vergelijkt met een boek, dan zijn wij pas op een derde deel.”

11/30/10 1:33 PM


Z.o.Z. 12

Paduaan december 2010

Column..

FACUlTEiTSkoFFiE

STUDENT

Iedere editie nodigt de Paduaan een expert uit om een bepaald aspect binnen de faculteit te testen. Dit nummer wordt de kwaliteit van de koffie op de FCJ onder de loep genomen.

door liSanne van SadelhoFF

Nee. Elon de Jonge ruikt geen koffie. Toch heeft hij een tot de rand gevuld koffiebekertje in zijn handen. “Het ruikt muf.” Hij proeft. “Het is warm water met een bitter smaakje. Het zal best koffie zijn, maar zo smaakt het niet.” De Jonge runt de online koffiewinkel KoffieKeuze.nl. Goede koffie hoort, volgens hem, niet te heet te zijn. Dat is deze koffie uit de rode automaten wél: het bekertje moet aan de bovenkant worden vastgehouden. Een docent in de wandelgang vraagt terloops wat De Jonge aan het doen is. “Koffie testen”, klinkt het antwoord. De docent grijnst. En wenst De Jonge sterkte. “Goede automatenkoffie bestáát hier niet.” Althans, niet voor studenten. In de docentenkamer staat – achter een gesloten deur die alleen te openen is met een docentensleutel – een machine met échte koffiebonen. Daarnaast liggen melkpakken voor vers schuim. De hele dag zweven er koffiearoma’s door de gang. De Jonge neemt een slok van de koffie en knikt tevreden. “Dit is goed, lekker. Niet te pittig of te zwaar. De docenten mogen tevreden zijn.” Aan de bar in Stef ’s is De Jonge teleurgesteld. “Als je lekker aan de bar zit, wil je koffie in een glas of kopje. Niet in een papieren beker. Dan beleef je het niet goed.” Wat de smaak betreft: “Redelijk goed. Het zijn dezelfde bonen als in de docentenkamer, maar de automaat is anders. Sneller. En dat proef je toch. De smaak is iets minder.” In de kantine roert De Jonge met zijn vinger even door de schuimlaag. “Te dun, te bruin en teveel luchtbelletjes. Sorry school, dit is niet lekker.” Hij zucht. “Als ik student was, zou ik deze koffie niet vlak voor een tentamen drinken. Ik zou spontaan zakken.” Terwijl hij dat zegt, zet hij het bekertje neer. Dat nog halfvol is. De Jonge heeft geen dorst meer. Koffiekenner Elan de Jonge bekijkt de koffiebonen nog eens van dichtbij. De automaten op de gang mijdt hij liever. Foto’S: Kim SeiGnette

Paduaan december.indd 12

‘Als ik dit zou drinken voor mijn tentamen zou ik spontaan zakken’

Internet bungelt ergens onderaan ‘Is het daar niet ontzettend koud? Zijn de mensen daar niet stug en asociaal, de mannen dronken en de agenten corrupt? Er wonen toch nog heel veel communisten? Heeft Poetin niet alle media in handen? En is het sowieso niet een paradox om journalistiek te gaan studeren in een land waar journalisten aan de lopende band worden vermoord?’ En toch besloot ik, ondanks alle (voor)oordelen, me aan te melden voor de minor Journalistiek aan de Universiteit van Sint-Petersburg. Vastberaden om de Russische taal en cultuur te bestuderen. ‘Op de modernste faculteit van de stad’, garandeert de website. Tot nu toe ben ik alleen nog maar houten lessenaars in kleine lokalen tegengekomen. Zeven verdiepingen, maar geen lift. En oude computers, waarvan elk kabeltje is vastgebonden met tie-wraps. Want een computer is nog steeds een luxeproduct in Rusland, helemaal in combinatie met internet. Negen van de tien Nederlanders gebruiken internet regelmatig, terwijl slechts veertig procent van de Russen het internet ooit wel eens heeft gebruikt. Televisie is veruit het populairste medium. Gevolgd door radio, kranten en tijdschriften. Daaronder bungelt het internet. Een magere vijfde plaats. Sinds een jaar beginnen de leraren

de voordelen van het web in te zien: Wikipedia en Vkontakte, de Russische Facebookvariant. De indrukwekkende literatuurlijst op de website van de faculteit is vervangen door een bundeltje papier, bedrukt met Wikipedia-artikelen. Inclusief lichtblauwe achtergrond en gehyperlinkte woorden. Maar het meest schrikbarend is toch wel de leraar die vorig semester zijn klas een website aanraadde. Hij had een ‘geweldig nieuwe website’ ontdekt, waarop hij alles kon vinden waar hij naar zocht. Tegen de studenten zei hij: “Schrijf de website maar op in jullie schrift: www. google.ru.” Mandy Duijn

‘Een computer is nog steeds een luxeproduct in Rusland’

ColoFoN Hoofdredacteur: Merlijn Ensing Adjunct: Irene van Eerden Art-director: Mariette Twilt Eindredacteur: Lisanne van Sadelhoff

Met dank aan: Linda Dap, Jorien Douma, Elon de Jonge, Vincent Mirck, Edo van Santen Drukkerij: Tuijtel

Redacteur: Robbie Kammeijer Medewerkers: Mandy Duijn, Marleen Hoogendoorn, Quirinus Martijn Nobel, Anne-Babette van Lent, Alexander Schippers, Kim Seignette, Eva Slierendrecht, Laura Tuinstra, Annelies Waterlander contact: paduaan.fcj@gmail.com

11/30/10 1:33 PM

Paduaan december  

Paduaan december

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you