Page 1

© 201

0 MB V

A

1


2010 - 1

Mede Modelbouwers,

Hoewel er in dit 1e Nr van dit nieuwe jaar nog wel gesproken wordt over de nodige lekkere hapjes en de bijbehorende drankjes, zijn wij allen de oliebollen, champagne, het vuurwerk en hoogst waarschijnlijk ook de goede voornemens, laat staan die R…..tnaalden van de kerstboom allang weer vergeten en vol goede moed aan 2010 begonnen. Zoals u kunt zien aan de omslag is “ De Brulboei “ voorzien van een ander uiterlijk en ook de eerste twee info pagina,s zijn wat opgefrist ook de agenda kwam niet geheel ongeschonden uit deze schoonheidsbehandeling………... De reden hiervan is in 1e instantie het bezoek van Alice Blokland aan ‘t Ruim, zij stelde zich voor en vertelde dat zij kunstenares was. En op mijn vraag, wat verder in het gesprek of zij voor de MBVA de koperen Brulboei eens in kleur voor ons kon/wilde tekenen antwoordde zij direct volmondig ja !!!!! Het resultaat ligt voor U !! oordeel zelf maar, schitterend. Alice, Dank, Dank, Dank…………we troffen elkaar op het juiste moment immers ons 30 jarig bestaan gaf aanleiding om de omslag weer eens wat op te frissen en dat is zonder overdrijven dan ook gelukt. Ook een woord van Dank aan onze sponsors en adverteerders zonder Uw (vaak al jarenlange) bijdrage zou het uitgeven van De Brulboei een heel ander verhaal worden. Door al deze wijzigingen heeft de redactie er inmiddels al menig uurtje aan besteed om het een en ander weer zo duidelijk mogelijk over te laten komen, ook de

2


eindredacteur heeft bepaald niet stil gezeten, een verslag van zijn bezigheden verder in dit nr. Op pagina 31 treft U een afbeelding van de poster, gemaakt naar aanleiding van ons 30 jarig jubileum, indien gewenst kan ik deze via email verzenden. Verder een verslag voorzien van uiterst interessant beeld materiaal van een aantal ijverige klodderaars die het hoog nodig vonden om de werkplaats in ’t Ruim eens flink onder handen te nemen. Zoals de meesten onder ons wel weten wordt binnenkort het Ss Rotterdam in gebruik genomen, men is nu bezig met de zogenaamde try-outs, Ger mocht daar deelnemen en deelt zijn ervaringen graag met ons. Ocean Drilling een facinerende maritime sport, jaren geleden al eens door middel van een lezing in ‘t Ruim duidelijke uitleg over verkregen, nu op papier in herhaling….. Tot slot nog even van huishoudelijke aard: Heeft een ieder die deel wil nemen aan de tentoonstelling zijn formulier al ingeleverd ? Graag zo spoedig mogelijk……………... Het is nog steeds niet duidelijk of wij op Vrijdagavond 5 Maart de tentoonstelling op kunnen bouwen, zodra bekend is wanneer dit kan Vrijdagavond of Zaterdagmorgen vroeg wordt een ieder die aangegeven heeft om mee te helpen hiervan op de hoogte gebracht. veel lees en bouwplezier, De Red@ctie

3


4


“TRY-OUT” OP “De Rotterdam”

Door alle berichten van de laatste jaren is het stoomschip “de Rotterdam” waarschijnlijk het meest bekende schip van Nederland geworden, niet in de laatste plaats vanwege de enorme kostenoverschrijding welke zich bij de herstelwerkzaamheden heeft voorgedaan. Omdat ik al enige jaren lid van de vereniging “De Lijn”, een vereniging van (oud) werknemers van de Holland Amerika Lijn, de HAL, en, voor wat mij betreft, “belangstellenden”. Deze vereniging geeft, net als onze Modelbouwvereniging, 2-maandelijks een blad uit, “HALLO”, waarin natuurlijk ook de vorderingen van de “stoomboot” zoals dat heet, op de voet gevolgd wordt. Het lijkt er inmiddels op dat de oplevering en daarmee de openstelling voor het publiek er dit jaar niet meer in zit, maar er is wel een nieuwe datum genoemd: 15 februari 2010! Eind december van dit jaar mogen de bewoners van Katendrecht als eersten het schip bezoeken. Zij kijken tenslotte al ruim anderhalf jaar tegen “De Grande Dame” aan, die pal voor hun huis afgemeerd ligt. De maand januari zal gebruikt worden om de verschillende disciplines te laten proefdraaien, zoals het hotel en het restaurant, alsmede de keuken, de bediening en de ontvangsten. Ook oud-medewerkers, vrijwilligers en donateurs worden niet vergeten. Als het afgemeerde ex-cruiseschip volledig in bedrijf is, verwacht men jaarlijks rond 600.000 bezoekers te mogen ontvangen. Het schip is 228 meter lang, heeft dertien dekken en kan 5.500 bezoekers per keer aan. Hoewel het er niet naar uitziet dat er ooit nog gevaren gaat worden, ligt er in de machinekamer toch nog de turbine met een vermogen van 32.000 pk! Aangezien het er nu werkelijk naar uitziet dat het schip in gebruik wordt genomen, worden de laatste voorbereidingen getroffen. Een heel belangrijke daarvan is de veiligheid van de passagiers of in dit geval beter, die van de bezoekers. Zoals eerder gesteld kunnen dat er vijf en een half duizend zijn: een niet gering aantal. Daarom heeft de organisatie op 17 december j.l. een zogenaamde “try-out” opgezet. In feite is dat een gewone oefening om te zien hoe snel bij een calamiteit de bezoekers het schip kunnen verlaten. Aangezien zo’n oefening met zeg 35 personen weinig nut heeft, is deze iets forser opgezet. Nu is dat voor de HAL geen enkel probleem, waar zij dagelijks met schepen met een paar duizend passagiers en evenzoveel bemanningsleden goochelen. Het was daarom niet meer dan logisch, dat men de leden van vereniging aanschreef met de mededeling dat zij veel vrijwilligers zochten voor deze “try-out”. 5


Naar schatting zijn daar spontaan zo’n slordige duizend (ja, 1000!) personen op afgekomen. De organisatie was perfect. Opgeven per E-mail en twee dagen voor het gebeuren per Email de papieren (te printen) in huis. Een ticket om het terrein te mogen betreden (met legitimatie), een parkeerkaart voor op het dashboard en een programma inclusief routebeschrijving, alsmede het nummer van de groep waarin je was ingedeeld. Helaas heeft de organisatie, waar men waarschijnlijk meer met het “Caribbean” weertype werkt, niet kunnen bevroeden dat het de 17de een puur winterse dag zou zijn. Er lag een laag sneeuw en het was koud met een gure wind. Bij aankomst werd iedereen “gemerkt” met een grote gekleurde kaart (aan een bandje om je nek) met de groep waar je bij hoorde en de naam van je verzamelplaats. Blauw was de groep in “La Fontaine”, ik hoorde bij groep 2, Groen in de “Grand Ballroom” op het Upper Promenade Deck, Geel in de Machinekamer en Rood in het “Theatre”. Na de auto geparkeerd te hebben mochten we ieder onze eigen hostess volgen, die heel toepasselijk borden omhoog hielden met de kleuren . . . . , juist, jullie hebben het helemaal door. De groepen, die elk zo’n 250 personen groot waren, werden op de valreep gesplitst. Twee groepen gingen het schip in (letterlijk hoor) en de twee andere groepen, waaronder mijn groep, ook, alleen een heel ander schip, namelijk de “Abel Tasman” van de SPIDO. Daar werden we onthaald op koffie, een lunchpakket en, tijdens het nuttigen daarvan, een rondvaart door de havens, welke van 12 tot bijna 1 uur duurde. We voeren eerst langs de Wilhelmina kade, met hotel New York, Montevideo en het nieuwe Luxor theater. Aan de kade lagen twee pronkstukken van baggermaatschappij van Oord, de “Vox Maxima” en de “Simson”, afgemeerd. De “Vox Maxima” is met haar afmetingen van 203 bij 31 meter en een beun inhoud van 31.200 m3, de grootste sleephopperzuiger ter wereld. Ze is bij IHC Merwede in Kinderdijk gebouwd en op 24 april 2009 aldaar door Prinses Maxima gedoopt en te water gelaten. De “Simson” staat met haar zusterschip de “Goliath”, beide in feite grote hydraulische graafmachines op een ponton, in de baggerwereld bekend onder de naam “Backhoe”. Deze twee nieuwe aanwinsten zijn de grootste in hun soort, met op de graafmachine een bak met een inhoud tot 40 m3, waarmee tot op een diepte van 26 meter kan worden gegraven. Verder zijn we onder de Erasmus brug door gevaren en gedraaid ter hoogte van de Boompjes en teruggevaren langs het monument “de Boeg”, het Schipperskwartier en het Wereldmuseum. Vervolgens langs de Parkkade en het Stadspark met de Euromast. Deze is gebouwd in 1960, ter gelegenheid van de Floriade. De mast was aanvankelijk 100 meter hoog, maar bereikt momenteel, na het plaatsen van de “Euroscoop”, een hoogte van 160 meter. Daarna voeren we langs de werf, waar sinds 1999 het linieschip “de Delft” (63 x 13 x57 meter) wordt nagebouwd en vervolgens langs Delfshaven, de geboorteplaats van Piet Hein. Delfshaven was indertijd inderdaad de haven van Delft, aan de Delftse Schie, ook wel Schiemond. Van daaruit vertrokken rond 1620 de Pilgrimfathers naar Amerika. Na de watersnoodramp in 1953 is de “Schiemond” afgesloten.

6


We draaiden daarna de Waalhaven in, de grootste gegraven haven ter wereld. Aanvankelijk gebruikt voor overslag van kolen, erts en graan, maar die nu verdrongen worden door de containerterminals. We gaan de Waalhaven weer uit richting de Maastunnel, de eerste Nederlandse verkeerstunnel, gegraven tussen 1937 en 1941. De twee ventilatiegebouwen aan weerszijden zijn 60 meter hoog, waarvan 26 meter onder de grond steekt. Tegen enen zijn we weer terug bij de Rotterdam en meren af aan het ponton, bijna onder haar achtersteven. We lopen keurig achter ons gekleurde bordje aan en komen zo via een heleboel gladde trappen en een loopbrug aan boord. Om precies één uur zetten we onze voeten voor het eerst op het besneeuwde dek van “The Old Lady”. We zijn nu op het Upper Promenade Deck en lopen langs het buitenzwembad, waar een dikke laag ijs op zit, naar de Grand Ballroom, met de inmiddels vertrouwde codekleur Groen. In de Ballroom heeft men de verwarming aanstaan en het is bloedheet. Natuurlijk wil iedereen, de dames net zo goed als de mannen, verder het schip in, om overal te kijken, maar daar komt niets van in. Mijnheer Smit is heel streng en legt uit wat de bedoeling is. De hele groep “Groen” gaat gezellig in de Grand Ballroom zitten keuvelen, ook op het aanwezige, halfronde balkon, om gewoon te wachten tot het alarm afgaat. Rond twee uur komt er namelijk een brandmelding en de kapitein besluit het schip te ontruimen, waartoe hij een zogenaamd “Slow Whoop” alarm in laat schakelen. Uit de luidsprekers klinkt dan met korte tussenpozen: “Whoop!”, “Whoop!”, “Whoop!”, “Whoop!” enzovoort. Het is dan de bedoeling dat wij “nietsvermoedend” opschrikken en zo snel mogelijk, maar “beschaafd en ordelijk” het schip verlaten en ons naar de kade begeven, waar daartoe bevoegde bemanningsleden ons opvangen. Dat is het doel van onze aanwezigheid aan boord en is het nu even gewoon wachten geblazen. Dat blijkt niet zo’n groot probleem want er is genoeg stof voor een gesprek. Inderdaad klinkt toch nog onverwacht het aangekondigde: “Whoop!”, “Whoop!”, “Whoop!”. Terwijl wij ons naar de toegewezen plaats op kade begeven komen er al een aantal brandweerwagens met alle toeters en bellen aanscheuren. Als iedereen op de kade verzameld is (alle 1000, minus de drenkeling, maar dat wisten we toen nog niet) blijkt dat er, sedert het alarm om 14.03 uur, precies 7 minuten verstreken zijn. Volgens eerdere opgave zou 15 minuten de limiet zijn, dus zitten we daar royaal onder. Ondertussen is er een melding “man overboord” binnengekomen en arriveert even later een ziekenauto, het speedbootje van de reddingsbrigade en de stoere “Port of Rotterdam 10”. Terwijl op de ponton een zieken- broeder en een ziekenbroedster met een brancard klaar staan, wordt de drenkeling (een levensgrote pop) reeds om 14.23 uur door de “Port enz.” aan wal gebracht. Ondertussen bleef het schip, op de kade luid en duidelijk hoorbaar, haar eentonige klaagzang uitstoten: “Whoop!”, “Whoop!”, “Whoop!”. Maar de narigheid is nog niet voorbij, want er zit nog een naarling aan boord, die zegt dat hij een soort terrorist is met allerlei boze plannen, dus wordt de politie opgeroepen. 7


Deze hebben waarschijnlijk al lont geroken en arriveren dan ook zeer snel daarna, zelfs de agenten op de fiets. De politie stelt vervolgens een onderzoek in, maar ook dat probleem wordt kennelijk rap opgelost, want al gauw daarna komt het sein “einde oefening” en mogen we terug naar huis. Dat vinden we niet zo erg, want we beginnen het inmiddels knap koud te krijgen, staande in de sneeuw, temperatuur rond het vriespunt, lichte sneeuwval en een guur windje. Onderweg naar de auto mogen we tegen inlevering van onze ticket als aandenken aan deze dag een blauwe badhanddoek, met borduursel “SS ROTTERDAM” er op, in ontvangst nemen. Mede door de regulerende werking daarvan verliep het verlaten van de kade vlotjes, zowel de auto’s als de vele voetgangers, waarvan een deel in gereedstaande bussen werden vervoerd. Al met al een heel bijzondere dag en een bijzondere ervaring. Natuurlijk om écht aan boord te zijn geweest, maar ook om zo’n “try-out” eens mee te maken. Bovendien is het een genot om zo’n dag te beleven, waarbij alles zo glad en soepel verloopt, terwijl het toch een behoorlijke mensenmassa is, die gestuurd moet worden en daarbij toch een prima verzorging. Natuurlijk is er ook een beetje de teleurstelling dat we maar zo weinig van het interieur konden zien, maar dat hadden we zelf ook wel kunnen zien aankomen. Ger

8


Als ik dit stukje begin te schrijven is het eind December en dat is al sinds mensenheugenis een periode om een beetje “nog meer” na te denken over een groot aantal zaken. Eén daarvan is voor mij het clubblad “de Brulboei”. Als onderdeeltje van de redactie van jullie!!!! blad “de Brulboei” mag ik Hans elke twee maanden helpen om een nieuw boekje samen te stellen en als hapklare brok aan de drukker te overhandigen, die het zo’n 150 keer netjes overschrijft. Gelukkig is de inhoud van de Brulboei in jullie ogen perfect, want ik kan me niet herinneren ooit een klacht, laat staan een opmerking te hebben gehoord. Ook over de kosten van het boekje wordt nimmer een woord gerept, terwijl de redactie toch weer heel druk bezig is geweest om de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Gelukkig hebben wij daarvoor de daadwerkelijke hulp van een select groepje leden, die elk jaar trouw zorgen voor het verkrijgen van voldoende draagkracht. Die draagkracht wordt weer verkregen uit de bijdragen van onze adverteerders. Want het is voor mij een uitgemaakte zaak: Zonder de financiële steun van onze adverteerders zou er geen Brulboei zijn! Om ons clubblad, waarvan wij zelf, de Redactie, vinden dat het best gezien en gelezen mag worden, “kostenneutraal” uit te kunnen geven, hebben wij bijna 50 sponsors oftewel adverteerders nodig. Omdat wij ons verder niets verbeelden, vinden we dat de kosten van die advertenties ook heel redelijk moeten zijn. Om aan deze voorwaarden te kunnen voldoen vragen wij dit jaar voor een hele pagina € 40 per jaar. Tot nu toe lukt het ons aardig om rond de jaarwisseling het boekje voor het komende jaar weer “veilig” te stellen.

9


Helaas heeft ook de mondiale en uiteraard nog sterker de landelijke recessie best wat druk op de steun van onze adverteerders uitgeoefend. Wij vinden dat we het niet minder dan verplicht zijn aan onze sponsoren om, waar mogelijk, zo rond de jaarwisseling, en liefst ruim daarvoor hebben we ondervonden, hun persoonlijk weer de steun voor het nieuwe jaar te vragen. Slechts in enkele gevallen wordt het telefonisch gevraagd. In beide contacten kunnen dan gelijk eventuele wijzigingen in de tekst van de advertentie worden overgenomen. Voor alle duidelijkheid: omdat wij het boekje digitaal aan de drukkerij aanbieden, kunnen tegenwoordig aanvullingen of wijzigingen in de advertentie zonder problemen per twee maanden worden doorgevoerd. Gezien eerdergenoemde recessie is het best verheugend, in de eerste plaats natuurlijk voor de adverteerders, maar ook voor ons, dat er gelukkig maar heel weinig “echte afzeggingen” waren. Helaas viel Marijn Klop weg door zijn overlijden, na als collega-modelbouwer, maar ook als adverteerder voor zijn zaak, ons vele jaren gesteund te hebben. Ook “Ros – verf, behang en glas”, vele, vele jaren onze sponsor, viel weg, omdat de zaak door pensionering, en gebrek aan opvolging, stilvalt. J.B.van Ast heeft te kennen gegeven een poosje te willen stoppen met zijn advertentie en autobedrijf Stuij & van Steen viel weg door faillissement. Alleen Bevrachtingskantoor Gebr. Aerts heeft gemeend te moeten bedanken na een aantal jaren steun. Allemaal hartelijk dank voor Uw steun al die jaren !!! Maar het betekent toch dat er VIER PAGINA’s AAN ADVERTENTIERUIMTE wegvielen. Natuurlijk is de redactie op jacht gegaan en, wederom met hulp en steun van enkele leden, hebben wij met een paar nieuwe adverteerders kennis mogen maken. Wij verwelkomen onze nieuwe sponsoren, Ten Raede Groep Alblasserdam, Fixet Papendrecht (terug van weggeweest!), Vermeta Verven Dordrecht en RABO Bank – Drechtsteden. Allen welkom !!! en alvast bedankt.

10


Van onze leden vragen wij als meest eenvoudige uiting van dank, dat zij bij hun inkopen ook aan onze sponsoren denken. Daarmee is de verschijning van de Brulboei voor het dertigste jaar (opnieuw mogen wij een jubileumjaar vieren!) weer verzekerd. Voor Hans is deze 30 jaar een reden temeer om de Brulboei weer eens in een toepasselijk nieuw jasje te steken. Zo is het verschijnen van het boekje geregeld, maar dat muisje heeft een staartje. Zodra de drukker, meestal op een dinsdagmiddag, de boekjes klaar heeft, ga ik ze ophalen in Dordt. ’s Avonds op de club worden dan de adresstickers, die Hans inmiddels geprint heeft, er op geplakt en worden de boekjes gesorteerd op naam van de bezorger. Die bezorgers zijn weer een klein groepje leden, die hun bijdrage willen leveren aan de verspreiding van de Brulboei, door het in de verschillende brievenbussen in “hun” wijk te laten glijden. Een zo klein mogelijk aantal wordt per post verzonden.

Het is denk ik goed om nog eens duidelijk te stellen dat de redactie daar heel blij mee is, maar anderzijds moet ik ook stellen dat het rondbrengen geen vrijblijvende zaak is. Soms duurt het, mogelijk door verdedigbare oorzaak, weken voordat het boekje bezorgt wordt.

Wij menen dat zoiets niet kan en mag gebeuren. Als bezorgen op korte termijn niet mogelijk is, geef dan even een seintje, dan zorgt de redactie (tijdelijk) voor een andere bezorger of de redactie doet het zelf, maar het boekje moet snel weg! Daar mogen we niet aan tornen !!!!

Ger

11


OCEAN DRILLING PROGRAM ------------------------------------Het gebeurt eigenlijk zelden dat er op onze club een lezing wordt gehouden. Ik herinner me er een van zo’n tien jaar geleden, toen iemand iets kwam vertellen over het Ocean Drilling Program. We wisten niet wat ons te wachten stond, maar het was geweldig. Zo goed, dat ik jullie het verhaal best nog eens durf voor te leggen. Hier komt het:

Op de bewuste dinsdagavond 30 januari was de opkomst van de modelbouwleden opmerkelijk groot. Het was dan ook een bijzondere avond. De heer M.Verschoor uit Sliedrecht zou ons iets over zijn werk komen vertellen. Als u die avond niet aanwezig was, zult u zich afvragen :Is dat dan zo bijzonder ? Het antwoord is kort en bondig : Ja ! Maar laat ik beginnen u te vertellen hoe wij “bij de modelbouw” aan meneer Verschoor zijn gekomen. Onze secretaris pikte net buiten Vlissingen een jonge lifter op. Onderweg bleek dat hij op de zeevaartschool zat, Jörn Verschoor heette en in Sliedrecht woonde. Johan kennende zal het u niet verbazen dat het gesprek al spoedig richting modelbouw ging. Jörn, u voelt het al aankomen, meldde daarop dat zijn vader op een schip voer, enz. enz. en zo is het gekomen. Dat schip is dus geen gewoon schip, maar een ex-olieboorder, die geheel in dienst van de wetenschap grondboringen verricht in de bodem onder de zeeën en oceanen. Het schip, de 143 meter lange “SEDCO/BP 471”, is eigendom van de A & M universiteit in Texas (USA) en staat ten dienste van de faculteit GEOLOGIE, de leer van de vorming en de samenstelling van de aardkorst. Zoals u weet bestaat onze moeder aarde slechts voor ongeveer 25 % uit land en is de rest, zo’n 75 % dus, bedekt met water. Na het naar hartenlust wroeten in de aarde, zijn de geologen, dank zij de huidige techniek én dit boorschip, nu ook in staat de grond onder water te onderzoeken. Daardoor krijgt men kennis van en inzicht in de beweging van de aardkorst in de miljoenen jaren die achter ons liggen, waaruit mogelijk weer voorspellingen naar de nabije of verre toekomst te doen zijn. Belangrijk daarbij is, dat de voor geologen zo interessante breuklijnen in de aardkorst “te land” zo’n 30 kilometer diep liggen, maar in de oceanen “slechts” 5 kilometer diep. Je kunt er alleen wat moeilijker bijkomen, vandaar de 12


“SEDCO/BP 471”, die in 1984 in vier maanden is omgebouwd van olieboorder naar een drijvend wetenschappelijk onderzoekscentrum. De enorme kosten die aan dit project zijn verbonden worden gedragen door de universiteit, die dat echter niet alléén kan opbrengen. Daarom kunnen alle landen ter wereld deelnemen voor het luttele bedrag van “slechts” 2,5 miljoen dollar per jaar. Daarvoor mogen zij dan één geoloog aan boord brengen en beschikt men over bodemmonsters én de verzamelde gegevens. Nederland neemt , samen met een paar andere kleine Europese landen, deel voor 300.000 dollar. Het doel van de organisatie achter de “SEDCO/BP 471” is : Het onderzoeken van de structuur én de geschiedenis van de aardkorst onder de diepzeebodem. Hoe ziet zo’n boorschip er nu uit en hoe werkt het. Wel, het heeft een 52koppige bemanning en er is plaats voor 50 geologen, afkomstig uit bijna alle landen van de wereld . Daarvoor dient in ieder geval accommodatie te zijn, terwijl voor absolute noodgevallen op het achterschip een helikopterplatform is aangebracht. Natuurlijk is er de 60 meter hoge boortoren, die je echt niet kunt missen, letterlijk en figuurlijk. Daarbij horen de benodigde installaties en de ruim 350 boorbuizen van elk 28 meter lang en 874 kilo zwaar; te samen goed voor een “diepte” van 10.000 meter ! , waarbij de buis ruim 306 ton weegt. Het monteren van 5.000 meter boorbuis kost 12 uur hard werken voor de 7koppige boorploeg. Onder aan de boorbuis is de grote boorkop, bestaande uit vier conische rollen met hardmetalen punten, gemonteerd. Elk boorgat wordt beschermd door domweg een enorme stalen trechter van zeven meter diameter en ruim twee keer zo hoog, aan boord om de boorbuis te lassen en gewoon te laten vallen. Deze trechter schuift over de boorbuis naar de bodem en zit daar precies op de juiste plaats, waar eventueel nog een verankering plaatsvindt. Door deze trechters zijn “oude” boorgaten ook weer terug te vinden. Het doel van het boorschip is om grondmonsters aan te boren en omhoog te brengen. Daartoe wordt een 10 meter lange kunststof buis in de boorpijp gebracht en gewoon losgelaten. De buis zakt door de boorpijp tot aan de boorkop . Tijdens het boren verzameld zich in de monsterbuis bodemmateriaal in dezelfde volgorde als de bodemlagen. Na tien meter verder boren is de buis “vol” en wordt ze opgehaald aan een staalkabel, waaraan een speciale koppeling zit. Aan boord wordt de kunststof buis op een lange tafel gelegd en voor13


zien van aantekeningen (zoals plaats en diepte) en op handzame lengtes gezaagd. Daarna wordt de buis in de lengterichting doormidden gezaagd; één helft gaat in de koelkast, de andere helft wordt ter plaatse onderzocht in een hypermodern laboratorium van zeven verdiepingen, waarin de nieuwste snufjes op het gebied van analysetechnieken, inclusief een elektronenmicroscoop, staan opgesteld. Het schip zelf is eveneens uitgerust met de meest moderne apparatuur. Zo wordt het schip tijdens het boren niet verankerd, maar op zijn plaats gehouden door 12 elektrisch aangedreven schroeven rondom. Voor de plaatsbepaling wordt een akoestisch baken op de zeebodem gebracht, waarna een computer het schip, d.m.v. een positioneringssysteem, automatisch op zijn plaats houdt, waarbij de maximale afwijking 1 % van de diepte is. De snelle rekenaars weten nu dat bij een boorgat in zeg maar 3.000 meter diep water, hetgeen eerder regel dan uitzondering is, het schip binnen een straal van 15 meter rond het gat moet blijven, omdat anders de boorpijp in gevaar komt. Ronduit indrukwekkend is het mechanisme dat de booraandrijving verticaal “op zijn plaats” houdt. Dit is de zogenaamde “compensator”, welke een vermogen heeft van 400 ton en daarmee de grootste ter wereld genoemd mag worden. Dank zij deze compensator kan er geboord worden tot een zeegang met golven van tien meter hoog. Daarbij, maar ook bij minder hoge golven!, mag de boorinstallatie niet in die mate mee op en neer gaan, om te voorkomen dat de boorbuis “knikt”. De “471” (genoemd naar haar lengte in “voeten” = feet !) gebruikt een enorme hoeveelheid “zuiver” water, die met name voor het laboratorium nodig is. Dit “zoete” water wordt gedestilleerd uit zeewater. Uit deze opsomming kunt u opmaken dat er nogal wat energie, oftewel stroom, nodig is om dit schip in bedrijf te houden. Om precies te zijn “trekt” men circa 12 megawatt, voldoende bijvoorbeeld om een stad als Gouda te voeden. Daarmee komen we dan op het terrein van onze gast-spreker, de heer Verschoor, die als machinist verantwoordelijk is voor deze stroomvoorziening. In “zijn” centrale staan negen dieselgeneratoren, waarvan er constant zes in bedrijf zijn. Van de overige drie is er minstens één echt reserve; de andere kan in reparatie zijn, terwijl nummer drie “gepland” in onderhoud is. Zo kunnen de grote stroomvreters, de scheepsmotoren, de boortoren en de zoetwaterinstallatie, te samen met de rest blijven draaien.

14


De stroomvoorziening wordt ook weer door een computer geregeld. Als bijvoorbeeld door stroming of wind het schip dreigt af te drijven en de maximaal toelaatbare afwijking van 1 % ten opzichte van het boorgat in gevaar komt, vragen de scheepsmotoren meer vermogen. De computer kan binnen negen seconden ! de reserve generator(en) bij schakelen. Als alle beschikbare generatoren desondanks niet voldoende vermogen kunnen leveren om het schip op haar plaats te houden, dan grijpt de computer in en schakelt, in een bepaalde volgorde van prioriteit, stap voor stap de op dat moment minder belangrijke stroomconsumenten uit. Deze volgorde is bijvoorbeeld eerst de waterinstallatie, dan de airco, dan de ventilatoren, enz. enz. De heer Verschoor heeft een aantal video’s bij zich, waarvan er enkele worden gedraaid. De prachtige opnamen doen zijn verhaal nog meer leven. De werkcyclus op de “471” is twee maanden. Dat wil zeggen dat om de twee maanden zowel de bemanning als de groep geologen wisselen. Ook dat is een hele operatie. Normaal blijft het schip gedurende deze twee maanden op zee en alleen voor de “wisseloperatie” komt het aan de kade, “ergens” in een haven. Voordat de “oude” bemanning en de dames en heren geologen, waarvoor ook vervoer naar huis (= de hele wereld) geregeld moet worden, de “nieuwe” ploeg (die al aanwezig is en in hotels is ondergebracht) hebben bijgepraat, worden ondertussen containers geladen met de monsterhelften uit de koelkast, afval uitgeladen en noem maar op. Daarnaast worden de brandstoftanks “bijgevuld” (zo’n 24 uur pompen!), 1001 dingen aan boord gebracht en vooral niet te vergeten voedsel voor 2 maanden voor ruim 100 personen en ...... drank. Jazeker, maar dan zonder één druppel alcohol. Die is taboe ! De enige alcohol aan boord is te vinden in de compleet uitgeruste ziekenboeg, waar een arts/chirurg indien nodig, naast het uitdelen van een “paracetamolletje”, ook kiezen trekt, een gebroken bot spalkt of zelfs een opspelende blindedarm pijnloos verwijderd. De heer Verschoor kan nog uren doorgaan, maar het is al laat geworden. Als afsluiting toont hij ons nog wat bijzondere voorwerpen. Als er een boorgat “bekeken” moet worden of om de boorkop precies in de trechter te krijgen, laat

15


men een speciale onderwatervideocamera zakken, soms wel tot 10.000 voet diepte. Bij wijze van “experiment” laat de bemanning dan wel een “iets” meezakken, gewoon om te zien wat er gebeurt bij die enorme druk. Uit deze “proeven” is onder andere gebleken dat een gewoon potlood ongeveer de helft kleiner wordt, dat een rauw ei en een glazen fles met water het experiment niet overleven, een luchtballon wél en dat een piepschuim koffiebekertje tot ongeveer een tiende van zijn oorspronkelijke afmeting wordt gereduceerd. Van deze laatste werden een paar voorbeelden getoond. Kortom een uiterst boeiende, maar ook leerzame avond, die veel te vlug voorbij was en een onderwerp, het diepzeeboren, waarover met name de heer Verschoor nog lang niet uitgepraat is.

Gelukkig hebben we hem de toezegging kunnen ontlokken om nog eens terug te komen. Een belofte waar we hem zeker aan zullen houden ! Mijnheer Verschoor, namens alle aanwezigen, nogmaals heel hartelijk bedankt ! Ger.

16


DE WERKPLAATS. Maandag 28 December 2009 hebben we de werkplaats op de club maar eens een grondige opknap beurt gegeven, dat was hoog nodig, want het zag er niet meer uit. Nu het clublokaal er zo netjes bij lag, moest de werkplaats ook maar eens gebeuren dachten kledder en klodder. Afijn een week eerder met een paar leden afgesproken dat we dat varkentje wel even gingen wassen; als je het met een paar mensen doet dan is het immers ook zo gebeurt. We hadden om 08.00 uur afgesproken en de meesten waren er ook om die tijd, de gebroeders Peters, Henk van Gils en kledder en klodder (Maarten & Hans). Paul de Lange verscheen iets later want die was ‘s morgens nog even met zijn verwarmingsketel aan het stoeien geweest. Het is natuurlijk ook niets als je ‘s morgens de badkamer instapt, onder de douche springt en onder een koude straal terecht komt; dan spring je er heel gauw weer onder verdaan. Bbbrrrrrrrr. Ik tenminste wel. Maar ik dwaal af van mijn verhaal: dus we zouden de werkplaats een opknap beurt geven, Klodder, die wat vroeger was dan de rest, had de koffie al klaar staan. Eerst een bakkie en even overleggen hoe we het zouden doen, want werkoverleg is altijd zeer belangrijk, al was het alleen maar voor de koffie………………….. rond een uur of negen zijn we dan maar begonnen, het is tenslotte geen aangenomen werk.

17


Op ons “gemakkie” een emmer warm water getapt en met verdunde bleek op smaak gebracht en ik moet zeggen, na een emmer of twintig water ging het er op lijken dat het plafond aardig schoon werd. Het was geloof ik 15 jaar geleden dat daar voor het laatst een lap over was gegaan, dan kunt U zich ongeveer wel een voorstelling maken hoe het er (niet) uit zag. Nu zijn een aantal van deze Klodderaars wel wat “BAGGER” gewend, dus dat scheelt al een slok op een borrel………………….

Nadat alle plafondplaten en de TL-armaturen hun schoonheidsbehandeling bijna hadden ondergaan, gingen we dapper de wanden ook nog maar even een beurt geven: mooi wit sauzen. Maar volgens Thijs, onze kok voor deze dag en tevens Hoofd was de soep heet genoeg om gegeten te kunnen worden.

van de MBVA

En de demo, afgelopen jaar in Streefkerk waar Thijs met een AK-47 achtig wapen aan de rand van het bassin de zaak bewaakte nog vers in ons geheugen zaten wij dus zeer rap en uiterst ordentelijk aan tafel, Paul was s,morgens na de CV ketel strijd nog even naar een supermarkt geweest om het broodnodige voor de inwendige mens aan te schaffen…………. 18


Na het (uiterst netjes) verorberen van deze maaltijd zijn wij na een uurtje of zo weer -min of meer- vrolijk verder gegaan, inmiddels was er al een extra emmer latex gehaald en de nodige kleine en grote kwasten, zo s’morgens vroeg vergeet je wel eens wat…...

Vele handen maakten ook hier licht werk en zo rond 14.00 uur waren alle wanden dan ook voorzien van een lekkere frisse laag witte latex……. Na het schoonmaken van de vloer hebben we gezamenlijk de werkplaats weer ingeruimd en direct alle apparatuur ook maar even een behandeling gegeven……. we waren nu toch lekker bezig…………………. Om claims te voorkomen bewust een kleinere foto van het eindresultaat, het doet gewoon zeer aan de ogen………...

Ik wist niet dat er nog meer van die klodderaars en harde werkers bestonden! Bedankt jongens: gebroeders Peters, Paul , Henk, Klodder en Kledder zelf.

Kledder & Klodder 19


De Kathy is weer thuis.

Zo aan het begin van 2010 weer eens een stukje van mijn hand. In 2008 lag ik in scheiding, en door een gebrek aan financiën was ik genoodzaakt om één van mijn schepen te verkopen. Dat werd de Kathy. De Bever kon niet, dat is mijn kindje. Maar dat ik de Kathy weg moest doen zat mij ook niet helemaal lekker. Al kon ik hem toch aan een serieus iemand verkopen. Arie Vink werd de nieuwe eigenaar van het scheepje. Ook hij beleefde net als ik veel plezier aan de Kathy. In de laatste week van December, als Paul de Lange bij ons is, gaat het natuurlijk ook over varen. En over mijn Kathy. Je zou Arie eens kunnen bellen, dat deed ik dus. De terugkoop is snel beklonken, en afgesproken word dat het scheepje op 12 Januari tijdens de Nieuwjaars borrel weer met ons mee terug gaat naar Pijnacker. Dan op 1 januari belt Arie mij op voor het adres. Hij wil haar op 2 Januari al brengen, omdat hij ook nog even langs Quartel wil. En dat zit hier in Pijnacker. Enfin, om een lang verhaal iets in te korten.

De Kathy staat weer thuis! Ofwel haar thuishaven is niet meer Hendrik ido Ambacht, maar Pijnacker. Ik heb haar inmiddels ontdaan van alle beschadigingen. En ze is weer klaar voor het grote werk. Binnenkort gaan wij beginnen om onze zolder te verbouwen naar een grote hobby ruimte. Dan kan Daan haar klokken reparaties weer doen, en ik mijn schepen afbouwen. En een begin gaan maken aan een kleine modulebaan. Het komende jaar heb ik mij voorgenomen om ook weer meer te gaan varen. Ben inmiddels ook nog lid van Rijnmond geworden, en ook daar hebben ze mij het hele jaar nog niet gezien. Tijdsgebrek en ook vaak weinig zin hebben mijn zenders in de koffer laten zitten. En een jaar sabatical is voldoende dacht ik zo. Aan een ieder de beste wensen voor 2010, en tot aan de waterkant!

Groeten Steef en Daan 20


Nieuwjaarsreceptie 2010 De receptie was laat dit jaar: 12 januari pas. Het was koud en guur, met sneeuw en ijs en het vroor. Maar in de club brandde de kachel en steeg de temperatuur tot een stuk boven de twintig graden. Zoals gewoonlijk begon de avond heel rustig, hoewel een aantal mensen een flinke aanloop hadden genomen. De drank was helemaal geregeld en er lag voldoende kaas en worst in de koelkast. Bij een echte receptie kun je daar echter niet mee volstaan, daar hoort wat meer bij, dus zijn er driftig pinda’s, borrelnootjes en deze keer eens bonbons ingeslagen. Maar toen kwamen de “van Gilsten” binnen; Nel met twee borden met ronde cakes voor bij de koffie en Henk zeulde met een grote pan met eigengemaakte (nee, niet door Henk!) gehaktballetjes met veel saus, omdat we die de vorige keer zolekker vonden.

Het klapstuk bleek pas later, toen er schalen met allerlei heerlijke hapjes rondgingen. Hans en Anita hadden zich uit21


geleefd op gevulde eieren, rolletjes ham en worst, gevuld met allerlei vullingen, die stuk voor stuk de tong en het verhemelte streelden. Veel bewondering oogstte de gevulde kleine tomaatjes: schitterend om te zien en bijna te mooi om op te eten. Maar lekker !!! Als je dan achter de bar staat en je mag je vrienden voorzien van al dat lekkers en een slokje om het geheel weg te spoelen, waarbij de wijn niet vergeten was en je hebt bovendien assistentie van Annemieke, dat kan voor jou de avond gewoon niet meer stuk. Zoals gewoonlijk vormden zich al snel een viertal “eilanden” in het Ruim. Natuurlijk allereerst de kaarttafel met wat supporters en als tweede de tafel achterin, waar altijd wel een schip in aanbouw te bewonderen is en waar wat aan gewerkt wordt.

Verder de “leestafel” waar lekker gekletst wordt en waar op deze avond de dames zich verzameld hadden, die ter gelegenheid van de receptie hun ega’s vergezelden. Tenslotte het clubje aan de bar, waar het natuurlijk altijd “bar” gezellig is.

22


Aanvankelijk ging bij de koffie de cake er best in en met enige aandrang lukte het bijna beide cakes geheel te “slijten”. Ondertussen waren de balletjes heet en konden deze in “frikadel”bakjes, met een paar lepels saus, heel slim vergezeld van een vork! uitgeserveerd worden. Het was een knalrode saus en lekker pittig. Deze jongen had voor de gelegenheid een wit shirt aan en ja, jullie begrijpen het al, toen er een bal een vrije val maakte was dat laten we zeggen duidelijk zichtbaar op dat witte veld. Geen nood zei Nel,er zit geen tomaat in, dus dat was je er zo uit. In zekere zin had ze gelijk, de vlekken gingen er uit, maar dat “zo” kan je wel vergeten. Tweemaal biotex, cif, groene zeep niets hielp. Uiteindelijk lukte het na een nacht in een emmer met dikke bleek. Met de vlekken waren ook de opdrukken verdwenen, maar die vond ik toch niet mooi. Om goed acht uur meldde zich, net op tijd voor de gehaktballen, een viertal “buren”, de mannen van de stoomclub van Nedstaal, die de laatste jaren traditiegetrouw Nieuwjaar komen wensen.

23


Zij hadden de week daarvoor (zij hebben hun clubavond ook op dinsdag) zelf een nieuwjaarsreceptie en hadden wel een afvaardiging van ons verwacht, temeer daar wij ook uitgenodigd waren. Helaas is dat echter door Hans en mij, die de week dáár voor nog over de jubileumtentoon-stelling waren wezen praten, niet goed begrepen en is er van dat bezoek niets terecht gekomen. Sorry! Tijdens het uur dat ze bij ons waren zijn de verhoudingen weer helemaal goed gekomen, zo die al verstoord geweest zouden zijn. Als ik zo de voorgaande pagina’s even teruglees krijgt niet alleen een buitenstaander, maar zelfs ik een beetje de indruk dat de receptie één geweldig vr . . .feest was. Nou, om heel eerlijk te zijn; dat was het ook. Toen we dan eindelijk dachten, hè, hè, we zijn er door, komt Hans met de nuchtere opmerking: in de koelkast in de bestuurskamer staan nóg vier schalen!!! Bijna zuchtend zijn we gaan kijken en ja hoor, bingo! Uiteindelijk lukte het toch wel om drie van de vier schalen leeg te krijgen. De vierde kreeg een speciale bestemming. Zoals vaker, bijvoorbeeld met het haringhappen, gaat een resterend deel naar de bewaking van Nedstaal. Zo ook deze keer en de gaven worden altijd in dank aanvaard. Het zal je maar gebeuren: nachtdienst en dan een schaal overheerlijke hapjes! Haal je best de ochtend mee. Al met al weer een heel gezellige Nieuwjaars bijeenkomst, die ook een beetje gewoontegetrouw “wat uitliep”, maar dat moet ook af en toe kunnen.

Ger

24


Hallo, ik zal mij even voorstellen: Mijn naam is Bas Gennesse, ik ben al ongeveer 2 jaar lid, maar door mijn werk niet zoveel op de club geweest (kapitein) Ik ben van beroep kapitein op diverse zeeslepers (Statum/Vigilant van rederij Engelsman) Hiervoor heb ik bij Smit op de grotere boten gevaren en bij Bos-Kalis op diverse baggerschuitjes (dit veelal in mijn vrije tijd bij Smit) Ook heb ik in mijn vrije tijd (soms wel 6 maanden) veel bij de werf van Bos-Kalis gelopen (scheepjes/vaartuigjes vaarklaar maken)Als bij baantje Voornamelijk maakte ik lange zeereizen met de grotere boten van Smit en zat veel bij het bergingswerk. De grotere boten zijn helaas allemaal verkocht en ik had zin om meer thuis te zijn (kortere reizen) Ook was ik het zat om veelal de enigste Nederlander aan boord te zijn. Vanaf 2004 werk ik nu dus bij Rederij Engelsman Deze had eerst de Dutch-Pearl en de Dutch-Partner Die zijn nu ook verkocht en nu heeft hij 2 nieuwe Damen Shoalbusters van het type 3009 en vier ik daar mijn lusten op bot.(Het zijn heerlijke gooien smijt bootjes) Helaas kwakkel ik momenteel wat met de gezondheid, maar we gaan er van uit dat dit niet blijvend is. Vandaar dat ik nu wat meer tijd heb om bij de club langs te komen Ik heb als hobby het bouwen/verzamelen van werkschepen en heb er inmiddels boven op zolder aardig wat staan (rond de 12) Het is een aardig museumpje aan het worden. Ze mogen van Lena niet naar beneden komen want dan is volgens haar het hek van de dam en staat binnen de kortste keren het hele huis vol met de meest uiteenlopende modelschepen (ze heeft wel een (klein) beetje gelijk) Ik heb dus wat meer tijd nu om weer diverse modellen af te stoffen en weer vaarklaar te maken Men heeft mij inmiddels al diverse keren met wat bootjes voorbij zien scharrelen op de club De Southampton (havensleper) heeft weer een dokbeurtje gehad en is er klaar voor Ook de Neptun9 lief bootje) is weer geheel vaarklaar De Volharding 1 ligt nu in het dok Ze is al geheel uitgelood, elektrisch in orde gemaakt voor zover en daar word nu de laatste hand aan de stuurhut gelegd (verfwerk) 25


Het uitloden van de diverse modellen heb ik in het testbakje op de club gedaan,waarvoor mijn dank groot is Ik heb geen badkuip helaas thuis en als ik over een badkuip in de tuin begint, dan komt er een vreemde tinteling in de ogen van Lena. Dat vindt ze nu net te ver gaan. Wel ben ik nu bezig met zelf een bakje te maken, echter mocht ik daar ook de partytuintafel niet voor inscheren. (wat ik weer flauw vond.) Als de Volharding klaar is dan begin ik aan de Kalle Dat is ook een lief stoomslepertje Deze moet ook aan de praat gemaakt worden en een verfbeurtje Dat verven is ook een apart verhaal Ik ben sinds kort in het bezit van een airbrush compressortje en een spuit Tot zover goed, nu het spuiten nog een beetje onder de knie krijgen. Dat lukt inmiddels al aardig na mijzelf, de schuur en de werkbank rood te hebben gespoten.

Ook is de kachel in de schuur nu een soort van licht roze, verder lukt het aardig. Mijn baard menierood vond Lena ook iets te ver gaan,die is er dus nu af Ik heb inmiddels een mooi 2e hands afzuigertje in de schuur gemaakt naar buiten toe zodat nu ook de boom in de tuin van de buren licht roze herfstkleuren krijgt. Dat ding heeft 2 standen, nl uit en volaan, zodat je toupetje er gelijk tegenaan zit Ik weet dus nu weer waarom dat ding al jaren daar in de hoek stond De buren zijn er inmiddels ook aan gewend,want nadat de buurvrouw mij had gezien met een soort van gasmasker op liep ze hevig hoofdschuddend weg. Raar? Het spuiten op zich lukt mij nu inmiddels aardig en ik boek leuke resultaten zonder mezelf mee te spuiten. (ook heb ik nu door dat verfspuiten en sigaren roken niet echt samen gaan, al die as is niet goed voor de afwerking) Het gaat inmiddels zoals gezegd aardig goed met het spuiten,na de buren te hebben overtuigd dat het beginners problemen waren

(wie zet er dan ook een boom achter mijn afzuigertje) Ze zijn nu ook gewend aan mijn outfit, nl een knaloranje overal en een gasmaskertje Er zit nu een filtertje in het afzuigkapje. Voor het milieu zou ik maar zeggen Ik heb ze daarna niet meer gehoord dus neem ik aan dat het goed gaat .Ze schrikken ook niet meer (misschien enige gewenning?) Wel lopen ze nog hevig hoofdschuddend en mompelend voorbij als ik in de schuur sta te spuiten 26


Verder lukt dit dus inmiddels aardig,dat spuiten Ik weet nu dus ook dat acryl lak en gewone lak niet samen gaan Verder heb ik als statische modellen nog al wat schepen staan Zwarte zee 2 Zwarte zee 4 Ebro Curacau (radar passagier schip. Arion (word nog varend) Smit-Lloyd 45 (heeft gevaren,na gezonken en weer gelicht te zijn doet hij het niet meer, toch niet zo waterdicht Nu inmiddels wel. Deze moet dus ook weer varende gemaakt worden. Ook heb ik de mooie zeesleper Clyde van Smit staan Deze is geheel van koper/metaal (totaal 5 jaar aangewerkt) Zelfs de dekplankjes zijn van echt teakhout Hij heeft diverse keren in het sleepboten museum in Maassluis gestaan Deze kan als het moet ook varen (echt een fantastisch vaarbeeld) Als het kan dan stel ik het een en ander wel tentoon op de modelbouw show van de club op 6 maart. Nou,dat was het voor deze keer. Dus als jullie een sigaren rokend ietwat gezet volgekladderd onbekend figuur op de club zien dan ben ik dat. Ik heb tegenwoordig ook last van een modelbouw kater Een modelbouwkater? wat is dat dan? nou dat zal ik jullie uitleggen; Een rood/wit gestreept katertje van 3 mnd oud, luisterend naar de naam Garfield Vind uiteraard alles wat ik in elkaar knutselt fantastisch interessant. Zo heb ik al drie keer de mast opgetuigd van de Volharding 1 Heeft nu ook een officieel schuurverbod gekregen (kon ook ineens vliegen) Heeft nu ook een kleurtje erbij, nl marineblauwe streep (liep voorbij toen ik uiterst geconcentreerd een blauw vlakje aan het spuiten was.)

Van voor tot achter,dat dan weer wel. Verder gaat alles lekker zijn gangetje hier. Tot zover mijn hobby avonturen (er kunnen er meer volgen)

Groetjes Bas

27


TAFELKLEDEN Tafelkleden is een kreet die de laatste maanden regelmatig in ons clubgebouw werd gehoord. Het bestuur zat er best een beetje mee in haar maag. Met het oog op de aanstaande jubileumviering is er ruimte gehuurd in Landvast om onze trots ten toon te stellen. De modellen worden daartoe op tafels geplaatst en omdat dit fraais nu eenmaal beter tot haar recht komt op een mooie, rustige ondergrond, hadden we gaarne, bij voorkeur blauwe, tafelkleden op deze tafels gezien. Helaas kon Landvast ons daar, ondanks alle goede wil en medewerking, niet aan helpen. Ook vragen bij mogelijke bezitters van voldoende te lenen tafelbedekking in acceptabel design en kleur leverde geen resultaat op. Ten einde raad, of in elk geval een heel eind op weg, besloot het bestuur het voor ons modelbouwers moeilijke woord “zelf kopen” heel voorzichtig in overweging te nemen. Zo links en rechts werd eens geïnformeerd en al gauw bleek dat daarvoor minimaal wel een paar euro per strekkende meter op tafel gelegd diende te worden. Nu hadden wij “slechts” een slordige 75 meter in ons hoofd (niet echt, gelukkig), zodat enig simpel rekenwerk het bestuur van kleur deed verschieten en het hier en daar een licht hartkloppingetje veroorzaakte. Gelukkig is er altijd wel een toepasselijk spreekwoord in de buurt en deze keer vonden we: “Als de nood het hoogst is, is er altijd wel iemand in de buurt die een oplossing weet.” Zo ook in dit geval, in de vorm van een lieve vriendin Riek, die voor ons wel eens op de markt in Rotterdam zou willen gaan kijken. En ja hoor, BINGO! Vanaf de dinsdagochtendmarkt belde ze mij mobiel telefonisch op met de heugelijke mededeling dat zij een kraam gevonden had, die ruim 75 meter mooie, blauwe stof, zelfs kreukvrij, aan kon bieden voor één euro de meter. Gewoon verder niet nadenken en doen. ’s Middags gelijk de stof opgehaald en ’s avonds op de club aan het bestuur getoond, die bijzonder in haar nopjes was met dit koopje. En Riek heeft er als dank voor haar moeite een bakje met groen aan overgehouden. Ze heeft zelfs aangeboden om de op lengte gescheurde (ja, dat schijnt te kunnen!!!) kleden om te zomen, zodat ze helemáál fraai worden.

28


Vanwege het transport is het doek, dat overigens een en een halve meter breed is, in twee stukken van zevenendertig en een halve meter gedeeld. In overleg met het bestuur is bepaald dat het voorlopig het verstandigst lijkt om de lappen in negen gelijke delen te splitsen, zodat we straks over achttien mooie tafelkleden beschikken, welke zowel op een paar aaneengeschoven tafels, als op een marktkraam passen. Door een ad hoc commissie is bepaald, met behulp van geavanceerde rekenapparatuur, dat de lengte van de delen dan bijna ongeveer rond de vier meter en zestien komma zesenzestig centimeter zal gaan bedragen. Er wordt aangenomen dat na het omzomen deze lengte mogelijk iets verminderd zal zijn. Met veel dank aan Riek is het bestuur gelukkig met deze aanwinst, in de overtuiging dat daarmee onze vereniging bij demo’s, maar zeker bij de komende (en volgende) jubileumtentoonstelling(en) weer op een uiterst verzorgde wijze naar voren komt. Er zijn inmiddels een paar dagen verstreken toen de twee zakken met tafelkleed in wording zijn leeggehaald. Ziet er goed uit, mooie donkerblauwe stof. Als eerste valt op dat de zijkant geen zelfkant is, zodat de kleden straks ook in de lengte omgezoomd zullen moeten worden, aan beide zijden derhalve! Daarbij komen dan ook nog de twee kopkanten. Bij het scheuren van de prille kleden ( heerlijk werk is dat toch ) op de vastgestelde lengte van ruim vier meter, bleek dat er negen volle lengtes per deel (37,5 meter) gingen en dat er dan nog een paar meter over bleef voor een kleedje van respectievelijk twee en een van drie meter. De kraamvrouw had dus met een royale hand gemeten, waarvoor dank. Eerder genoemd rekentuig vertelde bij navraag dat er dan aan twintig kleden “slechts� ruim tweehonderdentwintig meter gezoomd hoefde te worden. Arme Riek! Dat kan ik haar niet aandoen. Maar ook voor dit werk is kennelijk altijd wel iemand te vinden Gelukkig is er een andere vriendin die heeft aangeboden deze (lijkt mij) vervelende klus voor mij (en een beetje voor de club) uit te laten voeren. In zulke gevallen kun je beter niet te veel vragen stellen, maar het geweldige aanbod dankbaar aanvaarden.

Dat heb ik dan ook maar gedaan met een welgemeend: Dank je wel! Ger

29


30


We zijn alweer in Januari van het nieuwe jaar 2010 beland. Na een goed uiteinde en een nieuw begin hoop ik dat het nieuwe jaar net zo goed verloopt als het afgelopen jaar, ook wat de demo’s betreft. Er zit een verschuiving aan te komen in het bestuur, Wessel Riezebos legt zijn functie als Secretaris neer. Ik doe hierbij een oproep aan onze leden om zich aan te melden voor deze functie; aan het prikbord op de club hangt daarvoor een formulier. Ook zijn we weer op een stijgende lijn wat nieuwe leden betreft. Ik wil nog een kleine correctie plaatsen: in het vorige boekje heb ik vermeld dat de contributie in 2010 omhoog zou gaan, maar dat is pas in 2011, als het dit jaar door de ledenvergadering is geweest en de leden het er mee eens zijn. Wat ik ook nog even wil aanslingeren is dat er een wal-Kapitein moet komen, dit kan meteen in de ledenvergadering beslist worden, wie daar de aangewezen man voor is. De Tentoonstelling. De laatste keer heeft de redactie een inschrijfformulier bij het boekje gevoegd waarop jullie de schepen op kunnen geven die op de Jubileumtentoonstelling komen te staan. Zouden jullie dit eerdaags kunnen inleveren bij mij ( liefst voor half februari), het mag ook via de E-mail naar mij toegezonden worden, mijn E-mail is kikkert@mbva.nl of je kan mij ook bellen 06-40753275 (na 18.00 uur) voor de leden die niet in de gelegenheid zijn om naar de club te komen. Zo luitjes dit was het weer! Een voorspoedig bouwjaar en veel vaarplezier dit jaar. M.Kikkert.

31


WellichtWetenswaardigeWebsites

32


Februari: 11 15 20 25 25

Reinier Platschorre Maarten Kikkert Gert Jan Sprong Koen van Achthoven Karel den Boer

Maart: 15 29

Alex Schwagermann Andre van de Berg

Namens Bestuur en Leden van de:

3333


Datum 9 Febr 20/21 febr 6 Mrt

Evenement ALV

2 Modelbouwshow Tentoonstelling 30 jr MBVA

Locatie

Plaatsnaam

‘t Ruim

Alblasserdam

Zeelandhallen

Goes

Landvast

Alblasserdam

10 Apr

1 Soepvaren AMVZ

Wollefoppehaven

Zevenkamp

14/18 Apr

2 Intermodellbau

Westfalenhallen

Dordtmund

24/25 Apr

2 Modelbouw & Miniatuur

Darling market

Rijswijk

8 Mei

3 Open Havendagen

Lingehaven

Gorinchem

13 Mei

2 Werkschependag 10 tot 16 uur SMG IJmond

Heemskerk

29/30 Mei

2 Dordt InStoom

Centrum

Dordrecht

26 Juni

4 Jaarmarkt 9 tot 16 uur

Centrum

Hoornaar

9 Oktober

1 Snertvaren AMVZ

1 2 3 4

= = = =

Zevenkamp

Onder voorbehoud. ter info: geen MBVA deelname Demo open water Demo met bassin

34


35

brulboei 2010-1  
brulboei 2010-1  

De Brulboei is het contactorgaan van de modelbouwvereniging " ALBLASSERDAM "

Advertisement