Issuu on Google+

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ - ΕΤΟΣ Β΄ - 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 - ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ: 19 - ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ: 1 €

ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ

Σε μια όμορφη γιορτή η Μαθητοφρένεια έκοψε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ Ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ζώο που υπάρχει. Δε συμφωνείτε; σελίδα 2

«Είσαι χοντρός! Δεν σε θέλουμε στην ομάδα μας! Πώς είναι έτσι τα αυτιά σου; Τον Ντάμπο έχεις αδελφό; Έχεις προσέξει ποτέ τα πόδια σου; Σαν καλαμάκια μοιάζουν!»

Φροντιστήρια: δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη!

σελίδα 5

σελίδα 3

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος σελίδα 8 σελίδα 8

βιβλιο θήκη

Απόψεων

Κωνσταντίνα Παλιούρα “Πρώτα ο μαθητής” ... ξεπαγιασμένος! Βασίλης Βασιλόπουλος Κυνήγι: Φίλος ή εχθρός της φύσης; Κων/νος - Δημ. Τσιουμέλας Στρατιωτική πειθαρχία ή χάος! σελίδα 4

σελίδα 3

Μια τεράστια βασιλόπιτα και πολύ κέφι στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας που οργάνωσε η Μαθητοφρένεια. Το φλουρί έτυχε στον μαθητή της β΄λυκείου Σπύρο Τσοκαλίδη. Τραγουδήσαμε, χορέψαμε και ευχηθήκαμε μια καλή χρονιά με υγεία και χαρά για όλους και πολλές δημοσιογραφικές επιτυχίες για την εφημερίδα μας! σελίδα 5

σελίδα 3

Πρωταθλητές ... από κούνια! Σχολείο, φροντιστήριο, μαθήματα, διαγωνίσματα και όμως βρίσκουν χρόνο να ασχολούνται ... επαγγελματικά με το άθλημα που αγαπούν. Δεν έχουν τελειώσει ακόμη το σχολείο αλλά ήδη έχουν εμπειρίες από πανελλήνιους αγώνες κι έχουν γνωρίσει σημαντικές διακρίσεις. Μαθητές και μαθήτριες του σχολείου μας, μιλούν για το αγαπημένο τους άθλημα, παρουσιάζουν τις διακρίσεις που ως τώρα είχαν και περιγράφουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν συνδυάζοντας διάβασμα και άθληση. Γιατί τα αγαθά κόποις κτώνται! σελίδες 6 - 7


Μαθητοφρένεια ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

2

Ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ζώο που υπάρχει! Δε συμφωνείτε;

Εβελίνα Πιπέργια Αρχισυντάκτρια

Ε

πηρεασμένη σαν παιδί κι εγώ από την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη σχετικά με τις μεταμοσχεύσεις, αποφάσισα να μοιραστώ με σας δυο σκέψεις μου. «Ελλάδα, πρώτη στα τροχαία, τελευταία στις μεταμοσχεύσεις, ΓΙΑΤΙ;» Είναι αξιοπερίεργο για το πώς οι άνθρωποι κυριεύονται από τον θάνατο, όταν χάσουν κάποιον δικό τους, και δεν βλέπουν την ζωή που μπορεί το περιστατικό να προσφέρει. Ίσως είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε το κακό που συνέβη και όχι το καλό που μπορούμε να προκαλέσουμε. Έχουμε αναλογιστεί ποτέ πως ίσως ένα κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να βοηθήσει έναν συγγενή, έναν φίλο ή έναν συμμαθητή μας; Ή μάλλον έχουμε αναλογιστεί ότι μπορεί εμείς να βρεθούμε στη θέση του λήπτη κάποια στιγμή; «Νιώθω ότι μέσα μου ζει ένα κομμάτι από αυτό το παλικάρι», δηλώνει λήπτης νεφρού. Τι μας εμποδίζει από το να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας; Μήπως αυτή η ιδέα δεν έχει ωριμάσει στην ελληνική κοινωνία; Παρότι η εκκλησία έχει δώσει τη συγκατάθεση της στις μεταμοσχεύσεις, δεν φαίνεται η ίδια να παράγει έργο. «Από την εκκλησία περιμένουμε ενεργό ρόλο, όχι παθητικό ναι». Από την άλλη μεριά όλη η καλή θέληση πάει χαμένη λόγω έλλειψης τεχνικού εξοπλισμού στα ελληνικά νοσοκομεία. «Το παράδοξο στην χώρα μας είναι ότι δεν υπάρχουν κρεβάτια για τους ζωντανούς στην Εντατική, θα υπάρχουν για τους νεκρούς;» Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι (;) που προσπαθούν να μετατρέψουν αυτή την ιερή πράξη σε χρήμα και κέρδος. Ειδικά στις ανα-

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΕΚΔΟΣΗΣ

Δημήτρης Γουσόπουλος Φιλόλογος Δήμητρα Κωσταρέλλου Φιλόλογος

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γιώργος Δημητριάδης Πληροφορικός

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ

Εβελίνα Πιπέργια Ελένη Χατζηλίου Αλεξάνδρα Παπανίκου

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Αθηνά Πηλιτζίδου Ρένια Τσίπη Ανδρέας Λιάμπας Χριστίνα Παπανικολάου Αναστασία Παπανικολάου Αναστασία Κώττα Μαρία Μπέλτσιου Μαρία Μπέλλου Αθανασία Κριθαριώτη Θωμαή Φιλιοπούλου Κων/νος - Δημ. Τσιουμέλας Ανδρομάχη Χατζή Χρήστος Σέτζας Εύη Νερκίζογλου

τολικές χώρες και την Ασία παρατηρούνται περιστατικά ευθανασίας για εκμετάλλευση των οργάνων. Επιχείρηση πολύ «κερδοφόρα» για μερικούς. Μετριέται όμως σε χρήμα η ζωή; Αν και δεν έχω πεισθεί για την «οικονομική» κρίση, για την κρίση ανθρωπισμού είμαι σίγουρα πεπεισμένη. Όταν το κέρδος και το χρήμα χρησιμοποιεί τους ανθρώπους, αντί να γίνεται το αντίθετο, οι ηθικές αξίες εκφυλίζονται με αποτέλεσμα το χρήμα να έρχεται ενάντια στο πολυτιμότερο αγαθό: τη ζωή. Τα προαναφερθέντα γεγονότα με κάνουν να θέλω να απαρνηθώ την ανθρώπινη φύση μου αν μοιάζει με αυτή αυτών των ανθρώπων. Μήπως ο σημερινός πολιτισμός δεν είναι αυτός που ταιριάζει στην ανθρώπινη ύπαρξη; Ο διαχωρισμός τελικά του ανθρώπου από τα ζώα είναι πολύ λεπτός και σε τέτοιες περιπτώσεις πιστεύω δεν υπάρχει καν. Όταν σαν άνθρωποι ξεχνάμε τις αρχές και τις αξίες που μας διακρίνουν από τα ζώα, τότε είμαστε απλά ΖΩΑ. Για να κλείσω μ’ αυτό που άρχισα. Αν και ακόμη ως χώρα υπολειπόμαστε κατά πολύ από το επιθυμητό, αισίως με θετικό απολογισμό μεταμοσχεύσεων έκλεισε το 2011 σύμφωνα με τον ΕΟΜ (Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων). Τα ποσοστά της χρονιάς που πέρασε αποτελούν αισιόδοξη προοπτική και δίνουν τη δυνατότητα για τοποθέτηση υψηλότερων στόχων για το 2012. Η Ιδέα της Δωρεάς Οργάνων φαίνεται ότι σιγά σιγά γίνεται συνείδηση στη σκέψη του κόσμου, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της προσφοράς και του αλτρουισμού. [Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα το μεταμοσχεύσεων στο http://www.eom.gr/] Η Μαθητοφρένεια είναι σχολική εφημερίδα των μαθητών και των μαθητριών του 2ου Γενικού Λυκείου Γρεβενών. Ο χαρακτήρας της είναι μη κερδοσκοπικός. Τα έξοδα της εφημερίδας καλύπτονται από χορηγίες και διαφημίσεις προϊόντων, επιχειρήσεων ή προσώπων, για τα οποία δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα προβολής σύμφωνα με την κείμενη ελληνική νομοθεσία. Κάθε παιδί έχει το απόλυτο δικαίωμα να δημοσιεύσει οτιδήποτε επιθυμεί χωρίς διάκριση και χωρίς λογοκρισία. Δικαίωμα δημοσίευσης έχουν και όλοι οι καθηγητές του σχολείου μας αλλά και μέλη της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι τυχόν επεμβάσεις στα υπό δημοσίευση κείμενα θα αφορούν την έκτασή τους και μόνο, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου. Αποκλείονται κείμενα προπαγανδιστικού, υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου ή κείμενα που κατά την κρίση της συντακτικής ομάδας δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται στη Μαθητοφρένεια απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και μόνο, και σε καμιά περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αυτή είναι και η θέση της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας ή του επιβλέποντος καθηγητή ή της Διεύθυνσης του σχολείου.

“Είναι μια ώρα δύσκολη, της ... βαθμολογίας η ώρα”, “Τέρμα τα ψέματα”, “Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του”, “Εδώ πληρώνονται όλα” ... και επειδή δε μου ρχονται άλλα σχετικά αλλά και για όσους δεν κατάλαβαν ακόμη: την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου παίρνουμε βαθμούς και ... “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”!

τι θέλει να πει ... ο ποιητής; Mια ξανθιά πιάνει επιτέλους την πρώτη της δουλειά και νιώθει πολύ υπερήφανη. Την πρώτη μέρα θέλοντας να αποδείξει την αξία της στα καινούρια της αφεντικά, αποφασίζει να τους κεράσει τον καφέ. Παίρνει λοιπόν ένα μεγάλο θερμός και πηγαίνει στην καφετέρια απέναντι και ρωτάει τον καφετζή: - Χωράει αυτό το θερμός πέντε καφέδες; - "Ναι", της λέει αυτός - "Ωραία τότε. Δώσε μου τρεις σκέτους, έναν με γάλα και έναν ντεκαφεϊνέ! Πάει μια ξανθιά στον πάγκο δανεισμού της Βιβλιοθήκης και λέει: - Δανείστηκα ένα βιβλίο την προηγουμένη βδομάδα, αλλά ήταν το πιο βαρετό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ. Δεν είχε καθόλου υπόθεση, είχε ωστόσο υπερβολικά πολλούς χαρακτήρες. - Ώστε εσείς λοιπόν μας πήρατε τον τηλεφωνικό κατάλογο!

Ξέρω ότι κι εσύ σε κάθε διάλειμμα στήνεσαι στο παράθυρο περιμένοντας τον επόμενο που θα πέσει φαρδύς πλατύς στο ... παγοδρόμιο της αυλής. Ανάμεσά τους, έμαθα, ήταν και δυο καθηγητές. Ποιοι;

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

Κάνει την πάπια Στη βυζαντινή εποχή, εκείνος που κρατούσε τα κλειδιά του παλατιού ονομαζόταν Παπίας. Με τον καιρό, το όνομα αυτό έγινε τιμητικός τίτλος και δινόταν στους έμπιστους αυλικούς. Ο Παπίας είχε κάθε δικαίωμα να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον αυτοκράτορα, να τρώει και να κουβεντιάζει μαζί του. Όταν ο αυτοκράτορας του παλατιού ήταν ο Βασίλειος ο Β', Παπίας έγινε ο Ιωάννης Χανδρινός, ένας σκληρός άνθρωπος, ύπουλος και ψεύτης. Συνήθιζε να διαβάλλει τους πάντες και με τον καιρό έγινε το φόβητρο όλων. Όταν κάποιος παραπονιόταν πως αδικήθηκε, ο Χανδρινός προσποιούνταν τον έκπληκτο και τα μάτια του βούρκωναν. Φυσικά, πολύ σύντομα, το παλάτι κατάλαβε τη διπροσωπία του και από εκεί και έπειτα όταν κάποιος έκανε τον ανήξερο, οι φίλοι του έλεγαν ειρωνικά: «Ποιείς τον Παπίαν».

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ

Ο Μητροπολίτης Γρεβενών κ.κ. Σέργιος και ο Δήμαρχος Γρεβενών κ. Δημοσθένης Κουπτσίδης τη Δευτέρα 30/1 βράβευσαν τους πρωτεύσαντες μαθητές κάθε τάξης των σχολείων του Ν. Γρεβενών σχολικού έτους 2010-2011. Ανάμεσά τους και οι δικοί μας: Μαρία Μπέλτσιου (α΄λυκείου), Ανδρέας Ψευτογκάς (γ΄λυκείου) και Θέλμα Μιχαλοπούλου (β΄λυκείου). Σε κάθε παιδί δόθηκε έπαινος και χρηματικό βραβείο 250 ευρώ.


Μαθητοφρένεια ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

3

της Ελένης Χατζηλίου

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΩΤΤΑ Ένα είδος "μίνι πολέμου", θα λέγαμε, έχει ξεσπάσει ανά��εσα στους εκπαιδευτικούς σχολείου και στους εκπαιδευτικούς φροντιστηρίου. Οι πρώτοι, δε χάνουν ευκαιρία να υποβαθμίσουν το ρόλο της "παραπαιδείας" και να πετάξουν το καρφάκι τους, λέγοντας πως αδικαιολόγητα δίνουμε με-

γαλύτερη βάση στα φροντιστήρια παρά στα μαθήματα του σχολείου. Ίσως, τελικά να μην έχουν και τόσο μεγάλο άδικο. Τι μπορούμε όμως να κάνουμε εμείς, όταν το ίδιο το σύστημα μάς ωθεί στην λεγόμενη παραπαιδεία; Και, κατά πόσο μπορεί πλέον να θεωρούνται παραπαιδεία τα μαθήματα φροντιστηρίου, εφόσον έχουν γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία μας στην τόσο απαιτητική διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων; Καλώς ή κακώς, για κάποιους άλλους, η "παραπαιδεία" έχει γίνει τρόπος ζωής. Είναι κάτι που δεν το επιλέγουμε αλλά μας επιβάλλεται. Πρόκειται για μια επιλογή χωρίς εναλλακτικές. Μια επιλογή ανάγκης. Θεωρείτε πως οι γονείς μας έχουν την ευχαρίστηση να σπαταλάνε άσκοπα τα χρήματά τους, απλά και μόνο για να παραφορτώνουν τον εγκέφαλό μας με περίσσιες γνώσεις και πληροφορίες, σε εξαντλητικό βαθμο; Φαντάζει αστείο, κάποιος που θα είχε την επιλογή να μην δαπανήσει τόσα χρήματα, να μην την εκμεταλλευόταν. Όμως, πλέον

ο δρόμος της επιτυχίας είναι μονόδρομος! Δεν φταίνε ούτε οι

καθηγητές που διδάσκουν στα σχολεία ούτε τα ίδια τα σχολεία. Δυστυχώς όμως, το σύστημα δεν αφήνει άλλες επιλογές. Αν θέλουμε να πετύχουμε στο στόχο μας, θα κάνουμε μάθημα και δυο και τρεις ώρες επιπλέον το απόγευμα στα φροντιστήρια. Ή μήπως πιστεύετε ότι εμείς διασκεδάζουμε το γεγονός να αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας μας; Φυσικά, κι εμείς θα

προτιμούσαμε να επαρκούν οι ώρες της σχολικής διδασκαλίας και να μην καταφεύγουμε στις πόρτες των φροντιστηρίων. Ποιος μαθητής, άλλωστε, δεν θα επιθυμούσε να αντικρίζει ένα σταθερό εκπαιδευτικό σύστημα που, χωρίς τις συνεχείς αλλαγές και μεταρρυθμίσεις του, θα μας εξασφάλιζε μια μελλοντική σιγουριά και θα μας καθησύχαζε, παρά

να μας κόβει συνεχώς τα φτερά και να μας απελπίζει για το μέλλον μας; Κανείς!

Τι να τους κάνω τους εχθρούς, όταν έχω τέτοιους φίλους; της Μαρίας Μπέλτσιου

Σ

την Ελλάδα υπάρχει μια διαδεδομένη άποψη πως «είσαι ό,τι δηλώνεις». Έτσι ο καθένας μπορεί να δηλώσει ότι είναι οτιδήποτε και οι υπόλοιποι άκριτα να το αποδεχθούν. Έτσι όλοι μας αναφέρουμε κατά διαστήματα πως έχουμε μια συγκεκριμένη ιδεολογία, κάποια ''πιστεύω', κάποιες αξίες με τις οποίες συμφωνούμε και υποθετικά τηρούμε. Οι περισσότεροι χαρακτηρίζουμε τους εαυτούς μας ρεαλιστές, ακτιβιστές οικολόγους, ριζοσπάστες, διαφορετικούς απο το κάθε απλό άτομο και σίγουρα επαναστάτες.. Και πόσο ωραία ακούγονται όλα αυτά. Πόσο καλή εντύπωση δημιουργούμε στους συνομιλητές μας:''Ααα αυτός/-ή είναι ώριμο άτομο, άκου αξίες που έχει: ρεαλισμός, οικολογία, οξυδέρκεια κτλ κτλ κτλ.'' Όμως είμαστε τελικά ακριβώς αυτό που δηλώνουμε ότι είμαστε; Σε ορισμένους «οικολόγους» σίγουρα έχει τύχει, ενώ κάθονται χαλαροί σε κάποιο παγκάκι με την παρέα τους τρώγοντας ή πίνοντας κάτι, ασυναίσθητα κάποια στιγμή να πετάνε τα σκουπίδια ΤΟΥΣ [χαρτοπετσέτες, κουτάκια αναψυκτικού κτλ] είτε πίσω απο το παγκάκι είτε από κάτω ή μπορεί και να τα σφηνώσουν στα κενά των ξύλων του. Επίσης, πιθανό είναι μόλις μασήσουν την τσίχλα, να πετάξουν το χαρτάκι της κάτω και αργότερα να φτύσουν και αυτήν στο δρόμο ή να την κολλήσουν στο παγκάκι που αύριο θα πάνε και πάλι να καθήσουν με κίνδυνο να γίνει αυτοκόλλητη με το καινούριο τους τζιν. Ακόμη, ίσως αφήνουν το φως στο δωμάτιο ανοιχτό ενω έχουν πάει να φάνε στην κουζίνα, το νερό στην βρύση τρέχει άσκοπα, ενώ πλένονται κτλ. Τρομερό οικολογικό πνεύμα! Συγχαρητήρια! Πολλοί δηλώνουν επαναστάτες/τριες. Αρκετοί από αυτούς κάνουν κατάληψη, ενώ είναι ανίκανοι να σου παραθέσουν τους λόγους που

το επέλεξαν, άλλοι μαθητές δεν διαβάζουν γιατί είναι ενάντια στο εκπαιδευτικό σύστημα [Αμόρφωτούς σας θέλουν ρε! Χάρη τους κάνετε!], πολλοί πάλι φορώντας ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ, εξαγριωμένοι δήθεν με την πολιτική και τους πολιτικούς καταστρέφουν περιουσία απλών πολιτών. Έχουν άραγε σκεφτεί ποτέ σε τι ωφελεί κάτι τέτοιο; Ή ακόμη καλύτερα, έχουν σκεφτεί ΓΙΑΤΙ το κάνουν; Ή απλώς σε μια προσπάθεια να ξεχωρίσουν, να φανούν «μάγκες» δέχτηκαν οτιδήποτε τους «πλάσαραν» οι υπόλοιποι; Ακόμη, μεγάλος αριθμός ατόμων σε κάθε συζήτηση που κάνουν αναφέρουν γύρω στις 5-6 φορές πως είναι διαφορετικοί απο την μάζα. Μήπως όμως τελικά αυτοί οι ίδιοι είναι που έχουν 1000 φωτογραφίες στο facebook, παίζουν ακατάπαυστα επι ώρες psp, κοτσομπολεύουν τους πάντες και τα πάντα, γκρινιάζουν συνεχώς με αποτέλεσμα να φτάνουν τους φίλους τους στα άκρα; Μήπως και αυτοί κάνουν αυτό που κατηγορούν; Ίσως ναι, ίσως και όχι ... Πάντως απο τους πιο μεγάλους υποκριτές και αυτούς που μπορούν να σε πληγώσουν πιο εύκολα και πιο βαθιά είναι οι υποτιθέμενοι «κολλητοί» φίλοι. Άτομα τα οποία υπόσχονται πως μπορείς να τους εμπιστευτείς και μόλις κάνεις το λάθος και τους μιλήσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου όλο το σχολείο ξέρει τα μυστικά σου. Οταν είστε μαζί θάβουν τους υπόλοιπους μα όταν είναι με κάποιον άλλο σίγουρα θάβουν εσένα. Και η απόλυτη γελοιοποίηση είναι στο facebook, όπου αυτοί οι φίλοι/«φίδια» στέλνουν συνεχώς φιλάκια, καρδούλες, μηνύματα όπως ''agp mm, latreia mm, 4uxh mm...'' σε διάφορους τοίχους και σε σχόλια φωτογραφιών αλλά απο μέσα τους σκέφτονται τα χειρότερα. Εκμεταλλευτές και συμφεροντολόγοι ... και ναι, είναι πολλοί και κυκλοφορούν ανάμεσά μας ...

Ο ρατσιστής άνθρωπος είναι συνήθως δογματικός δηλαδή υποστηρίζει τυφλωμένος τις απόψεις τους χωρίς να τις αιτιολογεί ή να τις τεκμηριώνει. Εσείς πόσα τέτοια άτομα συναντάτε γύρω σας; Ο ρατσισμός όχι μόνο οξύνει τα πάθη αλλά δημιουργεί συγκρούσεις, διενέξεις και μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στη βία. Δεν υπάρχουν ‘’ράτσες’’ ανθρώπων. Υπάρχει ένα ενιαίο ανθρώπινο γένος. Υπάρχουν άνθρωποι μόνο που μέσα από τη διαφορετικότητα τους χτίζουν αυτό το όμορφο και ανεπανάληπτο οικοδόμημα που λέγεται ανθρωπότητα. Είναι η αίγλη, η ακτινοβολία και το γόητρο που έχει το κάθε άτομο ή κοινωνία. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να κρίνει. Όχι όμως να εμποδίσει κάποιον να εκφράσει … να πιστέψει … να γίνει το οτιδήποτε. Η δημοκρατία όταν είναι πραγματική και όχι κίβδηλη είναι το αντίδοτο του ρατσισμού, γιατί η δημοκρατία διακηρύσσει τον διάλογο, την ανεκτικότητα προς τον ξένο και τον διαφορετικό, την πολυφωνία, την αγαστή συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετική θρησκευτική, φυλετική, κοινωνική ή πολιτική ταυτότητα. Όμως αναγνώρισε κανείς στην ουσία και στην πράξη κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Γιατί στα λόγια όλα είναι ρόδινα! Ο ρατσισμός είναι στενά συνυφασμένος με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και την πολιτική υποβάθμιση μιας χώρας. Μια παιδεία που είναι μόνο τεχνοκρατική και όχι ανθρωπιστική κάνει τους ανθρώπους επιρρεπείς προς τον ρατσισμό. Αλλά και η κυριαρχία της υποκουλτούρας ή και η παντελής έλλειψη κουλτούρας κάνει τους ανθρώπους πιο εγωιστικούς και απόλυτους στις απόψεις τους. Μια καλή λύση; Το θέατρο, ο κινηματογράφος, οι τέχνες γενικότερα, που λόγω των παγκόσμιων μηνυμάτων φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά, δημιουργούν γέφυρες επικοινωνίας και αποσοβούν τον ρατσισμό. Οι ψυχές των ανθρώπων ενώνονται και ταυτόχρονα αναπτύσσεται η κριτική σκέψη. Όσον αφορά το άτομο, είναι αναγκαίο να διαθέτει αυτοκριτική για να οδηγηθεί άμεσα στην αυτογνωσία και να συνειδητοποιήσει την ισοτιμία του με τους υπόλοιπους. Ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να επιστρέψουμε στις παραδοσιακές αξίες μας που θα μας ανυψώσουν ηθικοπνευματικά και θα μας υπενθυμίσουν τη χαμένη μας ευαισθησία.


Μαθητοφρένεια ΑΠΟΨΕΙΣ

4

● ● ● ● ● ● ● Βιβλιοθήκη

Απόψεων ● ● ● ● ● ● ●

“Πρώτα ο μαθητής” ... ξεπαγιασμένος!

Κυνήγι: φίλος ή εχθρός της φύσης;

της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΠΑΛΙΟΥΡΑ

του ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Η

φετινή σχολική χρονιά μας επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Έκτος από τις περίφημες αλλαγές που έγιναν στο εκπαιδευτικό σύστημα, εμφανίζεται κάθε λίγο και λιγάκι μπροστά μας το οικονομικό πρόβλημα που έχει η χώρα και φυσικά πλήττει και τα σχολεία! Στην αρχή υπήρχε ένα μικροπροβληματάκι με τις φωτοτυπίες, αλλά μπορώ να πω ότι ξεπεράστηκε (σχεδόν ανώδυνα). Επειδή όμως, όπως φαίνεται, τα προβλήματα τέλος δεν έχουν στη χώρα αυτή και στην πολύπαθη εκπαίδευση καλούμε την κυρία Διαμαντοπούλου (την αξιότιμη Υπουργό Παιδείας) να μας λύσει άλλο ένα, αφού η ίδια είχε τονίσει ότι ενδιαφέρεται μόνο για το καλό του μαθητή. Κάποιος βέβαια θα πρέπει να της υπενθυμίσει ότι μερικά πράγματα όσο και αν αλλάζουν οι εποχές είναι σταθερές ανάγκες των μαθητών «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων ...». Και αφού αναφέρθηκα σ' αυτήν την τόσο ωραία και μικρή λεξούλα (την εποχή εννοώ, αν δεν το κατάλαβες) μην ξεχνάμε πως είμαστε στην καρδιά του χειμώνα! Βέβαια, θα μου πεις, πώς να το ξεχάσουμε, όταν το αισθανόμαστε στο κοκαλάκι μας που τουρτουρίζει κάθε μέρα. Κι ενώ εμείς το θυμόμαστε τακτικά, το Υπουργείο Παιδείας και το άλλο το … (και μόνο η λέξη με αγριεύει) … το Οικονομίας φαίνεται να το ξεχνά ή να μην το ενδιαφέρει. Ο καιρός όμως λίγο νοιάζεται για τα οικονομικά μέτρα την κυβέρνησης και έτσι η θερμοκρασία είναι κάθε μέρα υπό το μηδέν στο νομό μας. Οι μαθητές, όπως είναι το καθήκον τους άλλωστε, πάνε κανονικά σχολείο, ��ερικές μέρες

με μία ώρα καθυστέρηση λόγω παγετού (αμ δε λύνονται έτσι τα προβλήματα του κρύου). Τα σχολεία ως γνωστόν είναι μεγάλα κτήρια και στεγάζουν πολλούς μαθητές. Πώς λοιπόν θα κάνουν μάθημα όλοι αυτοί αφού τρέμουν σαν τα ψάρια; Βεβαίως η κυρία Διαμαντοπούλου ενδιαφέρεται για το καλό του μαθητή αλλά σε ποια πλαίσια δε μας εξήγησε. Μη μου πείτε πώς πιστεύει και αυτή πως το κρύο κάνει καλό στο δέρμα και αποφάσισε να μας «καταψύξει» για το καλό μας! Εεεε, τότε είναι αχαριστία που διαμαρτυρόμαστε…! Όπως και να έχει επειδή στην ηλικία μας δε χρειαζόμαστε ενισχυτικά νεότητας (η ίδια πάλι αν θέλει μπορεί να το δοκιμάσει), συνεχίζω: τι νόημα έχει να ανάβουν τα καλοριφέρ για 2 ώρες; Ποιόν θέλουν να ξεγελάσουν; Άραγε για ποιον μαθητή μιλάνε, όταν το σλόγκαν του Υπουργείου λέει “πρώτα ο μαθητής”; Για τον ξεπαγιασμένο; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα θέλαμε πολύ να απαντηθούν αλλά δυστυχώς όποια απάντηση κι αν δοθεί θα θεωρηθεί λειψή, γιατί απλά δε θα είναι λογική. Έτσι όπως ήρθαν λοιπόν τα πράγματα εμείς θα πρέπει να αντέξουμε έναν ολόκληρο χειμώνα το κρύο επειδή επιβλήθηκαν ιδιοφυείς περικοπές και στους σχολικούς προϋπολογισμούς από ιδιοφυέστατους πολιτικούς! Πριν κλείσω όμως θα ήθελα να θέσω ακόμα ένα ερώτημα στην Υπουργό Παιδείας μας (!). Κυρία Διαμαντοπούλου μας, αλήθεια, και σε εσάς στο γραφείο σας κλείνει το καλοριφέρ απ’ τις 10; Δηλαδή έχετε την ίδια ζέστη με εμάς; Και μην απαντήσετε ναι, γιατί τέρμα τα ψέματα για όλους σας!

Τ

ο κυνήγι είναι ένα χόμπι όπως όλα τα άλλα, δυστυχώς όμως είναι παρεξηγημένο από πολλούς και κανείς από αυτούς που το κατακρίνουν ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να το μάθει προσωπικά αλλά όλοι αρκέστηκαν σε ό,τι άκουγαν από κάποιους ανίδεους που υποστήριζαν φανατικά πως το κυνήγι είναι βλαβερό και πως οι κυνηγοί κάνουν καταστροφές στην φύση. Οι απόψεις αυτές που συχνά διατυπώνονται τους «αποπλάνησαν» και τους έστρεψαν εναντίον του κυνηγιού. Αν ήξεραν όμως πως πολλές σοβαρές οικολογικές εταιρείες και οργανώσεις με τη βοήθεια των κυνηγών καταφέρνουν να βοηθήσουν πολύ τη φύση και το περιβάλλον … ίσως και να άλλαζαν γνώμη. Ας δούμε όμως αρχικά τι είναι ο κυνηγός. Είναι αυτός που μαζί με το σκύλο του θα περιπλανηθεί, θα εξερευνήσει και ταυτόχρονα θα αναζητήσει τρόπους: α) για ένα καλύτερο περιβάλλον και β) για να έχει αυτός και οι απόγονοί του κυνηγοτόπια όπου θα μπορεί να κυνηγήσει και να χαρεί το χόμπι του. Ο σωστός θηρευτής (κυνηγός) μπορεί να καταλάβει πότε πρέπει να υποχωρήσει και πότε να διεκδικήσει το θήραμά του. Επίσης θα μπορέσει να δώσει λύσεις για πολλά κυνηγετικά θέματα και προβληματισμούς που είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν στην πορεία του. Ο σωστός κυνηγός θα υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους συν - κυνηγούς του (σε περίπτωση που παρουσιαστεί κίνδυνος) για να δείξει ότι οι κυνηγοί είναι μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούν ένα χόμπι και το υποστηρίζουν μέχρι τέλους αλλά πάνω

από όλα αγαπούν κάθε ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη και κυρίως τον άνθρωπο. Ο κυνηγός, όσο και αν αυτό ακουστεί παράξενο σε κάποιους, είναι ο πρώτος που φροντίζει και αγαπά τη φύση και αυτό γιατί αυτός «ζει» μέσα στη φύση και πρέπει να την προστατέψει, για να μπορεί να συνεχίζει να κυνηγά, αλλά και να μπορέσει να διδάξει και τους άλλους να το κάνουν αυτό. Οι κυνηγοί, σίγουρα δεν είναι τέλειοι όπως άλλωστε κι όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη, αλλά οι πιο πολλοί μπορούν να γίνουν σωστοί, αν ήδη δεν είναι, και να είμαστε περήφανοι γιατί μέσα από το κυνήγι πιστεύουμε ότι μπορούμε να προστατεύσουμε το περιβάλλον. Και για να προλάβω την απορία σας: μπορούν οι κυνηγοί να προστατέψουν το περιβάλλον; Αναμφισβήτητα ΝΑΙ. Και να ο τρόπος: Οικολόγοι και κυνηγοί μπορούν να συνεργαστούν, και μαζί να καταπολεμήσουν τα προβλήματα της φύσης και του περιβάλλοντος. Ίσως αν δημιουργήσουν μαζί εθελοντικές ομάδες που θα διενεργούν αναδασώσεις, κατά διαστήματα, στις απέραντες εκτάσεις που η δολοφονική πυρκαγιά καταστρέφει, θα συντελούσαν αποφασιστικά στην αναζωογόνηση της φύσης. Να γίνουμε, οικολόγοι και κυνηγοί, «συνεταίροι» στην αναγέννηση του δάσους και όχι μόνο! Με τη συμπαράσταση όλων όσων θέλουν να μας υποστηρίξουν μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, να ακούσουμε προτάσεις και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας προς το καλύτερο και σωστότερο κυνήγι με απόλυτο σεβασμό προς το περιβάλλον.

Στρατιωτική πειθαρχία ή χάος! του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΥΜΕΛΑ

Μ

ε αφορμή έναν διάλογο που είχα σ’ ένα εκλεπτυσμένο μέρος, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Και τι διάλογο όμως! Με τι θέμα! Πιθανό πραξικόπημα στη σημερινή Ελλάδα. Τώρα θα πουν πολλοί ότι δεν έζησα τη δύσκολη εποχή της επταετίας. Τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, τα ξερονήσια και το υπόλοιπο συνολάκι. Κι όμως απ’ όσα ξέρω (έχω ακούσει ή έχω διαβάσει, γιατί αυτό στο σχολείο δε λέγεται ενημέρωση) νιώθω πολύ περήφανος που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε και έδιωξε τους δικτάτορες. Είχα μια σχετική συζήτηση πριν από καιρό, στη διάρκεια της οποίας αντισταθμίσαμε τις διαφορές του τότε με το τώρα. Δηλαδή τι σημαίνει δημοκρατία. Τότε την εξουσία πήραν με τα όπλα μια ομάδα στρατιωτικών (δικτατορία). Σήμερα την εξουσία έχουν τρεις-τέσσερις οικογένειες (ολιγαρχία) οι οποίες είναι ειρωνεία το ότι τις εκλέγουμε και δεν επιβάλλονται μόνες τους (άλλο το πώς κυβερνάνε). Θέλω εδώ να συμφωνήσω με τη διατύπωση του Αμερικάνου συγγραφέα Νόρμαν Μέλερ, λίγο πριν πεθάνει, ότι «η μοντέρνα δημοκρατία

Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

είναι μια τυραννία χωρίς ευδιάκριτα σύνορα». Τα είπε όλα πιστεύω. Το καλύτερο σχόλιο για τη σημερινή δημοκρατία. Ωστόσο και οι στρατηγοί το ’67 έβλεπαν μια δημοκρατία «Ελλάδος- Ελλήνων-Χριστιανών». Όσο εθνικιστικό κι αν ακούγεται όμως, αφού μόνο Έλληνες ζούσαν, τι ήθελαν οι άλλοι να ακούσουν; Αντιθέτως σήμερα ο εθνικισμός είναι σαφώς πιο «πολύς», αρκετά ανησυχητικός μ’ αυτή την παγκοσμιοποίηση που μας πλασάρουν. Ακόμα και στα Γρεβενά που είναι μια μικρή πόλη βλέπουμε τέτοια στοιχεία. Ένας φίλος μου έρχεται και μου λέει ότι ο τάδε είναι Αλβανός και δεν έχει Ελληνικό-Χριστιανικό όνομα. Άρα καταλήγει στο ότι είναι μουσουλμάνος. Κάτσε ρε φίλε, αυτός δε συμφωνεί μ’ αυτό, κάνει προσευχή, πάει εκκλησία. Από πού κι ως που τον κρίνεις. Και να είναι δηλαδή τι; Ναι, μεν έπρεπε να το πει, όμως δικαίωμα του! Άμα ξέρει ότι εσύ θα τον χαρακτηρίζεις για το τι πιστεύει, έκανε την καλύτερη δουλειά Για να επιστρέψουμε όμως στο κύριο θέμα, αναμφισβήτητα όμως η χούντα έκανε πολλά έργα. Σαφώς και δε συμφωνώ με το ολοκληρωτικό καθεστώς

που επέβαλαν αλλά δεν πρέπει να λέμε ότι δεν έκανε τίποτα σημαντικό για τη χώρα. Προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια Ελλάδα αυτόνομη και αυτάρκη. Αφήστε που υπήρχε και ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Όσον αφορά το Ελλάς Χριστιανών, έχει να κάνει με τη θρησκεία. Τύπου Ιράν δηλαδή. Άλλο αν δεν πέτυχε και το χρησιμοποίησαν σαν βάση. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει σε οτιδήποτε θέλει. Μπορεί πράγματι ο Θεός να κατάλαβε ότι η άνθρωποι δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ και να μίλησε στον προφήτη Μωάμεθ για τη «νέα τάξη». Δε θα μάθουμε πάντως ποτέ τι θεϊκό συμβαίνει, τουλάχιστον όσο ζούμε. Και άμα πεθάνουμε όμως μπορεί να ισχύει η σαμσάρα! Επομένως όσο μπερδεύονται οι θρησκείες μεταξύ τους στη ζωή των ανθρώπων άλλο τόσο μπερδεύονται και οι λαοί. Για να επιστέψουμε στο σήμερα, όλος ο κόσμος είναι η ίδια αόρατη φυλακή. Τα καθεστώτα όσο φιλικά και ανθρώπινα κι αν είναι, είναι φυλακές. Όχι υλικές αλλά ιδεολογικές. Καταλήγουμε λοιπόν στην ερώτηση, γιατί να μην έχει και η Ελλάδα μια

στρατιωτική εξουσία; Όχι, βέβαια όπως την προηγούμενη αλλά μια πιο ανθρώπινη. Με ελευθερία λόγου, απόψεων και χιλίων δυο πραγμάτων ακόμα. Θα προσέχουν και για τα οικονομικά και τη σωστή τήρηση των νόμων απέναντι στους πολίτες και το αντίθετο και όχι έτσι όπως υποτίθεται ότι προσέχουν αυτοί που ψηφίσαμε! Χρειάζεται λοιπόν πειθαρχία αυτές τις δύσκολες μέρες και τι καλύτερο από την στρατιωτική; Για πειθαρχία όμως μιλώ και μόνο. Οτιδήποτε μιλιταριστικό μου φέρνει αηδία, καθώς όνειρό μου είναι ένας κόσμος ειρήνης και αγάπης. Εν μέρει η ιδέα σήμερα έχει εφαρμοστεί στο πολιτικό σκηνικό. Ο πρωθυπουργός δεν είναι πολιτικός αλλά οικονομολόγος. Θα μπορούσε βέβαια να επεκταθεί: μια κυβερνητική ομάδα χωρίς πολιτικούς αλλά κοινωνικά πρόσωπα όπως καθηγητές πανεπιστημίων, επιχειρηματίες και άλλα τέτοια που είναι σαφώς καλύτεροι από τους σημερινούς πολιτικούς που αντί να κοιτάξουν να τα βρουν για να μας σώσουν (χα, χα) μαλώνουν με το παραμικρό. Μας χρειάζεται λοιπόν μια ... δικτατορία για να βγούμε απ’ την κρίση.


Μαθητοφρένεια ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

5

Η Μαθητοφρένεια έκοψε τη βασιλόπιτα και εύχεται σε όλους

Καλή νέα χρονιά γεμάτη όνειρα κι ελπίδα! της Ανδρομάχης Χατζή

Τυχερός της βραδιάς ο Σπύρος. Πέτυχε το φλουρί και τώρα κάνει όνειρα να πετύχει και το τζόκερ!

Η Κατερίνα και ο Βάιος επιμελήθηκαν το μουσικό μέρος της βραδιάς και ήταν απλά υπέροχοι!

Για άλλη μια φορά περάσαμε υπέροχα μαζί με την παρέα της εφημερίδας μας! Μαθητές και καθηγητές,όλοι ήμασταν εκεί, το Σάββατο στο Ανώγι για την κοπή της πίτας μαζί με την παρέα της Μαθητοφρένειας! Κόψαμε τη βασιλόπιτα και το φλουρί έτυχε ο μαθητής της Β Λυκείου Σπύρος Τσοκαλίδης. Όλοι διασκέδασαν με την μουσική που επέλεξαν οι ��υμμαθητές μας και κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος, αφού φρόντισαν να καλύψουν όλα τα γούστα. Τραγουδήσαμε, διασκεδάσαμε και χορέψαμε όλοι μαζί σαν μια μεγάλη παρέα, βγάλαμε φωτογραφίες και βίντεο, και σίγουρα η πρώτη κοπή πίτας της εφημερίδας μας, θα μας μείνει αξέχαστη! Αν και δυσκολευτήκαμε λίγο να αποφασίσουμε πού και πότε θα γίνει η κοπή της πίτας, τελικά καταλήξαμε το Σάββατο 28 Ιανουαρίου στο Ανώγι στις 9 το βράδυ να είμαστε όλοι εκεί για να κάνουμε “το κοπή τη πίτα” όπως λέγαμε μεταξύ μας στους διαδρόμους και σε συζητήσεις μας έξω όταν μιλούσαμε για αυτή τη συνάντηση. Αξίζει όμως να πούμε ότι η είσοδος ήταν δωρεάν και όλοι μπορούσαν να έρθουν! Και αυτή τη φορά η συμμετοχή μαθητών και καθηγητών ήταν μεγάλη αφού από νωρίς το μαγαζί είχε γεμίσει από οικεία και γνώριμα πρόσωπα, όχι μόνο του δικού μας, αλλά και των άλλων σχολείων. Αφού μαζευτήκαμε όλοι, βγάλαμε τη βασιλόπιτά μας (βασικά, δύο μεγάλες τούρτες με 50 κομμάτια η καθεμιά). Και η αλήθεια

είναι πως άρεσε σε όλους μας. Όλοι ψάχναμε τα κομμάτια μας για να δούμε αν υπάρχει σε εμάς τελικά το φλουρί αλλά μετά από λίγη ώρα το φλουρί έτυχε ο μαθητής της Β Λυκείου Σπύρος Τσοκαλίδης, ο οποίος κέρδισε ένα χρήσιμο δώρο, αφού του δόθηκε δωροεπιταγή από το βιβλιοπωλείο Βιβλιοκίνηση (Δ. Πιπέργιας - Σ. Λίτσα). Δεν έλειψαν όμως και οι αστείες παρεμβάσεις μαθητών που είπαν ότι βρήκαν το φλούρι για πλάκα, και στο τέλος μερικοί δεν είχαμε καταλάβει ποιος πραγματικά το έτυχε! Μαζί μας και αυτή τη φορά ήταν ο κ. Τσακστάρας, η κα. Κωσταρέλλου, ο κ. Γουσόπουλος, η κα. Σακοράφα και ο κ. Παπανικολάου, οι οποίοι πήγαιναν από παρέα σε παρέα, συζητούσαν, τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με τους μαθητές. Τη μουσική ανέλαβαν οι μαθητές της Γ Λυκείου Βάιος Ντάμπαλης και Κατερίνα Ανθιμίδου. Μας κράτησαν ξεσηκωμένους όλη τη βραδιά με ροκ κυρίως επιτυχίες αλλά και με κομμάτια άλλων ειδών που συνεχώς ζητούσαμε. Και μόλις έβαλαν το γνωστό τραγούδι “Ai se eu te pego” όλοι σηκώθηκαν σχηματίζοντας έναν μεγάλο κύκλο που συγχρονισμένα τραγουδούσαν και χόρευαν! Μεγάλη σημασία όμως δεν έχει ούτε το μέρος, ούτε η μουσική, γιατί ήμασταν εκεί για την αγαπημένη εφημερίδα μας και ελπίζουμε να επαναληφθούν τέτοια πάρτι γιατί, όπως φαίνεται, αρέσουν σε πολλούς!

της Μαρίας Μπέλλου

«Είσαι χοντρός! Δεν σε θέλουμε στην ομάδα μας! Πώς είναι έτσι τα αυτιά σου; Τον Ντάμπο έχεις αδελφό; Έχεις προσέξει ποτέ τα πόδια σου; Σαν καλαμάκια μοιάζουν!» Από τις αχνές παιδικές φωνές του παρελθόντος, έως σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει, ή έστω γευτεί την πικρή γεύση του φαινομένου του ρατσισμού τόσο στο σχολείο (σε πρώτα στάδια) όσο και έξω από αυτό. Καθετί το διαφορετικό, το αξιοπερίεργο κρίνεται, περνιέται αμέσως από το μικροσκόπιο τον ανθρώπινου νου για να εξετασθεί και να τοποθετηθεί αργότερα επάνω του κάποια πινακίδα που θα το κάνει να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους «απλούς και ίδιους». Γιατί όμως; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ; Γιατί όποιος είναι αλλιώτικος είναι και αποδιοπομπαίος τράγος; Γιατί μόνο το παρόμοιο να θεωρείται και αποδεκτό; Σίγουρα ο ρατσισμός ξεκινάει από το σχολείο γιατί βρίσκει γόνιμο έδαφος να καλλιεργηθεί και να εξελιχθεί περαιτέρω και στη μετέπειτα πορεία του κάθε ατόμου. Τα παιδιά είναι οι αυστηρότεροι κριτές. Αυτοί που θα αφήσουν επάνω σου τα σημάδια τους, που τα λόγια τους ίσως γίνουν οδηγός για όλη την ζωή σου. Μην γίνεσαι ένα με αυτά! Μην κάνεις το λάθος που σου στέρησε κάποτε το χαμόγελό σου! Ξέρουμε καλά ότι οι άνθρωποι που κατακρίνουν συνεχώς τους άλλους δεν καταφέρνουν τίποτα παρά προσωρινή λάμψη. Το περιεχόμενο τους παραμένει κενό, φθηνό και καθόλου σπουδαίο, ένας πρόσκαιρος θαυμασμός για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Με το να ξεχωρίζουν τους αδύναμους και να τους χλευάζουν δεν αποκομίζουν κάτι το ουσιαστικό παρά να δώσουν υπόσταση στην κατά τα άλλα κενή προσωπικότητά τους. Ανεβαίνουν και κατεβαίνουν το ίδιο γρήγορα, πληγώνουν αλλά και πληγώνονται όταν συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά κάποια στιγμή ωριμάζουν και απαρνιούνται τα καμώματα τους. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι άνθρωποι με αναμφισβήτητα ταλέντα, με εξέχουσες προσωπικότητες και δεξιότητες πραγματικά εκπληκτικές, είναι εκείνοι που έμεναν για καιρό στην αφάνεια, καλυμμένοι στο σκοτάδι της υποτίμησης. Μήπως λοιπόν να σταματήσουμε να τους δίνουμε σημασία που δεν αξίζουν; Μήπως να σταματήσουμε να κάνουμε το ίδιο σε αυτούς που δεν μπορούν να επιβληθούν σε εμάς για να νιώσουμε ανώτεροι; Με το να θαυμάζουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές χαμηλώνουμε την αξία του εαυτού μας. Δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη! Αρκεί να το πιστέψουμε! Ο καθένας από εμάς είναι τέλειος για έναν και μόνο λόγο: είναι ο εαυτός του! Μια ξεχωριστή ύπαρξη και τέλεια, ακριβώς γι’ αυτό το λογο. Μην φοβάσαι επομένως να δείξεις τον εαυτό σου, να προβάλεις εσένα. Μην κατηγορείς το διαφορετικό πριν πραγματικά το γνωρίσεις, επειδή «έτσι κάνουν όλοι!». Απλά να παραμείνεις ΕΣΥ!


Μαθητοφρένεια ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Πρωταθλητές ... από κούνια! ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Χριστίνα Παπανικολάου

6

Σχολείο, φροντιστήριο, μαθήματα, διαγωνίσματα και όμως βρίσκουν χρόνο να ασχολούνται ... επαγγελματικά με το άθλημα που αγαπούν. Δεν έχουν τελειώσει ακόμη το σχολείο αλλά ήδη έχουν εμπειρίες από πανελλήνιους αγώνες κι έχουν γνωρίσει σημαντικές διακρίσεις. Μαθητές και μαθήτριες του σχολείου μας, μιλούν για το αγαπημένο τους άθλημα, παρουσιάζουν τις διακρίσεις που ως τώρα είχαν και περιγράφουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν συνδυάζοντας διάβασμα και άθληση.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΖΗΜΟΥ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΘΙΜΙΔΟΥ

Γ ΛΥΚΕΙΟΥ |ΜΠΑΣΚΕΤ

Γ ΛΥΚΕΙΟΥ |ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Ο θηλυκός ... Γκάλης!

Ποιος είπε ότι τα κορίτσια δεν παίζουν ποδόσφαιρο;

Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ απ' τα δεκατρία μου στην ομάδα Φ.Ο Πρωτέας Γρεβενών. Στην ουσία όμως άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά από τη στιγμή που μου έγινε πρόταση, τη οποία και δέχτηκα, από την ομάδα της Πτολεμαΐδας Φ.Σ Αρίων, η οποία ήταν Α2. Έτσι είχα την ευκαιρία στα δεκαπέντε μου να συνεργαστώ με αθλήτριες γνωστές στο χώρο του γυναικείου μπάσκετ που έπαιξαν στην εθνική και στο εξωτερικό. Την πρώτη χρονιά μαζί με την ομάδα μου κάναμε καλές εμφανίσεις και μετά από έναν αγώνα ο προπονητής από κλιμάκια μου είπε να πηγαίνω στις προπονήσεις αλλά δεν μπορούσα λόγω της ώρας που γινόταν οι προπονήσεις. Έπειτα το καλοκαίρι πήγα στο camp του Παναθηναϊκού και μου έκαναν πρόταση να παίξω στην ομάδα τους. Όμως

καλώς ή κακώς αποφάσισα να μείνω στην ομάδα μου. Τη δεύτερη χρονιά επειδή τα έξοδα στην Α2 ήταν πολλά και λόγω οικονομικής κρίσης η ομάδα δεν μπόρεσε να συνεχίσει το πρωτάθλημα. Παρόλα αυτά η ομάδα του Π.Α.Σ Γιάννινα και του Π.Α.Ο.Κ Κοζάνης που είναι Α2 μου έκαναν πρόταση. Ενδιαφέρον επίσης έδειξε και ο προπονητής των κορασίδων του Π.Α.Ο.Κ Θεσ/νίκης. Δεν μπόρεσα όμως να δεχτώ καμία πρόταση, γιατί είμαι τρίτη λυκείου και δεν γινόταν να τα συνδυάσω. Οι εμπειρίες που έχω αποκομίσει ως τώρα είναι αξέχαστες και συνιστώ στα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό γιατί ο αθλητισμός είναι μόρφωση. Θέλει προσπάθεια αλλά όταν υπάρχει θέληση όλα μπορούν να γίνουν. Όσο για το μέλλον ευελπιστώ για κάτι καλό.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΕΦΟΠΟΥΛΟΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ |ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Όνειρό μου να φορέσω την πράσινη φανέλα! Άρχισα τον αθλητισμό από πολύ μικρή ηλικία, στα 9 μου, και για πολλά χρόνια ελπίζω να συνεχίσω ακάθεκτα. Την αρχή της καριέρας μου την έκανα με την ακαδημία της Ε.Π.Σ Γρεβενών, όπου παρέμεινα για 2 χρόνια. Έπειτα με τη βοήθεια του προπονητή μου κ. Aμανατίδη συνέχισα στην ακαδημία του Φ.Α.Σ. Πυρσού για 3 χρόνια με έναν εξαιρετικό προπονητή, τον κ. Κων/νο Τζάτζη. Ο μεγάλος μου στόχος τότε ήταν να αγωνιστώ στη μεγάλη ομάδα του Πυρσού (Δ΄Εθνική Κατηγορία). Το κατάφερα στο 16ο έτος της ηλικίας μου και συνεχίζω ακόμη και σήμερα με έναν θαυμάσιο προπονητή, τον κ. Γιάννη Σαμαρά. Για 2 χρόνια αγωνίστηκα και στην ομάδα του χωριού μου, τον Άρη Καρπερού (Α΄Τοπικό). Οι προπονητές μου έχουν

να λένε για τη δεξιοτεχνία, την καλή τεχνική μου κατάρτιση, τη γρήγορη σκέψη αλλά και την πρωτοβουλία μέσα στο παιχνίδι. Αυτά εκτιμήθηκαν από το κλιμάκιο της Εθνικής Νέων και κλήθηκα να δοκιμασθώ το φθινόπωρο του 2009 στη Θεσσαλονίκη. Αυτό για μένα ήταν μια σημαντική εμπειρία. Αποκόμισα πολλά οφέλη, γνώρισα αρκετούς παράγοντες μεγάλων ομάδων και αυτό αποτέλεσε έμπνευση για μένα. Αυτή την περίοδο βέβαια χρειάζεται σωστή διαχείριση του χρόνου και πολλή υπομονή, καθώς προτεραιότητα έχουν τα μαθήματα μέχρι το καλοκαίρι. Το όνειρό μου είναι να γίνω μέλος μιας μεγάλης ομάδας, όπως ο Παναθηναϊκός, αλλά ακόμα κι αν δεν τα καταφέρω, ο αθλητισμός θα αποτελεί πάντα πτυχή της ζωής μου.

Η σχέση μου με το ποδόσφαιρό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Μόλις 3 ετών ακούμπησα μπάλα στα πόδια μου και από ‘κει και πέρα δεν την άφησα ποτέ μέχρι σήμερα. Η θέση που παίζω είναι κεντρικό χαφ. Σε ηλικία 7 ετών ξεκίνησα να παίζω στην πρώτη μου ομάδα και στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλες μέχρι τώρα. Η τελευταία μου ομάδα ήταν ο Π.Α.Ο.Κ. Κοζάνης όπου έπαιζα κοντά ένα χρόνο και κάτι, λίγο πριν το καλοκαίρι. Λίγες μέρες πριν σταματήσω ενημερώθηκα από γνωστούς πως η ομάδα του Άρη Θεσ/νίκης αναζητούσε παί-

χτη και έτσι μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ να πάω για δοκιμαστικό. Κάτι που τελικά δεν έγινε επειδή βρίσκομαι στην τελευταία τάξη του λυκείου. Ίσως αυτό να συμβεί στη πορεία. Προσπαθούσα να παρακολουθώ όσο πιο συχνά γινόταν τις προπονήσεις τις ομάδας μου αλλά αυτό δεν ήταν και τόσο εφικτό διότι το να συνδυάζεις αθλητισμό με διάβασμα δεν είναι πάντα το πιο εύκολο, οπότε άφησα στην άκρη το ποδόσφαιρο για κάποιο χρονικό διάστημα. Αλλά ένα είναι το σίγουρο, πως θα ξαναεπιστρέψω σύντομα στο μέλλον.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΕΤΖΑΣ Β ΛΥΚΕΙΟΥ |ΣΤΙΒΟΣ Είμαι αθλητής του Γ.Ε. Γρεβενών. Ασχολούμαι με τον αθλητισμό από το όγδοο έτος της ηλικίας του. Η μεγαλύτερη μου επιτυχία ήταν στις 10-11/7/2010 όταν, αφού πέτυχα το απαιτούμενο χρόνο, συμμετείχα

στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου παμπαίδων που πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα. Πήρα μέρος στο αγώνισμα των 300 μέτρων, προκρίθηκα στον τελικό και τελικά κατατάχτηκα δωδέκατος.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ |ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο από το όγδοο έτος της ηλικίας του, ενώ τα τελευταία χρόνια αγωνίζομαι στην ομάδα Α.Ε. Ποντίων Βατολάκου με προπονητές τον κ. Σαράντη Μπαλντούμη και κ. Χρήστο Λάλο. Η μεγαλύτερη διάκριση για μένα ήταν όταν στις 4-

5/5/2011 κλήθηκα από την Εθνική Νέων για δοκιμή στο Βελβεντό Κοζάνης. Ως μαθητής Λυκείου προσπαθώ να συνδυάσω προπονήσεις και μαθήματα, με τον αθλητισμό ωστόσο να είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ |ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Παίζω ποδόσφαιρο από την ηλικία των έξι ετών. Μεγαλύτερη επιτυχία μου ως τώρα είναι η κλήση μου για δοκιμή από την Εθνική Ομάδα παίδων. Στις 45/5/2011 πραγματοποιήθηκε η διαδικασία αυτή

στο Βελβεντό Κοζάνης. Οι εμπειρίες ήταν αξέχαστες, ενώ γνώρισα άτομα από την υπόλοιπη Δυτική Μακεδονία. Τώρα αγωνίζομαι για τον Α.Ο Σειρήνα με προπονητή τον κ. Κούσκουρα Γιώργο.


Μαθητοφρένεια ΑΦΙΕΡΩΜΑ

7

ΑΝΔΡΕΑΣ ΨΕΥΤΟΓΚΑΣ

Ο Ανδρέας με τη φανέλα του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης στο μπάσκετ Παναθηναϊκού.

Toν Ιούνιο του 2011, μετά από μια τετραετή περίοδο ενασχόλησης με το μπάσκετ και αφού έπαιξα με την εφηβική ομάδα του Πρωτέα στο Περιφερειακό πρωτάθλημα, στην Μικτή Περιφερειακή Ομάδα της Δυτικής Μακεδονίας και πέρυσι στην Γ Εθνική κατηγορία πάλι με την ανδρική ομάδα του Πρωτέα, δέχτηκα την πρόταση του Παναθηναϊκού να γίνω μέλος του μεγαλύτερου ελληνικού και ενός από τα πιο μεγάλους ευρωπαϊκούς μπασκετικούς συλλόγους. Η τιμητική αυτή πρόταση προήλθε μετά από αξιολόγηση και μέσα από την αγωνιστική μου παρουσία στη Γ’ Εθνική, σε Camp στο Μέτσοβο (ΜVP του τουρνουά) και έπειτα από σκληρές ειδικές δοκιμασίες επιλογής στην Αθήνα. Η απόφαση ήταν δύσκολη και για μένα και για την οικογένειά μου. Βρέθηκα σε ένα νέο

ΖΩΗ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΛΙΑΜΠΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Η Ζωή έχει τον καλύτερο χρόνο για την ηλικία της Πανελλαδικά στα 100μ ύπτιο με 1.6.70, ενώ στα 200μ ύπτιο είναι δεύτερη.

Γ ΛΥΚΕΙΟΥ |ΜΠΑΣΚΕΤ

απαιτητικό περιβάλλον. Από τη μια ο στόχος της συνέχισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η προσπάθειά μου για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, μιας και βρίσκομαι στην Γ΄ τάξη του Λυκείου. Από την άλλη η δοκιμασία και η επιτυχία σε ένα ανώτερο επίπεδο οργάνωσης, προσδοκιών και απαιτήσεων σε ένα άθλημα που αγαπώ. Οι νέες γνωριμίες, οι προπονήσεις σε χώρους και με πρόσωπα που μόνο στην τηλεόραση έβλεπα και θαύμαζα, ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Πολλές ώρες καθημερινής προπόνησης, πρωί και βράδυ και στην ιστορική έδρα της Λεωφόρου στον «τάφο του Ινδού» και στο ΟΑΚΑ. Με σύστημα, μεθοδολογία και επαγγελματικότητα. Η κούραση ήταν έντονη και τα συναισθήματα ανάμεικτα. Μόνος σε ένα νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον, με τους φί-

Α ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ

Από το 2002 αγωνίζομαι για τον κολυμβητικό σύλλογο Μέγας Αλέξανδρος των Γρεβενών με προπονητή τον κ. Ζαψαλή Δημήτριο. Είμαι μέλος της Εθνικής Ομάδας Νέων από τα δεκατέσσερα μου χρόνια. Από το 2008 παίρνω μέρος σε Πανελλήνια πρωταθλήματα, ενώ το 2010 έλαβα τη δεύτερη θέση στο αγώνισμα 100μ ύπτιο παγκορασίδων Α (κορίτσια ηλικίας δεκατεσσάρων ετών). Το 2011 συμμετείχα στους Πολυεθνικούς αγώνες Εφήβων-Κορασίδων που έγιναν στην Κέρκυρα, σε δυο αγωνίσματα (100μ και 200μ ύπτιο). Τη φετινή κολυμβητική σεζόν εξασφάλισα τη συμμετοχή μου στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα με 6 αγωνίσματα (50μ100μ-200μ ύπτιο, 50μ-100μ ελεύθερο και 50μ πεταλούδα). Τέλος, βρίσκομαι στις 3 καλύτερες επιδόσεις Πανελλαδικά στα αγωνίσματα 50μ-100μ200μ ύπτιο Κορασίδων.

Η εμπειρία μου στον Παναθηναϊκό λους μακριά και μοναδικούς συμπαραστάτες την οικογένειά μου, έδινα καθημερινά έναν σκληρό αγώνα. Ο στόχος μου να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα για το μπάσκετ και να βελτιώσω τις αδυναμίες μου ήταν και κινητήρια δύναμη. Το δύσκολο στάδιο της προετοιμασίας και η προσπάθειά μου ανταμείφθηκαν με την συμμετοχή μου στο Διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης όπου συμμετείχαν ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η Εφές Πίλσεν και η Φενέρ Μπαχτσέ. Μια εμπειρία που δε θα ξεχάσω ποτέ! Μετά άρχισαν τα πιο επίπονα. Σχολείο το πρωί, διαβάσματα και φροντιστήρια το απόγευμα που συνδυάζονταν με καθημερινές βραδινές προπονήσεις (9-12), δύο αγώνες την εβδομάδα (πρωταθλήματος και κυπέλου Τρίτη και Παρασκευή) και προπονήσεις

Τα πιο γρήγορα ... δελφίνια!

Με χρόνο 34.63 η Χριστίνα κατέχει την καλύτερη επίδοση Πανελλαδικά στα 50μ πρόσθιο, ενώ έχει τον 3ο καλύτερο στα 100μ πρόσθιο με 1.17.92

Αγωνίζομαι στον κολυμβητικό σύλλογο των Γρεβενών, Μέγας Αλέξανδρος, από τα έξι μου χρόνια με προπονητή τον κ. Ζαψαλή Δημήτριο. Είμαι μέλος της Εθνικής Ομάδας Νέων από το 2010. Από τα 12 μου χρόνια καταφέρνω να συμμετέχω σε Πανελλήνια πρωταθλήματα. Το καλοκαίρι του 2011 κατάφερα να κατακτήσω την 3η θέση στο αγώνισμα 50μ πρόσθιο κορασίδων (κορίτσια ηλικίας δεκαπέντε και δεκαέξι ετών). Έχω λάβει μέρος σε σπουδαίους κολυμβητικούς αγώνες με πολλές διακρίσεις. Φέτος εξασφάλισα τη συμμετοχή μου στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα με 7 αγωνίσματα (50μ - 100μ 200μ πρόσθιο, 50μ - 100μ ελεύθερο, 200μ μικτή ατομική και 50μ πεταλούδα), ενώ βρίσκομαι στις 3 καλύτερες πανελλήνιες επιδόσεις στα αγωνίσματα 50μ-100μ-200μ πρόσθιο και 200μ μικτή ατομική.

ΕΥΘΥΜΗΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ Ένας παίκτης ... “Αεράτος”! Β ΛΥΚΕΙΟΥ |ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία. Κορυφαία στιγμή της μέχρι τώρα καριέρας μου ήταν στις 16-17/3/2011, όταν εγώ και άλλα 24 άτομα από τη δυτική Μακεδονία, κληθήκαμε για δοκιμή από την Εθνική Ομάδα Παίδων. Η διαδικασία επιλογής έγινε στο Βελβεντό

Κοζάνης και είχε διάρκεια 2 ημέρες. Οι εμπειρίες που αποκόμισα ήταν απλά απερίγραπτες. Αισθάνθηκα ότι η σκληρή δουλειά και ο κόπος μου ανταμείφθηκαν, ενώ παράλληλα έκανα νέες γνωριμίες και φίλους. Είναι δύσκολο αλλά προσπαθώ να συνδυάσω το σχολείο και τις

προπονήσεις. Τα τελευταία χρόνια αγωνίζομαι με την ομάδα «Γρεβενά Αεράτα» με προπονητή τον κ. Νίκο Μπαλοδήμο. Μόλις πριν λίγες μέρες (18/ 1/ 2012) επιλέχτηκα ως ένας από τους επίλεκτους παίχτες της Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας.

Σάββατο και Κυριακή! Το νέο σχολικό περιβάλλον άγνωστο. Οι απαιτήσεις και από το σχολείο και από την ομάδα μεγάλες, από τον εαυτό μου μεγαλύτερες! Είναι δύσκολο, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, με το εκπαιδευτικό αυτό σύστημα, να πετύχεις δυο στόχους υψηλών απαιτήσεων. Το δίλημμα ήταν μεγάλο και η απόφαση δύσκολη. Τελικά επέλεξα να αφήσω για λίγο, με πολύ πόνο, τον αθλητισμό! Αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό που αγωνίζομαι για περίπου 12 χρόνια: την πανεπιστημιακή μου μόρφωση, που θα με οδηγήσει σε κάποια πιο βέβαιη επαγγελματική επιλογή. Το μπάσκετ μπορεί να περιμένει για λίγους μήνες! Κάτω από καλύτερες συνθήκες θα έχω την ευκαιρία για νέες συγκινήσεις, προκλήσεις και εμπειρίες.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΩΥΣΙΑΔΟΥ ΜΑΡΙΑ ΚΟΛΟΒΟΥ Α ΛΥΚΕΙΟΥ |ΒΟΛΕΙ

Ξεκινήσαμε να παίζουμε βόλεϊ εδώ και 3-4 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2010 πήγαμε στην Πτολεμαΐδα για την επιλογή στα κλιμάκια. Από τα Γρεβενά επιλέξανε εμάς τις δύο. Μετά μας ξανακάλεσαν στις αρχές του 2011 και από εκεί και έπειτα πηγαίνουμε κάθε Δευτέρα για προπόνηση που πραγματοποιείται στο ΔΑΚ Αλεξάνδρειας. Σε μια πρόσφατη προπόνηση που κάναμε ήταν μαζί μας και ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας κ. Φλώρος, ο οποίος εξέτασε τις ικανότητές μας για να επιλέξει κάποιες κοπέλες για την Εθνική. Δοκιμασίες όπως μέτρημα βάρους, ύψους, άλματος και μετά παρακολούθησε πως είμαστε και μέσα στο γήπεδο για να δει τις επιδόσεις μας. Επίσης με τα κλιμάκια της Δυτικής Μακεδονίας, τα γνωστά Ε.Σ.ΠΕ.Μ., έχουμε συμμετάσχει σε αγώνες με διάφορες ομάδες της Θεσαλονίκης.


Μαθητοφρένεια ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ

8

Χαίρει ... άκρας δημοκρατίας!

Ω, τι κόσμος, μπαμπά! ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Ανδρέας Λιάμπας Ένας 40χρονος Βρετανός ο Τζόναθαν Όλιβερ βρέθηκε κατηγορούμενος στο δικαστήριο γιατί αποκαλύφθηκε πως έδωσε στην αφεντικίνα του να πιει νερό από την τουαλέτα. Ο Τζόναθαν εργάζονταν ως σχεδιαστής τάφων στην εταιρεία της Άναμπελ Ράιαν, η οποία σχολίαζε αρνητικά τη δουλειά του. Μια μέρα ο Τζόναθαν δεν άντεξε άλλο την αρνητική κριτική και αποφάσισε να εκδικηθεί την Άναμπελ. Ο ίδιος ο Τζόναθαν στην απολογία του στο δικαστήριο ομολόγησε πως έκλεψε το θερμός της Άναμπελ και το γέμισε από την τουαλέτα. Εννέα ολόκληρα χρόνια φυλακισμένη στο μπάνιο από τον ίδιο τον πατέρα της ... έζησε μία κοπέλα στην Παλαιστίνη. Η άτυχη κοπέλα κλειδώθηκε στο μπάνιο από τον πατέρα της, όταν ήταν κοριτσάκι 11 ετών, και βγήκε από αυτό 20χρονη γυναίκα. Η απελευθέρωσή της ήρθε, όταν άντρες της αστυνομίας άκουσαν τις κραυγές της με τις οποίες καλούσε απεγνωσμένα σε βοήθεια. Έτσι αφού ... έκ��ναν έλεγχο, ανάγκασαν τον πατέρα της να ανοίξει την πόρτα του μπάνιου, όπου ανακάλυψαν τη νεαρή γυναίκα. Ένα εστιατόριο που επιτρέπει στους πελάτες να πληρώνουν όσα χρήματα θέλουν άνοιξε ο διάσημος Αμερικανός τραγουδιστής Τζον Μπον Τζόβι στο Νιού Τζέρσι. Και σε περίπτωση που ο πελάτης δεν έχει λεφτά, δεν χρειάζεται να ανησυχεί, γιατί υπάρχουν πάντα αρκετά πιάτα για πλύσιμο. Το εστιατόριο δεν διαθέτει τιμοκατάλογο και αφήνει τους πελάτες να πληρώνουν ό,τι ποσό θέλουν.

Αν κάποιος μου ζητούσε να του πω έναν θεσμό που προωθεί την δημοκρατία, θα του έλεγα ανεπιφύλακτα το σχολείο. Το θεσμό που καλλιεργεί το διάλογο, υιοθετεί δημοκρατικές διαδικασίες στη λειτουργία του και μπλα μπλα μπλα. Μάλλον δεν σας πείθω γι' αυτό ήρθε η στιγμή που πρέπει να ομολογήσω πως σαφώς αστειεύομαι. Από που να ξεκινήσω; Μα φυσικά από τα μαθητικά συμβούλια. Όπως όλοι ακούμε και θέλουμε να πιστεύουμε ή καλύτερα θέλουν οι άλλοι να πιστεύουμε, οι εκλογές αυτές γίνονται με στόχο να μας προετοιμάσουν για την πολιτική ζωή που δεν αργεί. Πριν φτάσω στον τρόπο που λειτουργούν ας κάνω μία σύντομη αναφορά στο γεγονός ότι τα άτομα που παίρνουν μέρος και τελικά

εκλέγονται ζουν μαύρα μεσάνυχτα (εντάξει κάποτε υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις). Οι λόγοι, που βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, χιλιάδες άκυροι και ουδείς για το κοινό καλό (όπως άλλωστε συμβαίνει και στο κοινοβούλιο) παραμένουν για πολλά χρόνια ανεξιχνίαστοι. Κι όμως και στο σχολείο όπως και στην κοινωνία υπάρχουν περιστατικά που θα χρειάζονταν πραγματικά άξια άτομα. Σε κάποια σχολεία πχ. (όπως ακούμε σχεδόν καθημερινά τον τελευταίο καιρό σε όλα τα δελτία ειδήσεων) δυστυχώς υπάρχουν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης ή ψυχολογικής βίας. Πολλοί είναι αυτοί που βρίσκονται είτε στη θέση του θύματος, είτε είναι απλοί παρόντες στο περιστατικό. Έτσι φτάνει και στ' αυτιά των μαθη-

τικών συμβουλίων, πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι νομίζουμε. Αυτά όμως λάμπουν δια της απουσίας και της απραξίας τους. Κι όμως εκτός από τις εκδρομές και τα πάρτυ, αρμοδιότητά τους είναι να εκπροσωπούν τους μαθητές και να προασπίζονται τα δικαιώματά τους, να καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά και να απαιτούν την σκληρή και παραδειγματική τιμωρία των θυτών. Από την άλλη είναι αρκετή, θα έλεγε κάποιος η τιμωρία που επιβάλει ο νόμος. Ποια τιμωρία είναι αρκετή γι’ αυτά τα τέρατα, γι’ αυτούς τους αξιοθρήνητους ανθρώπους; Και τιμωρούνται όντως ή μήπως πολύ γρήγορα είναι απόλυτα ελεύθεροι και έτοιμοι για τα επόμενά τους θύματα; Ακραία περίπτωση μεν, πραγματικότητα δε. Και περνώ σε κάτι άλλο. Υπάρχουν κάποιοι που κα-

Απλή σκέψη του λέ(γ)οντος

Γράφει η Αθανασία Κριθαριώτη

ταπατούν με το δικό τους τρόπο τη δημοκρατία και ασκούν ψυχολογική βία. Ένας μαθητής ο οποίος έχει βάλει στόχους για τη ζωή του χρειάζεται όσο τίποτε άλλο υποστήριξη και όχι κάποιον να του κόβει τα φτερά. Γιατί εγώ είχα την εντύπωση πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι προσιτοί και συνεργάσιμοι με τους μαθητές και με την άψογη συμπεριφορά τους να αποτελούν πρότυπα; Όπως φαίνεται αυτό είναι πολύ δύσκολο καθώς η πλειονότητα των διδασκόντων εφαρμόζουν αναχρονιστικές μεθόδους διδασκαλίας, φωνάζουν, βρίζουν και τιμωρούν τους μαθητές χωρίς ουσιαστικό λόγο μερικές φορές. Ουκ ολίγες οι φορές που τέτοια περιστατικά έλαβαν χώρα και στο σχολείο μας. Καθηγητές - και όχι μόνο - δεν

σέβονται την προσωπικότητα και τα δικαιώματα του μαθητή. Πόσο δημοκρατικός είναι πχ. ο εκβιασμός μαθητών ότι δε θα περάσουν την τάξη ή ακόμα και οι πολυήμερες αποβολές χωρίς σύγκληση συλλόγου; Τι μπορεί μετά ας πούμε να κάνει ο μαθητής απ’ το να αντιδράσει και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του. Μήπως να σωπάσει; Μάλλον λοιπόν η παιδεία σήμερα με τους παράγοντές της έχει ως στόχο κάθε άλλο παρά να δημιουργήσει ενεργούς πολίτες. Δυστυχώς αποβλέπει στη δημιουργία παραγωγικού και μόνο ανθρώπου (στον τομέα της εργασίας – διαβάσματος), αδιαφορώντας για την ηθικοπνευματική του καλλιέργεια και την δημοκρατική του συνείδηση. Ο στόχος δικός της, θα μας αγγίξει;

Come on, let’s party now!

Αθηνά Πηλιτζίδου Δίχως αμφιβολία, όταν πια θα έχουμε τελειώσει το σχολείο και θα αφηγούμαστε ιστορίες από την μαθητική μας ζωή, στο μυαλό μας θα έρχονται και τα σχολικά πάρτι. Από την πρώτη τάξη του γυμνασίου έως την τελευταία του λυκείου κάθε πάρτι έχει την δική του ξεχωριστή ιστορία και μια σειρά από αναμνήσεις για συντροφιά. Υπεύθυνοι για την διοργάνωσή τους είναι κατά κύριο λόγο το δεκαπενταμελές του σχολείου αλλά ορισμένες φορές κάθε τάξη μεμονωμένα αναλαμβάνει να οργανώσει κάποιο πάρτι ώστε να συγκεντρώσει χρήματα για εκδρομές κλπ. Ανεξάρτητα όμως από τον διοργανωτή η προσέλευση των μαθητών είναι μεγάλη σε οποιαδήποτε τέτοιου είδους εκδήλωση. Στόχος όλων είναι μια επιτυχημένη διοργάνωση,

ικανή να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Η διασκέδαση στα σχολικά πάρτι θεωρείται δεδομένη αφού πάντοτε επικρατεί ένα άκρως φιλικό και θερμό κλίμα. Με τους μαθητές να ξεχνούν τις σχολικές τους υποχρεώσεις και να … ξεφαντώνουν. Παρ’ όλα αυτά τα σχολικά πάρτι δεν προσφέρονται μονάχα για διασκέδαση και ούτε είναι απλά ένας τρόπος ώστε να γεμίσει ο .. κουμπαράς του δεκαπενταμελούς αλλά δίνουν στους μαθητές και άλλες δυνατότητες. Για παράδειγμα, οι μαθητές όντας εξ ολοκλήρου υπεύθυνοι για την οργάνωση μιας τέτοιας εκδήλωσης (event) αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις υπευθυνότητας, αλληλεγγύης, συνεργασίας και κατανόησης. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας είναι ικανή να φέρει τους μαθητές

πιο κοντά και σφυρηλατήσει τις σχέσεις τους. Επιπλέον μέσα στα ίδια τα πάρτι αναπτύσσονται οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ μαθητών και ορισμένες φορές γεννώνται φιλίες. Πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία άλλη πλευρά των συμμαθητών μας όταν βλέπουμε λ.χ. τον τρόπο που διασκεδάζουν. Έτσι συνειδητοποιούμε πως ίσως οι ομοιότητές μας να είναι περισσότερες από τις διαφορές μας με άτομα τα οποία δεν είχε τύχει να συνυπάρξουμε σε κοινή παρέα ακόμη παρότι βρισκόμαστε στο ίδιο σχολείο! Δίνονται ευκαιρίες λοιπόν για να γεννηθούν νέες φιλίες, να γνωρίσουμε και να εκτιμήσουμε εκείνον τον “άγνωστο” συμμαθητή μας. Αποτελούν ένα διάλειμμα από την καθημερινή ρουτίνα και συγκεντρώνουν μονάχα εφηβικές ηλικίες κάνοντας έτσι

την ατμόσφαιρα ακόμη πιο φιλική και ευδιάθετη. Απαλλαγμένοι λοιπόν από το άγχος του διαβάσματος οι νέοι μπορούν να ενταχθούν ομαλά και σε άλλα κοινωνικά σύνολα πέρα από το σχολείο και να εντείνουν την κοινωνικότητά τους ώστε αργότερα να αποτελέσουν ένα υγιές μέλος της κοινωνίας. Τα σχολικά πάρτι λοιπόν δεν είναι μόνο ξεφάντωμα και ξενύχτι. Είναι μια άσκηση συνεργατικότητας και μια ευκαιρία καλύτερης γνωριμίας μεταξύ μας. Όταν οι νέοι παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες και δραστηριοποιούνται τόσο ενεργά, όταν αναλαμβάνουν ευθύνες στο δικό τους μικρόκοσμο, αυτό μονάχα θετικό στοιχείο μπορεί να αποτελεί. Η διασκέδαση ίσως για πολλούς είναι ένας τρόπος για να ξεχαστούν, για τους νέους όμως αποτελεί τρόπο έκφρασης.


Μαθητοφρένεια #19