Page 1

Wiersze

Mateusz Zeniuk


Mateusz Zeniuk

Copyright © by Mateusz Zeniuk 2017

Copyright © by Wydawnictwo Kolaż, Gdynia 2017

Wydawnictwo Kolaż Gdynia 2017

Rok powstania 2013-2017

ISBN 978-83-943043-0-0


Spis treści

*** [Sinusoida rozwoju wydarzeń].. ...................................................................................................7 *** [Chciałbym, aby świat]..................................................................................................................8 *** [Przywołać ego do porządku]........................................................................................................9 *** [Mimo że nie spotkaliśmy się jeszcze]........................................................................................10 *** [Spokój, deska ratunkowa]..........................................................................................................11 *** [Trzy sylaby]................................................................................................................................12 *** [Spokojnie]..................................................................................................................................13 *** [Złocona łuna].............................................................................................................................14 *** [W cztery wiatry zaklęty]............................................................................................................15 *** [Poranna piosenka]......................................................................................................................16 *** [Na świecie zakwitł]....................................................................................................................17 *** [Żonkile]......................................................................................................................................18 Cztery pory roku.................................................................................................................................19 Noc......................................................................................................................................................22 Kwiat poranka....................................................................................................................................24 *** [Z ciemnej mgły].........................................................................................................................25 *** [Przejrzyste strumienie wiatru]....................................................................................................26 *** [Buduar, welur kotary].................................................................................................................27 *** [Oddech gwiazd].........................................................................................................................29 *** [Stary las].....................................................................................................................................30 *** [Z mgły płatkiem purpury]..........................................................................................................31 *** [Światła jasne odbicie]................................................................................................................32 Nisza...................................................................................................................................................33 *** [Rozlane otoczenie zielenią].......................................................................................................34 *** [Refleksy smutku].......................................................................................................................35 *** [Jestem sam, gdy]........................................................................................................................36 *** [Księżyc zatonął w godzinę].......................................................................................................37 *** [Czego nie ma naprawdę]............................................................................................................38 Miejsce wyśnione.......................................................................................................................................... 39 *** [Karmazyn poblaskiem]..............................................................................................................41 *** [Piękna szlachetnością kamienia]................................................................................................43 *** [Rozlane otchłanią przestworza].................................................................................................44 *** [Księżyc zaświecił]......................................................................................................................45 *** [Pragnę myśleć o Tobie]..............................................................................................................46 *** [Dotyk źródlanej woni]................................................................................................................47 *** [Księżyc rozciągnął]....................................................................................................................48 *** [W zapomnianym miejscu]..........................................................................................................49 *** [Ławka w bladym poświcie].......................................................................................................50 *** [Niebo przejrzało]........................................................................................................................51


*** [Księżyc srebrną tarczą]...................................................................................................................................52 *** [Kryształowy podmuch]....................................................................................................................................53 *** [Czerń rozlała drzewa]......................................................................................................................................54 *** [Nie ma słowa na tamto uczucie]...................................................................................................................55 *** [Jak gotycka burza cieni]..................................................................................................................................56 Perseidy...........................................................................................................................................................................58 Sen....................................................................................................................................................................................59 Czas..................................................................................................................................................................................60 Widok psychologiczny...............................................................................................................................................62 Egzystencja....................................................................................................................................................................65 Impresja tworzenia......................................................................................................................................................67 Nadzieja..........................................................................................................................................................................69 Drzewo genealogiczne...............................................................................................................................................71 Rezerwat przyrody......................................................................................................................................................73 *** [Chwilami, gdy jestem sam].............................................................................................................................75 *** [W lesie promienie]............................................................................................................................................77 Droga...............................................................................................................................................................................79 Do wewnątrz.................................................................................................................................................................81 *** [Noc rozlała słowa]............................................................................................................................................83 Księżyc............................................................................................................................................................................84 *** [Gęste mgły]..........................................................................................................................................................85 *** [Obecność niezatarta wiatrem.........................................................................................................................86 Wieczór jesienny.........................................................................................................................................................87 *** [Gdyby słońce zaszło ]......................................................................................................................................88 Płomień...........................................................................................................................................................................89 Poświata.........................................................................................................................................................................90 Trzy..................................................................................................................................................................................91 *** [Nocny, morski podmuch]................................................................................................................................92 *** [Przeminie chwila].............................................................................................................................................93 *** [Horyzont rozbłyska].........................................................................................................................................94 To......................................................................................................................................................................................95 *** [Księżyc rozlał śnienie].....................................................................................................................................97 *** [Słowa nocnego rozpadu].................................................................................................................................98 *** [Chwila uniesienia]............................................................................................................................................99 Ku porozumieniu.......................................................................................................................................................100 Widoki, które nie pojawią się po raz pierwszy.................................................................................................102 Wydarzenia..................................................................................................................................................................104 Wysokość kwiatu..............................................................................................................................107 Na bladej łące.............................................................................................................................................................109 Przebłysk kamienia...................................................................................................................................................111


*** Sinusoida rozwoju wydarzeń. Wiara i rozum, dusza, ciało. Początku ciąg dalszy. Nieokreśloność granicy. Niepamięć celu. Początek, który przyjdzie. Matematyczna linia nie do odmienienia przez przypadki. Nienakreślenie początku nie zapewnia o zaniku końca. Rozedrganie skrajności, powiew harmonii, zwrócenie się do zewnątrz. Dążenie zaprzeczeniem celu, zastój materii, świadomość niebytu. Ja wobec rzeki rzeczywistości. Niewiedza wskazówki zegara. Tęsknota przyjemności, powszedniość obowiązku. Pytania nienależące do nikogo, nieistotność istnienia. Skąd, dokąd, dlaczego? Zapach świtu, kolory łąki w arkuszu kalkulacyjnym. Kompozycja końca we wspomnieniu początku. Granica wschodu i zachodu. Kochać siebie, nie poddać się miłości własnej, doceniać ludzi, być poczciwym człowiekiem, nie bez refleksji wierzyć, że miłość jest najważniejsza.

6

7


*** Chciałbym, aby świat okazał się sielankowy. Z jednej strony każdy człowiek sam stanowi o swoim szczęściu, a nic co piękne, nie może być łatwe, z drugiej strony istnieje rozbieżność pomiędzy wnętrzem, a tym, co dookoła. Prawda jest inna, nie wiem co powiedzieć, aby mieć ze słów pożytek, aby zwięźle i na temat podać zabieganym myślom spokój i ratunek. Prawda jest inna, nie wiem co powiedzieć, bo w jaki sposób swojemu sercu przedstawić siebie, a jak zrozumieć Ciebie? Czego poszukuję, dokąd zmierzam? Te pytania nie należą do nikogo. Wnikliwa analiza czy beztroska istnienia? Beztroska istnienia brzmi banalnie, a wnikliwa analiza nader pospolicie. Znaleźć środek, by później znów popaść w skrajność. Zatęsknić za harmonią. Uczucia nienamacalne.

8


*** Przywołać ego do porządku. Przestać podążać za przebojowością. Zatracić się we wzruszeniu. Nie być samotnikiem, ponad książki wielbić ludzi. Nie szukać na siłę, patrzeć z dystansu i nasłuchiwać. Realizować marzenia. O czym marzyć, żeby nie było tego wszystkiego za wiele? Prosić miłość o ratunek, czy radzić sobie samemu? Patrzeć ze zdumieniem na oczy pełne intrygi, czy z lekkością wiatru nie myśleć o niczym? Do kogo kierować pytania o przemijalności istnienia? Przywołać ego do porządku, nie odbiegać od tematu, nie trzymać się na siłę nieistotnych zasad.

9


*** Mimo że nie spotkaliśmy się jeszcze, myślę o Tobie. Nie wiem jakim jesteś człowiekiem, nie wiem jak wyglądasz. Chciałbym poznać Cię przy najbliższej okazji, czy przez to nasze uczucie byłoby niewyczekiwane? Pojawia się drugie uczucie, otóż nie mogę doczekać się Ciebie. Chciałbym, żeby nasz związek znamionowało zdanie: Znaleźliśmy miłość w miejscu pozbawionym nadziei i chciałbym, aby to zdanie dźwięczało ironicznie, przecież jest parę miejsc, których nie znosimy. Mimo że nie spotkaliśmy się jeszcze, wiem coś o Tobie. Lubisz, kiedy jestem dowcipny. Mamy podobne cechy charakteru. I prawie to samo poczucie humoru. Ja natomiast lubię udawać, że już śpię i lubię patrzeć, kiedy Ty zasypiasz. Będziesz dla mnie uśmiechem słońca, a ja dla Ciebie zbiegiem okoliczności. Spotkamy się wreszcie i pokażę Tobie ten wiersz, jeśli nie zapomnę. Będziesz mnie kochał takim, jakim jestem, dlatego spotkamy się w odpowiednim momencie.

10


*** Spokój, deska ratunkowa, cisza nic nieznacząca. Emocje pozostawione samym sobie pozwalają trzymać się swoich spraw. Wieczorem, po dniu pełnym wrażeń wracają obrazy, rodzą się przemyślenia. Dziękuję nocy za ciszę, wysławiam lekką przytomność, nie pragnę fajerwerków, uciekam od zgiełku w ramiona przyzwyczajeń, braku perfekcji. Spokój, chwila bez pośpiechu, zapomnienie o słowach, które nie padły, lub których padło zbyt wiele, niepamięć czegoś, co mam za złe.

11


*** Trzy sylaby – kocham cię. Oczekiwane, wypowiedziane po raz pierwszy. Dodaj do tego pierwsze wejrzenie, zapamiętaj uczucie, odmień przez przypadki, sfotografuj, schowaj do portfela. Trzy sylaby w dzisiejszym świecie, w epokach minionych. Trzy sylaby w zaciszu domowym, podczas oglądania filmu, po kłótni, na do widzenia. Wyznanie pozbawione osób trzecich. Trzy sylaby a wieczne życie, partnerstwo, wspólne problemy, wzajemna akceptacja, niezmienne uczucie jak serca lata.

12


*** Spokojnie, wycisz się, policz do dziesięciu, nabierz słodkiej wody w usta, zamknij się w sobie na chwilę. Spokojnie, brak pośpiechu potrafi być ratunkiem. Nie próbuj na siłę, staraj się dla samego siebie, nie szukaj pochwały, znajduj dobro w otoczeniu i drugim człowieku. Pozostaw na swoim miejscu sprawy przyziemne, uczucia, grożenie palcem i obce śmiechy w ciemności.

13


*** Złocona łuna skąpana w cieniach. Księżyca promienie, faliste obłoki. Głęboko pod ziemię puszczają kłącza podniebne kryształy nocy usnute melodią gwiazd Blask snuje się pośród błękitu łąki. Sen ciszy kołysze finezję miast. Namiętność w objęciach pościeli, usta przytknięte do skóry warg. Kosmos rozbłysł na niebie migotem łzowych srebrników. Nikt z ludzi jeszcze nie wie o świcie przed przebudzeniem.

14


*** W cztery wiatry zaklęty środek pory przyrody. Słońce niech wierzga wkoło, kwiatów niech rosną pędy! Śpiew piór filigranu skrywa strumyk kwietniowy. Trawa koloru rosy wyrasta lukrem liliowym. Lot drobin dmuchawca pomiędzy korony drzew. Na polu okwiat rumiany pąsu rozkwita płatkami. Gałęzie promieni, błękitu pękają pąki. Ktoś kogoś złapał za rękę, ktoś kogoś opuścił o świcie.

15


Poranna piosenka Poranek wschodzący, obłoki papierowych pasteli. Nocny wiatr wywabiony z jezdni szlakiem samotnej przytomności latarni, rozbłysły pierwsze ptaki rozciągniętym śpiewem po kwiatów porankach, kałuże słoneczne i skropione wzorami fioletu żelowe witraże zbladłe. Opadły za horyzont gwiazdy potłuczone jak diament drobin owocowa miazga. Promieni kreski na architekturze miasta. Kamieniste żłobienia, falowane formy gzymsu, klawisze wieżowców owiane szalikiem obłoków. Asfalt, biały sorbet betonu, wschodzący żyrandol dnia. Pierwszy ślizg słońca po marmurowych skrzyżowaniach. Kolumny ciek prążków, murowane historie miasta. Budynków wieże w odbiciach szyb i kamienice oprawione perskimi wstęgami liści.

16


*** Na świecie zakwitł pierwszy pierwiosnek o czarnych płatkach, aksamitną łodygą dotknął źródlanej ziemi. Wzdłuż Wisły krętymi ścieżkami prosto do morza, gdzie podwodnych zlepów słone, bystre szrony, gdzie chłodny wiatr niespokojnym powiewem rozbijał piasek wydmy. Gdybyś wydarzył się raz jeszcze wiatrem od morza, słowami jak ptaków klucze na papierze. Gdzie było Twoje natchnienie? Gdzie świetliste pejzażu strumienie?

17


Żonkile Piórka żonkili spowiła grzywka. Promieni poskręcana fala rozmywa zapach marmurem pasteli. Pożółkła wysoka trawa, mrozem przetarte usta. Drobnym kloszem szklana wanilia rozbłyska. Na piaskowym podeście wysokie kolumny, aksamitny gzyms jak miodowe księżyce. Listki spowite melodią ciepła, wyznanie słowicze. Fontanna, zanurzony kryształ piany, ławka oblepiona bluszczem. Palone, błękitne smugi. Złoty zachód słońca, niewinnym słowem, nitkami złoconej struny jaśnieje rozkwit końca.

18


Cztery pory roku

Wiosna Zastygłe łodygi puściły kłącza, zieleń na wietrze jaśnieje. Kołują płomyki i płatki kolorowe, róża rozbłyska pąsowym cieniem. Biegniesz, na skraju drogi krople opływają słońce jak pajęczyny srebrne pośród kremowej bieli magnolii. Zasnuta jedwabiem koronka. Woni płomienny, młody potok. Rosę jak siatkę gwiazd rozmyła łąka. Miłosne mowy skowronka, grynszpan, roślin poświata. Kałuże oplotły listki laurowe. Olejne gołębie niosą gałązkę ku bladym promieniom światła.

Lato Pierwsze promienie opadły na taflę wody jezioro do skwaru nieprzytomności. Na sennej łódce palące opary, okulary przeciwsłoneczne, wrzask trzcin i kwiaty.

19


W złotych płomieniach zatopieni – ja i Ty. Na łące dmuchawce rozplotły wstążki, kryształu latawce rozlane na niebie. Karmazynowe ważki obłoków i żar pochłonął Ciebie. Pod przykryciem nocy pełnia gwiazd, jaśnieją drzewa, srebrny pył i wiatr. Łuną księżyca rozbłyska las. Zaspany poranek oblepia słońce, biały ocean pochłania chmury. Ptaków ognistych skrzydlate sznury.

Jesień Suchy listek jak płatek na powłoce jeziora, wlepiony w podłoże niby wycinanka rudym cieniem. Jesień rzeźbiona promieniem z brązu, pocztówką, niedzielnym spacerem, pomarańczowym futrem lasu. Błyszczącym łańcuchem liści pognieciona latarnia. Mleczna szata rozlana na szarej powierzchni morza. Księżyc wystygł na srebrnej pokrywie mgły. W skrawkach czerwony wachlarz latarek, ogon zmierzwionej piany, śniade kreślenia brzegu. Zimny szlak usypany złotymi igłami, skorupkę łopianu rozmyły nitki miedzi jak łza linię potoku rozpuszczonym kształtem. Pod drzewami przedarta mozaika, dywany kasztanowych liści.

20


Zima Srebrna wybielona zaspa. Kołduny śniegu, kredowy welur. Gwiazd ogony zasnuły świat, rozsypany biały puch ścian. Na rzece szronu pętla żłobiona haczykiem śnieżynki, bladego kurzu zapadła kurtyna. Znowu jasne płomienie zasnuły parki, ciężka płachta zasłoniła drzewa. Pokreślone mrozem sanki maźnięte błękitem księżyca. Listki w kostkach lodu, zimne słoje, witraż mrozu, dzwonki. Skały okryte alpejskim świtem Kryształowe kłącze, śnieżny oddech sopli.

21


Noc Z otchłani wywabiona czarna poświata nocy okryła zmroku obłoki i złote wstęgi księżyca karocy bladej jak północny ogień gwiazd. Magma marmurem tonie na niebie. Gasną przestworza jak ciemna woda. W powietrzu zatopione brunatne promienie. Skała rozmyta potokiem usypia. Łańcuch kirowych girlandów zasnuł obumarłe, wieczne mgnienie. Nie otworzyła oczu cieniem okryta Safona. Zastępy czasu mijały, nim z głębi oceanu mroku rozwieje fala i dotknie oblicza obłoku. Pustkowie ciemnych gwiazd konstelacje odbiciem na tafli wody, wzburzonej piany srebrnego księżyca, gdzie zamknięte oczy w oddali samotnej nocy czekały na blask. Milczenie strasznego czasu, otchłani wyjrzenie pragnące. Ciemny ptak zapomnienia blade krzyknięcie poniosło ciepły świt świetlistą smugą na dno oceanu, budząc promień jasny i pełen natchnienia. Do czarnego nieba poszybował szept, aby obudzić wzrok Safony. Niewysłowione uczucie zajęło serce, jakby cały świat miał być jedynie tchnieniem pośród szczegółów zmierzchu. Niczym tumany

22


puszysty, popielaty szlak rozpuszczony przesłonił światło prawdziwe okrutnie i codzienne. Pragnienie odejścia do piękna. I końca, który widać. Niebo splotło przecięte obłoki, pasma czerni jak kurz nocy, księżyc wyjrzał okrągle i odbicie ujrzała w nim Safona.

Pod pokrywą mroku zasnuty promień i dusza ocalona, nieśmiertelna przez chwilę myślą na całe istnienie otchłani. Nieżywym sercem, spojrzeniem z oddali. Z ust płomień wydarła Safona skrzydłem na ciemnych przestworzach. Dłonią natchnęła słowa, by piękna zmysł i smutku droga odsłoniły strunę gwiazd.

23


Kwiat poranka Źródlana poświata na krawędzi dnia. Obłe światło, powolnie rozbłyska kredowy pejzaż, blady świt pokruszony niesie smuga promienia, rozmywa szron okwiatu kropla kryształu. Pędy puszczają iskry listków. Prześwietlone spojrzenie opływa Ziemię. Dym srebrnowłosy na jasnym pierścieniu równika, w przejściu zanika światła blady płomień, wybielonej łunie ulega kontur. Koło na trotuarze słońca w obłokach przeźrocza. Natchniony uczuciem kwiat poranka wonią piękna wygląda nieba, rozkłada płatki jak białe łabędzia wachlarze. Ognisko srebra rozlewa na ołtarzu zdarzeń.

24


*** Z ciemnej mgły wypełzły pnącza, ukradkiem zasypiają korzenie. Nie dzieje się naprawdę nic. Oczekiwanie na młody promień słońca. Na brzegu dmuchane, smoliste perły. Na tafli nocy oblicze zanurzył cień. Poświatą zakryty czarny kwiat, płatki jak gwiazdy księżyca aksamitu, Mroczny, rozwiany i mglisty otwiera kropel przeźrocze płomienie. Wonią na wietrze ciemne smugi srebrne oplotły powietrze jak szept strumienia. Głucha okolica zanurzona w czerni kamienia. Na polanie gwieździstych maków kłosie trawy jak podmuch jasnej pajęczyny wiatru.

Gołębia puszysty oddech na bladej alei mlecznej. Z kałuży obłoków zapierzchły zmrok. Samotna noc zamiera przekwitem. Usnuta szumem cienia wierzba rozpuszcza promienie do nieba, ostatnie i ciężkie. Na wodzie księżyc położył ślepię, jezioro zasnuło błyszczącą powiekę. Pękają igły gasnących gwiazd. Noc zaległa na niebie.

25


*** Przejrzyste strumienie wiatru. Pęknięte ostrze błękitu. Spieniony poświst, kłęby, morskie obłoki rozlane szarą taflą, zmierzwiony kontur grafitu. Poszarpane brzegi roziskrzone jak promieni gradobicie, głuchy szum przestrzeni, uderzenia zwałów wody falowania masywu głębiny. Rozdrapany brzeg morza, poharatane krople, przeźrocza blask i matowienie.

Rozkołysany dzwon metalicznych pereł podwodne tchnienie. Rozłożysta fala. Podmuchem skały serpentyny wir i odpryski rozbite girlandy bieli. Na brzegu zastyga pożar słonych płomieni.

26


*** Buduar, welur kotary usnuty pożarem księżyca, cieniem zajęta poświata. Bezruchem wstrzymany horyzont, głębia mrokiem rozmyta. Tłusta, poczerniała chwila. Wieczność opada w czarne welony otchłani. Minął brzask przekwitłą smugą nocy. Oddech marazmu na zimnych skałach. Gęste płomienie, kiru gasnące kłęby. Zatacza skrzydła nad lśnieniem wstęga smoły i pełen kielich czerni. Noc przesłania moment, wzburzone morze księżyca samotnością, zastyga ciemny widok w moim sercu. Zimnym powietrzem opadają gwiazdy wprost do wnętrza pusta ścieżka owiana szalikiem liści. Drzewa bryłami cienia i wiatr marznie w przestworzach. Ławka smutku i oddale piękna. Późna mgła rozmyła nasze spojrzenia. Nie dzieje się nic i nic się nie zmienia. Ciszę rozrywa szum lekki jak listu otwarte kartki. Słowa żalu i nocny rozpad, niespełnione marzenia wrzucę do butelki. Po czasie odnajdę w innym miejscu, sprzyjać będą okoliczności, odmienny los stanie się moim przez przypadek.

27


Pojawi się blask, trwać będę w milczeniu oczekiwanej chwili. Teraz każdy brak przysłania nadzieję. A butelka jeszcze płynie, do innego portu ja również przybiję. Świt pojaśnieje na horyzoncie, pasmo błękitu rozpłynie się po okolicy, spojrzę w dal i ujrzę wspomnienie. Poczuję dłoń na ramieniu,

utęskniony promień rozbije na skałach kwiecistą falę, słowa, pohukiwania.

28


*** Oddech gwiazd, gotycki marmur w przestworzach. Księżyc rozbity na skałach, pusta otchłań chłodu. Marazm na witrażach, ocean cienia rozwiany kryształem dymiących obłoków. Bezwiedne, zastygłe powietrze gasnące jak senny łańcuch opada w przepaść nocy. Księżyc, płomień grafitu, pokrywa błyszczącej ciemności. Głuchy, przedłużony pomruk jak tarcza głazu i podniebne, mgliste girlandy mroku. Jak przewrócone drzewo pioruna grotem moje serce zanurzone w nocy. Oschłym pędem umiera gałązka krucha, gasną kule róży. W Tobie płynie miłość jak świeży potok zanurzony w skale, jasne płatki wiosny, wiatr blady laurowym bluszczem na ruinach katedry, gdzie sto lat temu światło przelało się mrokiem. Zdarzenie miłosnej rozpaczy na zawsze pochłonęło dwa istnienia.

29


*** Stary las przeszywający wyblakłym chłodem, podniosła ciemność głuszy, wiatru koszmarny pocałunek i kwiaty strachu. Szerokie konary poszarpane aksamitem róży i gwiazdy ujęte w ponure ramy morza. Łuna bladym podmuchem na ciemnym lazurze przestworzy wygasa rozpuszczony płomień pod przykryciem nocy.

Ciężka mgła przysłoniła srebro księżyca przejaśniony szron odbity na tarczy, zmrok białego złota. Lunarny pył, spiętrzone wstęgi przeźrocza. Nieuchwytne piękno gwiazd, dystansu błyszczące tchnienie. Brunatna pokrywa nieba jak spokojny, samotny brzeg zdobiony kunsztownym detalem, kryształem skał widocznych z ustalonej, ziemskiej otchłani. Połysk perłowych kul o północy. Jak róży czarne serce niespełnione moje skryte westchnienie.

30


*** Z mgły płatkiem purpury około księżyca jak karmazyn płomień tonie w zapomnieniu. Srebrna poświata zasypia w okowach kwiatu, pęka malin pokrywa pod przeźroczem rosy, zapach bladym różem rozbłyska, jasny aksamit gwiazd opada powiewem nocy.

31


*** Światła jasne odbicie rozpuszczone na tafli wody, głębia przeciągnięta złotem, zakurzone niebo w obłokach perły. Pierwsze tchnienie ciepła, blask młodych kwiatów miodowe struny kryształem grotu zanurzona ekspresja w miękkich przestworzach i Twoje ciepłe palce jak promienie słońca.

32


Nisza Jedna myśl w morzu myśli odnajduje swoją niszę, to, co przeważa nad wszystkim. Po czasie staje się oczywistym. Zaczyna trwać każdego dnia. Bladym porankiem, nocą i ciszą.

33


*** Rozlane otoczenie zielenią drzew rozszumiałych wiosennym wiatrem,

co wprowadza w drgnienie listki kryształową kroplą, która spływa z płatków na zmierzwioną ziemię. Zieleń przetacza lśnienie, nadając piękna otoczeniu. Tchnienie upływa w powietrze i kwitną jedwabiu czerwienie natchnione złotym promieniem.

34


*** Refleksy smutku pełnią księżyca. Moja dusza tonie w czerni. Nie ma mnie w osobności, która wynurza się z ukrycia. Zawieszony pomiędzy wskazówki zegara

odgarniam otchłań, która deszczem uderza w Twoje ramiona wyobrażenia utoczone zlęknioną łzą bez znaczenia przepada w czerń głębokiego dna, jak luneta wydłuża nieskończoność, w którą zaglądam o brzasku dnia.

35


*** Jestem sam, gdy noc wiruje w przestworzach i spoglądam w górę, jakby w oddali gwiazd ukryty przez Ciebie skarb czekał na moje słowa.

Lecz trudno wysłowić to pragnienie, gdy miłosną drogę okrywa zapomnienie. Jestem sam, lecz pamiętam Twoje oczy skąpane w krysztale przestworzy. Czekam na jedyną z chwil kiedy byłem Tobie bliższy, a przetarta mgła potoczy marzenie na skraj świata, który tonie w ciszy.

36


*** Księżyc zatonął w godzinę smutku, zasnęły przestworza srebrem skał, na niebie rozprysły gwiazdy kruszcem. Złota, pęknięta powłoka, łuna stłumiona powiewem rozpostarła głuchy blask. Blade latarnie spłynęły betonem bulwaru, nikły zmierzwione falą, spieniony połysk rozjaśnił samotny pomost, spaceru wiatr rozbity w chmurach, zastyga ciężkim oddechem wypuszczone serce. Na brzegu kamienie falą niebieskie i cienie zaćmionym odbiciem księżyca snują półmrok poblaskiem płomienia. Czarny romantyzm osłonił nasze spojrzenia. Gwiazda Polarna o północy zapomnienia, kreślona różą w moich dłoniach Twoja miłość utracona.

37


*** Czego nie ma naprawdę, a co istnieje zaledwie w mgnieniu? Kryształ szarego deszczu opadł powolnie na smugę rzeźbioną karatem kropel. Co wydarza się w zatrzęsieniu uczuć, a co istnieje tylko na zewnątrz? Czego nie mogę przełożyć do wewnątrz, a co dostrzegalne jest spojrzeniu? Wiosenna świeżość zasnuta tchnieniem, które nie zdarza się dwa razy. Jak w świetlistym pryzmacie marzeń zjawisko piękna, które kryje kosztowności przestworzy jak gwiazdy rozlane głębią nocy, pod którymi wydarza się świat. Tajemnice, jakie kryje niebo, milcząc, od czasu do czasu rozkwita deszczem albo kształtem chmur, które spiętrzone jak skały marmuru zatrzymują na chwilę oddech. W mgnieniu oka zachodzi istnienie, wolnym widokiem powodując natchnienie. Piękno niedostrzegalne w oddali firmamentu przestworzy.

W przewidzeniu sennym, które topnieje po przebudzeniu. Mgnienie jak srebrne refleksy opada lekkim, niewinnym drgnieniem. Spienione diamenty oddechem liry, rozmyte słowem jedwabiu na kruchych gałązkach laurowych liści, które pochłania anielska mgła.

38


Miejsce wyśnione Kiedy ćma ostatnim drgnieniem na parapecie, rozjaśniona bladym światłem księżyca, wytężonym ruchem próbuje uciec od przeznaczenia, zatrzymuję się na chwilę, obserwując ją z oddali fotela. Które z miejsc było najciekawiej ukryte? Które zakurzone zakamarki stanowiły jej gniazdo? Po chwili zapominam, że było to ćma, której nikt inny nie zauważył. Czy miała niespełnione marzenia? Czy zatrzymałem się na koniec jej istnienia? Kiedy odnajdę miejsce wyśnione, na pewno przyleci tam ćma, aby trzepotem skrzydeł oderwać mnie na chwilę od niedostępnych dla niej spraw. Gdyż nie ma miejsc wyśnionych bez magii zwykłej codzienności. I tam też kryje się piękno świata, gdzie wszystko po staremu jest nazwane. Moje miejsce wyśnione, ułożone prostym marzeniem jak lot ćmy przy zachodzie słońca nie różni się niczym innym, niż ciepłym pragnieniem. Chyba jest to dom na skraju lasu, którego cegły będę kładł świadomie, i w którym zgubi się ćma od czasu do czasu, aby przypomnieć, że piękno nie zawsze jest olśnieniem, lecz zwykłością, której każdy ma nadmiar, i którą w szczególności można zauważyć.

39


Czy każdy marzy o swoim miejscu, czy jak ćma ciągniemy do światła? Miejsce wyśnione, usnute przypadkiem czy po stokroć wyczekiwane? I co dalej, kiedy spełni się naprawdę? Czy będę pamiętał, co stanowiło tamto marzenie, czy raz jeszcze spojrzę na księżyc z westchnieniem?

40


*** Karmazyn poblaskiem, zachodzący promień. Szarością kamienia opadło powietrze. Złoty księżyc roztarty lśnieniem, zasłona kurzu w gasnącą przestrzeń, odbicie blasku spogląda cieniem. Noc bez pamięci opada otchłanią, ciemność przetacza girlandy mroku. Północ w przestworzach, głuche przeźrocza. Sen zapada błyszczącą ciemnią w gasnące, skaliste wybrzeże chłodu. Odległym, bladym brzaskiem pejzaż ulega falom wiatru, powleczony obłokiem, rozmyty słowiczym marzeniem o wieczności. Mgnienie przetacza kwiaty pragnienia jak mgła wilgotnym, krystalicznym szeptem osamotnienia skalistych westchnień. Przejrzyste kłącze w morskie powietrze, rozmokłe przestworza w aksamitną przestrzeń i Twoje spojrzenie zapomniane i piękne jak impresja z otchłani gwiazd, jak podwodne zastępy snu przenika pryzmat światła. Przemierzam samotne widoki, spotykam Ciebie, nadal nie wiem, czy nie zgubimy się przez chwilę, w nieodpowiednią pogodę, o północy. Nasze dłonie zamknięte. Utrwalasz mnie marmurem skóry. Świta blada powłoka świata. W senne marzenie, wewnątrz patrzę. Laurowy bluszcz oplata wspomnienie

41


i pejzaż, który należał do Ciebie. I nie istnieję już w zewnętrznym świecie i pamiętam, że piękno skrywa smutek jak jesienny wieczór oślepiony księżycem i liść opadający przeźroczem w senną, złotą łunę.

42


*** Piękna szlachetnością kamienia, trwała blaskiem złota. Gwiazda w przejrzystości nieba północnym zwiastunem promienia. Istoty tchnieniem nieuchwytna, opadła jasnym ogniem, srebrnym pryzmatem rozbita. Girlandy przeźrocza błyskiem atłasu perłowe iskry i łuna welonem alabastru w przestworzach rozprysły lśnieniem kulistym. Nieboskłonem przesłonięte firmamenty srebrnym mrokiem. Mglisty poblask w otchłani ornamentem księżyca płomienie zatopione w oddali. Jak łabędzie poprzedzone zmierzchem z ciemnego wyróżnione morza. Pióra trwałe spojrzenie, zorzy kredowy aksamit rozjaśnieją przez chwilę pięknem kropli przeźrocza porcelany rozmytej smugą czerni.

43


*** Rozlane otchłanią przestworza, zaczernione mglistym mrokiem. Świat zasnuła senna pogoda I gwiazdy rozbite szklanym potokiem zasychają na dnie podniebnego morza. Blaskiem zasnuta przyciemniona zorza przyprószonym powabem zakrywa przestworza, w których diamentowe odbicia iskier okrywają dwa słowa: Zabierz mnie. Z powrotem do przejaśnionych wspomnień, które mkną przed moim wzrokiem i zastygają czarno-białe, niespełnione jak oddale nieba cieniem srebrzone.

Pamięć pochłania zmierzch lśnienia, a Twoje słowa pragną powtórzenia we wnętrzu, które pełnią księżyca zamiera pomrukiem odbicia. Pochłania pojedynczość istnienia oddech wiatru, którego oblicza rozwiewają nadzieję natchnienia, jakby nie tylko noc rozkwitała sennym uczuciem dla utrwalenia.

44


*** Księżyc zaświecił na czarnych przestworzach.

Srebrną łunę poniósł na skraj świata. Zastygły płomienie, nocne wystąpiły morza. Łapię cię za rękę, nie pragniesz nic więcej niż blask słowika i gwiazd oddalenie. Trwasz w milczeniu, drzewa zasłaniają drogę. Czarnej róży już dotknąć nie mogę.

45


*** Pragnę myśleć o Tobie głębią poświęcenia. Twoja dusza jest czysta, a moje serce jest tęsknotą. Miłość to promień wieczny. Czas nie ma znaczenia. Twoje oczy i słowa na zawsze

są odbiciem przestworzy. Twoja dusza jest cudem, którego czeka moja dusza.

46


*** Dotyk źródlanej woni rozmyty kamienną iskrą. Srebrnych jaskółek w locie samotna gonitwa powiewem opada na pokruszone kwiaty, co nocą gwiazdami rozbłysną. Spojrzenie wietrznej toni delikatną, rześką krą splecione na dębowym drzewie jak blady, laurowy bluszcz, co szumi słowiczym tłem, nocą, kiedy gaśnie zmierzch.

47


*** Księżyc rozciągnął kremowe promienie i cisza zapadła otchłanią nocy. Kwiat rozchylił płatki ciemnej rosy i smutku zalśniło wejrzenie. Twoja obecność w tamtej chwili, kiedy nie było nikogo prócz cienia, zdawała się pełnią zapomnienia.

48


*** W zapomnianym miejscu odnalazłem złotą lutnię, co siedmioma strunami w miłosnym rytmie smutnie łabędzim szeptem nadała uroku piękna, blaskiem światła mądrości jak rozlana w pryzmacie refleksja, słowem jak diamenty olśnienia. Czarny romantyzm okrył płomień poranna melodia słowika zapomnienia. Jasnej głębi pełne natchnienia oczy. Dusza powiewem róży odbicie przeźroczy. Skalista pustynia w bladym poświcie księżyca. Liść laurowy z cienia srebrnej północy opada na ziemię strącony tchnieniem gwiazd.

49


*** Ławka w bladym poświcie latarni przeciągnięta wiatrem wieczornej samotni. Trwale pusty ciężar nierozwiany opadającym liściem jak pominięty cień z ważności istnienia we mnie obumiera. Czas rozmywa przestrzeń, a ja czekam, aż Twój głos marazm rozbije promieniem, który utrwali chwilę w moim sercu pragnienia. Poczucie nocy mnie wypełnia, miejsce zajmuje stałość kamienia. Jak księżyc zawieszony o pięknej i samotnej porze obliczem gwiazd zasłonięte marzenia. Zgaszonym blaskiem szumi ciemne morze. I kwiat rozkwita nocą istnienia, lecz dalekie to piękno od Twego imienia.

50


*** Niebo przejrzało powieką słońca, ostre złocenia promieni. Smuga rozlana błękitem, ciągnięta kryształem dymu. Przejrzysty okrąg strumieni opadł żarem na wodę, płomieni się tafla, światłem pieni. Jasna, wietrzna łuna srebrem mieni, zmieniona skrą, połysku przeźroczem,

słońca odkrytym spojrzeniem.

51


*** Księżyc srebrną tarczą uwolnił kryształowe tchnienie. Gwiazdy rozlały przestworza aksamitnym mgnieniem.

Widziałem Twe spojrzenie zasnute na niebie i moje oczy całym spojrzeniem były tylko dla Ciebie. Jak ocean wzburzony żarliwym uczuciem moje wnętrze czeka na blasku brzask i ukłucie, które poniesie serce w oddale istnienia i zaprowadzi jedyny promień na skraj lśnienia.

52


*** Kryształowy podmuch smugą księżyca na horyzoncie wzdłuż złotego płomyka,

który jaśnieje barwą wzgórz, skalistych fal rozpostartych na wietrze. Rozlane odpryski piany na brzegu, gdzie kamienie kwitną w pośpiechu dla nocy, która trwa wiecznie ten jedyny raz w oddalonym mgnieniu

53


*** Czerń rozlała drzewa nocnym przeźroczem nieba. Widok zgasł na chwilę otchłani poruszonego cienia. Jak wtedy, gdy księżyc snuł uczucia istnienia i błyszczał dla melodii słowika,

a róża płatkiem wysłowienia słów zwykłych i pięknych kwitła dla zapomnienia.

54


*** Nie ma słowa na tamto uczucie, kiedy błądziłem wzdłuż brzegu rzeki, uciekając od codziennej melancholii. Wzdłuż rzeki jakby za horyzont, gdzie pasm kamieni krańcowa fala rześkim powiewem okryła smutek. Przez chwilę byłem zupełnie sam, uczucie tonęło w zapomnieniu, drzewa szerokim cieniem osłaniały rzekę, jakbym tylko ja był na świecie, nikogo innego w takim oddaleniu. Nie chciałem wracać, pamięć odpłynęła z nurtem na moment westchnienia.

55


*** Jak gotycka burza cieni jedwab opłynął kryształu kamienie. Rozmył deszcz nocy ulice wzdłużone do przestworzy. Smugą, wstęgą księżyca promień rozjaśnił Twoje zapomnienie, gasnące płomienie sunęły ku ziemi. Piękno, jakie mnie zajęło - szmaragdy w zamian za melodię jak noc zdobną w gwiazdy i girlandy sztuki. Przesłonięta cieniem i pełna Ciebie chwila oddali. Jakbym przemierzał pusty las o srebrnej północy zupełnie sam. Głucha i głęboka przestrzeń w ukryciu przerwanych gałęzi i gęstych zasłon liści. Kroki grudą trotuaru zakurzone w stronę przestworzy, zmierzone na poznanie strachu, skrytej pustki, ciszy szczególnie codziennej. Nie mogłem dłużej nie myśleć o Tobie, po raz pierwszy wolałem uczucie niepokoju, tej ciągłości zdawało się za wiele. Las rozłożysty w nieskończoność na domiar samotnego powrotu. Ocean, który marazmem dźwięku pokrywał wszystkie epoki, w tym sylur, rozmienił srebrem róży powłokę pereł za Twoim oknem. Znów byłem tylko dla siebie. Opadałem w głębię, przepaść rosła za moimi krokami, zatrzymane na niebie gwiazdy usypiały rozpacz. 56


Wzburzony kurz szkarłatem księżyca pustym pogłosem, lasu obłędnym milczeniem. Noc rozlała ciężkie spojrzenie. Nic. Co wydarzyło się naprawdę. Nie może ponownie. Co nie wydarzyło się jeszcze. Może odmienić to na lepsze.

57


Perseidy Z ciemnej oddali ciągną ku Ziemi, raz do roku, gdy niebo zachodzi ciepłą czernią. Deszcz meteorytów tchnieniem dosięga parapetu. Chwytam marzenia rozpuszczone w powietrzu i czekam, aż pierwsza z gwiazd przetrze przestworza, na dnie srebrzystego morza pozostawiając pragnienie.

O późnej porze pierwsza iskra opada na ziemię. Spoglądam w górę i otwieram dłonie, jakby wydarzenie snuło kryształowe tonie. Cieszę się, że marzeń mogę mieć tysiące. Powłoka nieba przepalone złoto chłonie jak wtedy, gdy chwytaliśmy spojrzenia na ostatniej, miłosnej łące. To marzenie. Zdaje się pięknem jakby kwiaty na dnie skruszone snem rozkwitały albo jesienne iskry w czerni zamarzały. Najpierw spada pierwsza, następnie dziesiątki, z serca wyławiając źródlane zorze troski. Nieboskłon rozświetlony skarbcem zjawiska otwartej przestrzeni na podobieństwo komety. Całą noc ciemną przerywa blask spadających gwiazd. Wciąż to samo, jedyne marzenie. Chwytasz mnie za rękę i zasłaniasz oczy, nim prawda przeniknie pragnienie.

58


Sen Rozmyta otchłań księżyca zaświeciła srebrną gwiazdą. Poczucie powoli zanikało pod osłoną nocy. Przebłyski pamięci i pragnień niespełnionych za dnia. Krucha świadomość uległa podniebnej wyobraźni. Znalazłem się w miejscu, które powodowało uczucie nieskończonej pełni, jakbym dosięgał właśnie tam, gdzie umykają marzenia wypowiedziane o północy. Miękka głębia przepysznej senności wyłoniła widok, który mnie porwał w przestrzeń nieistnienia. Działy się tam rzeczy niemożliwe do spisania, jakby pochwycenie ich w ramy pamięci miało zarazem nadać aury zapomnienia. Czułem, że wszystko leży w moich rękach, jakbym to ja wymyślał kształty i kolory. I tak przyśniła się miłość wielka, która jedynemu życiu jest najcenniejsza, a następnie wzgórze wzdęte morską falą, gdzie wiatru spojrzenie owiało serce z raną, by znów powrócić do pokoju, przewracając się na bok. Przez chwilę nie pragnąłem niczego więcej, niż powrót do tej krainy jakby pierwszej. Gdyż światy najpiękniejsze istnieją wewnątrz myśli, a to, co prawdziwe może się dopiero ziścić.

59


Czas Rozmyty w powietrzu element wyobraźni śniącej. Upływa z minuty na minutę geometria iluzji, przenikając formę i treść wszelkiej codzienności refleksją rozedrganą na tarczy wiecznego zegara. Wstęgą obłoków rozpuszczone zgliszcza otchłani, w którą opada zatrzymana w mgnieniu chwila girlandami zasnutymi senną mgłą wydarzeń. Połysk melancholii rozkwitem zamyka spojrzenie. Niewytłumaczony upływ na tle pojedynczej jaźni. Oniryczna poświata szkarłatu rozmyta tchnieniem, co gęstością płomienia prowadzi w zapomnienie. Nielinearne kształty zapadają pod rozmytą ziemię, by z przestworzy spłynąć przeźrocza ukojeniem. Wypełniają formę istnienia odrębnym fragmentem, który zanika w obliczu układnego promienia, rozlany w zakamarkach wywabia mrok z ukrycia. Rozedrgana chwila na tarczy blaszanego księżyca. Pomiędzy uczucie a zdarzenie zapada niejasność piękna, które trwa refleksem nieustannym i sennym. Czas odbywa się cieniem utkanym ze wspomnień. Ustalona pora melancholii poprzedzona gwiazdami, co błyszczą, że mijanie to otchłań niedomówień, która wypełnia mnie pragnieniem bez zwątpienia, znacząc do wewnątrz nierzeczywistość tchnienia. Stale zmienny czas wobec istoty sennych prawd. Fioletowe, ciemne róże zachodzących wspomnień. Smuga podniebnych spojrzeń rozmytych falą wiatru. 60


Chwila schwytana o wschodzie bladego spalania. Poświata rzeczywistości pęka przed przebudzeniem, które wymazane z czasu odmierza wskazówkami piękno ulotnych chwil olśnienia. Impresja upływu rozlana przeźrocza pryzmatem powolnego spadania.

61


Widok psychologiczny Rzecz zupełnie prosta i pełna możliwości. Spacer o północy pustostanem księżyca, myśli powleczone gradobiciem gwiazd. Czuję się wolny, gdy w pustym mieście szeleszczą latarnie w opuszczoną przestrzeń. Sen opada cieniem na oblicza kamienic. Pusta ulica ciężką tonią czerni, głuchy połysk księżyca nie należą do mnie, wyszedłem na spacer po prostu jestem w określonym czasie, nie mam żadnych miejsc na własność, posiadam wciąż te same myśli, czasem nieuchwytne do spełnienia. Lecz nocą nie gubię się w tłumie, nie mylę drogi pośpiesznym krokiem i jestem sam, jakby tylko nocą wypadało przemierzać ścieżki zewsząd ostygłe. I nadal szanuję moment wejrzenia, gdy pada na mnie promień księżyca, co niknąc, od wody się odbija. - Jak tutaj jest pięknie! - to chyba pragnienie pełni przez chwilę do wewnątrz mnie uskrzydla, bym zaraz usiadł na miękkiej trawie, chcąc zasięgnąć słowa, co w niepamięć umyka. Trudne do wyrażenia staje się wnętrze, lecz myśl iskrą myśli porusza me serce, gdy pejzaż przeźroczem rozwija płomienie, a gwiazd wysokie diamenty rozlane na niebie wskazują kierunek choćby po małe szczęście. Nie posiadam, po prostu jestem tym spacerem codziennie odmiennym, skałą rozbitą wrzosem na wietrze, skryciem, gdzie drzew gęstwiny najciemniejsze,

62


niedostrzeżonym, pierwszym momentem poranka. Nadal jestem zwykłym człowiekiem, jak każdy szukam tego drugiego spojrzenia, oglądam się na sygnał syreny koguta, po przebudzeniu idę chłodną podłogą do łazienki, wychodzę z kamienicy urzeczony gęstą wonią kawy i czasem zatrzymuje mnie widok odmienny od codziennego morza, którym stąpam w odmęty. Przechodzień wyjęty z szafy ręką posłuszną tylko jemu albo rzeka, którą mijam w nieskończoność swoją zwykłością wymaga ode mnie mgnienia, ułamka piękna, chwili oddali marzenia. Przystaję pod tym właśnie drzewem, zatrzymuję wzrok na tym zdarzeniu innym, więc ciekawym. Zgłębiam swoje wnętrze i wnętrze okolicy, jakby właśnie ławka i fontanna były pierścionkiem dla komplementu albo dzikich kwiatów bukiety schwytane spojrzeniem były jak wyjawione w potrzebie sekrety. A tajemnice kojarzę z nocnym przebłyskiem, samotną wolnością, ciężkim, spokojnym księżycem. Jak każdy potrzebuję natchnienia. Grawitacja przyciąga mnie słowem i nie znam już kwiatu piękniejszego od róży, szukam odbicia skrytego w naturze, co jasnym światłem szumi przy skórze i drgnienie drąży ten jedyny raz ku pejzażom uwitym marzeniem. Nadal pragnę tej samej miłości, tej samej książki z najgłębszej szuflady, domu, co stoi solidnie tak samo wyczekiwany, iskry, która dzień rozświetla i drobiny kryształu w przestworzu traw.

63


A z każdym marzeniem marzeń coraz więcej, jakby życie było skrzynią możliwej wieczności, której nie posiadam, lecz w której jestem. Jak każdy potrzebuję wytchnienia. Po małe szczęście spacer o północy, gwiazd płomienie ciszą koją moje oczy, układa kompozycje trotuarem do przestworzy, opływając pocałunkiem wierną głębię nocy. Niekiedy zdarzają się chwile niepokoju, lecz staram się od nich uciekać, jakby mogło to również zapobiegać. I cieszę się zwykłym pięknem, cieszę ogromem piękna. I jestem szczęśliwy, choć nie mam tego szczęścia.

64


Egzystencja To wszystko, co kryje się w mgnieniu oka, opływając przestrzeń dostępną westchnieniem jakby świat zdawał się na wyciągnięcie ręki. Z przyjemnością opadam w otchłań refleksji i spojrzenie kieruję ku ciemnym nocom, a nieskończoność prowadzi ku przestworzom. Za dnia przyroda ożywa płomieniem, a życie nabiera barw, kiedy choć jeden szczegół ulotne prowadzi tchnienie jakby radości nigdy nie było za wiele. Poszukuję drobin szczęścia, które kryje ciepłe wspomnienie jak głos nad przepaścią czułości. Miłość do życia i miłość do drugiej osoby jakby jedno świadczyło o drugim, a spełniona egzystencja miała być liściem laurowym na skroni zwykłego człowieka. Świat ofiaruje nam zmysły i serce, abyśmy pożytek czynili z tego, co wierne przyzwyczajeniom i pragnącemu wnętrzu. Jakby oczekiwanie na wiatr, co skrzydła rozwija i wiedzie na kraniec choćby małego świata, w którym pojedyncze fragmenty bywają wielkie. To wszystko zależy od nas samych, kiedy los opływa przypadku ramy, które prowadzą w nieznane i odkrywają to, co zapomniane. Jak trudno odnaleźć promień na niebie, tak ulotne bywa i pominięte i każdy może powiedzieć, że nie wie, gdzie naprawdę kryje się to szczęście, które skrywa codzienność egzystencji. To piękno składa się z dwóch światów -

65


człowiek i natura to jakby perfekcyjne dobranie. Ofiarowany w rocznicę bukiet kwiatów i zmrok pienistych gwiazd w morskie zasupłanie, który natchnieniem może być złotym lub łzą na wszystkie wieczorne słoty. Nie wiem tak często, jak to jest możliwe, podążając za pejzażem, który nie obiecuje, że będzie spełnieniem w moich oczach, lecz który podarowuje piękne chwile. A czasem diament kryje się w słowach. Piękno życia chciałbym odnaleźć w ramionach, które powołane również dla mnie szukają odbicia w moich oczach. I każdy widzi świat inaczej, co sprawia, że prawd jest wiele jak na łące kryształowych maków albo kształtnych chmur na niebie. Życie można nazwać miłosnymi chwilami, lecz co jest celem egzystencji - tego nie wiem. Kiedy patrzę na kwiaty zroszone żelowym witrażem lub obserwuję dzięcioła na drewnianym ciele, odczuwam tę złożoność rozumem i sercem i próbuję sobie tłumaczyć - to tylko tyle, ile złota udźwignę rękami, to znaczy ile wschodów słońca uchwycę oczami.

66


Impresja tworzenia O poranku, kiedy pierwsza melodia słowika opływa zieleń pejzażu, blask słońca rozjaśnia oczy. Spacer przez momenty utrwalone tchnieniem, jeszcze na wpół śpiący i przebudzony. Patrzę na kalejdoskop, który rozmyty przyrodą i światem człowieka sprawia wrażenie pierwszego marzenia. Jakby na wyciągnięcie ręki materia stworzenia niby rzeczywista, bo dostępna zmysłom, lecz przemieniona drgnieniem pragnącego umysłu. Nie zamknięta głębia tkwiąca w drobinach jak liść, który jesienną symfonię rozpoczyna. Spoglądam na świat własnym wzrokiem, który żywiołem refleksji wewnętrznego strumienia pcha mnie do przodu po dalsze nieznane, odkrywając szczegóły, które pochodzą z cienia i niedostrzeżone umykają w rozkosz niedomówienia. Jak całość ulega widokowi fragmentu, tak fragment układa się w całość. I natchnienie pragnie momentu, aby rozwinąć skrzydła jak lot słowika, który przystaje na kruchej gałęzi i kryształem śpiewu obdarowuje firmamenty. Natury olśnienie nocą rozkwita jak księżyc. Kamienne wzgórze oplata purpurowy bluszcz i kwiat paproci rozbłyska niedostrzeżony, lecz mogę go uchwycić wyobrażeniem sennym, przez co staję się temu pięknu wierny. Niedoskonałość również ukrywa znaczenia, jakby przeciwieństwa przyciągały się nie przez przypadek. I tak miłość jest najpiękniejsza, gdy odrzucone serce wysławia swe pragnienia. 67


Impresja tworzenia na podobieństwo promienia rozjaśnia drogę w okowach istnienia. Fascynacja pięknem wzbiera we mnie, jakby człowiek skrywał w sobie więcej, niż określone codzienności pojęcie. Nie szukam, po prostu jestem otwarty na wszystko, co pierwsze jak źródło rzeki w górskim strumieniu albo czerwień róży zaklęta w płomieniu.

68


Nadzieja Kiedy brak mi pokładów ukojenia i wszystko zdaje się bez znaczenia, przychodzi chwila, kiedy chcę porzucić wszystkie czarne wspomnienia i uciec do miejsca, które wyśniłem o północy, i które spełnia marzenia. Odnajduję wtedy swoje odbicie w tym, co jest jeszcze do odkrycia. I czekam, aż nadejdzie tchnienie, które mnie oderwie skrycie i poniesie w nowe zdarzenia. Bo nie ma tak naprawdę życia bez chwili zwykłego zwątpienia. I nie ma piękna słów bez wyłowionego natchnienia z odmętów strachu i niepowodzeń, które człowiek spotyka na drodze. I nie ma upragnionej wiosny, nim nie nadejdą mrozy. I nie ma deszczu piękna nim jesień złota, zwiewna nie poniesie swojego tchnienia. Kiedy brak mi nadziei, szukam odpowiedzi w słowach, które ciepłem ponoszą mnie w przestrzeń zwykłego zbawienia. To piękno jest do odmienienia przez przypadki codzienności. Kiedy nie znajduję w sobie siły 69


i myślę, że umiera moje wnętrze, wtedy pojawia się ktoś jeszcze. Kto mówi, że to tylko chwila, która minie, jak to chwila, aby przemierzać światła refleksy, raz jeszcze pomylić się i wrócić do miejsc, które zapamiętane pięknem i ciepła zwykłych ludzi.

70


Drzewo genealogiczne Błyszczący mech zielonym szkliwem konary oplata bluszczem. Kora okrywa korzeń. Miłości koroną zaszumiały łuski wspomnień,

rozjaśniając spojrzenie wciąż serdeczne. Niekiedy los bywa surowy, niektórzy drzewo genealogiczne po raz pierwszy, skryci w odmiennej przestrzeni ziarnem, jakie kryje wnętrze od nowa rozpiszą los, listki i powietrze. Te ciemne oczy mam po Tobie, a Ciebie lubiłem odwiedzać. Ciebie natomiast nie pamiętam. Innym razem spotkamy się w święta albo przyjedź do mnie nad morze. Najchętniej Ciebie o radę poproszę. Najlepsze pieczesz ciasta. Teraz Ty będziesz mówił, że pierwsza zaświeciła gwiazda. Czasem ktoś nie ma bliskich. Oby na innej korze wyrył serce, jak dłoń rozwinął listki. Czasem dobrze tylko na zdjęciach: razem, za stołem, ubrani jak należy. Niektórzy mogą jedynie pomarzyć, innym wcale nie zależy. W niedzielę opadam słonecznym porankiem i patrzę w Twoje oczy zupełnie szczerze.

71


Sięgam po telefon, zapominam, niekiedy potrzebuję zwierzeń. Każdy ma swoje życie i każde drzewo swoje rzuca cienie. Dla niektórych drzewo kończy się w lesie, a mnie było kiedyś najsmutniej na świecie. I zadzwoniłem tam, gdzie sięgają moje korzenie. - Halo, tu Ziemia! - choć w życiowe prawdy nie wierzę, przełknąłem rosół i poczułem się lepiej. Wystarczy miłość dla dobrej fotosyntezy. I każdy może tę koronę mierzyć. I niekiedy to tylko życzenia, a czasem jeden listek los odmienia.

72


Rezerwat przyrody Przestrzeń przeciągnięta szkatułką zieleni, jeszcze deszcz zacina drobną, szklaną kreską, ożywczym chłodem wprawia w ruch listki. Nierówne trawy prężone falistą połacią prześwietlonych odcieni zielonego jabłka. Krzewów gęste zręby i drzew wysokości porywistym szeptem strzepują seledyn łuski. Jasnym świerkiem przecięta łąka, zaszyta polnym bursztynem. Ku ziemi schylony korpus jelenia, porożem gałęzi strzyże wiatr, szelestem trzcina rozdarta na wskroś, blady promień przeszywa przestrzeń. Jeleń wygląda z wysokiej trawy, nasłuchuje tętna leśnych oddali. Galopem w stronę lasu, stłumionym uderzeniem kopytka przecina potok źródlanym skokiem z oliwkowego światła łąki na ściółkę ciemnej zieleni, trzaskiem łamanych gałęzi w zarośla umyka. Susem przepada w otchłani kniei, przemierza ścieżki wydrążone przez wiatr, tonie w liściastej zamieci, by zaraz pędem na przełaj przedrzeć porożem kruche gałęzie i dalej wgłąb lasu wolny swym rytmem poruszyć historie skryte w cieniu głuszy. Tu chropawym pnączem bluszcz pokrywa korzeń, co z żołędzia wyrósł konarem,

73


gdzie słowicze gniazdo uwite piórem poniosło ku słońcu piękną melodię. By zaraz chmury przejrzały purpurą i niebo rozmyło deszczem leśne łany, gdzie utoczona z kwiatów rosa w kształt pereł powleczona i kropla opadła z nieba podniosły ku górze pęd niewinnie zielony, z którego pąk lada moment dojrzeje owocem, co spadnie z drzewa torem niedostrzeżonym, odwracając bieg jelenia w inną stronę. Rezerwat przyrody. Miejsce ustąpione naturze.

Pierwszeństwo ciszy, ważność ptaków, pierwszy zapach płatków. Naturalnie skryte piękno od zarania dziejów.

74


*** Chwilami, gdy jestem sam i nie dzieje się nic szczególnego, pomiędzy bladym widokiem a spacerem samotność przedziera się głuchym szeptem księżyca odbicia we wspomnieniu. Tamta północ na złotym zegarze odbita ciężkim drgnieniem. Kiedy myślałem o Tobie, pragnąłem więcej, niż dała natura, choć wzorzysta marmurem kolumny i młoda jak kwiatów różowe słowa dla kryształu. Słowik na szarej gałęzi otchłani błękitu. Jestem sam. Barwy nazwały świat, więc promień blaskiem rozjaśni cień, który zalega na parapecie moich snów. Zmierzam do miejsca, w którym pamiętam miłość. Zatopiona w kamieniu i okryta kruchym bluszczem, gdzie położyłem książkę otwartą na wierszu, który mówi, że nie ma nic na zawsze, nawet uczucia braku i uczucia pełni ukrytych marzeń. To uczucie pojedynczych zdarzeń, jakich świadkiem było zaranie słońca po bladych łzach i mgła gęstego szeptu jakby brak końca. Nierozwiązane wspomnienia i ciężar pustych pragnień. Jakbym przemierzał błędną przestrzeń w okowach czasu, który odliczam powoli, i w którym nie odnajduję Ciebie. Moje tchnienie mogło być niesione wiatrem, co powiewa niedostrzeżonym cieniem.

75


To piękno wydarza się samotnie jak jesienny widok, którego aura olśniewa chropawym płomieniem.

W oczekiwaniu na Ciebie odliczam kilometry przebyte dla poczucia strachu, jakby moje serce chłonęło cień w tempie toczonym kłębami otchłani, przez które gasną kwiaty i wzgórze zachodzi czernią.

76


*** W lesie promienie przedzierają gałęzie rozmyte jasną zielenią delikatności, skryte w głębi, zarosłe samotnym natchnieniem smutku piękna rozlanym przepaścią snów nie do wymówienia. Niespełnione wnętrze i Twoje ramiona okryte poczuciem czegoś od nowa. Ciemne girlandy gwiazd opadają pragnieniem w nieskończoną otchłań pod powłoką strachu. Nocą kwiat staje się niewidoczny, księżyc przyświeca mu skrycie, rozkwita rozpaczy ciszą i blaknie dystansem usnutym następnej nocy, pogłębionym pustkowiem uczuć. Moje serce nasłuchuje uważnie aury, którą niosą wspomnienia szelestem gałęzi jedwabnych liści, które skryły nasze spojrzenia nad wyśnioną przepaścią miłości. Codzienny cień przerywa płomień. Jestem po tej drugiej stronie, która myśli za dużo potem. Z przyzwyczajenia pominięty z widoku, jakby wyobraźnia wypełniała wolę. Zajęte myśli, powoli stawiasz kroki, napotkanym wzrokiem uśmiechasz się

77


i odchodzisz z pierwszym momentem

przemiany swojego pragnienia. Pozostałem wtedy sam. Twoja zaczęła się codzienność, jakby czarno-biała fotografia zalśniła z powrotem łuną możliwej miłości do spełnienia.

78


Droga Codzienność zakryta cichym okręgiem. Na drogę pada spojrzenie jeszcze senne, zanurzone w polnym szkarłacie, kremowej powłoce. Słoneczna zorza i kielichy usnute miękkim wiatrem. Kamienie czerni kryształu matowym lśnieniem, cienistą smugą zasłane na piaszczystej ziemi. Droga za horyzont przedłużona wspomnieniem, przebyta samotnie niczym girlandy chmur na niebie. Zatrzymane myśli jak pusta przestrzeń na odległej refleksji przeźrocza. Droga zapomnienia. Wiatr jak górska mgła osłania moją twarz. Czuję, że podążanie za promieniem usypia niezrealizowane myśli, które od czasu do czasu próbują być. Ta droga przeciągnięta nieskończonym pasmem, utrwalonym wyobrażeniem na jeden temat, który nie gaśnie wraz ze zmierzchem, wydaje się ratunkiem jak gładki powiew albo oczekiwaną pełnią Twoich ramion.

Wybrana przeze mnie, prowadzi tam, gdzie rozmyte skraje nieukładnych kształtów zakrywają kierunki, aby zatrzymać się, przez chwilę nie wiedząc, dokąd iść dalej. Droga wydaje się usłana aksamitem węgla, obłożona gotycką głębią snu. Zapada zmrok. Długa prowadzi zamkniętym spojrzeniem wewnątrz myśli, wciąż niezmiennych. Jedno tchnienie, w którym zatapiam się jak w oglądzie przestworzy czerni, 79


które rozmyte dalekim kryształem, podsuwają niezdobytą refleksję piękna. Moje marzenie rozjaśnia spadająca gwiazda, a droga wydaje się bez powrotu. Wybieram widok, który najmocniej rysuje kontury szczęścia, jakby nierzeczywistości nigdy nie było za wiele. Ta droga prowadzi w ciemną romantyczność. Pośród lasów i dolin zaróżowionych kwiatów. Chciałbym, aby te przeżycia jakby marzenie opadły sennym kurzem i cisza wyodrębniła uczucie.

80


Do wewnątrz To, co skrywa wzrok pod oczami. Niesione do wewnątrz odbicie świata układa się w odczuwalną impresję. Spektrum możliwości w zapomnieniu, w każdej chwili do przywołania. Uczucia nieznośnej lekkości i radosnej głębi skarbca. Niekiedy pustka mnie przerasta, innym razem radość wezbrana wyśnionym odbiciom przypada. Najważniejszą zdaje się miłość, która bezwarunkowo świat otacza, kiedy wiem, że w moje wnętrze czułym spojrzeniem zagląda ktoś jeszcze. Upragniony płomień rozlewa się deszczem.

Albo uczucie wrażliwej refleksji, która popycha do przemyśleń, kiedy proste słowa ujęte pięknem świadczą o jasnej stronie istnienia, przenikając myśli nie do powtórzenia. Gdy jestem sam na rozstaju dróg i zmierzam przed siebie, jakbym wybrać mógł z czego składa się życie wnętrze pochłania spokój ukrycie.

81


I najpiękniejsza z impresji istnienia, która pochodzi z samego wnętrza nieodparta potrzeba tworzenia. Gdy w myślach i sercu jawią się słowa,

powodując natchnienie od nowa.

82


*** Noc rozlała słowa bladym księżycem.

Zapomnienie u zrębu zmierzchu zapadło głębią szelestu i cienie smutku padały skrycie. Nie było w tym wszystkim chwili, która mogłaby sen odmienić jasną łuną przeźrocza połysku, co melancholię blaskiem myli.

83


Księżyc Wyjrzał zza chmurnej kotary, srebrne ślepię kładąc na niebie. Korony drzew szargał mgliście i sen poniósł na całym świecie. Blade promienie zasnuł lepkim żarem, który miasta i okolice rozjaśnił północy czarem, pragnąc pięknej nocy. Wyszukał mrok i poniósł pełni czarę

na skraje, gdzie migot świetlika jak odbicie błędnego księżyca zionął nieuchwytną marę. Czerń rozbłysła otchłanią, refleksy zmierzchu rozlewając łuną, która srebrzyście gasła i noc w oddale poniosła. Nie było nic prócz zaprzeczenia, jakie wyłonił księżyc z cienia, nadając ciemnej chwili uroku jak kwiat płonący głębią mroku.

84


*** Gęste mgły przysłoniły czernią serce, jakby samotność mogła trwać wiecznie. Płomień powoli gasł, przepływając przez palce. Delikatnym powabem opary poniosły zapomnienie w bezdenną przestrzeń ciszy. Liście opadały starte w popiół wspomnienia. Myślałem, że nie mam nic prócz okrycia cienia.

85


*** Obecność niezatarta wiatrem poranka, który widokiem rzadkich promieni padających na skrzyżowania pustym oddechem przypomina, że czas wzdłuża się szarością bieli.

Jakby nadal mienił się płomień łuską zamkniętą w świetle materii, która oddziela istnienie od cieni. Nie rozpoznałem spóźnionego spojrzenia. Pod niebem marazmu zawisła chwila, jakby powietrze przeźroczem złudzenia opadło na ziemię dla przeznaczenia mgły, która zakrywa refleksy światła. Bo nie dociera tam poranna prawda, gdzie nie zaistniał moment wejrzenia.

86


Wieczór jesienny Rozmyte niebo spłynęło ciszą, poniosło cień pogłosem stłumionym na krawędzi obłoków, które nisko przy ziemi rzucały opary zasuszone złotymi warstwami liści jak wyblakłe kartki kalendarza. Drzewa rozkwitały drewnianym kłączem, mieszały się ze światłem latarni, układając niedbałe pasma kamiennym refleksem szczelin. Wyznaczały kierunki przemijania i łunę skąpaną w melancholii. Nie było ciepła do oddania i ciemność powoli rozchylała gwiazdy zanurzone w zapomnieniu. Szedłem, a odbicie księżyca sepią oddalenia rozlewało przeźrocze na wpół sennych liściach.

Iluzja uległa upływowi czasu, z ostatniej myśli coś zostało pominięte. Jak wiatr, który szumi jesiennym odejściem zamglone wspomnienie zdawało się pięknem.

87


*** Gdyby słońce zaszło zamglone chmurami, a Twoje słowa były tylko słowami, zamknąłbym oczy na chwilę westchnienia dla pustki, która niesie obietnicę przeznaczenia, że coś kryje się za tymi chmurami i to tylko moment, i zaraz znów będziemy sami.

88


Płomień Chwila pozwala na połączenie iskrą, która jaśnieje oddechem wypuszczona. Niesie poczucie pełni i pustki. Powoduje myśl. Powiew opuszczonej otchłani, w której coś się rozpoczyna. Z oddali. Niemożliwa do dotknięcia inspiracja, tkwiąca wewnątrz skały oszlifowanym granitem. Powoli podnosi się. Za późno, aby zrozumieć, że z pustki wyłania się istnienie. Płomień rozpuszczony w przestrzeni przenika niepokój mgłą stałego punktu, który przypomina o tym, co ciągle ukrywa się pomiędzy myślami o przeznaczeniu i rzeczywistości, jaka odrywa od powiewnych uczuć i prowadzi refleksję w głębię przeinaczeń. Z ciemności wyłania się odosobnienie, tchnienie strąca w ostatnią przepaść. Światło promieniem tę chwilę przemienia, niosąc z przestworzy otwarte znaczenia.

89


Poświata Jak łuna, która powstaje po poranku słońca, najdelikatniejsza, z oddali dobra. Wznosi mnie, gdy opadam i przenika raz jeszcze dla kryształu w codziennych słowach.

Blask, który niesie natchnienie i nieumiejętność dobrania słowa odpowiedniego wyrażenia dla pełni, która istnieje, lecz której nie dosięgam. Jak świadek przeźrocza jaśniejącego, co zauważone przez święty przypadek pozwala poczuć ukryty sakrament. Do odnalezienia w ciepłym podmuchu złota i obliczu zwykłego człowieka, który przypomina, że na każdego coś czeka i każdy może nieść i dostąpić dobra, poczuć niebiańskie oblicze Ziemi, ku któremu wszyscy jesteśmy skłonieni.

90


Trzy Refleksja odbita od głębin, aby ponieść istnienie do wewnątrz, gdzie inwencja rozkwita myślą jak mądrości stwórcze piękno, co rozwija strunę olśnienia i odsłania blask natchnienia, który jest promieniem nieba w ludzkim wymiarze objawienia, aby pamiętać o boskim pierwiastku,

będącym częścią każdego istnienia, który aktem kreacji dobra odkrył przestworzy firmamenty i powołał głębię z cienia.

91


*** Nocny, morski podmuch zasnuł powietrze, jakby zabrakło chwili, która odmienia na lepsze to, co rozbłyska ciemnym przeźroczem marzeń.

Idę, a myśli przedzierają się przez siebie. Czegoś mi braknie, choć zaraz zapomnę i znów spojrzę przed siebie na drogę usłaną nieznanym powietrzem pustką i pragnieniem wypełni wnętrze.

92


*** Przeminie chwila, w której nie było Ciebie. Spojrzę przez okno okryte księżyca odcieniem i zapomnę o nocach opuszczonych marzeniem. Spokojem wrócę do wszystkich myśli i znajdziesz się na swoim miejscu, które również okaże się moim. Zamknę i otworzę oczy, by w to uwierzyć, a chwila, w której nie było Ciebie przeminie jak jesienny wiatr, niosący mnie w uśpienie. Czekam, a cień powoduje zapomnienie.

93


*** Horyzont rozbłyska ciemnym spojrzeniem. Chłodne oddale - pustynie na niebie srebrzone gwiazdami, rozlane odcieniem samotnych głębin zatrzymanych dla Ciebie jak wiatr, który przenika skaliste wybrzeże.

O północy mrok wypełnia zapomnienie i płomień gaśnie nocnym marzeniem.

94


To Element niepoznany naprawdę. Chwila, która przybliża do wieczności. Niepojęta przestrzeń ukryta na szczycie, który raz oglądany, w pamięci zostaje na zawsze. Pustka zaciągnięta lśniącą czernią, zamarzniętym marmurem powoduje piękno. Wejrzenie, które nadaje uczucia ogromu niemożliwego do wyrażenia rzeczywistości potrafiącej odmienić zapisane przeznaczenie. To, co kryje się w impresji sztuki, jakby dzieło mogło przypomnieć o stworzeniu kryształowego płatka purpury albo słów, które świadczą o nierzeczywistości struny rozlanej melodią poświaty natury rozkwita jak przebudzenie, pomimo upływu czasu trwa dźwiękiem niezmiennie pięknym. To, co powoduje uczucie zachwytu, jakby utrwalony został płomień, rozedrgany powolną melodią wspomnień marzyciela, który nieba ujrzał otchłanie. To, co skrywa dzieło sztuki swoim ostatecznym wymiarem piękna. Wejrzenie podniesione ku przestworzom opada na formę obdarzoną pojęciem, która wstrzymuje na chwilę oddech, aby ponieść go w dalekie zapomnienie. To, co zostało niedostrzeżone w chwili wiecznego utrwalenia. 95


Moment przeobrażony w spełnione istnienie za sprawą źródła oddali olśnienia. To, co okazuje się niedowierzaniem, że naprawdę zostało stworzone, jakby docierając do granic wyobrażenia, że dłoń człowieka potrafi utrwalać chwilę uniesienia i wieczność spojrzenia. Słowa i obraz, treść i forma tworzą rzeczywistość człowieka. Kreacja zatem pozwala przekraczać granice, które istnieją od czasu stworzenia. Niektóre pojęcia pozostają nie do wytłumaczenia. Jak zmierzyć, która z impresji jest piękniejsza, gdy każda wypełnia inne znaczenia? Jak zrozumieć, że ręka człowieka rozwija promień niepoznanego brzmienia? Gdy pada słowo "To", myślę o sztuce. Trudno jest czasem uwierzyć, że istnieją rzeczy, których nie można zmierzyć. Wytworzone raz, niezapomniane, pozostają jedyne i takie same dla oczu i przeżyć - potrafią na chwilę zatrzymać przed pięknem, które mimo upływu czasu nie przemija. To świadczy o lepszej stronie istnienia, która mówi, że człowiek dosięga spełnienia, a rzeczywistość jest stała i się zmienia, pragnąc blasku ekspresji tworzenia.

96


*** Księżyc rozlał śnienie na krawędzi skał. Krystaliczny podmuch okrył spojrzenie. Stałem sam, czekając na obietnicy otchłań.

Kwiaty zamarzły, jakby oddal istnienia wołała o piękno, którego nie ma. Przestrzeń rozwiana arktyczną poświatą i drzewa zamknięte na płótnie obrazu jak błyski przetarte powiewem przeźrocza, srebrnym konturem, horyzontu połacią. Zakreślone na tle zapomnianego pejzażu, który zatrzymany momentem wejrzenia nadaje iluzji czystego znaczenia. Jakby niosąc piękna skryte oddale niezmienne, zachowane na stałe.

97


*** Słowa nocnego rozpadu i poranek zapomnienia. Te same myśli i uczucia od nowa. Karmazyn rozlany powabem istnienia, dzwonem płatków, poświatą szmaragdu. Oczy obojętne pięknem i lśniące odcieniem złota. Rozciągnięta, zapomniana droga i mgła Twojej nieobecności, która unosi się po rozpaczy, nocnym przewidywaniu końca. Chwila jaśnieje prawdą i przeinaczeniem,

że te same ramiona chłodne i jasne, kochające i niedostępne czekają samotnie na mnie. Kwiaty szklanym szronem kryształu zmierzchem zapadają bez końca.

98


*** Chwila uniesienia jak blade płatki słońca, które opadają niewinnie na łąkę poświatą przeźrocza. Różowe kwiaty ofiarowuję Tobie

dzięki temu, że jesteś w moim sercu przestworzem, które prowadzi mnie coraz dalej i coraz głębiej do światła, napełniając moją duszę niewinnym pragnieniem, spokojem i dobrem.

99


Ku porozumieniu Inspiracja poezją Czesława Miłosza

Słowa odnalezionej mądrości jak wiersz przetarty lśnieniem zachodu słońca i starej melodii niezrozumiałej na wstępie, lecz jedynej i pięknej. Co wydarza się po odejściu, która z chwil tym bardziej, które wspomnienie za późno? Jeszcze jedno pragnienie myśli, doświadczenia głębi, której nie ma w trwałej materii otoczenia, lecz niepodzielnie tkwi w sercu, którego wymiar się nie zmienia. Podnoszę wzrok ku górze i odwracam spojrzenie w stronę ciekawości. Istnieją momenty, których nie przeoczę, jakbym coś przez to mógł stracić nie zobaczę ułamka piękna, który się gdzieś skrywa w skalistych szczelinach jak kropla, która wysycha przed kryształem zdarzeń. Lecz żadne piękno widziane w pojedynkę, choć cenne jak złoto spadłej gwiazdy, które można przyodziać,

100


wysłowić i przywołać, ponownie zapomnieć... Nie może skrywać więcej spełnienia, niż porozumienie dwóch serc, dwóch spojrzeń pełnych myśli nieustannie nabierających pewności i oddali, lecz trwale pragnących być dla siebie istotą świata. Coś przez chwilę sprawia, że głębia nabiera kształtu i pojawia się prawdziwa, powodująca uczucia, pełna porozumienia i wymiarów piękna o naturze światła, które niesie słowa i pozwala ujrzeć jasne oczy czekające spojrzenia. Myśli i uczucia, które wprost prowadzą, aby porozumienie mogło rozkwitnąć przejrzystym płomieniem. Niekiedy wystarczy kilka słów, aby ponownie wrócić do myśli, wspólnych uczuć i przeżyć i nie zapomnieć, że gdzieś kryje się osoba,

przy której można poczuć się sobą w pełnym znaczeniu tego słowa rozpocząć wieczór od nowa i pozwolić, by wiatr przeszyła nocna pora.

101


Widoki, które nie pojawią się po raz pierwszy Kryształ słońca pęka w przestworzach, rozjaśnia otoczenie rzeźbieniem lekkim i zamkniętym w sennym przeźroczu. Klasyczna melodia niesie widok silny i trwały spojrzeniem czasu, który jaśnieje roztarty wiecznością. Myśli nie przeminą, podobnie uczucia, niczym konturem przypadku, krawędzią wyobrażenia pełnego przekonania i nadziei, że kiedy przyjdzie noc ukradkiem coś odmieni błysk na tarczy księżyca, gdzie przenikną srebrnym snem dwa oblicza. Jak kwiaty w wazonie z porannego kryształu opadają miedzianym cieniem kielicha, przejaśnione powabem bladego światła odbite na tafli lustrzanego witrażu, głębią spojrzenia rozmytą szarością i zatrzymanym w sercu westchnieniem. Coś przypomina, że świat zbudził się piękny, oczarowany promienia rzeźbieniem i dobrym gestem ukształtowany jak wstążka słońca niknąca w strumieniu i chłodne szczyty zamknięte w spojrzeniu. Jak letnia jasność nocnych gwiazd i głucha pełnia dzwonu, detale lśniące pięknem brązu i wiatr niosący złoty blask.

102


Liście przejęte rdzawym szeptem, który pośród słońca niedzielnego spaceru

niesie historię splecioną drgnieniem określonym płomieniem zawstydzenia. Jak otchłań lgnąca do ciepła płomienia i serce, które pragnie jedynego istnienia. Tak zegar wybija porę północy i księga otwarta pozwala przywołać głębię refleksji iluzją mocy, jaka zapada natchnieniem sennym w zapomnienie ukradkiem marzeń rozmytych nocy mgnieniem lekkim.

103


Wydarzenia Wiatr rozbił senną poświatę przewidywaniem. U brzegu zanika pierwszy płomień fal. Spoglądam nad ranem w głąb horyzontu co raz dalej rozmywa marzenia rzeczywistością. Nie muszę zastanawiać się nad tym, co dalej. Kwiaty zanikły w minionym parku i obłoki błękitnieją iskrami ptaków. Melodie opadają złocistym zapachem, i wiodą mnie na skraje zapomniane o północy. Świat wydarza się przez przypadek i świętość, którą dostrzega serce potrzebujące doświadczeń spokoju i zachwytu, niezależności i miłości. Po chwili przebudzam się kwadrans przed porankiem. Gwiazdy spadają wraz ze wschodem słońca. Jeszcze moment zanurzony w pragnieniach, które pochodzą od marzeń i nie potrafią zniknąć. Srebrne promienie powodują wzrost życia. Ubieram się i wychodzę, lekko spoglądam przed siebie. Na łąkę, gdzie przestrzeń jasnego piękna i osobności pozwala otwierać kwiaty bukietami pełnych odcieni. Czuję wtedy, że jestem stworzony w jedynym świecie, który znam z opowieści i obserwacji, na jakie czekam porami objawionych prawd, podobnie jak myśli i uczucia, będących elementem podarowanym nam przez Boga. Istota pojawia się wśród oparów błyszczących traw i kryształowych kwiatów, które polną bladością kamieni pozwalają odebrać ten widok jako spotkanie. Idę, a myśli pochłaniane przez uczucia

104


napełniają mnie niewinną rzeczywistością. Co raz częściej uciekam do piękna jak sztuka. Co raz bardziej potrzebuję ekspresji przestworzy. Jak namiastka miłości - ta polna łąka, gdzie motyle rodzą się w perłach wiatru i lecą donikąd, nie odlatują, znajdują się na swoim miejscu. I nie ma złudzeń pozostawionych, iluzja nadaje momentu wiecznego. I nie czekam, po prostu jestem pośród piękna, które nie przemija. Patrzę w głąb refleksów światła, jakbym spoglądał w głąb siebie. Próbuję rozpoznać zapach roślin i poświatę, która kładzie się drgnieniem przeźrocza oddalonego namiastką powietrza. Wiatr i gęstość momentu otoczonego naturą. Idę i czuję, jak życie tym samym przetacza się płomieniem przeze mnie i przez otoczenie. Nie odnajduję słów, które potrafią wyrazić. Nie szukam głębiej, niż mogę doświadczyć. Choć to piękno jest jedynie tchnieniem, które dociera do moich granic nie potrzebuję w tej chwili więcej. Myślę, jak wiele jeszcze czeka tajemnic pozostawionych dla spełnienia, jakie przychodzi wraz ze świtem odnalezionym pośród istnienia. Byt, który jawi się prawdą skrytą za horyzontem co raz głębiej chłonącym moje spojrzenie i dystans duszy.

105


Próbuję zgłębić sens, jaki nadaje uczuć i pozwala rozpoznać chwilę zanurzenia w jasnym świetle skrywającym obłok wieczności rzadko możliwie przywoływany. Coś wydarza się poza spojrzeniem. Chwila pojęcia i doświadczenia. Choć forma dotyczy zwykłości, w każdym na pozór prostym znaczeniu kryje się pewna odpowiedź. Idę i myślę o tym, co przeznaczone pytaniom, które pojawiają się po czasie. Każdy fragment, jaki układa całość może stać się osobnym sednem, jakie prowadzi właśnie tą drogą. Przemierzam kolejną samotną odległość i dopóki piękno stwarza osobność chwili, nie pragnę więcej, niż dobro i poczciwość. Do tego przecież dąży każdy człowiek, by spełnić obietnicę daną wraz z pojęciem duszy. Gdy mogę doświadczać piękna podczas zachodów rozlanych bladym złoceniem róż albo widoku popołudnia zmierzwionego późnym letnim wiatrem, nie mogę odjąć słów uwielbienia o pierwszym miejscu miłości ponad innymi.

106


Wysokość kwiatu Coś wydarza się pod wpływem piękna, które przenika myśli i jasność serca. Kształt, linia, połysk i istota zamiera przez chwilę i nadaje aury olśnienia wysokością kwiatu. Tu znajduje się kryształ, który dotyka wyobrażeń jak nagły powiew wiatru różowym przejaśnieniem krawędzi kielicha, przeźroczem przebija wschodzący promień. Rozpoczyna się moment wejrzenia, który natchnieniem delikatności płomienia wypełnia drobną przestrzeń powabu pęka rozkwitem jak perły piękna i świeża rosa zebrana podmuchem wiosny. Przejaśnienie bladego światła kryształu otwarty niczym szkatułka skarbu płatków i cennego złota olśniewającego opary słońca. Nadal ten sam jak świeżość, która trwa kamieniem skał rozbitych morskim tchnieniem i wiecznością, jakiej nigdy nie będzie mniej. Co wydarza się na wysokości kwiatu, to wszystkie elementy piękna motyl, co przystaje skrzydłem wyobraźni, zabierając ze sobą woń źródlanego potoku schwytanego słowem iluzji sennego natchnienia.

107


Przemyka przez horyzont myśli serca, które czystością chce budzić się i rozświetlać jedyne przestrzenie, których nigdy nie będzie mniej.

Tu szukam spełnienia, gdzie kwiaty aksamitem gęstym i rozłożystym jak pióra szlachetnego królestwa melodii stają się dostępne wejrzeniu i pierwsze, aby już zawsze wypełniać wspomnienie, które jak wschód słońca miłosnym ukojeniem pozostają niezmienne i w pamięci wieczne.

108


Na bladej łące Rozjaśnia krystaliczne nitki płomieniem odbitym od słonecznych cieni luster opływających delikatną krawędzią wody, białą jak perłowe listki rozkwitu. Kreślenia świetlistego szronu kredową głębią zatopionego w niewyraźnym powiewie zamkniętym poblaskiem wyciszonego śpiewu bladej łąki zmiętej kryształu jedwabiem. Jak pierwszy blask szklanym srebrem płatek przepada szeptem motyla pośród traw miękkością powabu chwila spojrzenia jak zorza magnolii, struną rozcięty kielich rozmywa senne, słoneczne iskry strumienia, który zanika bladą gęstością kwiatów. Twoja obecność to młode piękno tchnienia i obietnica niosąca w przestworza. Pojawiasz się jak przypadek rozkwitu i dotknięciem ponownie stwarzasz zapomnienie. Chwila wydaje się wieczna Twoją iluzją istnienia. Ta myśl powraca do mnie, kiedy patrzę do wewnątrz rozjaśnia odcienie kryształu i pozwala powiedzieć, że jestem spełniony chociaż przez chwilę, że jestem tym, kim zostałem stworzony jak delikatne przeźrocze określone

109


uczuciem, które jaśnieje powoli powodowane Twoim spojrzeniem miłosnym,

wyczekiwanym jak srebrzenia księżyca, letnim, sennym natchnieniem nadającym głębi spełnionych słów. Nie znikniesz jak mgła, będziesz opadać wschodem słońca, bladym, różowym horyzontem jeszcze skrytym w sennych objęciach.

110


Przebłysk kamienia Złote oddale powlokły przepych drgnieniem filiżanki. Pierwsze myśli po skosztowaniu rzeczywistej iluzji niosącej za sobą głębię porównań lśniących

i opadających jak przeźrocze na ziemię bez uczucia utraty. Moment przenika jasnością promieni nadających blasku, który trwa w myślach, prowadząc je na odległość

zapomnienia i zachwytu. Uczucia powabu drogocennej melodii słowika przypadkiem przystaje na gałęzi śniącej podmuchem wiatru. Rozbrzmiewa pięknem, które przywołane pochodzi z wnętrza. Poranek kryształowej otchłani wydaje się przedłużeniem promieni natchnieniem bladego horyzontu kreślą nieskończoność, dociera do poczucia sensu, który przenika zwykłość, nadając głębi słów wyobraźni czystej i śniącej. Ornamentem rzeźbionym srebrną krawędzią spojrzenia kamienny połysk jest odbiciem zapomnianego nieba. Wydarza się tam piękno o drugim znaczeniu, przyciemnione i nieistotne skrywa przeznaczenie, które budzi się nocą jak stałość księżyca

i zapada mrokiem, kiedy gwiazdy odkrywają łunę piękna. Słowa powracają tchnieniem przebudzonym, aby ponieść istnienie przez moment wejrzenia, powszednim olśnieniem skąpanym w kosztowności, którą niesie odkrycie jednego z przestworzy jak filiżanka drżąca perłami porcelany, jak otchłań wiersza przeniknięta wonią miłosnej utraty. Tchnienie przenika przebłysk refleksji, przez chwilę staje się wieczna.

111


Wydarza się połysk przejawem finezji. Do serca dociera świeżość i znaczenie piękna - zwrócone ku przestrzeni oddalonej sensem, który umyka, ofiarowując kolejne natchnienie, co moment prowadzi nieznanym kierunkiem w poznanie. Piękno, będące drugim. Odbicie pozwalające zapomnieć o cudzie, jaki odbywa się momentem nieodkrytym jakby nostalgia mogła powodować namiętność jak słowa o niespełnionej miłości, która czarną różą zamiera o świcie.

112


Wiersze  

Poezja jest sztuką ponad sztukami, mówi o pięknie, miłości i duszy. Wiersze są dla mnie głębią kryjącą się w wyobrażeniu księżyca, który pł...

Wiersze  

Poezja jest sztuką ponad sztukami, mówi o pięknie, miłości i duszy. Wiersze są dla mnie głębią kryjącą się w wyobrażeniu księżyca, który pł...

Advertisement