Page 1

2 πανελλήνια βραβεία καλύτερης εφημερίδας

Δ Ε Κ Α ΠΕ ΝΘΗΜ ΕΡ Η ΕΦΗ ΜΕΡΙ Δ Α ΤΟΥ 2 ο υ Γ ΕΝΙ ΚΟΥ ΛΥ ΚΕ ΙΟΥ ΓΡΕ Β ΕΝΩ Ν - Ε ΤΟΣ Δ΄ - 15 ΝΟ ΕΜ ΒΡ ΙΟΥ 2 013 - ΑΡΙ Θ ΜΟ Σ ΦΥΛΛΟ Υ: 4 5 - Τ Ι ΜΗ ΦΥΛ ΛΟ Υ: 1 €

ma8htofreneia@gmail.com

mathitofreneia.blogspot.gr

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ Δεν θα βγεις στην κοινωνία μόλις τελειώσεις το Λύκειο, αλλά μόλις τελειώσεις το Πανεπιστήμιο. Κοιμισμένη νεολαία, έτοιμη να δεχτεί οτιδήποτε μπορεί να κάνει τη ζωή της εύκολη, μέτρια και βαρετή.

της Θέλιας Παναγιωτίδου σελίδα 2

της Ιφιγένειας Τζιόλα σελίδα 8

Στην εποχή μας κανείς δεν κοιτάει τον συνάνθρωπό του. Δεν υπάρχει κανείς πέρα από το εγώ μας.

στερόγραφο

της Χριστίνας Μάρκου σελίδα 3

Η έννοια του προσωπικού στυλ και τρόπου ζωής ξεθώριασε .... και αστεία copy paste κυκλοφορούν ελεύθερα στο δρόμο. της Κωνσταντίνας Παλιούρα

Η τέχνη θα έπρεπε να είναι το μέσο μεταφοράς των ιδεών και ιδανικών από τον καλλιτέχνη στο κοινό του.

σελίδα 8

της Εβελίνας Βάιου σελίδα 3

40 χρόνια μετά από την εξέγερση των φοιτητών που αποτέλεσε την αρχή για την πτώση της Χούντας και την επαναφορά της Δημοκρατίας, φωτίζουμε κάποιες πτυχές της ιστορίας άγνωστες στους περισσότερους. σελίδα 5

Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις πράγματα που σ’ ευχαριστούν και σε «γεμίζουν»!

Και είναι κρίμα γιατί τα αόρατα είναι τόσο περιορισμένα, τόσο μικρά σε αντίθεση με την ουσία που είναι κάτι το εκπληκτικό, κάτι το απέραντο και θαυμαστό.

της Φανής Τζουβάρα σελίδα 8

σελίδα 6

της Γλυκερίας Μπαλογιάννη σελίδα 3

Βιβλιοθήκη

Το “Stay Strong” είναι ένα ντοκιμαντέρ που περισσότερο μοιάζει με μία εξομολόγηση ψυχής.

Απόψεων

της Μαρίνας Αμανατίδου σελίδα 7

Το νέο 15μελές εξελέγη, ο Νοέμβριος μπήκε και πλέον ένα πράγμα είναι στο μυαλό όλων των παιδιών της Γ Λυκείου: πού θα πάμε φέτος 7ήμερη! Διαβάστε, όπως κάθε χρόνο, τη δημοσκόπηση για τους πιθανούς προορισμούς. σελίδα 6

Μιχάλης Μιχαλόπουλος Καθηγητής Πληροφορικής Πώς αξιολογείται το αξιόλογο; Χαρά Τσιμπέρη Φιλία: μια λέξη τόσο απλή αλλά η σημασία της τεράστια Φιλιώ Παπαβραμίδου Ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα

σελίδα 7

σελίδα 4


Μαθητοφρένεια

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

2

Δεν θα βγεις στην κοινωνία μόλις τελειώσεις το Λύκειο, αλλά μόλις τελειώσεις το Πανεπιστήμιο.

Θέλια Παναγιωτίδου Αρχισυντάκτρια

Τ

ελικά το πιο μελανό σημείο του σύγχρονου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος δεν είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Είναι όσα προηγούνται των εξετάσεων αυτών. Η αποθέωση της αποστήθισης και των αυταρχικών αντιλήψεων δίνουν και παίρνουν χωρίς σταματημό. Δυστυχώς για μας και ευτυχώς για αυτούς (τώρα θα μου πεις –Ποιους αυτούς; Αυτούς που μας θέλουν αγράμματους…) δεν έχουν βρεθεί ακόμη τα κατάλληλα μέσα -ή οι κατάλληλοι άνθρωποι, για να καταρρίψουν τα παραπάνω δύο κυρίαρχα στοιχεία των ελληνικών σχολείων. Έτσι, οι μαθητές, κυρίως αυτοί της θεωρητικής κατεύθυνσης, αποστηθίζουν την ιστορία, αλλά είναι λίγοι αυτοί που κατανοούν τι διαβάζουν. Παράλληλα και οι μαθητές της θετικής κατεύθυνσης αναγκάζονται να απομνημονεύσουν τις 200 σελίδες της Βιολογίας που αποτελεί ακόμη ένα πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα. Δεν υπάρχει όμως ούτε μια εξέταση σε κάποιο εργαστήριο. Μικροσκόπιο

στη ζωή μου έχω δει πολλές φορές, το έχω πιάσει κιόλας μια φορά, όμως μην το σπάσουμε. Υπάρχει κρίση, λένε και δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε και άλλο. Σε απλά ελληνικά δηλαδή, αν εγώ θέλω να περάσω στο Βιολογικό δεν χρειάζεται να γνωρίζω πώς να χρησιμοποιώ το μικροσκόπιο αλλά μόνο να θυμάμαι τις σελίδες του σχολικού βιβλίου κατά γράμμα. Και αν θέλω να περάσω Νομική πρέπει στην Ιστορία να γράψω 20 ακόμη και αν δεν χρησιμοποιήσω σωστά τα επιχειρήματά μου στην ‘Έκθεση. Μεγαλοδικηγόρος, έτσι; Δεν θα αναφερθώ καν στη Χημεία και στα χιλιάδες πειράματά που αραχνιάζουν κάθε χρόνο στα μπουκαλάκια τους. Είναι χαμένος κόπος. Το θέμα δεν είναι να βγάλεις στις πανελλήνιες εξετάσεις 19 χιλιάδες μόρια, αλλά αυτά τα μόρια να μπορείς να τα υποστηρίξεις. Να περάσεις στη σχολή που θες και να έχεις την ικανότητα να την βγάλεις. Δεν θα βγεις στην κοινωνία μόλις τελειώσεις το Λύκειο, αλλά μόλις

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

Χριστίνα Παπανικολάου Δήμητρα Λαζαρίδη Θέλια Παναγιωτίδου

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Αλεξάνδρα Παπανίκου Χρυσάνθη Παπανίκου Ιφιγένεια Τζιόλα Γλυκερία Μπαλογιάννη Κωνσταντίνα Παλιούρα Εβελίνα Βάιου Ευαγγελία Παπαδημητρίου Ιουλία Τσουκαλά Χριστίνα Μάρκου Φανή Τζουβάρα Μαρίνα Αμανατίδου Ελπινίκη Νάσιου Σταυρούλα Λέτσιου Λύδια Τσογιάννη Χριστίνα - Ειρήνη Παπανίκου Ιάσωνας Ευαγγελόπουλος Δημήτρης Ντέμκας Γρηγόρης Μπαχτσεβάνος

τελειώσεις το Πανεπιστήμιο. Στα θεωρητικά όλοι καλοί είμαστε, στην πράξη έχουμε τα θεματάκια μας. Ξέρω τι θα υποστηρίξουν. Θα υποστηρίξουν ότι όλα είναι έτσι όπως έπρεπε να είναι. Τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί τίποτα δεν πάει στραβά. Αυτοί που αποφασίζουν είναι στη Βουλή, οι αναρχικοί είναι στα Εξάρχεια, οι κακοί στη φυλακή, και η τέχνη στα μουσεία και μόνο στα μουσεία. Εμείς όμως; Εμείς εδώ και χρόνια βρισκόμαστε στους τέσσερις τοίχους μιας τάξης ακούγοντας επανειλημμένα και καθημερινά πως οι πανελλαδικές εξετάσεις παίζουν μεγάλο ρόλο στην πορεία της ζωής μας. Και κάπως έτσι τα παρατάμε επειδή σιχαθήκαμε και το διάβασμα και το σύστημα που μας επιβάλλει το διάβασμα. Ποιος σου φταίει όμως που η ζωή σου έχει πάρει την κάτω βόλτα; Το σύστημα ε; Και όταν θα φύγεις από αυτόν τον κόσμο τι θα μείνει πίσω να σε θυμίζει; Ας απαντήσω εγώ τώρα. Το σύστημα…

Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη Ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της Συντακτικής Ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

Τελευταία όλο και πιο συχνά ανάβουν τα καλοριφέρ στο σχολείο. Δοκιμαστικά πάντα, για μισή ώρα το πολύ, έτσι για να τεστάρουν τη λειτουργία τους. Τουλάχιστον αυτό μας λένε. Γιατί αν υπολογίζουν να βγάλουμε τον χειμώνα έτσι, καήκαμε!

γελάστε ελεύθερα! Μπαίνω στο ασανσέρ,κοιτάζομαι στον καθρέφτη και λέω: "εσύ αγόρι μου θα πας πολύ ψηλά" και πατάω τον έκτο.

Γιάννης Αντωνιάδης Χρήστος Ζούρτος Βασίλης Βασιλόπουλος

- Τζίμη, τί λέει ρε; - Τζάμι ρε φίλε..... - Σόρρυ ... Τζάμι, τί λέει ρε; -Τι δουλειά κάνεις; -Πόρτα σε ένα μαγαζί! Εσύ; -Ντουλάπα σε ένα διαμέρισμα...

Δύο πράγματα δεν μπορώ να κατανοήσω: το άπειρο του σύμπαντος και πώς ο καπνός του τσιγάρου πηγαίνει πάντα Οδηγώ και ακούω ένα μπαμ! προς τον αντικαπνιστή της Κατεβαίνω,κοιτάζω το λάστιχο και βάζω τα κλάματα! παρέας. Με συγκίνησε το σκασμένο! Ήταν δύο ξανθιές και ρωτάει -Και αυτός ο καπνός που η μια την άλλη .. βγαίνει από το σπίτι τί είναι; -Πόσο χρόνων είσαι; -Από τους μπάφους, κύριε -24 -Ψεύτρα ! Πέρσι μου είπες ότι αστυνομικέ ... -Είπα μήπως είναι τζάκι ... ήσουν 23.

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Μου ρθε μια ιδέα! Γιατί να μην κάνουμε παρέλαση ή έστω μια πορεία και για την επέτειο του Πολυτεχνείου; Έτσι θα είχαμε μια καλή δικαιολογία να διεκδικήσουμε άλλη μια έξτρα εκδρομή ...

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ:

221 ΗΜΕΡΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ Το να κατεβάσεις μούτρα απαιτεί απασχόληση 72 μυών. Το να χαμογελάσεις, μόνο 23! Επιπλέον, το δεύτερο έχει και πιο ευχάριστα αποτελέσματα. Fernandes Sampaio


Μαθητοφρένεια

3

της Γλυκερίας Μπαλογιάννη

της Χριστίνας Μάρκου

της Εβελίνας Βάιου

Ζούμε στο 2013 που όλα γύρω μας τρέχουν με ταχύτητα φωτός.Επιστήμες,τεχνολογία,τεχνογνωσία.Όλα βρίσκονται σε περίοδο ανάπτυξης με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Η ζωή είναι τέχνη. Με τον όρο «τέχνη», δεν προσπαθώ να καλύψω μόνο τους τομείς στους οποίους για να διαπρέψεις χρειάζεσαι κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο ή ικανότητα, αλλά και τις μικρές λεπτομέρειες που χρωματίζουν, ξεχωριστά η καθεμιά, τον πίνακα της καθημερινότητας. Ό,τι κάνεις, ό,τι λες. Η προσωπικότητά σου, τα πιστεύω σου και τα όνειρά σου. Ο τρόπος που μιλάς, που τραγουδάς, ακόμα και ο τρόπος που γράφεις. Η ψυχή σου η ίδια αποτελεί ένα πανέμορφο αριστούργημα, όμοιο του οποίου δεν πρόκειται να βρεις. Η ψυχή του γείτονά σου, ένα άλλο, σε διαφορετική απόχρωση.

Στην εποχή του 2013 όμως κανείς δεν κοιτάει γύρω του, τον συνάνθρωπό του. Δεν υπάρχει κανείς πέρα από το εγώ μας. Εγκλωβιζόμαστε σε αυτό και απορρίπτουμε πρόσωπα και καταστάσεις.

Αυτό που είναι πράγματι ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι Οι ανθρώπινες σχέσεις χάνονται, φθίνουν και αλλοιώνονται. Με τον όρο ανθρώπινες σχέσεις εννοούμε την αμοιβαία σχέση των ανθρώπων. Μια σχέση αμφίδρομη, χωρίς περιορισμούς και ανταλλάγματα. Μια σχέση που προσφέρει, χωρίς περιορισμούς, απλόχερα σε όλους αγάπη, συμπαράσταση, πίστη και κυρίως εμπιστοσύνη. Παρ'όλο που όλοι γνωρίζουμε τα οφέλη μιας καλής σχέσης, κανείς μας δεν επιδιώκει να αποκτήσει μία. Είτε είναι φιλική, είτε είναι εργασιακή, είτε είναι προσωπική. Σημαντικός παράγοντας είναι οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής που δεν ευνοούν την επαφή και την συναναστροφή των ατόμων με άλλα άτομα. Έτσι το άτομο αποξενώνεται και περιθωριοποιείται. Ο άνθρωπος παύει να σκέφτεται το διπλανό του και αδιαφορεί για τις κακουχίες της ζωής του αλλά και τα προβλήματα του. Περνά σε νέο τρόπο σκέψης, διαφορετικό και περίεργο σε σύγκριση με άτομα τα οποία είναι περισσότερο κοινωνικά ενεργά. Άρα λειτουργεί με τον όρο εγώ και όχι εμείς και έτσι περνά μια ζωή βαρετή, μοναχική και χωρίς συναναστροφές. Ποιος είναι υπεύθυνος; Ο ίδιος μας ο εαυτός; Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής; Ας ρίξουμε τις μάσκες μας και ας φανερώσουμε το ''ανθρώπινο'' μας πρόσωπο.

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως αυτό που βλέπετε μπορεί και να μην είναι το πραγματικό, το αληθινό εν τέλει το ουσιαστικό; Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν βλέπουμε, που δεν μπορούμε να δούμε, όμως πάντα είναι εκεί και πάντα θα είναι, αρκεί μονάχα να τα αναζητήσουμε .. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, τί είναι τελικά ουσιαστικό στον άνθρωπο; Είναι άραγε το σώμα μας; Το μυαλό μας; Τα χέρια; Τα πόδια μας; Τα δάχτυλά μας; Τι είναι πραγματικά ουσιαστικό; Ποιος είμαι εγώ; Ποιο είναι το <<Εγώ του Εγώ>>; Είναι αρκετά δύσκολο να απαντήσεις ποιο είναι το ουσιαστικό στον άνθρωπο και αυτό γιατί το ουσιώδες είναι κάτι σχετικό και διαφορετικό για τον καθένα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αυτό είναι το συναρπαστικό! Δεν μπορείς, να δεις αυτά που βλέπει ο άλλος, δεν μπορείς να γευτείς την μαγεία που γεύεται ο ίδιος όταν τα αντικρίζει... Παρόλ’ αυτά έχουμε θεωρήσει αρκετές φορές ουσιαστικό ακόμα και το <<εγώ>> μας, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιοι πρέπει να είστε και ποιοι όχι, πώς να κινείστε, να μυρίζετε, να αισθάνεστε.. Τι θαυμάσιο θα ήταν να υποχωρήσουμε για μία φορά, να

Και είναι κρίμα γιατί τα αόρατα είναι τόσο περιορισμένα, τόσο μικρά σε αντίθεση με την ουσία που είναι κάτι το εκπληκτικό, κάτι το απέραντο και θαυμαστό.

ακουμπήσουμε το <<εγώ>> μας πάνω στο τραπέζι, να βγούμε από τον εαυτό μας, να τον αφήσουμε εκεί και να του πούμε επιτέλους ‘’ Περίμενέ με εδώ!’’. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα του νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για αυτοπροστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Οτι-

δήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός του θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος˙ έτσι, όταν φτάσει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Οι περισσότεροι, επομένως από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνο ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνο ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Και είναι κρίμα γιατί τα αόρατα είναι τόσο περιορισμένα, τόσο μικρά σε αντίθεση με την ουσία που είναι κάτι το εκπληκτικό, κάτι το απέραντο και θαυμαστό. Από την άλλη, όμως το μάτι δεν σε βοηθά να δεις αυτά τα αόρατα αλλά τόσα θαυμαστά. Δεν ξέρω γιατί χρησιμοποιούμε μόνο το μάτι για να ‘’δούμε’’ αυτά που έχουν πραγματική αξία, εφόσον εκείνο είναι το πιο ανακριβές, το πιο αναξιόπιστο και το πιο μεροληπτικό από όλα τα άλλα όργανα που διαθέτουμε. Κοιτάζουμε, λοιπόν τον άλλον στα μάτια και δεν τον βλέπουμε, γιατί αυτό που είναι πράγματι ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι! Και θα κλείσω το άρθρο μου με αυτό: αν το μοναδικό όργανο που έχεις είναι ένα σφυρί, καταλήγεις να αντιμετωπίζεις τα πάντα σαν να ήταν καρφιά!

Τι σου χρειάζονται λοιπόν οι «απομιμήσεις τέχνης» που σου επιβάλλουν; Απομιμήσεις. Ουσιαστικά, γι αυτό πρόκειται. Απομιμήσεις συναισθημάτων μέσα σε εμπορικά CD. Απομιμήσεις πνευματικής καλλιέργειας με τη μορφή ακριβών βιβλίων και έργων ζωγραφικής. Και όσο υψηλή η τιμή του ρούχου, τόσο υψηλή η θέση του ατόμου στην κοινωνία. Αισθητική δεν υπάρχει. Όσες υποτιθέμενα περίπλοκες ασυναρτησίες περιέχει το βιβλίο, τόσο καλλιεργημένος ο συγγραφέας. Ιδέες δεν υπάρχουν. Και σ’ αυτό το σημείο μπορεί κάποιος να ψάχνει το συσχετισμό των ιδεών με την τέχνη. Η τέχνη λοιπόν θα έπρεπε να είναι το μέσο μεταφοράς των ιδεών και ιδανικών από τον καλλιτέχνη στο κοινό ή στους αναγνώστες. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτά εκλείπουν και ο «καλλιτέχνης» χρησιμοποιεί το (πολλές φορές ανύπαρκτο) ταλέντο του με μοναδικό σκοπό την απόκτηση κέρδους και φήμης; Η τέχνη τότε παύει να είναι τέχνη και ο άνθρωπος σταματά να ωφελείται απ’ αυτήν. Ζει με την ψευδαίσθηση ότι ψυχαγωγείται, ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνει το χρόνο του. Δε νιώθει. Τον έκαναν να μη νιώθει. Ας αφήσει τουλάχιστον αυτούς που ακόμα νιώθουν, μέσα από την τέχνη, να χαρούν, να κλάψουν και να φωνάξουν. Άνθρωπε, μη στερείς από τον άνθρωπο το καταφύγιό του.


Μαθητοφρένεια

4

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je me battrai jusqu’à la mort pour que vous ayez le droit de le dire

Ψ

Πώς αξιολογείται το αξιόλογο;

Μια λέξη τόσο απλή αλλά η σημασία της τεράστια

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

ΧΑΡΑ ΤΣΙΜΠΕΡΗ Α ΛΥΚΕΙΟΥ

άχνοντας στο “Μέγα Λεξικόν Όλης της Ελληνικής Γλώσσας” του Δ. Δημητράκου – δώρο του πατέρα μου στα πρώτα γενέθλια μου(!), ποτέ δεν σου είπα ευχαριστώ πατέρα – διαπιστώνω πως η αξιολόγηση είναι φρούτο νέας κοπής. Δεν υπάρχει σχετικό λήμμα γι’ αυτήν. Ο νεώτερος Γ. Μπαμπινιώτης λέγει πως αξιολόγηση είναι “η εκτίμηση της αξίας (προσώπου ή έργου) με συγκεκριμένα κριτήρια”. Αυτή η χρονική διαφορά στην εμφάνιση του λήμματος για μένα σημαίνει πως οι πρόγονοί μας δεν αξιολογούσαν, εκτιμούσαν. Ο σύγχρονος(!) άνθρωπος όμως έχει θεσπίσει κριτήρια αριθμητικά για το κάθε τι. Εμείς οι απλοί άνθρωποι μάθαμε, με τα lifestyle περιοδικά, να αξιολογούμε, συνήθως με κλίμακα από 1 έως 5, τον έρωτα μας, τον χαρακτήρα μας, τις σχέσεις μας με τα άλλα ζώδια, το γάμο μας. Κάποιοι δοκιμάσαμε και το I.Q. Οι πιο σύνθετοι πήραν διδακτορικά αξιολογώντας υποδομές, δομές και υπερδομές, συστήματα και υποσυστήματα. Κάπως έτσι μπήκε η αξιολόγηση στη ζωή μας. Ως ανέκδοτο στην αρχή, ως αγωνία στη συνέχεια. Είδαμε λοιπόν γιατί δεν αξιολογούσαν οι παλιοί. Δεν είχαν βρει τρόπο να μετρήσουν “τ’ αμέτρητα”. Μιλούσαν όμως για ό,τι ήταν άξιο να ειπωθεί, για το αξιόλογο. Το αξιόλογο όταν το συναντάς απλά το διαισθάνεσαι. Αν το καταλάβεις κιόλας είσαι τυχερός. Μπορεί να είναι μικρό ή μεγάλο. Εντυπωσιακό ή ταπεινό. Σύνθετο ή απλό. Είναι συχνά έξυπνο και κομψό. Και σίγουρα ξεφεύγει απ’ όσα έχουμε συνηθίσει. Πάντα όμως προκαλεί θετικά συναισθήματα και σκέψεις. Και πάντα το θαυμάζουμε! Δημιουργείται έτσι ένα σύγχρονο ερώτημα: Αξιολογείται το αξιόλογο; Ας προσεγγίσουμε το αξιόλογο μ’ ένα παράδειγμα, με τον γυμναστή τον Νίκο, τον φίλο ενός φίλου. Ο Νίκος δούλευε ως αναπληρωτής σε αθλητικά τμήματα σχολείου γειτονικής πόλης. Αυτό δεν είναι αξιόλογο. Τα απογεύματα

όμως τα δούλευε με μεράκι ως προπονητής σε αθλητικό σύλλογο της πόλης του. Είχε και την τύχη να βρει έναν πιτσιρικά ταλέντο στο τριπλούν. Ο αθλητής με τη δουλειά έγινε πανελληνιονίκης. Και αυτό θέλει σκληρή δουλειά, και από τον αθλητή και τον προπονητή. Τέτοια προπόνηση θέλει υποστήριξη εκτός από τον προπονητή και από διαιτολόγο και φυσιοθεραπευτή (όλες οι σοβαρές ομάδες έχουν ένα team φυσιοθεραπευτών) και σύμβουλο και εμψυχωτή (αντικείμενα των ψυχολόγων). Και ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά στην επαρχία; Έτσι τα έκανε όλα ο Νίκος. Και γίνεσαι όλα αυτά ταυτόχρονα μόνο με μελέτη. Ο αθλητής κατάφερε και προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σύδνεϋ, το Σεπτέμβριο του 2000. Κι αυτό είναι το αξιόλογο. Το έχουν καταφέρει λίγοι. Και είναι η κορωνίδα του αθλητισμού. Ας προσεγγίσουμε την αξιολόγηση επίσης με παράδειγμα. Το παράδειγμα είναι παραγγελία του πολιτικού για να προσφέρει υπηρεσίες στον πολίτη. Ζήτησε λοιπόν από τους τεχνοκράτες ένα μετρικό της αξιολόγησης. Κι αυτοί είπαν “τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι”, και μας έδωσαν μια λίστα: τρία μόρια ο Τάκης ο Λαδάς, τρία και ο Μάνος ο Ξιδούς, μηδέν ο Θανάσης ο Λίγδας και ο Νίκος Ξινός, κι ας κάνουν την ίδια δουλειά με το Λαδά και τον Ξιδού αντίστοιχα, έξι όμως ο Μάκης ο Λαδόξιδος, ακόμη κι αν κάνει άλλη δουλειά ή αν δεν κάνει καθόλου τη δουλειά. Βάλτε τώρα στη θέση του λαδιού ένα μεταπτυχιακό και στη θέση του ξιδιού ένα proficiency, βάλτε και έναν ΑΣΕΠ και να το σύστημα αξιολόγησης για τους γυμναστές! Κοιτάξτε τώρα τι σκαρφίστηκε ο διάβολος για να μας δείξει πως αξιολογείται το αξιόλογο. Είχε προκηρυχθεί ένας διαγωνισμός του ΑΣΕΠ πρόσληψης καθηγητών για το Μάιο του 2000. Ο διαγωνισμός αναβλήθηκε και μετατέθηκε για το Σεπτέμβριο του 2000, ας πούμε τον “Ολυμπιακό Μήνα”. Στους γυμναστές διαμήνυσαν πως αν ήθελαν να δουλέψουν στ’ αθλητικά τμήματα την επόμενη χρονιά

θα έπρεπε να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός ορίστηκε για το Σαββατοκύριακο της 23ης – 24ης Σεπτεμβρίου, στις 6:00 μμ, ώρα Σύδνεϋ. Ο ημιτελικός του τριπλούν ορίστηκε επίσης την 23η Σεπτεμβρίου με έναρξη 9:00πμ, ώρα Ελλάδος φυσικά. Οι δύο ενάρξεις, του διαγωνισμού και του αγώνα, είναι η ίδια στιγμή. Στο Σύδνεϋ ξημερώνει 9 ώρες νωρίτερα απ’ την Αθήνα. Ίσως φαντάζεστε τον Νίκο να δίνει οδηγίες στον αθλητή του για να περάσει στον τελικό, από την κερκίδα στο Σύδνεϋ, όπως βλέπουμε να γίνεται στην τηλεόραση. Λάθος. Στην Λάρισα ήταν κι έδινε εξετάσεις στο γνωστικό(!) του αντικείμενο – αυτό ήταν το θέμα της εξέτασης την πρώτη μέρα. Έδινε εξετάσεις για το ψωμί του ως καθηγητής – όπως θα κάναμε όλοι μας. Και ρωτώ. Τί δεν κατάλαβες; Το αξιόλογο στην Ελλάδα αξιολογείται με εξετάσεις στον ΑΣΕΠ! Ο Νίκος δουλεύει σήμερα ως καθηγητής σε σχολείο της Κρήτης. Για κάποια χρόνια, όσο ζούσε στην πόλη του, έκανε σχολή στο τριπλούν. Κάποιοι αξιόλογοι άλτες που τον ζητούσαν ως προπονητή μετακόμισαν δίπλα του. Σήμερα θα βρεθεί άλλη μία φορά μπροστά σε κάποιο αξιολογικό σύστημα. Δεν ξέρω αν είναι υπεράριθμος ή όχι. Επειδή διορίστηκε με διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ δεν έχει μόρια. Επειδή δεν έκανε μεταπτυχιακό δεν έχει μόρια. Για πόσα μεταπτυχιακά μετράει όμως η δουλειά όχι μόνο του η δική του αλλά όλων αυτών των γυμναστών που στα γήπεδα καθοδηγούν παιδάκια και άλλα τα κάνουν πρωταθλητές και σε άλλα εμφυσούν έναν ωραίο τρόπο ζωής και ένα σεβαστό σύστημα αξιών; Δεν απαντά σ’ αυτό κανένα αξιολογικό σύστημα γιατί η προσωπική διαδρομή δεν αξιολογείται με μόρια, αξιολογείται με αξίες. Γι’ αυτό και δεν πιστεύω σε τέτοιες διαδικασίες. Πιστεύω μόνο στους ανθρώπους που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όπως ο Νίκος. Καλή τύχη Νίκο. Σ’ ό,τι σε περιμένει μετά την αξιολόγηση.

Φ

ιλία. Μια λέξη τόσο απλή αλλά η σημασία της τεράστια. Όλοι πιστεύω θυμόμαστε εκείνες τις αθώες στιγμές των παιδικών μας χρόνων, όταν νιώθαμε σχεδόν παντού ευπρόσδεκτοι, όταν ξεκινούσαμε το παιχνίδι με κάποιον άγνωστο μόνο με τη φράση «παιδάκι θέλεις να παίξουμε;» δίχως να νοιαστούμε από πού είναι ή τι ρούχα φοράει. Καθώς μεγαλώνουμε όμως όλα αυτά αλλάζουν σιγά-σιγά όπως άλλωστε αλλάζουμε και εμείς οι ίδιοι. Σήμερα θα έλεγα ότι λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν τι θα πει φιλία. Λίγοι είναι αυτοί που δένονται πραγματικά με ένα άτομο για όλη τους τη ζωή. Αληθινός φίλος είναι αυτός που θα είναι πάντα στο πλάι σου ό, τι και αν γίνει είτε καλό είτε άσχημο, θα σε βοηθάει και θα σε στηρίζει χωρίς να περιμένει κάτι ως αντάλλαγμα. Είναι αυτός που δεν θα αντέχεις να μην τον δεις και να του πεις τα νέα σου ή κάτι συνταρακτικό που

σου συνέβη. Με λίγα λόγια είναι η άμεση ψυχική επαφή δύο ανθρώπων, αυτό το όμορφο συναίσθημα που νιώθεις όταν είστε μαζί. Υπάρχουν όμως και οι «φίλοι» μιας χρήσεως, εκείνοι που θα είναι μαζί σου μόνο για λίγο διάστημα και όταν βαρεθούν θα βρουν μια δικαιολογία για να μαλώσετε. Δεν νοιάζονται πραγματικά για εσένα και ουσιαστικά υποκρίνονται κάτι που δεν είναι. Δεν θεωρείς πραγματικό φίλο ή κολλητό αυτόν που χρησιμοποιεί εκατό υποκοριστικά για να σου δείξει πόσο σε νοιάζεται και σ’ αγαπάει γιατί είμαι σίγουρη πως υπάρχουν άλλοι πιο ουσιώδεις τρόποι. Τέρμα λοιπόν τα «αγάπη μου», «κούκλα μου» όταν δεν τα εννοούμε, και πάμε για άλλα πιο ουσιαστικά και αληθινά. Οι εποχές άλλαξαν και απαιτούν αλήθειες πλέον. Αλήθειες και ξεσκαρταρίσματα. Μην ενδίδετε λοιπόν στις λυκοφιλίες αλλά επενδύστε στους λίγους και καλούς.

Ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα ΦΙΛΙΩ ΠΑΠΑΒΡΑΜΙΔΟΥ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

Β

ράδυ Δευτέρας. Η ώρα 9 και οι δρόμοι άδειοι. Βγήκα για μια βόλτα, να δω κανέναν γνωστό, να ανταλλάξω μια κουβέντα, να πάρω λίγο αέρα. Απ' ό,τι φάνηκε όμως μόνο εγώ και ο αέρας ήμασταν έξω. Ψυχή δεν υπήρχε στους δρόμους, μόνο εγώ να περπατάω στο πεζοδρόμιο, μερικά σκυλιά πιο πέρα να τρέχουν χωρίς λόγο και κανα δυο αυτοκίνητα να περνάνε αραιά και που στους παραδιπλανούς δρόμους. Ο κεντρικός δρόμος άδειος, τα λίγα μαγαζιά που βρίσκονται εκεί, ανοιχτά αλλά χωρίς πελάτες. Μόνο οι ιδιοκτήτες μέσα σε αυτά, περιμένοντας για το "θαύμα". Μια παρέα, δυο άτομα να μπουν, να σπάσουν τη μονοτονία ...

Φτάνω στην πλατεία. Ήλπιζα να δω κάποιον! Στον πεζόδρομο περπατάω για ακόμη μια φορά μόνη μου. Κοιτάω δεξιά και αριστερά ... δυο-τρία τραπέζια σε καθε μαγαζί γεμάτα. Και αυτά με φοιτητές. Πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτοί και η πόλη φαίνεται λιγάκι ζωντανή ... Απο παιδιά της ηλικίας μου ... τίποτα! Μόνο μερικά βιαστικά που τρέχουν με τα βιβλία στο χέρι από το φροντιστήριο στο σπίτι και αντίστροφα. Τί τραβάμε κι εμείς ... Αποφασίζω να γυρίσω σπίτι, τουλάχιστον εκεί δεν θα κρυώνω! Το μόνο σίγουρο όμως είναι, πως όλοι περιμένουν να έρθει το Σάββατο. Να βγούν, να διασκεδάσουν, και τότε θα έχουν σίγουρα παρέα!


Μαθητοφρένεια

5

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ | Μαρίνα Αμανατίδου - Γρηγόρης Μπαχτσεβάνος Κάθε χρόνο, ο νους μας γυρίζει στην κορύφωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων, που ξεκίνησαν με τη δράση του φοιτητικού κινήματος, ήδη ένα χρόνο πριν, για να μετατραπούν σε χείμαρρο, που παρέσυρε τη νεολαία και τον ελληνικό λαό ενάντια στην 7χρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Στην κορύφωση του αγώνα, κυρίως της νεολαίας, για καλύτερη παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία, αξίες πάντα διαχρονικές και επίκαιρες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, με πρωτοπόρα τη νεολαία, πάντα υπήρχαν αντιδικτατορικές εκδηλώσεις. Πάντα υπήρχαν δυναμικές κι-

νητοποιήσεις, παρά τις διώξεις, τις δίκες, τις φυλακίσεις, τις εκτοπίσεις και τα βασανιστήρια εις βάρος των "αντιφρονούντων". Την Τετάρτη, 14 Νοέμβρη του 1973, ξέσπασαν στην Αθήνα αναταραχές, αρχής γενομένης με την κατάληψη του κτιρίου του Πολυτεχνείου από φοιτητές, στο πλευρό των οποίων

γρήγορα τάχθηκαν μαθητές και εργάτες και εκεί ξεκίνησαν όλα. Στις 3 π.μ. της 17ης Νοεμβρίου αποφασίζεται από την μεταβατική κυβέρνηση η επέμβαση του στρατού και ένα από τα τρία άρματα μάχης που είχαν παραταχθεί έξω από τη σχολή, γκρεμίζει την κεντρική πύλη.

Το άρμα μάχης έριξε την σιδερένια πύλη. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους και στη συνέχεια ο εκφωνητής απήγγειλε τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο. Η μετάδοση συνεχίστηκε ακόμα και μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Στις 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα και άρχισαν διαδηλώσεις εναντίον του βάναυσου στρατιωτικού καθεστώτος. Οι φοιτητές που αυτοαποκαλούνταν «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου. Ο πομπός κατασκευάστηκε μέσα σε λίγες ώρες στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από τον Γιώργο Κυρλάκη. Το, πλέον ιστορικό, μήνυμά τους ήταν: «Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία και για την Δημοκρατία». Εκφωνητές του σταθμού ήταν η Μαρία Δαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως οΠολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συ-

νεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωσή του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: «Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.»

Ο A. Σκευοφύλαξ, ο έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σπάει την τριαντάχρονη σιωπή του και αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. Μια στιγμή, μια ζωή. Θυμάται – τότε με χαρά, τώρα με θλίψη – τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών.


Μαθητοφρένεια

6

ΕΛΛΑΔΑ Ή ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ; Απ’ την αρχή της χρονιάς υπήρχαν σκέψεις για εκδρομή στο εσωτερικό. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ της εκδρομής στο εξωτερικό. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ | Λύδια Τσογιάννη - Χριστίνα Ειρήνη Παπανίκου

Το νέο 15μελές εξελέγη, ο Νοέμβριος μπήκε και πλέον ένα πράγμα είναι στο μυαλό όλων των παιδιών της Γ Λυκείου: πού θα πάμε φέτος 7ήμερη! Όπως κάθε χρόνο, η ΜΦ προσπαθεί να ανιχνεύσει τις τάσεις για την εκδρομή που όλοι περιμένουν. Οι καιροί είναι κάτι παραπάνω από δύσκολοι, οικονομικά κυρίως, οπότε οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες. Το βασικό ζητούμενο είναι πώς μπορεί να βρεθεί μια επιλογή που θα συνδυάζει ωραίες εμπειρίες και θα είναι σχετικά οικονομική. Ως εκ τούτου, διαδρομές που περιλαμβάνουν μετακίνηση

εξ ολοκλήρου με αεροπλάνο είναι σε πρώτη φάση απαγορευτικές. Επομένως τί μας μένει; Μα φυσικά η Ιταλία ή μια διαδρομή που μπορεί να γίνει με λεωφορείο (υπάρχει και η εμπειρία της περσινής εκδρομής σε Βελιγράδι - Βουδαπέστη - Πράγα). Όλα τα τμήματα συμφώνησαν ότι αυτή τη στιγμή η Ιταλία είναι ο πιο πιθανός προορισμός, γιατί είναι μια διαδρομή που μπορεί να γίνει με καράβι (πιο κουραστικό σε σχέση με το αεροπλάνο αλλά σαφώς πιο οικονομικό). Πάμε τώρα στο καυτό ζήτημα: πόσα χρήματα; Φαίνεται ότι το όριο μπαίνει στα 300 ευρώ,

καθώς όλα τα τμήματα δηλώσαν ότι δεν έχουν την πρόθεση να διαθέσουν περισσότερα (κάτι απολύτως λογικό). Γ1 και Γ3 είπαν μέχρι 300 ευρώ, πιο μαζεμένο το Γ2 (από 200 έως 250 ευρώ) και πολύ σφιχτό το Γ4 (200 ευρώ). Σχετικά με τη συμμετοχή των παιδιών, τα πράγματα, όπως κάθε χρόνο, είναι ρευστά. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πόσοι τελικά θα έρθουν. Τα μέχρι στιγμής (αβέβαια) στοιχεία δείχνουν ότι θα συμμετάσχουν 40 παιδιά: Γ1 (15), Γ2 (9), Γ3 (7) και Γ4 (9). Τί θα γίνει στο τέλος, ο χρόνος θα δείξει!

ΠΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ; Το ερώτημα που καίει (οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι). Πιο ... ανοιχτοχέρηδες τα παιδιά του Γ1 που προτίθενται να διαθέσουν 300 ευρώ για την εκδρομή. Πιο φειδωλοί του Γ4 που λένε όχι περισσότερα από 200 ευρώ.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, πολλά ακούστηκαν για τους πιθανούς προορισμούς. Φαίνεται πάντως ότι όλα τα τμήματα συμφώνησαν σε έναν: Ιταλία!

ΘΑΝΑΣΗ Σ ( ΤΟ Μ) Ο ΙΚΟΝΟ ΜΟ Υ

Από τον Ζιάκα Γρεβενών στο ... Jet Propulsion Laboratory της NASA! ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ | Σταυρούλα Λέτσιου

Όπως μας αρέσει να λέμε εμείς οι Έλληνες, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις Έλληνα από κάτω. Βάζοντας κάποιος στην μηχανή αναζήτησης τη φράση «οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό» θα έρθει αντιμέτωπος με ένα πλήθος αποτελεσμάτων. Υπάρχουν Έλληνες παντού, που με τις ποικίλες ικανότητες τους έχουν βοηθήσει την ανθρωπότητα σε διάφορους τομείς. Βρίσκονται τριγύρω μας, μπορεί να είναι ιατροί, επιστήμονες, μαθηματικοί, φυσικοί κ.λπ. όμως έχουν συνεισφέρει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ζουν μια ζωή γεμάτη

εκπλήξεις, είναι ξεχωριστοί. Ένας από αυτούς είναι, ο χαρακτηριζόμενος και ως ο έλληνας του Άρη, κ. Θανάσης (Τομ) Οικονόμου καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Γεννήθηκε το 1937 και έζησε στο χωριό Ζιάκα Γρεβενών κατά την περίοδο της Κατοχής. Το χωριό αυτό γινόταν στόχος των ανταρτών και των στρατιωτικών εκείνη την εποχή και αφού καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς οι περισσότεροι κάτοικοι του πάλευαν να επιβιώσουν. Οι γονείς τους ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και ο ίδιος μαζί με τα αδέρφια του βοη-

θούσαν. Όπως περιγράφει σε μία συνέντευξη του, σχολείο υπήρχε στο χωριό όμως δεν υπήρχε δάσκαλος. Έτσι λοιπόν, τα πρώτα γράμματα τα έμαθε από τον πατέρα του, αφού κάθε βράδυ προτού κοιμηθεί του μάθαινε αριθμητική, γεωγραφία και πολλές φορές του μιλούσε για τα αστέρια. Σε ηλικία 11 χρονών έφυγε από την Ελλάδα στο πλαίσιο του εμφύλιου πολέμου και κατευθύνθηκε στην Πράγα της τότε Τσεχοσλοβακίας. Για πολλά χρόνια έμεινε σε ορφανοτροφείο. Το δημοτικό το τελείωσε στα 16 του χρόνια και επειδή είχε μια ιδιαίτερη

σχέση με τα μαθηματικά και την φυσική οι δάσκαλοι τον κατεύθυναν στις θετικές επιστήμες. Έπειτα αφού φοίτησε σε τσέχικο σχολείο, σπούδασε Πυρηνική Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Εργάστηκε αρχικά στο Ινστιτούτο Φυσικής πλάσματος της τότε Τσεχοσλοβακίας και μετά εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου και δούλεψε ως ερευνητής στο Εργαστήριο Αστροφυσικής και Διαστημικής Έρευνας του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Σήμερα βρίσκεται εκεί ως senior research scientist , στο τμήμα Αστρονομίας και Αστροφυσικής. Χάρη στην καθοδήγηση του

διάσημου καθηγητή χημείας Άντονι Τούρκεβιτς, ο κ. Οικονόμου έχει ειδικευτεί στην κατασκευή επιστημονικών οργάνων για διαστημικά σκάφη. Ήταν ο «εγκέφαλος» που ενορχήστρωσε την αποστολή του διαστημικού σκάφους Stardust (Αστερόσκονη) της Αμερικάνικης Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), το όποιο κατάφερε να συλλέξει σωματίδια σκόνης από κομήτη και τα έστειλε πίσω στη Γη, για ανάλυση από τους επιστήμονες. Μεταξύ άλλων, έχει σχεδιάσει το όργανο Proton X-Ray Spectrometer) του ρόβερ Mars

Pathfinder, που είχε κάνει με επιτυχία την πρώτη χημική ανάλυση των βράχων του Άρη. Εκτός από την αποστολή Stardust, συνεργάζεται με τη NASA για τις αποστολές εξερεύνησης του Άρη με οχήματα ρόβερ, καθώς για την αποστολή του σκάφους "Cassini" στον Κρόνο. Επίσης εργάζεται για τη δημιουργία του αστεροσκοπείου του Όρλιακα στο νομό Γρεβενών. Αφετηρία του, λοιπόν ένα αριστερό «κεφαλοχώρι» των Γρεβενών και τερματισμός το Jet Propulsion Laboratory της NASA στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας.


Μαθητοφρένεια

7

ΒΙΒΛΙΟ - ΤΑΙΝΙΑ - ΜΟΥΣΙΚΗ - GAMES ΓΡΑΦΕΙ Η Μαρίνα Αμανατίδου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Ιάσωνας Ευαγγελόπουλος - Δημήτρης Ντέμκας Την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 12:00 έγινε συνεδρίαση των μαθητικών κοινοτήτων του 2ου Λυκείου Γρεβενών με θέματα τον ορισμό εφορευτικής επιτροπής και εκλογής 15μελούς συμβουλίου του σχολείου. Όλη η διαδικασία άρχισε αφού πρώτα έγιναν οι 4 πρώτες ώρες. Οι εκλογές

έλαβαν χώρα στο γυμναστήριο του σχολείου όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο, αφού είχαν μοιραστεί τα ψηφοδέλτια στους μαθητές και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα άπαντες έριξαν το ψηφοδέλτιό τους στην κάλπη. Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, η σύνθεση του 15 μελούς κατά σειρά

ψήφων είναι : 1. Γεωργούλας Χρήστος (98), 2. Καραλιόλιος Γεώργιος (90), 3. Ζιώγας Ευθύμιος (87), 4. Κώττα Αναστασία, (80), 5. Καρακεσίσογλου Συμεών (73), 6. Ζούρτος Χρήστος (73), 7. Τζιούφα Νικολέτα (72), 8. Παπακώστας Ευστάθιος (71), 9. Λαζαρίδη Δήμητρα (70), 10. Αντωνιάδης Ιωάννης (69), 11.

Τσιουμπλίκας Σταύρος (68), 12. Σούλας Κωνσταντίνος (65), 13. Μηλιώνη Δωροθέα (63), 14. Τζιούφα Κατερίνα (62), 15. Γούσιος Ανδρέας (58). Την επόμενη μέρα μετά από συνεδρίαση του 15μελούς αποφασίστηκε ότι πρόεδρος θα είναι ο Γεωργούλας Χρήστος, αντιπρόεδρος ο Καραλιόλιος

Το προεδρείο του 15μελούς: Τίμος Ζιώγας (ταμίας), Γιάννης Αντωνιάδης (γραμματέας), Χρήστος Γεωργούλας (πρόεδρος), Γιώργος Καραλιόλιος (αντιπρόεδρος) Α1 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Α2 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Α3 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Α4 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2:

Ευαγγελοπούλου Μαριλένα Γερίκγλου Βάσω Γκουντούλα Αντιγόνη Αμανατίδου Μαρίνα Καρακασίδης Δημήτρης Κυρατζής Χρήστος Μπαντή Ειρήνη Κιούτα Ιωάννα Κιούτα Άρτεμις Κιτσιούλης Περικλής Πιπέργιας Στέλιος Πετκανάς Νίκος Παπακώστας Στάθης Ντίνας Γιώργος Ποντίκας Πελοπίδας Στεργιούλας Αλέξης Σπυρίδης Βαγγέλης Τζιούφα Κατερίνα Χατζημουρατίδης Βασίλης Τσακνάκης Στέφανος

Β1 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Β2 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Β3 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Β4 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2:

Βασιλόπουλος Αλέξης Γιώτας Ευθύμης Γιώτας Εμμανουήλ Δασταμάνης Βαλάντης Βιττορίνο Μαρία Ευαγγελόπουλος Ξενοφών Κούκα Αλμπίνα Καραλιόλιου Μάνια Λαζαρίδη Δήμητρα Καναβός Γιάννης Νταγκούμας Γιάννης Σακελλαρίου Θόδωρος Μητσιάνης Νίκος Μηλιώνη Δώρα ΣαμαράΜαρία Σαμαράς Γιάννης Τσουκαλά Ιουλία Σέτζας Γιάννης Τζιούφα Νικολέτα Σούλας Κωνσταντίνος

Γεώργιος, ταμίας ο Ζιώγας Ευθύμιος, γραμματέας ο Αντωνιάδης Ιωάννης και οι υπόλοιποι μέλη. Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους τους εκλεγέντες καλή δύναμη και σε όσους δεν κατάφεραν να εκλεγούν να μην απογοητεύονται, διότι μπορούν να συνεισφέρουν και εκτός συμβουλίου.

Χρήστος Γεωργούλας Γιώργος Καραλιόλιος Γιάννης Αντωνιάδης Τίμος Ζιώγας Αναστασία Κώττα Σίμος Καρακεσίσογλου Χρήστος Ζούρτος Αντρέας Γούσιος Νικολέτα Τζιούφα Δήμητρα Λαζαρίδη Δώρα Μηλιώνη Σταύρος Τσιουμπλίκας Κωνσταντίνος Σούλας Στάθης Παπακώστας Κατερίνα Τζιούφα Γ1 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Γ2 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Γ3 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2: Γ4 Πρόεδρος: Γραμματέας: Ταμίας: Μέλος 1: Μέλος 2:

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΑΜΙΑΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ ΜΕΛΟΣ

Καλιαμπάκα Σοφία Ζούρτος Χρήστος Ζεμπίλη Ανθή Γούσιος Αντρέας Βλέτσου Κατερίνα Κώττα Αναστασία Λιάμπα Ζωή Καραγκιόζης Κώστας Καραλιόλιος Γιώργος Μπέλτσιου Μαρία Πετρίδης Ορέστης Πατσιούρας Νίκος Παναγιωτίδης Γιώργος Νίκου Χρήστος Μωϋσιάδου Κωνσταντίνα Φιλιοπούλου Θωμαή Τζήμος Νίκος Τσιουβαλόπουλος Σάκης Τσογιάννη Λύδια Τσιμινάκη Χριστίνα

Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν να πέφτεις θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού από αγνώστους καθημερινά; Να σε κοροϊδεύουν όλοι για το βάρος σου και να σε κάνουν να ντρέπεσαι που υπάρχεις; Και μέσα σε όλα αυτά να είσαι και θύμα σωματικής κακοποίησης από τον ίδιο τον πατέρα; Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα τα βίωσε η νεαρή τραγουδίστρια-ηθοποιός Demi Lovato από την ηλικία των 16 ετών μέχρι και τα 18 της. Η Demi λάμβανε αρνητικά σχόλια για το βάρος της από τα παιδικά της χρόνια. Το γεγονός δεν την επηρέασε αρκετά σαν παιδί, αλλά σαν έφηβη της προκάλεσε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Η ψυχολογική της κατάσταση χειροτέρεψε όσο έμενε τον πατέρα της, έπεφτε συχνά θύμα ξυλοδαρμού από τον ίδιο ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση μέθης. Έτσι,το 2010, με έγκριση των κηδεμόνων της, οδηγήθηκε σε κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης, για να ακολουθήσει θεραπεία ενάντια στην βουλιμία, στην διπολική διαταραχή (ψυχοσωματικές ασθένειες από την οποίες έπασχε) αλλά και από τον εθισμό της στο self harming (αυτοτραυματισμούς). Τρεις μήνες μετά, στις 28 Ιανουαρίου του 2011, η θεραπεία της στο κέντρο τελειώνει, και περίπου ένα χρόνο μετά, κυκλοφορεί το ντοκιμαντέρ της με τίτλο “Stay Strong”, σε παραγωγή του MTV. Μοιάζει με μία εξομολόγηση ψυχής που διαρκεί περίπου μία ώρα, και χωρίζεται σε 9 επεισόδια. Το θέμα του ντοκιμαντέρ είναι η ψυχική αλλαγή της νεαρής κοπέλας και η προσπάθεια της να επανέλθει στα πλαίσια μίας φυσιολογικής ζωής, αλλά ο κύριος σκοπός του (όπως έχει δηλώσει και η ίδια) είναι να βοηθήσει τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση να μείνουν δυνατοί. To “Stay Strong” είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ που χάρη στην προβολή του μείωσε το ποσοστό των αυτοτραυματισμών και των διατροφικών διαταραχών σε εφήβους και ο τίτλος του έχει γίνει Παγκόσμιο σλόγκαν δύναμης για τους φανς της. Γενικά, το “Stay Strong” είναι ένα ντοκιμαντέρ που θα σου διδάξει ότι ο άνθρωπος που αποκαλείς “τρελό και ψυχάκια” καταλήγει δέκα φορές πιο δυνατός από εσένα!


Μαθητοφρένεια τελ ευ ταί α σ ελίδα

8

στερόγραφο

Κωνσταντίνα Παλιούρα ΤΗΣ Ιφιγένειας Τζιόλα

«Το επικίνδυνο είναι πως σιγά-σιγά συνηθίζεις το τέρας» είχε πει σε ελεύθερη απόδοση ο Μάνος Χατζιδάκις.. Αλήθεια είναι. Πιο πεζά, αν μπεις κάπου, σε δημόσια τουαλέτα ας πούμε, στην αρχή είναι ανυπόφορη η μυρωδιά, αν μείνεις λίγη ώρα, γίνεται λιγότερο ανυπόφορη κι αν μείνεις για πολύ, συνηθίζεις και δεν σ ενοχλεί. Ο άνθρωπος είναι ένα ευπροσάρμοστο ον ή ζώο… Το κακό είναι πως η προσαρμογή γίνεται σιγά –

σιγά, παθητικότητα και τότε τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν άσχημη τροπή.. Για να βάλουμε και λίγη μυθολογία, όπως ο Μυθριδάτης δηλητηριαζόταν σιγά-σιγά, για να μην του΄ρθει ξαφνικά η δόση και πέσει ξερός έτσι και εμείς παθαίνουμε σιγά-σιγά μια ανοσία στον ευτελισμό, στην ανοησία και στην κακογουστιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα προγράμματα της τηλεόρασης. Ας παραδεχθούμε πως πριν δύο-τρία χρονάκια, οι νεό-

τεροι τουλάχιστον, χλευάζαμε οτιδήποτε τούρκικο κυκλοφορούσε.. Σήμερα αμφιβάλλω αν έστω και μία φορά δεν έχεις παρακολουθήσει για λίγο φατμαγκιούλ, προδοσία, σουλειμάν ή κάτι από όλο το συνάφι. Τέλος πάντων! Προσωπικά, αν και ανέκαθεν τα κατέκρινα, χθες έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί (και μάλιστα με προσήλωση) μια σκηνή.. Φυσικό, ήταν να γίνει και αυτό, όταν καθένα από τα μεγκάλα μας κανάλια προ-

βάλει τρία-τέσσερα διαφορετικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, έτσι για να έχουμε και επιλογές.. Το πρόβλημα όμως είναι πως προσαρμοζόμαστε και σε πολλές άλλες συνθήκες. Προσαρμοζόμαστε σε πράγματα που δεν μας αρέσουν, που μας κάνουν κακό. Προσαρμοζόμαστε σε οτιδήποτε πρόχειρο και επιφανειακό. Προσαρμοζόμαστε σε κάθε τι μέτριο και εκεί είναι που την πατάμε. Γιατί έτσι μας έχουν μάθει. Ποιοι; Οι μέ-

τριοι, που δεν μπορούν αλλιώς να επιβιώσουν, παρά μειώνοντας το σπουδαίο και το σημαντικό, για να το μικρύνουν και να το αντέξουν. Εμάς πάλι, μας έχει ψιλοβολέψει αυτή η κατάσταση.. μπορούμε να επαναπαυτούμε με το κλασικό «σιγά μωρέ..», αφού κανείς δεν περιμένει να του αποδείξουμε τίποτα. Κοιμισμένη νεολαία, έτοιμη να δεχτεί οτιδήποτε μπορεί να κάνει τη ζωή της εύκολη, μέτρια και βαρετή..

ΓΡΑΦΕΙ Η Φανή Τζουβάρα Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις πράγματα που σ’ ευχαριστούν και σε «γεμίζουν»! Δυστυχώς όμως, οι υπερβολικές υποχρεώσεις της καθημερινότητας εμποδίζουν πολλούς ανθρώπους να ασχοληθούν με αυτό που πραγματικά θέλουν. Οι υποχρεώσεις αυτές, μετατρέπονται σε ένα «βαρύ φορτίο» το οποίο πρέπει καθένας από εμάς να κουβαλήσει.

Τι θα γινόταν όμως, εάν όλοι μας κάναμε αυτό που πραγματικά μας ευχαριστούσε; Πολύ απλά θα μπορούσαμε να γίνουμε λίγο πιο ευτυχισμένοι. Αισθήματα όπως άγχος και στεναχώρια θα τα αφήναμε για λίγο στην άκρη και θα αποκτούσαμε αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας! Φυσικά, απαραίτητη προϋπόθεση για όλα αυτά είναι να «ξεκολλήσουμε» επιτέλους από την τηλεόραση

και τον υπολογιστή, που μας αφήνουν για ώρες προσκολλημένους μπροστά τους, με αποτέλεσμα σημαντικές στιγμές να περνάνε από μπροστά μας και εμείς να μη το καταλαβαίνουμε. Γιατί αυτές τις ώρες να μη τις αντικαταστήσουμε με λίγη μουσική και ίσως μια μικρή βόλτα στη γειτονιά; Σκεφτείτε το και πρακτικά! Η « αποτοξίνωση» από τη τηλεόραση και τον υπολο-

γιστή θα μας γλίτωνε από θάμε. Ή πολύ απλά, μια επίσκεψη στην κολλητή ή τον πολλούς πονοκεφάλους! Αντιθέτως, οι βόλτες στο κολλητό του καθένα, θα μας αγαπημένο μέρος του κα- χάριζε στιγμές άφθονου γέθενός από εμάς, θα μας χα- λιου. λάρωνε και θα μας έδινε Καλό θα ήταν λοιπόν να ξεδύναμη για να συνεχίσουμε φύγουμε από την καθημεδημιουργικά και με όρεξη ρινότητα και να κάνουμε κάτι για το οποίο θα είμαστε τη μέρα μας. Κάτι πολύ πρακτικό και δη- πραγματικά περήφανοι. μιουργικό, όπως το μαγεί- Και δεν είναι απαραίτητο να ρεμα (γιατί όχι;), θα ασχοληθούμε με κάτι πολύξεκούραζε την οικογένειά πλοκο. Και ένα χαμόγελο μας και θα μας έδινε το αί- στα αγαπημένα μας πρόσθημα της χαράς ότι βοη- σωπα αρκεί!

Νέα μόδα...κορίτσια τρέξτε ... ουαου! Όλες οι πόλεις κατακλύζονται από μοντέλα του δρόμου. Πάνε έρχονται και διαφημίζουν την υπέρμετρη γοητεία τους. Ξετυλιγουν από μέσα τους το ουράνιο τόξο και μάλλον ενα περίεργο είδος παγωνιου χα! Τα καρναβάλια ορίζονται καθε μέρα με συγκεκριμένη ημερομηνία αλλα με τις νέες στάσεις εμφανίζονται μπροστά μας όλο το χρονο! Κόκκινες μπλούζες, ροζ παντελόνια, μουσταρδί παπούτσια, χρυσές αλυσίδες, χοντρές λες και κυκλοφορεί ντόπερμαν ... α και γκλιντερ στην μάπα για σταιλ wow! Έργο τέχνης, η γκουέρνικα του Πικάσο με πόδια! Επιπλέον μην ξεχάσουμε την υπέρτατη θηλυκότητα στην ομιλία αχ! Η τέλεια γυναίκα με το προσεγμένο και πλούσιο λεξιλόγιο... Αλλά την νέα μόδα δεν την υιοθέτησαν μόνο οι γυναίκες αλλα και οι άντρες εντάχθηκαν στην πασαρέλα πολυτέλειας. Μπλουζάκια σκισμένα από τσίτα κολάν μπαλαρίνας και παπούτσια της Μαρίας της γειτόνισσας που τα βούτηξαν απο το μπαλκόνι. Η έννοια του προσωπικού στυλ και τρόπου ζωής ξεθώριασε .... και αστεία copy paste κυκλοφορούν ελεύθερα στο δρόμο. Φυλαχτείτε!

Μαθητοφρένεια #45  

Πολυτεχνείο: 40 χρόνια μετά

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you