Page 1

november 2012 Joh 3:16 Want God heeft zoveel liefde voor de wereld, dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven; zodat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.

Vertrek naar Schiphol en de vliegreis Op 27 oktober, ‘s nachts om 2.15 uur zijn we weggebracht naar Schiphol. Ook voor de kinderen was het enorm spannend wat er allemaal zou gaan gebeuren, maar wat hebben ze het goed gedaan. Familie en vrienden die midden in de nacht uit hun bed zijn gerold om lang in de auto te zitten en dan een kort afscheid te hebben, maar ze stonden er. Het afscheid was best even moeilijk maar we waren er op voorbereid. Je merkt dat je zoveel rust hebt in je besluit om te verhuizen naar de andere kant van de wereld, omdat je zo gefocust bent op je doel om mensen daar te willen helpen. Dat heeft het gemakkelijker gemaakt dan als we voor ons eigen geluk weg zouden gaan, en opa’s en oma’s/ vaders en moeders/ vrienden en familie zouden moeten achterlaten. Ook hebben we gemerkt dat we de afgelopen maanden al zo met het afscheid bezig zijn geweest en er genoeg tranen om hebben gelaten, dat je al verder bent in het proces. Het vliegen ging hartstikke goed. Geen turbulentie, genoeg dingetjes meegenomen om te kleuren, puzzelen, noem maar op. Wat wel echt even spannend was, of we onze vlucht vanaf Frankfurt naar Rio de Janeiro gingen halen. Het was even flink zweten. We hebben te lang gedacht dat we bij de juiste gate stonden te wachten maar het bleef maar erg rustig, Gekeken en nog eens gekeken en uiteindelijk kwam Melchior erachter dat we verkeerd stonden en naar een hele andere gate moesten. Wat hebben we gerend! Met alle dikke truien omdat die niet meer in de koffers pasten en 6 kleine koffers, zonder karretjes was het een gestress. Nog een keer door de douane. Natuurlijk dit keer genoeg dingen om te controleren. Sijnette moest apart gaan zitten en werd later gecontroleerd. Ze zullen daar ook wel hebben gedacht: wat een zenuwachtige familie. Dat gaf ze genoeg reden om alles eens uitvoerig te checken. Gelukkig mochten we verder en konden we direct doorlopen het vliegtuig in. Wat een opluchting als je dan eenmaal zit. Een paar uur voordat we landen vielen de kinderen in een diepe slaap. Vervelend om dan wakker te worden en dan ook nog je eigen koffertje te moeten dragen. Lissa en Matteo hadden er geen zin in om in een lange rij te staan wachten om door de douane te kunnen en hadden luid protest. Gelukkig mochten we daardoor naar voren lopen en na een uur te hebben gewacht kregen we de stempels om Brazilië in te kunnen. Opgewacht met een warm welkom door Jennie, Ria en Rogerio, zetten we voet op Braziliaanse bodem! We waren 24 uur onderweg geweest. Wat een heerlijk gevoel om er dan eindelijk te zijn!

MelchiorSijnette Buit

kijkmeeinbrazilie


Afscheidsdienst Zondag 14 oktober zijn we uitgezegend in onze kerkelijke gemeente in Hardenberg. Het was voor ons en onze kinderen een bijzondere dienst. Wetende dat er veel voor ons verandert en er een boel onzekerheid is, maar één zekerheid mogen we hebben. Dat, waar we ook zijn en waar we ook doorheen gaan, God daarbij is! Het was voor ons ook fijn om te ervaren welke betrokkenheid er is met ons gezin en het werk wat we mogen doen. Familie, vrienden, collega’s, ook van ver waren gekomen om er bij aanwezig te zijn. Hartverwarmend.

Afscheidsfeestje Vrijdag een week voor ons vertrek hebben we nog een super afscheidsfeestje gehad. Georganiseerd door lieve vrienden en ze hebben ons echt verrast. Er was veel gebeurd de laatste weken voor vertrek en ver van te voren bedenk je dat het leuk zou zijn om een afscheidsfeestje te hebben. Maar als het eenmaal zover is, is dat best lastig en wil je maar één ding, en dat is het afscheid overslaan. Maar eenmaal aangekomen bij de kerk, zien dat het pad naar de soos helemaal verlicht is met kaarsjes, de trap oplopen die versierd is in Brazilië-stijl en dan aankomen in de soos die omgetoverd is in Brazilië kleuren, Echt GAAF! Leuke mensen, lekkere hapjes, neefjes die voor muziek gezorgd hebben. We hebben genoten en hebben in alle rust afscheid kunnen nemen zonder dat het een groot verdrietig gedoe was. Het was gewoon helemaal goed.

School We zijn nu inmiddels 3 weken in Brazilië en kunnen alleen maar dankbaar zijn hoe goed het tot nu toe allemaal gaat. De kinderen zijn de eerste week met veel plezier naar school gegaan. Ze mochten een paar uurtjes meedraaien om te wennen. Nu gaan ze allemaal de gewone schooltijd naar school van 13 uur tot 17 uur. Lissa en Matteo hebben het nog even moeilijk als we ze weg brengen. Matteo begint te huilen als hij de school ziet. Maar eenmaal binnen en na even de kat uit de boom te hebben gekeken, gaat het wel weer goed. Lissa maakt er een spelletje van, want ze weet dat als ze gaat huilen, de juf haar naar de klas van Aisha, Joah of Matteo brengt. Als we haar deze week ophalen zit ze elke keer in een andere klas. Dat moet vanaf morgen maar over zijn. Dan maar even moeilijk, maar eraan toegeven, daar wordt het ook niet beter van. Aisha en Joah gaan met veel plezier naar school. Een gewoonte hier op school is dat de juffen de kinderen een kus geven bij het begroeten en weggaan. Zelfs Joah laat het toe terwijl hij van zijn mama bij school echt geen kus meer wil hebben. Dat is niet stoer. Gelukkig doordat Juf het doet mag ik het ook weer doen. Waar zo’n kus van de juf al niet goed voor is!

Colsjaals Er wordt nog steeds druk gebreid door diverse dames. Er is nog gelegenheid om ze te bestellen, zie het laatste blad.


Dagelijkse zaken We wonen hier nu op het terrein van het semi-internaat. We voelen ons welkom bij de Braziliaanse families die hier wonen. Ze helpen ons in alles waarin ze ons kunnen helpen. We hebben inmiddels al lekker gegeten met elkaar, een filmpje gekeken, geknutseld met de kinderen, cupcakes gemaakt. Het is fijn gezelschap. Wel moeten we weer even wennen, na een periode afgezonderd in het bos te hebben gewoond, dat we rekening met alles en iedereen moeten houden. Er draait hier een programma overdag met de kinderen van het semi-internaat en prima als onze kinderen een keer kijken of meedoen, maar het moet geen in- en uitloop worden van onze kinderen. Daar moeten we allemaal nog even onze draai in vinden. Deze week mochten de kinderen mee-eten en na een paar happen smaakte het toch minder lekker dan ze hadden gedacht, dus gingen ze er vandoor. Misschien moet ik daar niet zo’n punt van maken want daar zijn het kinderen voor, maar het doet zo zeer als je weet dat er kinderen zijn in het semiinternaat die thuis geen eten krijgen en mijn kinderen er dan vandoor gaan als ze geen zin meer hebben. En dat hebben ze geweten. Uiteindelijk zijn ze terug gegaan en hebben ze hun bordje leeg gegeten. We moeten nog even afstemmen met elkaar wat wel en niet kan, maar daar vinden we onze weg wel in. Veder is het voor ons ontzettend fijn dat er buiten de Braziliaanse familie meer mensen zijn die ons helpen. Wim en Danielle de Keijzer wonen in de buurt en daar kunnen we altijd op terug vallen, maar ook op medisch gebied is het fijn dat Simone, een verpleegster, hier vlakbij woont waarbij we altijd terecht kunnen. Aisha kreeg erge jeuk onder haar voet en inmiddels was haar huid onder haar tenen al kapot. Even laten kijken door Simone en de volgende dag bracht ze al een zalf voor de bacterie. Die had ze meegenomen van de medische post waar ze werkt. In Nederland simpele dingen, maar hier ben je afhankelijk van mensen die de weg weten. En wat is het fijn als er dan zo voor je gezorgd wordt. Je hoort vaak dat het zo anders gaat en je echt alles zelf moet uitzoeken en je maar moet zien te redden. Zal ook wel weer goed komen, maar zeker nu we alles hier moeten ontdekken is het fijn dat er hulp is.

Aisha & Joah & Lissa & Matteo Aisha: Ik vind het leuk op school en dat ik al een vriendin heb op school. Ik speel met kinderen van semi-internaat . Ik knutsel veel met Christina (hoofdleidster) Ik mis wel mijn vriendinnen van de Doekesschool .

Joah: Ik ben eindelijk in BraziliĂŤ ! Ik vind het leuk op school meer weet ik niet.

Lissa: Ik kan al goed Portugees praten, ze snappen mij allemaal . De school vind ik nog niet zo leuk . Ik vind het leuk dat wij kaarten krijgen uit Nederland .

Matteo: School vind ik nog niet zo leuk ik snap niet wat de juf zegt ,ik mag als ik huil zo bij mijn broer of zus in de klas spelen dan is het wel leuk.


Planning Hoe gaat het nu verder? Misschien is er de verwachting dat we hier direct aan het werk gaan. We staan te popelen, maar we zullen nog even geduld moeten hebben. 1) Eerst alle officiële formaliteiten afwerken; 2) Zorgen dat het gezin een goede structuur krijgt; 3) De taalstudie; 4) Contacten leggen in de semi-internaten, meedraaien en observeren.

Wilt u ons werk steunen? U kunt u gift overmaken op ING 679323406 Care Brazil inz fam.Buit

Portugees De taal gaat best goed! Met dank aan onze Portugese lerares in Nederland. Zij heeft gehamerd op de werkwoorden en je merkt dat er best veel woorden bovenkomen die we hebben geleerd. We begrijpen hier op het terrein de grote lijnen van een verhaal. Praten is nog lastig maar we komen eruit. We merken ook dat de Brazilianen hier op het terrein gewend zijn om met Nederlanders te praten. De taal is daarin geen belemmering. Op school is het lastiger. Ik versta ze slecht. Ze praten snel. En zeker als je moe bent, neem je het minder snel in je op. Afgelopen week waren er nog dingen te regelen voor in huis en ons visum maar we zullen vanaf volgende week als de kinderen naar school zijn, de volledige tijd gaan besteden aan Portugese les. We zullen het vloeiend moeten praten om hier te kunnen werken en leven. Het geeft verwarring als je de taal niet volledig spreekt en daardoor elkaar net niet helemaal begrijpt.

Gebed Wilt u bidden voor:  Bescherming voor onze kinderen en ons zelf;  Het wennen op school;  Voldoende financiële middelen om alles mogelijk te maken;  Voldoende adoptieouders voor kinderen in Brazilië die opgevangen worden;  Onze TFC. Wilt u danken voor:  De goede start die we hier hebben;  De tijd dat Jennie hier was om ons te helpen;  Dat de kinderen zich er zo dapper doorheen slaan;  Het voorspoedige verloop van officiële afhandelingen;  De mensen hier om ons heen;  De lieve familie en vrienden in Nederland die om ons heen staan en ons steunen.


Wilt u/jij ook zo’n mooie colsjaal?

Ik brei het voor u/jou. De opbrengst is voor Care for Brazil, fam Buit. aubergine, oud rose,

rood,

rose

gemêleerd blauw, gemêleerd grijs/blauw,

gemêleerd oranje,

gemêleerd paars

blauw, donker blauw, groen,

zwart.

Prijs: 10 euro Opgave: thijsbuit@online.nl met vermelding van kleur en leeftijd.

nieuwsbrief november 2012 kijkmeeinbrazilie.nl  

Nieuwsbrief van Melchior en Sijnette Buit die met hun 4 kinderen werken in Brazilie voor de stichting Care for Brazil.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you