Issuu on Google+

De BRULBOEI Is een uitgave van de Modelbouwvereniging ALBLASSERDAM. 1


2008 - 3

Mede bootofielen, Ditmaal een ietsepietsie andere invulling van de Brulboei dan jullie gewend zijn, maar daardoor niet minder interessant. En aangezien de inmiddels door onze ( helaas uiterst kleine ) vaarploeg verzorgde demo‟s elkaar zeer kort opvolgden is dit nr. jammer genoeg te klein om van allemaal verslag te doen, deze verslagen houden jullie dan ook te goed in het volgende nummer. Wel te lezen in deze uitgave is een verslag over de Lutine, het beroemde goudschip. Een verslag in tweevoud van Koninginnedag 2008 (H.I.Ambacht en Hardinxveld), varen bij het Baggermuseum om het de deelnemers aan de fietsvierdaagse tijdens hun broodnodige rust zo aangenaam mogelijk te maken. Een verslag van de open Havendag te Gorinchem en een vervolg op het 25 jarig Huwelijk van Andre en Rie. Vanuit de wandelgang, (zo groot is ons onderkomen nu ook weer niet) verneem ik dat er volop nieuwbouw wordt gepleegd en er dan dus ook voldoende op stapel staat. Denken jullie tijdens de bouw ook eens aan de red@ctie …………..? Nu even als secretaris, (heb de pet omgedraaid) De club heeft dankzij Hannes Zuidervliet weer de beschikking over polystyreenplaat van 1 mm, we moeten ze alleen nog halen, de aanhanger heeft een soort APK keuring ondergaan en daar is uit gebleken dat de banden qua verzekering toe zijn aan vervanging,

Luiheid: de gewoonte om te gaan rusten, voordat de vermoeidheid inzet. 2


Daar wordt dan dus ook voor gezorgd en tevens worden er hechtingen in het zeil gemaakt om de scheur van Rob te repareren. Marco heeft aan ons gedacht en de vereniging een grote hoeveelheid praktisch nieuw gereedschap geschonken, lijmtangen, vijlen, boren, je kunt het zo gek niet opnoemen of het zit er wel tussen. Marco BEDANKT !!! Tot slot nog even het volgende: De MBVA is binnen „t Ruim nog op zoek naar een magazijnbeheerder en een bibliothecaris. Ben je dus een regelmatige bezoeker van ons clubgebouw en voel je er wat voor om met zijn allen de boel in de juiste banen te leiden en denk je dat het iets voor je is om ons aller bezit te behouden en bij te houden en juist op te bergen…………... vr.gr. Hans

3


De “LUTINE”. Waar de “TITANIC” het meest besproken schip ter wereld is, maakt de “LUTINE” een goede kans dat voor Europa te zijn. Ik mag er dus eigenlijk van uit gaan dat het volgende verhaal voor jullie bootaanbidders “gesneden koek” is, maar omdat er, ondanks dat gevoel, bij mij enige twijfel bestaat of dat ook werkelijk het geval is, volgt hier voor de zekerheid toch nog maar een keer de geschiedenis zoals deze o.a. is opgetekend door de heer C. Blaauboer. Hoewel deze al ontelbare malen is vastgelegd, is er in dit geval, speciaal voor jullie als Alblasserdammers en omdat we een Alblasserdamse Modelbouwvereniging zijn, door de heer A. Korpel een opmerkelijk Alblasserdams detail in aangegeven, wat het verhaal nog interessanter maakt en nog dichter bij huis haalt.

4


De ramp. In de nacht van 9 op 10 oktober 1799 vergaat op de Westergronden bij Terschelling het Britse fregat Lutine. Aan boord bevinden zich een groot aantal zilver- en goudstaven ter waarde van vermoedelijk 900.000 Engelse Ponden. Deze lading is bestemd voor Hamburg en het in Noord Holland opererende Engelse landingsleger. Het vermoeden bestaat dat kapitein L.Skynner door stormweer werd verrast en dat de getijstromen daarbij een rol hebben gespeeld. Van de 240-koppige bemanning overleeft slechts ĂŠĂŠn man de ramp. Op het kerkhof bij de kerk van Oost-Vlieland 5


vindt kapitein Lancelott Skynner met twee van zijn officieren er hun laatste rustplaats. Een boei aan een basaltblok markeert nadien het wrak.

Eerste bergingspogingen. In augustus 1800 vinden de eerste bergingspogingen plaats in opdracht van F.P.RobbÊ, als rentmeester van ’s lands Domein op Terschelling, en staat het wrak een deel van zijn schatten af: een open vaatje met zeven staafjes goud, te samen 81 pond en een kistje, waarin 4606 Spaanse matten (reaal). Korte tijd later haalt men 13 staven goud, 15 staven zilver en 29.248 6


stuks Spaanse matten naar boven. De gouden en zilveren staven en de Spaanse matten worden naar ’s lands muntmeester in Dordrecht gezonden. De resultaten van de berging beginnen echter al snel slechter te worden. De zee beukt zo onbarmhartig in op het wrak, dat de lading in de Lutine los en door elkaar komt te liggen. In 1891 halen de bergers onder moeilijke omstandigheden toch nog enkele staven goud en zilver naar boven, maar dan lukt het hen niet meer om iets van de schat te bergen. Honderden malen duiken de mannen vergeefs naar beneden en verspillen daarbij menig stuk gereedschap. Door de storm raakt bovendien ook de boei op drift, waarmee het wrak is gemarkeerd. De novemberstormen van 1803 brengen de zee op de Westergronden dusdanig in beroering, dat de situatie van het wrak zich sterk in het nadeel van de bergers wijzigt. Het wrak raakt met een dikke laag zand overdekt. Nieuwe bergingspogingen. Als vissers in het jaar 1826 ontdekken dat het wrak van de Lutine wederom van zand is ontbloot, begint er weer beweging in het bergingswerk te komen. De bergers hebben nu hun oog laten vallen op een nieuwe uitvinding: de duikersklok. De nasporingen zijn echter vruchteloos. In de jaren 1857 – 1859 boekt men wel succes. Helmduikers 7


halen in totaal 46 goud- en zilverstaven naar boven en een aantal scheepsornamenten, waaronder de scheepsbel (in 1859).

De scheepsbel hangt men later in de grote “Underwriters Room” van Lloyd’s verzekeringen te Londen. Komt er slecht nieuws voor de verzekeraars binnen, meestal een “total loss”, dan wordt de scheepsbel éénmaal geluid. Goed nieuws betekend twee belslagen; meestal een vermist schip dat plotseling ongedeerd weer bij zijn bestemming opduikt. Tegen het eind van 1859 zakken de bergings - resultaten naar een dieptepunt. De ber8


gers twijfelen er niet aan of het grootste deel van de verloren staven goud en zilver moeten nog in de nabijheid van het wrak liggen. De vraag is alleen: waar moet men zoeken ? In 1886 bergen schelpenzuigers nog wel een aantal munten, kanonnen en kogels, maar goud- en zilverstaven vinden de legale bergers niet meer. Naast de legale bergers bezoeken ook illegale bergers de Westergronden, op zoek naar een deel van de buit. Men neemt aan, dat zij voor zeven Ă  negen miljoen gulden aan goud en zilver naar boven hebben gehaald. De Karimata. We gaan ons nu met dit verhaal verplaatsen naar de Kinderdijk, waar men in het jaar 1937 bij de werf van J&K Smit bezig is met de bouw van een tinbaggermolen, de “KARIMATAâ€?. Deze wordt bebouwd in opdracht van de N.V. Gemeenschappelijke Mijnbouwmaatschappij Billiton. De Karimata is tot dan toe de grootste tinbaggermolen ter wereld. De lengte is 75 meter en de breedte is 23 meter. De molen is uitgerust met drie dieselmotoren van 600 pk elk en is in staat tot op een diepte van 30 meter te baggeren. Met zijn 160 emmers van elk 400 liter kan de Karimata 400 kubieke meter grond per uur verwerken.

9


Begin januari 1938 is de tinbaggermolen gereed voor vertrek naar (het toenmalige) Nederlands-IndiĂŤ. Met het oog op de zuidwest- en de zuidoostmoesson op de Indische Oceaan zou het vertrek uit Nederland in juli/augustus moeten plaatsvinden. Bij een vertrek in maart loopt de sleep het risico van slecht weer op de reis naar de Middellandse Zee. Dit feit, gevoegd bij de omstandigheden, dat als gevolg van de internationale tinrestrictie de Karimata voorlopig toch niet aan de tinproductie hoeft deel te nemen, wordt besloten om de tinbaggermolen aan te wenden in de strijd om het veronderstelde goud van de Lutine. Er zijn gegronde redenen om aan te nemen dat op de Westergronden voor een

waarde van 8 ĂĄ 18 miljoen verborgen zit. Zekerheid hierover heeft men echter niet, 10


zodat er rekening mee gehouden moet worden, dat men minder of in het geheel niets ophaalt! Naar Terschelling. Na maanden van voorbereiding vertrekt de Karimata op 4 juni 1938 van Kinderdijk naar Terschelling. Vijf dagen later wordt de tinmolen naar de Westergronden gesleept en baggeren de emmers de eerste grond naar boven. Gedurende de eerste weken worden allerlei attributen opgebaggerd, zoals munten, koperen spijkers, stukken geschut, delen van de toren en scheepswand. Als de molen weer eens stilgezet moet worden voor een obstakel, zit er een groot stuk basaltsteen in één van de baggeremmers. Maarten Vogel uit Alblasserdam slaat een stalen strop om de steen en zet hem apart. Het is de basaltsteen waaraan één van de markeringsboeien verankerd heeft gezeten. Goud! En dan . . . .in de nacht van 28 op 29 juli klinken opgewonden stemmen door de scheepstelefoon, dat de eerste gouden staaf is gevonden. Eelke de Beer uit Sliedrecht ontdekte de eerste opgebaggerde staaf van 3½ kilo. Het bericht wordt bij Lloyds in Londen als goed nieuws ontvangen en dientengevolge wordt de Lutine-bel twee maal geluid. De 11


aandelen welke recht geven op een deel van de goudschat vliegen omhoog. De volgende dag vindt men opnieuw goud, maar het blijft deze keer bij een gouden munt uit 1797. Weliswaar vindt men later nog wat scheepsgeschut e.d., maar de gouddroom blijft uit. Met de nadering van de 1e oktober voor ogen, de datum waarop het contract met Lloyd’s afloopt, stopt de Billitonmaatschappij op 12 september met de werkzaamheden en wordt de Karimata naar Kinderdijk teruggesleept. Scheepsbouwplein. De basaltsteen, die Maarten Vogel apart had gezet, gaat in Kinderdijk van boord en krijgt ter verfraaiing van het Scheepsbouwplein, in de wijk Kinderdijk van Alblasserdam, een plaats. Op 21 juli 1939 vertrekt de Karimata, getrokken door de sleepboot “Roode Zee”, vanaf de Nieuwe Waterweg. Zondag 12 november van datzelfde jaar komt de tinbaggermolen op Billiton aan. De basaltsteen op het Scheepsbouwplein krijgt als versiering nog een zonnewijzer. Baldadige jeugd sloopt echter al snel deze extra verfraaiing. Aan de steen valt echter niets te vernielen, zodat dit aandenken aan de Lutine tot op de dag van vandaag nog op het Scheeps12


bouwplein te vinden is. Zelfs de plaats waar eens de boeiketting aan vast gezeten heeft is nog te zien.

Opnieuw bergingspogingen. Wie dacht dat de gemoederen rond de Lutine nu wel geluwd zouden zijn, heeft het mis. Een Nieuw-Zeelandse duikploeg, onder leiding van Graig Harris, maakt in het jaar 1979 nieuwe plannen om op zoek te gaan naar het goud van de Lutine. Opnieuw stijgen de aandelen, die recht geven op een deel van de goudschat, in waarde. Als op 5 maart 1980 een oud Lutineeffect op de veiling in Amsterdam gestolen 13


wordt, schat men de waarde op vele tienduizenden guldens. Op 8 juli 1980 zijn de verwachtingen hoog gespannen als de Nieuwzeelandse duikers, vanaf hun werkschip “YAK”, een tien meter lange kielbalk, een schoen en een paar duigen vinden. De duikers gaan hierop, met behulp van het bergingsschip Yak, een gat in de zeebodem graven met een doorsnede van twintig meter en een diepte van tien meter. Tijdens deze werkzaamheden loopt de Yak averij op en moet voor reparatie naar een werf in Harlingen. De duikersploeg kan echter blijven doorwerken vanaf het schip de “Zeehond”, dat eigendom is van een rederij op Terschelling. Op 12 juli vissen de duikers wat koperen bouten op, maar geen grammetje goud. Begin augustus 1980 moet de ploeg van Graig een punt achter de hele operatie zetten. Het budget, waarover de duikploeg beschikt, is nagenoeg op. Ondanks het feit dat de duikploeg twee maanden tevergeefs naar het goud van de Lutine heeft gezocht, verkeert zij in de vaste overtuiging, dat de bewuste scheepslading zich toch nog op de zeebodem bij Terschelling moet bevinden. Nieuwe ontwikkelingen. Een nieuwe ontwikkeling doet zich voor als begin 1986 de olie prijzen kelderen. Geruchten doen daarbij de ronde, dat de 14


oliemaatschappijen, die in de Noordzee naar olie boren, overwegen om hun activiteiten tijdelijk te gaan verleggen door het zoeken naar scheepswrakken, in de hoop daarmee de moeilijke tijden door te komen. Het behoeft geen betoog, dat hierbij ook de Lutine zal worden betrokken. Omdat het zover niet is gekomen bleef het rustig om de Lutine tot de geschiedenis in 1999 weer werd opgerakeld vanwege het feit dat de scheepsramp toen precies 200 jaar geleden had plaatsgevonden. Vlieland en Terschelling hebben ter gelegenheid daarvan en ten behoeve van de toeristen (lees:”hun inkomsten”) het “Lutineseizoen”uitgevonden, met allerlei fraaie programma’s. Het duikteam Caranan uit Harlingen heeft ondertussen op circa 2 kilometer van de oorspronkelijke strandingsplaats grote delen van een scheepswrak gevonden. Bij verdere opgravingen vond men enkele voorwerpen welke grote overeenstemming vertoonden met die welke men bij de Lutine gevonden had. Men veronderstelde de mogelijkheid dat de Lutine na de stranding in tweeën is gebroken en dat het achterschip circa twee km in zuid-oostelijke richting is afgedreven en daar opnieuw is gestrand. Het zou mogelijk zijn dat de goudschat zich juist in het achterschip bevindt. 15


Zal de “Kwelgeest”, want dat is de letterlijke vertaling van de naam “Lutine”, dan eindelijk zijn geheimen prijsgeven ?

Ger

16


Hendrik Ido Ambacht Traditiegetrouw wordt er op Koninginnedag door onze vereniging ‟s morgens een demo gevaren in H.I.Ambacht in het “Baxpark”, om deze ‟s middags voort te zetten in ons bassin dat inmiddels is opgezet op het eveneens vertrouwde plekje op het sportterrein in Hardinxveld. Hoewel het aantal “varende” leden kennelijk is afgenomen waren er in ‟t Ambacht toch een redelijk aantal “schepen” in het water. Schepen tussen aanhalingstekens, omdat het eerste “vaartuig” dat vrolijk door het water kliefde niets minder dan een EEND was. Jawel!, het dier werd vaardig radiografisch bestuurd door Jeanette, die er kennelijk veel plezier in had. Anders was het gesteld met een tweetal woerden die het “wijffie” met arguseendenogen nauwlettend in de gaten hielden en er op korte afstand omheen bleven zwemmen, elkaar af en toe even aankijkend met een blik van “zullen we?” Gelukkig is het goed afgelopen en hoefde de brandweer er niet aan te pas te komen. Natuurlijk was ook Arie van de partij en al spoedig volgde er meer boten, zoals de boot van Koos die door Dirk onder handen genomen word (maar al bijna van mij is), maar daarover horen jullie later wel meer. Het gaat dus in feite om het schip van Koos, de prachtige Finse ijsbreker met de naam “JÄÄKARHU” hetgeen in goed Nederlands neerkomt op het beestje de “IJsbeer”. Het schip heeft achter dubbele schroeven, maar ook een schroef vóór! in de boeg.

Tweede wet van Murphy: Als dingen NU niet verkeerd gaan komt dat alleen omdat er gewacht wordt tot de zaak NOG verkeerder kan gaan. 17


Nee, géén boegschroef, maar gewoon recht vooruit in de boeg. Deze speciale schroef dient om het ijs te breken of te vermalen. In elk geval heel apart. Verder waren er Alex, Rinus, Paul B., Paul de L., Behalve de vaarploeg waren er een aantal vrienden en bekenden, maar ook familieleden, die een kijkje kwamen nemen. Daarnaast hadden we ook nu weer niet te klagen over de “publieke” belangstelling, zowel op het grasveld langs de vijver als op de kade aan de overkant, waar ook de kermis duidelijk haar aanwezigheid kenbaar maakte met weinig klassieke muziek. Het weer was niet zo best; er stond een guur windje, maar de onvolprezen Jeanette had ook deze keer weer voor een grote kan koffie gezorgd, zodat we de ergste kou daarmee konden verdrijven en de bij de koffie geserveerde stroopwafeltjes deed de inwendige temperatuur zelfs nog enige graden stijgen. Jeanette, alweer bedankt voor de goede zorgen! 18


Verder was er ook namens de gemeente of het oranje comité weer de traditionele fles Oranjebitter met bijbehorende enveloppe, hetgeen nog steeds zeer gewaardeerd wordt. Ondergetekende was er vanzelfsprekend ook, anders is het zo moeilijk om er een verslagje over te schrijven, hetgeen, als je afgaat op de bijdragen van de vaarders in het algemeen, al moeilijk genoeg schijnt te zijn. Het varen van de Gerrit ging aanvankelijk uitstekend, tot een manoeuvre dicht onder de wal uitliep op een wild geraas. De beschoeiing aldaar is namelijk vastgezet met draadeinden, die (onder water) zes tot tien centimeter uitsteken. Tijdens de draai is Gerrit met z‟n schroef tegen zo‟n draadeind gekomen. Gelukkig was het draadeind niet al te erg beschadigd of verbogen, maar was alleen de motor van de Gerrit maar van de bodemplaat gescheurd. Dat was een geluk bij een ongeluk, maar het varen ging niet meer zo best. Daarom op weg naar Hardinxveld even “thuis” aangedaan en de zaak gerepareerd, zodat ik daar een uurtje later weer kon varen. Ger

19


Hardinxveld-Giessendam Terwijl de 1e demo in H.I.Ambacht van start ging stond ik samen met Steef in datzelfde gure windje met smart te wachten……… NEE, niet op de pakjesboot nr: 10 maar op Rob die deze dag de aanhanger mee zou nemen. Na zijn aankomst zijn we direct begonnen om het bassin op te zetten en al snel stonden wij (ook bijna traditie getrouw) te wachten op de plaatselijke (vrijwillige) brandweer. Zoals gewoonlijk duurt wachten altijd te lang en hebben we de pomp in de sloot gehangen en het bassin volgepompt. Daarna uiterst beleeft de brandweer bedankt voor nu en nog eens, we pompen hem voortaan zelf wel vol……….

20


Zo rond een uur of elf was alles startklaar om de (door) vaarders uit H.I. Ambacht te ontvangen. Zelf heb ik even van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn Vader te gaan feliciteren met zijn 77e verjaardag. Na mijn terugkomst was Alex al aanwezig en Maarten en Hannes volgden al snel daarna zodat beide laatstgenoemden hun nieuwste aanwinsten nog eens konden beproeven.

Na zijn noodgedwongen tussenstop was Ger ook weer snel van de partij en kwam bijna gelijktijdig aan met Paul, Ronald, Huib en Alette. Ons bassin raakte met twee steigers (een oude en een nieuwe) en zoveel vaarders dus wel erg vol maar dat mocht de pret absoluut niet drukken. En of dat ze het zo hadden afgesproken kwamen ook AndrĂŠ en Klaas ons nog verblijdden met hun komst. 21


Ook Jan was weer van de partij en drukdoende met Palmeiland nr………………. (ik ben de tel inmiddels kwijt….)

Aan bezoekers hadden we ondanks het nog steeds gure windje geen gebrek, de gehele middag stond het rondom het bassin weer vol met belangstellenden. Hannes heeft de gehele middag duidelijke zitten genieten van zijn nu wel juist uitgebalanceerde brandblusboot en Maarten van het door hem aangekochte motorjacht. Ook Alex wist de kwaliteiten van zijn Smit Mark op waarde te Schatten. Klaas trakteerde ons weer eens met zijn schitterende modellen en zijn nieuwste aanwinst, een werkelijk schitterend binnenvaartschip. De enigste storende factor over de gehele dag was eigenlijk een loslopende marktkraam. R.M. had met de aanhanger nl een frontale aanrijding met die marktkraam, welke eerst wilde oversteken en later uit angst en twijfel toch maar weer terug ging, terwijl R.M. met de aanhanger blindelings achteruit reed. 22


Gelukkig viel de schade aan de bewuste marktkraam nogal mee en na een beetje (hemel)water en wat verkrachte eenden stond deze al snel weer overeind. Onze aanhanger heeft in de vorm van een flinke winkelhaak nog wel wat hechtingen nodig maar ook dat viel nog al mee. R.M. heeft zich na het bekomen van de eerste schrik vol laten lopen met wortelsap en heeft ons verzekerd dat hij af zou zien van enige schadeclaims richting de MBVA omdat wij hem zonder begeleiding achteruit hebben laten rijden terwijl hij in het bezit is van een erg vers rijbewijs E, dus al met al loopt het nog met een sisser af (gelukkig‌..)

Zo rond een uur of vier vonden wij het weer tijd worden voor de bekende pomp en hebben we de inhoud van het bassin (ditmaal zonder zeepsop) teruggepompt in de sloot waar het vandaan kwam om alles weer op het juiste pijl te brengen. Na het bekende afbreek ritueel en met de inmiddels bekende routine vertrokken wij als karavaan om 5 uur huiswaarts. 23


Zoals bovenstaande titel al vermeld zijn wij met vijf man naar Gorinchem afgereisd teneinde de MBVA te vertegenwoordigen. „s Morgens om 8 uur was ik al aanwezig om de doodeenvoudige reden dat je dan je auto nog erg dicht bij de sluis kunt parkeren en ook de binnenstad nog redelijk gemakkelijk door kunt komen. Al vrij snel na mij kwam Jan aan gereden, stapvoets weliswaar vanwege alle, al dan niet voor één dag, marktkooplieden die volgens mij allemaal dachten dat die paar eerste mensen die er liepen juist voor hún handel kwamen ? Arie, Paul1 en Paul2 kwamen iets later vanwege de zojuist opgesomde problemen en het vergeten van een stel sleutels voor „t Ruim; toch wel belangrijk want daar stonden de koffie attributen voor deze dag, maar de ploeg was compleet ! Net als in eerdere jaren lag er weer een mooi ponton voor ons klaar en Paul1 was dan ook als eerste met zijn model te water, Arie kon deze strijd met zijn 24 accu’s in de Singapore natuurlijk nooit winnen, dit ondanks onze hulp, maar ook de Singapore kon al snel haar kracht laten zien in de haven.

24


Jan had het in eerste instantie op de voor ons gereserveerde kraam veel te druk met droge demonstraties van zijn kraanschip, met name met de grijper en een 2eurocent muntstuk.

Paul2 (inmiddels omgedoopt in Kapitein of soortgelijke benaming) heeft zich gezien de onderstaande foto ook best vermaakt en is ongetwijfeld uitgerust thuis aangekomen ! Ook Arie voelde zich best thuis op het ponton en kon zich hier in het vrije water weer eens volledig uitleven.

25


Inmiddels was ook Jan met zijn model te water op zoek naar voldoende onzichtbaar zand o.i.d., de Elisabeth C van ondergetekende lijkt wel een beetje op haar naamgever want vertoonde gedurende de dag wat kuren, welke vooralsnog niet zijn verholpen. Paul, Arie en de Kapitein zijn nog een uitstapje wezen maken naar de overzijde (zie foto), teneinde optimaal van de zon gebruik te kunnen maken.

Al met al een wonderlijk mooie en gezellige dag waar dan helaas weer een einde aan moet komen. Na wat teugenstrubbelingen om de binnenstad van Gorinchem uit te komen, zaten we toch al weer rap op de snelweg richting huis. Tot zover een verslag van een zonovergoten demo‌...

Waar een wil is, is een weg. Waar meerdere willen, is een file. 26


Beste leden, Zoals jullie wel gemerkt hebben vliegt de tijd en zijn we al weer begonnen met het varen van demo's en wij hopen natuurlijk op een grote opkomst van onze leden, dus als je denkt ik ga toch eens kijken vergeet dan niet om je boot mede te nemen en even als het kan Paul of Steef in te lichTen; het is wel fijn als we weten hoeveel leden er komen varen.. Ondertussen is de maand Mei al weer voorbij en zijn wij druk met het plannen van de zomervakantie, ook bij ons zijn deze kriebels er, maar toch proberen we de lopende demo's ordelijk en met genoeg leden af te werken. Zoals je wel kan lezen is het wel een beetje een klaagzang geworden als het gaat over de bezetting met demo's. Het is gewoon jammer dat het gezegd moet worden. Paul loopt echt de sloffen uit zijn schoenen om demo's binnen te halen. Dit lukt zeer goed, alleen de respons van de leden laat op zich wachten, dus heren, graag een beetje meer inzet met demo's. Verder wens ik een ieder een prettige vakantie toe met mooi weer. Met vriendelijke groet, de Voorzitter.

27


André & Rie (vervolg)

Op verzoek van André (en natuurlijk ook Rie) willen zij in deze Brulboei reageren op ons verslag van hun 50-jarig huwelijk en tevens nog een stukje van de (bruids)sluier oplichten. Beste mensen, Wij waren verrast dat er een stukje in de Brulboei stond, dat wij 50 jaar getrouwd waren. Een redacteur hoeft niet alles te weten, dus daarom hier een kort verslag van hoe het op die bewuste 22 januari 1958 voor een dag was. Wie de krant aandachtig bekijkt heeft het volgende boven de foto gelezen: “WEET JE NOG VAN DIE SNEEUWSTORM?” en dit heeft ons de hele dag beheerst. Het begon te sneeuwen toen mijn aanstaande in Groot-Ammers op de fiets bij de kapper vandaan kwam. Zes km fietsen, want een auto was een zeldzaamheid; ik geloof van 6 stuks in heel Streefkerk, waarvan 1 bij de buurman van mijn aanstaande, een melkveehouder en kaasboer met het geweldige aantal van 32 stuks melkvee en alleen zijn zoon kon met de auto omgaan. Maar er is een gezegde: “een goede buur is beter dan een verre vriend”. Omdat het, toen we op weg zouden naar het gemeentehuis, nog steeds aan het sneeuwen en stormen was, stond er dus een auto klaar! Van het gemeentehuis naar de kerk stormde en sneeuwde het nog harder en de gemeentebode gooide een lange, leren jas over de schouders van Rie, terwijl het toch alleen maar de weg oversteken was. Na de kerkdienst was het noodweer kompleet en met veel moeite begaven wij ons naar de feestzaal van Joppi Meerkerk op de dijk. Toen we onderweg waren viel de verlichting uit en bij binnenkomst was iedereen druk met kaarsen in bierflesjes te zetten. 28


We gaven onze de gasten een diner, maar wij wisten niet dat Joppi elektrisch kookte, dus was in de keuken de wanhoop kompleet, want de kookpotten pruttelden niet meer. Waar de gasflessen en kooktoestellen vandaan kwamen weet ik niet, maar de gasten hebben er niets van gemerkt. Ere wie ere toekomt voor Joppi, maar we weten nog steeds niet hoe hij het voor elkaar heeft gekregen. Na afloop heeft Gerrit, de autorijdende buurjongen, ons met veel moeite naar H.I.Ambacht gebracht. De wind was gelukkig wat gaan liggen en het sneeuwde bijna niet meer. Thuis gekomen kwam de laatste beproeving: de sneeuw lag tot aan de brievenbus, maar gelukkig had ik een schop gekregen en kon ik daarmee de deur vrijmaken.

We zijn nu 50 jaar verder en op 22 januari kwam mijn zoon, mede namens vrouw en kinderen, een cadeau brengen: een vakantiereis naar Tenerife!, met op de verjaardag van mijn vrouw een viereneenhalf uur durende boottocht op de Atlantische Oceaan. Aan boord van de catamaran kregen we een warme maaltijd en drinken naar behoefte, met een decor van water en dolfijnen en als afsluiting champagne. Mijn zoon vond het beter dat hij ook meeging als gids, dus jullie begrijpen dat deze vakantie niet meer stuk kon. Rie en AndrĂŠ van den Berg.

29


Varen bij het NBM

e

Op donderdag de 1 mei 2008, respectievelijk Hemelvaartsdag en de dag van de Arbeid. Het lijkt totaal overbodig, maar voor de zekerheid toch maar: NBM staat voor Nationaal Bagger Museum en dat staat weer in Sliedrecht. In de tuin van het museum bevindt zich een prima modelbouwschepenvrijvaarvijver, waar onze vereniging altijd van harte welkom is, gewoon om zo maar een beetje te varen, maar vooral om bij bepaalde speciale gelegendigheden de feestvreugde, al naar die zich voordoet, te verhogen of te vergroten. Op deze gedenkwaardige dag nu was het Baggermuseumvoorplein uitverkoren om ter gelegenheid van de fietsvierdaagse in de Alblasserwaard als controlepost te fungeren. Er diende derhalve in de eerste plaats gestempeld te worden. Tevens konden de al dan niet vermoeide fiets(st)ers een Dixie van binnen bekijken, gewoon even zitten en wat eten of drinken of gewoon wat in de tuin wandelen en het aldaar uitgestalde fraais op het gebied van baggerwerktuigen, en alles wat daar mee te maken heeft, bewonderen. Puur ter verhoging van de feestvreugde en om de bezoekers iets echt moois te kunnen laten zien is aan de Modelbouwvereniging “Alblasserdam”, dat zijn wij dus, gevraagd om op deze dag ook aanwezig te zijn. Helaas konden wij ons daar niet op volle sterkte presenteren, omdat ons programma dat even niet toeliet. We hadden de dag daarvoor, op Koninginnedag, ‟s morgens al in H.I.Ambacht gevaren op “ons” stekje, het Burgemeester Baxpark en ‟s middags stond ons bassin traditiegetrouw al weer klaar op het feestterrein in Hardinxveld. Omdat we ook dat weekeinde daarop twee dagen op de Modelbouw- en Miniatuurbeurs in de Evenementenhal te Rijswijk stonden, wordt dat zelfs voor de meest IJzeren Heinen van onze club wel een beetje teveel van het goede. Daarom is het zeer te waarderen dat we in Sliedrecht beslist niet karig voor de dag kwamen, vooral omdat het juist het neusje van de zalm was wat daar te water voer. 30


Wat te denken van Hans met zijn Elisabeth C., Maarten met zijn Solano en Alex met zijn Smit Mark. Of Dave met zijn Dickie, om maar niet te spreken over André met zijn Alkmaar, laat staan, nou ja, ga zo maar even door.

Oh ja, de Gerrit van Ger was er ook. Al met al best een gezellige dag. Wat wil je als aan het eind van de dag uit de telling blijkt dat er ruim 500 (lees vijfhonderd!) fietsen op het terrein zijn geweest, met hun baasje natuurlijk. Zoals gewoonlijk was de verzorging ook weer uitstekend. Jannie had weer een beste pan soep gekookt en de broodjes knakworst (met zeer pittige mosterd) gingen er in als Hotdogs. Voeg daarbij liters koffie en een tas vol “overgedateerde” gevulde koeken, dan hoor je die jongens niet meer. Zonder moeite hebben we het zo van tien tot vier volgehouden, met veel aanloop. Het weer liet wel wat te wensen over, met slechts één buitje in de middag, maar er stond een verr… koude, gure wind, maar dat mocht al met al de pret niet drukken.

Ger 31


BUURMAN PIET Een paar weken geleden kreeg ik een uitnodiging om op 25 april om 10 uur in het gemeentehuis van H.I.Ambacht aanwezig te zijn. In het kader van de landelijke lintjesregen zou onze “buurman” Piet Lommen onderscheiden worden. Nu ken ik Piet al vanaf 1967, toen hij bij NEDSTAAL in dienst kwam. Bij zoiets kun je dan natuurlijk niet wegblijven! Nu kan ik me voorstellen dat jullie je afvragen wie die “buurman” dan wel is. Wel dat is één van de leden van onze buurmodelbouwvereniging NEDSTAAL, de stoombouwers, die jaarlijks tijdens de nieuwjaarsreceptie, met een paar medeleden, een handje komt geven, een praatje maakt en een drankje nuttigt. Nou, dié Piet zou een lintje krijgen. Nu had ik géén idee vanwege welke prestatie hem deze eer te beurt ging vallen, maar daar kwam ik die ochtend gauw genoeg achter. Samen met nog drie “slachtoffers” mét aanhang en genodigden zaten we in een zaal van het gemeentehuis aan de koffie met gebak, toen de burgervader, met een zeer humoristische speech, deze blijde gebeurtenis voor de vier “geridderden in den dop” om beurten uit de doeken deed. Het bleek dat “onze” Piet al heel lang een hele piet in het woningbouwgebeuren Rhiant in ’t Ambacht was en daar veel goeds gedaan heeft. Als terloops voegde burgemeester Herman Jonker daar aan toe dat ook het bijna 42-jarig lidmaatschap van de modelbouwvereniging NEDSTAAL daarin een belangrijke rol heeft gespeeld. Nou, daar keek ik zelfs van op. Ik vond het trouwens een hele eer dat ik bij deze uitreiking aanwezig mocht zijn en dat had niets te maken met het glas champagne waarmee we na afloop van de plechtigheid op de geridderordeden een toost uitbrachten. 32


Piet, mede namens onze club: Van harte gefeliciteerd! Al met al een heel waardevolle en gezellige bijeenkomst.

Op de eerstvolgende clubavond ( beide clubs houden die op dinsdagavond!) ben ik even naar NEDSTAAL gegaan om opheldering te vragen over de oprichtingsdatum van deze stoomclub. Die bleek inderdaad in begin 1967 te liggen! Daar zijn wij nog maar kleuters bij. Na een paar glazen champagne en wat lekkere hapjes ben ik weer snel naar ons eigen clubje gegaan, waar het eigenlijk ook best gezellig is.

Ger 33


De Brulboei 2008-3