Issuu on Google+

2 χρόνια 2 βραβεία καλύτερης εφημερίδας

Δ ΕΚ Α ΠΕ ΝΘ ΗΜΕΡ Η ΕΦΗ ΜΕΡΙ Δ Α ΤΟΥ 2 ο υ Γ ΕΝ ΙΚΟ Υ Λ ΥΚ ΕΙΟ Υ ΓΡ Ε ΒΕΝ ΩΝ - Ε ΤΟ Σ Γ΄ - 1 ΝΟ ΕΜ ΒΡΙΟΥ 20 12 - ΑΡΙΘ Μ Ο Σ ΦΥΛΛΟ Υ: 29 - Τ Ι ΜΗ ΦΥΛ ΛΟ Υ: 1 €

Η Ο Ι ΚΟΝΟΜΙ ΚΗ ΚΡΙΣΗ Α Σ ΜΗ Φ ΕΡΕΙ Κ Α Ι ΚΡΙΣΗ Α ΞΙ ΩΝ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ Ως πότε θα συνεχίζεται αυτό το παιχνίδι εξουσίας στα σχολεία; σελίδα 2

σελίδα 3

ΑΣΚΑΡΔΑΜΥΚΤΙ Κύριε Δήμαρχε, κύριε Αντιπεριφερειάρχη, με το δημοτικό κολυμβητήριο τι θα γίνει;

της Θέλιας Παναγιωτίδου

σελίδα 3

σελίδα 7

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος Το Ελληνικό κράτος είναι που κινδυνεύει με πτώχευση, όχι η Ελληνική ψυχή!

της Ιωάννας Τσιάλτα σελίδα 5

σελίδα 8

Οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή της παρέλασης, παρόλ’ αυτά το σχολείο μας τίμησε και φέτος την ΕΠΕΤΕΙΟ του ΟΧΙ. Γιορτή στο σχολείο, σχετικές παρουσιάσεις και κατάθεση στεφάνου στο μνημείο των ηρώων. Και μπορεί βέβαια να μην είχαμε παρέλαση αλλά εμείς βάλαμε φωτογραφίες από την παρέλαση της 13ης Οκτωβρίου.

της Άννας Ελευθερίου σελίδα 8

ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ

της Κατερίνας Σαΐτη σελίδα 3

Η Αλογόμυγα ... σε νέες πτήσεις

Βιβλιοθήκη

Η θρυλική εφημερίδα του 1ου ΓΕΛ ξανακυκλοφορεί ανανεωμένη και δυναμική!

Διαβάστε φωτορεπορτάζ από τη σχολική γιορτή - σελίδες 5, 6

Απόψεων

Οι δυσκολίες ξεπερνιούνται μόνο με αλληλεγγύη Αξιέπαινη πρωτοβουλία του 4ου και 7ου Δημοτικού σχολείου της πόλης μας. σελίδα 6

ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΓΔΟΣ: ΕΝΑΣ ΧΡΥΣΟΣ ΓΡΕΒΕΝΙΩΤΗΣ! Ο Γρεβενιώτης Παγκόσμιος Πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης στο άθλημα της ξιφασκίας με αμαξίδιο Μάνος Μπόγδος μιλά στη Μαθητοφρένεια και στη Δήμητρα Λαζαρίδη για τα χρόνια του στο σχολείο, τις δυσκολίες του αθλήματος αλλά και για τις εμπειρίες του από τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. σελίδα 7

Θωμαή Γκαντήραγα Στην ξενιτιά, όπως παλιά Ιφιγένεια Τζιόλα Χαμογέλα! Σου πάει! Ιουλία Τσουκαλά Κάτι τρέχει με τη διατροφή σου. Ροδούλα Γιώτα Η τρίχα έγινε τριχιά σελίδα 4


Μαθητοφρένεια

2

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Ένα δύο, εν δυο, ένα δύο, εν δυο Εσύ γιατί δε κάνεις βήμα;

ΑΔΕΙΑ Η ΑΓΟΡΑ! ΝΕΚΡΑ! Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ...

ΔΕΝ BUY ΑΛΛΟ!

Εβελίνα Πιπέργια Αρχισυντάκτρια

Τ

α γεγονότα που ακολουθούν παρακάτω είναι πραγματικά. Κανένα από αυτά ωστόσο δεν επιδέχεται ταύτιση με μια συγκεκριμένη κατάσταση. Τα πρόσωπα που αναφέρονται είναι είτε πραγματικά είτε ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας του συγγραφέα και δεν είναι επιθυμητή η οποιαδήποτε ταύτισή τους με φυσικά πρόσωπα. Προεόρτια της 28ης Οκτωβρίου. Το σχολείο είναι υποχρεωμένο να παρελάσει με αντιπροσωπεία, χωρίς ωστόσο κανείς νόμος να υποχρεώνει τους μαθητές να συμμετάσχουν σ’ αυτή. Λίγος χρόνος προετοιμασίας. Νεύρα. Οι μαθητές συγκεντρώνονται στον προαύλιο χώρο. Κάποιοι από αυτούς δεν επιθυμούν να συμμετέχουν στην παρέλαση. Άλλοι βαριούνται. Άλλοι δεν το έχουν κάνει ποτέ και δεν είναι και πρόθυμοι. Άλλοι είναι κατά. Ακούγεται: «Η ιδέα της παρέλασης των μαθητών με στρατιωτικό τρόπο ανήκει στον Χίτλερ που στόχος του ήταν να καλλιεργήσει ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας στη γερμανική νεολαία». Ο υπεύθυνος φυσικής αγωγής αγανακτεί. Δε λέω, τη

δουλειά του κάνει κι αυτός αλλά τα βάζει άδικα με τους μαθητές που θεωρεί ότι θέλουν να «την σκαπουλάρουν» χωρίς όμως να υπολογίζει τον λόγο που αυτοί αποφεύγουν να συμμετάσχουν. Το αίμα αρχίζει να κυκλοφορεί γρήγορα και πολύ σύντομα ο καθηγητής ξεσπά σε έναν μαθητή μπροστά σε όλους. Στοπ. Ερώτηση 1: «Για ποιον λόγο ο μαθητής πρέπει να βρεθεί σε αυτή τη δυσάρεστη θέση, όταν έχει τόσα προβλήματα στο κεφάλι του και να μην απαλλαχθεί από κάτι που δεν θέλει να συμμετέχει;» Ερώτηση 2: «Ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση των υπόλοιπων μαθητών;» Ερώτηση 3: «Ποιος δίνει στον καθηγητή το δικαίωμα να μιλήσει με τέτοιο άσχημο τρόπο και να προσβάλει την προσωπικότητα του μαθητή;» Το γεγονός λαμβάνει τέλος. Οι μαθητές στοιχίζονται προς εκτέλεση της δοκιμαστικής παρέλασης. Την ώρα εκείνη ο καθηγητής δείχνει να μην έχει ηρεμήσει. Οι διαθέσεις του εκδηλώνονται γρήγορα, όταν ανοίγει θέμα με έναν δεύτερο μαθητή και του κάνει παρατήρηση για το λάθος βήμα.

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΕΚΔΟΣΗΣ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος Δήμητρα Κωσταρέλλου Φιλόλογος Ματίνα Κυραλέου Πληροφορικός Εβελίνα Πιπέργια Αλεξάνδρα Παπανίκου Χριστίνα Παπανικολάου Δήμητρα Λαζαρίδη Ελένη Χατζηλίου Αθηνά Πηλιτζίδου Έλλη Τζατζάνη Έλενα Δασκαλοπούλου Κατερίνα Σαΐτη Ιωάννα Τσιάλτα Άννα Ελευθερίου Θέλια Παναγιωτίδου Μαρία Μπέλτσιου Σταυρούλα Λέτσιου Γιάννης Σέτζας Εβελίνα Βαΐου Κων/νος - Δημ. Τσιουμέλας Ρένια Τσίπη Εύη Νερκίζογλου

Στοπ. Ερώτηση 4: «Βρισκόμαστε σε καποιο στρατιωτικό τάγμα;» Ερώτηση 5: «Ο μαθητής είναι υποχρεωμένος να εκτελεί την εντολή του καθηγητή-λοχαγού;» Ως πότε θα συνεχίζεται αυτό το παιχνίδι εξουσίας στα σχολεία; Σχολικός κανονισμός: «Με βάση την αρχή ότι το σχολείο δεν έχει σκοπό να δώσει στους μαθητές του μόνο στοιχεία γνώσεων διαφόρων επιστημών, αλλά αποβλέπει και στο να αναπτύξει το θρησκευτικό και εθνικό τους φρόνημα και να το καταστήσει σύμφωνο με τις αρχές του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της χώρας, συνάγεται ότι τόσο ο εθνικός φρονηματισμός όσο και ο θρησκευτικός είναι απαραίτητος». Αυτό όμως δεν συνεπάγεται την επιβολή μιας συγκεκριμένης άποψης στους μαθητές. Κι αυτό σίγουρα δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να προσβάλει δημόσια την προσωπικότητα οποιουδήποτε μαθητή. Η άποψη του κάθε ανθρώπου, είτε αυτός είναι μαθητής είτε καθηγητής, είναι απόλυτα σεβαστή και μη επικαλυπτόμενη. Ας σταματήσει πια η καταχρηστική αυτή άσκηση εξουσίας.

Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της Συντακτικής Ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

Είναι πολύ όμορφο, όταν απρόσμενα δεχόμαστε συγχαρητήρια και ακούμε καλά λόγια από συμπολίτες μας. Κα. Ματσαρίδου, σας ευχαριστούμε θερμά, τόσο εσάς όσο και όλους εκεί στη Νομαρχία που τρία χρόνια τώρα μας στηρίζετε!

γελάστε ελεύθερα! Μπαίνει κάποιος σε φαρμακείο και λέει στον φαρμακοποιό: - Μπορώ να έχω παρακαλώ ένα κουτάκι ακετυλοσαλικυλικό οξύ; - Μα, κύριέ μου, αυτό που ζητάτε είναι η ασπιρίνη ... - Α, μπράβο... Δεν μου ερχόταν η λέξη... -Πώς ένας μαθηματικός κόβει ένα δέντρο; -Το υψώνει στο τετράγωνο και φεύγει η ρίζα!

Γιάννης Αντωνιάδης Χρήστος Ζούρτος

Ο Παντελίδης θα βγάλει τραγούδι για τούρκικο σίριαλ και θα το ονομάσει "δεν ταιριάζετε σου λέει man" Μια κοπέλα πάει σε μια χαρτορίχτρα: - Αγαπώ δύο άνδρες. Πες μου ποιος από τους δύο θα είναι ο τυχερός; Αυτή ρίχνει τα χαρτιά, στη συνέχεια, τα κοιτάζει προσεκτικά και της λέει: - Τυχερός τελικά θα είναι ο Δημήτρης. Θα παντρευτείς τον Κώστα!

- Τι κάνει ένας σκαντζόχοιρος -Πως λέγονται οι λύκοι που πάνω σ' έναν άλλο; βρίζουν; - Μπινελίκι - Βελονισμό!

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Αρχαιρεσίες είχαμε για την αρχισυνταξία της ΜΦ. Η Δήμητρα Λαζαρίδη αποτελεί το νέο μέλος. Και πάλι κορίτσι λοιπόν. Χα, να δούμε πότε θα ρθει η ώρα να βγει και αγόρι αρχισυντάκτης.

1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΕ:

198 ΗΜΕΡΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ Από τους φίλους σου να θεωρείς ειλικρινείς, όχι μόνο αυτούς που λυπούνται για την συμφορά σου, αλλά κυρίως αυτούς που χαίρονται με την επιτυχία και την χαρά σου ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ


Μαθητοφρένεια

ΑΣΚΑΡΔΑΜΥΚΤΙ

3

Στην αρχή απωθούμε μετά ποθούμε και τέλος μένουν απωθημένα

της Χριστίνας Παπανικολάου

της Έλενας Δασκαλοπούλου

Κ

ΕΔΩ ΚΙ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ περίπου είχε ανακοινωθεί ότι το πετρέλαιο θέρμανσης θα είναι διαθέσιμο από 16 Οκτωβρίου και θα κοστίζει 1,40 €. Τόσο καιρό οι τοπικοί φορείς περίμεναν (δεν ξέρω ακριβώς τι) βουβοί και ανενεργοί. Δεν έλαβαν κανένα μέτρο. Δεν φρόντισαν να προμηθευτούν εγκαίρως κάποιες ποσότητες, όσο η τιμή ακόμη ήταν χαμηλότερη. Τώρα όμως όλοι μας ξυπνήσαμε απότομα. Πού ήμασταν τόσο καιρό; Διακοπές στην Καραϊβική; *** ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ όμως με τους τοπικούς φορείς και τα υποτιθέμενα άδεια ταμεία. Κύριε Δήμαρχε και κύριε Αντιπεριφερειάρχη, τι τρέχει; Γιατί δεν προνοήσατε εγκαίρως να καλύψετε τις ανάγκες θέρμανσης; Δεν είχατε προβλέψει την σημερινή κατάσταση; Δε ξέρατε ότι η τιμή του πετρελαίου θα ανέβει; Τι περιμένατε; Τα σχολεία δεν θα έχουν πετρέλαιο, βρέφη, παιδιά κα�� έφηβοι θα φορούν εξοπλισμό σκι για να πάνε σχολείο; *** ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ, κύριε Αντιπεριφερειάρχη και οι υπόλοιποι, τι θα γίνει με το δημοτικό κολυμβητήριο; Αυτός ο αθλητικός χώρος που φιλοξενεί και στεγάζει τις προσπάθειες περίπου 300 παιδιών, πώς θα λειτουργήσει; Τι θα απογίνουν αυτά τα παιδιά; *** ΑΛΛΑ ΒΕΒΑΙΑ, ΞΕΡΟΥΜΕ! Δεν έχετε χρήματα για πετρέλαιο στα σχολεία και τους αθλητικούς χώρους, όμως για οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση ή γεγονός είστε «υπερήφανοι» χορηγοί. Όσο για τα άλλα ... ε και τι έγινε; Ας κρυώσουμε και λίγο παραπάνω. Τι να τους κάνουμε τους αθλητικούς χώρους και το κολυμβητήριο; Ας αποβλακωθούμε κι’ άλλο στην τηλεόραση! *** ΚΥΡΙΕ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ, κύριε Δήμαρχε, πρέπει να βρείτε λύση! Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες των καιρών, τώρα όμως είναι που πρέπει να δείξετε την αποφασιστικότητά σας. Γιατί σωστός ηγέτης είναι αυτός που προσφέρει και στηρίζει στα δύσκολα, όταν όλα μοιάζουν χαμένα! *** ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 18 Οκτωβρίου η χώρα απεργούσε. Καθηγητές, δάσκαλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι και καταστηματάρχες απεργούσαν. Πορείες και συλλαλητήρια έλαβαν χώρα σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο το αποτέλεσμά τους! Η κεντρική εξουσία αδιαφορεί και οι τοπικοί φορείς στρέφονται σε εύκολες λύσεις. *** ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ, τρέξτε να προμηθευτείτε χοντρά μπουφάν, κασκόλ, γάντια, σκουφάκια και μάλλινες κάλτσες γιατί προβλέπεται πολικό ψύχος. Αγαπητοί συναθλητές, τα μαγιουδάκια μας και στο ποτάμι για τρελές βουτιές. Γιατί να παραμείνουν ο Γρεβενίτης και ο Αλιάκμονας ανεκμετάλλευτοι;

άπου άκουσα ότι ‘’απόλυτος έρωτας είναι μόνο ο ανεκλπήρωτος’’. Λένε, επίσης, ότι γυρνάμε πίσω μόνο όταν δεν υπάρχει κάτι στο παρόν μας. Όμως, εμείς δεν επιλέγουμε πόσο πίσω θα γυρίσουμε και πόσο θα μείνουμε εκεί; Κι όταν μιλώ για ανεκπλήρωτο μιλώ για μια σειρά γεγονότων. Στην αρχή απωθούμε μετά ποθούμε και τέλος μένουν απωθημένα. Άραγε, λοιπόν ήταν απωθημένο ή πραγματική αγάπη; Κάνε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο. Και ποιο ήταν τελικά αυτό το βήμα; Και γιατί

δεν έγινε ποτέ; Εμένα πάντως μου φάνηκε ένα μπροστά, δύο πίσω. Έρωτα ανίκητε στη μάχη,εσύ που κυριαρχείς παντού (ή αλλιώς έρως ανίκατε μάχαν). Έτσι, υμνεί τον έρωτα ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής, χιλιάδες χρόνια πριν στο έργο του Αντιγόνη (πώς φαίνεται ότι έβλεπα Κωνσταντίνου και Ελένης!).Τελικά όμως ισχύει αυτό το ‘’παντού’’ και σήμερα; Μάλλον όχι. Οι λόγοι; Όχι δεν είναι απορία, περισσότερο παράπονο με ένα μεγάλο γιατί. Γιατί ο εγωισμός να κερδίζει, γιατί η δειλία να έχει θέση στον έρωτα

ενώ δεν του αρμόζει, γιατί οι άνθρωποι να μην αγαπούν τα λάθη τους. Άλλωστε, όποιος δεν κάνει λάθη συνήθως δεν κάνει τίποτα. Κι όταν μιλάμε για επαναλαμβανόμενο λάθος τότε έχουμε να κάνουμε με πάθος. ‘Θέλω τον έρωτά σου στο χρόνο του, τον ενεστώτα, οριστικό και αμετάκλητο, δίχως υποτακτικές υπεκφυγές, αμφίβολους αορίστους και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση (απόσπασμα από ποίημα της Ελένης Μαυρογονάτου με τίτλο “Σε χρόνο Ενεστώτα”). Τρεις σειρές και το μήνυμα στάλθηκε. Το συγκεκριμένο.

Όσο για αυτά που γράφτηκαν αλλά δεν στάλθηκαν ποτέ θα βρουν κι αυτά το φως τους. Αν όχι,τότε μάλλον δεν το ποθήσαμε όσο πιστεύαμε. Όταν λοιπόν ο ανεκπλήρωτος εκπληρωθεί, όταν ο έρωτας εκδηλώσει το μεγαλείο του, τότε μόνο κανείς μπορεί να συνειδητοποιήσει πως καμιά φορά μπορούμε στη ζωή μας να γνωρίσουμε τόσο απλά και ξεκάθαρα τον έρωτα. Και τότε ούτε ο καλύτερος καθηγητής ούτε το καλύτερο σχολείο δεν μπορεί να μας διδάξει.

νωνίας αλλά θυμίζουν συμπεριφορές παλαιότερων εποχών (μέρες Βερολίνου 1930). Αντίθετα, υπάρχει και η άποψη που ταυτίζει τη μετανάστευση με την εγκληματικότητα. Η φτώχεια και η εξαθλίωση την οποία διαβιούν, η αδυναμία τους να εξασφαλίσουν τα αναγκαία για τη ζωή τους, το γεγονός ότι πολύ συχνά αναγκάζονται να συγκατοικούν με άλλους είναι λογικό να ωθήσει πολλούς από αυτούς σε εγκληματικές πράξεις. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που καταφεύγουν στην παραβατικότητα είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται. Νιώθουν αποκομμένοι από την κοινωνία, θεωρούνται φορείς όλων των κακών που της συμβαίνουν με αποτέλεσμα να μην νιώθουν ασφάλεια. Έτσι ,

καταφεύγουν στις συμμορίες των γκέτων που αποτελούν την μόνη πηγή ασφάλειάς τους και παράνομα ελίσσονται μέσα στην κοινωνία. Το θέμα της μετανάστευσης πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογικά από όλους τους φορείς της κοινωνίας με ωριμότητα και υπευθυνότητα. Δεν πρέπει να «κλείνουμε τα μάτια» στις επιθέσεις ρατσιστικής βίας και μίσους αλλά ταυτόχρονα και οι ίδιοι οι μετανάστες πρέπει να υπακούουν στους νόμους που διέπουν μια κοινωνία. Το ζήτημα της ένταξής τους σε μια κοινωνία πρέπει να αποτελεί διαρκή μέριμνα των επίσημων φορέων του κράτους. Απαιτείται διαρκής προσπάθεια γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι καλύτερο που μπορεί και πρέπει να γίνει.

Μετανάστης δε γεννιέσαι, σε αναγκάζουν να γίνεις ΓΡΑΦΕΙ Η Κατερίνα Σαΐτη

Π

ολλά δεν μας αρέσουν γύρω μας αλλά συνήθως μας απωθεί ό,τι είναι διαφορετικό από εμάς. Ενοχλούμαστε όταν δεν υπάρχει ομοιομορφία παντού και απεχθανόμαστε όποιον λειτουργεί διαφορετικά από εμάς! Μια ακραία άποψη μπορεί να μας φοβίσει ένα άτομο, όμως, που ανήκει σε άλλη εθνότητα μπορεί ακόμα και να μας τρομοκρατήσει γιατί κάνει σχεδόν τα πάντα διαφορετικά. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν φορτωθεί πλήθος προβλημάτων που μαστίζουν τη σύγχρονη κοινωνία της Ελλάδας. Κάθε φορά που ακούμε τη λέξη μετανάστης ο νους μας «πάει» κατευθείαν στην εγκληματικότητα και στην αύξηση της ανεργίας. Αυτή είναι μια άποψη που κυριαρχεί στις μέρες μας, όμως είναι λάθος. Το γεγονός ότι από ανάγκη

έχουν έρθει στη χώρα μας δεν τους καθιστά απαραίτητα και εγκληματίες. Άλλωστε και εμείς είχαμε βρεθεί στον ίδιο δρόμο με αυτούς παλιότερα. Πολλοί από αυτούς εργάζονται σε θέσεις εργασίας που για τους κατοίκους της χώρας θεωρούνται «κατώτερες» και κατά συνέπεια αν δεν εργάζονταν αυτοί δεν θα υπήρχε ανάπτυξη σε αυτούς τους τομείς. Συνεχώς ακούμε πράξεις βίας και ακραίες συμπεριφορές κατά των μεταναστών από ορισμένες ομάδες Ελλήνων που τους θεωρούν πηγή κάθε κακού. Τους ξυλοκοπούν και τους σκοτώνουν χωρίς κανέναν δισταγμό απλά και μόνο επειδή διαφέρουν στο χρώμα, την θρησκεία, την εθνικότητα. Δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία της ανθρώπινης ζωής που είναι η βάση μιας δημοκρατικής κοι-


Μαθητοφρένεια

4

Βιβλιοθήκη

Απόψεων

Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je me battrai jusqu’à la mort pour que vous ayez le droit de le dire

Μ

αζί με τα σχολεία που ξεκίνησαν, εμφανίστηκαν ξανά το άγχος και το τρέξιμο των μαθητών για να ανταπεξέλθουν ανάλογα στα μαθήματα, ελπίζοντας πως έτσι θα έχουν πολλά εφόδια για το μέλλον, όταν θα φτάσει η στιγμή των πανελληνίων και γενικά για να μπορέσουν να περάσουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο και να πάρουν το πτυχίο τους που θα τους βοηθήσει πολύ για να βρουν κάποια δουλειά ανάλογη με αυτό που σπούδασαν. Πλέον όμως λόγω της οικονομικής κρίσης της χώρας μας πολλοί νέοι αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό για να βρουν κάποια καλή επαγγελματική αποκατάσταση. Βλέποντας πόσο δύσκολο είναι για τη μέση ελληνική οικογένεια σήμερα να επιβιώσει με αυτή την κατάσταση ελπίζουν για μια διαφορετική ζωή. Αποχωρίζονται οικογένειες, φίλους και συγγενείς, καθώς καταφεύγουν σε μια ξένη χώρα όπου εκεί, θα εκτιμήσουν πολύ περισσότερο τις ικανότητες του καθενός και τον

Στην ξενιτιά, όπως παλιά

Κάτι τρέχει με τη διατροφή σου

της ΘΩΜΑΗΣ ΓΚΑΝΤΗΡΑΓΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

της ΙΟΥΛΙΑΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

κόπο που έχει κάνει κάποιος για να πάρει ένα πτυχίο. Προσπαθούν να φύγουν όσο πιο γρήγορα γίνεται για να ξεκινήσουν την δικιά τους ζωή, μέσα σε ένα καλύτερο οικονομικό περιβάλλον. Κάπως έτσι κάνει και η ζωή κύκλους, όπως έφευγαν παλιά οι Έλληνες, μετανάστες στο εξωτερικό όπου τότε οι περισσότεροι ούτε κάποιο πτυχίο είχαν, ούτε ήξεραν ξένες γλώσσες, έτσι και τώρα η νέα γενιά ακολουθεί τον δρόμο των προγόνων τους, φυσικά με περισσότερες γνώσεις και γνωρίζοντας καλά την ξένη γλώσσα, γιατί δυστυχώς είναι μια λύση που θα μπορέσει να τους προσφέρει περισσότερη σιγουριά απ’ ότι στην Ελλάδα. Ποιος να το περίμενε ότι το 2012, μια χρονιά που τα πράγματα έχουν εξελιχθεί τόσο πολύ σε ολόκληρη την Ευρώπη, η Ελλάδα μας θα παρουσίαζε τόσο χαμηλή ανάπτυξη και η νεολαία θα αναγκαζόταν να κάνει κάτι τόσο ακραίο. Η χώρα μας ξαναζεί σκηνές του παρελθόντος. Ο αριθμός των νέων που φεύ-

γουν όσο περνάει ο καιρός αυξάνεται. Η δύναμη, η αποφασιστικότητα και το θάρρος που έχουν αυτά τα άτομα είναι μεγάλα, γιατί δεν είναι κάτι απλό και εύκολο και πιστεύω πως δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. Οι πιο τυχεροί είναι αυτοί που δεν έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ για να βρουν μια δουλειά μέσα στην Ελλάδα και έχουν πάρει πρόσφατα το πτυχίο τους. Αυτοί είναι άνθρωποι που όταν ξεκίνησαν να σπουδάζουν, η χώρα μας ήταν ακόμα σε μια καλή κατάσταση και δεν πίστευαν ότι θα αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα ώστε να φτάσουν σε αυτή τη θέση. Αυτά τα άτομα μπορούν να γίνουν ένα καλό παράδειγμα για τους νέους που τώρα ξεκινάν τις σπουδές τους και να τους δίνουν θάρρος για να μην εγκαταλείψουν τα όνειρά τους αλλά να βάλουν στόχους στην ζωή τους και να κάνουν τα αδύνατα – δυνατά για να τους πετύχουν. Άμα πιστέψεις στον εαυτό σου και προσπαθήσεις, ποτέ δεν θα βγεις αδικημένος.

Χαμογέλα! Σ��υ πάει! της ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΤΖΙΟΛΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Τ

ην ανάγκη να γράψω αυτές τις σκέψεις μου τη δημιούργησε αυτό το ύφος που όλοι, λίγο πολύ, συναντάμε κάθε μέρα στους δρόμους και έχει γίνει τόσο συνηθισμένο που δεν μας εντυπωσιάζει καν! Η μελαγχολία στα βλέμματα έχει τρυπώσει στις ζωές μας, τόσο ύπουλα που τελικά έχει γίνει κομμάτι της. Πρόσωπα σκυθρωπά, μουντά και ούτε ίχνος χαμόγελου. Λοιπόν εγώ δεν υποκύπτω! Η καθημερινότητα δεν θα ήταν απλά αδιάφορη χωρίς το γέλιο μα και μία ρουτίνα χωρίς καμία διέξοδο. Όταν γελάμε αποφορτιζόμαστε, κάνουμε ένα διάλειμμα, ξεφεύγουμε! Γεμίζουμε με όμορφα συναισθήματα και βλέπουμε από άλλη οπτική γωνία τη ζωή. Μια γωνία όμορφη που ο καθένας, σύμφωνα με τα δικά του θέλω επιλέγει. Μεγάλο ρόλο παίζει φυσικά η καλή παρέα και η διασκέδαση! Γε-

νικά, οι όμορφες στιγμές με φίλους. Οι φίλοι είναι αυτοί που με την παρουσία τους και μόνο μας κάνουν να διακωμωδούμε καταστάσεις και να γελάμε με τα πιο άσχετα - φαινομενικά πάντα – πράγματα. Σε ποιόν από εσάς δεν έχει τύχει να περπατάει ή να βρίσκεται κάπου με κάποιο φίλο του και να γελάει χωρίς σταματημό με αφορμή κάτι ασήμαντο; Είμαι σίγουρη πως το μυαλό σας έχει πάει ήδη κάπου! Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό με μία φίλη μου, που την ώρα που κάναμε διάδρομο στο γυμναστήριο, παρακολουθούσαμε συγχρόνως κάποια εκπομπή με αστεία βίντεο! Δεν θα μπω στον κόπο να περιγράψω το πόσο ρεζίλι γίναμε από το νευρικό γέλιο που ακολούθησε! Μα δεν πειράζει γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία. Το γέλιο δεν είναι κάτι που έρχεται κατά παραγγε-

λία, είναι αυθόρμητο, δεν έχει κανόνες, βγαίνει από μέσα μας και φυσικά δεν χρειάζεται να το δικαιολογήσουμε. Αυτό που λείπει είναι το γέλιο του αυτοσαρκασμού. Έχουμε μάθει να γελάμε μόνο με τους άλλους και δεν βρίσκω το λόγο .. γιατί πια τόση σοβαρότητα; Το γέλιο μας βοηθάει να βρίσκουμε κουράγιο να ανταπεξέλθουμε αποτελεσματικά και παραγωγικά στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Είναι ανάγκη ζωής το γέλιο. Αυτό που έχω να σας προτείνω είναι να γελάσετε ακόμα και άνευ λόγου! Γελάστε σιγά, δυνατά, αυθόρμητα! Σκορπίστε το γέλιο σας όσο περισσότερο μπορείτε! Γίνετε εξωστρεφείς, βγείτε από το σπίτι, αποκτήστε χόμπυ και νέους φίλους. Σύντομα θα δείτε τα πράγματα πιο θετικά. Εξάλλου τι έχουμε να χάσουμε; Μόνο το γέλιο μας έμεινε! Αν χαθεί και αυτό τη βάψαμε!

Ε

ίναι γνωστό ότι στην Ελλάδα η παιδική παχυσαρκία έχει αυξηθεί υπερβολικά τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τελευταίες μελέτες 1 στα 4 Ελληνόπουλα είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο! Κύριο αίτιο είναι φυσικά ο ανθυγιεινός τρόπος διατροφής των νέων. Πριν από μερικά χρόνια έγιναν γνωστά και στην Ελλάδα τα fast food τα οποία τιμήθηκαν και τιμούνται δεόντως από τους νέους κυρίως επειδή είναι φθηνά, νόστιμα και γρήγορα. Όμως, οι περισσότεροι δεν έχουν σκεφτεί καν το γεγονός ότι είναι βλαβερά για την υγεία μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη κατανάλωση προϊόντων fast food από τους νέους και φυσικά ως παρεπόμενο έρχεται η συνεχής αύξηση του λίπους στο σώμα τους. Στους ανθυγιεινούς τρόπους διατροφής δεν συμπεριλαμβάνεται μόνο η

κατανάλωση από fast food αλλά και η αλόγιστη ποσότητα γλυκών και ζαχαρωτών. Είναι λογικό ότι σε όλους μας αρέσει να τρώμε τέτοιου είδους τροφές, το θέμα όμως είναι να μην το παρακάνουμε. Καλό είναι να τις τρώμε με μέτρο και όσο γίνεται να τις αποφεύγουμε. Η παχυσαρκία έχει γίνει μάστιγα και για να μη συνεχιστεί θα πρέπει να προτιμούμε υγιεινά φαγητά και πολλά φρούτα και λαχανικά. Με αυτόν τον τρόπο θα αισθανόμαστε πιο υγιείς και θα φαινόμαστε πολύ πιο αδύνατοι. Ευτυχώς το σημερινό life style παρουσιάζει έναν αρκετά υγιεινό τρόπο ζωής όσον αφορά και τη διατροφή αλλά και άλλες συνήθειες όπως τη γυμναστική και την αποφυγή του καπνίσματος. Καλό είναι λοιπόν να υιοθετήσουμε αυτόν τον τρόπο ζωής και σίγουρα θα αισθανθούμε πολύ καλύτερα!

Η τρίχα έγινε τριχιά της ΡΟΔΟΥΛΑΣ ΓΙΩΤΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Ό

λοι μας έχουμε υπάρξει έστω και μια φορά θέμα για συζήτηση με αφορμή κάποια ιστορία που ακούγεται είτε γύρω από το όνομα μας είτε γύρω από το όνομα κάποιου κοντινού μας ατόμου. Η ιστορία αυτή συνήθως είναι ιστορία φαντασίας ή ιστορία η οποία εν μέρει βασίζεται σε αληθινά γεγονότα τα οποία όμως έχουν παραποιηθεί και το αποτέλεσμα απέχει μίλια μακριά από την πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή σε μια μικρή κοινωνία όπως τα Γρεβενά όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και «ενδιαφερόμαστε» για τα προβλήματα του συνανθρώπου μας. Στην πραγματικότητα αντίθετα το μοναδικό πράγμα που μας ενδιαφέρει είναι να κουτσομπολέψουμε ή απλώς να έχουμε ένα θέμα να συζητήσουμε κατά τη διάρκεια του απογευματινού μας καφέ. Αυτό το θέμα συζήτησης περνάει από παρέα σε παρέα – από στόμα σε στόμα – με συνέπεια να παραποιείται η αλήθεια και εν τέλει να αλλοιώνεται τελείως. Άλλες φορές πάλι παρανοούνται ή παραλείπονται κάποιες λεπτομέρειες, οι οποίες ωστόσο παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση και στην πλοκή των πραγμάτων. Υπάρχουν βέβαια και οι «καλοθελητές» που θέλουν να υπονομεύσουν

κάποιον λόγω προσωπικής αντιπάθειας. Βασίζονται κυρίως σε μικροπράγματα και μέσα από αυτά προσπαθούν να σκαρφιστούν διάφορες εξωπραγματικές ιστορίες. Ψάχνουν να βρουν τα ψεγάδια του «στόχου» τους ώστε να μπορέσουν να κάνουν την ιστορία τους να φαίνεται όσο πιο πιστευτή γίνεται. Αποτέλεσμα είναι να ακούγονται διάφορες παραλλαγές ενός ασήμαντου συμβάντος, το οποίο έχει μεγαλοποιηθεί και από εκεί που ήταν ασήμαντο πλέον φαντάζει αξιοπρόσεχτο. Όλοι γνωρίζουν γι’αυτό αλλά κανένας δεν ξέρει τι πραγματικά συνέβη εκτός από τον άμεσα ενδιαφερόμενο. Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι, ενώ σε κανέναν δεν αρέσει να διαδίδονται φήμες για το ίδιο, οι περισσότεροι δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ αν το νέο που μόλις έμαθαν είναι αληθινό ή είναι ένα ακόμη προϊόν φαντασίας. Απλώς παίρνουν την πληροφορία και τη μεταφέρουν σε γνωστούς χωρίς να αναρωτιούνται μήπως υπερβάλλουν, μήπως «πήραν την τρίχα και την έκαναν τριχιά» όπως χαρακτηριστικά συνηθίζουμε να λέμε. Γι’αυτό λοιπόν την επόμενη φορά που θα μάθουμε κάποιο «καυτό» νέο θα πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε: Είναι αλήθεια; Σίγουρα ισχύει;


Μαθητοφρένεια

5

ΠΕ ΡΑ ΑΠ Ο ΤΗΝ Ο Ι ΚΟ ΝΟ Μ Ι ΚΗ Κ ΡΙ ΣΗ , ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Κ Α Ι ΤΗΝ Α ΠΟ ΓΟΗΤΕΥ ΣΗ Ε ΙΜΑΣΤΕ

Περήφανοι ως Έλληνες! της Ιωάννας Τσιάλτα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΚΟΥΜΕ για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο ίντερνετ και ιδιαίτερα στο facebook και στο twitter τα οποία είναι διαδεδομένα κυρίως στους νέους. Οι περισσότεροι ωστόσο από μας αδιαφορούμε. Ποιές είναι λοιπόν οι αρνητικές επιδράσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην καθημερινή μας ζωή; ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΩ από το facebook. Ανεβάζουμε προσωπικές φωτογραφίες και δημοσιοποιούμε πληροφορίες της ιδιωτικής μας ζωής, ξεχνώντας ότι οποιοσδήποτε μπορεί να έχει πρόσβαση σ’ αυτές όποτε θέλει. Είστε σίγουροι ότι τις φωτογραφίες αυτές τις βλέπουν μόνο οι φίλοι σας;

Η ακατάπαυστη βροχή δεν επέτρεψε τελικά την ολοκλήρωση των εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο του ΟΧΙ με την παρέλαση των μαθητικών και στρατιωτικών τμημάτων αλλά μικρή σημασία έχει. Εμείς, περήφανοι ως Έλληνες, τιμήσαμε και φέτος τις ένδοξες εκείνες στιγμές της Ελληνικής ιστορίας με εκδηλώσεις στο σχολείο. Όσο για φωτογραφίες, βάζουμε απ’ την παρέλαση της 13ης Οκτωβρίου. Άλλωστε δεν είχαμε προλάβει στο προηγούμενο φύλλο να τις δημοσιεύσουμε. ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Γιάννης Σέτζας - Σταυρούλα Λέτσιου Η σχολική γιορτή για την επέτειο του «Όχι» πραγματοποιήθηκε για άλλη μια χρονιά με τεράστια επιτυχία! Στις 10:30 όλοι ήταν στις θέσεις τους, μαθητές και καθηγητές. Η γιορτή άρχισε με μια σύντομη ομιλία του διευθυντή του σχολείου μας κ. Δημήτριου Βόβουρα, ο οποίος και παρέδωσε τη σημαία στον σημαιοφόρο μας Μπραζιώτη Κων/νο. Τη σημαία πλαισίωναν ως παραστάτες οι: Βάγια Γούλα και Ανδρέας Λιάμπας από την γ΄ λυκείου, Ιωάννα Τσιάλτα και Αναστασία Παπανικολάου από τη β΄ λυκείου και Γιάννης Σέτζας από την α΄ λυκείου (στην παρέλαση της 13ης Οκτωβρίου παραστάτης από την α΄ λυκείου ήταν η Θέλια Παναγιωτίδου). Η «γιορτή της σημαίας» έκλεισε με τη χορωδία να ερμηνεύει το τραγούδι «Στη σημαία». Στη συνέχεια η κα. Ανθή Παπανικολάου διάβασε τα ονόματα και απονεμήθηκαν τα αριστεία στους μαθητές και τις μαθήτριες όλων των τάξεων που αρίστευσαν το σχολικό έτος 2011-12. Σειρά είχε η καθιερωμένη πανηγυρική ομιλία που εκφώνησε ο καθηγητής φιλόλογος κ. Δημο-

σθένης Κατσίμπας. Απ’ το σημείο αυτό και μετά ξεκίνησε το κύριο μέρος της γιορτής, που είχε τη μορφή συνεχούς αφήγησης και πλαισιωνόταν από ηχητικά αποσπάσματα, προβολή διαφανειών και τραγούδια της Χορωδίας. Η μαθήτρια Έλλη Τζατζάνη αφηγείται για τον τορπιλισμό της «Έλλης» και η μαθήτρια Ιωάννα Τσιάλτα μαζί με τον μαθητή Κων/νο-Δημ. Τσιουμέλα αφηγούνται σχετικά με το ιταλικό τελεσίγραφο και την ελληνική αντίδραση. «Κορόιδο Μουσολίνι» μας τραγουδάν οι μαθητές και οι μαθήτριες της χορωδίας. Τον λόγο παίρνει η μαθήτρια Αλεξάνδρα Παπανίκου και αφηγείται για τις «Γυναίκες τις Πίνδου», μια σημαντική παράμετρος του Αλβανικού Έπους. Η χορωδία συμπληρώνει την αφήγηση με το τραγούδι «Γυναίκες Ηπειρώτισσες», μία από τις πιο αξιοσημείωτες και συγκινητικές στιγμές της γιορτής καθώς οι μαθήτριες Παπαβραμίδου Φιλιώ και Τάκα Βασιλική ερμηνεύουν με μοναδικό τρόπο το τραγούδι, ενώ η χορωδία τραγουδάει το ρεφρέν. Έπειτα «Η γερμανική επίθεση»

από την μαθήτρια Σοφία Καραϊορδανίδου και «Οι Γερμανοί παρουσιάζουν τα όπλα στους υπερασπιστές του οχυρού Ρούπελ» από την μαθήτρια Χριστίνα Παπάνικολάου. Η χορωδία ερμηνεύει το τραγούδι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» με μια ακόμη καινοτομία. Τα αγόρια της χορωδίας μας τραγουδούν μονά τους το ρεφρέν με ιδιαίτερο δυναμισμό. Ακολουθεί «Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα», αφηγείται η μαθήτρια Αθηνά Πηλιτζίδου και «Η υποστολή της φασιστικής σημαίας από την Ακρόπολη», αφηγείται ο μαθητής Δημήτρης Ζήσης. Το τελευταίο τραγούδι ήταν το «Ακορντεόν» με την συνοδεία πιάνου και βιολιού. Η γιορτή έληξε με τον Εθνικό Ύμνο. Την επιμέλεια της γιορτής και της χορωδίας είχαν ο καθηγητής κ. Δημήτρης Γουσόπουλος και η καθηγήτρια κα. Ματίνα Κυραλέου. Στον χειρισμό του υπολογιστή για την προβολή των διαφανειών ήταν οι μαθήτριες Βάγια Γούλα και Αλεξάνδρα Καλιαμπάκα. Την χορωδία αποτελούσαν οι μαθητές και μαθήτριες: Ελένη Χατζηλίου, Αθηνά Πηλιτζίδου, Χρύσα Παπανικολάου, Εύη Νερ-

κίζογλου, Φαίη Δασκαλοπούλου, Έφη Ράπτη, Δήμητρα Παπαθεοδώρου, Ιωάννα Τσιάλτα, Αλεξάνδρα Παπανίκου, Φιλιώ Παπαβραμίδου, Βάσω Τάκα, Μαρία Κολοβού, Λύδια Τσογιάννη, Γιάννης Αντωνιάδης, Χρήστος Ζούρτος, Χρήστος Γεωργούλας, Τίμος Ζιώγας, Νίκος Τζήμος, Βασίλης Γεωργούλας, Ανδρέας Γούσιος. Ήταν η πρώτη φορά μάλιστα που αγόρια συμμετείχαν στη χορωδία. Βιολί έπαιξε η Μαρία Μπλαζομύτη, ενώ στο αρμόνιο ήταν ο Κώστας Ευαγγελόπουλος. Με τη λήξη της σχολικής γιορτής ο σημαιοφόρος και οι παραστάτες κατευθύνθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου και συμμετείχαν στις εκδηλώσεις με τα υπόλοιπα σχολεία. Στεφάνι στο μνημείο των ηρώων κατέθεσε εκπροσωπώντας το σχολείο μας ο μαθητής Ανδρέας Λιάμπας. Παρέλαση τελικά δεν έγινε λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών αλλά εμείς δεν απογοητεύομαστε. Βάλαμε φωτογραφίες από την παρέλαση της 13ης Οκτωβρίου. ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ, γιατί να εκθέτουμε την προσωπικότητά μας και να αποκαλύπτουμε μαζικά προσωπικές μας πληροφορίες; Αυτό είναι ένα πολύ βασικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί και όχι αν θα βγούμε μια ωραία φωτογραφία μπροστά στον καθρέφτη. ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΑΡΝΗΤΙΚΟ που προκύπτει είναι το ότι αφιερώνουμε πολύ χρόνο στο διαδίκτυο και κυρίως στο facebook μέσω των οποίων μερικές φορές χάνουμε την πραγματικότητα. Ξεχνιόμαστε με τις ώρες μπροστά στην οθόνη και αποξενωνόμαστε σιγά σιγά απ’ το οικογενειακό και φιλικό μας περιβάλλον. ΕΤΣΙ ΕΧΟΥΜΕ την εντύπωση ότι έχουμε πολλούς "φίλους" ή "followers", ενώ στην πραγματικότητα οι μισοί απ αυτούς είναι άγνωστοι και ούτε καν τους ξέρουμε. Υπάρχει λόγος επομένως να σπαταλάμε τον ελεύθερο χρόνο μας (που είναι ελάχιστος) για να συζητάμε με τους "φίλους" μας μέσω μιας οθόνης; ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ αντί γι’ αυτό να βγούμε έξω και να έρθουμε σε επαφή με τον αληθινό κόσμο; Δε λέω βέβαια ότι το μόνο που προέρχεται απ tο twitter και το facebook είναι μια πλασματική πραγματικότητα και ότι η ύπαρξή τους είναι ανούσια αλλά πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ λοιπόν, είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας απ’ τις παγίδες του ίντερνετ και να διαφυλάσσουμε τα προσωπικά μας δεδομένα. Και κυρίως να διεκδικήσουμε την πραγματική ζωή. Οι αληθινοί φίλοι μας περιμένουν έξω από τον υπολογιστή, κάπου στον πεζόδρομο, την πλατεία ή την κοντινή καφετέρια.


Μαθητοφρένεια

6

Οι δυσκολίες ξεπερνιούνται μόνο με αλληλεγγύη Μαθητές Δημοτικών σχολείων της πόλης μας ενίσχυσαν τη δράση του Συλλόγου “Αγάπη για το παιδί” σε μια όμορφη εκδήλωση στην αυλή του Πολιτιστικού Κέντρου. ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Αλεξάνδρα Παπανίκου

Αξιέπαινη η προσπάθεια των μαθητών και των μελών των Συλλόγων 4ου και 7ου δημοτικών σχολείων, που σε συνεργασία με το ‘’Σύλλογο αγάπη για το παιδί’’ οργάνωσαν εκδήλωση αλληλεγγύης το Σάββατο 20 Οκτωβρίου στον αύλειο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου. Από τις δέκα η ώρα το πρωί όλοι οι παραπάνω ήταν εκεί για να ταξινομούν και να πακετάρουν ό, τι θα παραλάμβαναν. Τα μέλη του Συλλόγου αγάπη για το παιδί είχαν στήσει τραπεζάκια για να πουλούν το υλικό τους και ταυτόχρονα ενημέρωναν τον κόσμο για τις δράσεις τους. Συγκινητική ήταν η προσέλευση και η προσφορά των συμπολιτών μας. Τα παιδιά έρχονταν μόνα τους ή με τους γονείς τους και με χαρά παρέδιδαν τις κούτες τους που πάνω είχαν ζωγραφίσει όμορφες εικόνες με ελπιδοφόρα μηνύματα. Εντύπωση ακόμα έκανε η ομαδική προσέλευση του 9ου Νηπιαγωγείου με τη δασκάλα τους,

τους μαθητές και τους γονείς τους. Ρούχα, παπούτσια, σχολικά είδη, παιχνίδια και τρόφιμα ήταν τα είδη που συλλέχθηκαν. Όλα αυτά θα πάνε σε οικογένειες που πραγματικά τα έχουν ανάγκη. Η ημέρα εξελίχθηκε σε μια μεγάλη γιορτή. Σύμμαχος ο καλός καιρός, η καλή διάθεση, το ενδιαφέρον και η αγάπη όλων όσων συμμετείχαν. Όλοι όσοι ήταν εκεί βοήθησαν με το δικό τους τρόπο. Τα παιδιά λίγο πριν τη λήξη της εκδήλωσης διασκέδασαν με τον κλόουν, χόρεψαν, τραγούδησαν έπαιξαν και ζωγράφισαν. Τέτοιου είδους δράσεις πρέπει να οργανώνονται συχνά έτσι ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε μια μικρή βοήθεια σ’ όλους αυτούς που έχουν την ανάγκη. Αποδεικνύεται ότι σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που όλοι μας ζούμε, μπορούμε να τους ξεπεράσουμε και να βγούμε αλώβητοι μόνο με την αλληλεγγύη που θα υπάρξει μεταξύ μας.


Μαθητοφρένεια

7

«Χρυσός» Γρεβενιώτης! Ο Γρεβενιώτης Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής της ξιφασκίας με αμαξίδιο Μάνος Μπόγδος μιλά στη Μαθητοφρένεια και στη Δήμητρα Λαζαρίδη για τα σχολικά του χρόνια, τις διακρίσεις του και το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων. και να αγωνιστεί στους Παραολυμπιακούς αγώνες. Χρειάζεται την κατάλληλη προετοιμασία. Μ.Μ.: Ναι, χρειάζεται. Όλες οι μεγάλες παραστάσεις απαιτούν αντίστοιχες πρόβες. Η αλήθεια είναι ότι οι προετοιμασίες όλων σχεδόν των παρολυμπιακών αθλητών ήταν πετσοκομμένες αυτή τη φορά. Αν τους ρωτήσεις, όλοι θα σου πουν ότι κάνανε λιγότερα απ' όσα ήθελαν. Αλλά στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ανήκουμε, αυτό πλέον είναι καθεστώς. Όπως έχει δείξει πολλαπλώς η πρόσφατη ιστορία, καίγονται πρώτα τα χλωρά. Η δική -Ο αθλητισμός για σένα είναι σί- - Γιατί επέλεξες την ξιφασκία και μου πάντως ελλιπέστατη προετοιμασία είχε και εκούσιο στοιχείο. γουρα κάτι σημαντικό. Θεωρείς, όχι ένα άλλο άθλημα; με βάση και τη δική σου εμπειρία, Μ.Μ.: Καθαρά τυχαίο. Μια φίλη Ίσως τελικά η αγωνιστική μου ποότι το σχολείο αλλά και η πολιτεία μου το πρότεινε επανειλημμένα, ρεία να είναι σε αποδρομή. Θα το στηρίζουν τον αθλητισμό και δί- γιατί αρχικά ήμουν ακατάδεχτος. δούμε. νουν τις ευκαιρίες στα παιδιά να Ξέρεις, πήγα να το παίξω δύσκο-Πώς είναι να αγωνίζεσαι σε τόσο αναπτύξουν τις αθλητικές τους λος. Τελικά είχα άδικο. μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις ικανότητες από μικρή ηλικία; Μ.Μ.: Καταρχήν το σχολείο χρε- -Θα συμβούλευες τα παιδιά να όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες; Ποια ώνεται στην πολιτεία, οπότε ο ασχοληθούν επαγγελματικά με διοργάνωση απ’ όσες έχεις συμμετάσχει ως τώρα θυμάσαι περισσόδιαχωρισμός περισσεύει. Κοίταξε. τον αθλητισμό; Στο πλαίσιο του γενικευμένου ελ- Μ.Μ.: Ρωτήστε τους επαγγελμα- τερο και γιατί; Μ.Μ.: Εμπειρίες ζωηρές και άξιες λείμματος παιδείας, ενυπάρχει έλ- τίες. μνήμης. Όλες οι διοργανώσεις λειμμα φυσικής αγωγής. Αυτό είναι ο αθλητισμός για μένα. Να -Δεν είναι και το πιο εύκολο έχουν το δικό τους χρώμα. Καμία γνωρίζεις στοιχειωδώς πως δου- πράγμα για έναν αθλητή να πάει δεσπόζουσα. Όλες ισοβαθμούν -Μάνο, πες μας λίγα λόγια για τα λεύει το σώμα και να πράττεις σχολικά σου χρόνια. Από όσο ξέ- προς όφελός του. Συνηθίζουμε να ρουμε τελείωσες το σχολείο στα ματαιοπονούμε με ανόητες δίαιΓρεβενά. Τι θυμάσαι από την τες περιοδικών, που υπόσχονται καλύτερους εαυτούς άκοπα και με εποχή εκείνη; Μ.Μ.: Εεεεεεε ... χιόνια, φανοί, κακόγουστα βιομαγνητικά βραΒενέτικος, τέζα κρύο, 3 άνθρωποι χιολάκια που κάνουν ακριβώς το στον σινε-Μανάκια, όλοι - 3 στον ίδιο. Δεν είναι μόνο η παιδεία του πεζόδρομο, φαρμακείο και Πί- αθλητισμού που πάσχει, αλλά όλο στεως, Βασιλίτσα και το πιο το οικοδόμημα (που στήνεται από όμορφο τοπίο που με κοίταξε την πολιτεία και τους θεσμούς ποτέ, τα πρώτα ανακατωσάρια, της) του τρόπου με τον οποίο χιονοδρομικός, αθλητικό γυμνά- αυτός καταναλώνεται, μέσα στο σιο ... και την βάφτισή σου! (για οποίο η λογική απλά δεν είναι όσους δεν το ξέρετε είχα μέσο τρέντι. στην εφημερίδα)

Ο Μάνος Μπόγδος με τη Μαθητοφρένεια στα χέρια συνομιλεί με την Αρχισυντάκτρια Δήμητρα Λαζαρίδη.

της Θέλιας Παναγιωτίδου

στην αξιολογική κλίμακα του συνειδητού. -Αγωνίζεσαι στους Παραολυμπιακούς από το 2004 και έχεις διακριθεί και σε παγκόσμιο επίπεδο στο άθλημα της ξιφασκίας. Πως νιώθεις κάθε φορά που έρχεται η ώρα για τον αγώνα; Μ.Μ.: Το στόμα σου στεγνό, οι κόρες των ματιών σου σαν πιάτα, οι τρίχες στο δέρμα σου όρθιες, η καρδιά σου τα κρουστά έφηβου μεταλλά. Μόλις ο διαιτητής σου λέει ότι είσαι ο επόμενος. -Αν έπρεπε τώρα να δώσεις Πανελλαδικές εξετάσεις, τι θα ήθελες να περάσεις και γιατί; Μ.Μ.: Την περίμενα αυτή την ερώτηση. Ειλικρινά δεν ξέρω. Λες και ήξερα ξεκάθαρα τότε. -Έτυχε ως τώρα να ακούσεις για τη Μαθητοφρένεια; Ποια η γνώμη σου για την ενασχόληση των παιδιών με μια μαθητική εφημερίδα; Μ.Μ.: Ενδιαφέρουσα ενασχόληση. Ελπίζω οι επιτυχίες της εφημερίδας να συνεχίσουν. Κυρίως βεβαίως ελπίζω να συνεχίσετε εσείς, με ή χωρίς βραβεία. Ευχαριστώ για την τιμή.

Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα κοπέλα που έπαιρνε κάποιες φορές να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα. Όταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε να πάνε μια βόλτα με τo αυτοκίνητό του, η Μαρίνα δεν δίστασε. Άλλωστε, τα παιδιά κοιμούνταν, όπως κάθε απόγευμα, και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις 5. Μόλις άκουσε την κόρνα, άφησε ανοιχτό το τηλέφωνο, προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα στου σαλονιού ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα. Το θέμα είναι ότι, όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια. Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω απ’ την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί ο Πάντσο πήδηξε από το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για να ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε. Αμέσως φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκλησή του. Έτσι, έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (ήξερε πώς ναπαίρνει τηλέφωνο τη μαμά του) αλλά δεν υπήρχε γραμμή. Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από κεί μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι , αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια -ακόμα και αν τα κατάφερνε, θα έπρεπε να ξεμπλέξει το συρμάτινο πλέγμα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία. Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο: Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα; Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο; Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο; Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδερφού του και τη δική του; Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος που όλοι σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση: “Ο μικρός ήταν μόνος. Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν θα μπορούσε.” ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Δύναμη ψυχική, όχι μυική. Μπορεί όλοι να θεωρούν την αποτυχία δεδομένη, αλλά άμα δεν προσπαθήσεις, δεν θα μάθεις ποτέ τις δυνατότητές σου. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Και άμα κάποιος θέλει, τα καταφέρνει. Μπορεί όχι με την πρώτη προσπάθεια, μπορεί ούτε με την δεύτερη, μπορεί να χρειαστεί πολλές αλλά θα τα καταφέρει.


Μαθητοφρένεια τελ ευ ταί α σ ελίδα

8

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος ΓΡΑΦΕΙ Η Άννα Ελευθερίου

Αθηνά Πηλιτζίδου

Το Ελληνικό κράτος είναι που πτωχεύει, όχι η Ελληνική ψυχή!

Στις μέρες μας αρνητικά σχόλια για το ελληνικό κράτος κατακλύζουν τόσο τα διεθνή όσο και τα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα περισσότερα ίσως βρίσκουν σύμφωνη την πλειονότητα των Ελλήνων. Κατά πόσο όμως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και δεν γίνονται με εμπάθεια αλλά με σκοπό να ασκήσουν υγιή κριτική ώστε να οδηγηθούμε και πάλι σε ένα κλίμα ευημερίας και ανάπτυξης; Η Ελλάδα μια χώρα μόλις 12 εκατομμυρίων κατοίκων κατάφερε να ξεπεράσει και να βγει νικήτρια από πολυπληθείς άσχημες συνθήκες και κακουχίες που ενδυνάμωσαν τον

ΓΡΑΦΕΙ Η Μαρία Μπέλτσιου

πατριωτισμό και ανύψωσαν το Ξεχάσαμε ότι η αγάπη και η πίστη εθνικό φρόνημα του ελληνικού μας για την πατρίδα μπορεί να μας έθνους. 400 χρόνια υποδούλωσης βγάλει από το αδιέξοδο όπως τόσες στους Οθωμανούς, Μικρασιατική φορές έγινε και μας το απέδειξε η καταστροφή, Εθνικός Διχασμός, ιστορία. εμφύλιοι πόλεμοι, η πτώχευση του Δυστυχώς, επειδή πρόκειται για 1893, η κρίση του 1932, συμμε- μια δύσκολη περίοδο στην οποία τοχή σε 2 Παγκοσμίους πολέμους, πολλά εθνικιστικά κινήματα (βλέκατοχή και τώρα η σημερινή κρίση. πετε, ο πατριωτισμός έγινε μόδα) Η κρίση, που ξέσπασε στον οικο- όπως και ανθελληνικά/αντιπατριωνομικό τομέα, άφησε τον αντί- τικά κάνουν την εμφάνισή τους και κτυπό της και σε άλλους τομείς και ριζώνουν στην συνείδηση των Ελμεταβλήθηκε σε μια γενικευμένη λήνων. Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε την κρίση αξιών και θεσμών. Η αμφισβήτηση όμως έγινε άκριτα κρίση μας, να γνωρίζουμε άριστα και έτσι μαζί με την υποτίμηση ορι- την ιστορία μας, να σεβόμαστε το σμένων αρνητικών στοιχείων ήλθε παρελθόν μας και να ατενίζουμε με και η κατάπτωση τόσων θετικών. αισιοδοξία το μέλλον μας. Πάνω

απ’ όλα όμως να αγαπάμε την Ελλάδα μας! Η μεγαλύτερη σημαία στον κόσμο πάνω σε ιστό (αποτελεί και ρεκόρ Γκίνες) κυματίζει στην Θεσσαλονίκη. Ας νιώθουμε υπερηφάνεια λοιπόν για το εθνικό μας σύμβολο που αποτέλεσε έμπνευση και στήριγμα για τον ελληνικό λαό σε τόσους αγώνες και γέμισε με ελπίδα εκατομμύρια ελληνικές ψυχές. Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι αγώνες να μας θυμίζουν τις δυσκολίες που περάσαμε δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την ελευθερία μας. Και ας μη ξεχνάμε: το ελληνικό κράτος είναι που κινδυνεύει να πτωχεύσει. Όχι η Ελληνική ψυχή!

την τακούνα και το μίνι μέχρι τον (πιπέρι στο στόμα!) ώστε για ακόμη μια φορά να γίνουν το κέντρο του ενδιαφέροντος, καθώς θα τις βλέπει ο φίλος τους, ο φίλος του φίλου τους, η πρώην κολλητή κτλ. Οι μαθητές δεν κάνουν καν παρέλαση. Απλά περπατάνε μια ευθεία προκειμένου να τελειώνουν, να βγει η υποχρέωση και να μην μπουν στη διαδικασία να 'μαλώσουν' με τον γυμναστή για να μην τους βάλει στη σειρά. Οι σημαιοφόροι και παραστάτες κλασικά για το image χαίρονται που

κάνουν. Να μην τους δει η μαμά, ο μπαμπάς, η θεία, ο θείος , η γιαγιά, ο παππούς, ο ξάδελφος του νονού της πρώτης θείας της αδελφής του προπάππου τους να κρατάνε σημαία; Συνολικά το happy pill είναι οι δοκιμαστικές για να χάσουμε μάθημα , η γιορτή για να χάσουμε μάθημα, η ημέρα της παρέλασης για να χάσουμε μάθημα και ο καφές μετά την παρέλαση. Α, και η εκδρομή που παίρνουμε μετά ως δώρο. Υπάρχουν πιο ουσιαστικοί τρόποι να τιμήσουμε την Ελλάδα μας.

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, άσπρο πουκάμισο, γραβάτα ή φουλάρι, σκούρο παντελόνι, μπλε φούστα και όλοι στη σειρά. Παρελάσεις, το απόλυτο, κατά την άποψή μου, φασιστικό κατάλοιπο. Ουδεμία ουσία στο να παρελάσουμε σαν στρατιωτάκια για 100μ , για να μας δει ο χ,ψ επίσημος. Σαν μαθητές δεν ξέρουμε ΚΑΝ τι διάλο γιορτάζουμε και γιατί κάνουμε παρέλαση. Δεν ξέρουμε την ιστορία του τόπου μας οπότε δεν μπορούμε να νιώσουμε περήφανοι (ή και όχι). Οι μαθήτριες θέλουν να φορέσουν

Ένας στους δέκα Έλληνες πεινάει, η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο, οι μισθοί κατεβαίνουν, τα μαγαζιά κλείνουν και εγώ αναρωτιέμαι τι επάγγελμα να διαλέξω. Στις μέρες μας ειναι δύσκολο να βρείς μια δουλειά που να σου αρέσει και να μπορείς να ζήσεις άνετα ταυτόχρονα. Ποιο επάγγελμα μου εξασφαλίζει γρήγορη αποκατάσταση; Ποιο επάγγελμα μου παρέχει σίγουρη και μόνιμη εργασία; Έαν το βρείτε σας παρακαλώ πείτε μου και εμένα γιατί έχω κι ένα μέλλον να χτίσω! Αρχίζω λοιπόν και σκέφτομαι όλα τα επαγγέλματα που υπάρχουν. Καταρχήν, βασικό κριτήριο για να επιλέξει κάποιος το επάγγελμά του είναι η αγάπη και η κλίση του προς αυτό. Για παράδειγμα θα είναι πολύ βαρετό και κουραστικό για κάποιον να κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει, ακόμα κι αν του παρέχει υψηλή αμοιβή. Απο την άλλη πλευρά οι γονείς. Φυσικά είναι μεγαλύτεροι, γνωρίζουν περισσότερα, μα πάνω απ΄όλα μας αγαπούν, γι΄αυτό καλό είναι να υποστηρίζουν τις επιλογές μας και να μην μας πιέζουν ή να μας επηρεάζουν (όσο είναι εφικτό), γιατί κι εμείς θέτουμε κάποιους στόχους και αυτό που μας ικανοποιεί πιο πολύ είναι η πραγματοποίησή τους. Στο μέλλον μπορεί να κάνω περισσότερες απο μια δουλειές για να τα βγάλω πέρα οικονομικά και ίσως να μην σχετίζονται πολύ με αυτό που θα έχω σπουδάσει, μπορεί να μ΄αρέσουν μπορεί και όχι αλλά δεν πειράζει θα έρθουν καλύτερες μέρες ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω! ΥΓ. Νομίζατε ότι είχα να σας προτείνω κάποιο σίγουρο επάγγελμα; Χάσατε!


Μαθητοφρένεια #29