Issuu on Google+

2 χρόνια 2 βραβεία καλύτερης εφημερίδας

ΔΕΚ Α ΠΕ ΝΘ ΗΜΕΡΗ ΕΦΗ ΜΕΡΙ Δ Α ΤΟΥ 2 ο υ Γ ΕΝΙ ΚΟ Υ ΛΥ ΚΕ ΙΟΥ ΓΡΕ Β ΕΝΩ Ν - Ε ΤΟΣ Γ΄ - 1 ΜΑΡ Τ ΙΟΥ 2 013 - ΑΡΙΘΜ Ο Σ ΦΥΛ ΛΟ Υ: 3 6 - Τ Ι ΜΗ ΦΥΛ ΛΟ Υ: 1 €

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ Θέλω το μάθημα να γίνει πιο πιασάρικο, να με κάνει να θέλω να μάθω σελίδα 2

της Ιφιγένειας Τζιόλα σελίδα 8

Φοβάμαι εκείνους που δεν ζουν, μα απλώς επιβιώνουν. σελίδα 3

της Θέλιας Παναγιωτίδου σελίδα 3

Σαν να ευφραίνεται η ψυχή μας, όταν ασχολούμαστε με το κουτσομπολιό.

της Κέλλυς Κωνσταντινίδου σελίδα 3

σελίδα 3

στερόγραφο Σε αδελφοποίηση προχώρησε το σχολείο μας με το Ζωγράφειο Λύκειο της Κωνσταντινούπολης με την ευκαιρία της εκδρομής της Β Λυκείου στην Πόλη στο πλαίσιο εκπαιδευτικού προγράμματος με θέμα την Βυζαντινή Τέχνη.

της Κωνσταντίνας Παλιούρα σελίδα 8

σελίδα 5

Η ζωή δεν είναι γρίφος για να τον λύσεις. Η ζωή είναι μυστήριο για να το ζήσεις.

7ημερη εκδρομή

σελίδα 3

του Χρήστου Ζούρτου σελίδα 7

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Κατερίνα Σιούμπουρα Μην κάνεις ζάπινγκ στη ζωή σου

Ποιος είπε ότι η ανθρωπιά έχει χαθεί; Ποιος είπε ότι οι νέοι είναι αδιάφοροι; Μαθήτρια του σχολείου μας δώρισε 20 εκατοστά από τα μαλλιά της για την κατασκευή περούκας για καρκινοπαθείς. σελίδα 5

Νίκος Τότσικας Ψάρεμα στα βουνά και τις λίμνες. Γιατί όχι; 7 μέρες, 4 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Βελιγράδι - Βουδαπέστη - Πράγα - Βιέννη), άφθονο γέλιο και πολλή τρέλα. Η εκδρομή της Γ Λυκείου τελείωσε και όλοι επιστρέφουν στη σκληρή πραγματικότητα. Το χαμόγελο όλων όμως μαρτυρά ότι οι αναμνήσεις θα μείνουν για πάντα! σελίδα 6 - 7

Ιουλία Τσουκαλά Κάνε κι εσύ μια καλή πράξη, μπορείς! σελίδα 4


Μαθητοφρένεια

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

2

Θέλω το μάθημα να γίνει πιο πιασάρικο, να με κάνει να θέλω να μάθω

Δήμητρα Λαζαρίδη Αρχισυντάκτρια

Έ

χετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί μπορούμε να μαθαίνουμε για παράδειγμα τραγούδια απέξω; Βγαίνει το καινούργιο ‘’hit’’ της χρονιάς και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια σε τρείς, τέσσερις φορές που θα το ακούσουμε θα το ξέρουμε . Άλλο παράδειγμα τα παιχνίδια με τα χαρτιά ή τα videogames. Μαθαίνουμε να τα παίζουμε ακόμα και όταν μας δυσκολεύουν. Αυτό γιατί άραγε δεν γίνεται με τα μαθήματα; Ο σημερινός τρόπος εκμάθησης στα σχολεία είναι αυτός που ήταν πάντα. Ο καθηγητής διδάσκει το μάθημά του και κάποιοι μαθητές προσέχουν και κάποιοι πάλι όχι. Ο καθηγητής όμως όταν βλέπει μια τέτοια αντίδραση δεν λειτουργεί κατάλληλα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία ατμόσφαιρα στείρα και όχι ευχάριστη. Σε αυτό βέβαια δεν είναι υπεύθυνος μόνο ο καθηγητής αλλά και ο μαθητής που διαβάζει μόνο για τα διαγωνίσματα –τεστ ή για βαθμούς. Τι θα γινόταν όμως αν τα μαθήματα διδασκόταν με έναν διαφορετικό τρόπο; Τι εννοώ; Μπορεί να φανεί λίγο περίεργο και παιδιά-

στικο αλλά θα μπορούσε άραγε τα μαθήματα να ήταν τραγούδια ή παιχνίδια; Η ιστορία για παράδειγμα τραγούδι , η φυσική και τα μαθηματικά παιχνίδι σκέψης. Θα μου πείτε αυτό δεν γίνεται με όλα τα μαθήματα, δεν το έχουμε δοκιμάσει όμως. Όλα είναι θέμα ψυχολογίας. Δεν μπορούμε να μάθουμε κάτι που δεν μας αρέσει, με μόνο μέσο την πίεση. Μαθαίνουμε τραγούδια ή παιχνίδια γιατί έτσι μας αρέσει. Βέβαια δεν έχουν όλοι οι μαθητές τις ίδιες ικανότητες. Ένας μπορεί να διαβάζει το μάθημα μία φορά και να το θυμάται και ο άλλος να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να το αφομοιώσει. Με αυτόν λοιπόν τον διαφορετικό τρόπο ίσως να μπορέσει ακόμη και ο πιο ‘’αδύναμος‘’ μαθητής να μάθει κάτι. Οι μαθητές θα έρθουν πιο κοντά με την τέχνη και, που ξέρει κανείς, ίσως καταλάβουν πολλά στοιχεία του εαυτού τους . Σίγουρα πολλοί δεν θα συμφωνούσαν μαζί μου, επειδή θεωρούν ότι οι συγκεκριμένες ικανότητες είναι στον άνθρωπο από τη στιγμή που γεννιέται. Το κάθε άτομο έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, τις δικές του

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΕΚΔΟΣΗΣ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος Δήμητρα Κωσταρέλλου Φιλόλογος Ματίνα Κυραλέου Πληροφορικός Εβελίνα Πιπέργια Αλεξάνδρα Παπανίκου Χριστίνα Παπανικολάου Δήμητρα Λαζαρίδη

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

Ελένη Χατζηλίου Αθηνά Πηλιτζίδου Θέλια Παναγιωτίδου Χρυσάνθη Παπανίκου Κέλλυ Κωνσταντινίδου Κωνσταντίνα Παλιούρα Γλυκερία Μπαλογιάννη Χρήστος Ζούρτος Ιφιγένεια Τζιόλα

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Αλεξάνδρα Καλιαμπάκα Αχιλλέας Τζήκας Τάσος Ζιώγος Κώστας Κεχαγιάς Μάχη Χατζή

σκέψεις, το δικό του τρόπο να μπορέσει να προσλάβει και να αφομοιώσει το μάθημα. Έστω ας μην γίνει και αυτό. Ωστόσο το μάθημα έχει πράγματι καταντήσει βαρετό και στείρο. Πρέπει να γίνει κάτι! Ήρθε η ώρα ο ίδιος ο καθηγητής να δείξει το πάθος του για το στοιχείο του μαθήματος το οποίο διδάσκει, βρίσκοντας εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους θα τραβήξει το ενδιαφέρον των μαθητών του. Πρέπει το μάθημα να γίνει με πιο ‘’πιασάρικο’’ τρόπο ούτως ώστε να αναπτύξει το συναίσθημα του θέλω να μάθω, να κάνει τους μαθητές να χαίρονται και να ‘’κρέμονται’’ από τα χείλη του. Γιατί το καλύτερο θα ήταν ο καθηγητής να μην αναζητά μόνο τη σχέση καθηγητή με παιδί αλλά και ανθρώπου προς άνθρωπο . Πιστεύω πως πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι –καθηγητές που να παρέχουν έναν εναλλακτικό τρόπο διδασκαλίας στους μαθητές, κάνοντάς τους να επιζητούν μια σφαιρική γνώση, που να τους χρησιμεύσει σε όλη τους τη ζωή. Κυρίως όμως να βλέπουν τη γνώση ως χαρά και όχι ως καταναγκασμό.

Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη Ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της Συντακτικής Ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

Τέσσερεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επισκέφτηκαν τα παιδιά της Γ Λυκείου κατά την 7ήμερη εκδρομή τους στο εξωτερικό: Βελιγράδι, Βουδαπέστη, Πράγα, Βιέννη. Ποια είναι η πιο όμορφη;; Χωρίς συζήτηση: ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ!

γελάστε ελεύθερα! Μου είπε: "θέλω να μείνω για λίγο μόνη. Μακριά απ όλους και απ΄όλα". Σεβάστηκα την απόφασή της και την κλείδωσα στο υπόγειο ... Ακούει η μάνα του Παλαιστίνιου έναν θόρυβο, μπαίνει στο δωμάτιό του, τον βλέπει ζωσμένο με εκρηκτικά και του λέει: "Μπα που να σκάσεις, τρόμαξα!"

Γιάννης Αντωνιάδης Χρήστος Ζούρτος Βασίλης Βασιλόπουλος

- Φίλος, τέλει cd; - Όχι, ευχαριστώ. Κατεβάζω από internet. - Φίλος, αυτό που κάνει είναι παράνoμο!! -Μπαμπά, εγώ από που ήρθα; - Σε γέννησε η μαμά. - Και η μαμά, από που ήρθε; - Τη γέννησε η πεθερά μου, δηλαδή η γιαγιά σου. - Κι εκείνη, από που ήρθε; - Κατευθείαν από τη κόλαση παιδάκι μου ...

Έχεις δοκιμάσεις τα πάντα και δεν μπορείς να αδυνατίσεις; Η λύση είναι μία: ΣΤΑ- Πως θα έλεγαν τον Μπομπ το ΜΑΤΑ να δοκιμάζεις τα Μάστορα αν ήταν άνεργος; -Μπομπ. πάντα!

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

Ε νταξ, μια μικρή καθυστέρηση θα μας την συγχωρήσετε. Αργήσαμε κατά 2 μέρες να βγάλουμε το νέο φύλλο, γιατί οι περισσότεροι βρισκόμασταν σε εκδρομές. Οι φωτογραφίες ωστόσο θα σας αποζημιώσουν.

1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΕ:

078 ΗΜΕΡΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ Από τους φίλους σου να θεωρείς ειλικρινείς, όχι μόνο αυτούς που λυπούνται για την συμφορά σου, αλλά κυρίως αυτούς που χαίρονται με την επιτυχία και την χαρά σου ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ


Μαθητοφρένεια

3

της Ελένης Χατζηλίου

Είναι κι αυτό το αίσθημα της υποχώρησης που το ευνοούμε κάθε φορά που παραπονιόμαστε, ακόμη και να ξυπνήσουμε το πρωί. Γιατί, δε θέλουμε να αντικρίζουμε τα ίδια, ανεπιθύμητα ή μη, πρόσωπα, να τα βλέπουμε το ίδιο κουρασμένους και μονότονους, το ίδιο βαριεστημένους μ’ εμάς. Κι εγώ κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους που υποχρεώνονται να διδάσκουν ή να φοιτούν, χωρίς να επωφελούνται από τη μαγεία που αυτό προσφέρει. Κουράστηκα να ανήκω κι εγώ καμιά φορά μέσα σ’ αυτό το σύνολο. Σ’ ένα σύνολο ανθρώπων που, εφησυχασμένοι από αυτή τη συνήθεια, αυτή τη σιγουριά που τους προσφέρει αυτός ο τρόπος ζωής, φοβούνται να κάνουν μια νέα αρχή, να ξεφύγουν από καθετί γνώριμο και συνηθισμένο. Μου προκαλούν έντονο αποτροπιασμό όσοι φοβούνται να δοκιμάσουν, να πειραματιστούν. Όχι, δεν θέλω να πιστεύω πως υπάρχει μόνο αυτή η κατηγορία ανθρώπων. Με τρομάζει και μόνο η φευγαλέα σκέψη. Θα θελα να πιστεύω ότι υπάρχουν κι αυτοί που φοβούνται να φύγουν από το σχολείο, όχι γιατί έχουν επαναπαυτεί στη συνήθειά τους αυτή, αλλά γιατί φοβούνται μη γίνουν συνηθισμένοι. Αυτοί που διστάζουν να ενηλικιωθούν. Και βέβαια, ενηλικίωση δεν είναι η ολοκλήρωση του 18ου ��τους της ηλικίας μας, αλλά η μετάβασή μας στον έξω κόσμο. Η αντιμετώπιση της πραγματικής ζωής που, σίγουρα, δεν είναι και τόσο ρόδινη. Ενηλικίωση είναι η αντιμετώπιση όλων αυτών των βαρετών, συνηθισμένων ανθρώπων που δεν καταβάλλουν την παραμικρή προσπάθεια για να σπάσουν τα δεσμά της ρουτίνας τους. Να ελευθερωθούν. Κι εγώ φοβάμαι να μεγαλώσω. Φοβάμαι να γίνω σαν αυτούς που φοβάμαι. Εκείνους που δεν ζουν, που απλώς επιβιώνουν. Αυτούς που φοβούνται νααγωνιστούν, να ερωτευτούν, να γευτούν τη ζωή τους με κάθε γλυκιά και πικρή απόχρωσή της, ως την τελευταία γουλιά. Όλους αυτούς που κατακρίνουν την πολλαπλότητα και τη διαφορετικότητα, όντας ανίκανοι να διακρίνουν τη μαγεία της. Κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ είναι πως, όταν διαπιστώσουμε πως, μπορεί τότε να ήταν πολύ νωρίς για όσα φοβηθήκαμε να πούμε, θα είναι πολύ αργά για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε. Και τότε, απλά θα μείνουμε αδρανείς, ακολουθώντας κι εμείς την προκαθορισμένη πορεία της συνήθειας, που άλλοι χάραξαν για εμάς.

της Γλυκερίας Μπαλογιάννη

‘’Η ζωή είναι ωραία’’, ‘’ η ζωή είναι πολύ μικρή’’. Εκφράσεις που πιστεύω σχεδόν όλοι έχουμε ακούσει αλλά και ακούμε καθημερινά. Τι είναι όμως τελικά η ζωή και τι είναι αυτό το μυστήριο που δεν γνωρίζουμε γι’ αυτήν; Ζωή είναι ένα μονοπάτι, άλλοτε φωτεινό και άλλοτε σκοτεινό. Αυτό όμως που δεν γνωρίζεις γι’ αυτό το μονοπάτι είναι που και πότε σταματάει. Διαβαίνοντας αυτόν το δρόμο ερωτήματα και σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου. Μήπως αυτό το μονοπάτι δεν είναι το σωστό; Κι αν αυτός ο δρόμος δεν είναι το πεπρωμένο μας τότε τι, τι θα γίνει τότε; Έχουμε μάθει να ζούμε με το φόβο πως όλα κάποτε θα τελειώσουν, όλα κάποτε θα φτάσουν στο τέλος τους. Και πολλοί είναι μάλιστα αυτοί που πιστεύουν πως η ζωή είναι το τέλος και όχι η αρχή

για κάτι νέο, για κάτι μοναδικό. Ίσως κι να έχουν δίκιο. Ίσως η ζωή είναι μονάχα το τέλος που σηματοδοτεί το θάνατο. Άλλωστε γιατί ήρθαμε στη ζωή; Για να πεθάνουμε κάποια στιγμή. Όχι! Δεν είναι αυτός ο λόγος, δεν είναι αυτό το νόημα της ζωής. Η ζωή είναι ο πρόλογος στο βιβλίο της αιωνιότητας. Αν καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε την αρχή και να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο ή έστω να το ξεφυλλίσουμε, τότε θα καταλάβουμε ποιο πραγματικά είναι το νόημα της ζωής και ποια η αρχή της. Άλλωστε αυτό που κάνει όμορφη την αρχή είναι η ύπαρξη του τέλους. Η αρχή είναι μονάχα το φως που θα μας οδηγήσει στην αλήθεια, η αλήθεια όμως είμαστε εμείς! Εμείς καθορίζουμε τη ζωή μας, με τις δικές μας επιλογές με τα δικά μας λάθη. Η ζωή δεν είναι τέλεια και ούτε πρό-

κειται να γίνει ποτέ και για κανέναν. Όπως καταλαβαίνεις, αν δεν έχεις κάνει ούτε ένα σφάλμα, τότε δεν έχεις πάρει στη ζωή σου ούτε μία πρωτοβουλία, απλώς προχωράς στα ‘’τυφλά’’ στο κοινό για όλους μονοπάτι. Κοινό, γιατί ποτέ σου δεν έκανες το βήμα, ποτέ σου δεν πήρες την πρωτοβουλία να ξεχωρίσεις από το πλήθος και να γευτείς τη μαγεία της ζωής. Η ζωή, λοιπόν, δεν είναι γρίφος για να τον λύσεις. Η ζωή είναι μυστήριο για να το ζήσεις. Είναι μια μικρή διάρκεια που δε φτάνει για να γίνεις Θεός, φτάνει όμως για να έχεις τύψεις. Αν οι άνθρωποι δε χάνονταν σαν την ομίχλη, αν δεν σκόρπιζαν σαν τον καπνό, κανένας δε θα’ χε τη δύναμη να μας κουνήσει. Πολύτιμη η ζωή, γιατί είναι αβέβαιη.

της Κέλλυς Κωνσταντινίδου

Το ά γ χο ς έ χε ι ε ι σ β άλ ει γι α τα καλ ά σ τ η ζω ή μας Ένα αρκετά συνηθισμένο πρόβλημα που ενοχλεί τους νέους αλλά και τους ενήλικες είναι το άγχος και οι αρνητικές συνέπειές του. Καθημερινά ακούμε ότι νέα παιδιά (αλλά και ενήλικες και κυρίως αυτοί που μετέχουν στην παραγωγική διαδικασία) καταβάλλονται από ανεξέλεγκτο άγχος και να τίθενται σε καταστάσεις που μόνο φυσιολογικές δεν είναι. Το άγχος είναι βλαβερό και ιδιαίτερα ψυχοφθόρο για την ανθρώπινη ζωή. Μπορεί να ξεκινήσει από το σχολείο, τον καταιγισμό ειδήσεων και ανασφάλειας των Μ.Μ.Ε καθώς και την πίεση μέσα από το οικογενειακό, φιλικό και κοινωνικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, κάθε άνθρωπος έχει μια ξεχωριστή αδυναμία και έτσι το άγχος που μπορεί να βγά-

λει είναι ανάλογο της κατάστασης. Το σχολείο ίσως είναι και η μεγαλύτερη αιτία άγχους ειδικά για τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές, διότι πρέπει να βγάλουν ένα απίστευτα μεγάλο φάσμα ύλης σε ένα αρκετά περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η διαδικασία της αποστήθισης προκαλεί άγχος ανεξέλεγκτο και ψυχοφθόρο. Και όμως αυτός ο τρόπος μάθησης είναι συνήθως αυτός που σου εγγυάται την επιτυχία στις εξετάσεις που το Ελληνικό κράτος έχει θεσπίσει παρόλο που συχνά υποστηρίζεται από πολλούς ότι η μάθηση αυτή είναι στείρα και δε διατηρείται στη μνήμη για πολύ καιρό. Το άγχος βέβαια δεν βρίσκεται μόνο μέσα στο σχολείο αλλά και στην κοινωνία. Οι συνθήκες διαβίωσης έχουν

κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τα λογικά τους, να αγχώνονται για το τι θα ξημερώσει την επόμενη μέρα, μα πιο πολύ τους γονείς τους αγχώνει το μέλλον τον παιδιών τους. Οι μισθοί μειώνονται και οι τιμές των προϊόντων αυξάνονται ολοένα και περισσότερο. Κάθε σπιτικό έχει τις δικές του ανάγκες και απαιτήσεις και λίγοι είναι αυτοί που η ζωή τους δεν έχει επηρεαστεί από την κρίση της εποχής. Άνθρωποι γύρω μας πεινάνε, δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν μια δουλειά να συντηρήσουν όχι μόνο αυτούς αλλά και την οικογένεια τους. Πώς να μην αγχώνεσαι, όταν είχες πάρει δάνειο και τώρα ξέρεις πως αν δεν το πληρώσεις θα σου πάρουν το σπίτι ΣΟΥ ή το αμάξι ΣΟΥ;

της Θέλιας Παναγιωτίδου ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ είναι άμεσα συνδεδεμένοι με δραστηριότητες που τους ηρεμούν, τους βελτιώνουν, τους ομορφαίνουν. Mια από αυτές είναι και ο αθλητισμός, ο οποίος έχει στενή σχέση με την πνευματική καλλιέργεια του ατόμου. ΩΣΤΟΣΟ, έχουμε παραμερίσει πλέον κατά πολύ τις δραστηριότητες που μας προσφέρουν ανάπτυξη κριτικής ικανότητας και περιοριζόμαστε μόνο στην έννοια της σωματικής άσκησης με ό, τι αυτή περιλαμβάνει. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ και το λάθος πολλών. Μπερδεύουν τον αθλητισμό με τη γυμναστική. Παρά το γεγονός ότι οι λέξεις «γυμναστική» και «αθλητισμός» χρησιμοποιούνται ως ταυτόσημες. διαφέρουν κατά πολύ. ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ισούται με την ευεξία και την αρμονική διάπλαση του σώματος. ΜΟΝΟ. Αντίθετα μέσα από τον αθλητισμό καλλιεργείται το θάρρος και η αποφασιστικότητα, τα άτομα αποκτούν ομαδικό πνεύμα, εγκράτεια και διαμορφώνουν ορθά τον χαρακτήρα τους. Άλλωστε, η πνευματική κατάσταση επηρεάζεται στενά από την σωματική και αντιστρόφως. ΟΜΩΣ, ο γρήγορος ρυθμός ζωής των ατόμων αλλά και οι πολλές δραστηριότητές τους δεν τους επιτρέπουν την ενασχόληση με τον αθλητισμό. Όσον αφορά τους νέους, προτιμούν να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους μπροστά από μια νεκρή οθόνη παρά κάνοντας κάποιο άθλημα. ΚΑΙ ΑΥΤΟ επειδή έτσι έμαθαν. Αν η οικογένειά τους είχε εντάξει εγκαίρως τον αθλητισμό στη ζωή τους, αν η γυμναστική στο σχολείο, τους ενέπνεε μέσα από πολύμορφες και διαφορετικές ασκήσεις, και αν η κοινωνία ως σύνολο, η πολιτεία ειδκικότερα είχε κατασκευάσει πολλά και καλά γήπεδα και κολυμβητήρια, τότε η έννοια αθλητισμός δε θα είχε εισχωρήσει μόνο στα μυαλά τους ως έννοια αλλά και στις φλέβες τους.


Μαθητοφρένεια

4

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je me battrai jusqu’à la mort pour que vous ayez le droit de le dire

Π

Μην κάνεις ζάπινγκ στη ζωή σου

Ψάρεμα στα βουνά και τις λίμνες. Γιατί όχι;

της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

του ΝΙΚΟΥ ΤΟΤΣΙΚΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

όσες φορές έχεις καθίσει μπροστά στην τηλεόραση χωρίς να έχεις κάτι συγκεκριμένο να δεις, απλώς και μόνο για να έχεις την ευχαρίστηση να σκοτώσεις το χρόνο σου κάνοντας ζάπινγκ; Από το τάδε ριάλιτι, στο δείνα σίριαλ και από το ένα ντοκιμαντέρ, στο επόμενο δελτίο ειδήσεων, μέχρι να πάθει κράμπα ο αντίχειρας και τελικά να καταλήξεις να παρακολουθείς τις διαφημίσεις. Και προτού το καταλάβεις, έχεις θυσιάσει ένα τέταρτο της ζωής σου, κάνοντας τι; Απολύτως τίποτα. Για τον ελεύθερο χρόνο μας έχουμε τις τετριμμένες πια επιλογές: τηλεόραση, PC και ξανά τηλεόραση. Μία ρουτίνα που έχει καταστρέψει κάθε ουσία και μας έχει κάνει να ξεχάσουμε πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή. Ας σκεφτούμε τι μας έχει μάθει η

τηλεόραση. Όχι λίγα είναι η αλήθεια. Μας έχει μάθει όμως ακόμη να μη βλέπουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Όπως κάνουμε ζάπινγκ στην τηλεόραση, έτσι συμπεριφερόμαστε και στην καθημερινότητα: βλέπουμε ό, τι θέλουμε να δούμε. Δεν βλέπουμε τον πόνο και την άσχημη πλευρά της ζωής που βρίσκεται μπροστά στη μύτη μας, επιλέγουμε να τα αγνοήσουμε. Αποστρέφουμε το βλέμμα και προχωράμε. Γιατί έτσι έχουμε μάθει. «Δεν είναι δική μου δουλειά», θα πούμε όταν δούμε, έναν ανάπηρο να προσπαθεί να διασχίσει τον δρόμο, ένα οχτάχρονο να ζητιανεύει στα φανάρια. «Έχω τα δικά μου προβλήματα», είναι η δικαιολογία προς τον εαυτό μας καθώς προσπαθούμε να καταπνίξουμε τις τύψεις που αθέλητα γεννιούνται μέσα μας. «Δεν μπορούσα να

κάνω τίποτα». Ή μήπως μπορούμε; Πώς θα αντιμετωπίσεις τη δυστυχία που αναμφισβήτητα θα έρθει κάποια στιγμή και στη δική σου ζωή, αν φοβάσαι να αντικρίσεις τον πόνο του άλλου; Πώς θα νικήσεις τους ίδιους σου τους φόβους, τις ανασφάλειές σου; Όσο κι αν θέλουμε να ζήσουμε στη δική μας ιδιωτική φούσκα, ασφαλείς και ευτυχισμένοι, αυτό είναι δυστυχώς αδύνατο. Γι’ αυτό, πάρε τη μεγάλη απόφαση. Κλείσε την τηλεόραση. Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου και ζήσε τη ζωή όπως θεωρείς εσύ κα��ύτερο και όχι όπως σου λένε. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία είναι τα πιο σημαντικά εφόδια στη ζωή του καθενός. Αν έχει κανείς αυτά, όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.

Η

πρώτη εντύπωση είναι και η πιο έντονη λένε οι φιλόσοφοι. Το ίδιο ισχύει και για το ψάρεμα (ναι, καλά διαβάσατε), αν και στην περιοχή μας αναπτύσσεται ερασιτεχνικά, και προσφέρει μια μοναδική απόλαυση στο άτομο που ασχολείται με αυτό. Μια δοκιμή, μια απόπειρα για ψάρεμα συνδυάζει απαραίτητα την απόδραση στη φύση των Γρεβενών και θα μπορούσε να γίνει ακόμα ένα (ψωριάρικο) χόμπι. Τι είναι όμως αυτό που προσελκύει τα περισσότερα άτομα να ασχοληθούν με το ψάρεμα, ακόμη και σε μια ορεινή περιοχή όπως η δική μας; Χρώματα, ήχοι, μυρωδιές που συνδέονται με τη φύση προσφέρουν στο άτομο χαλάρωση. Επιτρέπει στο άτομο την επαφή του με την φύση και κυρίως την ψυχική ηρεμία και γαλήνη αλλά και την αποφυγή του θορύβου, του άγχους και της ρουτίνας. Το κόστος του εξοπλισμού εξαρτάται κυρίως από τον τρόπο οργάνωσης των υλικών (carbon καλάμια, δόλωμα κ.α.).

Ο τρόπος μετακίνησης γίνεται κυρίως με όχημα 4x4 διότι οι δρόμοι καταστρέφονται και δημιουργούνται νεροφαγίες από κακές καιρικές συνθήκες. Όσο αφορά την περιοχή που θα ψαρέψουμε υπάρχουν πολλές λίμνες στο νομό μας π.χ. Λίμνη Μαυραναίων, Κιβωτού, Αγίων θεόδώρων, Άνοιξης, Κατάκαλης με το γνωστό όνομα ως η λίμνη Καραβίδας κ.α. Όλα φαντάζουν υπέροχα αλλά επειδή Ελλάδα είμαστε, δεν θα μπορούσε να λείπει και η λαθροθηρία στο ψάρεμα. Λαθροθήρες που εκμεταλλεύονται και δημιουργούν σοβαρό πρόβλημα στους φυσικούς πόρους με διάφορους τρόπους απάνθρωπους και ασεβείς. Την συμπεριφορά αυτή θα την χαρακτηρίζαμε απαράδεκτη ως εγκληματική απέναντι στη φύση. Με τη δυναμική μας εξόρμηση θα βρεθούμε ασπίδα προστασίας στους βιότοπους της περιοχής μας και θα παίξουμε καθοριστικό ρόλο στη φύση, αν την σεβόμαστε και δεν την υποβαθμίζουμε.

Κάνε μια καλή πράξη, μπορείς! της ΙΟΥΛΙΑΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Η

σημερινή κοινωνία είναι βασισμένη στο κυνήγι του χρήσιμου, τον εγωισμό και το ρατσισμό, «χαρίσματα» πραγματικά απάνθρωπα. Ενώ λοιπόν όλα αυτά μας είναι γνωστά, εμείς τι κάνουμε; Επιβραβεύουμε όλους αυτούς που τα κατέχουν. Τους ψηφίζουμε σε εκλογές οποιουδήποτε τύπου, τους ανακηρύσσουμε ως «μάγκες»… Φυσικά, αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να αλλάξει με τη βοήθεια όλων μας. Σύμφωνα με τα ζώδια από το 2025 και για μεγάλο χρονικό διάστημα θα διανύσουμε μια περίοδο

όπου η πλειονότητα των ανθρώπων θα είναι συμπονετικοί και φιλάνθρωποι. Αν και δεν πιστεύω στα ζώδια, αυτό όμως ΘΕΛΩ να το πιστέψω. Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν όλοι σκέφτονταν τους άλλους ανθρώπους στις αποφάσεις που έπαιρναν και βοηθούσαν αυτούς που τους έχουν ανάγκη; Σαν τη διαφήμιση της Coca Cola! Η μαγική συνταγή για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά είναι μία: κάνοντας καλές πράξεις. Ξέρω ακούγεται λίγο παιδικό αλλά όντως ισχύει. Μία καλή πράξη μπορεί να είναι από κάτι

πολύ απλό, όπως το να βοηθήσεις ένα παιδάκι να περάσει το δρόμο μέχρι κάτι πολύ σημαντικό, όπως το να γίνεις δωρητής οργάνων. Καθημερινά μας δίνονται εκατοντάδες ευκαιρίες να βγάλουμε την καλή πλευρά το εαυτού μας, το θέμα είναι κατά πόσο τις εκμεταλλευόμαστε. Αν αλλάξουμε νοοτροπία και αρχίσουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο ... ανθρώπινα, θα ζούμε σε μια κοινωνία πιο όμορφη, πιο ειρηνική και τα συναισθήματα που θα νιώθουμε θα είναι ακόμη πιο δυνατά. Κάνοντας κάτι καλό για κάποιον

άλλο άνθρωπο γεμίζεις με χαρά, ικανοποίηση, αυτοεκτίμηση, γενναιοδωρία, βοηθά να κατανοήσεις καλύτερα τον εαυτό σου, καταλαβαίνεις ότι είσαι χρήσιμος, ότι ήρθες σε αυτό τον κόσμο για κάποιο λόγο. Και ο λόγος είναι αυτός: να βοηθάς τους άλλους και οι άλλοι να βοηθάνε εσένα. Πετυχαίνοντας κάτι τέτοιο αναμφίβολα θα ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο! Μοιάζει ουτοπικό αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε. Άλλωστε όλοι κρύβουμε μέσα μας μια ευαισθησία, καιρός είναι να τη βγάλουμε στην επιφάνεια και δε θα χάσουμε.

Στους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε, αν δείξουμε λίγη έως πολλή αγάπη για τους συνανθρώπους μας, θα λυθούν τα προβλήματά μας πιο εύκολα γιατί θα είμαστε όλοι μαζί, ενωμένοι. Πάνω απ’ όλα όμως θα νιώσουμε γεμάτοι, πλήρεις, θα νιώσουμε άνθρωποι. Όπως λέει και μια λαϊκή παροιμία «η λύπη όταν τη μοιράζεσαι γίνεται μισή και η χαρά διπλή». Έτσι λοιπόν, έχοντας αυτή τη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μας θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Αξίζει!


Μαθητοφρένεια

5

Στο πλαίσιο εκπαιδευτικού προγράμματος το σχολείο μας αδελφοποιήθηκε με ελληνόφωνο σχολείο της Τουρκίας

ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Κώστας Κεχαγιάς - Μάχη Χατζή Και να λοιπόν που πέρασε ο καιρός και έφτασε η πολυπόθητη 21η Φεβρουαρίου, η μέρα της εκδρομής μας στην Κωνσταντινούπολη, η οποία συμπίπτει με αυτή της Γ’ Λυκείου. Η εκδρομή έγινε στο πλαίσιο εκπαιδευτικού προγράμματος και απώτερο στόχο είχε την αδελφοποίηση με σχολείο της Τουρκίας. Αναχωρήσαμε από τα Γρεβενά στις 6 το πρωί από το σχολειό με δυο λεωφορεία. Διαγράφοντας την πορεία μας προς την Κωνσταντινούπολη δεν ήταν λίγοι αυτοί που επέλεξαν να κοιμηθούν ώστε να είναι ξεκούραστοι για τον υπόλοιπο δρόμο. Κατά τις 8, αφού είχε ξημερώσει καλά καλά, κάναμε την πρώτη μας στάση έξω από τη Θεσσαλονίκη για καφέ και για ό,τι άλλο χρειαζόμασταν. Τότε ήρθε και το λεωφορείο με τα παιδιά της Γ’ Λυκείου Γρεβενών και Καρπερού που πήγαν μαζί την 7ήμερη εκδρομή τους. Μετά από αυτό το ευχάριστο και αναπάντεχο ραντεβού που είχαμε, αναχωρήσαμε και πάλι. Έπειτα από αρκετή ώρα φτάσαμε στα σύνορα. Ευτυχώς δεν καθυστερήσαμε καθόλου. Μετά τον απαραίτητο έλεγχο που έγινε φύγαμε κατευθείαν για τον τελικό προορισμό μας. Μετά από 2 ώρες άλλη μια στάση, αυτή

τη φορά για να φάμε και να πάρουμε δυνάμεις διότι όλοι ήμασταν πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι. Τελικά μετά από συνολικά δεκατέσσερις ώρες φτάσαμε στον προορισμό μας. Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο και βγήκαμε μια βόλτα στην Πλατεία Ταξίμ . Την επομένη μέρα το πρόγραμμα ξεκινούσε με φαγητό στο πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου και επιβίβαση στα λεωφορεία. Ξεκινήσαμε για τον πρώτο μας προορισμό που ήταν το Ντολμά Μπαχτσέ. Ένα τεράστιο παλάτι, με αρκετά δωμάτια διακοσμημένα με αντικείμενα όπως πινάκες ζωγραφικής, ανεκτίμητης άξιας. Οι φωτογραφίες εντός του παλατιού απαγορευόταν και για να μπούμε μέσα θα έπρεπε να φορέσουμε σακούλες πάνω από τα παπούτσια μας ώστε να μη λερωθεί ο εσωτερικός χώρος. Αφού τέλειωσε η ξενάγησή μας στο παλάτι, πορευθήκαμε προς το λιμάνι του Μαρμαρά. Εκεί μας περίμενε το πλοίο με το όποιο κάναμε βόλτα στο Βόσπορο. Η βόλτα μας διήρκησε περίπου 1 ώρα και είδαμε τα σπίτια και τα αξιοθέατα της Ευρωπαϊκής και Ασιατικής μεριάς της Κωνσταντινούπολης. Μετά το τέλος της βόλτας επισκεφτήκαμε το Ελληνικό “Ζωγράφειο Λύκειο”. Είναι το

σχολείο με το οποίο επρόκειτο να αδελφοποιηθούμε. Γνωρίσαμε, μέσα από σχετικά βίντεο, που μας παρουσίασε ο διευθυντής του σχολείου κ. Δερμιτζόγλου, την ιστορία του σχολείου. Στο τέλος μας έδωσε ένα απολυτήριο του σχολείου αυτού ως ενθύμιο. Εμείς με τη σειρά μας προσφέραμε ενημερωτικά φυλλάδια και άλλα δώρα ως ενθύμια. Σχετικά νωρίς το απόγευμα επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο όπου και ξεκουραστήκαμε λίγο μετά από μια εξουθενωτική μέρα. Το βράδυ πήγαμε σε ένα κέντρο με Oriental χορούς. Περάσαμε όλοι υπέροχα απ’ ό,τι κατάλαβα. Με την ευκαιρία που μας δόθηκε σβήσαμε τα κεράκια στο Βασίλη Γεωργούλα ο οποίος είχε τα γενέθλιά του. Βέβαια εκτός από εμάς πολύ καλά πέρασε και ο φίλος μας ο Μπέρυ (για τους γνώστες). Μετά από αρκετή ώρα αναχωρήσαμε για το ξενοδοχείο. Άλλη μια ωραία μέρα έφτασε στο τέλος της. Καψάλααααα! Το Σάββατο,την τρίτη μέρα της εκδρομής μας, επισκεφτήκαμε αρχικά την Παναγία των Βλαχερνών και έπειτα πήγαμε στον Ιππόδρομο και στο Μπλε Τζαμί,το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό τζαμί της Κωνσταντινούπολης που ονομάστηκε έτσι επειδή κυριαρχεί κυρίως το

μπλε χρώμα στην εσωτερική του διακόσμηση. Στη συνέχεια ακολούθησε η επίσκεψή μας στην Αγιά Σοφιά, από τα ομορφότερα αξιοθέατα, με εντυπωσιακές τοιχογραφίες,ψηφιδωτά αλλά και διακοσμητικά στοιχεία. Έπειτα πήγαμε στο Βασιλικό Υδραγωγείο και είδαμε ένα από τα σημαντικότερα έργα της ρωμαϊκής περιόδου, το κεφάλι της Μέδουσας. Μετά σειρά είχε το παζάρι με πολλά μαγαζιά που πουλούσαν από ρούχα και διακοσμητικά μέχρι και μπαχαρικά. Φυσικά δεν έλειψαν τα παζάρια στην τιμή από τους μαθητές που από πολλούς γινόταν με μεγάλη επιτυχία! Το βράδυ,βγήκαμε στην "οδό του Πέραν" (Istiklal Street) που είχε πολλά μαγαζιά για ψώνια, φαγητό αλλά και για νυχτερινή έξοδο. Την Κυριακή,την τελευταία μέρα της εκδρομής, μας το πρωί επισκεφτήκαμε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι και είδαμε την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Και αφού δεν παίξαμε την καθιερωμένη μακριά γαϊδούρα στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίσαμε να παίξουμε στην στάση που κάναμε στην Αλεξανδρούπολη, με τους περισσότερους περαστικούς να κοιτούν με απορία!

ΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΣΧΟΛΙΟ | Δημήτρης Τσακστάρας - Καθηγητής Θεολόγος

Ήταν αρκετή μία και μόνη αναφορά μέσα στο μάθημα στο όνομα της Ρέιτσελ Μπέκγουιθ. Ποια είναι η Ρέιτσελ; Πρόκειται για ένα κοριτσάκι από το Σηάτλ, η οποία στα εννέα χρόνια της ζωής της πρόλαβε να δωρίσει τρεις φορές τις κοτσίδες της. Η πρώτη φορά ήταν στα πέντε της: στο σχολείο πληροφορήθηκε πως μια οργάνωση (Locks of Love ή Κοτσίδες της Αγάπης) συγκέντρωνε μαλλιά για να φτιάχνει περούκες για παιδιά που πάσχουν από καρκίνο. Η Ρέιτσελ δεν δίστασε καθόλου. Έβαλε τη μητέρα της Σαμάνθα να την κουρέψει και μετά περίμενε να ξαναμεγαλώσουν τα μαλλιά της. Και τα έκοψε και πάλι. Η τρίτη φορά ήταν στις 23 Ιουλίου, την ημέρα που σκοτώθηκε σε τροχαίο: οι γονείς της δώρισαν τα όργανα της Ρέιτσελ μαζί με την τελευταία της κοτσίδα. Είχε κλείσει τα 9 στις 12 Ιουνίου. Στους συγγενείς και τους φίλους είχε πει: «Αντί να μου κάνετε δώρο, δωρίστε 9 δολάρια σ' αυτούς που φτιάχνουν πηγάδια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό». Και τα υπόλοιπα είναι δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς;!) ιστορία εύκολα googloπροσβάσιμη, για όσους ενδιαφέρεστε …

Χιλιάδες μίλια μακριά από το Σηάτλ μια μαθήτρια του 2ου Λυκείου Γρεβενών (η δεύτερη απ’ όσο γνωρίζω στην Ελλάδα) αποφασίζει να κάνει το ίδιο: να δωρίσει 20 εκατοστά από τα μαλλιά της για την κατασκευή περούκας για καρκινοπαθείς. Και να αποκτήσει λίίίγο διαφορετικό ... look! Πώς να περιγράψει κανείς το συναίσθημα ακούγοντας μια τέτοια είδηση; Να ψάχνουμε ταυτόχρονα το πώς της διαδικασίας και η ... (με παρακάλεσε θερμά να παραμείνει ανώνυμη - όσο είναι δυνατόν) να είναι πάντα (!) ένα βήμα μπροστά. Τι να πει κανείς για το αφειδώλευτο της νεανικής ψυχής; Πώς να γκρινιάξεις μετά για το Ελλαδιστάν της κρίσης, της μιζέριας και των ειδήσεων των οκτώ; Υπάρχει, άραγε, καλύτερο αναβολικό; Τουλάχιστον νομίζω πώς βρήκα την απάντηση στο ερώτημα των μαθητών μου: «κύριε, υπάρχουν Άγγελοι;» Πολλές ευχαριστίες στο κομμωτήριο της κας. Παράσχου Μαρίας (Λέοντος Σοφού 7, 2462026340) και στην ίδια προσωπικά, που ανέλαβε αμισθί (και ασυζητητί!) την … κουπ!


Μαθητοφρένεια

6

- 7ΗΜΕ Α Γ Ρ ΡΑ

ΓΡΑΔΙ - Β ΕΛΙ

ΟΜΗ Ρ Δ Κ Β ΗΕ

ΔΑΠΕΣΤΗ - Π ΟΥ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Αλεξάνδρα Καλιαμπάκα - Αχιλλέας Τζήκας - Τάσος Ζιώγος Και η εκδρομή που όλοι περιμέναμε από το δημοτικό ξεκινάει. Πέμπτη 21/02/2013 και ώρα 6.15 το λεωφορείο μας είχε ήδη ξεκινήσει με προορισμό το Βελιγράδι. Αν και όλοι ήταν στα μισά του ύπνου ο ενθουσιασμός μας ήταν φανερός. Μας έβγαλαν την πίστη στα σύνορα των Σκοπίων καθυστερώντας μας κοντά στα τρία τέταρτα. Ο δρόμος από εκεί και πέρα όμως ήταν ευχάριστος και όλοι ανυπομονούσαμε να φτάσουμε. Μετά από σχεδόν 12 ώρες ταξίδι το Βελιγράδι εμφανίστηκε μπροστά μας. Για καλή μας τύχη το φαγητό στο ξενοδοχείο ήταν ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ και το τονίζω (σε σχέση

με αυτά που τρώγαμε τις επόμενες μέρες). Τελειώνουμε τα φαγητό μας, παίρνουμε τα κλειδάκια μας, κάνουμε τα μπανάκια μας και βγαίνουμε όλοι μαζί για μια βόλτα στο χιονισμένο Βελιγράδι και συγκεκριμένα στην πλατεία όπου υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Σάββα. Σαν καλά παιδάκια μετά από λίγη ώρα επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο ... και σαν καλά παιδάκια εννοείται πως ΔΕΝ πάμε για ύπνο. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος και όλοι πήραμε σβάρνα τους διαδρόμους πηγαίνοντας από δωμάτιο σε δωμάτιο. Η πρώτη ημέρα της εκδρομής μας κύλησε ομαλά. Το πρωί αφού καρδαμώσαμε τρώγον-

τας ένα πλούσιο πρωινό μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και ξεκίνησε η ξενάγηση στο Βελιγράδι. Ξεκινήσαμε με την εκκλησία του Αγίου Σάββα, ακολουθεί το Παλιό Παλάτι και συνεχίζουμε με το Κοινοβούλιο της Σερβίας. Επόμενη στάση στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου και βουρ για χιονοπόλεμο στο πάρκο της πόλης, απ’ όπου αγναντέψαμε από ψηλά τον Δούναβη. Στη συνέχεια βόλτα στο δρόμο του Πρίγκιπα Μιχαήλ και χωνόμαστε 47 άτομα στα ZARA μπας και μαζέψουμε λίγη ζέστη γιατί είχαμε απλά ξεπαγιάσει . Και η πλώρη μας αυτή την φορά τραβάει για Βουδαπέστη. Το κλίμα στο λεωφορείο

για άλλη μια φορά απερίγραπτο, άφθονο γέλιο και το πείραγμα δεν είχε τελειωμό. Και εκεί που λέγαμε δεν θα φτάσουμε ποτέ, η Βουδαπέστη, έκανε την εμφανισή της. Το μεγάλο σοκ ήρθε αργότερα με την άφιξή μας στο ξενοδοχείο. Δεν ήταν απλά καλό. Ήταν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!! Αφού πήραμε τα κλειδάκια μας και μπήκαμε ο καθένας στο δωμάτιό του ακολούθησε το δεύτερο σοκ. Τα δωμάτια άγγιζαν το τέλειο, καθώς εκτός από πεντακάθαρα ήταν και ολοκαίνουργια!! Η πρώτη απογοήτευση ήρθε μόλις μας σέρβιραν το πρώτο πιάτο. Μια σούπα (ο Θεός να την κάνει) η οποία κυριολεκτικά βρωμοκοπούσε σκόρδο!

Μπλιαχ! Άντε να το φας τώρα αυτό το πράγμα. Φυσικά μόνο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να φάει αυτή την σούπα, ο Γους!! Τα επόμενα πιάτα ευτυχώς τρωγόντουσαν. Αφού ξενερώσαμε με το φαγητό, ανεβήκαμε όλοι στα δωμάτια και ετοιμαστήκαμε για μια mini βόλτα στα σοκάκια της Βουδαπέστης. Ετοιμαστήκαμε, σουλουπωθήκαμε και μόλις κατεβήκαμε στο lobby του ξενοδοχείου διαπιστώσαμε ότι τουλάχιστον τα 15 παιδιά είχαν πυρετό. Ακόμα και η γλυκούλα κυρία Κωσταρέλλου μας αρρώστησε! Αφήσαμε λοιπόν στο ξενοδοχείο τα αρρωστούλια και πήγαμε για βόλτα. 11.00 η ώρα, ώρα Βουδαπέστης και όλα

ήταν κλειστά. Αυτό και αν ήταν χτύπημα κάτω από την μέση! Όπως και να έχει εμείς το διασκεδάμε. Τα σοκάκια γέμισαν με γέλια, φλας και το κοσμητικό, άκρως χαρακτηριστικό επίθετο που χρησιμοποιούμε εμείς οι Έλληνες. Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο και στην κυριολεξία όλοι ξεραθήκαμε στον ύπνο! Ξημερώνει λοιπόν στην Βουδαπέστη και ήλιος ούτε για δείγμα, παρά μόνο άφθονη βροχή και κρύο. Οπότε ντυθήκαμε όλοι ζεστά και η ξενάγηση ξεκίνησε! Πρώτος μας σταθμός το κέντρο της Πέστης όπου και θαυμάσαμε τα πανέμορφα μουσεία, την επιβλητική όπερα, το παγοδρόμιο,

Γιωργάρα, συγχώρεσέ με, δεν φταίω, με πήραν μέσα για check in και δεν μ’ άφηναν να γυρίσω! ΤΗΣ Διαμαντίνας Ψευτογκά Με καμία ιδιαίτερη λέξη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η εμπειρία της 7ημερης εκδρομής μας στο εξωτερικό! Κάθε προορισμός ξεχωριστά είχε τη δική του μαγεία. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό αν δεν είχε αναλάβει την οργάνωσή της το ταξιδιωτικό γραφείο Her-

mes Tours της Κοζάνης. Τόσο ο ιδιοκτήτης του γραφείου κύριος Φωτόπουλος όσο και ο οδηγός Γιώργος Μαρκόπουλος (κοινώς και ως Γιωργάρας) αλλά και ο συνοδός Γιάννης Ματσαρίδης (κοινώς και ως Μπόμπαρος) μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η διαδρομή προς το Βελιγράδι βρεθήκαμε σε ένα ζεστό και χιουμοριστικό κλίμα από τους ανθρώπους του ταξιδιωτικού που αμέσως μας έφεραν κοντά τους και μια συνεχής φιλική ατμόσφαιρα δημιουργήθηκε ανάμεσά μας. Ολόκληρη τη εβδομάδα που

διήρκησε η εκδρομή δεν έλειψαν ούτε στιγμή οι φάρσες, τα αστεία στιγμιότυπα και οι τεράστιες δόσεις γέλιου. Κάθε μέρα που περνούσε μας έμενε αξέχαστη και σίγουρα δεν θα λέγαμε όχι στην επανάληψή της. Συνεπώς, με τις πιο όμορφες αναμνήσεις και χωρίς κανένα

παράπονο σχετικά με όλη την διεξαγωγή της εκδρομής θα θέλαμε όλοι οι μαθητές να ευχαριστήσουμε όλους όσοι φρόντισαν να ικανοποιήσουν στο έπακρον όλες τις προσδοκίες μας για αυτή την εκδρομή! Θα ήθελα τέλος να ζητήσω ένα τεράστιο συγνώμη από το

Γιώργο που δεν κατάφερα να τον χαιρετήσω στο τέλος της εκδρομής μας στο αεροδρόμιο και με έχει προσθέσει σε μαύρη λίστα. Γιωργάρα, με πήραν μέσα για το check in και δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω, πίστεψε με έκανα τα πάντα! Ζητώ τη συγχώρεσή σου!


Μαθητοφρένεια

τον ζωολογικό κήπο και τέλος φτάσαμε στην Πλατεία των Ηρώων και οι φωτογραφικές μηχανές πήρανε φωτιά! Συνεχίζουμε και φτάνουμε στο Κοινοβούλιο όπου και μένουμε όλοι άναυδοι με την αρχιτεκτονική και την διαρρύθμιση των κτηρίων. Φωτογραφίες και εδώ με το τσουβάλι! Διασχίσαμε την κρεμαστή γέφυρα και περάσαμε στην Βούδα, στον Πύργο των Ψαράδων και την Καστρούπολη όπου και είδαμε την εκκλησία του Ματίας. Εκεί και αν δεν κάψαμε φλας. Πόζα και κακό. Μαθητές, καθηγητές και ανάκατα! Κάπου εκεί μας έπιασε η χαζομάρα και αρχίσαμε να πετάμε χιονόμπαλες σε όλους. Ο ενθουσιασμός μας ήταν ολοφάνερος. Μετά από πολύ περπάτημα ξεχυθήκαμε όλοι στους κεντρικούς δρόμους της Βουδαπέστης για shopping therapy. Αφού κάναμε για ακόμη μια φορά έντονο το ελληνικό στοιχείο και εκεί, είπαμε σιγά σιγά να πάρουμε και πάλι τον δρόμο της επιστροφής για την ξενοδοχειάρα μας πιστεύοντας ότι επιτέλους θα φάμε σαν άνθρωποι κανονικό φαγητό! Μάταια. Για δεύτερη συνεχόμενη μερα ΣΟΥΠΑΑΑΑΑΑ. Εκεί να δεις γκρίνια!! Μια αηδία και μισή. Όχι μόνο η σούπα, αυτή την φορά και το κυρίως πιάτο! Μόνο ο κ. Κατσίμπας ζήτησε και δεύτερο! Στην άκρη λοιπόν και αυτό. Κάναμε το μπανάκι μας, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε να ακούσουμε τα τσιγγάνικα βιολιά. Μια μικρή, συμπαθητική ταβερνούλα όπου ακούσαμε και είδαμε τσιγγάνικα τραγούδια και χορούς… αλλά το συρτάκι μας έκλεψε παραστάσεις. Όλη η αποστολή του 2ου Λυκείου έδωσε ρέστα!! Μαθητές, καθηγητές, οδηγοί. Όλοι μαζί φέραμε για μερικά λεπτά άρωμα Ελλάδας. Στη συνέχεια είχαμε βέβαια την τιμή να γνωρίσουμε την ντίβα της όπερας ΆνναΜαρία και έναν βιολιτσή. Τρομερές μορφές!!! Ακολουθεί βαρκάδα στο Δούναβη! Μοναδική εμπειρία για πολλούς, καθώς είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πολλά από τα αξιοθέατα φωτισμένα και να περάσουμε όλες τις γέφυρες μια μια! Αφού η βαρκάδα μας έλαβε τέλος γυρίσαμε και πάλι πίσω στο ξενοδοχείο με άφθονη όρεξη και έτσι τριγυρίσαμε σε όλους τους διαδρόμους παίζοντας αγαλματάκια, κηνυγητό και μια νύχτα στο Παλέρμο! Καθώς εξαντλήσαμε κάθε απόθεμα ενέργειας που μας είχε απομείνει 5.00 το πρωί παραδοθήκαμε όλοι στον ύπνο. Το πρωί πήραμε ένα πάρα πολύ καλό πρωινό το οποίο για καλή μας τύχη τρωγότανε και στη συνέχεια μαζέψαμε τα πράγματά μας. Κάναμε μια τελευταία βόλτα στην μαγευτική Βουδαπέστη και ξεκινήσαμε για Πράγα!!

7

Μετά από από μια όχι και τόσο ξεκούραστη διαδρομή, φτάσαμε. Το χιόνι που μας περίμενε (κοντά στα 25 εκ) μας αποζημίωσε για την ταλαιπωρία και με το παραπάνω. Το ξενοδοχείο κατώτερο των προσδοκιών (τουλάχιστον ήταν ζεστό). Αφού δειπνήσαμε (λέμε τώρα) πήγαμε στα δωμάτια για ξεκούραση.Υποτίθεται. Αφού φάγαμε το πρωινό μας και αλλάξαμε τα χρήματά μας σε κορώνες ξεναγηθήκαμε στην πλατεία της πόλης, θαυμάζοντας τα κτήρια και τα αξιοθέατα απ’ τά οποία ξεχώριζε το μεγαλοπρεπές ιστορικό ρολόι και φυσικά η Γέφυρα του Καρόλου με τα πολλά και περίτεχνα αγάλματα. Στη συνέχεια είχαμε ελεύθερο χρόνο για βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Αφού δοκιμάσαμε τοπικά ποτά και φαγητά, κάναμε τα ψώνια μας και πήραμε τα αναμνηστικά από την λαϊκή αγορά, πίσω στο ξενοδοχείο για ξεκούραση και ετοιμασίες. Ακολουθεί δυναμική έξοδος σε παρακμιακό αλλα ταυτόχρονα πολυσύχναστο club της πόλης. Ο χορός και η διασκέδαση ήταν άφθονα (ξέρει η Στέλλα). Τελευταία μέρα: Το πρωινό μας ξεκίνησε με επίσκεψη στην Καστρούπολη και τον τεράστιο καθεδρικό ναό του Αγίου Βίτου. Είδαμε το Προεδρικό Μέγαρο και ήμασταν τυχεροί καθώς πετύχαμε και την αλλαγή της φρουράς. Το μεσημέρι πέρασε κάνοντας τις τελευταίες μας μικροαγορές και το απόγευμα γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση καθώς μας περίμενε μεγάλη βραδιά. Αρχικά το Μαύρο Θέατρο της Πράγας μας άφησε άφωνους, αφού η πρωτοτυπία του θεάματος, η έξυπνη σκηνοθεσία, η βροχή,οι φουσκωτές μπάλες και οι αράχνες μας ξύπνησαν για τα καλά! Παρακολουθήσαμε τον θίασο WOW, τον πιο γνωστό απ’ τους πολλούς που δίνουν παραστάσεις στην πόλη. Ακολούθησε ήρεμη βραδιά σε κουβανέζικο μαγαζί όπου διασκεδάσαμε χορεύοντας. Πολλοί μάλιστα είχαν το θάρρος να ανέβουν και στην εξέδρα μαζί με τον Κουβανό χορευτή. Η νύχτα προμηνυόταν επεισοδιακή όπως και ήταν (περισσότερα δεν γράφω). Σερί ξενύχτι μέχρι το ξημέρωμα. Η εκδρομή είχε σχεδόν τελειώσει. Το πρωί αναχωρήσαμε απο τη Πράγα κατευθυνόμενοι προς Βιέννη για μια μικρή ξενάγηση και βόλτα και έπειτα για το αεροδρόμιο της Μπρατισλάβας, απ’ όπου και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για Ελλάδα. Ξημερώματα Πέμπτης ήμασταν στα Γρεβενά, ολοκληρώνοντας έτσι μια μαγική εκδρομή 7 ημερών σε μερικά από τα πιο όμορφα μέρη της Ευρώπης.

του Χρήστου Ζούρτου

Ντέρμπι στην Αίγυπτο... Ο Ναός του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς του Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο.

Ψηλά από τον Πύργο των Ψαράδων η θέα είναι μαγευτική και κόβει την ανάσα. Ο Δούναβης περνά ανάμεσα από την Βούδα και την Πέστη δημιουργώντας ένα θέαμα απαράμιλλης ομορφιάς.

Ουδέν σχόλιον. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε! Άντε, καλή τύχη σε όλους!

Στο Προεδρικό Μέγαρο της Τσεχίας πάνω στην Καστρούπολη της Πράγας.

πίστευτα είναι τα πράγματα που γίνονται στην Αίγυπτο τον τελευταίο καιρό. Στον αγώνα ανάμεσα στην Al Masry – Al Ahly έγιναν τεράστια επεισόδια με 74 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες. Ξέρουμε τι γίνεται με την εξέγερση στην Αίγυπτο οπού εκεί πρωτοστατούν οι οπαδοί της Αλ Αχλί. Στον πρώτο αγώνα έκαναν χορογραφία και είπαν πολλά συνθήματα εναντίον του στρατού. Δεν πέρασε έτσι αυτό και στον επόμενο εκτός έδρας αγώνα η αστυνομία τους κλείδωσε μέσα στην κερκίδα και άφησαν τους γηπεδούχους να αλωνίζουν στον αγωνιστικό χώρο χωρίς κανέναν έλεγχο. Κατάφεραν να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο 3 φορές και η αστυνομία έβγαινε από την μέση αφήνοντας τους να κάνουν ό,τι θέλουν. Λέγεται ότι πολλοί πέθαναν από ασφυξία την ώρα που πήγαν να φύγουν αλλά η πόρτα που οδηγούσε στην έξοδο ήταν κλειστή και μετά το τέλος του αγώνα, μιας και οι υπεύθυνοι είχαν εξαφανιστεί. Σε κάποια στιγμή οι γηπεδούχοι προσπάθησαν να επιτεθούν στους παίχτες της Αλ Αχλί και οι αστυνομικοί και πάλι έμειναν θεατές, ενώ πλησίαζαν στο πέταλο των φιλοξενούμενων πετώντας τους ναυτικές (πυρσούς που λέμε στην Ελλάδα) από κοντινές αποστάσεις. Οι περισσότεροι από τους νεκρούς είτε πυροβολήθηκαν είτε πέθαναν από ασφυξία είτε μαχαιρώθηκαν είτε γιατί τους πέταγαν από ένα ψηλό σημείο στο κενό. Και το ερώτημα μου μένει είναι ένα: τί σχέση έχουν όλα αυτά με το ποδόφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα;


Μαθητοφρένεια τελ ευ ταί α σ ελίδα

8

στερόγραφο Κωνσταντίνα Παλιούρα

ΤΗΣ Ιφιγένειας Τζιόλα

Μ

ια όμορφη, η λ ι όλ ο υ σ τ η Κυριακή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τι πιο όμορφο και χαλαρωτικό! Καθώς περπατούσα λοιπόν κατά μήκος της παραλιακής παρατηρούσα τους ανθρώπους. Άνθρωποι αγχωμένοι που θέλουν να χαλαρώσουν, πεινασμένοι που θέλουν να φάνε, άφραγκοι που δεν έχουν άλλη λύση, φραγκάτοι που έχουν βρει το νόημα

της Χρυσάνθης Παπανίκου

της ζωής, μουσικοί και κάποιοι που τους κάλεσαν οι φίλοι τους και απλά είναι εκεί, επειδή δεν είναι κάπου αλλού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρούμενη, ενδιαφέρουσα και ετερόκλητη ατμόσφαιρα άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνω αυτό πιο συχνά. Να βγω αμέριμνη μια βόλτα. Ήρθα λοιπόν αντιμέτωπη με την άσχημη και απογοητευτική αλήθεια. Τους νέους σήμερα – και δεν βγάζω

τον εαυτό μου απ’έξω – μας έχει "καταπιεί" η τεχνολογία. Κολλημένοι μπροστά σε μία οθόνη, είτε αυτή είναι της τηλεόρασης, είτε του τάμπλετ (γιατί πλέον ο κλασικός υπολογιστής δεν είναι της μόδας), είτε του κινητού τηλεφώνου, χάνουμε την ουσία. Η διασκέδαση μας είναι όλα τα παραπάνω. Ακόμη και όταν βγαίνουμε έξω, πολλοί από εμάς θα προτιμήσουμε ένα ίντερνετ καφέ από ένα πικ-νικ ή μία

μεγάλη βόλτα. Είμαστε στη φάση "βγαίνω από το σπίτι – περπατάω για πέντε λεπτά – μπαίνω σε κάποιο κλειστό χώρο - βγαίνω από τον κλειστό χώρο - περπατάω για πέντε λεπτά μπαίνω σπίτι". ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ γιατί λέμε "βγαίνω μια βόλτα" και όχι "μπαίνω μια βόλτα"! Τον τελευταίο καιρό βέβαια, κάτι φαίνεται να αλλάζει. Βλέπω και κανένα ποδήλατο. Ή μάλλον αρκετά.

Δεν ξέρω βέβαια αν κι αυτό γίνεται μόδα για να δείξουμε πόσο "χύμα" και οικολόγοι είμαστε. Όπως και να έχει, είναι μία βελτίωση! Παραταύτα ένα έχω να πω. Τώρα που ανοίγει ο καιρός, και εν μέσω κρίσης, ας βγούμε έξω! Ας πάμε κάπου όμορφα, κάτω από τον ήλιο. Στον καθαρό αέρα. Είναι πιο υγιεινό, πιο ανθρώπινο και είναι ΤΖΑΜΠΑ! Να το εκμεταλλευτούμε λοιπόν, πριν αρχίσουν να μας το χρεώνουν και αυτό.

Σε μια εποχή που η κρίση των αξιών είναι πιο έντονη από ποτέ, ο άνθρωπος κατακρίνει τους γύρω του με απίστευτη ευκολία. Έχει διαβρωθεί τόσο πολύ η ψυχή μας που όχι μόνο δεν ντρεπόμαστε να κατακρίνουμε αλλά νιώθουμε και ευχαρίστηση. Σαν να ευφραίνεται η ψυχή μας, όταν ασχολούμαστε με το κουτσομπολιό. Όπως όλοι γνωρίζουμε, στις μέρες μας τα πάντα κριτικάρονται. Η οποιαδήποτε κίνηση γίνεται αντικείμενο συζήτησης και ασχολίας. Υπάρχει καλή και κακή κρι-

τική. Και όταν λέμε καλή δεν εννοούμε απαραίτητα θετική, αλλά καλοπροαίρετη, που μοναδικό στόχο έχει να διορθώσει και να επιβραβεύσει. Συνήθως όμως δεν σταματάμε στην καλή κριτική. Περισσότερο απολαμβάνουμε να κάνουμε κακή κριτική. Κι αυτό γιατί μας λείπει η αυτογνωσία. Εάν έχεις επίγνωση των δυνατοτήτων σου, δύσκολα υποτιμάς τον διπλανό σου. Δυστυχώς όμως δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τα ελαττώματά μας. Αν είχαμε αυτογνωσία θα βλέπαμε τα λάθη μας και

θα επικρίναμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ψάχνουμε τα ψεγάδια των άλλων και προσπαθούμε να τους χτυπήσουμε εκεί που πονάει. Γιατί το παθαίνουμε αυτό; Γιατί αποφεύγουμε να δούμε τα δικά μας αδύναμα σημεία. Φθόνος και μίσος θα υπάρχουν πάντα είτε το θέλουμε είτε όχι. Οι τρόποι εκδήλωσης τους άφθονοι. Άλλοτε παρουσιάζεται ως ενδιαφέρον, ως έπαινος, άλλοτε ως υποκριτική αγάπη, ενώ δεν είναι τίποτα από αυτά. Πιστεύουμε πως εάν επιβραβεύσουμε τον άλλον και

πνίξουμε τη ζήλια μας θα φανούμε ανώτεροι. Σε μικρές κοινωνίες, όπως η δική μας, όλα διαδίδονται αστραπιαία. Είναι κατά κάποιο τρόπο ένα είδος δράσης - αντίδρασης. Ό,τι προκαλούμε το ίδιο ακριβώς θα λάβουμε. Γιατί κανένας δεν μένει με σταυρωμένα χέρια και δεν χάνει χρόνο να ανταποδώσει το κακό. Κι όλα αυτά γιατί δεν έχουμε το θάρρος να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Να είμαστε πρώτοι εμείς και αυστηρότεροι κριτές του εαυτού μας.

Συνήθεια; Μαγκιά; Ή αρρώστια; Είναι απορίες που δημιουργούνται σχεδόν σε όλους τους ενήλικες όταν αντικρίζουν έναν νέο να πίνει, να καπνίζει ή να έχει πέσει στα ναρκωτικά. Ποτέ κανείς όμως δεν ξέρει τι ακριβώς υπάρχει στο μυαλό των νέων παιδιών. Οι περισσότεροι θεωρούν πως είναι η μαγκιά της ηλικίας και αργότερα θα περάσει. Όντως σε πολλές περιπτώσεις ισχύει αλλά δεν περνάει. Ορισμένοι νέοι αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα με την οικογένεια τους και νομίζουν πως δεν έχουν στήριξη από κανέναν. Επομένως, η μόνη τους παρηγοριά, λανθασμένα πιστεύουν ότι βρίσκεται σ' αυτές τις καταχρήσεις. Όταν όλοι γύρω σου ακολουθούν αυτόν τον ρυθμό ζωής θεωρείς και εσύ πλέον ότι πρέπει να συμβαδίσεις μαζί τους. Ξέρω, ακούγεται λες και είμαστε τα πρόβατα που πάνε στη σφαγή αλλά έτσι είναι. Ναι, συμφωνώ δεν είναι ό,τι πιο ωραίο να βλέπεις ανήλικους να σέρνονται στους δρόμους και να βρίζουν. Ούτε είναι επιθυμητό να εξαρτώνται από τόσο μικρή ηλικία από το αλκοόλ ή από παραισθησιογόνες ουσίες. Αυτά τα παιδιά μην τα κατακρίνετε όμως γιατί είναι εκείνα που για τους δικούς τους λόγους το καθένα έπεσε σ' αυτήν την κατάσταση. Δεν ωφελεί σε τίποτα να γίνονται δακτυλοδεικτούμενα. Χρειάζονται συζήτηση και βοήθεια. Όσο αφορά τώρα τους υπόλοιπους νέους που απλά διασκεδάζουν και θα πιουν ένα ποτό στο τόσο, μην τους κατακρίνετε. Υπήρξατε κι εσείς παιδιά μην το ξεχνάτε! Το γεγονός ότι ήσασταν (;) διαφορετικοί δεν σας κάνει αλάνθαστους κριτές.


Μαθητοφρένεια #36