Issuu on Google+

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ - ΕΤΟΣ Β΄ - 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 - ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ: 22 - ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ: 1 €

βιβλιο θήκη

Απόψεων

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ

Κωνσταντίνα Παλιούρα

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ Ο σχολικός εκφοβισμός αφορά και τους καθηγητές ή όχι;

Ιστορίες καθημερινής τρέλας

σελίδα 2

Λάζαρος Μαντζάνας Η ποίηση του δρόμου είναι εδώ!

Η φιλανθρωπία δεν είναι μόδα! Απαιτείται διακριτικότητα και σεβασμός στην αξιοπρέπεια του άλλου.

Χριστίνα Παπανικολάου Αφού μπορείτε, γιατί δεν το κάνετε; σελίδα 4

σελίδα 3

Μαθητής και δάσκαλος. Μια σχέση σταθερή στο χρόνο. Μια σχέση αγάπης και μίσους. Μια σχέση που πρέπει ωστόσο να έχει τα όριά της

σελίδα 8

σελίδα 3 σελίδα 3

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος Έναν χαλκά στη γλώσσα κι ένα τατουάζ στην πλάτη. Η μόδα στο σχολείο έχει αλλάξει!

Έχεις πολλούς φίλους στο Facebook; Μπράβο! Πόσους απ’ αυτούς ξέρεις; Πόσους έχεις δει από κοντά; Είσαι σίγουρος ότι αυτός που σου μιλάει και σου κάνει like είναι αυτός που λέει ότι είναι; Έχεις καταλάβει ότι κάθε φωτογραφία, καθετί που γράφεις, μπορεί να το δει και κάποιος που δε θέλεις;

σελίδα 8

σελίδα 5

σελίδα 5

Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ

Και οι λεξεις πληγωνουν! ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ!

Ήταν μια εκδρομή όνειρο! Έξι μέρες σε Μόναχο, Πράγα, Βιέννη. Χαρά, κέφι, παρέα και υπέροχα αξιοθέατα. Αξέχαστες στιγμές γεμάτες ξαγνοιασιά και τρέλα. Δυο μήνες πριν τη δύσκολη δοκιμασία των Πανελλαδικών εξετάσεων, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά της Βίας (6 Μαρτίου) και ειδικότερα με θέμα την ενδοσχολική βία και τον σχολικό εκφοβισμό. Την εκδήλωση, που περιείχε ομιλίες, παρουσιάσεις και βιντεοπροβολές, παρακολούθησαν μαθητές και καθηγητές, ενώ στο τέλος πραγματοποιήθηκε και σχετική συζήτηση με τη Ψυχολόγο κα. Φανή Κολονίτσιου.

σελίδα 6

σελίδα 7


Μαθητοφρένεια ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

2

Ο σχολικός εκφοβισμός αφορά και τους καθηγητές ή όχι;

Μα ειλικρινά δεν καταλαβαίνω! Εγώ χοντρός;;; Δηλαδή αυτή η μισοχαψιά δίπλα μου μοιάζει με αρκούδα;;; Σαν ιγκουάνα είναι!

Εβελίνα Πιπέργια Αρχισυντάκτρια

Κ

αλές οι εκδηλώσεις με θέμα τον σχολικό εκφοβισμό, καλές και οι κινητοποιήσεις για την εξάλειψη του φαινομένου αυτού. Μόνο που δεν κατάλαβα ένα πράγμα ακόμη. Γιατί ο όρος σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται μόνο σε εκφοβισμό ανάμεσα σε μαθητές; Γιατί άραγε κανείς δεν ανέφερε φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού ανάμεσα σε καθηγητές και μαθητές; Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε υπάρξει είτε θύτης, είτε θύμα, είτε παρατηρητής ενός γεγονότος, όπου ο καθηγητής ασκεί ψυχολογική, σωματική ή ακόμη και σεξουαλική βία (!) σε μαθητή του. Φαινόμενα καθόλου ασυνήθιστα για την εποχή μας, αλλά δυστυχώς ούτε για την χώρα μας. Ίσως μάλιστα τόσο συνηθισμένα που δεν αναγνωρίζονται και θεωρούνται κάτι το φυσιολογικό. Τι συμβαίνει, όταν ένας μαθητής παρενοχλείται ή κακοποιείται από ένα καθηγητή του; Και πόσο μπορεί να του κοστίσει αυτό; Κανείς δεν αναρωτήθηκε; Είναι γεγονός πως οι μαρτυρίες για τέτοιου είδος γεγονότα είναι σαφώς λιγότερες και ίσως εκεί οφείλεται η άγνοια σχετικά μ’ αυτά. Αποτελούν όμως σίγουρα χαρακτηριστικά φαινόμενα ενδοσχολικής βίας και όμως δεν αναφέρθηκαν πουθενά. Και για να εμβαθύνουμε περισσότερο στον όρο «σχολικός», τι γίνεται όταν οι αντιπαραθέσεις στο χώρο του σχολείου δεν είναι μεταξύ μαθητών αλλά μεταξύ καθηγητών; Αυτό το φαινόμενο ίσως είναι ακόμη πιο σπάνιο αλλά όχι και απίθανο. Πολλοί μαθητές έχουν γίνει μάρτυρες τέτοιων περιστατικών, κατά τα οποία καθηγητές τους ανταλλάσουν αισχρά λόγια και πολλές φορές καταλήγουν σε σκληρές, βίαιες πράξεις.

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΕΚΔΟΣΗΣ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος Δήμητρα Κωσταρέλλου Φιλόλογος Γιώργος Δημητριάδης Πληροφορικός Ματίνα Κυραλέου Πληροφορικός Εβελίνα Πιπέργια Ελένη Χατζηλίου Αλεξάνδρα Παπανίκου Αθηνά Πηλιτζίδου Ρένια Τσίπη Ανδρέας Λιάμπας Κέλλυ Κωνσταντινίδου Χριστίνα Παπανικολάου Αναστασία Κώττα Μαρία Μπέλλου Όλγα Μήτου Κων/νος - Δημ. Τσιουμέλας Αλεξάνδρα Καλιαμπάκα Μάχη Χατζή Αναστασία Τζήμου Αντώνης Καντάρης Ευριπίδης Ντίνας Θάλεια Καρανάσιου Εύη Νερκίζογλου

Που είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού; Και τι παράδειγμα δίνει στους μαθητές η παρατήρηση τέτοιων γεγονότων; Ίσως τελικά, και αναφέρομαι στους γονείς, αυτοί στους οποίους εμπιστεύεστε τα παιδιά σας να μην είναι τόσο «παιδαγωγοί» όσο θα θέλατε. Ο ρόλος του σχολείου δεν είναι μόνο η μεταβίβαση γνώσεων αλλά και η καλλιέργεια ηθικών αξιών με σκοπό την διάπλαση ώριμων και ανεξάρτητων προσωπικοτήτων. Πώς να «παιδαγωγηθούν» οι μαθητές όταν καλλιεργείται μέσα τους το μίσος, ο ανταγωνισμός και η μνησικακία από τους ίδιους τους «παιδαγωγούς»; Λοιπόν, κύριοι «μεγάλοι», καθηγητές και μη, μάθετε πως οι αντιπαραθέσεις σας και οι καβγάδες σας δεν έχουν θέση στο σχολείο. Φυσικά και μπορείτε να λύσετε τις διαφορές σας με όποιον τρόπο επιθυμείτε αλλά όχι σε αυτόν τον χώρο. Δεν μπορείτε να κάνετε το χώρο του σχολείου να μοιάζει με φυλακή! Οφείλετε, τουλάχιστον όσο είστε εδώ, να είστε τυπικοί. Διαφορετικά θα πρέπει να αφαιρέσετε τον τίτλο «παιδαγωγός». Εντάξει, από αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα αλλά ένα είναι το σίγουρο συμπέρασμα: «Τα φαινόμενα βίας και καλλιέργειας μίσους στο σχολείο δεν συμβαίνουν μόνο ανάμεσα σε μαθητές», όπως πολλοί θέλετε να πιστεύετε. Εκφοβισμός και παραβατική συμπεριφορά παρατηρείται σε όλα τα επίπεδα μιας σχολικής κοινότητας. Αν θέλουμε να εξαλείψουμε τον «σχολικό εκφοβισμό» από όλες τις πλευρές θα πρέπει σίγουρα να εξετάσουμε πολύπλευρα το θέμα και όχι επιφανειακά. Γιατί δε γίνεται πάντα να φταίει μόνο ο μαθητής. Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της συντακτικής ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

Αγωνία τέλος. Μετά από ένα μήνα διεργασιών αποφασίστηκε η αρκούδα που θα υιοθετήσουμε να είναι η “Ειρήνη”. Στη δημοσκόπηση που έγινε συγκέντρωσε λίγες περισσότερες ψήφους (136 ) από τη λογική επιλογή που ήταν ο “Μήτσος” (70). Άντε, να μας ζήσει το αρκούδι!

τι θέλει να πει ... ο ποιητής; Μπαίνει ένα άντρας φουριόζος στο σπίτι του! -Γυναίκα, κέρδισα το Τζόκερ, ετοίμασε τις βαλίτσες μας! - Αχ, μπράβο αντρούλη μου, και πού πάμε; - Αχ, εγώ στη Χαβάη, εσύ στη μάνα σου ... Είναι τρεις τα ξημερώματα, και ένας κλέφτης μπαίνει σε ένα σπίτι. Ο (άνεργος) ιδιοκτήτης του σπιτιού, ακούει θόρυβο. Σηκώνεται και ανοίγει το φως. Βλέπει τον κλέφτη και λέει: - Τί κάνεις εκεί; - Ψάχνω για λεφτά. - Καλά, περίμενε λίγο να ντυθώ, να ψάξουμε μαζί. Ρωτάει ο πιτσιρικάς τον πατέρα του - Γιατί ο κόκορας ξυπνάει τόοοοσο πρωί κάθε μέρα, μπαμπά; - Γιατί είναι η μόνη ώρα που μπορεί να μιλήσει. Μετά ξυπνάνε οι κότες!!!!

Δεν κάνει ούτε για “ζήτω” Σύμφωνα με μία εκδοχή, η φράση «δεν κάνει ούτε για ζήτω» προήλθε από το εξής περιστατικό: στις πρώτες βουλευτικές εκλογές – την εποχή του Όθωνα – τα κόμματα συγκέντρωναν τους άνδρες που φώναζαν ζήτω, είτε όταν έβλεπαν να περνά ο αρχηγός τους είτε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους. Προκειμένου δε να διαπιστώσουν ότι αυτοί οι... μισθοφόροι είχαν δυνατή φωνή τούς έκαναν πρώτα τεστ. Τους μάζευαν σε μια μάντρα και τους έβαζαν να φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη «ζήτω». Στην περίπτωση που η φωνή τους ικανοποιούσε τους... συγκεντρωσιάρχες, τότε τους κρατούσαν και μάλιστα τους έδιναν για τον κόπο τους από μία δραχμή την ημέρα. Εκείνους που δεν μπορούσαν να φωνάξουν δυνατά το «ζήτω», τους έδιωχναν. Από τότε λοιπόν μας έμεινε η φράση «δεν κάνει ούτε για ζήτω».

ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

O tempora o mores! Να έχεις μια αρκούδα με τα όλα της και να διαλέγεις τελικά μια που γλύφει την πατούσα της! Πάει, χάλασε ο κόσμος!


Μαθητοφρένεια ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

3

ΤΗΣ Ελένης Χατζηλίου Αναστασία Κώττα

Στις μέρες μας, ολοένα και περισσότεροι νέοι επιδιώκουν την εισαγωγή τους σε πανεπιστημιακές σχολές, έτσι ώστε να αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια και γνώσεις για την άσκηση ενός επαγγέλματος. Όχι όμως όποιου επαγγέλματος να ‘ναι. Στόχος είναι ένα απ’ αυτά που σύμφωνα με τη λαϊκή γνώμη και αντίληψη αντιστοιχούν σε μία “ανώτερη” κοινωνική ομάδα.

Το Υπουργείο Υγείας πρόσφατα έδωσε εντολή οι άποροι μαθητές να σιτίζονται δωρεάν στο σχολείο. Ποιος όμως θα

κρίνει ποιοι μαθητές είναι άποροι; Είναι δυνατόν, σε μια τόσο κρίσιμη ηλικία της ζωής του ανθρώπου, την ηλικία που φοιτά στο σχολείο και βρίσκεται στην εφηβεία, να μπαίνουν τέτοιες ταμπέλες που μπορούν να στιγματίσουν τον μαθητή στην υπόλοιπη ζωή του; Ο Υπουργός Υγείας όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, έχει διαφορετική άποψη επί του θέματος. Πιθανόν, σκέφτηκε ότι ο μαθητής θα πήγαινε στο κυλικείο του σχολείου και θα έλεγε χαμογελαστός «είμαι άπορος, μπορείτε να μου δώσετε ένα τοστ» ; Έτσι απλά, ωραία κι όμορφα! Δυστυχώς όμως, κύριε Υπουργέ, κι οι

«άποροι» μαθητές δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους άλλους μαθητές. Είναι παιδιά μ’ αισθήματα και υπερηφάνεια. Και ποιος είναι δυνατόν να σκέφτηκε ότι ένα κρουασάν ή ένα τοστ μπορεί να βοηθήσει έναν άπορο άνθρωπο; Ας μη γελιόμαστε, ακόμη κι αυτοί που εξέδωσαν τη συγκεκριμένη εντολή, ξέρουν ότι δεν θα βοηθήσει καθόλου. Ίσως νόμιζαν ότι θα βελτιώσει τη δική τους εικόνα. Άκρως αποτυχημένα βέβαια! Υπάρχουν ωστόσο και σωστές πρωτοβουλίες. Ο καθηγητής του σχολείου μας Δημήτρης Τσακστάρας ξεκίνησε μια προσπάθεια που πραγματικά είχε να προσφέρει και να βοηθήσει τους ανθρώπους που βρίσκονταν στους δρόμους όλον αυτό τον καιρό της σφοδρής κακοκαιρίας. Παρακίνησε τους μαθητές να

φέρουν στο σχολείο ρούχα και κουβέρτες που δεν χρειάζονταν ή δε χρησιμοποιούσαν πια. Η συμμετοχή μαθητών και καθηγητών ήταν ικανοποιητική. Συγκεντρώθηκαν περίπου 8 κούτες με ρούχα, κουβέρτες και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο σ’ αυτούς τους ανθρώπους που πάλευαν με την κακοκαιρία και που με τη βοήθεια της ανιδιοτελούς αυτής προσπάθειας σε όλη τη χώρα, κατάφεραν να βγουν νικητές! Όλα τα πράγματα που μαζεύτηκαν, στάλθηκαν

μέσω της Μητροπόλεως Γρεβενών στην Αθήνα, απ’ όπου μοιράστηκαν σε αστέγους. Στην πόλη των Γρεβενών δεν υπήρχε μεγάλη ανάγκη, καθώς το φαινόμενο δεν είναι τόσο επεκταμένο και είχαν ήδη καλυφθεί οι ανάγκες. Τέτοιες προσπάθειες θα έπρεπε να επαινούνται και να δημοσιεύονται κι όχι αποφάσεις που είναι μόνο για το θεαθήναι! Γιατί η φιλανθρωπία είναι αναγκαία σε τέτοιες καιρούς. Έχοντας όμως σταθερά στο μυαλό μας ότι δεν είναι μόδα να είσαι φιλάνθρωπος. Είναι κάτι που πρέπει να γίνεται με διακριτικότητα και σεβασμό στην προσωπικότητα του άλλου και όχι για επίδειξη.

Όταν θα πάω ... στον τρελογιατρό! Τι και αν τα χρόνια πέρασαν, τι και αν οι εποχές έχουν αλλάξει, η σχέση μεταξύ καθηγητή-μαθητή έχει μείνει ίδια και απαράλλαχτη στο πέρασμα των χρόνων. Σε κάθε εποχή, κάθε κοινωνία, θα υπάρχει ο μαθητής και ο δάσκαλος. Ωστόσο η συμπεριφορά αυτών των δύο ομάδων τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η συμπεριφορά του καθηγητή απέναντι στους μαθητές του Κέλλυ Κωνσταντινίδου αλλάζει ανάλογα με την ηλικία που έχει αυτός. Θεωρητικά πρέπει να είναι σοβαρός, να "τραβάει" την προσοχή των μαθητών του, να κρατάει το μάθημα σε όρια επιτρεπτά και να συζητάει με τους μαθητές του. Άλλωστε ο καθηγητής ορισμένες φορές είναι το πρότυπο αρκετών μαθητών. Αλλά τι από όλα αυτά συμβαίνει σήμερα ; Τι γνώμη έχουν οι μαθητές για αυτούς τους ανθρώπους; Από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα, υπάρχει η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ μαθητή και καθηγητή. Οι εποχές αλλάζουν και μαζί με αυτές αλλάζει ο τρόπος συμπεριφοράς και σκέψης των ανθρώπων . Άλλη αντιμετώπιση περιμένει ο μαθητής από τον καθηγητή και άλλη ο καθηγητής από το μαθητή . Οι περισσότεροι μαθητές λόγω της εφηβείας (και όχι μόνο λόγω αυτής, ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΡΑΜΕΛΑ) αντιδρούν άσχημα και με εκνευρισμό απέναντι στους καθηγητές και αυτό φέρει βίαια ξεσπάσματα κάποτε και από την πλευρά των καθηγητών (γιατί μην ξεχνάμε άνθρωποι είναι και αυτοί, έχουν κάποτε το δικαίωμα να ξεφύγουν). Το πρόβλημα ίσως δεν είναι τόσο σοβαρό, ούτε όμως πρέπει και να περνάει απαρατήρητο στο χώρο του σχολείου. Ωστόσο αρκετοί καθηγητές έχουν ξεφύγει κυριολεκτικά, έχουν ξεχάσει τη χρονολογία

ΕΓΩ

2012, καθώς και την εξέλιξη των πραγμάτων. Επειδή αυτοί γεννήθηκαν πριν 50 και βάλε χρόνια και μεγάλωσαν με άλλες αξίες και πρότυπα ή μάλλον άλλες συνήθειες, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα επιβάλλουν και σε μάς. Είτε λόγω των οικιακών τους προβλημάτων, είτε προσωπικών, ξεσπάνε τις περισσότερες φορές πάνω μας, όχι μόνο με τη προσβλητική συμπεριφορά αλλά και με το να μας ζαλίζουν λέγοντας το μακρύ και το κοντό τους. ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΜΕ. Και εμείς από αντίδραση τι κάνουμε; Toυς πατάμε εκεί που πονάνε με σκοπό να το ευχαριστιόμαστε εμείς και αυτοί να βγαίνουν έξω από τα ρούχα τους! Δηλαδή, δε διαβάζουμε, κάνουμε φασαρία, γενικά τους φτάνουμε στα όριά τους. Ό,τι καλύτερο για έναν μαθητή! Επίσης θα παρακαλούσα πολύ εκ μέρους των συμμαθητών μου και εμού, φυσικά η ειρωνεία από μερικούς καθηγητές να σταματήσει, διότι στα μάτια μας δεν φαίνεστε τίποτα άλλο παρά ασήμαντοι και μη αποδεκτοί στο χώρο της εκπαίδευσης. ΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΩΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΟΦΟΡΑ, ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΠΟΔΕΚΤΟΣ. Στις χώρες του εξωτερικού, όλα τα σχολεία έχουν σε καθημερινή βάση στη διάθεσή τους τη βοήθεια ψυχολόγου. Και επειδή από αρκετούς αυτό το επάγγελμα είναι αρκετά παρεξηγημένο, να τονίσω ότι ο ψυχολόγος δεν είναι τρελογιατρός, ψυχίατρος είναι αυτός! Η παρουσία ενός ψυχολόγου θα ήταν ό,τι καλύτερο και για τους μαθητές αλλά και για τους καθηγητές. Επιτέλους πρέπει να βρεθεί μία μέση λύση σωστής επικοινωνίας μεταξύ μαθητή – καθηγητή.

Ως αποτέλεσμα, έχουμε σήμερα στην Ελλάδα πάμπολλους μορφωμένους πτυχιούχους (και μάλιστα υψηλόβαθμων και περιζήτητων σχολών) που αδυνατούν να ασκήσουν το επάγγελμα τους. Γιατί πόσες θέσεις εργασίας να υπάρχουν; Όλο αυτό όμως, προκαλείται όχι μόνο εξαιτίας των στερεοτύπων και των αντιλήψεων περί κατωτερότητας των χειρονακτικών επαγγελμάτων, αλλά και διότι οι νέοι σήμερα δεν έχουν την όρεξη για εργασία, αν αυτή δεν έχει να κάνει με μια καρέκλα και ένα γραφείο (κι έναν παχυλό μισθό, εννοείται). Έτσι μεγαλώσανε δυστυχώς τα παιδιά τους οι γονείς. Προσφέροντας τους κάθε αγαθό, κάθε ευκολία. Πώς λοιπόν να μπουν τώρα στον κοινωνικό στίβο και να παλέψουν γι’ αυτά που ως τώρα είχαν δεδομένα; Οι εποχές δυστυχώς άλλαξαν και πρέπει να αντικρίσουν οι νέοι την αλήθεια και να μην απορρίπτουν το ενδεχόμενο άσκησης πραγματικά παραγωγικών επαγγελμάτων, γιατί τελικά σ’ αυτά στηρίζεται η οικονομία της χώρας. Λένε ότι όσο περισσότεροι οι απόφοιτοι ανώτερων σχολών, τόσο μεγαλύτερος ο κορεσμός και τόσο εντονότερη η υποβάθμιση των επαγγελμάτων αυτών. Αυτό σημαίνει ότι πλέον δεν είναι η κατοχή πτυχίων, μεταπτυχιακών και διδακτορικών που καταξιώνει ένα άτομο, αλλά η άσκηση του αντίστοιχου επαγγέλματος και η επιτυχία πάνω σ’ αυτό. Φυσικά αυτό απαιτεί μεγάλο αγώνα μέσα στον εργασιακό και κοινωνικό χώρο. Πρόσφατα μπήκε από το Υπουργείο Παιδείας «ψαλίδι» στους εισακτέους σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Κατανοητό ότι υπάρχει οικονομική στενότητα, αλλά ας κοιτάξουν πρώτα που πάνε τα χρήματα (και κυρίως που πήγαιναν τα χρήματα τα προηγούμενα χρόνια) και μετά, αν είναι απαραίτητο, θέτουν ως λύση τη μείωση στους εισακτέους.


Μαθητοφρένεια ΑΠΟΨΕΙΣ

4

● ● ● ● ● ● ● Βιβλιοθήκη

Ο

Απόψεων ● ● ● ● ● ● ●

Ιστορίες απ’ το χωριό

Η ποίηση του δρόμου

της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΠΑΛΙΟΥΡΑ

του ΛΑΖΑΡΟΥ - ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ ΜΑΝΤΖΑΝΑ

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

ι εποχές και οι ζωές των ανθρώπων αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς. Κάθε χρόνο προκύπτουν όλο κα πιο πολλά προβλήματα που σχετίζονται με την καθημερινότητά μας. Άλλα συνεχίζουν να μένουν άλυτα και άλλα αντιμετωπίζονται ως ένα βαθμό. Αυτό όμως που φαίνεται να είναι αιώνιο πρόβλημα και δεν επιλύεται ποτέ είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα παιδί που μένει σε χωριό. Σίγουρα είναι πολλές, εγώ θα προσπαθήσω να παρουσιάσω αυτές που μας δημιουργούν τα μεγαλύτερα προβλήματα. Πόσες ώρες πιστεύετε ότι ξοδεύει από τον ελεύθερό του χρόνο για να μετακινείται και πόσο νωρίτερα πρέπει να ξυπνάει για να πάει σχολείο; Δεν χρειάζεται να μου απαντήσετε. Η ερώτησή μου είναι ρητορική! Γνωρίζω από προσωπική εμπειρία! Ένα παιδί από χωριό πρέπει κατά μέσο όρο να ξυπνάει μία ώρα νωρίτερα από ένα παιδί της πόλης και αφού τελειώσει το σχολείο σπίτι του θα είναι πάλι κατά μέσο όρο πενήντα λεπτά αργότερα από τους άλλους συμμαθητές του που έχουν την τύχη να μένουν στην πόλη. Αλλά αυτό δεν είναι η μόνη δυσκολία που αντιμετωπίζουν. Δεν πιστεύω να ξεχνάτε τον βαρύ χειμώνα; Δηλαδή αν τα πιάσουμε από την αρχή όχι μόνο ξυπνάμε νωρίτερα αλλά και περιμένουμε μέσα στο κρύο το λεωφορείο, που σχεδόν ποτέ δεν είναι στην ώρα του! Και τα προβλήματα της μεταφοράς δεν τελειώνουν εδώ. Αν τώρα ένα παιδί θέλει να πάει και στο φροντιστήριο πόσο επιπλέον χρόνο πρέπει να σπαταλάει όχι μόνο από την ξεκούρασή του αλλά και από το διάβασμά του; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Είμαι σίγουρη πως όχι για αυτό σας βάζω εγώ σ’ αυτή τη διαδικασία και για να μην μου κουραστείτε σας απαντάω συγχρόνως! Μετά το σχόλασμα πρέπει να βρίσκεται στα Γρεβενά και σε οποιαδήποτε άλλη πόλη τρεις ώρες και μερικές φορές και παραπάνω! Σ’ αυτό το σημείο όμως νομίζω ότι πρέπει να κλείσω το θέμα της εκπαίδευσης και να περάσω στην διασκέδασης. Το τελευταίο λεωφορείο για τα χωριά από την πόλη είναι στις πέντε. Λοιπόν δεν είναι τόσο εύκολο όσο φανταζόσα-

σταν να κανονίσουν μία έξοδο με την παρέα τους. Έχουν δύο επιλογές για να μετακινηθούν το βράδυ ή το απόγευμα για να διασκεδάσουν: ή να τους πηγαινοφέρνουν οι γονείς τους (το οποίο δεν συμφέρει οικονομικά την οικογένεια στις μέρες μας) ή να κάνουν κάτι πιο ριψοκίνδυνο, AUTOSTOP! Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο και υπερβολικό αυτό που είπα αλλά ένα παιδί είναι ικανό να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην χάσει την έξοδό του. Και αν ακόμα δεν σας έπεισα ότι μπορεί να το κάνει για μπείτε λίγο στη θέση του με τα δεδομένα και τις αντιλήψεις αυτής της εποχής! Εσείς δεν θα το κάνατε; Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι στην αρχή θα έχετε ενστάσεις αλλά βαθιά μέσα σας ξέρετε ότι έχω απόλυτο δίκιο! Ποιο παιδί θα άντεχε ‘’κλεισμένο’’ σε ένα χωριό, ενώ ήξερε ότι οι φίλοι του είναι έξω και περνάνε καλά; Κι αν είστε γονιός μην επιχειρήσετε ποτέ να το κάνετε αυτό στο παιδί σας, γιατί θα δημιουργηθούν πιο ακραίες καταστάσεις που δεν έχετε ακόμα φανταστεί ότι μπορεί να γίνουν από το “αγγελούδι” σας! Λοιπόν τι έχετε να πείτε παιδιά της πόλης; Αντέχετε στην πραγματικότητα ενός παιδιού του χωριού; Σκεφτείτε το λίγο! Τέλος θα ήθελα ν’ αναφερθώ σε κάτι που με ενοχλεί πάρα πολύ και όχι μόνο εμένα, όλα τα παιδιά των χωριών. Με ποιο δικαίωμα εσύ “παιδί της πόλης και των μεγάλων ανέσεων’’ μας αποκαλείς εμάς χωριατάκια και αηδιάζεις με την κάθε κίνησή μας; Νομίζεις ότι μ’ αυτό που κάνεις δείχνεις ανωτερότητα και ότι είσαι κάποιος; Να σου πω στα μάτια μου τι φαίνεσαι; Μια γελοία μαριονέτα που κοκορεύεται αλλά βρίσκεται πολύ πιο κάτω από μένα και δεν μπαίνω καν στον κόπο να ασχοληθώ μαζί της! Πως σου φάνηκε αυτό; Ταιριάζει με την μεγαλειότητά σου; Και για να είμαι αντικειμενική, δεν είστε και οι μόνοι που μας αντιμετωπίζετε έτσι. Ακόμα και το μυαλό κάποιων μεγάλων είναι κολλημένο με τον ίδιο τρόπο. Λοιπόν εσείς κύριοι από πού κατάγεστε; Ποιος τολμηρός θα μου απαντήσει σ’ αυτήν την ερώτηση; Μπορείτε να αλλάξετε επίθετα μπορείτε να λέτε ψέματα για την καταγωγή σας αλλά και εσύ φίλε από εκεί ξεκίνησες!

Π

Αφού μπορείτε, γιατί δεν το κάνετε; - Γιατί να μην αντιγράψω στο διαγώνισμα; Αφού όλος ο κόσμος γύρω μου αυτό κάνει, κλέβει και ζει εις βάρος άλλον ανθρώπων! - Γιατί να διαβάσω; Αφού και να σπουδάσω , πάλι θα καταλήξω να τρώω από τα σκουπίδια! Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους διαλόγους που επαναλαμβάνονται συχνά κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Μαθητές και καθηγητές κράζουν και καυτηριάζουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τις αδυναμίες του. Μιλούν για στείρα αποστήθιση κανόνων, τύπων και κειμένων, που δεν αποσκοπούν πουθενά. Για τα βαρετά και αδιάφορα βιβλία που δεν βοηθούν ούτε προσφέρουν κάτι ουσιώδες και χρήσιμο. Καυγαδίζουν, φωνάζουν, συζητούν και νευριάζουν για κάτι που και αυτοί έχουν μερίδιο ευθύνης.

Από τη μία πλευρά οι μαθητές . Απαξιούν με τα πάντα και για τα πάντα. Το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν καλά είναι να διαμαρτύρονται για την εκπαίδευση στη χώρα μας. Να μην διαβάζουν, να είναι όλη μέρα και όλη νύχτα στους δρόμους, αφού δεν έχουν κάτι πιο εποικοδομητικό να κάνουν. Γκρίνια, γκρίνια και πάλι γκρίνια! Δεν θεωρώ πως το σύστημα στη χώρα μας είναι καλό ή προσφέρει κάτι. Όμως τι κάνουμε για να το διορθώσουμε; Η απάντηση είναι τίποτα. Κατά βάθος μας αρέσει αυτό, μας αρέσει να πουλάμε τρέλα, να καθόμαστε και να μην κάνουμε τίποτα. Να μας τα έχουν όλα έτοιμα και να μην προσπαθούμε για τίποτα. Κατηγορούμε το εκπαιδευτικό σύστημα νομίζοντας πως έτσι θα απαλλαγούμε από τις υποχρεώσεις μας. Όμως έτσι δεν καταφέρνουμε τίποτα.

Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

ριν περίπου 30 χρόνια, σε φτωχογειτονιές της Αμερικής ζούσαν οι λεγόμενοι «Αράπηδες», όπως τους αποκαλούσαν κοροϊδευτικά για το χρώμα του δέρματός τους, επειδή εκείνοι ήταν «Λευκοί», άρα είχαν, όπως πίστευαν, ένα προνόμιο παραπάνω. Αυτό το γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην γέννηση ενός νέου είδους μουσικής της λεγόμενης “RAP” ή όπως συνηθίζεται να λέγεται στην Ελλάδα λανθασμένα “Hip Hop”! Όσο ο καιρός περνούσε το δίκαιο έπνιγε όλο και πιο πολύ τους συγκεκριμένους ανθρώπους , διότι συνεχώς περιορίζονταν τα δικαιώματά τους στην κοινωνία και πάντα τους χλεύαζαν και τους μείωναν υποβιβάζοντάς τους. Σιγά σιγά τα πράγματα γίνονταν ακραία και σημασία δεν δίνονταν καμία κι έτσι οι «Μαύροι» άρχισαν να ξεσπάν μέσα από μία αράδα και σύμπλεγμα στίχων με ομοιοκαταληξία που μιλούσαν για τα δικαιώματά τους, για ό,τι τους απασχολούσε και γενικώς μέσα απ’ αυτό έβγαζαν τον θυμό τους. Τα θέματα που είχαν κυρίως ήταν κοινωνικά, πολιτικά. Μέσα από αυτό έρχονταν σε αντιπαραθέσεις οι εχθροί από διάφορες γειτονιές, που τις κατείχαν με σύνορα τους δρόμους πουλώντας ναρκωτικά. Κάθε ομάδα είχε ένα στέκι όπου σύχναζε περισσότερο, τα “GHETTOS“. Ενώ στην αρχή το rap ακούγονταν στους δρόμους, στη συνέχεια άρχισαν να το τραγουδάν πάνω σε μουσική η οποία αποτελούνταν από ένα beat με drums, ένα basso και αργότερα ενισχύθηκε με την βοήθεια μιας loopas (μουσική κομμένη από ολοκληρωμένο τραγούδι ανεξαρτήτου είδους και επαναλαμβανόμενο ένα μέρος του επάνω στο beat). Κάθε παραγωγή, όπως πήρε αργότερα το όνομά της, περιείχε 16 μπάρες από την loopa ή 20 ή 24 για το couple αναλόγως με την προτίμηση του καθενός και συνήθως ένα 8 μπάρες για το ρεφραίν. Αυτή η μουσική ονομάστηκε RAP και είναι ένα από τα 4 στοιχεία του Hip Hop μαζί με το Dj-ing, το Graffiti και το B-boying (BRAKE DANCE). Όλα μαζί αλληλοεξαρτώνται αλλά «βασιλιάς» όλων είναι το RAP και οι εκτελεστές αυτού, ονομάστηκαν MCs.

Ο καιρός έδειχνε τα πράγματα να εξελίσσονται. Ο ρυθμός άρχισε να εμπλουτίζεται συνεχώς με καινούργια είδη «πατήματος» ροής και η μονοτονία χάθηκε σιγά σιγά. Το RAP δεν πουλιόταν, διανέμονταν δωρεάν από χέρι σε χέρι (underground) και πήγανε κόντρα στο σύστημα. Έκφραζε και εκφράζει μέχρι σήμερα όλους τους αγανακτισμένους ανθρώπους της σύγχρονης κοινωνίας. Τα είδη που υπάρχουν μέχρι σήμερα είναι τα παρακάτω: BATLLE RAP, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ RAP, FUNKY RAP, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ RAP κ.α., από τα οποία το πρώτο κυριαρχεί. Στην Ελλάδα το RAP ξεκίνησε κάπου στο 1980, από τα (crews) ομάδες εκείνης της εποχής, όπως τους F.F.C και τους T.X.C όπου έγραφαν κυρίως κοινωνικά κομμάτια, ενώ αργότερα εμφανίστηκαν οι ΖΝ φέρνοντας την επανάσταση στην Ελληνική σκηνή με το Battle Rap. Στη συνέχεια πολλά καινούρια crews άρχισαν και πειραματίζονταν πάνω στο είδος με κυρίαρχους το 2003-04 τα Βόρεια Αστέρια και τους ΒΠς να κλέβουν την παράσταση. Από το 2007 παρόν στην σκηνή είναι μια καινούργια ομάδα, οι Ladose, o 12ος Πίθηκος, ο Εισβολέας (που παλιότερα ήταν μέλος των ΑΓ), οι FULLFACE, ο Ταυτισμένος Λάθος, οι Giants, οι Bong Da City και άλλοι. Πολλοί συμμέτοχοι του είδους πήγαν μπροστά το Ελληνικό RAP και συνεχίζουν μέχρι σήμερα το 2012. Όλο αυτό ονομάστηκε Ποίηση Του Δρόμου, γιατί κυρίως έχει ως βάση αυτόν δηλαδή, τα ναρκωτικά, την αλητεία και την φτώχια. Ωστόσο όχι με την έννοια της προτροπής σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής. Αντίθετα υμνεί τη φιλία, την ντοπροσύνη και την αποχή από ναρκωτικές ουσίες. Κάποιοι σήμερα δυστυχώς το έχουν προδώσει βγάζοντας χρήματα από αυτό γελοιοποιώντας το με ανούσια τραγούδια που το μόνο που κάνουν είναι να κοιμίζουν τους ακροατές για το συμφέρον της τσέπης τους. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη οι «ξύπνιοι» για να καταφέρουν να το πάνε ψηλά, αν και έχει εξασθενίσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Πιστεύω πως κάποια μέρα θα οδηγηθεί στις ένδοξες μέρες της αναγέννησής του!

της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Γινόμαστε θύματα πολιτικών σκοπιμοτήτων, που το μόνο που θέλουν είναι είναι μάζες βοδιών που να μπορούν να χειραγωγήσουν εύκολα. Γι' αυτό ας βάλουμε τα κεφάλια μέσα. Ας στρωθούμε στο διάβασμα, για τα αγαθά κόποις κτώνται και όχι copies κτώνται. Και αν το σχολείο δεν μας καλύπτει, ας κάνουμε μια προσωπική έρευνα στο διαδίκτυο, σε μια εγκυκλοπαίδεια ή ας ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον καθηγητή (σχολείου ή φροντιστηρίου) . Είναι γελοίο να γινόμαστε επαναστάτες χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς επιχειρήματα και εναλλακτικούς τρόπους για να προτείνουμε. Να ενοχοποιούμε άλλους για να απαλλασσόμαστε από τις ευθύνες μας. Πρέπει κάποιος, επιτέλους, να βάλει ένα ΤΕΛΟΣ σε αυτήν την κατάσταση. Ας είμαστε εμείς αυτοί.

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Στο άλλο άκρο βρίσκονται και οι καθηγητές. Κατηγορούν τα βιβλία και τον καθοδηγημένο τρόπο διδασκαλίας που τους επιβάλλουν οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Παιδείας. Δεν προσπαθούν να κάνουν μόνοι τους τις αλλαγές που ψάχνουν. Γιατί, όπως και τους μαθητές έτσι και αυτούς τους βολεύει αυτή η κατάσταση. Ωστόσο πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν είναι όλοι το ίδιο. Μπορούν να κάνουν το μάθημα πιο ενδιαφέρον και ουσιαστικό, αν θέλουν. Μπορούν να προτείνουν σε όλους τους μαθητές να διαβάσουν και να ενδιαφερθούν, αν θέλουν. Αφού μπορείτε, γιατί δεν το κάνετε; Σταματήστε να κατηγορείτε τα φροντιστήρια και αποδείξτε μας ότι μπορούμε να επιβιώσουμε και χωρίς αυτά! Γιατί δεν τα κάνετε;


Μαθητοφρένεια ΘΕΜΑ

5

της Μαρίας Μπέλλου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ | Αλεξάνδρα Καλιαμπάκα Το διαδίκτυο ασφαλώς και είναι χρήσιμο για την πλειοψηφία των ανθρώπων και πόσο μάλλον για τους νέους. Πλέον για οποιαδήποτε πληροφορία ανατρέχουμε απευθείας στο internet, γιατί ξέρουμε ότι διαθέτει μεγάλ�� ποικιλία πληροφοριών. Αν και μας έχει βοηθήσει πολύ στην καθημερινότητά μας η χρήση του, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να μας βλάψει. Δυστυχώς πίσω από την ταμπέλα του ‘’Internet’’ ελλοχεύουν μεγάλοι κίνδυνοι που έχουν ως στόχο να βλάψουν κάθε ανυποψίαστο χρήστη του. Τα μεγαλύτερα θύματα είμαστε εμείς οι νέοι καθώς δεν έχουμε την παραμικρή γνώση για το πώς μπορούμε να προστατευτούμε από τους κινδύνους που μας προφυλάσσει η πλοήγησή μας στο διαδίκτυο. Πόσα mp3 έχεις κλέψει; Οι νέοι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο πολύ συχνά για να κατεβάσουν στον υπολογιστή τους και να ανταλλάξουν μουσική, ταινίες ακόμη και προγράμματα. Αυτό όμως μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Όταν η παράνομη ανταλλαγή αρχείων αφορά μια μεμονωμένη περίπτωση, όπου για παράδειγμα ο δράστης ανταλλάσσει μια ταινία ή μια μουσική επιτυχία, η πιο πιθανή ποινή θα είναι χρηματική, ανάλογα με το υπολογιζόμενο κόστος της παράβασης που θα αποφασίσουν τα δικαστήρια. Η εκτεταμένη όμως, παράνομη ανταλλαγή αρχείων μπορεί να οδηγήσει σε ποινικές διώξεις και σε φυλάκιση, ανάλογα με τον όγκο των αρχείων που διακινήθηκαν, το κίνητρο για κέρδος κ.α. Να θυμάσαι ότι στην Ελλάδα είναι παράνομο να κατεβάζει κανείς υλικό του οποίου η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται. Ξέρεις με ποιον μιλάς; Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα σε όλο τον κόσμο το γνωστό σε όλους μας chat. Πολλοί από εμάς το χρησιμοποιούμε έχοντας ως στόχο να γνωρίσουμε καινούρια πρόσωπα και μέσα από αυτά να γνωρίσουμε τον πολιτισμό τους, την κουλτούρα τους, τα ήθη και τα έθιμά τους. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που πρέπει να προσέχουμε και είναι τα εξής:  Ποτέ δεν μπορείς να γνω-

ρίζεις με σιγουριά αν το άτομο με το οποίο συνομιλείς, είναι όντως αυτό που σου λέει ότι είναι, ακόμα και αν σου στείλει φωτογραφίες του ή χρησιμοποιεί κάμερα. Είναι πανεύκολο να πει κανείς ψέματα στο Διαδίκτυο, οπότε πρόσεξε ποιους εμπιστεύεσαι!  Πριν δημοσιεύσεις σκέψου! Τα προσωπικά σου δεδομένα είναι πολύτιμα και η κατοχή τους από άτομα άγνωστα που απλά έτυχε να είναι στο ίδιο chat room με εσένα μπορεί να σε βάλουν σε μπελάδες. Οπότε μη δημοσιεύεις στοιχεία όπως διεύθυνση, τηλέφωνο, όνομα του σχολείου σου ή στοιχεία φίλων. Καλό είναι να μη δημοσιεύεις έτσι απλά και φωτογραφίες σου, γιατί ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να τις βρεις αναρτημένες!  Ακόμα και αν μιλάς με κάποιο άτομο για καιρό και το θεωρείς διαδικτυακό σου φίλο που μπορείς να εμπιστευθείς, σκέψου! Καλό θα ήταν να αποφύγεις να το συναντήσεις, αν δεν το γνωρίζεις ήδη στον φυσικό κόσμο. Σε κάθε περίπτωση όμως, αν θέλεις οπωσδήποτε να κάνεις κάτι τέτοιο, τότε ενημέρωσε τους γονείς σου και κανόνισε συνάντηση μόνο σε δημόσιο χώρο. Πήγαινε εκεί είτε με κάποιο γονέα σου, είτε μαζί με κάποιον ενήλικο της εμπιστοσύνης σου, ποτέ όμως μόνος.  Μην ξεχνάς ότι εσύ έχεις τον έλεγχο. Οποιαδήποτε στιγμή νιώσεις άβολα μπορείς με ένα κλικ να φύγεις από το δωμάτιο επικοινωνίας. Αν κάποιος σε παρενοχλεί, διαδίδει φήμες εις βάρος σου ή σε κάνει να νιώθεις άβολα, μπορείς να ζητήσεις βοήθεια ακόμα και ανώνυμα στο 800 11 800 15 ή να κάνεις μια καταγγελία στη Safeline. Υπάρχουν και σκουπίδια Ένα ακόμη πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλοι οι χρήστες του internet ανεξαρτήτως ηλικίας είναι οι αξιοπιστία των πληροφοριών που λαμβάνουν. Γι’ αυτό κάθε φορά που παίρνεις κάτι από το ίντερνετ:  Έχε υπόψη σου ότι ο απλός χρήστης διαμορφώνει το διαδικτυακό περιεχόμενο. Σκέψου ότι οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει ένα blog και να γράφει ό,τι πιστεύει αυτός ότι είναι σωστό. Είναι όμως όντως σωστό;  Βρες αξιόπιστες σελίδες που σου έχουν προτείνει οι δικοί σου ή από το σχολείο

και προτίμησε αυτές ως πηγές για τις εργασίες σου. Μην ξεχάσεις να τις προσθέσεις στα αγαπημένα για να μπορείς να τις ξαναβρείς.  Χρησιμοποίησε περισσότερες από μία ιστοσελίδες / πηγές όταν αναζητάς πληροφορίες για κάποιο θέμα. Αν δεν είσαι βέβαιος για την αξιοπιστία μιας διαδικτυακής πληροφορίας ζήτα βοήθεια από τους γονείς ή κάποιον εκπαιδευτικό. Εικονική ταυτότητα Πολύ συνηθισμένο φαινόμενο είναι να χρησιμοποιεί κανείς την εικονική ταυτότητα ενός άλλου ατόμου “κλέβοντας” τον όνομα χρήσης και τον κωδικό πρόσβασής του σε διάφορες διαδικτυακές υπηρεσίες. Σκοπός όσων επιχειρούν κλοπή ταυτότητας μπορεί να είναι η οικονομική εξαπάτηση αλλά και ο εξευτελισμός ή η διάδοση φημών για ένα άτομο στο διαδικτυακό του περιβάλλον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ψεύτικα προφίλ σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούνται για να εξευτελίσουν κάποιο άτομο στους πραγματικούς και εικονικούς τους φίλους. Να κάποιες συμβουλές που θα σε βοηθήσουν αν αντιμετωπίσεις τέτοιου είδους προβλήματα:  Βάλε τη φαντασία σου να δουλέψει όταν δημιουργείς κωδικούς πρόσβασης. Μη χρησιμοποιείς κωδικούς που εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί (ημερομηνία γέννησης κ.α.)  «Google yourself!» Χρησιμοποίησε μια μηχανή αναζήτησης ανά τακτά διαστήματα και πραγματοποίησε αναζήτηση με το όνομά σου ή το ψευδώνυμο που χρησιμοποιείς στο διαδίκτυο. Έτσι θα μπορείς να εποπτεύεις την εικονική σου παρουσία.  Σε περίπτωση που έρθεις αντιμέτωπος με περιστατικό κλοπής ταυτότητας και γνωρίζεις το δράστη, ζήτησέ του να σβήσει τα μηνύματα και να αποκαταστήσει την αλήθεια σε περίπτωση διάδοσης φημών.  Δημιούργησε νέο e-mail, προφίλ, κ.λπ. Τελικά ίσως το internet να μην είναι τόσο αθώο όσο πιστεύουμε. Για αυτό θα πρέπει να προσέχουμε πολύ και να φροντίζουμε να προστατευόμαστε από τους διάφορους επιτήδειους που θέλουν να μας βλάψουν.

Werner Herzog Ξεκινάμε με κάτι εύκολο. Παραβιάζει τις ζωές μας κάθε μέρα με το πρόσχημα άλλοτε της ενημέρωσης και άλλοτε της ψυχαγωγίας. Ο καλύτερος μας φίλος και χειρότερος εχθρός για τους γονείς μας. Εννέα γράμματα. Εύκολο! Τηλεόραση. Παγκόσμιο μέσο ψυχαγωγίας. Και παράλληλα το μαγικό κουτί για το οποίο μένουμε ξάγρυπνοι και μαλωμένοι για μέρες με τους γονείς μας. Καλή είναι και η τηλεόραση δεν ισχυρίστηκε κανείς το αντίθετο. Αλλά με μέτρο. Όταν φτάνει στο σημείο να επηρεάζει τις ζωές μας στο έπακρο, να μας μεταμορφώνει σε έρμαιά της, να καταπίνουμε άβουλα ό,τι μας σερβίρει χωρίς ουσιαστικό φιλτράρισμα των όσων βλέπουμε, εκεί καταντάει εξάρτηση. Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ πόσο γελοίο είναι να καθόμαστε ακίνητοι και αμίλητοι μπροστά από ένα κουτί μαγεμένοι από την προσωρινή και μόνο ευχαρίστηση που μας προσφέρει; Γιατί προσωρινή είναι. Όπως και η λάμψη των ανθρώπων που την αποτελούν. Χαρίζουν μεν γέλιο, όταν όμως κλείνει, η σιωπή παραμένει εκεί, το κενό δεν αναπληρώνεται χωρίς πραγματική παρέα, ανθρώπινη συντροφιά παρά για ελάχιστο χρόνο. Ένα κομμάτι της που δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω είναι οι εκπομπές τύπου «ριάλιτι». Ποιες ηθικές αξίες μεταβιβάζονται, ποια πρότυπα προβάλλονται στην τρυφερή εφηβική ηλικία που αναζητά και ψάχνει τον εαυτό της, όταν καταπατάται κάθε δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, κάθε ανάγκη για απομόνωση; Δηλαδή είναι απόλυτα φυσιολογικό να ξυπνάμε, να τρώμε το πρωινό μας, να κοιμόμαστε με μία κάμερα από πίσω μας; Πόσο κανονικά μπορεί να κυλήσει η ζωή και η καθημερινότητά μας, όταν προβάλλεται το αδιανόητο ως κανονικό; Μπορείς εσύ για παράδειγμα να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου, να αποκαλύψεις τις αδυναμίες και τα πάθη σου μπροστά στα μάτια εκατομμύρια τηλεθεατών με το πρόσχημα κάποιου χρηματικού επάθλου; Η τάση να θαυμάζουμε και να θεωρούμε είδωλα ανθρώπους χωρίς καμία γνώση βαθιά, χωρίς αξία, ανθρώπους που αν τους ξέραμε στην πραγματική ζωή ίσως να αποφεύγαμε να τους χαιρετήσουμε, υπάρχει σε όλους μας. Υπάρχει επίσης και ο διαχωρισμός. Μιλάμε για πραγματική ζωή, με ανθρώπους απλούς, συνηθισμένους, με ζεστό και αληθινό χαμόγελο που μένουν στο σκοτάδι γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να αναδειχθούν μέσα μας. Και μιλάμε φυσικά για την πλασματική ζωή και για εκείνους με τα αψεγάδιαστα πρόσωπα, τα ασυναγώνιστα κορμιά και τα παγωμένα χαμόγελα (όπου αυτά χρειάζονται), τους υπερβολικά τέλειους σε όλα. Ποια από τις δύο ζωές θα επιλέξουμε είναι δικό μας θέμα. Ποιους ανθρώπους θα θαυμάσουμε και θα μετατρέψουμε σε πρότυπα ζωής αφήνεται καθαρά στην κρίση μας. Εξάλλου εμείς αποφασίζουμε για εμάς.


Μαθητοφρένεια ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

6

Αξέχαστες στιγμές από μια εκδρομή όνειρο! ΡΕΠΟΡΤΑΖ Αναστασία Τζήμου - Αντώνης Καντάρης ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Ευριπίδης Ντίνας

Μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μας δυστυχώς τελείωσε. Φυσικά όλοι μας θα θέλαμε να κρατήσει περισσότερο καθώς οι στιγμές που ζήσαμε και τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν θα μας μείνουν αξέχαστα. Την πρώτη μέρα προσγειωθήκαμε στο Μόναχο μια από τις πιο μεγάλες πόλεις της Γερμανίας όπου επισκεφτήκαμε το μουσείο της BMW, το θερινό παλάτι και την πλατεία Marienplatz. Την επόμενη μέρα κάναμε ξενάγηση στην Πράγα όπου και είδαμε πανέμορφα κτίρια, το αστρονομικό ρολόι, περάσαμε από τη γέφυρα του Καρόλου και μετά μας άφησαν ελεύθερους στην πόλη. Το βράδυ πήγαμε σε ένα μεγάλο club στο Sasazu όπου περάσαμε υπέ-

ροχα. Χορέψαμε όλοι μαζί μιας και είναι η τελευταία μας χρονιά στο σχολείο. Την τρίτη ημέρα επισκεφτήκαμε το Karlovy Vary, κάναμε μια ξενάγηση στις πηγές με το ζεστό νερό και έπειτα ήμασταν ελεύθεροι. Το βράδυ πήγαμε στο Μαύρο Θέατρο στο οποίο περάσαμε τέλεια, γελάσαμε πολύ μαζί με τους καθηγητές μας. Ήταν κάτι διαφορετικό που μας εντ��πωσίασε όλους. Μετά το θέατρο μας άφησαν ελεύθερους στο κέντρο της Πράγας. Την τέταρτη μέρα επισκεφτήκαμε την Καστρούπολη και το ναό του όπου στο χώρο έξω από το ναό τηρήσαμε την παράδοση παίζοντας μακριά γαϊδούρα και κάνοντας παρέλαση. Ακόμη το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στο Hard Rock Cafe όπου

κάναμε τις πλάκες μας, γελάσαμε και για ακόμη μια μέρα περάσαμε αξέχαστα. Την πέμπτη ημέρα πήγαμε στη Βιέννη, κάναμε μια βόλτα στη παλιά πόλη, επισκεφτήκαμε το παλάτι της Μαρίας Θηρεσίας το οποίο αξίζει να επισκεφτείτε και μετά για λίγες ώρες ήμασταν ελεύθεροι στο κέντρο της πόλης. Το βράδυ πήγαμε στο κουβανέζικο στο οποίο μάθαμε με λίγη βοήθεια και ένα άλλο είδος χορού. Στο ξενοδοχείο όλες τις μέρες περάσαμε υπέροχα παίζαμε χαρτιά, χορεύαμε και γενικά δεθήκαμε πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Την τελευταία μέρα κάναμε μια ξενάγηση στη Δρέσδη και μια βόλτα ελεύθεροι στο εμπορικό. Έτσι κάπου εδώ η εκδρομή που περιμέναμε όλοι μας από την πρώτη μέρα

του σχολείου τελείωσε. Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους καθηγητές μας Χριστίνα Κιούρκα, Χρήστο Δημάδη και Ευθύμιο Πολύζο που χωρίς αυτούς δεν θα είχε πραγματοποιηθεί η εκδρομή μας στο εξωτερικό! Για άλλη μια φορά όλοι τους απέδειξαν ότι καθηγητές και μαθητές μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά σε μία ομάδα. Κατά την διάρκεια της εκδρομής η συνεργασία μας με τους καθηγητές ήταν άψογη, χωρίς να δημιουργήσουμε από την μεριά μας προβλήματα και να τους δώσουμε δικαίωμα να χαλάσει το κλίμα της εκδρομής. Από την μεριά τους ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν οποιαδήποτε στιγμή. Επίσης θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε για την εμπιστο-

σύνη που μας έδειξαν, αφήνοντάς μας ελεύθερους αρκετές φορές για να κάνουμε τις βόλτες και τα ψώνια μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μας παρείχαν καμία προστασία. Εδώ θα θέλαμε να τονίσουμε την προσφορά του Σχολείου διότι γνωρίζουμε την διαδικασία με την οποία μας βοήθησε για να πραγματοποιηθεί η εκδρομή. Τέλος ένα μπράβο για την πρόταση των συνοδών μας να πάμε στο Μόναχο, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Γερμανίας. Και σύμφωνα με την γλώσσα της νεολαίας ο χαρακτηρισμός που θα ήταν κατάλληλος για τους συνοδούς μας είναι ο εξής: “Είναι μέγιστοι”. Με άλλα λόγια, μία εκδρομή μόνοι τους.


Μαθητοφρένεια ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

7

ΥΨΩΣΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΣΟΥ, ΜΙΛΑ, ΔΩΣΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ

Η βία δεν έχει θέση στα σχολεία! ΡΕΠΟΡΤΑΖ | Μάχη Χατζή Εκδήλωση ενημέρωσης πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας την Τρίτη 6 Μαρτίου με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα Κατά της βίας στο σχολείο. Συμμαθητές μας μάς διάβασαν πληροφορίες σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό, αναφέρθηκαν σε διάφορα περιστατικά, ενώ η ενημέρωση πλασιώθηκε από σχετικά βίντεο και παρουσιάσεις. Στις απορίες μας απάντησε η ψυχολόγος κα. Φανή Κολονίτσιου. Σχολικό εκφοβισμό συνιστά η διαρκής βία -σωματική ή ψυχολογική- που διεξάγεται από ένα άτομο ή μία ομάδα εναντίον κάποιου ατόμου που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του στην παρούσα κατάσταση. O σχολικός εκφοβισμός (bullying) με άλλα λόγια είναι μια μορφή επιθετικής συμπεριφοράς κατά κανόνα εσκεμμένη και επιζήμια. Συχνά είναι επίμονη, κάποιες φορές συνεχιζόμενη επί εβδομάδες, μήνες ή ακόμη και έτη. Αυτοί που τον υφίστανται είναι πολύ δύσκολο να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Η εκδήλωση ξεκίνησε με τον χαιρετισμό του κ. Θωμά Λιάμπα, Διευθυντή Β/βάθμιας Εκπαίδευσης. Μας μίλησε για την βαρύτητα που πρέπει να δίνουμε σε φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού καθώς επίσης τόνισε πόσο σημαντική και αξιόλογη ήταν η πρωτοβουλία μας να οργανώσουμε μια τέτοια εκδήλωση. Στη συνέχεια, συμμαθητές μας διάβασαν περιστατικά μαθητών που έχουν γίνει

θύματα του σχολικού εκφοβισμού, παιδιών εκτός του σχολείου μας. Επίσης μας παρουσίασαν τα αίτια που οδηγούν έναν μαθητή σε τέτοιου είδους συμπεριφορά, καθώς και πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια συμπεριφορά. Μεγάλο ενδιαφέρον και την προσοχή όμως τράβηξαν τα βίντεο που προβλήθηκαν στην εκδήλωση. Αρχικά παρακολουθήσαμε το βίντεο ενός 13χρονου μαθητή που μοιράστηκε τη δική του ιστορία ως θύμα του σχολικού εκφοβισμού μέσω του διαδικτύου και η υποστήριξη του κόσμου ήταν μεγάλη. Με τα σημειώματα που είχε γράψει, μας έκανε να καταλάβουμε τα συναισθήματά του και την δύσκολη θέση που βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια που υπήρχε αυτή η συμπεριφορά των συμμαθητών του και τι συνέπειες είχε αυτό στη ψυχολογία του. Ακολούθησε προβολή αποσπάσματος από την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη “Πρωταγωνιστές” με θέμα το bullying. Με ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε το βίντεο με τις μαρτυρίες διάσημων ανθρώπων και καταλάβαμε πως ο καθένας αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τα άσχημα σχόλια, τις κακές κριτικές και συμπεριφορές. Με το τέλος της παρουσίασης όλοι είχαμε κάποιες ερωτήσεις στις οποίες απάντησε με προθυμία η κα. Φανή Κολονίτσιου, Ψυχολόγος του Κέντρου Πρόληψης “Ορίζοντες”. Συζήτησε μαζί μας και μας συμβούλεψε, καθώς μας είπε χαρακτηριστικά απ’ τα οποία μπορούμε να κατα-

λάβουμε αν ένας φίλος μας έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού, καθώς και τί πρέπει να κάνουν οι γονείς σε αυτές τις περιπτώσεις. Στη συζήτηση συμμετείχαν πολλά παιδιά αλλά και καθηγητές, κάτι που φανερώνει ότι πρόκειται για θέμα που πραγματικά ενδιαφέρει και απασχολεί τη σχολική κοινότητα. Παράλληλα με την εκδήλωση σε έναν τοίχο του σχολείου μας ο μαθητής της α' Λυκείου Βασίλης Γεωργούλας έκανε graffiti που απεικονίζει έναν μαθητή θύμα του bullying, που κάθεται μόνος του, φοβισμένος. Τα μηνύματα που υπάρχουν είναι η παρότρυνση στον μαθητή να μιλήσει και ότι κανένα είδος βίας δεν έχει θέση στο σχολείο. Την παρουσίαση είχαν αναλάβει οι μαθητές και μαθήτριες: Χριστίνα Μπαλογιάννη, Αναστασία Κώττα, Ευαγγελία Παπατζήκα, Δημήτρης Ζήσης, Αθηνά Πηλιτζίδου, Ελένη Χατζηλίου και Σωτηρία Παυλίδου, ενώ την επιμέλεια και την οργάνωση είχαν οι καθηγητές Δημήτρης Γουσόπουλος και Ματίνα Κυραλέου. Την εκδήλωση βιντεοσκόπησε ο μαθητής Κων/νος Τσιουμέλας. Το βίντεο είναι διαθέσιμο στη σελίδα της Μαθητοφρένειας στο Facebook αλλά και στο blog. Ήταν μία εκδήλωση που αφορούσε εμάς και από ό,τι φάνηκε άρεσε σε πολλούς καθώς μας ενημέρωσε και μας συμβούλεψε. Κυρίως όμως μας έμαθε ένα πράγμα: η βία δεν έχει θέση στα σχολεία!

ΜΙΛΑ!

Δεν είσαι μόνος!


Μαθητοφρένεια ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ

Ω, τι κόσμος, μπαμπά!

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος

8

Έναν χαλκά στη γλώσσα και τατουάζ στην πλάτη!

Αθηνά Πηλιτζίδου

Γράφει η Όλγα Μήτου

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Ανδρέας Λιάμπας Ένας δάσκαλος σε σχολείο στην Καλιφόρνια εγκατέλειψε τη δουλειά του και άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά του, για να μετακομίσει σε ένα νέο διαμέρισμα με μία 18χρονη μαθήτρια, με λιγότερα από τα μισά του χρόνια. Ο James Hooker συναντήθηκε για πρώτη φορά με τη 18χρονη όταν αυτή ήταν πρωτοετής στο σχολείο, αλλά υποστηρίζει ότι η σεξουαλική τους σχέση δεν άρχισε έως ότου εκείνη έκλεισε τα 18. Η μητέρα της Powers δήλωσε ότι έχει αποδείξεις ότι το ζευγάρι είχε ακατάλληλες σχέσεις πολύ πριν από την ενηλικίωση της και πιστεύει ότι ο James έκανε κατάχρηση της εξουσίας του ως δάσκαλος. Η τοπική αστυνομία ερευνά την καταγγελία. Το άκουσε και δεν το πίστευε μια 84χρονή όταν της ανακοίνωσαν ότι δεν μπορεί να ψηφίσει γιατί είναι ...νεκρή. Για ώρες παρέμεινε στο εκλογικό κέντρο του Fall River των ΗΠΑ μία 84χρονη, καθώς προσερχόμενη για να ψηφίσει τη «Σούπερ Τρίτη», την ενημέρωσαν πως ήταν νεκρή. Η Μορίν ΜακΚλόσκι είχε απογραφεί ως νεκρή, όπως την ενημέρωσε η εκλογική αντιπρόσωπος. «Με κοίταξε και είπε: Αχ, έχετε πεθάνει», δήλωσε η ΜακΚλόσκι χθες στον ραδιοφωνικό σταθμό WBZ. «Με είχαν τοποθετήσει στην λίστα των αποθανόντων», πρόσθεσε. Τελικά, όπως αποδείχθηκε είχε γίνει λάθος στη νέα απογραφή της πόλης. Το θέμα λύθηκε και η κυρία ΜακΚλόσκι ψήφισε, λέγοντας ότι θα ψηφίζει για πολλά χρόνια ακόμη. Το χωριό Ρασκουέρα της Καταλονίας, 900 κατοίκων, βρίσκεται σε μια από τις πιο γραφικές περιοχές της Ισπανίας και όπως αποφάσισαν οι Αρχές, θα νοικιάσουν γη για καλλιέργεια κάνναβης, μια επιχείρηση η οποία, όπως εκτιμάται, θα επιτρέψει στους κατοίκους του να αποπληρώσουν το χρέος τους, ύψους 1,3 εκατομμυρίων ευρώ σε δύο χρόνια.

Σκέψεις ψυχής

Η εφηβεία κατακλύζεται από ένα σωρό παράξενα συναισθήματα, όμορφες ανησυχίες, γλυκόπικρες ατασθαλίες και μέσα σ’ όλα αυτά η αίσθηση ότι είσαι αρκετά ικανός να αλλάξεις όλο τον κόσμο, όχι όμως τον εαυτό σου! Και τότε αποφασίζεις να αλλάξεις, να τολμήσεις κάτι νέο που θα σε κάνει να ξεχωρίζεις, να διαφέρεις από τους ομηλίκους σου. Έτσι η ορμή για επανάσταση αρχικά εκτονώνεται στα σκισμένα τζιν και τα περίεργα χτενίσματα. Όταν οι αλλαγές περιορίζονται στο ντύσιμο, τότε είναι απλά μια παροδική κρίση η οποία θα περάσει μαζί με την εφηβεία και το μόνο που θα προσφέρει είναι αστείες φωτογραφίες για μελλοντικά άλμπουμ. Τι γίνεται όμως όταν οι νέοι επιλέγουν να επέμβουν στο σώμα τους και το πρόσωπό τους πραγματοποιώντας μόνιμες αλλαγές όπως τα τατουάζ κατά κύριο λόγο αλλά και τα διάφορων ειδών piercing; Πριν μερικές δεκαετίες τα piercing και τα τατουάζ αποτελούσαν ταμπού για την κοινωνία και ήταν δείγμα παραβατικής συμπεριφοράς. Σήμερα η τάση αυτή έχει εξαπλωθεί ευρέως στις μαθητικές κοινωνίες και ολοένα και περισσότεροι μαθητές σπεύδουν να ... στολίσουν το σώμα τους μ’ αυτά. Η απόφαση για την απόκτ��ση ενός piercing ή ενός τατουάζ είναι, αν μη τι άλλο, σημαντική διότι τα αποτελέσματα είναι είτε μόνιμα είτε ημι ... μόνιμα, κάτι που συχνά παραβλέπουν οι έφηβοι. Έτσι σε μία περίοδο της ζωής τους που είναι αρκετά μεγάλοι για να θεωρούνται μικροί και αρκετά μικροί για να θεωρούνται μεγάλοι, παίρνουν την απόφαση. Είναι όμως η κρίση τους ικανή να τους οδηγήσει στη σωστή επιλογή ή επηρεάζονται από άλλους παράγοντες λειτουργώντας παρορμητικά; Η αλήθεια είναι πως όλοι σε μία τόσο εύθραυστη ηλικία έχουμε υπάρξει θύματα της μόδας ακολουθώντας τυφλά τις προσταγές της. Παρ’ όλα αυτά άλλοι ίσως να μην το μετάνιωσαν ποτέ και άλλοι πάλι αποφάσισαν να ξεφορτωθούν το piercing τους από τον πρώτο κιόλας μήνα.

Στην περίπτωση όμως των τατουάζ τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα γιατί το να αφαιρεθεί είναι αναμφίβολα επώδυνο και αρκετά δύσκολο ως πλαστική διότι το σημάδι του θα μείνει ή το δέρμα θα υποστεί αλλαγές σε εκείνο το σημείο. Βέβαια οι νέοι οι οποίοι έχουν piercing και τατουάζ δεν έρχονται αντιμέτωποι μονάχα με το καχύποπτο βλέμμα των περαστικών και την άδικη κριτική της κοινωνίας, αλλά και με το σχολικό τους περιβάλλον. Οι καθηγητές είναι επιφυλακτικοί με αυτούς τους μαθητές και ορισμένες φορές τους στιγματίζουν έμμεσα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το σχολείο επεμβαίνει στην εμφάνιση των μαθητών και απαγορεύει να φορούν τα σκουλαρίκια τις σχολικές ώρες ή απαιτεί να καλύπτουν τα τατουάζ. Κάτι τέτοιο είναι ανήκουστο γιατί διαταράσσει τις ισορροπίες μεταξύ μαθητών. Δίνει την εντύπωση ότι εκείνοι οι μαθητές δεν αρμόζουν στη σχολική κοινωνία και τους αποξενώνει από τα υπόλοιπα παιδιά, τους αντιμετωπίζει διαφορετικά απλά και μόνο γιατί έχουν ορισμένες διαφοροποιήσεις στο στυλ. Σε καμία περίπτωση το σχολείο δεν πρέπει να καθορίζει την εμφάνιση το μαθητή. Αν είναι έτσι ας επαναφέρουμε την ποδιά και τα κοτσιδάκια! Με το να επιβάλλει αλλαγές στην εμφάνιση των μαθητών περιορίζει την προσωπικότητά τους. Έτσι δημιουργείται ένα ομοιογενές σύνολο δίχως προσωπική έκφραση. Πάντα κάποιοι θα διαφέρουν και πάντα κάποιοι θα είναι εκεί να τους κατακρίνουν και να τους αμφισβητούν. Είτε η απόφαση είναι συνειδητοποιημένη για την απόκτηση ενός τατουάζ ή ενός piercing είτε επιπόλαια κάνεις δεν έχει το δικαίωμα να χαρακτηρίζει τα παιδιά αυτά αλήτες, ανήθικους, δήθεν πρωτοποριακούς. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για το σώμα του και μπορεί να το διαχειριστεί όπως αυτός θέλει. Μονάχα πριν πάρεις μια τέτοια απόφαση σκέψου, ενημερώσου, μάθε για τους κινδύνους και έπειτα αποφάσισε!

Άνθρωποι, ζωές, αξίες, χρήμα, κόσμος, κοινωνία! Όλα στις εκπτώσεις, όλα στο ξεπούλημα! Χαμηλές οι τιμές στο παζάρι της ζωής ... Ρίχνοντας μια ματιά τριγύρω, βλέπεις γκρίζα πρόσωπα, γκρίζες εικόνες, πινελιές μελαγχολίας παντού. Γιατί να ζούμε σ’ αυτό το μαύρο σύννεφο; Αναρωτιέσαι «ποιος φταίει;». Ένα συνοθύλευμα ιδεών πλημμυρισμένο στο εφηβικό μυαλό μας ταλανίζει τη σκέψη και τις επιλογές μας! Πώς να βρω το μονοπάτι για το καλύτερο αύριο; Η κοινωνία είναι βρόμικη πια, δεν έχει ποιότητα. Είναι μολυσμένη από μικρόβια (ανθρώπινη απληστία, φιλοχρηματία, κακώς εννοούμενη υπεροχή, αλαζονεία)! Κλείνει το μαγαζάκι, χτυπάει διάλυση. Και εμείς; Εμείς, η νέα γενιά, τι θα απογίνουμε; Βράζει το αίμα μας από μεράκι, από θέληση, θα μείνουμε όμως στάσιμοι; Όλοι οι έφηβοι που βρίσκονται στα τελευταία στάδια της εκπαιδευτικής τους φοίτησης αγωνιούν γι’ αυτά τα ζητήματα! Αν σήμερα κάθονται στα θρανία, αύριο θα αγωνίζονται στη βιοπάλη ως υποψήφιοι εργαζόμενοι, σύζυγοι, γονείς. Πού να βρουν παράδειγμα να ακολουθήσουν; Ανοίγοντας την τηλεόραση ακούμε συχνά για την πολιτική και την οικονομία ή μάλλον για την διαφθορά του κράτους μας. Από κει πηγάζει όλη αυτή η δυσαρέσκεια. Ακούμε ότι η Ελλάδα πνίγεται και ζητά βοήθεια και αντί να τη σώσουν την θάβουν πιο χαμηλά με ευκαιριακά και προσωρινά μέτρα που έχουν κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα το "κούρεμα". Όλα κόβονται, στένεψαν τα καλούπια. Πώς θα χωρέσουμε σ’ αυτά εμείς; Ανορθόδοξη μεν, αληθινή δε κάθε σκέψη μας να τα παρατή-

σουμε, να μεταναστεύσουμε, να ασχοληθούμε με παράδοξα τεχνάσματα και να εγκλιματιστούμε σε ανωφελή επαγγέλματα. Αυτά είναι τα θέματα στα πηγαδάκια των νέων, αυτές οι ανησυχίες τους. Όλοι τα σκεφτόμαστε, όλοι φοβόμαστε, όλοι βρισκόμαστε στην απόγνωση! Φθειρόμαστε και υποφέρουμε. Δε μπορεί να καταλάβει κανείς αυτόν τον φόβο μας, απλά γιατί δεν τον έχει ξαναζήσει. Μας πληγώνει πολλές φορές η ιδέα του να θέλεις, να μπορείς να γίνεις κάτι αλλά να μην σ’ αφήνουν! Να σ’ αφήνουν να ονειρεύεσαι και, όταν ξυπνάς, να σου σερβίρουν ένα κρύο πιάτο άρνησης. Η ψυχολογία είναι πεσμένη, απελπισία και ματαιοδοξία εγείρεται στο νου. Παρόλα αυτά μια κρυφή και υπόγεια ελπίδα παραμένει. Αυτή είναι που κρατάει και τα στυφά χαμόγελα στα χείλια μας. Μια τελευταία απόπειρα, μια τελευταία συμμετοχή στον αγώνα για να επιτύχουμε! Να γίνουμε κάποιοι! Να διεισδύσουμε στο σύστημα και να τούς πολεμήσουμε μέσα από αυτό, διότι όσο είμαστε έξω δεν υπάρχουμε, δε μπορούν να μας δουν! Εμείς θα ρισκάρουμε, για να τούς περάσουμε γυαλιά, για να μην αφήσουμε νηστικά τα δικά μας παιδιά. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε υπεύθυνοι θα ‘ναι πάλι αυτοί που πιθανώς με ένα νέο "κούρεμα" θα μας αφήσουν "φαλακρούς", ανθρώπους φθηνούς, διεφθαρμένους. Μα τα σχιστά χαμόγελά μας ακόμα αντέχουν. Θα παλέψουμε και αν δεν τα καταφέρουμε το κρίμα σ’ αυτούς που μας κατάντησαν πένητες και αδαείς, ανίκανους χωρίς αξίες και ήθος αλλά "παράξενους ταξιδιώτες" με πυξίδα την επιβίωση. Έννοιες βαριές ,που πονάνε, σημαδεύουν κι όμως αγγίζουν !


Μαθητοφρένεια #22