Issuu on Google+

Maart 2013 Joh 3:16 Want God heeft zoveel liefde voor de wereld, dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven; zodat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.

Bezoek aan kinderdorp in São Gonçalo Tijdens ons bezoek aan het kinderdorp was het mooi om te zien hoe de zorgouders Edivaldo en Leila met veel passie de kinderen verzorgen en opvoeden, net zoals in een normaal gezin. Het is niet gemakkelijk voor ze om 15 dagen achter elkaar te werken en dan 3 dagen vrij te zijn. Helaas krijgen ze niet voldoende geld om eten, kleding en dergelijke te kopen omdat dit er gewoon niet is. Maar ondanks alles gaan ze er met heel hun hart voor. Edivaldo gaat de kerken in Rio langs, waar hij spreekt over het kinderdorp en de nood die er is. De mensen, al hebben ze niet veel, geven dan toch rijst, bonen, schoonmaakmiddelen, etc. Dit wordt dan in de week daarna afgegeven. Edivaldo sorteert het op houdbaarheidsdatum, zo heeft hij elke maand genoeg te eten voor iedereen, en hoeft dus bijna niets te kopen. Geweldig dat zulke mensen hun hart en ziel geven om kinderen die uit een crisissituatie komen een veilige plek te geven en zelfs meer dan dat. Het dorp is nog in opbouw, en aangezien er weinig geld is gaat het niet snel. We bidden er voor dat hier een doorbraak mag komen zodat het kinderdorp af mag komen. Binnenkort zullen we er eens uitgebreid over schrijven.

De oma’s op bezoek De afgelopen 3,5 week waren de moeders op bezoek bij ons in SJDR en het was een fijn weerzien. Voor de kinderen fantastisch om de oma’s zo lang dichtbij hen te hebben. We hebben genoten van hun bezoek. We hebben ze het werk laten zien en kennis laten maken met de Braziliaanse cultuur en gewoontes. Op dit moment zijn ze weer terug in Nederland en op de laatste bladzijde schrijven ze over hun verblijf in Brazilië. Het is voor hen goed geweest om ze zien waar we leven en het daardoor ook beter te begrijpen als we er over vertellen. We staan voor uitdagingen hier en dan is het gaaf dat de moeders zien en ervaren voor welke keuzes we staan en het proces van het begin af aan meemaken. Maar er zit een keerzijde aan, want als er familie komt, moet er ook weer afscheid genomen worden. Wij kunnen met dankbaarheid terug kijken dat het mogelijk was dat ze hier konden komen, een goede tijd hier mochten hebben en ook weer veilig zijn thuisgekomen.


12,5 jarig huwelijksjubileum Afgelopen 8 maart mochten we 12,5 jaar getrouwd zijn. We zijn God dankbaar voor al die jaren die hij ons heeft gegeven en voor de 4 prachtige kinderen die Hij ons heeft geschonken. Het was fijn dat onze moeders hierbij aanwezig konden zijn. We zijn die dag verrast en verwend door de oma’s en de kinderen. De kinderen mochten samen met de oma’s een rit maken met een oude stoomtrein. Een echt uitje!

PVT Afgelopen periode stonden Friso en Alan met de stand op het PVT toernooi in Assen. Voor de mensen die niet weten wat dit is: een groot schoolvolleybaltoernooi. Bedankt jongens, voor de inzet.

Nieuwe directeur Care for Brazil Afgelopen week hoorden wij het mooie nieuws dat Care for Brazil een nieuwe directeur heeft. Peter Boele is zijn naam. We zijn daar ontzettend blij mee zijn, omdat Peter Zeeman, de huidige directeur, er mee stopt in verband met zijn pensioengerechtigde leeftijd. Wij zien uit naar het bezoek van de nieuwe directeur in april, om kennis met hem te mogen maken, hem hier samen met Jaap en Jennie de projecten te laten zien, en met hem te spreken over de toekomst van het werk hier en in Nederland.

Directeur Peter Zeeman met pensioen Peter, wij willen jou en je vrouw namens ons en alle Brazilianen hartelijk bedanken voor jullie jarenlange inzet voor de kinderen hier. Het zijn niet altijd gemakkelijke jaren geweest zoals je ons wel eens vertelde, maar wij hebben mogen zien dat door jullie inzet en de kracht van God de kinderen hier gezegend zijn.

Semi-internaten Tijdens de bezoeken aan de semi-internaten was het mooi om het verschil te zien tussen de situatie twee jaar geleden en nu. Sommige semi-internaten hebben een stap voorwaarts gemaakt en bij een andere is stilstand of zelfs een achteruitgang gaande. Er zijn dus duidelijke verschillen aanwezig en we gaan kijken hoe we dit kunnen veranderen. Verschillen zullen er blijven omdat ze in verschillende plaatsen gevestigd zijn, van een semiinternaat in een dorp tot in een stad. Ook bij de semi-internaten zien we dat er veel gesponsord wordt door lokale mensen zodat er voldoende te eten is, hoewel bij het ene semiinternaat meer dan bij het andere. Ook een mooi punt om te optimaliseren en centraliseren.


Actie Colsjaals Afgelopen winter is er druk gebreid door oma Buit, mevrouw Stoeten, mevrouw van Ommen, mevrouw Hutten en Petrusa Buit. Er zijn in totaal 238 colsjaals gebreid! Wat een succes, maar ook wat een werk! Met de extra giften kwam het eindbedrag op € 1297,50. Hier in Brazilië kregen we de cheque uitgereikt. Ontzettend dankbaar zijn we ervoor en daarom willen we iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt heel hartelijk bedanken.

Gebed Wilt u bidden voor:  Goede gesprekken met onze nieuwe directeur;  De vele gebroken gezinnen hier, dat ze Jezus mogen vinden;  Voor Peter Boele dat hij snel zijn draai vindt in zijn werkzaamheden;  Het terrein in de wijk Aguas Gerais wat we mogen gaan gebruiken; dat dit tot zegen mag zijn;  Voldoende middelen voor het kinderdorp in São Gonçalo.

Wilt u ons werk steunen?

Wilt u danken voor:  De nieuwe directeur van Care for Brazil;  Het werk wat Peter Zeeman heeft gedaan in al die jaren;  Het fijne bezoek van onze moeders;  De mogelijkheden die we hier krijgen om te mogen werken.

U kunt u gift overmaken op ING 679323406 Care Brazil inz fam.Buit

Aisha & Joah & Lissa & Matteo Aisha: Ik ben blij dat ik kan dansen in de kerk voor God, ik vind de watermeloen hier heel erg lekker en we maken nu ook popcorn thuis.

Joah: Ik heb een hele leuke klas en ook al vrienden gemaakt. Ook mijn juf is heel erg leuk. Ik zou zo graag willen fietsen hier maar dat kan niet, dat vind ik jammer.

Lissa: Ik vond het leuk dat we cadeautjes kregen toen de oma’s kwamen .

Matteo: Ik vond het heel leuk dat we samen met de oma’s met een treintje gingen. Elke dag als we langs het treinstation komen zeg ik: wij met trein geweest hè, was zooo leuk!


Een impressie van de oma’s Het is alweer twee jaar geleden dat Melchior en Sijnette ons vertelden dat ze het plan hadden om naar Brazilië te gaan. In oktober 2012 zijn zij inderdaad vertrokken om hun roeping te volgen. Hun vertrek viel ons als ouders zwaar. Ondanks het contact via skype kregen we geen goed beeld van hun leven daar, waarop wij als moeders besloten om zo spoedig mogelijk daar heen te gaan. Op 2 maart j.l was het zover en konden wij de kinderen en kleinkinderen in de armen sluiten. Wat een fijn weerzien! Als wij dit schrijven zijn wij hier alweer 14 dagen. We genieten van het mooie ruige bergachtige landschap met zijn mooie bloeiende planten en bijzondere vogels. Het leven hier is totaal anders en we hebben geconstateerd dat Melchior en Sijnette met hun kinderen zich geweldig hebben aangepast en zich hier thuis voelen. Ook hebben we de kleinkinderen naar school gebracht en kennisgemaakt met de juffen. Vooral op huishoudelijk gebied is het aanpassen. Er is bijvoorbeeld geen warm water in de keuken. Sijnette kan wel gebruik maken van een wasmachine, maar deze wast alleen met koud water. Dit houdt in dat Sijnette de was moet voorboenen voor het in de wasmachine gaat, wil de was schoon worden. Sijnette vindt dit helemaal niet erg, want, zegt zij: ”Er zijn mensen die hier helemaal niets hebben.” Naast het huishoudelijke werk hebben Melchior en Sijnette veel tijd besteed aan huiswerkbegeleiding van de kinderen. Nu krijgen Aisha en Joah huiswerkbegeleiding na schooltijd bij een onderwijzeres thuis. Het was mooi dat we ook een kijkje mochten nemen in een semi-internaat. Ook zijn we met Simone (die is wijkverpleegster geweest en werkt nu in het ziekenhuis, maar kent iedereen en heeft heel veel lokale contacten) en Melchior en Sijnette de wijk in geweest waar zij willen beginnen met een voetbalproject. Het is de meest arme wijk van de stad waar niemand iets mee te maken wil hebben. Je weet niet wat je ziet als je daar rond loopt. We zijn in een huisje geweest waar een vrouw woont die een beroerte heeft gehad en aan één zijde verlamd is. Ze ligt/zit op een bank in haar eigen urine en verder wordt er niets voor haar gedaan. Een broer en enkele buren moeten haar verzorgen. De wijk ligt in een bergachtig gebied met prachtige natuur. Groter contrast is niet denkbaar: prachtige natuur en grote ellende. We zijn ontzettend blij en dankbaar dat we hier zijn en het leven van onze kinderen en kleinkinderen kunnen meemaken zodat als we thuis zijn, wij bij hun verhalen een beeld hebben. De oma’s

MelchiorSijnette Buit

kijkmeeinbrazilie


nieuwsbrief maart 2013 kijkmeeinbrazilie.nl