Issuu on Google+

Δ ΕΚ Α ΠΕ ΝΘΗΜ ΕΡ Η ΕΦΗ ΜΕΡΙ Δ Α ΤΟΥ 2 ο υ Γ ΕΝΙ ΚΟΥ ΛΥ ΚΕ ΙΟΥ ΓΡΕ Β ΕΝΩ Ν - Ε ΤΟΣ Δ΄ - 15 ΜΑΡΤΙ ΟΥ 201 4 - ΑΡΙΘΜ Ο Σ ΦΥΛΛΟ Υ: 52 - Τ Ι ΜΗ ΦΥΛ ΛΟ Υ: 1 €

mathitofreneia.blogspot.gr

ma8htofreneia@gmail.com

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ, ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΚΟΜΦΕΤΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ... ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΣΙΚΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η κατάχρηση εξουσίας στο χώρο του σχολείου είναι κάτι το ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο. της Χριστίνας Παπανικολάου

Υπάρχουν και αυτοί οι καημένοι που μπερδεύονται ανάμεσα στις δύο έννοιες και ούτε αυτοί ξέρουν τελικά τι είναι! Ρεαλιστές ή ιδεαλιστές;

σελίδα 2

Φόβος και ντροπή. Τα έμφυτα αισθήματα που μ’ εμποδίζουν να σου φωνάξω στα μούτρα τα «θέλω» μου, τα «χρειάζομαι» και τα «βαρέθηκα».

της Ιφιγένειας Τζιόλα σελίδα 8

της Εβελίνας Βάιου σελίδα 3

Στις 8 Μαρτίου δεν γιορτάζουν όλες οι γυναίκες. Γιορτάζουν όσες έχουν κατακτήσει με το σπαθί τους τον τίτλο της γυναίκας. της Θέλιας Παναγιωτίδου Μόνο αηδία μπορώ να νιώσω για τον καθένα που τόσο άκαρδα και χωρίς ίχνος ανθρωπιάς αφαιρεί τις ζωές αθώων ζώων της Χρυσάνθης Παπανίκου σελίδα 8

σελίδα 3

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, πάει όμως στο σχολείο μας! Και φέτος ... τιμήσαμε τις αποκριάτικες μέρες με μασκαρέματα, κομφετί, χορό και φυσικά τον παραδοσιακό γάμο μεταξύ των σχολείων. Κατά τ’ άλλα το μόνο που θύμιζε Απόκριες στους δρόμους της πόλης ήταν ... η τσίκνα από τα σουβλάκια ... σελίδα 5

Ο καθένας διακρίνεται για τις δικές του μουσικές προτιμήσεις. της Ιουλίας Τσουκαλά σελίδα 3

Φίλος ειναι αυτός που αγαπάει με εκείνη την αγνή ανιδιοτελή αγάπη απαλλαγμένη απο κάθε ίχνος προσωπικού όφελους. της Χρύσας Μπιρμπίλη σελίδα 5

Ήττες και μετριότατες εμφανίσεις για τις ομάδες του σχολείου μας σε όλα τα αθλήματα, με μόνη φωτεινή εξαίρεση το βόλεϊ κοριτσιών που ξέρει μόνο να νικά! σελίδα 6

της Ευαγγελίας Παπαδημητρίου

Μην περιμένεις άλλο. Ζήσε, Αγάπα, Γέλα, κάθε μέρα, όλη μέρα! της Ελπινίκης Νάσιου σελίδα 7

σελίδα 8

σελίδα 7

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Αλέξης Στεργιούλας Ο Γρεβενιώτικος λαός είναι ευδιάθετος και καλείται να το αποδείξει

Θωμαή Γκαντήραγα Αν δε θέλουμε μια κοινωνία κόλαση, ας γίνουμε κι εμείς μια ... εξαίρεση σελίδα 4

σελίδα 7


Μαθητοφρένεια

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

2

Οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια. Δεν εκμεταλλευόμαστε τους συνανθρώπους μας και την αγάπη τους

Χριστίνα Παπανικολάου Αρχισυντάκτρια

Ζ

ώντας καθημερινά επί αρκετά χρόνια σε σχολικούς χώρους, έρχεται κάποτε η στιγμή που αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι είναι όλο αυτό γύρω σου; Έρχεται η στιγμή που αμφισβητείς, αναθεωρείς και απομυθοποιείς. Το σχολείο είναι ένας από τους πιο ισχυρούς θεσμούς της κοινωνίας μας. Σύμφωνα μάλιστα με την Βικιπαίδεια, το σχολείο είναι ένα ίδρυμα σχεδιασμένο να επιτρέπει και να ενθαρρύνει τους μαθητές να μαθαίνουν, υπό την καθοδήγηση δασκάλων, βοηθώντας στην ομαλή κοινωνικοποίηση των μαθητών. Τι γίνεται όμως όταν το σχολείο υπολειτουργεί; Τι γίνεται όταν στο σχολείο επικρατεί ο αυταρχισμός, ο δεσποτισμός και ο απολυταρχισμός; Τέτοιες συμπεριφορές εμφανίζουν συνήθως οι άνθρωποι με κάποια εξουσία στο σχολικό χώρο (γιατί για το σχολείο μιλάω), άνθρωποι με σύνδρομα υποτιθέμε-

νης ανωτερότητας και άνθρωποι που θέλουν να είναι το κέντρο της προσοχής με κάθε τρόπο. Θύματα τέτοιων συμπεριφορών; Οι μαθητές, οι καθηγητές, οι σχολικοί υπάλληλοι και γενικότερα η υπόλοιπη σχολική κοινότητα. Και το ερώτημα είναι το εξής: Μήπως και εμείς ζούμε σε ένα τέτοιο σχολείο; Μήπως και εμείς είμαστε θύματα αυταρχισμού και ανελευθερίας; Μήπως κάποιες συμπεριφορές τις θεωρούμε φυσιολογικές, ενώ δε θα έπρεπε; Μήπως πρέπει να δούμε το θέμα πιο σοβαρά και να μην επιτρέπουμε στον οποιονδήποτε (όποιον θεσμικό ρόλο κι αν έχει) να μας συμπεριφέρεται σαν να είμαστε μαριονέτες του; Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μιλά άσχημα, να επιτίθεται λεκτικά και να προσβάλλει κάποιον, εξαιτίας της θέσης που μπορεί να κατέχει. Πόσο μάλλον σ’ ένα τόσο ευαίσθητο χώρο, όπως είναι το σχολείο.

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

Χριστίνα Παπανικολάου Δήμητρα Λαζαρίδη Θέλια Παναγιωτίδου Βαγγέλης Σπυρίδης

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

Αλεξάνδρα Παπανίκου Χρυσάνθη Παπανίκου Ιφιγένεια Τζιόλα Γλυκερία Μπαλογιάννη Κωνσταντίνα Παλιούρα Εβελίνα Βάιου Ευαγγελία Παπαδημητρίου Ιουλία Τσουκαλά Χριστίνα Μάρκου Μαρίνα Αμανατίδου Ελπινίκη Νάσιου Χρύσα Μπιρμπίλη

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Θωμαή Γκαντήραγα Σοφία Καλιαμπάκα Στέλιος Πιπέργιας Γρηγόρης Μπαχτσεβάνος Χρήστος Κυρατζής

Ρόλος του σχολείου δεν είναι μόνο η συνεχής επίπληξη και τιμωρία, η επίδειξη εξουσίας και δύναμης. Σκοπός του σχολείου είναι η μετάδοση γνώσεων, αρχών και αξιών. Το σχολείο θα πρέπει να είναι ΠΑΝΤΑ δίπλα στον μαθητή, να ακούει τα προβλήματά του και τις ανησυχίες του, να τον ενθαρρύνει ,να τον επιβραβεύει και να του δίνει δύναμη και κουράγιο για να μπορέσει να συνεχίσει το δύσκολο έργο του. Επίσης, η σχολική κοινότητα οφείλει να σέβεται τα δικαιώματα του μαθητή και όχι να τα καταπατά. Η κατάχρηση εξουσίας στο χώρο του σχολείου είναι κάτι το ανεπίτρεπτο. Τέτοιου είδους άνθρωποι θα πρέπει να τιμωρούνται και να απολύονται. Το να επιδεικνύεις την εξουσία που σου έχει δοθεί σε κάποιον που θεωρείς κατώτερό σου δεν δείχνει ανωτερότητα ούτε δύναμη. Δείχνει πόσο «μικρός» και επιφανειακός είσαι!

Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη Ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της Συντακτικής Ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

Όλα έτοιμα και για τη δεύτερη εκδρομή του σχολείου μας στην Ιταλία (θα μας μάθουν για τα καλά!). Αυτή τη φορά είναι η Α και Β λυκείου που θα ταξιδέψουν στη γειτονική χώρα, νότια όμως και όχι βόρεια, όπως πήγε η Γ. Μόνο η Σαρδηνία έμεινε τώρα ...

γελάστε ελεύθερα!

Γιάννης Αντωνιάδης Χρήστος Ζούρτος Βασίλης Βασιλόπουλος

-Ωραία στολή! Τι έχεις ντυθεί; Επειδή ο θεός δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τα Ιταλός παπάς; πάντα, έκανε τις γειτόνισσες. -Ναι, Καπουτσίνος -Και γιατί κρατάς παγάκια; - Οι φίλοι μου είναι σαν τα -Γιατί είμαι φρέντο ... δέντρα. Εγώ: -Καμιά φορά μου αρέ- - Δηλαδή; - Όταν τους χτυπάς με τσεσει να μιλάω μόνος μου. κούρι, πεθαίνουν. Εγώ: -Και εμένα. - Μωρό μου, θέλω να κά- Ζητάς έναν γαλλικό και σου φέρνουν κανατάκι, φλυτζανουμε νανάκια. - Γιατί αγάπη μου ... δε σου νάκι, γαλατάκι, ζαχαρίτσα, κουταλάκι και μια παιδική αρέσουν τα ψηλά παιδιά; φίλη να παίξετε κουζινικά .. - Όμως κάτι έλειπε από το χα- Τι λέει το ένα ρουθούνι στο μόγελό της .. άλλο; -Όπως; - Κλείσε, έχω γραμμή! -Ένα δόντι.

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Λίγες μέρες πριν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου και δεν άκουσα ακόμη κάτι το παράξενο. Δεν μπορεί. Κάτι θα λείπει. Εμ μεγάφωνα θα είναι, εμ φιλαρμονική, δε γίνεται ...

15 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ:

99 ΗΜΕΡΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ Μην έχεις απαίτηση να γίνονται όσα γίνονται όπως θέλεις εσύ αλλά να δέχεσαι τα πράγματα όπως έρχονται και η ζωή σου θα κυλήσει ήρεμα.. ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ


Μαθητοφρένεια

3

της Ιουλίας Τσουκαλά της Εβελίνας Βάιου Άνθρωποι περνάνε. Άνθρωποι μπαίνουν και άνθρωποι βγαίνουν. Σε κοιτώ και με κοιτάς και κοιτάμε μαζί τον δίπλα, που σκέφτεται πώς να μιλήσει στον παραδίπλα. Ο παραδίπλα προχωρά κι ο δίπλα τελικά δεν του μιλά κι ο παραδίπλα απελπίζεται. Κι εγώ που ξέρω πώς να τον βοηθήσω δε μιλάω. Δε μιλάμε. Φοβόμαστε.

της Θέλιας Παναγιωτίδου

Φόβος. Το έμφυτο αίσθημα που σ’ εμποδίζει να πηδήξεις στο γκρεμό, καθώς ξέρεις ότι θα πεθάνεις. Δε χρειάζεται καν να σκεφτείς προκειμένου να μη ριχτείς στο δρόμο, γιατί ο φόβος σε κρατά πίσω, ασφαλή. Σπρώχνει τον κίνδυνο μακριά σου και μένεις ανέπαφος. Τι ωραία! Φόβος και ντροπή. Τα έμφυτα αισθήματα που μ’ εμποδίζουν να σου φωνάξω στα μούτρα τα «θέλω» μου, τα «χρειάζομαι» και τα «βαρέθηκα». Φόβος, όχι για τις σωματικές πληγές που θα μου ‘κανε και θα σου ‘κανε ο γκρεμός, αλλά για τα τραύματα της σύγκρουσης των «θέλω» μου με των δικών σου και του άλλου. Νομίζω τελικά πως ο φόβος μοιάζει μ’ ένα γονιό υπερπροστατευτικό. Με μοναδικό στόχο να προστατέψει το παιδί του, τα κρατά κλειδωμένο. Καμιά δυστυχία δεν μπορεί να το αγγίξει, κανένας κίνδυνος δεν το ακουμπά. Ο γονιός όμως δεν έχει αναλογιστεί πως η πανοπλία του παιδιού είναι βαριά κι αυτό προχωρά πιο αργά, δε φτάνει τα υπόλοιπα. Το παιδί αυτό δεν έχει λυπηθεί, δεν έχει κλάψει, δεν έχει πάρει δύναμη από τη θλίψη. Τα αντισώματα για την κακοτοπιά καταστρέφουν τελικά και τα κύτταρα της χαράς και το παιδί απομένει ένα υγιέστατο κενό. Είναι ένα πράμα σα να φοβόμαστε ουσιαστικά να ζήσουμε, επειδή ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Κι αυτό δεν είναι επίπληξη, αλλά παραδοχή ενοχής και συμμετοχής στη βλακεία. Έχουμε ανάγκη από «σμίξιμο», όμως κρατάμε απόσταση ασφαλείας, μη μας πάρουν τα σκάγια της απογοήτευσης. Και στο τέλος όλα αυτά τα «θέλω» και τα «χρειάζομαι» και τα «βαρέθηκα» σαπίζουν και γίνονται απωθημένα. Τη επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πιαστείς, μην περιμένεις μόνο να σου ρίξουν σχοινί, ξεχνώντας ν’ απλώσεις κι εσύ το χέρι σου. Αν θελήσεις ν’ ακουστείς μίλα, κι αν δε σ’ ακούν, μη φοβάσαι να τραγουδήσεις.

Ένα από τα πιο συζητήσιμα θέματα σε μια παρέα εφήβων είναι αναμφισβήτητα η μουσική. Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει έφηβο που να μην ακούει μουσική, οποιουδήποτε είδους. Μέσω της μουσικής, ειδικά καθ’ όλη τη διάρκεια της τρυφερής εφηβικής μας ηλικίας, εκτός του ότι εκφραζόμαστε, βρίσκουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που ποτέ δεν έχουμε τολμήσει να ρωτήσουμε, αισθανόμαστε ότι υπάρχει κάποιος κάπου ο οποίος μας καταλαβαίνει ή βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με εμάς. Φυσικά εδώ δεν αναφέρομαι στον τραγουδιστή, το στιχουργό ή το συνθέτη του τραγουδιού αλλά στους χιλιάδες ανθρώπους που ακούν το συγκεκριμένο τραγούδι.

Με τη μουσική χαλαρώνουμε, ξεχνάμε την ανιαρή καθημερινότητά μας και μεταφερόμαστε νοητά σε ένα παραδεισένιο για εμάς μέρος με τους ανθρώπους που θέλουμε και ως ηχητικό εφέ το αγαπημένο πας τραγούδι. Ο κάθε άνθρωπος διακρίνεται για τις δικές του μουσικές προτιμήσεις, καθώς ο καθένας έχει ένα δικό του παραδεισένιο μέρος. Για παράδειγμα, κάποιος θα ήθελε να βρίσκεται σε μια ροκ συναυλία, προφανώς το τραγούδι που θα ακούει θα είναι ροκ. Αντιθέτως, κάποιος άλλος πιστεύει ότι το ιδανικό μέρος για τη συγκεκριμένη φάση της ζωής του είναι ένα μεγάλο κλαμπ με πολύ κόσμο, γνωστούς DJs και παράξενα εξωτικά ποτά συνεπώς η μουσική που του αρέσει είναι

house, techno και γενικά όλα αυτά τα είδη μουσικής που ακούγονται στα κλαμπ. Όλα λοιπόν καθορίζονται από την ψυχολογική κατάσταση που θα βρισκόμαστε κάθε φορά και από τον τρόπο που θα θέλουμε να εκφραστούμε. Σίγουρα, όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε αλλάξει ή θα αλλάξουμε μουσικά ακούσματα. Ωστόσο, η τάση μας να ζούμε μέσα από τη μουσική θα παραμένει για πάντα. Γιατί είναι απολύτως λογικό κατά τη διάρκεια της ζωής μας να αλλάζουμε απόψεις στις οποίες βρίσκουμε αντίκτυπο στα διάφορα μουσικά είδη. Άλλωστε όπως είπε και ο Κομφούκιος «μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη».

ΗΤΑΝ γύρω στα 40. Νόμιζε όμως ότι ήταν 20. Τα ποτά και τα ξενύχτια σταθερές αξίες στη ζωή της. Δεν θυμόταν καν πόσοι άντρες είχαν περάσει από αυτή. Όμως όσοι περισσότεροι τόσο το καλύτερο έλεγε συνέχεια. Κανένας δεν ήξερε γιατί συμπεριφερόταν έτσι. Και σε τελική ανάλυση κανένας δεν ενδιαφερόταν να μάθει. ΜΟΛΙΣ νύχτωνε έβαζε τα κόκκινα γοβάκια της και ένα από τα πολλά μαύρα φορέματα που γέμιζαν τη ντουλάπα της και έβγαινε. Περίμενε εκεί στην άκρη του δρόμου. Πάντα κάποιο αυτοκίνητο περνούσε και την έπαιρνε. Τους ήξερε; Τους έβρισκε εκείνη τη στιγμή; Ποτέ δεν έμαθε κανείς. ΕΤΣΙ ξεκινούσε τα νυχτερινά ταξίδια της. Δεν έκανε κάτι κακό άλλωστε. Αυτό έλεγε επανειλημμένα στον εαυτό της για να παρηγορήσει τη μοναξιά της. Γυρνούσε το πρωί και κανένας δεν την ξαναέβλεπε μέχρι να νυχτώσει. Ζούσε τις νύχτες, για τις νύχτες. ΜΙΑ νύχτα, την είδα, ήταν πιο χαρούμενη από τις άλλες φορές. Με είδε πως την κοιτούσα, μου χαμογέλασε και μου φώναξε «Σήμερα γιορτάζω!». Μετά μπήκε πάλι σε ένα από τα αυτοκίνητά της και έφυγε. Κανείς δεν την ξαναείδε από τότε. Κανείς δεν έμαθε πού πήγε. Κανείς δεν άκουσε ξανά για αυτή. Μόνο οι γείτονες της την ανέφεραν που και που. Πού να πήγε η ξεμυαλισμένη; Ίσως να κατάφερε τελικά να βρει την ευτυχία.. ‘ΗΤΑΝ 8 Μαρτίου όταν εξαφανίστηκε. Η γιορτή της γυναίκας. Για αυτό γιόρταζε μάλλον. Δεν είχε τα γενέθλιά της, ούτε τη γιορτή της. Δεν είχε βρει γαμπρό κελεπούρι, ούτε είχε γίνει κάτι αναπάντεχο στη ζωή της. Γιόρταζε που ήταν γυναίκα. ΛΟΙΠΟΝ για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους στις 8 Μαρτίου δεν γιορτάζουν όλες οι γυναίκες. Γιορτάζουν όσες έχουν κατακτήσει με το σπαθί τους τον τίτλο της γυναίκας. Γι’ αυτό αξίζει ένα χρόνια πολλά η γυναίκα με τη μαστεκτομή. Η άνεργη μάνα. Η εργαζόμενη μάνα. Η χωρισμένη μάνα. Η γυναίκα με τον άρρωστο άντρα. Η κακοποιημένη γυναίκα. Η γυναίκα που τρέχει σαν τρελή από τη δουλειά κάθε μεσημέρι για να μαγειρέψει. Όλες αυτές που σέβονται τους άλλους αλλά πάνω από όλα που σέβονται τον εαυτό τους. ΣΕ ΟΛΕΣ τις γυναικάρες που παλεύουν καθημερινά. Με τον δικό τους τρόπο.


Μαθητοφρένεια

4

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je me battrai jusqu’à la mort pour que vous ayez le droit de le dire

Ο Γρεβενιώτικος λαός είναι ευδιάθετος και καλείται να το αποδείξει

Ας γίνουμε κι εμείς μια ... εξαίρεση

ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥΛΑΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ

ΘΩΜΑΗ ΓΚΑΝΤΗΡΑΓΑ Β ΛΥΚΕΙΟΥ

Ο

ι φετινές Απόκριες ολοκληρώθηκαν και όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος συνοδεύτηκαν από πολλές ευχάριστες και αξέχαστες στιγμές αλλά και από κάποια παρατράγουδα που γρήγορα θα ξεχαστούν. Ωστόσο,αυτό που διαπιστώθηκε τη φετινή χρονιά πιο έντονα από κάθε άλλη φορά ήταν η ελάχιστη έως μηδαμινή παρουσία του κόσμου στους δρόμους και στην κεντρική πλατεία της πόλης των Γρεβενών, ιδίως τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου που αναμενόταν και η μεγαλύτερη προσέλευση. Οι μόνοι που δε σταμάτησαν να διασκεδάζουν και να απολαμβάνουν τις γιορτινές αυτές ημέρες ήταν οι νέοι με τους ίδιους πάντως να δηλώνουν και αυτοί απογοήτευμενοι για το αποκαρδιωτικό και απογοητευτικό θέαμα που αντίκρυσαν. Αντίθετα,η γενιά των μεσηλίκων ή ακόμα και των ηλικιωμένων, που τα προηγούμενα χρόνια έδινε βροντερό παρών σ'αυτές τις σπουδαιές εκδηλώσεις,ήταν απούσα κάνοντας τα παιδιά και τις μικρότερες ηλικίες να μισήσουν ένα ίσως από τα μοναδικά γεγονότα που αγάπησαν στην πόλη των Γρεβενών. Η κατάσταση αυτή πάντως κάθε άλλο παρά αδιάφορους πρέπει να μας αφήσει. Αξίζει

λοιπόν τον κόπο να αναζητήσουμε τις πραγματικές αιτίες που απομάκρυναν τον κόσμο από τον παραδοσιακό και εντυπωσιακό εορτασμό των αποκριών, τον οποίο τα προηγούμενα χρόνια έβλεπε κανείς στην πόλη μας. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή μας το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα θα μπορούσαν να είναι απλώς μια καλή δικαιολογία για αυτούς που προτίμησαν να παραμείνουν σπίτι τους και να περάσουν ένα συνηθισμένο βράδυ παρακολουθώντας τα ως επί το πλείστον ευτελή τηλεοπτικά προγράμματα και τα απανταχού της γης λαμπερά καρναβάλια. Είναι όμως ο βασικός παράγοντας που έκανε την ιστορική πλατεία Αιμιλιανού να μοιάζει με εκκλησία (!) κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας; Σαφώς και όχι και το ξέρουμε όλοι μας. Οποιοδήποτε άλλοθι και να βρούμε σχετικά με αυτό γνωρίζουμε και οι ίδιοι πως υπήρξαν και βραδιές με ιδανικό καιρό για έξοδο. Επομένως αλλού πρέπει να ψάξουμε τις αιτίες Η αποκαρδιωτική αυτή εικόνα, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι απόρροια του τεράστιου και δυσεπίλυτου προβλήματος με το οποίο έχει έρθει αντιμέτωπη εδώ και

τουλάχιστον μία πενταετία η πλειονότητα του γρεβενιώτικου και γενικότερα του ελληνικού πληθυσμού, αυτό της οικονομικής κρίσης. Και αυτή η κρίση έχει μετατρέψει τους άλλοτε εξωστρεφείς και κοινωνικούς Έλληνες σε ανθρώπους τυπικούς που έχουν ως μοναδική επιδίωξη να αποκτήσουν τα απαραίτητα με τα οποία θα πορευτούν απλώς σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους δίχως να επιχειρήσουν κάτι καινούριο που ίσως της δώσει ένα μεγαλύτερο νόημα. Λέξεις όπως αγάπη, κοινωνικοποίηση και αλληλεγγύη είναι παντελώς άγνωστες για τέτοιου είδους "ανθρώπους". Δεν υπάρχει σχεδόν καμία αμφιβολία ότι αυτή η απελπισία της οποίας δυστυχώς ήμασταν θεατές μας στεναχώρησε σε μεγάλο βαθμό. Παρόλα αυτά ο γρεβενιώτικος λαός δεν έχει πάψει ακόμη να θεωρείται ευδιάθετος και από τις ερχόμενες κιόλας μέρες καλείται να το αποδείξει. Η Άνοιξη έφτασε και αποτελεί για όλους μας μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιζητήσουμε την επαφή με άλλους ανθρώπους, ώστε να επανέλθει η ηρεμία στην ψυχολογική μας κατάσταση, κάτι που έχουμε ΤΟΣΟ (!!!) μεγάλη ανάγκη ιδιαίτερα στην απαιτητική και δύσκολη εποχή που διανύουμε.

Π

ολλές φορές αναρωτιέμαι για την κατάσταση που βρίσκεται πλέον η «κοινωνία» μας και γιατί πρέπει να ζούμε έτσι. Πλέον οι άνθρωποι το μόνο που σκέφτονται συνέχεια είναι να σχολιάσουν οποιονδήποτε δουν έξω αντί να αναλογιστούν ότι δεν έχει χρήματα να ζήσει. Το πρώτο πράγμα που κάνει ο καθένας όταν βγαίνει έξω είναι ‘’check-in’’ στο facebook για να δείξει πόσο “cool” είναι και μετά θυμάται ότι πρέπει να δώσει σημασία και στον φίλο του που βγήκαν μαζί. Συνήθως μόνο όταν εμφανιστεί στην τηλεόραση κάποια φιλανθρωπική διαφήμιση θα σκεφτεί κάποιος ότι υπάρχουν άλλα άτομα και κυρίως παιδιά που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες ζωής. Φυσικά ούτε λόγος για συνεισφορά σε μία τέτοια αγαθοεργία και αυτό δεν γίνεται μόνο τώρα που η οικονομική κατάσταση είναι πιο δύσκολη αλλά υπήρχε από το παρελθόν. Ο καθένας ασχολείται με τα ελαττώματα του άλλου αντί να ασχοληθεί με τον εαυτό του και να διορθωθεί εκείνος πρώτος. Κανείς δεν εκτιμάει τίποτα και όλοι τα περιμένουν όλα έτοιμα και τέλεια, χωρίς καμία προσπάθεια. Ο σεβασμός, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια είναι αξίες που σπανίζουν. Το ενδιαφέρον για σημαντικά προβλήματα που απασχολούν είτε ένα μικρό σύνολο ατόμων είτε μια ολόκληρη κοινωνία, είναι ελάχιστο. Το γεγονός που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο περίεργη είναι

ότι ακόμη και τα ίδια τα άτομα που υπόκεινται σε αυτό το πρόβλημα, δεν αντιδρούν. Όλοι έχουν μάθει να απαιτούν συνέχεια, χωρίς να προσφέρουν τίποτα. Κι όταν εμφανίζονται κάποιες εξαιρέσεις ατόμων που έχουν την πρόθεση να βοηθήσουν τους άλλους και να ξοδέψουν πολύτιμο χρόνο από την καθημερινότητά τους, το μόνο που δέχονται είναι αχαριστία. Κανείς δεν εκτιμάει τίποτα πλέον! Αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δώσουν χαρά και ως ανταπόδοση λαμβάνουν παρατηρήσεις, γκρίνια, περισσότερες απαιτήσεις και δέχονται απίστευτη πίεση. Το μόνο που ξεστομίζουν οι δέκτες είναι ένα απαξιωτικό ‘’ευχαριστώ’’ κι αυτό σαν να ήταν δεδομένη όλο αυτό που πρόσφερε ο άλλος. Προσωπικά εύχομαι οι περισσότεροι να προσπαθούσαν να γίνουν όπως αυτές τις ‘’εξαιρέσεις’’. Είναι απλοί άνθρωποι όμως οι πράξεις τους είναι τεράστιες. Δεν είναι δύσκολο να το πετύχουμε. Αρκεί λίγη αγάπη για τους γύρω τους. Όταν κάποιος προσφέρει οικειοθελώς και βλέπει ανταπόκριση από τους άλλους δημιουργείται ένα τεράστιο συναίσθημα χαράς και ευχαρίστησης και για τις δύο πλευρές. Το θέμα είναι να ξεκολλήσουν πλέον όλοι οι εγωιστές, στενόμυαλοι και άξεστοι άνθρωποι και να επηρεαστούν λίγο από τις ‘’εξαιρέσεις’’ που δίνουν ελπίδα για την ανθρωπότητα και μας βοηθούν να επιβιώσουμε μέσα σε αυτήν την ‘’κοινωνία’’!


Μαθητοφρένεια

Αναβίωσε και φέτος ο παραδοσιακός γάμος μεταξύ των σχολείων της πόλης μας. Το πρωί της Παρασκευής 27 Φεβρουαρίου η πομπή με τη ... νύφη (Χρήστος Κώττας) ξεκί-

5

νησε από το ΕΠΑΛ με τη συνοδεία οργάνων. Από κοντά και το ... παρανυφάκι (Γιώργος Ρομπόλης). Από εκεί έφτασαν στο προαύλιο του 2ου ΓΕΛ. όπου την παρέλαβε

ο ... κουμπάρος (Κώστας Καραγκιόζης) και στήθηκε τρελό γλέντι με ξέφρενο χορό. Στη συνέχεια όλοι κατευθύνθηκαν στο 1ο ΓΕΛ για να παραδώσουν τη νύφη στον ευτυχή ...

γαμπρό (Κώστας Φωλίνας). Αμέσως μετά, το ζευγάρι και όλα τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία, όπου ακολούθησε χορός κάτω από τον ήχο των χάλκινων.

της Χρύσας Μπριμπίλη

Το να είσαι φίλος θέλει τέχνη. Η λέξη φίλος προέρχεται απο το αρχαίο ρήμα φιλέω που σημαίνει αγαπώ, έτσι οι φίλοι μας είναι άνθρωποι που αγαπάμε. *** Όλοι μας κάποια στιγμή στην ζωή μας σίγουρα θα παίξουμε το ρόλο του φίλου,το θέμα είναι αν θα το αποδώσουμε υποκριτικά ή θα βρούμε την ουσία του όρου φιλία. *** Ο Αριστοτέλης είχε χωρίσει την φιλία σε τρία μέρη, στην φιλία της χρησιμότητας,δηλαδή στην φιλία για προσωπικό κέρδος,στην φιλία ευχαρίστησης, δηλαδή στην φιλία για όσους μας προκαλούν ευχαρίστηση και τέλος στην αληθινή φιλια, εκείνη την φιλία που θέλει τέχνη για να την κατακτήσεις. *** Για να είσαι πραγματικός φίλος πρέπει να δώσεις την αλήθεια σου,να μην κρύβεσαι,να δείχνεις τον εαυτό σου. Να εμπιστεύεσαι αυτόν που ονομάζεις φίλο σου,να μήν φοβάσαι να προβάλλεις τις αδυναμίες και τα ελαττώματά σου. Να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου,τα όνειρα σου,την αγαπημένη σου σοκολάτα. *** Να συζητάς όλα αυτά που σε προβληματίζουν ή δεν σου αρέσουν στην συμπεριφορά του φίλου σου. Να προσφέρεις την βοήθεια σου χωρίς ανταλλάγματα, να εισαι παρών στις ευχάριστες μα και στις δύσκολες στιγμές του. *** Φίλος ειναι αυτός που αγαπάει με εκείνη την αγνή ανιδιοτελή αγάπη απαλλαγμένη απο κάθε ίχνος προσωπικού όφελους. Φίλος είσαι κάθε μέρα και όχι όποτε έχεις ανάγκη να είσαι. Τους φίλους μας τους επιλέγουμε,βρίσκουμε μέσα απο αυτούς τα μισά κομμάτια μας. *** Γιατί αυτό είναι οι φίλοι, η απάντηση στην ερώτησή μας,η συντροφιά στην μοναξιά μας,η απελευθέρωση από τους φόβους μας, οι συνοδηγοί στα ταξίδια μας. *** Σίγουρα,η φιλία δεν χρειάζεται πρέπει και μή,ούτε οδηγίες χρήσης,δεν μαθαίνεται.Διεκδικείται κάθε μέρα,όπως όλες οι σχέσεις των ανθρώπων πάσης φύσεως.Το να εισαι φίλος δεν βασίζεται σε κανόνες αλλα θέλει τέχνη,την τέχνη του να μπορείς να αγαπήσεις αλλα και να αγαπηθείς ουσιαστικά.


Μαθητοφρένεια

6

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέλιος Πιπέργιας - Βαγγέλης Σπυρίδης | ΦΩΤΟ: Γρηγόρης Μπαχτσεβάνος

Τα κορίτσια του βόλεϊ δεν έχουν αντίπαλο στο φιλέ και το απέδειξαν περίτρανα. Πρώτος αγώνας με το 1ο Λύκειο. Το ματς ήταν αυτό που λένε ντέρμπι. Και οι δύο ομάδες μπήκαν με πάθος μες στο παρκέ και το έδειξαν από την αρχή μέχρι το τέλος. Το τελικό αποτέλεσμα δεν

δείχνει την δυσκολία που αντιμετώπισαν τα κορίτσια μας, αλλά παρά τις δυσκολίες κατάφεραν να φτάσουν στην νίκη με σκόρ 2-0. Με το ίδιο σκόρ αλλά με λιγότερη δυσκολία, κατάφεραν να νικήσουν και την ομάδα της Δεσκάτης παίζοντας για μια ακόμη φορά

εξαιρετικό βόλεϊ. Επόμενος αντίπαλος το 3ο ΓΕΛ Φλώρινας και άνετη επικράτηση με 2 - 0 σετ. Ασταμάτητα τα κορίτσια ετοιμάζονται τώρα για τον επόμενο αγώνα με σχολείο των Σερρών την Πέμπτη 13 Μαρτίου. Ρεπορτάζ θα έχουμε στο επόμενο φύλλο.

Την ομάδα αποτελούν οι μαθήτριες: Κωνσταντίνα Μωυσιάδου, Μαρία Κολοβού, Μένια Κοτζατίσογλου, Κατερίνα Τζιούφα, Σοφία Καλιαμπάκα, Άρτεμις Κιούτα, Αλεξάνδρα Παπανίκου, Κατερίνα Σαΐτη, Αναστασία Παπανικολάου και Χαρά Τσιμπέρη.

Ηομάδα βόλεϊ των αγοριών του σχολείου μας αντίθετα ηττήθηκε από την αντίστοιχη του 1ου ΓΕΛ. Στο πρώτο σετ πάλεψε αρκετά

και έφτασε μέχρι και τους πέντε πόντους διαφορά, ηττήθηκε όμως δίκαια από το πιο προετοιμασμένο 1ο Λύκειο με 2-0. Στην συνέχεια το

1ο ΓΕΛ αγωνίστηκε με την Δεσκάτη, όπου εκεί όσο και αν προσπάθησε δεν είχε την ίδια τύχη, καθώς ηττήθηκε δύσκολα με 2-1

Την ομάδα αποτελούν οι μαθητές: Ζούρτος Χρήστος, Τζήμος Νίκος, Γούσιος Ανδρέας, Γράβαλος Στέφανος , Γιώτας Μάνος, Σπυρίδης Βαγγέλης.

Με ελάχιστες προπονήσεις κατέβηκε η ομάδα μπάσκετ των αγοριών και φυσιολογικά γνώρισε την ήττα από το 1ο Γενικό Λύκειο με σκορ 57-43.

Η ομάδα του 1ου Λυκείου ήταν ανώτερη στο παρκέ αλλά η ομάδα μας έπαιξε πάρα πολύ καλό μπάσκετ και κατάφερε να φτάσει το σκορ και στο 37-37.

Κάπου εκεί όμως φάνηκε η κούραση των παιχτών και το παιχνίδι χάθηκε εύκολα. Ωστόσο το τελικό σκορ αδικεί την προσπάθεια της ομάδας μας.

Την ομάδα αποτελούν οι μαθητές: Αμανατίδης Μιχάλης, Βασιλόπουλος Βασίλης, Εμπρικίδης Γεώργιος, Λαζίδης Απόστολος, Παναγιωτίδης Γεώργιος, Καρακεσίσογλου Συμεών, Δασταμάνης Βαλάντης, Καναβός Ιωάννης, Μητσιάνης Νικόλαος, Γρίδας Βασίλειος,Μαλεζάς Διονύσιος,Καρακεσίσογλου Ευθύμιος. Ούτε τα κορίτσια στο μπάσκετ κατάφεραν να κερδίσουν την ομάδα του 1ου

Λυκείου. Ενώ προσπάθησαν τερο διάστημα του αγώνα πολύ το 1ο Λύκειο έπαιξε κα- και κατάφερε να πάρει την λύτερο μπάσκετ στο μεγαλύ- νίκη με σκορ 34-16.

Την ομάδα αποτελούν οι μαθήτριες: Βλάχου Αγγελική, Λιάμπα Ζωή, Φιλιοπούλου Θωμαή, Λαζαρίδη Δήμητρα, Λέτσιου Σταυρούλα, Μηλιώνη Δωροθέα,Μπασαγιάννη Νίκη, Παπαδημητρίου Ευαγγελία, Σαμαρά Μαρία, Τζιώρα Φρειδερίκη, Ντόλια Ανδριάνα, Παυλίδου Ειρήνη.

Η ομάδα ποδοσφαίρου των αγοριών υπό την τεχνική καθοδήγηση του κ.Χαντάβα ηττήθηκε από την ομάδα του ΕΠΑΛ που προηγουμένως κέρδισε το 1ο Λύκειο, με σκορ 3-1. Η ομάδα του ΕΠΑΛ στο 1ο ημί-

χρονο ήταν ανώτερη στο γήπεδο και άνοιξε το σκορ με πέναλτι που κέρδισε και εκτέλεσε ο Θ. Παπαδόπουλος. Η ομάδα μας ισοφαρίσε με καταπληκτική κεφαλιά του Ζιώγα, ωστόσο ο Τσιαρσιώτης κατά-

φερε να βάλει το ΕΠΑΛ ξανά μπροστά στο σκορ. Το 2ο ημίχρονο είχε εντελώς διαφορετική εικόνα. Η ομάδα μας προσπάθησε να ισοφαρίσει και έχασε κλασσικές ευκαιρίες με τον Δανόγλου. Και αφού δεν

κατάφερε να σκοράρει στην τελευταία φάση, όταν όλη η ομάδα ήταν μπροστά για την ισοφάριση, ο Παπαδόπουλος στην αντεπίθεση κατάφερε να διαμορφώσει το 3-1 και να δώσει την νίκη στο ΕΠΑΛ.

Την ομάδα αποτελούν οι μαθητές: Αντωνιάδης Ιωάννης, Γεωργούλας Χρήστος, Ζιώγας Ευθύμιος, ΚαραλιόΚωνσταντίνος, Κεχαγιάς Γεώργιος, λιος Τσιουβαλόπουλος Αθανάσιος, Μπόλης Στέλιος, Σαμαράς Ιωάννης, Γκόβας Δημήτριος, Δανόγλου Αναστάσιος, Σούλας Κωνσταντίνος, Πετκανάς Νικόλαος, Στεργιούλας Αλέξανδρος, Πιπέργιας Στέλιος, Παπακώστας Στάθης, Ελευθεριάδης Σάββας, Σαράφας Αλέξανδρος,


Μαθητοφρένεια

7

ΜΠΕΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟ www.lysias.gr, ΜΑΘΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ, ΔΗΛΩΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΔΩΡΑ!

της Ελπινίκης Νάσιου

των, Πολιτισμού και Αθλητισμού, από τα Εκπαιδευτήρια Δούκα, τη Microsoft Hellas και τον OTE, με τη συνεργασία του Ιδρύματος Λαμπράκη, της ΕΕΔΕ, της ΕΠΥ και της Cyprus Computer Society, διακεκριμέ-

νων επιστημόνων από Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Ινστιτούτα, Πανεπιστήμια, καθώς και εκπαιδευτικών απ’ όλες τις βαθμίδες Εκπαίδευσης. Δυνατότητα συμμετοχής στο ΛΥΣΙΑ έχουν όλοι οι

μαθητές Δ΄ - Στ΄ Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου, οι οποίοι φοιτούν σε σχολεία στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό (Απόδημος Ελληνισμός). Δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις στη χρήση των

υπολογιστών, παρά μόνο πρόσβαση στο διαδίκτυο. Η αρχική φάση διεξάγεται από 21 Φεβρουαρίου έως 21 Μαρτίου. Η τελική φάση διεξάγεται στις 5 Απριλίου, ημέρα Σάββατο. Περισσότερα στην ιστοσελίδα.

Το νέο βιβλίο του συγγρα- Την παρουσίαση ανέλαβαν φέα - δημοσιογράφου εξ ολοκλήρου συντάκτες Μηνά Βιντιάδη με τίτλο της Μαθητοφρένειας. Συγ“Τηγανίζουν πατάτες στον κεκριμένα θα μιλήσουν για Άρη;” θα παρουσιαστεί το βιβλίο οι μαθήτριες Χριστίνα Παπανικολάου και στην πόλη μας.

Κατερίνα Τζιούφα. Επιλεγμένα αποσπάσματα από το μυθιστόρημα θα διαβάσουν οι μαθήτριες Έλενα Δασκαλοπούλου, Χριστίνα Τσιμινάκη, Λύδια Τσο-

γιάννη, Μαρίνα Αμανατίδου και ο μαθητής Αλέξης Στεργιούλας. Τραγούδια για το φεγγάρι και τους πλανήτες θα παίξουν και θα ερμηνεύσουν

οι μαθητές - μαθήτριες: Εβελίνα Βάιου, Θωμαή Γκαντήραγα, Βαγγέλης Σπυρίδης και Ιάσωνας Ευαγγελόπουλος. Σας περιμένουμε όλους!

Ο ΛΥΣΙΑΣ είναι Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός μέσω Internet, ο οποίος οργανώνεται για 18η συνεχή χρονιά. Ο διαγωνισμός διεξάγεται, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμά-

Ζήσε… Αγάπα … Γέλα … Ζήσε όσα περισσότερα μπορείς! Αγάπα χωρίς να φοβάσαι τα πάντα γύρω σου! Γέλα δυνατά κάθε μέρα! ### Η ζωή είναι στιγμές, μικρές ή μεγάλες, καλές ή κακές, δεν έχει σημασία, είναι μια μικρή συλλογή φωτογραφιών που περιμένει να μπει σ’ ένα λεύκωμα, στο δικό σου λεύκωμα, και να γράψει τη δικιά σου ιστορία. ### Αγάπη δίχως φόβο είναι ελευθερία, είναι δύναμη, είναι τα πάντα! Είναι ένα συναίσθημα τόσο παιδικό, αθώο και ειλικρινές που μόνο καλό μπορεί να σου φέρει, έστω και στο τέλος! ### Το γέλιο δίνει ζωή, κι ας ακούγεται τετριμμένο, με το να γελάς κάθε μέρα δυνατά κι αληθινά σου δίνει αυτοπεποίθηση, και όταν έχεις αυτοπεποίθηση έχεις πίστη … ### Ο άνθρωπος έχει δύναμη, κρυφή δύναμη, δε την βλέπει αλλά τη νιώθει! Γι’ αυτό και δεν πρέπει να τη ξοδεύει ασυλλόγιστα δεξιά κι αριστερά σε ανούσια πράγματα! ### Εξάλλου το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται στα μικρά πράγματα που όμως κρύβουν τα μεγαλύτερα νοήματα. ### Σημασία έχει να ανακαλύψεις το μυστικό αυτό και να ζήσεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία… την κάθε στιγμή δίχως να σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι… περιμένοντας την επόμενη…. ### Αν μπορέσεις και τα κατακτήσεις αυτά τότε ναι μπορείς να πεις ότι ανακαλύψεις την αλήθεια… την πραγματική αλήθεια. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο. Ζήσε, Αγάπα, Γέλα, Κάθε Μέρα, Όλη Μέρα!


Μαθητοφρένεια τελ ευ ταί α σ ελίδα

8

ΤΗΣ Ιφιγένειας Τζιόλα

Όλοι έχουμε πέσει θύματα μιας κάποιας σοβαροφανούς συζήτησης προς το τέλος της οποίας, και στερούμενος άλλων επιχειρημάτων, ο συνομιλητής μας μάς κατηγορεί είτε για ακραίο ρεαλισμό, είτε για φαντασιόπληκτο ιδεαλισμό. Μπορεί ακόμη και εμείς οι ίδιοι να έχουμε κατηγορήσει άλλους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μιας και οι παραπάνω κατηγορίες είναι σαν σφραγίδες, οι οποίες δείχνουν πότε έχει φτάσει το τέλος μιας συζήτησης. Δείχνουν ακριβώς τη στιγμή που αδειάζει το θεωρητικό οπλοστάσιο του «αντιπάλου» και μην έχον-

της Χρυσάνθης Παπανίκου

ΓΡΑΦΕΙ Η Ευαγγελία Παπαδημητρίου

τας άλλη επιλογή, προβαίνει στη χρήση τοξικών εννοιών που πολύ πιθανό ούτε ο ίδιος δεν κατανοεί. Εδώ να πω πως υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων. Κάποιοι ξεκινούν με αφετηρία την ουτοπία και καταλήγουν στην πραγματικότητα, κάποιοι άλλοι το αντίστροφο. Υπάρχουν και αυτοί οι καημένοι που μπερδεύονται ανάμεσα στις δύο έννοιες και ούτε αυτοί ξέρουν τελικά τι είναι! Ρεαλιστές ή ιδεαλιστές; Ας αναφερθώ αρχικά σε αυτούς που ξεκινούν με αφετηρία την πραγματικότητα και ... μένουν εκεί! Αυτό πάει να πει ότι παραμένουν

εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό τους. Η αλήθεια είναι πως πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς είναι πραγματικοί τσαρλατάνοι οι οποίοι ενδιαφέρονται για την ευχάριστη αναπαραγωγή τους και μόνο. Ανώριμοι από την άποψη ότι αρνούνται να αναστοχαστούν, γιατί τι άλλο είναι το ταξίδι προς την ουτοπία εκτός από αναστοχασμός, αναζήτηση, κριτική και ταξίδι στη γνώση; Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που βρίσκονται στην απέναντι όχθη, ξεκινούν δηλαδή από την ουτοπία. Εδώ χρειάζεται προσοχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι γεν-

νήθηκαν με την απόλυτη γνώση ή ότι κατέχουν την εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Όχι. Απλώς για χ, ψ κοινωνικούς λόγους αυτοί οι άνθρωποι δείχνουν την απέχθειά τους προς την πραγματικότητα και επιλέγουν να μην συμμετέχουν σε αυτή ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Από κει και πέρα, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ξεκινάνε το ταξίδι με αφετηρία την πραγματικότητα και κάνοντας μια πλήρη περιστροφή επιστρέφουν στη βάση. Είναι αυτοί που θα ήθελαν να αλλάξουν την κοινωνία, αλλά περιορίζονται στην διαπίστωση και στη σφαίρα

της επιθυμίας. Κοινώς, βολεμένοι, οι οποίοι εκ των πραγμάτων θα ήθελαν μια άλλη κοινωνία, αλλά καταλήγουν να γκρινιάζουν, και μόνο, για μια άλλη πραγματικότητα, η οποία θα τους χωρέσει όλους και άλλα τέτοια ρομαντικά. Αλλά αφού κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί από μόνο του, και αφού οι ίδιοι δεν κάνουν κάτι για αυτό, προτιμούν να κλειστούν στο ξενοδοχεία 5 αστέρων που έκλεισαν για τη διαμονή τους στην ουτοπία, χάνοντας έτσι την επαφή με την πραγματικότητα .. Ποιος λοιπόν έμαθε να συμβιβάζεται και ποιος πραγματικά προσπαθεί;

Για άλλη μια φορά δείχνουμε πόσο ευσυνείδητοι, με επίπεδο και αρχές, άνθρωποι είμαστε. Για άλλη μια φορά αποδεικνύουμε πόσο μονόπλευρα βλέπουμε τον κόσμο. Τα πρόσφατα γεγονότα με τους συνεχείς θανάτους αδέσποτων σκυλιών από φόλες αποτελούν ζωντανό παράδειγμα του πόσο απάνθρωπος και εγκληματίας μπορεί να γίνει ο άνθρωπος προκειμένου να αποδείξει την υπεροχή και την κυριαρχία του. Νομίζω πως πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι το γεγονός

πως ο άνθρωπος κατέχει την κορυφή του ζωικού βασιλείου δεν σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να εξουσιάζει τα ζώα, και χειρότερα να αφαιρεί τις ζωές τους με το έτσι θέλω. Ενώ θα έπρεπε να προστατεύουμε και να δίνουμε στέγη στα ζώα αυτά, που ακόμη και αδέσποτα δεν βλάπτουν τίποτα και κανέναν, τα δολοφονούμε βάναυσα δίχως να νιώθουμε τύψεις και ενοχές. Έχουμε σκεφτεί ποτέ το λόγο που τα ζώα αυτά αναγκάζονται να επιβιώσουν στους δρόμους; Ποιός

άραγε θα μπορούσε να είναι υπεύθυνος γι'αυτό; Μα και φυσικά εμείς. Εμείς που επιχειρώντας να φανούμε φιλόζωοι δίνουμε περιουσίες για να αποκτήσουμε ένα σκύλο ράτσας, για να μην χαλάσουμε και το image, ενώ θα μπορούσαμε να δώσουμε σπίτι σ'ένα αδέσποτο σκυλάκι. Kαι ακόμη και έτσι μέτα από δυο τρία χρόνια αποφασίζουμε πως το κατοικίδιο είναι μεγάλη ευθύνη και βαρεθήκαμε να το φροντίζουμε οπότε καταφεύγουμε στην εύκολη λύση. Το πετάμε στο δρόμο και το αφή-

νουμε στη μοίρα του. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αγωνίζονται ώστε τα ζώα αυτά να εμβολιάζονται, να έχουν φαγητό και στην καλύτερη περίπτωση να βρούνε σπίτι και άλλοι που με κακία και αναισθησία τα δολοφονούν και νομίζουν πως απαλλάσουν την κοινωνία από την ενοχλητική παρουσία τους. Μόνο αηδία μπορώ να νιώσω για τον καθένα που τόσο άκαρδα και χωρίς ίχνος ανθρωπιάς αφαιρεί τις ζωές αθώων ζώων. Συγχαρητήρια. Έτσι θα πάμε μπροστά!

2002. Σέφιλντ της Αγγλίας. Ρυθμοί εναλλακτικής ροκ, Ίντι ροκ και Ποστ Πανκ και οι Γκλιν Τζόουνς (που πλέον έχει αντικατασταθεί απο τον Άλεξ Τέρνερ όσον αφορά τα φωνητικά και την κιθάρα),Τζέιμι Κουκ (κιθάρα), Άντι Νίκολσον (μπασίστας που λόγω κούρασης αναγκάστηκε να αποχωρήσει και να αντικατασταθεί απο τον Νικ Ο' Μάλλεϊ) και Ματ Χέλντερς (ντραμς) ιδρύουν τους Artic Monkeys, ένα συγκρότημα που απο τα πρώτα του βήματα ξεσηκώνει και σαρώνει παντού! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πρώτος τους δίσκος "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" (2006) ο οποίος ήταν ο γρηγορότερος σε πωλήσεις δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία. Την ίδια χρονιά ακολούθησαν συναυλίες με τεράστια επιτυχία. Έναν χρόνο αργότερα με τον δίσκο Favourite Worst Nightmare κέρδισαν 2 βραβεία στα Brit Awards. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν κάποιοι αρκετά καλοί δίσκοι όπως Humbug (2009) και Suck It and See (2011). Πέρυσι κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο με τίτλο "AM". Οι Arctic Monkeys θεωρούνται πρωτοπόροι καθώς ήταν ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στη δημοσιότητα από το Διαδίκτυο και ακόμη ήταν οι πρώτοι που άφησαν διαθέσιμα για download τα κομμάτια τους. Υ.Γ. Το όνομά τους οφείλεται στο θείο του κιθαρίστα Τζέιμι Κουκ τη δεκαετία του '70.


Μαθητοφρένεια #52