Page 1

Neerlands Offensief 2011 periode: woensdag 07 september - maandag 12 september 2011 palmares: piz morteratsch, 3.751 meter piz tschierva, 3.546 meter fuorcla prievlusa, 3.320 meter


g e s o R l Va d n a l r e s t i Zw

Reisverslag Neerlands Offensief 2011, Val Roseg Zwitserland Woensdag 07 september; kwart over negen en we zijn vertrokken. We hebben zo’n 925 km voor de boeg dus we gaan er lekker voor zitten. Mark heeft aangegeven dat hij het eerste stuk wel wil rijden. Om ongeveer kwart over drie, inmiddels is het dus donderdag 8 september en we zijn vlak voor Basel. Er moet een keer getankt worden want een auto heeft nou eenmaal benzine nodig, en Mark moeten we even laten stoppen anders rijdt hij in één stuk door naar Ponteresina. De benen strekken en ‘andere’ nodige dingetjes doen en we stappen weer in voor het tweede deel van de reis. Via Zurich en Chur gaan we de bergen in. De Julierpass, 2.284m. over en via Silvaplana en St. Moritz rijden we Pontresina, 1.770m. in. ‘Goedemorgen Pontresina’ het is vijf over zeven! De Zwitsers hebben nog steeds geen euri’s dus ‘overvallen’ we eerst maar even een bank. Die weten we weer te vinden en iedereen krijgt geld uit de muur om zo de pot voor het weekend te vullen. Het laatste stukje naar de parkeerplaats rijdt Mark ook. En zo staan we weer, net als 2 jaar geleden voor Val Roseg. Koffie gaat er nu wel in, dus voordat we de rugzakken op onze ruggen nemen doen we eerste een bakkie bij Hotel Station Pontresina. Dat bakkie doet ons goed. We kleden ons om in onze wandelkleren op de parkeerplaats. Controleren nog één keer de spullen in onze rugzakken, nemen nog wat beslissingen over flessen (waar we later spijt van hebben!) en om even voor half negen gaan we op pad. De route naar de Tschiervahütte begint met vals plat door het bos, wat heerlijk is om los te lopen voor wat de komende dagen komen gaat. Na ongeveer 7 km, het is 10:15 uur lopen we langs Hotel Roseg. Inmiddels zijn we ook uit het bos en

beginnen de echte hoogtemeters van die dag. Hotel Roseg ligt op ±2.000m. en de Tschiervahütte ligt op 2573m. Het weer is goed, een beetje bewolkt en zo nu en dan probeert een zonnetje ons te verwennen. Heerlijk wandelweer dus! Onderweg eten we nog een broodje met duo penotti, kaas of worst. We hebben immers van alles meegenomen dus volop keuze. Om 12:45 lopen we het terras van de Tschiervahütte, 2.573m. op. Niet gek, we hebben het in iets meer dan 4 uur gedaan. We melden ons aan bij de huttewart Sonia en Manuela, en krijgen een mooie kamer toegewezen. D’r is plek voor 6 personen, dus ruimte zat. Alle ‘proviant’ leggen we uit de plank. We hebben genoeg meegenomen, blijkt. En zo zitten we na een kleine 15 uur (gerekend vanaf vertrek Wijchen) tussen de bergen op het terras met een heerlijke halve liter voor ons. Het zou niet de laatste zijn. Ook Jumba, de sherpa is er weer! We praten wat en genieten onderwijl van het uitzicht. ‘Het weer is nu nog bewolkt maar vanaf morgen wordt het strak blauw’ weet Sonia ons te vertellen. We zitten ‘s avonds met het eten aan tafel met 2 jonge gasten uit Zürich die de volgende dag de Biancograt gaan doen en dan ‘doorlopen’ naar de Marco&Rosa hutte (aan de andere kant). Wij vertellen over onze plannen en zeggen wel naar ze te zwaaien als ook wij boven zijn. We geven ze wat van onze snaps om ze geluk te wensen en zij gaan ‘op tijd’ naar bed. Je moet er iets voor laten om die hoogtes te doen. Wij kletsen nog wat met de Belgische para militairen die met een groep in de hut slapen (in het winterraum) en maken de geopende fles nog even leeg. Maar uiteindelijk gaan ook wij vroeg naar bed want ook bij ons ‘gaat het licht uit’.


g e s o R l Va d n a l r e s t i Zw

Vrijdag 09 september; Na een goede nachtrust zitten we om half zeven aan het ontbijt. Zeer fijn gemalen fruit muesli, brood, kaas, jam, melk, koffie en eventueel laffe thee voor de drinkflessen. Vandaag staat Piz Morteratsch met 3.751m op de planning. Afstand een kleine 4 km en 1.178 hoogtemeters. Om 07:15 uur hebben we gegeten en de rugzakken om en vertrekken we. De route gaat gelijk stevig omhoog. Het pad is makkelijk te vinden, moeten langs een stukje met kettingen en zo zitten we al gauw op ongeveer 3.200 meter waar we de Vadrettin da Tschierva op gaan. We lopen hier ook de schaduwpartijen van de bergen om ons heen uit, de zon in. De strak blauwe lucht hadden we al maar zo het zonnetje erbij maakt het plaatje wel compleet. De stijgijzers ondergebonden en we steken de glacier over richting Fuorcla da Boval waarbij we aan het einde naar rechts afbuigen. Hier komen we op een passage die strak omhoog gaat en die volledig verijsd is. De stijgijzers doen hun werk en geven de benodigde grip. We nemen even rust op de grat, eten en drinken wat waarna we alles weer op de rug nemen. Na nog een stukje verijsing lopen we de glacier op die leid naar te top. We nemen vanaf dit punt de noord-oost route. Het pad door de sneeuw is zeer goed begaanbaar, maar heel erg vals plat omhoog doet ons laten werken om boven te komen. We komen inmiddels een paar touwgroepen van andere hikers tegen die alweer op de terugweg zijn. Om 11:45 staan we op de top van Piz Morteratsch, 3.751 meter! De lucht is strak blauw en er is bijna geen wind op de top dus we kunnen rustig iets eten en drinken maar vooral genieten van de top. Met een mooi uitzicht op de Biancograt en het hele Bernina gebied met o.a. Piz Bernina 4.049m., Piz Palu 3.901m., de Bellavista

3.922m. aan de ene kant en met het Zwitserse Graubunden en Italië aan de andere kant is het adembenemend om hier zo te staan met z’n drieën. De top is altijd pas ‘half weg’ dus we hebben nog een mooie route terug naar beneden te gaan. Kost minder energie maar is er niet makkelijker door. Sommige passages nemen we heel bewust maar lopen vooral onze benen weer lekker los. We houden elkaar goed in de gaten maar schieten goed op en om 15:15 uur staan we weer op het terras van de Tschiervahütte. D’r is nog steeds een strak blauwe lucht (die blijft ook nog wel effe) en al snel laten we ons verwennen door een halve liter met wat me omhoog genomen worst en kaas. We praten wat met die en gene en zorgen dat het verloren vocht wordt aangevuld. Af en toe kijken we het dal in want broer Jan komt vanmiddag omhoog om morgen met ons mee te lopen. Het is inmiddels wel drukker geworden bij de hut. Zo’n 50-60 mensen zijn er inmiddels die vanavond in en om de hut verblijven. Om zeven uur/half acht schuiven we aan tafel om weer een goede maaltijd te krijgen. We zitten aan tafel met een ‘te zwaar’ echtpaar (chapeau dat ze boven zijn gekomen) en 2 mensen uit Duitsland. Zij spreekt goed engels, is eigen baas (werkt alleen als het slecht weer is) en leeft voor de bergen is een uitspraak die ze doet. Zij gaan de volgende dag de Biancograt op. Zo nu en dan kijken we uit het raam of Jan al in de buurt is, want inmiddels begint het aardig te schemeren. Uiteindelijk om kwart over negen loopt Jan binnen. Paul regelt bij de dames nog even eten, en even later zit Jan met een bord spaghetti bij ons aan tafel. Brengen alvast de spullen van Jan boven, kletsen bij, openen een fles en nemen de volgende dag door. We gaan net als de vorige avond op tijd naar bed.


g e s o R l Va d n a l r e s t i Zw

Zaterdag 10 september; Ook vannacht hebben weer goed geslapen. En na ontbijt zijn we om 7:15 uur vertrokken. De start van de route die we vandaag doen, Piz Tschierva 3.546m. heeft een te overbruggen afstand van weer een kleine 4 km en 973 hoogtemeters. Inmiddels begrepen dat de route niet veel gelopen wordt maar we zijn goed voorbereid dus we vinden hem wel. Het eerste gedeelte is bekend, hebben we gisteren ook gelopen. Maakt het er niet minder stijl door. In het eerste half uur ben je gelijk warm en wakker. Zitten snel weer ver boven de hut en genieten van de grote schaduwen die op de overzijde van het dal tegen de andere bergen worden geprojecteerd. De ochtend zon die nog door de reuzen in de omgeving wordt tegen gehouden, zorgt voor dit schouwspel. Dan hoef je niet veel tegen elkaar te zeggen. We lopen ontspannen omhoog en lopen na een uurtje of twee weer de Vadrettin da Tschierva op. We binden de stijgijzers onder. Jan heeft een ander systeem dus die helpen we even. Maar als ook die ondergebonden zijn voelen we ons zeker genoeg om een enorme crevasse (gletsjerspleet) in de gletsjer in te lopen (de laatste man heeft het touw). Met ontzag kijken we in de dieptes van het ijs onder ons ...wow... We vervolgen onze route over de gletsjer en moeten vandaag links aanhouden. Op de kaart en dmv. fotos op het internet weten we ongeveer waar de route omhoog gaat alleen moeten we nog even ontdekken in het enorme veld van rotsen. Hier worden geen of weinig markeerpunten uitgezet dus we moeten de berg “goed lezen”. Dit gedeelte van de route is onderhevig aan beweging dus het uitzetten van een route heeft geen zin. Route vandaag kan volgende week weer helemaal verschoven zijn. Na wat overleg en afzoeken van de berg, weten we met grote zekerheid dat we op de juiste plek zijn om omhoog te gaan. Het gaat volledig over stenen dus de crapons kunnen wel even af. Als deze ingepakt zijn en goed opgeborgen, gaan we van steen naar steen omhoog. Hier en daar zien we een steenmannetje staan (stapeltje stenen door mensenhanden op elkaar gezet) dus we gaan goed. Op de graat aangekomen zien we dat we toch nog iets te laag zitten (aan de andere zijde gaat het 90º omlaag) dus maar een stukje verder over de graat tot we een plek vinden waar we makkelijker de glacier, Vadret Da Misaun op kunnen stappen. Na een meter of 50 vinden we die en daar doen we onze crapons weer onder. Inderdaad is hier weinig gelopen want er is geen spoor zichtbaar op de gletsjer. De top, althans de richting waar we heen moeten is duidelijk en lopen we met z’n vieren in een stukje natuur, waar nog geen mens is geweest (althans zo voelt het). De laatste 50 hoogtemeters gaan weer over stenen dus de crapons hebben we inmiddels ook weer afgedaan. Rond 11:45 staan we met z’n alle op de top van Piz Tschierva, 3.546 meter. De top is een beetje een plateau van 100 meter breed die weer haaks op de

aanloop route staat. Hij ligt meer vrij in de ruimte en daardoor hebben we hier weer een ander gevoel (ondanks dat we 200 meter lager staan) van hoogte. We kunnen vanaf deze plek ongeveer loodrecht naar beneden kijken naar Hotel Roseg op ±2.000 meter. Oftewel je kijkt hier dus zo’n 1.500 meter recht omlaag. Ook vandaag is het redelijk windstil en de zon staat heerlijk in het blauwe vlak. We hebben weer een super dag en niet alleen qua weer. We kunnen weer mooi rond kijken en zien veel bedrijvigheid op de Biancograt. Dat is nooit een goed teken. Helikopters vliegen af en aan. Het is een gaaf gezicht om te zien (ook op die afstand) hoe die vaklui van Rega de mensen van zo’n hoogte moeten weghalen. De heli kan er natuurlijk niet landen dus ..... Maar wij genieten en hebben geen moment het gevoel dat we op uitersten bezig zijn, want we voelen naast voldoening van de klim ook de ontspanning door de omgeving waarin we mogen lopen. We eten en drinken maar hebben zeker geen haast. Na nog even over de top gedoold te hebben, geprobeerd alles te bekijken wat er te bekijken valt pakken we alles weer in en zonder vuil achter te laten begeven we ons weer bergafwaarts. We kijken of er misschien een andere route naar beneden is maar besluiten gewoon de route naar beneden te nemen die we ook omhoog zijn gekomen. De passage over de stenen nemen we nu iets anders maar komen op hetzelfde punt uit waarvandaan we vertrokken. De route over de gletsjer lopen we nu zoveel mogelijk rechts houdend want we zagen vanaf boven mooie crevasse die we van dichtbij wel even willen ‘inspecteren’. Bij één vinden we een oude (gebroken) pickel, een mooie relikwie. We besluiten de hele gletsjer naar beneden te volgen. We hebben onze crapons aan en d.m.v. gordels en touw zijn we inmiddels een touwgroep en zodoende aan elkaar gezekerd. Veiligheid boven alles. Lopend over de gletsjer voelen we hoe warm het eigenlijk is, insmeren is geen overbodige luxe want nu komt de zon echt van alle kanten. Rond 16:30 uur lopen we het terras weer op, en al gauw horen we het verhaal achter de bedrijvigheid van de Rega Heli. Er zijn 7 mensen van Piz Bianco geëvacueerd. Waaronder, naar blijkt ook de dame die voor de bergen leefde. ‘Puur overschatting van zichzelf’ horen we van Sonia die de piloten heeft gesproken, die vooral verbolgen was over het feit hoe ‘geredde’ mensen met hun redders omgaan. ‘Er kon geen bedankje af’. Alsof het een taxiritje is, die ze nog niet eens hoeven te betalen omdat ze waren verzekerd via de Duitse Alpenverein. Maar goed, ze is er dan ook niet de enige die er zo over denkt..... We laten ons het biertje weer goed smaken want de zon en het blauw zijn er nog steeds. Het wordt alweer wat drukker in de hut en tijdens het eten zit de hut weer goed gevuld vol. We zitten met z’n vieren aan een tafeltje, kletsen wat heen en weer. En na nog wat afzakkertjes gaan we voldaan onder de wol.


g e s o R l Va d n a l r e s t i Zw

Zondag 11 september; We doen vandaag rustig aan. We zitten pas om half 8 aan het ontbijt. Jan gaat vandaag weer richting Pontresina en naar huis en wij lopen de route richting de Biancograt. Het punt dat we willen bereiken is Fuorcla Prievlusa op 3.430 meter. De te overbruggen afstand is iets meer als 4 kilometer en we moeten hiervoor 857 hoogtemeters maken. We starten om 9:00 uur. Nemen afscheid van Jan hij gaat rechtsaf naar beneden en wij linksaf vals plat omhoog. Het is in het begin een route over een pad dat inmiddels geen onduidelijkheden heeft over hoe hij loopt. Op dit gedeelte komen we ook een paar plekken tegen waar mensen de nacht hebben doorgebracht en aan het wakker worden zijn door hun eigen potje te koken. We groeten ze en lopen weer genieten van vergezichten door. Het pad is lijkt op bepaalde moment tegen te berg aangeplakt. Aan de linkerkant gaat de berg strak omhoog en aan de rechterkant van je gaat hij strak omlaag naar de Vadret da Tschierva. Hoogtevrees is geen optie. Aan het einde van het pad lopen we dan uiteindelijk de Tschierva gletsjer op. Er ligt veel puin op dus gletsjer van ijs. Hier lijkt het wel een gletsjer die voor de helft uit steen bestaan. Maar goed ook wel weer logisch want we staan hier onder een paar reuzen die hun puin gewoon naar beneden laten storten op deze gletsjer. We gaan hier links omhoog en buigen dan langzaam af naar rechts af. Rond twaalf uur, we zitten op een grote steen in het midden van de gletsjer, eten en drinken wat en zoeken het vervolg van de route. We zien een scheur in een sneeuwwand rechts van ons en besluiten naar het begin daarvan te lopen. Je kan merken dat we bijna 2 uur later als de andere dagen zijn gestart. De zon schijnt en de

lucht is strak blauw en doordat het windstil is in de kom waarin we lopen begint het redelijk warm te worden. Hierdoor wordt de toplaag helemaal papperig wat het lopen zwaarder maakt. Één van de redenen waarom je dus vroeg start. De keuze om naar de breeklijn te lopen is goed geweest want naarmate we dichterbij komen zien we de markering dat dat de start is van de technische klim passage. Het is inmiddels 13:25 uur als hier voor staan. Na enige overleg is het duidelijk dat we als groep weer onze grens hebben bereikt, één vanwege de tijd en ten tweede vanwege de passage die voor ons ligt. Één van ons doet nog een stukje om er aan te proeven en omdat het nog steeds een jonge hond is, maar iedereen is het er over eens dat we nu niet als groep verder gaan. De ‘breeklijn’ in de sneeuw blijkt trouwens een aardige scheur te zijn, en wel zo groot dat je er een beetje vrachtauto in kan verstoppen. Als we allemaal weer op de gletsjer staan dalen we af naar het punt waar we hebben gegeten en onze rugtassen hebben laten staan en pakken die weer op en dalen weer terug af naar de Vadret da Tschierva. We lopen rustig terug naar de hut en rond 16:00 uur zijn we weer terug op ons terras. Onder het genot van een halve liter genieten we van de rust die terug is rondom de hut. De meesten zijn inmiddels weer naar het dal teruggekeerd, we blijven achter met een man/vrouw of 8. Bij het avondeten raken we in gesprek met twee Duitsers uit Heidelberg. Ook zij lopen sinds enkele jaren een weekend in de bergen zoals wij dat ook doen. We vertellen elkaar over de gebieden en de anekdotes. Zo komt onze Rega ook weer voorbij. Uiteraard doen we dat onder het genot van. Alles gaat op... tenminste... we doen ons best.


g e s o R l Va d n a l r e s t i Zw

Maandag 12 september; We hebben de wekker op 7 uur gezet. Vannacht heeft het geregend, wat op de bergen te zien is. Overal zit een laagje verse sneeuw op. Weer een ander gezicht. Maar dat gaan we nu ook langzaam achter ons laten. We stoppen al onze spullen in de grote rugzak en gaan naar beneden voor het laatste ontbijt in de hut. We danken Caroline, Sonia en Manuela voor de goede zorgen en om 8:00 uur vertrekken we richting de parkeerplaats in Pontresina waar de auto staat. In het dal hangt de bewolking maar het blijft droog. En op het moment dat we bijna bij de auto zijn, begint de zon ook weer te schijnen. Om 10:15 uur staan we weer bij de auto, kleden ons om drinken een bakkie koffie met gebak bij Hotel Station Pontresina. Om 11 uur start Mark de auto voor de rit terug naar huis. Onderweg eten we, lekker in het zonnetje nog even een ‘gezonde hap’ bij de ‘M’ en om 20:45 uur zijn we weer in Wijchen. En zo eindigt hier weer een geslaagde NeerOff.


 
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you