Page 1

De BRULBOEI Is een uitgave van de Modelbouwvereniging ALBLASSERDAM. 1


2008 - 5

Mede modelbouwers, Voor menigeen zitten de jaarlijkse vakantieweken er weer op en gaan we (voor zover mogelijk met dit weer) voorzichtig denken aan een mooi najaar, de eindredactie is al aan het nazomeren in het Spaanse, waarschijnlijk om St Nicolaas te overtuigen van zijn Goede aard, maar dit even terzijde. De eindredactie heeft ook een complete (vrije) dag, voor zover mogelijk, opgeofferd om er achter te komen op welke manier “ de Brulboei “ nu eigenlijk gemaakt wordt. In dit Nr een uitgebreid verslag hoe het een en ander nu precies in zijn werk gaat en hoe de helikopters vliegen…………….. Uiteraard kunnen jullie ook een meer dan uitgebreid verslag lezen en bekijken hoe het de MBVA is vergaan in Madurodam of misschien is de titel: “Overname van Madurodam door MBVA” beter op zijn plaats…… Wat heb ik daar een lol gehad; helaas geld dit niet voor iedere deelnemer die dag, maar stug doorlezend komen jullie daar van zelf wel achter wat ik hiermee bedoel. Soms doet een oproep(je) in dit blad wonderen……… Ook nu weer; schreef ik in het vorige Nr over de wat mindere bijdragen van de leden voor wat betreft de copy. . . . . Wel dat heb ik geweten: vanuit de meest onverwachte hoeken en gaten kwamen de bijdragen richting de redactie. Heren, mijn Dank daarvoor, echter en nu komt ie (ik hoor jullie al zuchten: “het is ook nooit goed”) door die onverwachte stortvloed aan copy is deze “Brulboei “ te klein om alles te kunnen plaatsen. In een volgend Nr staan dan ook nog een aantal van jullie bijdragen. Verder in dit Nr een gecombineerd verslag van de Molenmarkt, de Nationale Museumdag en het Havenfestival. vr.gr. HANS 2


Maria van Geenen Miep We weten allemaal dat Miep, de vrouw van Alois Schisler, ziek was. Ondanks dat kwam ze toch af en toe, als ze maar even kon, met Alois mee als we aan het varen waren. Op het Makado, in Hardinxveld, bij het Baggermuseum, overal zagen we haar in haar rolstoel vol interesse naar onze boten kijken. Dinsdagavond 29 juli lag, voor ons toch nog onverwachts, het bericht in de brievenbus, dat zij was overleden. De volgende dag, op 30 juli, hebben Hans en ik haar mede namens jullie allen en samen met haar man, kinderen, verdere familie, vrienden en bekenden, in de aula van de “Essenhof� in Dordtecht, de laatste eer bewezen en haar naar haar laatste rustplaats mogen begeleiden. Wij wensen Alois en zijn gezin heel veel sterkte om dit verlies te dragen. Ger

3


Drukkerij RAD Het zal niet de eerste keer zijn dat jullie je afvragen wat een drukkerij nu weer met een, en dan in het bijzonder “onze”, Modelbouwvereniging te maken heeft. Waar jullie dan ongetwijfeld opnieuw bang voor zijn is, jawel hoor, het inmiddels overbekende regeltje: Dat zal ik jullie dan eens uitgebreid uit de doeken gaan doen. Het tegenovergestelde is, dat als ik gewoon vertel dat RAD de drukker van ons clubblad “de Brulboei” is en het hoofdstuk afsluit, je eens moet horen wat een commentaar er dan volgt (nog afgezien van het feit dat jullie dan zèlf stukjes moeten gaan schrijven !!!) . . . . . . . . . . Doodse stilte! Ik ga daarom maar gewoon door en zal het een beetje op een sprookje laten lijken. Er leefde eens (1967; het is een modern sprookje!) in Dordrecht aan de Hoekenessestraat 22 een jong echtpaar dat naar de namen Ad en Els den Houter luisterde. Zoals dat vaak/meestal gaat kwamen er kindertjes; een zoon Johan en een dochter Jolanda. Zoals dat heet: een rijkelui’s wens! Maar die kindertjes (Pa en Ma ook) wilde eten en daar moet geld voor in het laatje komen en dat verdiende Ad als drukker in een drukkerij in Hendrik Ido Ambacht. Omdat moeder, ondanks het huishouden en de opvoeding van de kinderen, toch nog tijd over had om zich te vervelen, wierp ze zich op haar hobby, het voor de kerk typen van liturgieën en andere geschriften. Toen men haar eenmaal gevonden had en haar grafische kwaliteiten ontdekte, liep het al gauw lekker en er kwamen zo van links en 4


rechts van die vraagjes als: Zeg Els, kan je voor mij niet even dit en kan je niet even dat, en ga zo maar door, zoveel, dat het bijna een bedrijfje leek. Dan is het punt niet ver meer dat je naar de Kamer van Koophandel stapt en er ook een bedrijf van maakt. Omdat ze zich meer en meer ging toeleggen op het geven van reprografische adviezen werd de naam Reprografisch Adviesbureau Dordrecht – RAD. Els gaf de adviezen en bereidde het werk voor en Ad zorgde voor het perfecte drukwerk. Het duurde niet lang, of men wilde zoals dat heet: “Voor zichzelf beginnen”. Het feit dat ondertussen de drukkerij in H.I.A., waar Ad werkte, er mee stopte, speelde daar een belangrijke rol in. Ze vonden in dezelfde straat waar zij woonden een leuk hoekpand aan de Hoekenessestraat nummer 1. Een pentekening van deze eerste zaak hangt aan de muur van de huidige ontvangstruimte.

5


Natuurlijk moest deze jongen met z’n fototoestel ook even naar de Hoekenessestraat om te kijken of de tekening wel klopte en . . . kijk zelf maar !

Nou, de tekenaar mag van mij blijven. Mooi! Zo werd in 1982 in dat hoekpand Drukkerij RAD opgericht; een bedrijf(je) met een oppervlakte van 85 m2, waar in de schuur een eenvoudige drukpers stond opgesteld. Een nieuwe naam achtte de Kamer van Koophandel niet nodig. Waarom? RAD is bekend en goed. Houden dus! Noem het gewoon “Drukkerij RAD”! De kinderen groeide als kool en de zaak groeide mee. Zo hard zelfs dat in 1996 een nieuw pand voor de drukkerij in gebruik werd genomen. Het 6


stond aan de Baron van Boetzelaerlaan 59A en had een oppervlakte van 600 m2.

De zaken gingen goed, dat wil wel zeggen dat er keihard gewerkt moest worden, en de ruimte bij de Baron begon al snel weer veel te krap te worden. Net om de hoek, aan het Reewegpad nummer 22 vonden Ad en Els een veel grotere geschikte ruimte, waar voorheen een bakkerij was gevestigd. In 1996, zeven jaar later al, werd er opnieuw verhuisd met de zaak. Het nieuwe bedrijf, met een ruime kantoorverdieping, kon worden ingericht naar eigen wens en smaak. Het huidige oppervlak bedraagt 850 m2, terwijl er, dank zij een flinke dosis geluk, een mogelijkheid tot uitbreiding met circa 500 m2 in het verschiet ligt. Inmiddels is in 2007 het 25-jarig bestaan van het bedrijf gevierd en is zoon Johan opgenomen in de leiding van de zaak. 7


De drukkerij is zeer modern, zodat het geheel, technisch gezien, al snel ver boven mijn chapeau gaat. Daarom werp ik me maar op een ander heel belangrijk, zo niet het allerbelangrijkste, aspect. Dat is natuurlijk de mens, oftewel: het Personeel.

Momenteel bestaat dit aantal op volle sterkte uit 16 personeelsleden van beiderlei kunnen. Daar kan ik natuurlijk lang en breed over uit gaan wijden, maar dank zij het onvolprezen medium dat computer heet en het gebeuren dat iets als www heet, kunnen jullie die schone smoeltjes en smoelen hoogstpersoonlijk zelf bewonderen door gewoon op www.drukkerij-rad.nl te klikken. Klik je dan “Bedrijf” en daarna “ons bedrijf” aan, zie je vanzelf alle zestien koppetjes verschijnen; klik op een hoofdje en je hebt de bijbehorende 8


naam ook nog. Bovendien heb je dan het hele verhaal uit de eerste hand op je eigen monitor. Waarschuwing! Als je alleen tot zover gaat en niet verder leest, mis je natuurlijk wel mijn glasheldere toelichting op de complete handelingen voor het tot stand komen van één exemplaar van ons aller Brulboei. Om een tipje van de sluier op te lichten kan ik je nu wel alvast verklappen, dat, hoewel ik maar één “totstandkoming” beschrijf, deze ook geldt voor de andere 154 exemplaren. Het personeel dus. Wat kan ik daar van zeggen. Zoals aangegeven is de zaak in 1982 begonnen en is in 2007 het 25-jarig jubileum gevierd. Als jullie dan weten dat er nog steeds mensen “van het eerste uur” werken en dat er wel steeds personeel is bijgekomen, maar dat er nog nooit personeel is weggelopen, dan mag je heel voorzichtig stellen dat het bij RAD met de werksfeer wel goed zit. Het feit dat naast het enthousiasme van het personeel daarbij ook enkele vooruitstrevende en creatieve medewerkers al jaren aanwezig zijn, wordt mede zichtbaar in de RAD kalender van 2008. Een kalender die zo bijzonder en origineel is, dat bij een grafische kalenderwedstrijd de Middel -eeuwen-kalender 2008 van Frank en Johan uit 140 inzendingen, met name vanwege de originaliteit, gekozen is. Deze kalender hangt natuurlijk in ’t Ruim en is door alle leden geheel gratis te bewonderen. Indien nodig gebruikt het bestuur en enkele leden hem gewoon om de datum af te lezen. Maar we zouden het over het drukken van ons lijfblad de Brulboei hebben. Komt er aan ! Al de leden van de club dragen min of meer om de twee maanden bij aan de totstandkoming van de ko9


pij. Hans frommelt dat op een schijfje ( nee Maarten, géén leverworst!), ik zet hier en daar een komma of een punt tussen en breng dat CD-tje naar Els om te horen wanneer “ze” klaar zijn. Deze keer ging het precies zo, behalve dan dat laatste, want dat hoorde ik pas aan het eind van de ochtend. Om half negen stond ik met het schijfje in de hand op de stoep bij RAD, waar Els me direct overdroeg aan Ad, omdat Johan met vakantie was. Allereerst gingen we naar boven, naar het kantoor, waar Colin al achter zijn PC op ons zat te wachten. Het schijfje, waar naast de tekst apart ook de kaft en de advertenties op staan, worden in de computer geladen. Colin zet de pagina’s daarop in de juiste volgorde en maakt het geheel gereed voor

10


de grote kopieermachine, die beneden in de drukkerij staat. De tekst heet dan ineens “redactioneel” en de kaft wordt opgewaardeerd tot “omslag”. De advertenties blijven gelukkig gewoon advertenties. Colin gaat door met zijn volgende klus en Ad en ik gaan naar beneden naar de kopieermachine. Deze spuugt de negen bladzijden “redactioneel” van ons nieuwe boekje, dat wil zeggen vier pagina’s tweezijdig op een wit vel A4, in een oplage van 155 stuks, uit met een snelheid van 65 per minuut! Daarna wordt het witte papier in de machine vervangen door het bekende gele “advertentie” papier en volgen met dezelfde snelheid de negen pakken advertentiepagina’s. Tenslotte wordt de machine gevoed met het dikkere blauwe papier en wordt de omslag 155 keer gekopieerd, echter in een wat lager tempo vanwege het papier.

11


Verder kwamen we even niet, want op dat moment kwam Els ons vertellen dat er koffie was. Pauze!!! Ook dat is bij RAD een heel apart gebeuren. Iedereen laat het werk het werk en komt naar de keuken of kantine waar we allemaal om een grote ovale tafel aansluiten. Saskia was het weekend ervoor jarig en trakteerde op appeltaart bij de koffie. Een paar zitten wat na te praten over het weekend, soms nog even over het werk, anderen spelen met zo’n frommelkubus, die je uit kan vouwen, maar met geen mogelijkheid weer in elkaar krijgt. Midden op tafel staat een grote schaal met appels en “moeder” Els zorgt dat iedereen aan zijn of haar trekken komt. Het is gewoon . . .gezellig!

Na de koffie denken Ad en ik gewoon verder te 12


gaan met het boekje, maar daar komt even niets van in. Heel enthousiast komen Colin en Gert de drukkerij in met twee mini-helikopters en een superlicht vliegtuigje, die even uitgeprobeerd moeten worden in een wat grotere ruimte en daar kan een drukkerij soms heel geschikt voor zijn. Moet kunnen, nietwaar? Het is een schitterend gezicht en vooral het groene helikoptertje vliegt perfect. Als de vliegshow voorbij is krijgt het boekje

weer alle aandacht en begeven we ons naar de volgende stap, het laden van de sorteermachine. Deze machine bestaat uit een soort kast met een tiental laatjes, waar de stapels papier in gelegd worden. Het geheim zit hem echter in de elektronica en het vernuftige mechanisme om (bijna) feilloos steeds slechts ĂŠĂŠn velletje papier op te 13


tillen en op het bandje te leggen. Nog mooier is het, dat je meerdere kasten aan elkaar kunt koppelen. Voor ons boekje met de 9 + 9 + 1 = 19 stapeltjes zijn twee kasten van 10 net voldoende. Ad legt de stapeltjes van 155 dan in de juiste volgorde (dat weet hij precies, want dat is zijn vak!) in deze sorteermachine, maar de productie kan nog niet worden gestart, want de rest van de trein is nog niet klaar, oftewel nog niet ingesteld. De velletjes, die in een stapeltje

op de omslag worden verzameld moeten eerst precies op elkaar worden gelegd, voor dat ze met twee nietjes aan elkaar gehecht kunnen worden. De nietjes worden van twee rollen draad geknipt, gevouwen en in het boekje geslagen. Daarvoor moet eerste de lengte van het nietjesdraad worden ingesteld. Als het boekje geniet is, wordt het ge14


vouwen. Gewoon dubbel vouwen en aandrukken. Op dat moment gaat als een flits onze oude methode door me heen. We maakten vroeger onze boekjes zelf op de club. De gestencilde bladzijden lagen op de rand van twee aaneengeschoven tafels en een paar leden liepen er om heen en verzamelde het boekje, inclusief de kaft, sorry omslag. Piet was de sterkste en niette! Hans was secuur en “mocht” de boekjes vouwen. Dat er regelmatig een nietje in z’n duim zat gaf niet, als er maar geen bloed aan het boekje kwam. Dolle pret! Maar dat was de goede oude tijd. Nu plet de sorteer-, niet-, vouw- en snijmachine de boekjes in één vloeiende beweging schijnbaar moeiteloos. Ja, ook snijmachine, want als laatste schoonheids-behandeling snijdt de machine het papier dat door het vouwen een beetje uitsteekt er gladjes af, zodat een keurig gaaf drukwerkje ontstaat, waar onze Modelbouwvereniging, maar zeker ook Drukkerij RAD, mee voor den dag kan komen. Voor ik weer naar huis mag, moet ik van Ad de rest van de drukkerij nog even zien. Dat was dus niet tegen dovemansoren gezegd. Nu wist ik al een beetje van de grote liefde en hobby (na Els, de kinderen en RAD natuurlijk) van Ad: de modelspoorbouw. Daar hebben we het dus maar niet te veel over gehad, want zo dik is ons boekje nu ook weer niet. Wel heeft hij de echte mentaliteit van de geboren modelbouwer! Om het kort te zeggen: Ad gooit nooit iets weg!

15


Natuurlijk is nevenstaande drukpers voor het bedrijf “onmisbaar” , maar dat is niet de enige reden waarom ie er nog staat en zo staat er hier en daar in de magazijnen nog het een en ander. Gelukkig staan er in de drukkerij een heleboel zaken in prima conditie, die weldegelijk nodig, zelfs noodzakelijk, zijn, zoals de nodige drukpersen, met alle bijbehorende attributen. Er is een één-kleuren pers en een vrij nieuwe twee-kleuren pers en een drie- of vier-kleuren pers zit er aan te komen.

16


En wat zou een drukkerij zijn zonder scharen of messen, waarmee papier met de maximale lengtes moeiteloos op maat gesneden kan worden, zodat deze er natuurlijk ook staan Dan zijn er nog de magazijnen met de pallethefwagens en hele bergen papier. Wat is een drukkerij zonder papier, nou? Valt er niks te drukken. Dus zijn er vele soorten, diktes, kwaliteiten, afmetingen en kleuren. Allemaal in pakken en/of op pallets. Al dat papier moet ook nog in een zogeheten “geconditioneerde” omgeving worden opgeslagen, dus ga er maar aanstaan. Maar ook daar hebben ze bij RAD geen enkele moeite mee. Als laatste is er dan het transport. Natuurlijk is RAD zó trots op haar producten dat ze deze het liefs allemaal zelf willen houden, maar ja…… zaken……! Dus is er de nieuwe bestelwagen die het drukwerk bij de klant bezorgt. “Nieuwe”? en de oude dan? Nou, deze is al oud en wat bijziend geworden, vandaar dat ze wat minder vaak wordt gebruikt. Maar àls ze rijdt, heeft ze een grote felgekleurde drukkers-bril op met de slogan:

bekijk uw drukwerk door een andere bril……

Ger

17


Een bijzonder woord voor een bijzondere gebeurtenis, maar het betekent gewoon “plezier voor huisdieren”. Zaterdag 30 augustus 2008 is Anneke Helweg op het Vogelplein in Dordrecht weer helemaal uit haar dak gegaan. Al maanden is ze in de weer geweest om geld en goederen in te zamelen om op deze dag de huisdieren eens in het zonnetje te zetten. Nou, dat is letterlijk en figuurlijk uitstekend gelukt, want het was geweldig weer en er waren vooral veel honden en katten, maar deze keer zijn ook de cavia’s, konijnen, hamsters en noem maar op, niet vergeten.

18


Op het plein voor haar snackbar stonden kramen met allerlei lekkers om de trouwe viervoeters nog eens extra te verwennen en voor de gezelligheid was er een rommelmarkt en de kinderen konden zich uitleven op een heel groot springkussen. Het hoogtepunt van de dag was natuurlijk de dierenkeuring, waarmee de dieren mooie prijzen voor hun baasjes konden winnen. Er waren verbluffende demonstraties met speurhonden die drugs of slachtoffers opspoorden, maar ook kennelijk zonder moeite en met duidelijk plezier verschillende uitgezette hindernisbanen liepen. Er reed een pendelbus naar de politiehondenschool en daar was niet te vergeten clown Pipo Kliko! ’s Middags werd het feest compleet door het brengen van live-muziek met optredens van de Dordtse zanger Michel en de uit twee dames bestaande groep Unity, eveneens uit Dordrecht. Het was de bedoeling dat Anneke ook wat ten gehore zou brengen en dat is er aan het eind van de middag ook nog van gekomen. Helaas was de jury al naar huis! Tijdens de voorbereiding is gevraagd of de Modelbouw met haar vaarbassin het feest wilde opluisteren, maar dat is er niet van gekomen. Wat denken jullie van volgend jaar?, want Anneke gaat door!. Ger 19


Zoals uit bovenstaand plaatje, tekst en datum duidelijk mag wezen zijn wij (de MBVA) na een snelle en verpletterende actie van Paul, ons aller activiteiten coördinator, na een aantal jaren het Haagsche weer eens (on)veilig wezen maken en wel in Madurodam. Leuk om na een aantal jaren weer eens daar te mogen varen met onze modellen maar het betekent wel dat je „s morgens om 6.30 uur je N……….. (sorry, je bed) uit mag teneinde de 23 startende deelnemers te voorzien van een volle of halve bak, sloot, kopje, bekertje, mok of theeglas gevuld met het donkerbruine vocht dat sommigen onder ons koffie durven te noemen en zelfs nog lekker vinden ook en dan heb ik het nog niet eens gehad over de bijbehorende (denkbeeldige) schoteltjes, wel degelijk aanwezige lepeltjes, hele en halve suikerklonten, zoetjes, melk (vloeibaar of in poedervorm) (rietjes, voor de jongste lieden) onder ons welke gelukkig verstandig zijn en niet aan die bruine drab beginnen en dan zijn er ook nog de zogenaamde “theeleuten”.. Genoeg nu, na het gezamenlijk wegspoelen van al deze uiterst goed verzorgde en zeker zo goed bedoelde versnaperingen en het inladen van de steigers en de nodige PR materialen in de diverse voertuigen zijn wij in een colonne van al met al slechts 12 voertuigen, allen de juiste colonne verlichting voerend, vertrokken richting Den Haag.

20


Eenmaal daar aangekomen (het heeft even geduurd) vanwege de verplichte snel (sorry) traagheid, geldend voor rijden in colonne stond de personeels ingang bij wijze van spreken al voor ons open. Na het uiterst zorgvuldig verzamelen van de benodigde moed zijn wij gezamenlijk (maar wel ieder voor zich) begonnen aan die geweldig hoge en steile trap, na het nodige gekreun, gezucht en geworstel zeker op het laatst (zie Koos immers maar eens boven te krijgen, met die stok dwars over de trap) zijn wij toch met zijn allen aan de waterkant geraakt en al snel was een ieder geĂŻnstalleerd met stoel en paraplu om er een geweldige dag van te maken (en om vast een tipje van het achterdek op te lichten). Het is een geweldige, mooie, droge en gezellige dag geworden. Nadat onze steigers stevig lagen verankerd in de “zee van Madurodamâ€? was het hier rondom dan ook een komen en gaan van schepen in diverse schaal en bouwjaren die natuurlijk zo snel mogelijk te water moesten, het was dan ook in recordtijd een drukte van jewelste rondom de verankerde modellen van Madurodam zelf.

21


Met 19 varende modellen is dat dan ook niet zo heel vreemd te noemen. De eerlijkheid gebied wel om te vermelden dat de grote modellen van Madurodam, zoals de ss Rotterdam en het containerschip van waarschijnlijk P&O Nedlloyd (had geen naam ?) weliswaar groot, maar door het aantal (slechts 2) ook wat magertjes overkwamen bij zoveel MBVA geweld. Een compleet verslag van deze dag vergt waarschijnlijk een hele “Brulboei “ dus ik heb gewoon een aantal opmerkelijke zaken eruit gepikt om hier in willekeurige volgorde te vermelden, zoals daar

zijn: Jan, die al snel in de gaten had dat hij er deze dag nog wel eens een muntje uit kon proberen te slaan cq hijsen………… Hans, onder begeleiding van Rob en Jan, kon het niet laten om toch een stukje illegaal te gaan varen en wilde ook eigenlijk het Sluizencomplex wel eens proberen, helaas ging dit om de een of andere technische reden niet door dus dan maar langs de molens. 22


Koos had enige moeite om de juiste balans te vinden met zijn ijsbreker Jääkarhu……….. Ger heeft onder grote druk de breedte van de Gerrit iets aan moeten passen……. Paul B heeft een aanvaring veroorzaakt….(zie ook pag 27/28) Petra en Dave hebben hun korstjes brood aan de visjes gevoerd.. Er past meer dan èèn persoon in een klomp…… De eindredactie heeft zich tijdens dit evenement uiterst druk gemaakt

23


Zo halverwege de middag vonden wij het toch tijd worden om eens wat aan PR te gaan doen voor de MBVA. De foto‟s spreken voor zich. Al met al een dag om niet snel te vergeten, mede door het grote aantal deelnemers en natuurlijk het schitterende weer. En als ze in Den Haag nu nog niet weten wie de MBVA is dan weet ik het ook niet meer……………..Hans

24


Botsing te Madurodam

(tijdelijk MBVA World te noemen)

Tja, na lang aandringen van Hans ben ik toch maar over stag gegaan tot het schrijven van dit artikeltje. We zouden met een delegatie naar Madurodam vertrekken (in konvooi) en er een onbezorgde dag ervan maken. Helaas gelde dat niet voor mij… Mijn eigen “ketelbink” Rik stond vlak bij me om te kijken naar de vele modelschepen. De interesse groeide bij Rik per minuut en zo kwam hij iets te dicht bij de waterkant. Na tien keer te hebben gezegd dat hij iets naar achteren moest gaan, vond papa het wel welletjes… Met een lichte armbeweging duwde ik hem naar achteren. Rik vond alles best, maar toen gebeurde het! Tijdens de beweging die ik maakte stootte ik tegen de gashendel aan (die blijft staan d.m.v. een tandheugel) en de Zwarte Zee III schoot volgas vooruit tegen de betonnen kade. De onvermijdellijke botsing ontstond in een oogwenk. De klap was groot, zelfs in de 1:50 schaal!

25


Gelukkig is de Zwarte Zee III redelijk solide gebouwd en was de messing voorsteven tot een centimeter in het houten langsspant gedrukt. Zonder die messing bint was de schade vast en zeker groter geweest. Op het dek braken wat luchthappers af en in het ruim een schot die de accuâ€&#x;s op zâ€&#x;n plek houden. Maar verder kon zij nog gewoon varen. Eenmaal thuis gekomen even grondig de schade opnemen en een manier bedenken om zo snel en praktisch mogelijk dit te herstellen. Heb eerst en gat geboord achter de deuk om met een punttang de messing bint terug te duwen, maar helaas werkte dit niet. Heb toen maar het gat gedicht met een houten prop en op de deuk een messing stuk gesoldeerd. Deze gevlakt en de geschroeide lak afgeschuurd, opgevuld en opnieuw gespoten.

Inmiddels is ze weer gereed om het ruime sop te kiezen. Zo zie je maar weer een ongelukje zit in een klein hoekje. Paul Burghoorn 26


Ouderen niets meer waard ??? Hoezo? Wij zijn een goudmijn. Wij hebben Zilver in onze haren, Goud in onze tanden, Gas in onze darmen, en Stenen in onze nieren. Lood in onze schoenen, Kalk in onze nagels, Staal in onze heupen, en soms Plastic in onze knieĂŤn. Vol met dure Medicijnen lijken wij wel een goudmijn. Een land met zoveel mineralen zal het jaar 3000 wel halen. Daarom gaan wij fier door het leven, nemen kritiek op als een spons. Want door bovenstaande rijkdom drijft de economie op ons.

Het is maar dat iedereen dit weet!!! 27


Havenfestival te Alblasserdam op 20 sept. 2008 In aanloop naar de vaardemo op 20 september begin ik met mijn verhaaltje op vrijdagavond 5 september (Molenmarkt-Kinderdijk) als modelvaarder en activiteiten coördinator van de MBVA. Na een drukke werkweek als werkvoorbereider tekenaar bij een fabriek van vlinderkleppen in Dordrecht is het dan eindelijk weekeind. In de stromende regen naar huis rijdend en denkend aan de demo van straks. Thuis aangekomen snel even eten en warme kleding aan getrokken, boten in de stromende regen ingeladen, en onderweg nog denkende waar begin ik aan met dit weer. (Kan ik lekker thuis weekeind vieren met de vrouw bij een knapperend vuurtje van de openhaard) In Kinderdijk aangekomen, wordt het net een beetje droog, zie ik daar al een paar MBVA club maten staan, dik ingepakt met regenbroek en grote visparaplu, klaar om een demo te geven voor de 21ste Molenmarkt “verlicht varen” bij de molens. We waren daar op uitnodiging van Hans Slob van IJsclubgebouw de Molenhoek. Hans ontving ons met een heerlijke bak warme koffie met een koekje erbij. -Thuis gekomen van een zwaar verregende demo zette ik mijn modelboten Rode Zee en Smit Duitsland in de keuken op het aanrecht, om de bovenbouw enigszins af te drogen. Want een modelbootje moet wel tegen water kunnen, maar ze worden er niet bepaalt schoner op, als ze boven de waterlijn nat worden. De morgen erop vraagt Regina mij de “slagschepen” naar zolder te brengen omdat ze als vanzelfsprekend enorm in de weg staan in de keuken. Echter Regina zou zondag wederom een weekje voor haar werk naar Polen gaan, waarop ik haar te kennen gaf ze te laten staan tot het weekeinde daarop voor de demo op het Baggermuseum. Dus ik de week daarop mijn boten in de regen de auto ingeladen en naar het koude sombere en natte Sliedrecht getogen, onderweg nog denkende waar begin ik aan met dit weer. In Sliedrecht aangekomen, zag ik in de tuin van het Baggermuseum al een ploegje MBVA maten staan, klaar om een demo te verzorgen ten gunste van de sponsordag en open-monumentendag op uitnodiging van Hans Wijn. We werden die morgen door het museum ook met een heerlijke bak warme koffie en een baggerkoek erbij ontvangen. Dan weet je gelijk ook weer waar je het allemaal voor doet; de gezelligheid met elkaar. 28


Op het moment dat ik mijn boten vaarklaar wil maken komt Klaas de Groot naar mij toe of ik even tijd voor hem heb. Klaas is die morgen voor dag en dauw uit het noorden des lands, Sneek, vertrokken, om met ons zijn vertrouwde demo op het Baggermuseum te varen. Lopende naar zijn auto vroeg hij mij of ik zijn nieuwe Multi-switch module in een nieuwe F14 zender wilde aansluiten, dus wij achter in de kofferbak van zijn auto, in de motregen de module ingebouwd. De nieuwe zender blijkt voor zijn in aanbouw zijnde kraanschip te zijn. Dit schip wordt in het echt op dit moment gebouwd bij een werf van IHC. De houten romp die Klaas al eerder af had, was bij een kennis in Ridderkerk om in de polyester gezet te worden en kon deze middag worden opgehaald. Uiteindelijk kon ik mijn boten te water zetten en er lekker mee varen. Die middag werden we door de dames van het museum in de watten gelegd met een overheerlijke lunch met zelfgemaakte groentesoep met ballen. Aan het einde van de dag, op het moment dat we allen verkleumd op het punt stonden huiswaarts te keren begon zowaar de zon te schijnen.

-Thuis gekomen heb ik mijn boten wederom op het aanrecht gezet om ze enigszins af te drogen. De morgen daarop vraagt Regina ‌‌.. nu val ik 29


in herhaling heb ik de boten in de woonkamer gezet want het weekeind erop heb ik een demo op het Makado ten gunste van het Havenfestival. Het is namelijk een heel gesjouw om mijn boten naar zolder te dragen. Dus de week daarop op vrijdag avond, zeg ik tegen Regina ik ga niet te laat naar bed want morgen vroeg weer op voor een demo op het Makado. Dus 22.45 uur naar bed en licht uit. Lig ik dus eindelijk in bed, vraag ik aan Regina heb jij de wekker gezet, waarop het antwoordt komt, “moet dat dan”. Dus ik er weer uit om de wekker te zetten. De volgende morgen word ik uit mezelf om 6.00uur wakker, de onrust zit blijkbaar toch in je lijf , ik sta dus op en zet de wekker af, zodat Regina nog even door kon slapen. Ik zachtjes het bed uit en direct naar mijn accu‟s die op zolder stonden te laden. Alle accu‟s afgekoppeld en in de tas gepakt en naar beneden gesjouwd. Gaat de telefoon om 7.00uur, Regina rechtop in der bed van schrik wie belt er zo vroeg, Arie met de vraag moet ik je op komen halen zo meteen. Arie hoefde mij die morgen dus niet op te halen. Ik zou deze dag zelf rijden, vanwege het heugelijke feit dat mijn ouders op 20 sept. 2008, 45 jaar getrouwd zijn, en ik dus wat vroeger naar huis moest om een familie foto te laten maken bij de fotograaf in Papendrecht. Dus ik mijn boten vanuit de woonkamer, in een stralend zonnetje, in de auto geladen. Rijdende naar het ‟t Ruim en ondertussen denkende, waar begin ik aan met dit weer, (kan ik met de vrouw iets gezelligs gaan doen met dit mooie weer) zit ik binnen de hele dag op het Makado. Om 8.00 uur op de club aangekomen, zie ik in „t Ruim al een ploegje MBVA maten zitten, klaar om een demo te verzorgen ten gunste van de 21ste Alblasserdamse havendag. Ik werd met een heerlijke bak warme koffie zonder koekje erbij ontvangen. Dan weet je gelijk ook weer waar je het allemaal voor doet, de gezelligheid met elkaar. Zegt Maarten op eens: moeten we eigenlijk niet weg? Is het tot onze schrik al 8.40 uur. Gezelligheid kent geen tijd. Dus met z‟n alle nog snel de laatste spullen gepakt en ingeladen, : 2 aanleg steiger sets MBVA presentatie molen (Chantal voor de bekenden onder ons) Koffie krat Dekkleden voor de kraam (achteraf toch vergeten) Vuurtoren niet ingeladen, moet worden gerepareerd? MBVA aanhangwagen aangekoppeld achter de auto van Gerard Wij in colonne naar winkelcentrum Makado, komen we een wegafzetting tegen ivm de braderie van het Havenfestival, maar uiteindelijk mochten 30


we allen doorrijden, waar we spijt van hadden, er was geen doorkomen aan, iedereen was spullen aan het uitladen. Dus volgende keer rijden we via de Edisonweg naar ons doel. Uiteindelijk op het Makado aangekomen om even voor 9.00 uur, om ons bassin op te bouwen, zijn we ons hondje vergeten, het karretje waar we onze bassin planken mee verrijden. Binnen gekomen, stond het binnenplein helemaal vol met markt kramen van kooplui met allerlei waar van kleden, tassen tot wierrook stokjes. En was er nagenoeg geen plaats meer voor ons bassin. Na wat overleg bleek dat we wel werden verwacht, en na nog wat overleg konden we de kramen die al waren ingericht gaan opschuiven, zo ook de stoelen op het terras van ons welbekende broodjes zaak. Hierdoor was er net voldoende ruimte om het bassin te plaatsen. Met een gehuurd karretje van de Appie voor 50 cent en met vereende krachten was binnen no-time het bassin opgebouwd en gevuld met water. Ondanks het schitterende weer was het heel erg druk binnen op het Makado en hadden we geen gebrek aan belangstelling. Daardoor was het dringen geblazen om een plekje tussen de kooplui en ons bassin te bemachtigen. Door alle aandacht voor onze modelboten was er eigenlijk helemaal geen aandacht meer voor de waar van de kooplui. Want in plaats van voor hun kraam stond iedereen nu achter de kraam naar ons te kijken. Wat in het begin van de middag resulteerde in het vertrek van de kooplui met als gevolg allemaal lege kramen om ons heen. Ik de loop van de dag werd mij duidelijk dat eigenlijk iedere vaarder te kennen gaf wat eerder te moeten stoppen met varen, waardoor ik het knap benauwd begon te krijgen geen opruimers voor het bassin te hebben. Dus al vroeg in de middag ben ik bij iedereen gaan peilen of ze mee zou kunnen helpen met opruimen omdat ik anders niemand heb. Gelukkig waren een aantal leden bereid te helpen afbreken en sommige kwamen er speciaal voor terug. Wat resulteerde in een grote (6man) ploeg ruimers. Mannen dank daarvoor. Ondertussen was het alweer bijna 15.00uur en moest ik mijn eigen vertrek gaan organiseren. Boten uit het water accuâ€&#x;s in de tas en alles naar de auto brengen om mij te spoeden naar huis. Om mij daar in het net te hijsen voor de familiefoto in Papendrecht. Ik had nog een uur om om 16.00 uur met de familie bij de fotograaf te zijn. Dus ik stap in de auto om al snel achteraan in de file aan te schuiven, word ik gebeld door Regina waar ik bleef. Ja, ik sta vast in de file in Al31


blasserdam. Dus mijn vrouw boos dat ik te laat ben weggegaan en stapvoets een paar kilometer verder pas door kon rijden. -Thuis gekomen om 15.40uur als een speer mijn boten uitgeladen en zette ik mijn boten wederom op het aanrecht. Ondertussen ging Regina met de auto alvast mijn ouders ophalen, zodat ik mij in de tussentijd kon omkleden. Dus wij naar de fotograaf in Papendrecht, gaat de telefoon, waar blijven jullie, was het mijn zus die met de rest van de familie al voor de zaak stonden te wachten. “We zijn er bijna” Bij de fotograaf aangekomen, werd de familie als een puzzel in elkaar gepast, om op dat ene goede plaatje te passen. We moesten steeds maar weer naar die vreemde vogel lachen, en weer, nu voor de laatste keer, en weer, nu echt voor de laatste keer lachen. Met als eindresultaat, jawel zowaar één goede foto. Dus na afloop van een leuke foto zijn we met de hele familie naar mijn ouderlijke huis vertrokken om nog even wat drinken, om daarna met een ieder gezellig uit eten te gaan . -Thuis gekomen „s avonds laat, was het te laat (lees geen zin meer) om mijn boten naar de zolder te brengen. De morgen daarop vraagt Regina ……..jawel! Op het moment (zondag 16.00 uur) dat ik dit zit te schrijven komt Regina net op zolder aanlopen met, je raad het nooit ……… de Smit Duitsland, met de mededeling: “En jij nu de Rode Zee”. Paul de Lange ps. Moraal van dit verhaal: “Breng je “slag” schepen naar de zolder”. ##### Scheepstermen: De namen van de zes wachten op schepen. 1. Hondewacht (0-4 uur) 2. Dagwacht (4-8 uur) 3. Voormiddagwacht (8-12 uur) 4. Achtermiddagwacht (12-16 uur) 5. Platvoetwacht (16-20 uur) 6. Eerste wacht (20-24 uur) Ezelsbruggetje: Het Ding Van Adam Prikt Eva. 32


Beste leden, We zitten al weer over de helft van het jaar 2008 en ik neem aan dat een ieder weer terug kan kijken op een prettige vakantie.. Helaas hebben wij een brief de deur uit moeten doen, want het is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals jullie in de ontvangen brief hebben kunnen lezen. Dit moet niet verkeerd opgepakt worden, maar soms ontkom je er niet aan om stappen te zetten zoals deze. Ik hoop dat er genoeg animo is om er ook eens over na te denken of er wat voor jou in het verschiet ligt. Gelukkig is de opkomst om te varen weer gestegen; dat is een goede zaak, want vele handen maken licht werk. Er zijn altijd wel leden die willen varen, maar helaas zie je vaak dezelfde gezichten, daarom is het juist leuk als er wat nieuwe gezichten bij komen. Het komt ook voor dat er in eerste instantie “ja” gezegd wordt en later komt men daar op terug (of blijft gewoon weg!) en dat is niet netjes. (onvoorziene omstandigheden kunnen natuurlijk altijd plaats vinden) Dan de werkplaats: ik ben er weer eens een kijkje gaan nemen en het ziet er best netjes uit, maar gereedschap zag ik bijna niet. Terecht werd volgens mij de vraag gesteld door een van onze leden of dit nog aan gevuld gaat worden???? Verder wens ik een ieder veel plezier toe in het Ruim… Met vriendelijke groet, de Voorzitter. Noot van de secretaris: Er is meer dan voldoende gereedschap in magazijn en bestuurskamer aanwezig, het moet echter alleen nog uitgezocht en overzichtelijk opgehangen worden. Vervolgens kan dan worden nagegaan of er onmisbaar gereedschap ontbreekt en overgegaan tot aanschaf. Misschien dat er in de komende maanden tijd voor wordt gevonden. 33


Er staan voor 2008 géén evenementen meer gepland dus de Agenda is per 2009 weer terug…….

Beste club collega's ====================================== We zullen maar weer eens een stukje voor het boekje schrijven voor ze bij de redactie denken dat ze alles alleen op papier moeten zetten. Het is nog wel vroeg in de ochtend als ik dit zit te tikken, maar dat maakt niet zoveel uit en omdat jullie niets te schrijven hebben voel ik me maar weer aan gesproken om weer wat op papier te zetten. Deze keer gaat het niet over boten of om afbouw van schepen maar over stoelen en dat is toch weer andere koek . Mijn secretaresse was toevallig in Den Haag om een bakje koffie te nuttigen bij haar broer en ze kwamen toevallig over de stoelen in gesprek. Haar broer werkt bij een Verzekering Maatschappij in Den Haag en die hadden nieuwe kantoormeubelen aangeschaft en de oude meubelen werden verloot onder het personeel en hij had stoelen geloot. Maar hij bedacht zich later, want wat moet ik in hemelsnaam met 14 stoelen? Waar moet ik die nou weer laten! Maar toevallig kwam dus mijn secretaresse langs, dat was een gelukje. Inmiddels had ze mij gebeld om te informeren of wij er (thuis) wat aan hadden maar ook voor ons gold: wat moesten wij in vredesnaam met 14 stoelen. Ik heb toen gelijk aan de club gedacht, dus ik zei als het mogelijk is neem ze dan maar gelijk mee en dat heeft ze gedaan. 2 Uurtjes later stonden ze bij ons op de club en het is altijd makkelijk als je wat stoelen over hebt. Wel nu nog even wat anders. Er is ook nog wat gedaan aan een TV om op de computer aan te sluiten, zodat de mensen die dinsdagavond aan de bar zitten en er word een DVD afgespeeld, ook wat kunnen zien (ik ook uiteraard). Daar heeft ze ook voor gezorgd, dus daar hoeven we ons niet meer druk over te maken. Wel jongelui, dit was het weer van mijn kant. Groeten Maarten. 34

De Brulboei 2008-5  
De Brulboei 2008-5  

De Brulboei is het tweemaandelijks contactorgaan van de Modelbouwvereniging " ALBLASSERDAM "

Advertisement